Οι πρόσφατες εικόνες καταστροφών και τυφλής βίας στη Γαλλία, δεν αποτελούν αυθόρμητες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, αλλά μια συντονισμένη απόπειρα επιβολής του χάους από μειοψηφικές ομάδες της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία, δεν αποτελεί για την ελληνική κυβέρνηση απλώς μια διαχειριστική πρόκληση, αλλά μια χρυσή ευκαιρία να υλοποιήσει τη θεμελιώδη της δέσμευση, δηλαδή την εμπέδωση του νόμου και της τάξης, χωρίς αστερίσκους, υποχωρήσεις και... μισόλογα.

Τα όσα δραματικά εκτυλίσσονται στη Γαλλία, με τις παρατεταμένες ταραχές, τους βανδαλισμούς δημόσιας περιουσίας και τις ευθείες επιθέσεις εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας, αποτελούν το απόλυτο παράδειγμα προς αποφυγήν. Η Γαλλία δείχνει ανάγλυφα πού οδηγεί η χρόνια υποχώρηση των κρατικών θεσμών απέναντι στα άκρα. Οι εγχώριοι εχθροί της κανονικότητας, εμπνεόμενοι από το γαλλικό χάος, επιχειρούν να μεταφέρουν τις ίδιες εικόνες και στην Ελλάδα. Η διαφορά είναι ότι η ελληνική κοινωνία, έχοντας πληρώσει βαρύ φόρο αίματος και οικονομικής καταστροφής από τη δράση των "μπαχαλάκηδων" τις προηγούμενες δεκαετίες, δεν δείχνει να είναι διατεθειμένη να ανεχθεί νέα αναταραχή...

Αυστηρή ποινική αντιμετώπιση και αποτροπή

Η... θεωρητική καταδίκη των έκνομων ενεργειών δεν αρκεί, καθώς απαιτείται ένα πλέγμα ρηξικέλευθων νομοθετικών και επιχειρησιακών μέτρων που θα εξαφανίσουν το φαινόμενο από τη ρίζα του.

Για να μπουν τα πράγματα σε μια... σειρά, απαιτούνται παρεμβάσεις στα εξής τέσσερα επίπεδα:

1. Η φθορά δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας πρέπει να αποτελεί ιδιώνυμο αδίκημα και ο υπαίτιος να τιμωρείται με κάθειρξη χωρίς αναστολή. Η συμμετοχή σε επεισόδια με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου (κουκούλες, κράνη, στειλιάρια κλπ.) και η ρίψη μολότοφ πρέπει να μετατραπούν σε ακόμη πιο βαριά κακουργήματα, με υποχρεωτική έκτιση ποινής. Το νομικό "οπλοστάσιο" που έχει ενεργοποιήσει η κυβέρνηση είναι ισχυρό, αλλά αυτό δεν έχει γίνει αντιληπτό από την κοινωνία. Όταν θα συλλαμβάνονται και θα καταδικάζονται με αποδείξεις κακοποιά στοιχεία, τότε ο νόμος δεν μπορεί να επιτρέπει καμία αναστολή, καμία μετατροπή ποινής σε χρηματική και κανένα ελαφρυντικό πρότερου έντιμου βίου.

2. Η οικονομική εξόντωση αυτού που προκαλεί οικονομική ζημία και θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή, πρέπει να είναι εκ των ων ουκ άνευ. Οι δράστες ή οι κηδεμόνες τους (σε περίπτωση ανηλίκων) πρέπει να υποχρεούνται νομικά να πληρώνουν μέχρι τελευταίου ευρώ τις ζημιές που προκαλούν σε δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Αν δεν έχουν, να κατάσχονται περιουσιακά στοιχεία και να κόβεται κάθε μορφής επίδομα, ώστε να δοθεί το μήνυμα στον έντιμο φορολογούμενο ότι δεν θα είναι αυτός που θα πληρώνει το... μάρμαρο για λογαριασμός των "μπαχαλάκηδων".

3. Η μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων από την πλευρά της Αστυνομίας, χωρίς υπέρβαση των ορίων εξουσίας, αποτελεί ζήτημα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Η ΕΛ.ΑΣ. δεν μπορεί να είναι με... δεμένα χέρια και με ξεπερασμένους κανόνες εμπλοκής, κάτι που καθιστά τους αστυνομικούς "σάκους του μποξ" για τους κουκουλοφόρους. Επιπλέον, πρέπει να υπερ-εξοπλιστεί με υπερ-σύγχρονα τεχνολογικά μέσα (drones, κάμερες υψηλής ευκρίνειας, "αύρες" νερού κλπ.).

4. Εκτός των παραπάνω απαιτείται άμεση... δράση στον τομέα των εκκενώσεων κατειλημμένων κτιρίων, έστω και για ένα... λεπτό! Κάθε δημόσιος χώρος που χρησιμοποιείται ως ορμητήριο ή αποθήκη... πολεμοφοδίων πρέπει να εκκενώνεται μόνιμα και να αποδίδεται στην κοινωνία.

Συντριβή όσων εύχονται "και στα δικά μας"

Η σημερινή κυβέρνηση έχει τη δεδηλωμένη πλειοψηφία και την κοινωνική νομιμοποίηση να ξεκαθαρίσει την κατάσταση και να... καθαρίσει οριστικά το τοπίο.

Η κατάσταση που επικρατεί σε άλλες χώρες πρέπει να λειτουργήσει ως... καμπανάκι για τη δημιουργία ισχυρών μηχανισμών αποτροπής του... μπάχαλου, χωρίς αυτό να σημαίνει "κουκούλωμα" των αιτιών που προκαλούν μια κοινωνική αντίδραση. Οποιοσδήποτε δισταγμός θα εκληφθεί ως αδυναμία και εδώ που έχουμε φτάσει, δεν υπάρχει το περιθώριο για μηδενική αποχή. Η πρόληψη και η αποτροπή πρέπει να γίνουν πράξη... χθες, πριν η χώρα μετατραπεί σε μια νέα και ανεξέλεγκτη Γαλλία.

Η φράση "άντε και στα δικά μας", την οποία εκστόμισε ένας ανεγκέφαλος πιτσιρικάς του επιτελείου Τσίπρα, μπορεί να "οπλίσει" το χέρι ανεγκέφαλων ή "επαγγελματιών" κακοποιών. Άρα, μιλάμε ξεκάθαρα για φράσεις που μπορεί να προτρέπουν σε βία και στην τέλεση αξιόποινων πράξεων. Το γεγονός ότι η Αριστερά θεωρεί πως μπορεί να επωφεληθεί από τη... μη κανονικότητα, προφανώς παραπέμπει σε ηλίθιους, που έχουν άγνοια κινδύνου για τη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στη χώρα σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία με πολλούς και πολλαπλούς κινδύνους.

Στη σέντρα οι υπονομευτές και οι εχθροί της χώρας

Η ελληνική κοινωνία έπαθε κατά το παρελθόν, αλλά δεν ξέρουμε ακόμη, αν... έμαθε και πολύ περισσότερο εάν... θυμάται!

Εδώ που έχουμε φτάσει, είναι ώρα να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομα τους. Όσοι καίνε, σπάνε και τρομοκρατούν, είναι εχθροί της χώρας, της οικονομίας και της κοινωνικής ειρήνης. Η δράση τους στρέφεται ευθέως κατά της οικονομίας, την ώρα που η χώρα πασχίζει να προσελκύσει επενδύσεις και να στηρίξει τον τουρισμό, συντηρώντας τη θετική εικόνα που έχουμε στου υπόλοιπο πλανήτη.

Ταυτόχρονα, οι "μπαχαλάκηδες" στρέφονται και κατά των μικρομεσαίων νοικοκύρηδων, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με σπασμένα μάρμαρα, καμένες βιτρίνες και λεηλασίες, όταν πρέπει να επιβιώσουν σε μια δραματική καθημερινότητα. Πάνω απ΄ όλα όμως, η οργανωμένη αλητεία αποτελεί εχθρό της Δημοκρατίας, καθώς η επιβολή του τρόμου και η προσπάθεια να καταλυθεί η λειτουργία των πανεπιστημίων και των δημόσιων χώρων συνιστά φασισμό με αριστερό πρόσημο.

Οι διαρροές προς τα... πολύ δεξιά!

Σε πολιτικό επίπεδο, η αδράνεια ή η επίδειξη πυγμής στα... χαρτιά κοστίζει ακριβά στην κυβερνητική παράταξη.

Η βάση των νοικοκυρήδων, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των συντηρητικών ψηφοφόρων, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της κοινωνικής πλειοψηφίας, παρακολουθεί με οργή τις περιουσίες της να γίνονται παρανάλωμα του πυρός για χάρη μιας ιδεολογικής εμμονής. Αυτή η συνεχιζόμενη ανασφάλεια προκαλεί μια επικίνδυνη πολιτική αιμορραγία προς τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Οι πολίτες που ψήφισαν με βασικό αίτημα την ασφάλεια, αισθάνονται προδομένοι όταν βλέπουν το κράτος να υποχωρεί. Αν η κυβέρνηση δεν επιδείξει αμέσως σιδηρά πυγμή, το πολιτικό κόστος θα είναι μη αναστρέψιμο, καθώς οι ψηφοφόροι αυτοί θα αναζητήσουν καταφύγιο σε πιο ριζοσπαστικούς δεξιούς σχηματισμούς που υπόσχονται άμεση καταστολή. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ακρίβεια και οι δυσκολίες της καθημερινότητας αποτελούν... κακό σύμβουλο στην τελική επιλογή που θα γίνει μέσα στο παραβάν...

Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με τις πιο δραματικές αυταπάτες και τις πλέον τραυματικές εμπειρίες της Μεταπολίτευσης επέστρεψε για να ιδρύσει ένα κόμμα απόλυτα ιδιωτικής χρήσεως. Δεν πρόκειται για έναν αυθεντικό κοινωνικό φορέα που γεννήθηκε από τις ανάγκες των πολιτών, αλλά για ένα πολιτικό "θερμοκήπιο", σχεδιασμένο αποκλειστικά για να υπηρετήσει την προσωπική ρεβάνς του ιδρυτή του και να του εξασφαλίσει μια δεύτερη ευκαιρία στην εξουσία.

Το αφήγημα όμως του "νέου" δεν πείθει, καθώς αποκαλύπτει έναν αρχηγό εγκλωβισμένο στις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος του. Προσπαθεί να αναστήσει έναν "ΣΥΡΙΖΑ 2" χωρίς τις ενοχλητικές εσωκομματικές συνιστώσες και χωρίς πολλές ανεπιθύμητες... φάτσες! Ωστόσο, το πρόβλημα είναι αυτό το εγχείρημα, δεν μπορεί να περπατήσει και να πάει πολύ μακριά, καθώς το μοναδικό "αφεντικό" του μαγαζιού, ακολουθεί την ίδια ακριβώς λαϊκιστική συνταγή.

Αρχή με επικοινωνιακό "κιτς"

Τα "φάλτσα" και τα στρατηγικά ολισθήματα ξεκίνησαν από το ίδιο το ιδρυτικό σκηνικό στο Θησείο.

Η επιλογή του ακρωνυμίου ΕΛ.Α.Σ. αποτέλεσε την πρώτη πράξη πολιτικής καπηλείας, προκαλώντας την άμεση αντίδραση και την οργή της παραδοσιακής Αριστεράς, που είδε την ιστορική μνήμη να μετατρέπεται σε ένα φτηνό διαφημιστικό τρικ. Το επικοινωνιακό σόου, με παρουσιαστές γνωστούς ηθοποιούς και μια δεκάχρονη να αποκαλύπτει το όνομα, αντί για αίσθημα προοδευτικής αναγέννησης, εξέπεμψε μια έντονη οσμή τηλεοπτικού "κιτς".

Το πιο σοβαρό ατόπημα ήρθε από τους ίδιους τους παρουσιαστές της εκδήλωσης, οι οποίοι με περισσό θράσος, προκάλεσαν αλγεινή εντύπωση και αποξενώνοντας ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας των πολιτών που υποτίθεται ότι το κόμμα ήθελε να εκπροσωπήσει. Τα στελέχη του νέου φορέα, αντί να κομίσουν έναν νέο πολιτικό πολιτισμό, έδειξαν αμέσως τις παλιές τους συνήθειες επιθετικότητα, αλαζονεία και αδυναμία να αντιληφθούν τα κοινωνικά αντανακλαστικά. Το "φρεσκάρισμα" του Τσίπρα, μέσα από το περιβόητο rebranding, μάλλον έχει αστοχήσει...

Γιατί το "ή εμείς ή κανείς" δείχνει στρατηγικό αδιέξοδο

Το μεγάλο στρατηγικό αδιέξοδο του Αλέξη Τσίπρα αποκαλύφθηκε ανάγλυφα τον περασμένο Σεπτέμβριο με την περιβόητη συνέντευξη του στον ΣΚΑΪ, όπου έθεσε το εκβιαστικό δίλημμα "ή εμείς ή κανείς".

Με το ερώτημα "ποια άλλη κυβέρνηση είναι ικανή να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εκτός από εμένα;", ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. επιβεβαίωσε την απόλυτη εξουσιολαγνεία του. Η λογική του "ώριμου φρούτου" και του μοναδικού σωτήρα ανήκει στο παλιό, δοκιμασμένο και αποτυχημένο πολιτικό οπλοστάσιο. Αυτό το αλαζονικό δίλημμα εγκλωβίζει τον ίδιο και το κόμμα του σε μια διπλή παγίδα.

Η πρώτη παγίδα αφορά την αδυναμία συγκρότησης συμμαχιών. Όταν αυτοπαρουσιάζεσαι ως η μόνη λύση, ακυρώνεις κάθε δυνατότητα προοδευτικής προγραμματικής σύγκλισης με τις υπόλοιπες δυνάμεις της κεντροαριστεράς, τις οποίες ουσιαστικά υποτιμάς και περιφρονείς. Η δεύτερη παγίδα σχετίζεται με τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, καθώς οι πολίτες δεν αναζητούν ένα "βασιλιά" της Αριστεράς, αλλά λύσεις στα καθημερινά τους προβλήματα. Η στρατηγική του "ή εμείς ή κανείς" δείχνει ότι ο κ. Τσίπρας δεν έχει καταλάβει γιατί καταψηφίστηκε με πάταγο στο παρελθόν.

Ο... ολομέτωπος αγώνας κατά του ΠΑΣΟΚ και ο πολιτικός πανικός

Αντί η ΕΛ.Α.Σ. να ασκεί δομική και αποτελεσματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έχει επιδοθεί σε ένα λυσσαλέο και ολομέτωπο αγώνα εναντίον του ΠΑΣΟΚ.

Οι πρόσφατες συνεδριάσεις της πολιτικής επιτροπής του κόμματος και οι δημόσιες παρεμβάσεις των στελεχών του αποκαλύπτουν έναν βαθύ πολιτικό πανικό. Η Χαριλάου Τρικούπη σήκωσε το γάντι και κατηγόρησε ανοιχτά τον κ. Τσίπρα ότι το "Ι.Χ. κόμμα" του ασχολείται αποκλειστικά με το ΠΑΣΟΚ επειδή βλέπει ότι τα πράγματα είναι πολύ... σκούρα στις δημοσκοπήσεις.

Η τακτική της ΕΛ.Α.Σ. να ταυτίζει τον Νίκο Ανδρουλάκη με τη Δεξιά αποτελεί φτηνή αντιγραφή των πολώσεων του 2012-2015. Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ήταν αποστομωτική, υπενθυμίζοντας στον ελληνικό λαό ότι ο Τσίπρας είναι εκείνος που κυβέρνησε επί 4,5 χρόνια αγκαλιά με τον Πάνο Καμμένο και τους Ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, ενώ παράλληλα του καταλόγισε ότι η πολιτική του επιβολή επιχειρείται από συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα. Η αναφορά του ΠΑΣΟΚ στο "σύστημα 4-2-1" για τη μοιρασιά των κρατικών θέσεων της τότε συγκυβέρνησης ξεγύμνωσε πλήρως το δήθεν νέο και άφθαρτο προφίλ που προσπαθεί να λανσάρει ο πρώην αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ 1 και νυν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ 2!

Η ανακύκλωση των ψεμάτων του... παλαιού Τσίπρα!

Μέχρι σήμερα, στις ομιλίες του, ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται τη δημιουργία ενός "ρεύματος νίκης" χρησιμοποιώντας την ίδια ακριβώς ρητορική για την ακρίβεια και το κόστος της ενέργειας, χωρίς κανένα κοστολογημένο πρόγραμμα.

Ο αρχηγός της ΕΛ.Α.Σ. είναι ο ίδιος πολιτικός που υπόσχεται τα πάντα στους πάντες, ποντάροντας στη σύντομη μνήμη των πολιτών. Επιπλέον, οι καταγγελίες του για "λευκές επιταγές στις ΗΠΑ" ακούγονται τουλάχιστον ως... ανέκδοτο, όταν προέρχονται από τον πρωθυπουργό που έτρεχε περιχαρής να φωτογραφηθεί με την τότε ηγεσία των ΗΠΑ και να στηρίξει τις επιλογές της! Το συμπέρασμα είναι σαφές και συνίσταται στο ότι το "κόμμα Τσίπρα" δεν κομίζει τίποτα καινούργιο στην πολιτική ζωή.

Η ΕΛ.Α.Σ. είναι ένας προσωποπαγής μηχανισμός και για την ακρίβεια, ένα κόμμα-ιδιοκτησία ή σφραγίδα, που στήθηκε βιαστικά για να μην... ιδιωτεύσει ο αρχηγός του. Καθώς το κόμμα οδεύει προς το συνέδριο του στις αρχές του 2027, η στρατηγική γύμνια, τα συνεχή φάλτσα των στελεχών του και ο εμμονικός "πόλεμος" με τις υπόλοιπες δυνάμεις της αντιπολίτευσης αποδεικνύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει εγκλωβισμένος στο παρελθόν. Ο "ΣΥΡΙΖΑ 2" γεννήθηκε ήδη γερασμένος, και το πολιτικό του μέλλον δεν δείχνει και ιδιαίτερα ελπιδοφόρο, κάνοντας το rebranding να μοιάζει με... ανακαίνιση σε ετοιμόρροπο κτίριο!

Το "ατύχημα" του 2015, με πρωταγωνιστές τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, διέκοψε βίαια μια πορεία σταθεροποίησης και εξόδου από την κρίση που είχε ξεκινήσει με θυσίες τα προηγούμενα χρόνια, βυθίζοντας τη χώρα σε ένα δεύτερο, αχρείαστο κύμα ύφεσης. Το 2014 η χώρα είχε επιστρέψει στην ανάπτυξη, μετά από μια πενταετία... βάρβαρης ύφεσης, με αύξηση του ΑΕΠ κατά μισή μονάδα και τον λογαριασμό στα δημοσιονομικά σε σχετική ισορροπία. Αν η χώρα είχε αποφύγει αυτό το καταστροφικό πείραμα, η οικονομική, κοινωνική και γεωπολιτική της πραγματικότητα το 2026 θα ήταν πολλά επίπεδα παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, καλό είναι να "φρεσκάρουμε" τη μνήμη σε όσους... απηύδυσαν με την πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αλλά και σε αυτούς που... ξεχνούν εύκολα και συνεχίζουν να επιμένουν στο... λάθος, υποστηρίζοντας αδιέξοδα αφηγήματα με νέα "επωνυμία"!

Η ζημιά άνω των 200 δισ. ευρώ στην οικονομία με... πιστοποίηση Τόμας Βίζερ!

Αν δεν είχε συμβεί η πολιτική αλλαγή του 2015, τότε η Ελλάδα θα είχε βάλει τις βάσεις για το λεγόμενο "success story" από τα τέλη του 2014, μεταβαίνοντας σε μια προληπτική γραμμή στήριξης με άμεση πρόσβαση στις αγορές χρήματος.

Τα δημοσιονομικά μεγέθη της χώρας σήμερα θα εμφάνιζαν πολύ χαμηλότερο λόγο χρέους προς ΑΕΠ, καθώς η οικονομία δεν θα είχε υποστεί το σοκ του αχρείαστου τρίτου μνημονίου που έφεραν οι Τσίπρας-Καμμένος. Η αποτίμηση του κόστους αυτής της περιόδου δεν αποτελεί κομματικό επιχείρημα, αλλά διατυπώνεται από τα πλέον επίσημα χείλη των Ευρωπαίων αξιωματούχων.

Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών του Μαρτίου 2018, ο πρώην επικεφαλής του Euroworking Group, Τόμας Βίζερ, προχώρησε σε μια μνημειώδη δήλωση, τονίζοντας ότι είναι μάλλον συντηρητική η εκτίμηση για ζημιά 200 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία από τους χειρισμούς της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου και... Βαρουφάκη το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Ο τότε επικεφαλής του Euro Working Group, δηλαδή, ο αρχιλογιστής όλων των χωρών της Ευρωζώνης, είχε αναλύσει τη ζημιά, η οποία δεν περιοριζόταν μόνο στο δημοσιονομικό έλλειμμα, αλλά προέκυπτε μέσα από ένα συνδυασμό παραγόντων. Κι αυτό γιατί, όπως τεκμηρίωσε τότε, η Ελλάδα επέστρεψε βίαια στην ύφεση, χάνοντας την αναπτυξιακή δυναμική που είχε διαμορφωθεί στα τέλη του 2014, ενώ το κλείσιμο των τραπεζών και τα capital controls εκμηδένισαν την αξία των μετοχών τους, εξαφανίζοντας τα δισεκατομμύρια με τα οποία το ελληνικό δημόσιο (και κατ' επέκταση οι φορολογούμενοι) τις είχε ανακεφαλαιοποιήσει τα προηγούμενα χρόνια. Επιπλέον, η ανάγκη για νέο δανεισμό και η επιβολή του "3ου Μνημονίου" πρόσθεσαν τεράστια βάρη στους μελλοντικούς προϋπολογισμούς, ενώ η φυγή καταθέσεων και κεφαλαίων οδήγησε σε πλήρη αποσταθεροποίηση της αγοράς "παγώνοντας" κάθε επενδυτική δραστηριότητα.

Το ανατριχιαστικό αυτό νούμερο περιλαμβάνει την απώλεια παραχθέντος πλούτου, το κόστος του νέου δανεισμού, τη φυγή καταθέσεων και την "εξαύλωση" της αξίας της δημόσιας περιουσίας. Αν αυτά τα 200 δισ. ευρώ δεν είχαν "χαθεί", η Ελλάδα θα είχε επιτύχει την επενδυτική βαθμίδα πολλά χρόνια νωρίτερα, έχοντας σήμερα αξιόχρεο "Α", το δημόσιο χρέος θα ήταν κοντά στο 100% του ΑΕΠ και η φορολογία των πολιτών θα ήταν ακόμη χαμηλότερη σε σχέση με σήμερα.

Η ισοπέδωση και η διάλυση του τραπεζικού συστήματος

Το πιο εγκληματικό πλήγμα της περιόδου Τσίπρα-Καμμένου, που υπό κανονικές συνθήκες θα είχε οδηγήσει τους υπαίτιους στο Ειδικό Δικαστήριο, σημειώθηκε στην "καρδιά" της οικονομίας, δηλαδή στο τραπεζικό σύστημα.

Η επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων (Capital Controls) το καλοκαίρι του 2015, ως αποτέλεσμα του τυχοδιωκτικού δημοψηφίσματος, διέλυσε την εμπιστοσύνη των καταθετών και των ξένων αγορών. Αν δεν είχε μεσολαβήσει ο Τσίπρας, οι ελληνικές τράπεζες δεν θα είχαν χρειαστεί την καταστροφική τρίτη ανακεφαλαιοποίηση του 2015, η οποία εκμηδένισε την αξία των παλαιών μετόχων και του ίδιου του ελληνικού δημοσίου μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας).

Οι δυνατότητες που θα είχαν σήμερα οι τράπεζες αν δεν είχαν ισοπεδωθεί, θα ήταν τεράστιες και συνοψίζονται στα εξής:

- Παροχή θεαματικά μεγαλύτερης ρευστότητας για τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με χαμηλότερο κόστος δανεισμού.

- Πιο ισχυρή ανταγωνιστικότητα, λόγω εξυγίανσης των χαρτοφυλακίων πολύ νωρίτερα, χωρίς να χρειαστούν οι... βίαιες λύσεις με τα funds.

• Πιο ισχυρή διεθνής παρουσία των τραπεζών, την ίδια ώρα που αποσύρονταν κακήν κακώς από τα Βαλκάνια για να σωθούν, ενώ θα ήταν σήμερα περιφερειακοί κολοσσοί στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με ασύγκριτα μεγαλύτερα μεγέθη από τα τρέχοντα.

Το χαμένο "τρένο" του τσάμπα χρήματος από την ΕΚΤ

Μία από τις ιστορικά μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες της ελληνικής οικονομίας, την οποία στέρησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ήταν ο αποκλεισμός της χώρας από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υπό τον τότε πρόεδρο Μάριο Ντράγκι.

Την ώρα που όλες οι ευρωπαϊκές χώρες -ακόμη και η Κύπρος που είχε μπει επίσης σε μνημόνιο- "ρουφούσαν" πάμφθηνο χρήμα δισεκατομμυρίων ευρώ με σχεδόν μηδενικά επιτόκια για να αναπτύξουν τις υποδομές τους και να στηρίξουν τις επιχειρήσεις τους, η Ελλάδα ήταν αποκλεισμένη λόγω του ότι βρισκόταν εκτός προγράμματος και σε διαρκή σύγκρουση με τους εταίρους. Ας μην ξεχνάμε τον ανεκδιήγητο Βαρουφάκη, ο οποίος είχε πείσει τον Τσίπρα ότι ο ήλιος βγαίνει το πρωί από τη... δύση και θα βαράμε τα... νταούλια στους δανειστές! Αν η χώρα είχε συμμετάσχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από την πρώτη στιγμή, τότε το κόστος δανεισμού για το κράτος και τον ιδιωτικό τομέα θα είχε υποχωρήσει σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα δέκα χρόνια νωρίτερα, επιτρέποντας μια εκρηκτική αναπτυξιακή δυναμική.

Υψηλή ανεργία, κατάρρευση του Χρηματιστηρίου και της εμπορικής αξίας των ακινήτων των Ελλήνων

Οι επιπτώσεις στην καθημερινή οικονομία της χώρας αν δεν είχε σημειωθεί το πολιτικό "ατύχημα" του 2015 αποτιμώνται με ακρίβεια στους εξής τρεις δείκτες:

1. Ανεργία. Η Ελλάδα έχασε τουλάχιστον μία πενταετία στη μάχη κατά της ανεργίας. Αν η ανάπτυξη συνεχιζόταν ομαλά από το 2014, η ανεργία σήμερα θα βρισκόταν ακόμη και κάτω του 6% (βρίσκεται στο 7,4% με βάση τα πιο πρόσφατα στοιχεία). Δηλαδή θα ήμασταν αρκετά κάτω και από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 6,1% στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 6,4% στην Ευρωζώνη. Το νέο κύμα φυγής νέων επιστημόνων στο εξωτερικό το 2015 θα είχε ανασταλεί νωρίτερα, καθώς η αγορά εργασίας θα προσέφερε ποιοτικές θέσεις εργασίας.

2. Χρηματιστήριο Αθηνών. Η... Λεωφόρος Αθηνών υπέστη μια άνευ προηγουμένου καθίζηση. Με τον μηδενισμό των τραπεζικών μετοχών το 2015 χάθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ κεφαλαίων. Χωρίς αυτό το σοκ, ο Γενικός Δείκτης σήμερα θα βρισκόταν τουλάχιστον στις 4.500 μονάδες, αντικατοπτρίζοντας μια υγιή και ισχυρή οικονομία, η οποία θα λειτουργούσε ως πραγματικός μοχλός άντλησης κεφαλαίων για τις ελληνικές επιχειρήσεις.

3. Αγορά Ακινήτων. Η κατάρρευση της οικονομίας το 2015 παράτεινε την κρίση στο real estate, κρατώντας τις αξίες των περιουσιών των Ελλήνων στο ναδίρ. Αν η αγορά είχε ακολουθήσει την ευρωπαϊκή τάση ανάκαμψης, οι τιμές των ακινήτων θα είχαν "μαζευτεί" πολύ νωρίτερα και σήμερα θα ήταν ακόμη υψηλότερες. Οι ιδιοκτήτες θα είχαν δει τις περιουσίες τους να έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία, ενώ η οικοδομική δραστηριότητα θα είχε ξεκινήσει να παράγει πλούτο χωρίς τη "νεκρή" περίοδο της πενταετίας 2015-2019, συμβάλλοντας στην ταχύτερη αύξηση του ΑΕΠ, δηλαδή του εισοδήματος της οικονομίας.

Επενδυτικός "χειμώνας" με χαρακτηριστικό παράδειγμα της Σκουριές

Η ιδεολογική εμμονή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα ενάντια στην ιδιωτική πρωτοβουλία οδήγησε σε έναν παρατεταμένο επενδυτικό "χειμώνα".

Μεγάλα στρατηγικά projects "πάγωσαν" ή ακυρώθηκαν κάτω από το βάρος της γραφειοκρατίας και των πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ακόμη και όταν "πετάχτηκε" στο πυρ το εξώτερον ο Βαρουφάκης και ανέλαβε υπουργός Οικονομικών ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, κανένας επενδυτής δεν... μπήκε στο κτίριο της Πλατείας Συντάγματος, αλλά ούτε και στο Μαξίμου. Πολύ απλά, γιατί δεν τους ήθελαν οι εμμονικοί πολιτικοί τύποι του τότε ΣΥΡΙΖΑ, καθώς θα χαλούσαν το προφίλ του "προοδευτικού Αριστερού"!

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που ισοδυναμεί με έγκλημα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν η επένδυση στις Σκουριές Χαλκιδικής. Ένα εμβληματικό έργο που θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει χιλιάδες θέσεις εργασίας και να φέρει τεράστια έσοδα στα δημόσια ταμεία, οι... σύντροφοι το πολέμησαν λυσσαλέα για ψηφοθηρικούς λόγους, οδηγώντας σε πολυετείς δικαστικές διαμάχες και καθυστερήσεις. Πριν μερικές ημέρες εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο, η επένδυση των 2 δισ. ευρώ παίρνει μπρος και 3.000 άνθρωποι θα βρουν δουλειά με πολύ καλό μηνιαίο μισθό. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα τεράστια οφέλη για την εθνική και την τοπική οικονομία.

Το ίδιο συνέβη και με την επένδυση στο Ελληνικό, η οποία μετατράπηκε σε σίριαλ με δασικούς χάρτες και αρχαιολογικές υπηρεσίες. Αν αυτά τα έργα είχαν ξεκινήσει κανονικά το 2015, σήμερα θα βρίσκονταν σε πλήρη λειτουργία, αλλάζοντας το ΑΕΠ της χώρας και προσελκύοντας δεκάδες άλλους ξένους επενδυτές που τότε τρόμαξαν από το ελληνικό ρίσκο. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι πάνω σε αυτές τις επενδύσεις "χτίστηκαν" πολιτικές καριέρες, ενώ η συμπεριφορά όσων εμπόδιζαν και εμποδίζουν τέτοιες επενδύσεις προσιδιάζουν σε κακούργημα!

Η ζημιά στην Εξωτερική Πολιτική και την Άμυνα

Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ άφησε βαθιές πληγές στα εθνικά θέματα, προσθέτοντας μεγαλύτερα οικονομικά βάρη, καθώς ο χρόνος είναι... χρήμα και αν οι σωστές αποφάσεις δεν ληφθούν την κατάλληλη στιγμή, τότε το κόστος "τρέχει" σαν... τρελό!

Πιο συγκεκριμένα, η εξωτερική πολιτική της χώρας εγκλωβίστηκε σε μια ιδεοληπτική αμηχανία, με στελέχη που φλέρταραν με εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης από τη Ρωσία και τη Βενεζουέλα, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς και κλονίζοντας την αξιοπιστία της στους δυτικούς συμμάχους! Η Ελλάδα ήταν μια χώρα για... σφαλιάρες και ας κάνουμε τον σταυρό μας που ο Ερντογάν μας είχε πάρει στα... αστεία και δεν έκανε κάποιο "ντου" για να καταλάβει νησιά! Άλλωστε, όπως είχε δηλώσει κάποιος με το επώνυμο Ζουράρις "και να χάσουμε 20-30 νησιά δεν έγινε και τίποτα"!

Στον τομέα της Άμυνας, η περίοδος 2015-2019 χαρακτηρίστηκε από πλήρη απραξία και καθήλωση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, την ίδια ώρα που η Τουρκία αναβάθμιζε ραγδαία την πολεμική της βιομηχανία. Αν δεν είχαν χαθεί αυτά τα κρίσιμα χρόνια, η αναβάθμιση των F-16 σε Viper, η απόκτηση των φρεγατών Belharra και των μαχητικών Rafale θα είχε δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα και με πολύ καλύτερους οικονομικούς όρους, διασφαλίζοντας την αποτρεπτική ισχύ της χώρας χωρίς το άγχος της εσπευσμένης κάλυψης του χαμένου εδάφους. Στο σημείο αυτό, ας προσθέσουμε και τη μνημειώδη φράση του συντρόφου Μπαλάφα, ο οποίος, είχε πει ότι "θα το ρισκάρουμε με τους Τούρκους παγώνοντας τα εξοπλιστικά". Σύμφωνα με μαρτυρίες, την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ, σε βασικές μονάδες μάχης, έψαχναν να βρουν... βίδες! Αυτό τα λέει όλα...

Δημόσια... αταξία, ανασφάλεια, ανοχή, αποφυλακίσεις και... ανοικτά σύνορα!

Στο εσωτερικό της χώρας, η περίοδος Τσίπρα-Καμμένου ταυτίστηκε με την πλήρη αποδόμηση της έννοιας της δημόσιας τάξης και ασφάλειας.

Η κυβέρνηση επέβαλε ένα ιδιότυπο δόγμα ανοχής απέναντι στην παραβατικότητα, το οποίο εκδηλώθηκε με την αποδυνάμωση της Αστυνομίας και ιδίως με την κατάργηση ομάδων κρούσης (όπως η ΔΕΛΤΑ) που είχε ως στόχο να κάνει... εκκλησία τα Εξάρχεια, ενώ γενικά οι επιχειρησιακές δυνατότητες των σωμάτων ασφαλείας έφτασαν στο ναδίρ. Από την άλλη πλευρά, είχαμε τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα οποία μετατράπηκαν σε επίσημα ορμητήρια "μπαχαλάκηδων", αποθήκες μολότοφ και ορμητήρια εμπορίας ναρκωτικών, υπό την πλήρη κυβερνητική κάλυψη που θεωρούσε την ανομία και το... άβατο των πανεπιστημίων ως ιδεολογική έκφραση των φοιτητών.

Το "κερασάκι στην τούρτα" της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ήταν ο νόμος Παρασκευόπουλου, που αποτέλεσε μία από τις πλέον μελανές σελίδες εκείνης της περιόδου. Με πρόσχημα το "μπούκωμα" των φυλακών (όντως υπήρχε πρόβλημα, το οποίο σήμερα είναι ακόμη μεγαλύτερο), είχαμε την πρόωρη αποφυλάκιση χιλιάδων βαρυποινιτών, με αποτέλεσμα την κατακόρυφη αύξηση της βαριάς εγκληματικότητας στην ελληνική κοινωνία. Σίγουρα, ο νόμος "φωτογράφιζε" συγκεκριμένα πρόσωπα, ενώ "κοντά στα χλωρά, ποτίστηκαν και τα ξερά".

Παράλληλα, η διαχείριση του μεταναστευτικού με φόντο τη γνωστή φράση στελέχους του τότε ΣΥΡΙΖΑ ότι "οι μετανάστες λιάζονται" και το άνοιγμα των συνόρων το 2015, μετέτρεψε τη χώρα σε ένα απέραντο hot spot (όπως η Μόρια), αμαυρώνοντας τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας και δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες, ειδικά στα νησιά του Αιγαίου. "Κερασάκι στην τούρτα" ήταν η ανεκδιήγητη δήλωση Τσίπρα ότι "η θάλασσα δεν έχει σύνορα" που δείχνει προχωρημένο επίπεδο... ανοησίας, το οποίο καθίσταται επικίνδυνο με όρους εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας.

"Έφαγαν" από 10 εκατ. πολίτες πολλά χρόνια από το μέλλον

Το συμπέρασμα των σοβαρών αναλυτών για την περίοδο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αμείλικτο και δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

Η ηγεσία Τσίπρα στέρησε από την Ελλάδα μια ολόκληρη δεκαετία κανονικότητας και ανάπτυξης. Αν δεν είχε συμβεί το "ατύχημα" του 2015, η Ελλάδα δεν θα πάλευε σήμερα να καλύψει το χαμένο έδαφος απέναντι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, υπό εξαιρετικά εχθρικές συνθήκες λόγω των αλλεπάλληλων διεθνών κρίσεων της τελευταίας εξαετίας. Παρά ταύτα, σήμερα η Ελλάδα θα ήταν μια χώρα οικονομικά ισχυρότερη, με χαμηλότερο δημόσιο χρέος και με πρωτογενή πλεονάσματα που θα δημιουργούσαν πολύ μεγαλύτερα περιθώρια στήριξης των πολιτών και των επιχειρήσεων, τόσο στην περίοδο της πανδημίας, όσο και στη συνέχεια με την ενεργειακή κρίση λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, αλλά και τώρα με την κρίση στον Περσικό Κόλπο. Επιπλέον, θα είχαμε ασύγκριτα πιο ισχυρό τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα μπορούσε να δώσει περισσότερα δάνεια, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες θα είχαν σώσει την περιουσία τους από τους πλειστηριασμούς και τα funds, τα οποία ήρθαν στην Ελλάδα με υπογραφή Τσίπρα για να "καθαρίσουν" τους "σκελετούς" που ο ίδιος δημιούργησε στο τραπεζικό σύστημα με τα εγκληματικά λάθη του. Το κόστος αυτού του πολιτικού πειράματος θα συνεχίσει να το πληρώνει η χώρα για πολλά χρόνια ακόμα. Οι περισσότεροι πολίτες δεν έχουν συνειδητοποιήσει πόση ζημιά έκαναν συνολικά στη χώρα οι επικίνδυνοι τυχοδιώκτες του 2015.

Σήμερα, έχουμε επιστρέψει σε μια σχετική κανονικότητα και λόγω της δύσκολης καθημερινότητας, όλοι παραπονιούνται και ρίχνουν τις ευθύνες στον... Μητσοτάκη! Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ότι αυτά που έγιναν το 2015 έχουν ανοίξει έναν λογαριασμό, τον οποίο θα κάνουμε κάποιες δεκαετίες να... κλείσουμε! Ωστόσο, όποιος πραγματικά... σκέφτεται, πρέπει να έχει στο πίσω μέρος του... κεφαλιού του, το εξής: τι θα μας είχε συμβεί αν από την περίοδο 2020 έως σήμερα, είχε ο Τσίπρας τις τύχες της χώρας και όλων μας στα χέρια του! Δεν περιγράφουμε άλλο...

Το μεγάλο πρόβλημα για τον Μητσοτάκη είναι η συνεχής και δυνητικά διευρυνόμενη διαρροή ψηφοφόρων προς τα δεξιά της. Η κυρίαρχη θέση που κατέκτησε το κυβερνών κόμμα με την επέκταση του στο Κέντρο, φαίνεται πως άφησε ακάλυπτα τα παραδοσιακά συντηρητικά νώτα της. Σήμερα, μια σειρά από μικρότερα κόμματα της δεξιάς και της ακροδεξιάς πολυδιάσπασης καρπώνονται τη δυσαρέσκεια των πολιτών, δημιουργώντας ένα μόνιμο πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης απαιτεί τη βαθύτερη κατανόηση και ανάλυση των παραμέτρων που συνθέτουν το πρόβλημα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Πού εντοπίζεται η ρίζα του προβλήματος, πώς μπορεί να αναστραφεί το κλίμα και σε ποιες συγκεκριμένες κινήσεις πρέπει να προβεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να κλείσει τον δρόμο στους δεξιούς ανταγωνιστές του, είναι τα τρία δομικά ερωτήματα, που ζητούν πειστικές απαντήσεις με συγκεκριμένες κινήσεις και χειροπιαστές αποδείξεις. Φανταζόμαστε ότι στο κυβερνών κόμμα γνωρίζουν και θα πράξουν αναλόγως...

Ιδεολογική αποξένωση της βάσης

Το βασικότερο πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας εντοπίζεται στην αίσθηση ιδεολογικής αποξένωσης που νιώθει ένα σημαντικό κομμάτι της "παραδοσιακής δεξιάς" βάσης του κόμματος.

Η στρατηγική επιλογή της ηγεσίας για στροφή προς το προοδευτικό Κέντρο και η αξιοποίηση στελεχών που προέρχονται από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ δημιούργησαν την εντύπωση ότι το κόμμα απώλεσε τις παραδοσιακές του αξίες. Η ψήφιση νομοθετημάτων με έντονο κοινωνικό και φιλελεύθερο πρόσημο (όπως ο νόμος για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών) λειτούργησε ως καταλύτης και το αποτέλεσμα καταγράφηκε στις Ευρωεκλογές του 2024. Για τους πιο συντηρητικούς ψηφοφόρους, η κίνηση αυτή θεωρήθηκε ως πλήγμα στις αξίες της οικογένειας και της παράδοσης, σπρώχνοντας τους στην αναζήτηση πολιτικής στέγης σε κόμματα που δηλώνουν προστάτες αυτών των θεσμών.

Ωστόσο, την ίδια ώρα, η Ελλάδα ήταν η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν είχε προχωρήσει στην αναγνώριση αυτού του δικαιώματος. Γιατί στην Ευρώπη, κάθε χώρα, εκτός από δικαιώματα έχει και υποχρεώσεις.  Παράλληλα, η διαχείριση της καθημερινότητας, με κυρίαρχα προβλήματα την ακρίβεια, την εγκληματικότητα και το αίσθημα ανασφάλειας στην επαρχία και στις λαϊκές γειτονιές, αποδυνάμωσε το επιχείρημα της "δεξιάς αποτελεσματικότητας", ενισχύοντας τα αντισυστημικά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων. Για τον λόγο αυτό, βλέπουμε πιο δεξιά της Νέας Δημοκρατίας "πατριώτες" και "παλικαράδες", με βασικό σημείο αναφοράς τη λαθρομετανάστευση.

Πώς μπορεί να μαζευτεί η κατάσταση

Η αντιμετώπιση της "αιμορραγίας" δεν μπορεί να γίνει αποκλειστικά με ιδεολογικές κορώνες, αλλά απαιτεί απτά αποτελέσματα στα πεδία που "πονούν" τη συντηρητική βάση.

Το "μάζεμα" της κατάστασης περνά μέσα από την επαναφορά της ατζέντας του νόμου, της τάξης και της οικονομικής ανακούφισης. Ειδικότερα:

1. Η κυβέρνηση οφείλει να δείξει μηδενική ανοχή στα ζητήματα της μικροεγκληματικότητας και της παραβατικότητας, τα οποία πλήττουν δυσανάλογα τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά στρέφονται προς τη δεξιά διαμαρτυρία.

2. Η οικονομική πολιτική πρέπει να εστιάσει στη στήριξη της μεσαίας τάξης και των συνταξιούχων, οι οποίοι βλέπουν τα εισοδήματα τους να εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό. Όταν ο πολίτης νιώθει οικονομικά ασφαλής και βλέπει το κράτος να λειτουργεί αποτελεσματικά, η τάση του να ψηφίσει... τιμωρητικά ή να καταφύγει σε κομματίδια της δεξιάς διαμαρτυρίας μειώνεται δραστικά. Βέβαια, τα λεφτά δεν είναι απεριόριστα και πρέπει όλοι οι πολίτες να αντιληφθούν ότι αν ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα την... Κυριακή, τότε από τη... Δευτέρα θα αρχίσει το κλάμα!

Αν ο Μητσοτάκης θέλει πραγματικά τρίτη θητεία, τότε...

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλείται να κλείσει αποτελεσματικά τον δρόμο στα μικρότερα δεξιά κόμματα, αν θέλει να πλησιάσει την αυτοδυναμία και να περιορίσει σημαντικά τις πιθανότητες να μπει η χώρα σε μια σοβαρή περιδίνηση, που θα οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια.

Ο Πρωθυπουργός καλείται να εφαρμόσει μια πολυεπίπεδη στρατηγική, η οποία θα συνδυάζει τον κοινό ιδεολογικό βηματισμό, τη θεσμική πίεση και την αλλαγή του πολιτικού αφηγήματος. Η στρατηγική αυτή πρέπει να έχει τους εξής άξονες:

1. Δεξιά στροφή με στρατηγικές κινήσεις στο κυβερνητικό σχήμα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να αποκαταστήσει την ισορροπία στο εσωτερικό του κόμματος του. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον είναι απαραίτητος ένας ανασχηματισμός ουσίας και τακτικής για να "φρεσκάρει" την ομάδα. Επιπλέον, πρέπει να υπάρξουν νέες επιλογές προσώπων για κρίσιμες θέσεις και να αξιοποιηθούν στελέχη που διαθέτουν ισχυρό έρεισμα στην παραδοσιακή δεξιά βάση και χαίρουν εκτίμησης από το συντηρητικό ακροατήριο. Η παρουσία "καραμανλικών" ή "σαμαρικών" στελεχών στην πρώτη γραμμή στέλνει ένα μήνυμα ότι η ΝΔ παραμένει ένα ευρύ, συμπεριληπτικό δεξιό κόμμα και δεν έχει μετατραπεί σε ένα καθαρά κεντρώο τεχνοκρατικό σχήμα. Αυτό άλλωστε επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα, από τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς έχει προαναγγείλει τη δημιουργία κόμματος.

2. Ανάδειξη της "χαμένης ψήφου" και του κινδύνου ακυβερνησίας. Ο Πρωθυπουργός πρέπει να χρησιμοποιήσει με ένταση το δίλημμα της σταθερότητας. Στις δημόσιες παρεμβάσεις του, οφείλει να αναδεικνύει ότι η ψήφος σε μικρά, προσωποπαγή κομματίδια της δεξιάς δεν παράγει πολιτικό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα ναρκοθετεί τη σταθερότητα της χώρας και διευκολύνει την άνοδο της Αριστεράς. Η ρητορική πρέπει να εστιάσει στο ότι η ΝΔ είναι η μόνη σοβαρή, πατριωτική και κυβερνητική δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί τα εθνικά συμφέροντα και την οικονομική ανάπτυξη, σε αντίθεση με τα κόμματα της δεξιάς πολυδιάσπασης που στερούνται κυβερνητικού προγράμματος και αποτελούν "κινούμενη βόμβα" για τα εθνικά συμφέροντα.

3. Σκληρή ατζέντα στο Μεταναστευτικό και τα εθνικά θέματα. Το Μεταναστευτικό και οι σχέσεις με την Τουρκία αποτελούν τα προνομιακά πεδία όπου τα δεξιά κομματίδια αλιεύουν ψηφοφόρους, κατηγορώντας την κυβέρνηση για υποχωρητικότητα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να διατηρήσει μια αυστηρή και ξεκάθαρη στάση. Η συνέχιση της θωράκισης των συνόρων στον Έβρο, η επιτάχυνση των επιστροφών παράνομων μεταναστών και η ξεκάθαρη, χωρίς αστερίσκους, απάντηση στις τουρκικές προκλήσεις είναι απαραίτητα στοιχεία για να αφαιρεθούν τα επιχειρήματα από την ακροδεξιά αντιπολίτευση. Ο πατριωτικός λόγος πρέπει να εκφέρεται με υπευθυνότητα αλλά και με την απαραίτητη αποφασιστικότητα που ζητά ο δεξιός ψηφοφόρος.

Το ρίσκο του διμέτωπου αγώνα

Η εφαρμογή αυτής της στρατηγικής εμπεριέχει το πολύ σοβαρό πολιτικό ρίσκο της απώλειας κεντρώων ψηφοφόρων.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την πολιτική του κυριαρχία μετατρέποντας τη ΝΔ σε ένα κόμμα που μπορεί να απευθύνεται ταυτόχρονα στη δεξιά και στο κέντρο. Αν η στροφή προς τα δεξιά γίνει με τρόπο άκομψο ή υπερβολικό, υπάρχει ο κίνδυνος να αποξενωθούν οι μετριοπαθείς πολίτες, οι οποίοι θα αναζητήσουν άλλες επιλογές. Επομένως, το στοίχημα για τον Πρωθυπουργό είναι να πετύχει μια "δημιουργική ασάφεια" (όχι αυτή του... Βαρουφάκη) ή, ορθότερα, μια πολιτική σύνθεση. Πρέπει να αποδείξει ότι η υπεράσπιση των συνόρων, η πάταξη της εγκληματικότητας και ο σεβασμός στις παραδόσεις δεν έρχονται σε σύγκρουση με τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την ψηφιοποίηση και την οικονομική ανάπτυξη.

Το πρόβλημα της Νέας Δημοκρατίας στα δεξιά της δεν είναι προσωρινό, αλλά δομικό. Τα μικρότερα κόμματα θα συνεχίσουν να πιέζουν όσο αισθάνονται ότι υπάρχει πολιτικός χώρος. Για να κλείσει αυτός ο δρόμος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να θυμηθεί ότι η ΝΔ είναι, στον πυρήνα της, η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη της χώρας. Η επιστροφή στις ρίζες, η ενίσχυση του πατριωτικού και κοινωνικού προφίλ της κυβέρνησης και η αποτελεσματική αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας είναι τα μόνα όπλα που μπορούν να αφοπλίσουν την κριτική των δεξιών "κομματιδίων". Αν το Μέγαρο Μαξίμου καταφέρει να πείσει τους συντηρητικούς πολίτες ότι τα αιτήματα τους ακούγονται και γίνονται πράξη σε σημαντικό βαθμό, τότε η "αιμορραγία" προς τα δεξιά θα σταματήσει και η Νέα Δημοκρατία θα διατηρήσει την πολιτική της πρωτοκαθεδρία χωρίς να απειλείται η συνοχή της.

Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται διαχρονικά από έντονες ιδεολογικές πολώσεις, ιστορικά πάθη και μια βαθιά διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά. Ωστόσο, οι μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις των τελευταίων ετών και η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έφεραν στην επιφάνεια ένα παράδοξο φαινόμενο. Έχουμε τη σύγκλιση των δύο αντίρροπων άκρων του πολιτικού φάσματος, κάτω από τη γεωπολιτική επιρροή της Μόσχας.

Η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν έχει καταφέρει να λειτουργήσει ως ένας ισχυρός ιδεολογικός μαγνήτης, ενώνοντας κάτω από την ίδια ρητορική ομπρέλα τόσο τους εγχώριους φασίστες και εθνικιστές όσο και τους δογματικούς αριστερο-κομμουνιστές. Και μάλιστα σε τέτοιο σημείο, που αρχίζει να εγείρει ερωτήματα, αν όλα αυτά γίνονται με το... αζημίωτο! Αυτό το ιδιότυπο "κόκκινο-μαύρο" μέτωπο δεν αποτελεί μια ελληνική πρωτοτυπία, καθώς απαντάται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα όμως, λόγω του ιστορικού υποβάθρου και των έντονων αντιαμερικανικών αντανακλαστικών, το φαινόμενο προσλαμβάνει βαθιές κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις, αποδεικνύοντας ότι τα άκρα συχνά εφάπτονται όταν συναντούν έναν κοινό γεωπολιτικό σύμμαχο.

Ο αντιδυτικισμός ως ιδεολογικό μοτίβο

Για να κατανοήσει κανείς πώς γεφυρώνεται το χάσμα ανάμεσα σε έναν νεοφασίστα και έναν δογματικό κομμουνιστή, πρέπει να αναζητήσει τον κοινό τους παρονομαστή, που δεν είναι άλλος από τον τυφλό αντιδυτικισμό και το μίσος προς τους φιλελεύθερους δημοκρατικούς θεσμούς.

Για τα δύο άκρα, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και εσχάτως το Ισραήλ αποτελούν την πηγή όλων των δεινών. Από τη μία πλευρά, οι αριστερο-κομμουνιστικές ομάδες βλέπουν στη Ρωσία —παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα αυταρχικό καπιταλιστικό καθεστώς ολιγαρχών— το αντίβαρο στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Η ρητορική τους παραμένει εγκλωβισμένη στα ανακλαστικά του Ψυχρού Πολέμου, όπου οποιοσδήποτε στρέφεται κατά της Δύσης θεωρείται αυτόματα "προοδευτικός".

Από την άλλη πλευρά, οι φασιστικοί και ακροδεξιοί σχηματισμοί βλέπουν στη Μόσχα το προπύργιο της αντίστασης ενάντια στη φιλελεύθερη Δύση, την παγκοσμιοποίηση και την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Ο κοινός εχθρός, λοιπόν, δημιουργεί μια κοινή ανάγκη υποστήριξης του Κρεμλίνου, την οποία αξιοποιεί ο Πούτιν. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντίδραση των άκρων στην προσπάθεια ενεργειακής αυτονομίας της χώρας μέσα από την ενίσχυση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο από τη Ρωσία είναι προτιμότερα, τόσο για τους "πατριώτες" της Ακροδεξιάς, όσο και για τους "προοδευτικούς" της Αριστεράς, όταν την ίδια στιγμή, ο ήλιος και ο άνεμος μπορούν σε μερικά χρόνια να εξασφαλίσουν την πλήρη ενεργειακή αυτονομία της χώρας. Απλά ας σκεφτούν όλοι οι αφελείς που παίζουν το παιχνίδι της Ρωσίας, ότι ήδη η Ελλάδα εξάγει ηλεκτρική ενέργεια.

Η "ιερή" Ρωσία και ο εθνικοπατριωτικός φασισμός

Στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος, η έλξη προς τη Ρωσία επενδύεται με θρησκευτικά, μεταφυσικά και εθνοκεντρικά χαρακτηριστικά.

Το αφήγημα του "ξανθού γένους", που επιβιώνει στην ελληνική λαϊκή κουλτούρα από την εποχή της Τουρκοκρατίας, εργαλειοποιείται πλήρως από φασιστικές και υπερεθνικιστικές ομάδες. Για την ελληνική ακροδεξιά, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ενσαρκώνει το πρότυπο του στιβαρού ηγέτη που υπερασπίζεται τις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες, την πατρίδα και την οικογένεια απέναντι στην... αμοραλιστική Δύση. Η Μόσχα παρουσιάζεται ως η "τρίτη Ρώμη" που θα σώσει την Ορθοδοξία! Επιπλέον, η Ρωσία στο... παράλληλο σύμπαν των "ψεκασμένων" ακροδεξιών θα... μπουκάριζε στην Πόλη για να πάρουμε την Αγιά Σοφιά! Προς το παρόν, το μόνο που παίρνουμε είναι μια... σφαλιάρα καθώς ο Πούτιν κάνει μπίζνες με τον Ερντογάν, τον οποίο... μισούν οι εγχώριοι ακροδεξιοί! Μύλος και το μυαλό... χυλός!

Αυτή η ιδεολογική προσέγγιση επιτρέπει σε φασιστικά στοιχεία να δικαιολογούν τις ρωσικές επεκτατικές βλέψεις, υιοθετώντας άκριτα τη θεωρία του ζωτικού χώρου, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι δηλώνουν υπερπατριώτες. Η προστασία των συνόρων και η εθνική κυριαρχία, που αποτελούν σημαία τους για την Ελλάδα, ξεχνιούνται όταν πρόκειται για την κυριαρχία της Ουκρανίας. Ζητωκραυγάζουν υπέρ του εισβολέα και εγκληματία Πούτιν και επειδή είναι... ηλίθιοι είναι σαν να επικροτούν την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και την κατοχή του βόρειου τμήματος του νησιού. Η τρέλα σε όλο της το μεγαλείο...

Ο αντιιμπεριαλισμός και η αριστερή αμνησία

Στον αντίποδα, η αριστερο-κομμουνιστική προσέγγιση χρησιμοποιεί ένα τελείως διαφορετικό λεξιλόγιο για να καταλήξει στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα.

Εδώ δεν υπάρχει η "ιερή" Ρωσία, αλλά η θεωρία των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Με το πρόσχημα ότι φταίνε και οι δύο πλευρές ή ότι το ΝΑΤΟ περικύκλωσε τη Ρωσία, η ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα επιλέγει μια στάση άμεσης, αλλά σαφούς στήριξης του επιτιθέμενου. Όμως, η ρητορική αυτή οδηγεί σε μια ιδιότυπη ιστορική... αμνησία. Οι ίδιες δυνάμεις που ευαγγελίζονται την αυτοδιάθεση των λαών και καταδικάζουν κάθε μορφή εισβολής, αποφεύγουν να καταδικάσουν απερίφραστα τα εγκλήματα πολέμου ή την προσάρτηση εδαφών από τη Ρωσία.

Η εμμονή στον αντιαμερικανισμό τυφλώνει τα αντανακλαστικά τους, με αποτέλεσμα να υιοθετούν το ρωσικό αφήγημα περί "αποναζιστικοποίησης" της Ουκρανίας. Έτσι, το κομμουνιστικό άκρο συναντά το φασιστικό, καθώς και οι δύο πλευρές υποβαθμίζουν το δικαίωμα ενός κυρίαρχου κράτους να επιλέγει τις συμμαχίες του.

Η προπαγάνδα και τα κοινά δίκτυα διανομής fake news

Η σύγκλιση των δύο άκρων δεν περιορίζεται στις θεωρητικές αναλύσεις, αλλά αποτυπώνεται καθημερινά στο πεδίο της ενημέρωσης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Τα δίκτυα της ρωσικής προπαγάνδας στην Ελλάδα έχουν καταφέρει να διεισδύσουν με την ίδια ευκολία σε ακροδεξιά και αριστερά ακροατήρια. Αν παρατηρήσει κανείς τις ιστοσελίδες και τα προφίλ που αναπαράγουν τις ειδήσεις του Κρεμλίνου, θα διαπιστώσει μια εντυπωσιακή ταύτιση. Τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα, οι ίδιες κατασκευασμένες ειδήσεις (fake news) και τα ίδια βίντεο διακινούνται ταυτόχρονα από εθνικιστικά ιστολόγια και από σελίδες της "αντισυστημικής" Aριστεράς. Είτε πρόκειται για τη θεωρία ότι τα δυτικά όπλα καταλήγουν στη μαύρη αγορά, είτε για την παρουσίαση των οικονομικών κυρώσεων ως "αυτοκτονία της Ευρώπης", η ρητορική είναι κοινή. Η Ρωσία πέτυχε να δημιουργήσει μια ενιαία πληροφοριακή κοίτη, όπου το "πιστεύω" του χριστιανορθόδοξου εθνικιστή συναντά το "πιστεύω" του αντι-νατοϊκού διαδηλωτή! Δεν είναι εκπληκτικό;

Η θεωρία του "πετάλου"

Η περίπτωση της ρωσικής επιρροής στην Ελλάδα αποτελεί την πληρέστερη επιβεβαίωση της πολιτικής θεωρίας του "πετάλου".

Σύμφωνα με αυτήν, το πολιτικό φάσμα δεν είναι μια ευθεία γραμμή όπου τα δύο άκρα απέχουν όσο το δυνατόν περισσότερο, αλλά ένα... πέταλο αλόγου, όπου οι δύο άκρες λυγίζουν και τελικά πλησιάζουν πολύ κοντά η μία στην άλλη. Στο ζήτημα της Ρωσίας, οι φασίστες και οι αριστερο-κομμουνιστές στην Ελλάδα μοιράζονται κοινές μεθοδολογίες και κοινούς στόχους. Και οι δύο πλευρές επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας, την απομόνωση της χώρας από τους δυτικούς της συμμάχους και την επικράτηση ενός αυταρχικού μοντέλου διακυβέρνησης, όπου η ισχύς επιβάλλεται επί του δικαίου. Η κοινή τους στάση στις ψηφοφορίες στο Ευρωκοινοβούλιο ή στην ελληνική Βουλή, όπου συστηματικά καταψηφίζουν ή απέχουν από ψηφίσματα καταδίκης της ρωσικής επιθετικότητας, αποδεικνύει ότι η γεωπολιτική τους ταύτιση είναι πλέον θεσμοποιημένη.

Οι κίνδυνοι για την εθνική στρατηγική και τη Δημοκρατία

Αυτή η ιδιότυπη συμμαχία των άκρων υπό τη ρωσική "ομπρέλα" δεν είναι μια ακίνδυνη ιδεολογική... γραφικότητα.

Η εικόνα αυτή των δύο άκρων ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την εθνική ασφάλεια και τη στρατηγική κατεύθυνση της Ελλάδας. Σε μια περίοδο που η χώρα χρειάζεται σταθερότητα και καθαρές συμμαχίες για να αντιμετωπίσει τις δικές της περιφερειακές προκλήσεις, η ύπαρξη ενός ισχυρού, εσωτερικού μετώπου που λειτουργεί ως ηχείο της Μόσχας ναρκοθετεί την εθνική συνεννόηση. Τα άκρα, λειτουργώντας ως πέμπτη φάλαγγα της ρωσικής soft power, επιχειρούν να δηλητηριάσουν την κοινή γνώμη, καλλιεργώντας τον φόβο, την ηττοπάθεια και τη δυσπιστία προς τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Η κανονικοποίηση του αυταρχισμού, είτε έρχεται με το περιτύλιγμα του ρωσικού εθνικισμού είτε με το πρόσχημα της σοβιετικής... νοσταλγίας, διαβρώνει τα θεμέλια της κοινωνίας των πολιτών. Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε ως ένας μεγάλος ιδεολογικός καταλύτης που αφαίρεσε τα προσωπεία. Η Ρωσία του Πούτιν κατάφερε να ενώσει τα άκρα στην Ελλάδα επειδή ακριβώς τους πρόσφερε αυτό που πάντα αναζητούσαν. Δηλαδή, ένα ισχυρό, αυταρχικό σημείο αναφοράς απέναντι στον ελεύθερο κόσμο.

Για την ελληνική δημοκρατία, η διαπίστωση αυτή πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση. Οι ακροδεξιοί φασίστες και οι αριστεροί σταλινιστές μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετικά σύμβολα, σημαίες και συνθήματα, αλλά όταν η συζήτηση έρχεται στη γεωπολιτική τους ταυτότητα, υποκλίνονται στον ίδιο ηγεμόνα. Η αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου απαιτεί τη θωράκιση της δημόσιας σφαίρας από την ξένη προπαγάνδα και κυρίως, την ανάδειξη του γεγονότος ότι η υπεράσπιση της ελευθερίας και των δημοκρατικών αξιών δεν μπορεί να έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά. Το σημαντικότερο είναι να κατανοήσει ο λαός ότι η υποστήριξη του σε αυτούς που "πουλάνε" εύκολο αντιευρωπαϊσμό, αντιαμερικανισμό, αντινατοϊσμό και αντισημιτισμό, επί της ουσίας είναι σαν το πρόβατο που ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη! Ενίοτε, τέτοιες... πανέξυπνες επιλογές ισοδυναμούν με έναν λάκκο που πέφτοντας μέσα, πας... αδιάβαστος! Ας προσέξουν όσοι στηρίζουν ακραίους και λαϊκιστές, γιατί στο τέλος, τόσο αυτοί όσο και οι υπόλοιποι, θα πληρώσουμε βαρύτατο κόστος λόγω... βλακείας!

Τα τελευταία χρόνια, αλλά και τους τελευταίους μήνες, το πανελλήνιο παρακολουθεί με δέος και... αηδία, όλα αυτά τα... φιντάνια που περιφέρονταν και περιφέρονται πέριξ του διαλυμένου πολιτικού οικοσυστήματος του πάλαι ποτέ "Τσιπρικού" ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά που παρατηρούμε ξεπερνούν κάθε ιστορικό προηγούμενο πολιτικής μετακίνησης και καιροσκοπισμού.

Άνθρωποι που εξελέγησαν με τις σημαίες ενός κόμματος, έχουν μετατραπεί σε σύγχρονους πολιτικούς "νομάδες". Με χαρακτηριστική ευκολία, μετακινούνται είτε προς την αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ είτε προς το... νεότευκτο "πλοίο" του ενός και μοναδικού... ηγέτη Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος έχει φτιάξει το... ιδιωτικής χρήσεως κόμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης. Για να μας σώσουν αποκλείεται. Απλά επιδιώκουν να σωθούν οι ίδιοι απολαμβάνοντας τα οφέλη της εξουσίας και των κοινοβουλευτικών εδράνων! Το μόνο σίγουρο είναι ότι το... rebranding του Τσίπρα έφερε στο προσκήνιο με τον πλέον γελοίο και αηδιαστικό τρόπο, τη νοοτροπία του γυρολόγου και του τυχοδιώκτη που φοράει τον "μανδύα" του "αγωνιστή", του "αλληλέγγυου" και κάθε άλλης μορφής γελοία εκδοχή της αριστερής ιδεολογίας.

Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί ιδεολογική αναζήτηση ούτε "εμπλουτισμό του δημοκρατικού διαλόγου", όπως οι ίδιοι αυτάρεσκα ισχυρίζονται. Είναι η αποθέωση του τυχοδιωκτισμού, μια απροκάλυπτη μάχη για την κοινοβουλευτική επιβίωση και τη διατήρηση των προνομίων της έδρας. Το πιο προκλητικό, ωστόσο, είναι ότι αυτή η ακατάσχετη μπουρδολογία των γυρολόγων επενδύεται με βαρύγδουπες αριστερές θεωρίες, που έχουν ελάχιστη ή καθόλου σχέση με τον σύγχρονο κόσμο...

Το ιδεολογικό "περιτύλιγμα"

Είναι τουλάχιστον οξύμωρο να ακούει κανείς στελέχη, που μέχρι χθες έδιναν όρκους... αιώνιας πίστης στην "ενότητα της ριζοσπαστικής αριστεράς", να ανακαλύπτουν ξαφνικά τη σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ ή την ανάγκη για ένα νέο προσωποπαγές "αριστερό μέτωπο" με το "όχημα" της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.

Οι τύποι αυτοί, προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, επιστρατεύουν ξεπερασμένα τσιτάτα, κομμουνιστογενείς αναλύσεις και αναφορές σε κοινωνικούς αγώνες που δεν αφορούν κανέναν πολίτη που αγωνίζεται σε μια δύσκολη και αβέβαια καθημερινότητα. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεζή από τα μανιφέστα που συντάσσουν στα κομματικά γραφεία. Όταν ένας βουλευτής αλλάζει πολιτική στέγη μέσα σε λίγους μήνες, χωρίς να μεσολαβήσει καμία εθνική κάλπη, δεν το κάνει από ιδεολογική αφύπνιση. Το κάνει διότι αντιλαμβάνεται ότι το brand name με το οποίο εξελέγη δεν μπορεί πλέον να του εξασφαλίσει την επανεκλογή του.

Η χρήση της αριστερής ρητορικής ως άλλοθι για την πολιτική μετακίνηση αποτελεί προσβολή για την ίδια την ιστορία των ιδεών που επικαλούνται. Η κοινωνία, αντιμέτωπη με την ακρίβεια, την καθημερινότητα και τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας, παρακολουθεί αυτούς τους βερμπαλισμούς ως μια κακόγουστη θεατρική παράσταση.

Το έλλειμμα λεβεντιάς κάτι δείχνει και... λέει!

Στην ελληνική πολιτική παράδοση υπήρχε κάποτε η έννοια της πολιτικής τσίπας και της λεβεντιάς.

Όταν ένας πολιτικός διαφωνούσε ριζικά με την πορεία του κόμματος που τον ανέδειξε, παρέδιδε την έδρα του στον επόμενο επιλαχόντα και επέστρεφε στο σπίτι του ή ιδιώτευε, αναμένοντας την κρίση του λαού. Σήμερα, η έννοια της παραίτησης θεωρείται σχεδόν... αφέλεια από τους αριστερούς "επαγγελματίες" της εξουσίας. Αντί να επιστρέψουν τις έδρες στον ΣΥΡΙΖΑ –το κόμμα δηλαδή του οποίου οι ψηφοφόροι τους εμπιστεύτηκαν– προτιμούν να τις κρατήσουν ως προσωπικό τους λάφυρο. Ορισμένοι μάλιστα, που επέλεξαν να παραδώσουν την έδρα τους για να προσχωρήσουν στην ΕΛ.Α.Σ., το έπραξαν μόνο κάτω από την ασφυκτική πίεση της κοινής γνώμης και της εσωκομματικής κατακραυγής, και όχι ως πράξη αυθεντικής πολιτικής ευθύνης. Η πλειονότητα των μετακινούμενων επιλέγει τη βολική οδό της ανεξαρτητοποίησης, χρησιμοποιώντας τη βουλευτική έδρα ως διαπραγματευτικό χαρτί για την επόμενη μέρα. Πρόκειται για μια βαθιά αντιδημοκρατική πρακτική που αλλοιώνει τη βούληση των πολιτών, όπως αυτή εκφράστηκε στις εθνικές κάλπες.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και αυτοί που πληρούν τα κριτήρια του... ηγέτη Τσίπρα. Είναι αυτοί που παραιτούνται, αφού όμως έχουν γυρίσει βόλτα κάμποσα κόμματα και έχουν υπηρετήσει -ή... φτύσει- τους πολιτικούς αρχηγούς τους κατά το πρόσφατο παρελθόν. Όλοι αυτοί οι τύποι δεν ενδιαφέρονται για το αύριο της χώρας. Ενδιαφέρονται να πιάσουν... στασίδι στην εξουσία για να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους και να εφαρμόσουν ιδεοληψίες, οι οποίες οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδο, για το οποίο οι ίδιοι, μάλλον αδιαφορούν.

Το ξεκάθαρο μήνυμα των προηγούμενων εκλογών που αγνοήθηκε επιδεικτικά

Το εκλογικό σώμα έστειλε δύο πολύ καθαρά και ηχηρά μηνύματα, τόσο το 2019 όσο και το 2023, με ακόμη πιο εμφατικό τρόπο.

Η καταδίκη της περιόδου 2015-2019 δεν ήταν μια συγκυριακή επιλογή, αλλά μια συνειδητή απόρριψη των ψευδαισθήσεων, των πειραματισμών και της οικονομικής ασφυξίας που βίωσε η χώρα. Ο ελληνικός λαός πλήρωσε ακριβά τα δεινά εκείνης της τετραετίας και αποφάσισε να γυρίσει σελίδα, ζητώντας σταθερότητα, σοβαρότητα και ρεαλισμό. Αντί, λοιπόν, τα στελέχη που πρωταγωνίστησαν ή στήριξαν εκείνη την περίοδο να προχωρήσουν σε μια ειλικρινή αυτοκριτική και να αποδεχθούν την ετυμηγορία του λαού με σεβασμό, επιλέγουν τη στρατηγική της πολιτικής επιβίωσης μέσω της... μεταμφίεσης. Αντί να μας αδειάσουν τη γωνία αυτοβούλως, ζητούν νέες... ευκαιρίες για να τα ξανακάνουν μπάχαλο. Είναι αδιόρθωτοι και το ξέρουν.

Οι... λεβέντες και οι... λεβέντισσες που έχουν αποτύχει και ταυτόχρονα ξεφτιλίζονται ως... γυρολόγοι, δεν τολμούν να διανοηθούν ότι θα κάνουν στην... μπάντα. Θεωρούν ότι αλλάζοντας κομματικό λογότυπο ή ακολουθώντας τον Αλέξη Τσίπρα στο νέο του... ΙΧ εγχείρημα, θα διαγράψουν το παρελθόν τους. Όμως, η στάση αυτή δείχνει μια πρωτοφανή περιφρόνηση προς τη λαϊκή ετυμηγορία.

Ο κόσμος τους καταδίκασε για τα έργα και τις ημέρες τους, κι εκείνοι απαντούν με το να αλλάζουν... καρέκλες, ετικέτες και... χρωματικούς συνδυασμούς ελπίζοντας ότι η μνήμη των πολιτών είναι κοντή. Και όντως αυτό συμβαίνει, γιατί εκεί που απευθύνονται ξέρουν ότι έχουν να κάνουν με "πελάτες", οι οποίοι θα τους ξανα-προτιμήσουν λόγω... κακής συνήθειας!

Ο κυβερνητισμός ως αυτοσκοπός

Το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο αυτής της κατάστασης είναι ο απόλυτος κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζεται η πολιτική διαδικασία.

Η ίδρυση της ΕΛ.Α.Σ. δεν ήρθε να καλύψει κάποιο πραγματικό κοινωνικό κενό, ούτε εκφράζει κάποιο νέο ρεύμα ιδεών. Αποτελεί απλώς το καταφύγιο εκείνων που βρέθηκαν άστεγοι μετά τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και αναζητούσαν έναν γνώριμο αρχηγό για να τους οδηγήσει ξανά στο πολιτικό προσκήνιο. Από την άλλη πλευρά, η σπουδή ορισμένων να προσδεθούν στο άρμα του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι ο "κυβερνητισμός" είναι ο μοναδικός οδηγός τους. Όταν βλέπουν ένα κόμμα να ανεβαίνει δημοσκοπικά, σπεύδουν να δηλώσουν παρόντες, ξεχνώντας τις ύβρεις και τις κατηγορίες που εκτόξευαν εναντίον του κατά το παρελθόν. Αυτή η συμπεριφορά υπονομεύει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος στο σύνολο του και τροφοδοτεί την αποχή και την απαξίωση των πολιτών προς τους θεσμούς.

Η επόμενη μέρα και η κρίση της κοινωνίας

Οι πολιτικοί γυρολόγοι μπορεί να θεωρούν ότι πέτυχαν έναν προσωρινό τακτικό ελιγμό, εξασφαλίζοντας την παρουσία τους στα τηλεοπτικά πάνελ και τις κοινοβουλευτικές συζητήσεις.

Ωστόσο, η ιστορία έχει δείξει ότι οι ψηφοφόροι σπάνια συγχωρούν την έλλειψη αυθεντικότητας και τη συνειδητή εξαπάτηση. Η προσπάθεια να επιβιώσουν πολιτικά ανακυκλώνοντας θεωρίες του περασμένου αιώνα, την ώρα που η χώρα χρειάζεται ρεαλιστικές λύσεις και σοβαρή αντιπολίτευση, είναι καταδικασμένη να πέσει στο κενό. Η κοινωνία έχει πλέον την εμπειρία και την κρίση να ξεχωρίζει την πραγματική πολιτική προσφορά από τον τυχοδιωκτισμό της καρέκλας. Ονόματα δεν λέμε και οικογένειες δεν... θίγουμε. Αν και όλοι καταλαβαίνετε για ποιους τυχοδιώκτες μιλάμε...

Οι πρόσφατες δημοσκοπικές τάσεις και το εκρηκτικό κλίμα κατακερματισμού του πολιτικού σκηνικού συνθέτουν ένα εφιαλτικό σκηνικό για το άμεσο μέλλον της πατρίδας μας. Η απειλή δεν είναι απλώς μια κυβερνητική αλλαγή, αλλά η πλήρης αποδιοργάνωση του κράτους μέσα από μια "Βουλή-ροντέο" 10-12 κομμάτων, όπου η ακυβερνησία θα μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς.

Η διαφαινόμενη αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας, της μόνης παράταξης που εγγυήθηκε τη δημοσιονομική πειθαρχία και την ισχυρή αποτρεπτική ισχύ της χώρας, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου. Μια τέτοια εξέλιξη δεν αποτελεί απλώς ένα εσωτερικό πολιτικό ζήτημα, αλλά μια ευθεία απειλή για τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, η οποία παράλληλα θα πυροδοτήσει μια νέα οικονομική αιμορραγία που θα πληρώσει πανάκριβα ο κάθε Έλληνας πολίτης.

Το απόλυτο χάος και η απειλή παράλυσης της χώρας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία

Η προοπτική μιας Βουλής όπου θα συστεγάζονται δέκα, έντεκα ή και δώδεκα κομματικοί σχηματισμοί αποτελεί τη συνταγή για την απόλυτη θεσμική παράλυση.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η έννοια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας μετατρέπεται σε ένα διαρκές, εκβιαστικό ανατολίτικο παζάρι. Η λήψη κρίσιμων και άμεσων αποφάσεων θα καταστεί αδύνατη. Οι μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος θα παγώσουν, καθώς κανένας δεν θα αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος. Η χώρα θα συρθεί σε έναν φαύλο κύκλο αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, με τις υπηρεσιακές κυβερνήσεις να διαδέχονται η μία την άλλη. Η δημόσια διοίκηση θα νεκρώσει, οι ξένοι επενδυτές θα τραπούν σε άτακτη φυγή και η Ελλάδα θα μετατραπεί ξανά στο "μαύρο πρόβατο" και τον περίγελο της Ευρώπης, θυμίζοντας τις χειρότερες εποχές της μεταπολεμικής Ιταλίας ή, ακόμα χειρότερα, τη δική μας τροχιά προς τη χρεοκοπία.

Η αποδυνάμωση της ΝΔ ως Κερκόπορτα για τα εθνικά συμφέροντα

Η απομείωση των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας και η απώλεια της κυβερνητικής σταθερότητας συνιστούν άμεσο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια.

Τα τελευταία χρόνια, η χώρα θωρακίστηκε με στρατηγικές συμμαχίες (ΗΠΑ, Γαλλία) και ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα (Rafale, Belharra, F-35) που ανάγκασε τους αναθεωρητικούς γείτονες να αναθεωρήσουν τα επιθετικά τους σχέδια. Μια αδύναμη, κατακερματισμένη κυβέρνηση, ή μια συγκυβέρνηση ετερόκλητων δυνάμεων, θα εκπέμψει σήμα αδυναμίας και εσωτερικής διχόνοιας στο εξωτερικό.

Οι καραδοκούντες εχθροί της Ελλάδας, και κυρίως η Άγκυρα, θα εκμεταλλευτούν ακαριαία το πολιτικό κενό στην Αθήνα. Όταν η ελληνική ηγεσία θα είναι απασχολημένη με το να κρατήσει τις ισορροπίες σε μια Βουλή-ροντέο, ποιος θα υψώσει ανάστημα στις προκλήσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο; Η αποδυνάμωση της ΝΔ ανοίγει την Κερκόπορτα για "γκρίζες ζώνες", συνδιαχείριση του πλούτου μας και οδυνηρούς συμβιβασμούς στα εθνικά μας θέματα, καθώς καμία αδύναμη κυβέρνηση δεν θα έχει τη νομιμοποίηση ή το σθένος να διαχειριστεί μια θερμή κρίση.

Το βαρύ τίμημα της αστάθειας και πόσο ακριβά θα πληρώσουμε μια πιθανή... βλακεία μας

Η πολιτική αβεβαιότητα δεν είναι μια θεωρητική έννοια, αλλά μια "ωρολογιακή βόμβα" στα θεμέλια της οικονομίας, η οποία θα... σκάσει στις τσέπες των φορολογουμένων.

Η επιστροφή στο καθεστώς του "πολιτικού ρίσκου" θα έχει άμεσες και καταστροφικές συνέπειες. Έτσι:

1. Οι διεθνείς αγορές ομολόγων, που σήμερα μας εμπιστεύονται, θα ζητήσουν αμέσως υψηλότερα επιτόκια (spreads) για να δανείσουν μια ασταθή χώρα. Αυτό σημαίνει δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, χρήματα που θα κοπούν από την υγεία, την παιδεία και τις συντάξεις.

2. "Πάγωμα" της επενδυτικής βαθμίδας και Υποβαθμίσεις: Οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης (Moody's, Standard & Poor's, Fitch, DBRS, Scope) θα υποβαθμίσουν με συνοπτικές διαδικασίες την ελληνική οικονομία. Η επενδυτική βαθμίδα, που κατακτήθηκε με τόσο κόπο, θα χαθεί, οδηγώντας σε μαζική έξοδο κεφαλαίων.

3. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ των επενδύσεων που προγραμματίζονται ως συνέχεια του Ταμείου Ανάκαμψης θα "παγώσουν" ή θα διατεθούν σε εξαιρετικά περιορισμένο βαθμό. Το συνολικό κόστος αυτού του εκτροχιασμού μεταφράζεται σε νέα σκληρά μέτρα, δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου, αύξηση της ανεργίας και τελικά, σε ένα νέο άτυπο μνημόνιο που θα επιβληθεί από τους δανειστές για να μαζέψουν τα σπασμένα της ελληνικής πολιτικής επιπολαιότητας. Μεταξύ των μέτρων που αργά ή γρήγορα θα λάβει μια ασθμαίνουσα οικονομία, περιλαμβάνεται και μια πιο σκληρή μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος με νέες περικοπές μελλοντικών συντάξεων και αύξηση της ιδιωτικής συμμετοχής στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν μια κινδυνολογία... ελαφρά την καρδία, αλλά μια ωμή και ρεαλιστική καταγραφή των όσων έρχονται αν επικρατήσει η ψήφος διαμαρτυρίας και ο τυφλός θυμός. Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να πειραματιστεί με 12 κόμματα-σφραγίδες, ούτε να στερηθεί μια ισχυρή, αυτοδύναμη και υπεύθυνη κυβέρνηση. Η αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας θα είναι το πρώτο ντόμινο που θα παρασύρει την οικονομία, την εθνική κυριαρχία και την κοινωνική συνοχή. Η επιλογή που βρίσκεται μπροστά μας είναι ξεκάθαρη, δραματική και αμείλικτη. Ή θα συνεχίσουμε στον δρόμο της σταθερότητας, της ανάπτυξης και της εθνικής αξιοπρέπειας, ή θα παραδώσουμε τα κλειδιά της χώρας στο χάος της "Βουλής-ροντέο" και θα οδηγηθούμε, με μαθηματική ακρίβεια, στην εθνική και οικονομική αυτοκτονία. Ο χρόνος μετρά ήδη αντίστροφα και στις προσεχείς εκλογές δεν έχει σημασία πόσοι αντιευρωπαϊστές, φιλορώσοι και ανθέλληνες θα εκλεγούν, αλλά ποιος θα είναι ο αριθμός των ψηφοφόρων που θα την πατήσει λόγω... βλακείας!

Μια τέτοια εξέλιξη θα έθετε αυτομάτως τη χώρα σε κατάσταση αστάθειας, οδηγώντας σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση και καθιστώντας περισσότερο πιθανό το ενδεχόμενο και για τρίτη εκλογική αναμέτρηση. Η Νέα Δημοκρατία και ο πρωθυπουργός πρέπει να δουν πολύ σοβαρά τη στατιστική σύγκριση ανάμεσα στο φαινόμενο του 2023 και τις τρέχουσες μετρήσεις, που αποκαλύπτουν τη μαθηματική σχέση της πρωθυπουργικής εικόνας με την κάλπη. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν δεν είναι θετικά ούτε για τη Νέα Δημοκρατία και τον Πρωθυπουργό, αλλά ούτε και για τη... χώρα.

Πολλοί δημοσκόποι έχουν επισημάνει κατά καιρούς ότι η πολιτική ανάλυση στην Ελλάδα συχνά εστιάζει αποκλειστικά στην πρόθεση ψήφου, παραγνωρίζοντας έναν από τους πιο αξιόπιστους προγνωστικούς δείκτες των εκλογικών αναμετρήσεων που είναι το ερώτημα σχετικά με το "ποιον θεωρείτε καταλληλότερο για πρωθυπουργό". Η ιστορία των ελληνικών εκλογών έχει αποδείξει ότι το ποσοστό αποδοχής του εν ενεργεία αρχηγού λειτουργεί ως το πραγματικό "ταβάνι" ή το βαρόμετρο της τελικής επίδοσης του κυβερνώντος κόμματος.

Το 2023 και το... σήμερα

Λίγες εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2023, οι περισσότερες δημοσκοπήσεις εμφάνιζαν τη Νέα Δημοκρατία στην πρόθεση ψήφου με ποσοστά που κυμαίνονταν μεταξύ 31% και 33%.

Ωστόσο, υπήρχε ένα ποιοτικό στοιχείο που ελάχιστοι αναλυτές αξιολόγησαν σωστά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέγραφε σταθερά στον δείκτη καταλληλότητας για την πρωθυπουργία ποσοστά κοντά στο 37% με 38%, διατηρώντας μια χαοτική διαφορά άνω των 10-15 μονάδων από τον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα. Όταν άνοιξαν οι κάλπες, το τελικό αποτέλεσμα εξέπληξε τα ινστιτούτα μετρήσεων. Η Νέα Δημοκρατία έλαβε 40,56%. Στην πραγματικότητα, η τελική επίδοση του κόμματος δεν ακολούθησε την "παγωμένη" πρόθεση ψήφου των προηγούμενων μηνών, αλλά συσπειρώθηκε και ταυτίστηκε απόλυτα με το προσωπικό ποσοστό καταλληλότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη, συν την παραδοσιακή ώθηση της χαμένης ψήφου των μικρών κομμάτων μετά τη σχετική αναγωγή. Οι ψηφοφόροι επέλεξαν με βασικό κριτήριο τη σταθερότητα στο Μέγαρο Μαξίμου, αποδεικνύοντας ότι η πρωθυπουργική επάρκεια υπερβαίνει την κομματική ταύτιση.

Η πραγματικότητα των μετρήσεων

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν μια ριζικά διαφορετική εικόνα, η οποία πρέπει να ανησυχήσει πρώτα απ΄ όλα τον ίδιο τον Μητσοτάκη, ο οποίος, είναι δεδομένο ότι έως τις εκλογές θα επικαλείται το δίλημμα " σταθερότητα ή επιστροφή στην περιπέτεια".

Με βάση τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά των δημοσκοπήσεων, σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί μεν την πολιτική κυριαρχία και την πρώτη θέση στην εμπιστοσύνη των πολιτών για τη διακυβέρνηση της χώρας, αλλά με ένα σαφώς συμπιεσμένο ποσοστό της τάξης του 27% έως 31%. Το πιο εντυπωσιακό εύρημα της περιόδου είναι ότι η απάντηση "Κανένας" έχει σκαρφαλώσει στη δεύτερη θέση, συγκεντρώνοντας ποσοστά από 20%-36,5%! Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας νιώθει πολιτικά άστεγο.

Παράλληλα, οι βασικοί αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη, δηλαδή οι Τσίπρας και Ανδρουλάκης καταγράφουν χαμηλά μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια ποσοστά (από 7% έως 13%), επιβεβαιώνοντας ότι η φθορά της κυβέρνησης δεν κεφαλαιοποιείται αυτόματα από κάποιον εναλλακτικό πόλο εξουσίας. Τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας και του Μητσοτάκη δείχνουν μια πάρα πολύ σοβαρή φθορά, αλλά από την άλλη πλευρά, κοιτώντας τα αντίστοιχα ποσοστά των βασικών... διωκτών του, σε πιάνει... απελπισία!

Τα ποσοστά της επόμενης κάλπης και ο... τοίχος!

Η εφαρμογή του μαθηματικού μοντέλου του 2023 στα σημερινά δεδομένα, οδηγεί σε μια ισχυρή και βάσιμη προσομοίωση για την πιθανή εκλογική επίδοση της Νέας Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, εάν επαναληφθεί η τάση του 2023 και το κόμμα καταφέρει να ταυτίσει το τελικό του ποσοστό με το ανώτατο όριο καταλληλότητας του αρχηγού του, τότε η ΝΔ κινείται αυτή τη στιγμή σε ένα εύρος μεταξύ 29,5% και 32,5%. Σε μια κάλπη όπου τα κόμματα που μένουν εκτός Βουλής συγκεντρώνουν ένα συνολικό ποσοστό της τάξης του 6%-8%, η αναγωγή επί των εγκύρων προσθέτει παραδοσιακά μια διορθωτική ώθηση της τάξης των 2-3 ποσοστιαίων μονάδων στο πρώτο κόμμα. Αυτό σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία, εάν γίνονταν εκλογές σήμερα, θα μπορούσε να διεκδικήσει ένα ποσοστό από 31,5% έως 33,5%.

Το συμπέρασμα της προσομοίωσης είναι αδιαμφισβήτητο, καθώς δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής της ΝΔ στα ποσοστά του 2023. Και ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός. Το 2023 ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντλούσε δυνάμεις από μια μεγάλη δεξαμενή κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων. Σήμερα, η πιεστική καθημερινότητα λόγω της ακρίβειας, το νέο κόμμα Σαμαρά, οι απογοητευμένοι δεξιοί του 2023 και η γενικευμένη κόπωση της δεύτερης τετραετίας έχουν χαμηλώσει την οροφή της καταλληλότητας του Πρωθυπουργού. Η ΝΔ παραμένει το αδιαφιλονίκητο φαβορί για την πρωτιά, ωστόσο η αριθμητική των δημοσκοπήσεων δείχνει ότι ο δρόμος προς την επόμενη κάλπη δεν θα κριθεί από την άνεση του παρελθόντος, αλλά από τη μάχη για τη συγκράτηση των δυνάμεων πέριξ του 30%.

Με βάση τα παραπάνω, οι προσεχείς εκλογές θα αποτελέσουν έναν πραγματικό γρίφο, σε σχέση με την επόμενη μέρα διακυβέρνησης της χώρας. Η επόμενη Βουλή παραπέμπει σε ένα πραγματικό... ροντέο, καθώς ακόμη και η σύμπραξη Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ για τη συγκρότηση κυβέρνησης, μπορεί να μην είναι αρκετή για να επιτευχθεί η πλειοψηφία των 151 εδρών. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι μια κοινωνία όπου το καθαρό μυαλό λείπει από τους περισσότερους, μπορεί να εκτροχιάσει τη χώρα και να οδηγήσει σε μεγάλες περιπέτειες. Το γνωστό "τσιτάτο" ότι "στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα", δεν νομίζουμε ότι έχει και πολύ χώρο στην περίπτωση της Ελλάδας, καθώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, όσο φαντάζονται κάποιοι. Το ελληνικό success story απαιτεί για πολλά χρόνια... μαραθωνοδρόμους που πρέπει να τρέχουν όπως ένας "σπρίντερ" σε κούρσα 100 μέτρων!

Στο πλαίσιο αυτό, πολιτικοί αναλυτές και σχολιαστές επισημαίνουν μια σειρά από ρητορικές και προγραμματικές συγκλίσεις ανάμεσα σε τμήματα της ελληνικής αντιπολίτευσης και σε θέσεις που εκφράζονται από διεθνείς δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Τουρκία, αναφορικά με τη θέση της Ευρώπης, την ενέργεια και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ. Οι θέσεις αυτές συνιστούν... παραφωνία και σε καμία περίπτωση δεν είναι προς το συμφέρον της χώρας

Το γεωπολιτικό περιβάλλον και οι διεθνείς ισορροπίες

Η επίσημη στάση της Ελλάδας είναι διαχρονικά συνδεδεμένη με το ευρωατλαντικό πλαίσιο, στηρίζοντας τη διατήρηση των διεθνών συνθηκών, την εδαφική ακεραιότητα των κρατών και την ενίσχυση των περιφερειακών συμμαχιών, όπως αυτή με το Ισραήλ.

Από την άλλη πλευρά, η Ρωσία, μετά την εισβολή στην Ουκρανία, και η Τουρκία, υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, προωθούν ένα πολυπολικό μοντέλο, αμφισβητώντας συχνά την κυριαρχία των δυτικών θεσμών και τις υφιστάμενες αρχιτεκτονικές ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρώπη. Ένα από τα κεντρικά σημεία κριτικής εστιάζει στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζονται τα ζητήματα της ευρωπαϊκής ενέργειας και των κυρώσεων.

Για παράδειγμα, η Ρωσία έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει τις ευρωπαϊκές κυρώσεις ως αυτοκαταστροφικές για την ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ η Τουρκία έχει επιλέξει να μην ευθυγραμμιστεί με αυτές, επιδιώκοντας να λειτουργήσει ως ενεργειακός κόμβος. Στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, κόμματα της αριστερής και της δεξιάς αντιπολίτευσης έχουν ασκήσει έντονη κριτική στην πλήρη ευθυγράμμιση της Αθήνας με τις ευρωπαϊκές αποφάσεις για την ενέργεια. Ενώ η κριτική αυτή συχνά εστιάζει στην προστασία των Ελλήνων καταναλωτών από την ακρίβεια, επικριτές επισημαίνουν ότι η επιχειρηματολογία περί αποτυχίας των κυρώσεων ή εξάρτησης από τις ΗΠΑ ταυτίζεται εν μέρει με τη ρητορική της Μόσχας.

Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ

Η αμυντική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, μέσω της επικαιροποιημένης συμφωνίας MDCA και της χρήσης υποδομών όπως αυτή της Αλεξανδρούπολης, αποτελεί βασικό πυλώνα της κυβερνητικής στρατηγικής.

Για παράδειγμα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αντίδραση της Τουρκίας και της Ρωσίας, καθώς η Άγκυρα έχει εκφράσει επανειλημμένα τη δυσαρέσκεια της για τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας ότι ανατρέπει τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Παρομοίως, η Μόσχα βλέπει την Αλεξανδρούπολη ως πύλη εισόδου νατοϊκών δυνάμεων προς την Ανατολική Ευρώπη. Όλως... τυχαίως, κόμματα της αντιπολίτευσης, κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς, αλλά και της εθνικιστικής Δεξιάς, αντιτίθενται σθεναρά σε αυτές τις διευκολύνσεις. Η επιχειρηματολογία τους βασίζεται στον παραδοσιακό αντιαμερικανισμό και στην ιδέα ότι η χώρα μετατρέπεται σε «ορμητήριο πολέμου», μια θέση που, παρά τα διαφορετικά της κίνητρα, συναντά τις ανησυχίες της Άγκυρας και της Μόσχας.

Το ζήτημα της Ουκρανίας και η στρατιωτική βοήθεια

Η απόφαση της Ελλάδας να αποστείλει αμυντικό υλικό στην Ουκρανία είναι ένα ακόμη σημείο έντονης εσωτερικής αντιπαράθεσης.

Σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση έχει υποστηρίξει ότι η αποστολή όπλων αποδυναμώνει την άμυνα της χώρας στα νησιά του Αιγαίου και εμπλέκει την Ελλάδα σε έναν "ξένο πόλεμο". Οι επικριτές αυτής της στάσης υπογραμμίζουν ότι η αποφυγή καταδίκης της ρωσικής επιθετικότητας με πρακτικό τρόπο αποδυναμώνει τη θέση της Ελλάδας, η οποία βασίζει την ασφάλεια της στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου έναντι του αναθεωρητισμού.

Η στάση απέναντι στο Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή και η κάλυψη της Χαμάς

Η στρατηγική σχέση Ελλάδας-Ισραήλ έχει αναβαθμιστεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, καλύπτοντας τομείς από την ενέργεια έως την άμυνα, κάτι που όμως δεν... αρέσει ούτε στην Άγκυρα, αλλά ούτε και στα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ο Ερντογάν έχει υιοθετήσει μια εξαιρετικά σκληρή στάση κατά του Ισραήλ, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως προστάτης των μουσουλμανικών πληθυσμών. Στην Ελλάδα, η κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης προς το Ισραήλ εστιάζει κυρίως στις ανθρωπιστικές συνέπειες των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Γάζα και τον Λίβανο, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο: ταύτιση θέσεων με την Άγκυρα και αποστάσεις από την επίσημη κυβερνητική γραμμή.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η ρητορική αυτή ξεφεύγει από την πολιτική κριτική και αγγίζει παραδοσιακά αντισημιτικά στερεότυπα ή ταυτίζεται με την προσπάθεια της Άγκυρας να απομονώσει διπλωματικά το Ισραήλ στην περιοχή. Σε αυτήν την "παγίδα", δυστυχώς, έχουν πέσει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αγνοώντας μερικές βασικές και εξαιρετικά κρίσιμες παραμέτρους. Η Ελλάδα έχει συνάψει στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά τάσσεται υπέρ της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους, αναγνωρίζοντας την επίσημη Παλαιστινιακή Αρχή με την οποία συνομιλεί και όχι φυσικά τους τρομοκράτες της Χαμάς. Τους τελευταίους υπερασπίζονται εμμέσως τα εγχώρια κόμματα της αντιπολίτευσης, προβάλλοντας μόνο το ανθρωπιστικό σκέλος, μιας ομολογουμένως πολυεπίπεδης τραγωδίας στη Μέση Ανατολή.

Η εθνική γραμμή που ωφελεί τα εθνικά συμφέροντα μας

Οι ιδεολογικές αφετηρίες των ελληνικών κομμάτων της αντιπολίτευσης, είτε πρόκειται για τον παραδοσιακό αντιιμπεριαλισμό της Αριστεράς είτε για τον φιλορωσικό συντηρητισμό τμημάτων της Δεξιάς, διαφέρουν ριζικά από τις γεωπολιτικές επιδιώξεις του Ερντογάν ή του Πούτιν.

Παρά ταύτα, οι ρητορικές τους συμπτώσεις σε κρίσιμα μέτωπα, όπως η κριτική στο ΝΑΤΟ, η επιφύλαξη για την υποστήριξη της Ουκρανίας και η αμφισβήτηση των περιφερειακών συμμαχιών, δημιουργούν ένα πεδίο ανησυχίας σχετικά με τη διατήρηση μιας ενιαίας εθνικής στρατηγικής σε μια ιδιαίτερα εύθραυστη εποχή. Οι καθαρές θέσεις που έχει εκφράσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε όλα τα διεθνή φόρα (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ κλπ.) είναι η εθνική γραμμή και όποιος νομίζει ότι μας ταιριάζει ο ρόλος του "επιτήδειου ουδέτερου", μάλλον είναι επικίνδυνος για τα εθνικά συμφέροντα.

Σε κάθε περίπτωση, η πλήρης εναρμόνιση των κομμάτων της αντιπολίτευσης (τουλάχιστον όσων έχουν ασκήσει εξουσία) είναι προφανέστατο ότι θα μπορούσε να ωθήσει ψηλότερα τη χώρα μας. Η εθνική γραμμή που ακολουθεί η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να αποτελέσει κομβικό σημείο συσπείρωσης για όλους μας. Όσο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε μπορούμε να μιλάμε για σκοπιμότητες εις βάρος της χώρας ή ακόμη και για εθνική μειοδοσία, που εγείρει και ερωτήματα σχετικά με το αν γίνεται με το... αζημίωτο! Τα κόμματα της κυβέρνησης πρέπει να πάψουν να παίζουν άμεσα, έμμεσα, συγκεκαλυμμένα ή απροκάλυπτα τα "παιχνιδάκια" της Ρωσίας και της Τουρκίας...

Η Νέα Δημοκρατία διατηρεί ένα ισχυρό προβάδισμα 12 έως 15 ποσοστιαίων μονάδων στην εκτίμηση ψήφου, καθώς κινείται μεταξύ 29%-31%, με τη νεοσυσταθείσα Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα να σταθεροποιείται στη δεύτερη θέση με ποσοστά 14%-16% και το ΠΑΣΟΚ να ακολουθεί τρίτο με 11%-13% και με τάση μαζέματος της διαφοράς από τον δεύτερο. Η κυριαρχία αυτή της ΝΔ αποτυπώνεται σε συγκεκριμένους ποιοτικούς δείκτες, την ίδια ώρα που καταγράφονται έντονες εστίες φθοράς, στις οποίες πρέπει να ρίξει το βάρος το κυβερνών κόμμα στην τελική ευθεία προς τις εκλογές.

Τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και η διαφορά

Η ΝΔ έχει επιτύχει μια αδιαμφισβήτητη πρωτιά, χάρη στην υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στους ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες.

Σε όλες τις μετρήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται σταθερά με 30%, έναντι 17% του Αλέξη Τσίπρα στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία. Η διαφορά αυτή δείχνει ότι ο Μητσοτάκης αντιμετωπίζεται ακόμη και από μη-νεοδημοκράτες ψηφοφόρους ως η πιο ρεαλιστική επιλογή διακυβέρνησης. Επιπλέον, η ΝΔ απολαμβάνει τη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη των πολιτών στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων. Γεγονότα όπως η στρατηγική αναβάθμιση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και η διαχείριση της αμυντικής θωράκισης προσφέρουν στην κυβέρνηση ένα ισχυρό, προεδρικό προφίλ που δεν αμφισβητείται εύκολα από το ΠΑΣΟΚ ή την ΕΛ.Α.Σ.

Ο δείκτης για το "ποιο κόμμα πιστεύετε ότι θα βγει πρώτο" παραμένει συντριπτικά υπέρ της ΝΔ, γεγονός που αποθαρρύνει τη δημιουργία ενός ρεύματος ανατροπής στην κοινή γνώμη. Οι διαφορές φτάνουν ακόμη και στις 40 ποσοστιαίες μονάδες, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία, όση η πεποίθηση μεγάλου μέρους του εκλογικού σώματος ότι θα είναι πρώτο κόμμα η ΕΛ.Α.Σ., το ΠΑΣΟΚ ή άλλο κόμμα! Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι άλλο πράγμα είναι η επιθυμία να μην είναι πρώτη η ΝΔ και άλλο πράγμα να μην μπορεί να κατανοήσει κάποιος την πραγματικότητα...

Η φθορά και οι εστίες αδυναμίες

Παρά το προβάδισμα, η κυβέρνηση πρέπει να δει τους τομείς όπου παρατηρείται σημαντική φθορά, η οποία αποτυπώνεται με το συναίσθημα της απογοήτευσης.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 60%-65% των πολιτών δηλώνει ότι η χώρα κινείται σε λάθος πορεία, προφανώς, έχοντας κατά νου το θέμα της ακρίβειας, το οποίο αποτελεί τη σύγχρονη παγκόσμια οικονομική πανδημία! Επιπλέον, δεν περνά απαρατήρητο το γεγονός ότι οι 6 στους 10 ζητούν πολιτική αλλαγή, ωστόσο, εδώ το δυνατό σημείο είναι ότι 4 στους 10 δεν θέλουν πολιτική αλλαγή ή δεν απαντούν, προφανώς γιατί δεν βρίσκουν κάποια ελκυστική εναλλακτική πρόταση εξουσίας.

Η ακρίβεια και κόστος ζωής είναι το κορυφαίο πρόβλημα της καθημερινότητας των πολιτών έχοντας οδηγήσει σε μια ιδιάζουσα κόπωση το εκλογικό σώμα, κυρίως λόγω των συνεχιζόμενων ανατιμήσεων στα τρόφιμα, την ενέργεια και τα ενοίκια. Ωστόσο, κανείς από τους αντιπάλους του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν δείχνει να έχει κάποιο αξιόπιστο πρόγραμμα αντιμετώπισης της ακρίβειας και της στεγαστικής κρίσης, οπότε, το κόμμα της ΝΔ εξακολουθεί να παραμένει ο βασικός πρωταγωνιστής.

Σε δεύτερο πλάνο μπαίνουν τα βασικά προβλήματα της καθημερινότητας, όπως η λειτουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, οι Συγκοινωνίες, το Περιβάλλον κ.ά. Η ποιότητα ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα (όπως η Αθήνα) βαθμολογείται αρνητικά, με το κυκλοφοριακό και την ανασφάλεια να κυριαρχούν. Ωστόσο, εδώ υπάρχει ο αντίλογος, ότι λόγω της ισχυρής οικονομικής δραστηριότητας πολύς κόσμος βρίσκεται στους δρόμους.

Το τρίτο επίπεδο, στο οποίο η ΝΔ πρέπει να διαμορφώσει ένα αξιόπιστο πλάνο ανάκαμψης είναι η αντιμετώπιση της κατάστασης στα δεξιά της. Η Ελληνική Λύση, η Φωνή Λογικής, η υποψηφιότητα Κασιδιάρη και το κόμμα Σαμαρά, στερούν από τη ΝΔ σημαντικό εκλογικό κοινό, το οποίο εν πολλοίς είχε ψηφίσει το κόμμα στις εκλογές του 2023 και του 2018.

Πού πρέπει να δώσει έμφαση ο Μητσοτάκης για να ανοίξει τη διαφορά

Η διαμόρφωση ισχυρής δυναμικής για την κατάκτηση της αυτοδυναμίας από τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί τον μοναδικό στόχο, για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αν και είναι δύσκολος αντικειμενικά.

Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός, προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητες έστω να πλησιάσει την αυτοδυναμία, πρέπει να κινηθεί σε τρεις συγκεκριμένους άξονες:

1. Σκληρά μέτρα κατά της αισχροκέρδειας: Η κυβέρνηση πρέπει να περάσει από τα επιδόματα σε μόνιμες παρεμβάσεις ελέγχου της αγοράς και μείωσης των βαρών. Αν οι πολίτες νιώσουν ανακούφιση στην τσέπη τους, τότε η ΝΔ μπορεί να οδηγήσει πολύ σημαντικό ποσοστό από τους αναποφάσιστους, στην απόφαση να την εμπιστευτούν και πάλι στις κάλπες της προσεχούς άνοιξης.

2. Εστίαση στο Κοινωνικό Κράτος (ΕΣΥ): Το ΠΑΣΟΚ και η ΕΛ.Α.Σ. επενδύουν πολιτικά στην κατάρρευση της δημόσιας υγείας, αλλά την ίδια στιγμή, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης (τρίτος σε δημοφιλία στις δημοσκοπήσεις), δεν προλαβαίνει να εγκαινιάζει ανακαινισμένα νοσοκομεία και κέντρα υγείας, κρατώντας σε υψηλά επίπεδα την εκλογική επιρροή του κυβερνώντος κόμματος. Όσο τα έργα αυτά θα γίνονται κτήμα περισσότερων πολιτών, το πρόβλημα θα μετατίθεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία έχουν ως αφήγημα ότι "διαλύεται η Υγεία" και άλλες παρόμοιες υπερβολές.

3. Το "κερασάκι στην τούρτα" για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν είναι άλλο από την ανάδειξη του διλήμματος της σταθερότητας. Με την αντιπολίτευση να είναι διαιρεμένη και τους βασικούς πρωταγωνιστές της (Τσίπρας- Ανδρουλάκης) να οδηγούνται αναγκαστικά σε "πόλεμο" για να επιβιώσουν πολιτικά μέσω της κατάκτησης της δεύτερης θέσης, ο Πρωθυπουργός έχει το βασικό εργαλείο στα χέρια του για να αναδείξει ότι η εναλλακτική πρόταση είναι μια ασταθής, κατακερματισμένη συγκυβέρνηση που θα οδηγούσε τη χώρα σε περιπέτειες.