Ο Τσίπρας θυμίζει τον διευθύνοντα σύμβουλο επιχείρησης, ο οποίος την τίναξε στον αέρα και με περισσό... θράσος, έρχεται μετά από χρόνια στη γενική συνέλευση των μετόχων και τους ζητεί να αναλάβει και πάλι τα ηνία της, ενώ η επιχείρηση έχει "σβήσει" τις παλιές αμαρτίες και έχει καταφέρει να διαχειρίζεται τις υποχρεώσεις της! Βέβαια, τέτοια εγχειρήματα δεν προχωρούν εάν δεν υπάρχουν από πίσω πολύ... χοντρά (κυριολεκτικά και μεταφορικά...) οικονομικά συμφέροντα. Ο άνθρωπος που συνέδεσε την πρωθυπουργία του με την πιο "μαύρη" σελίδα της μεταπολιτευτικής ιστορίας της χώρας, έχει την... ψευδαίσθηση ότι πατάει σε μια ισχυρή βάση επιχειρηματικών συμφερόντων, τα οποία είναι... θυμωμένα με τον Μητσοτάκη! Το σχέδιο αυτών των συμφερόντων είναι πάρα πολύ απλό και συνοψίζεται στο εξής "δόγμα": στηρίζουμε οποιονδήποτε βοηθάει προς την κατεύθυνση αποδυνάμωσης ή ακόμη και πτώσης του Μητσοτάκη.

Η επιχειρηματική ελίτ, ακόμη και αυτή που είναι απέναντι στον σημερινό πρωθυπουργό, ξέρει ότι αυτός είναι ο αναμορφωτής της χώρας τα τελευταία χρόνια. Και αυτό τους... τσατίζει πάρα πολύ. Κατά βάθος δεν θέλουν να ρισκάρουν την επιστροφή σε πολιτικά κόμματα και πρόσωπα που μπορεί να οδηγούσαν τη χώρα σε πισωγύρισμα, αλλά, θέλουν μέσω διαφόρων πολιτικών "σκουπιδιών" να καταστήσουν τον πρωθυπουργό πιο ευάλωτο και πιο χειραγωγίσιμο. Γιατί ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει να κρατάει ανοικτό το επιχειρηματικό παιχνίδι, αλλά όχι κάνοντας χατίρια, ιδίως σε περιπτώσεις διαφόρων μεγαλόσχημων που έχουν ανοικτά μέτωπα  με τη Δικαιοσύνη ή θεωρούν τη χώρα τους... τσιφλίκι και είναι του μοντέλου "μονά-ζυγά δικά μου"!

Ο Τσίπρας κατά τη θητεία του αποτέλεσε τον μεγαλύτερο υπηρέτη των επιχειρηματικών συμφερόντων. Η απαξίωση τνω περιουσιακών στοιχείων των πολιτών λειτούργησε υπέρ των ισχυρών του χρήματος. Πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΔΕΗ, την οποία παρέδωσε στον Μητσοτάκη λίγο πριν χρεοκοπήσει και βγει από το ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών! Μάλιστα, είχε το θράσος να λέει ότι δεν αύξησε τα τιμολόγια του ρεύματος, ενώ την ίδια στιγμή, το ρεύμα που παρήγαγε η επιχείρηση, το πουλούσε στη μισή τιμή στους ιδιώτες παραγωγούς και παρόχους!

Τρεις λόγοι που δεν επιτρέπουν στον "άχαστο" να κάνει όνειρα...

Η προσπάθεια μιας ηγετικής επιστροφής του αποτυχημένου Τσίπρα, προσκρούει σε ένα βαθύ, δομικό και τριπλό αδιέξοδο.

Ο πρώην αρχηγός του υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ, αδυνατεί να εκφράσει ένα ισχυρό, πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία, την ίδια ώρα που φουντώνουν οι ψίθυροι για το ποια συμφέροντα και ποιοι κύκλοι επιχειρούν να τον χρησιμοποιήσουν ως πολιτικό "μπροστινό". Ειδικότερα:

1. Το πρώτο μεγάλο αδιέξοδο του Αλέξη Τσίπρα είναι ιδεολογικό και ταυτοτικό. Η πολιτική του διαδρομή έχει ταυτιστεί στη συνείδηση των πολιτών με την ταραγμένη περίοδο του 2015, τις διαψεύσεις των μεγάλων υποσχέσεων και τη δραματική στροφή που ακολούθησε. Σήμερα, σε μια εποχή που η κοινωνία αναζητά σταθερότητα, καθαρές λύσεις και ρεαλισμό, η ρητορική του παρελθόντος δεν βρίσκει ακροατήριο. Ο εγκλωβισμός του ανάμεσα στην ανάγκη να εμφανιστεί ως ένας ώριμος, συστημικός σοσιαλδημοκράτης ευρωπαϊκού τύπου και στην πίεση να ικανοποιήσει το ριζοσπαστικό, αντιδυτικό DNA της βάσης του, ακυρώνει την αξιοπιστία του. Το φάντασμα του 2015 δεν έχει φύγει και εξακολουθεί να παραμένει "ζωντανό"!

2. Το δεύτερο αδιέξοδο είναι στρατηγικό. Η διάσπαση και η εσωστρέφεια που επικρατεί στον χώρο της κεντροαριστεράς στερούν από τον κ. Τσίπρα ένα συμπαγές πολιτικό όχημα. Χωρίς έναν ισχυρό, ενιαίο κομματικό μηχανισμό, οποιαδήποτε προσπάθεια παρέμβασης μέσω ινστιτούτων, διεθνών φόρουμ ή θεωρητικών αναλύσεων παραμένει μετέωρη, καθώς στερείται άμεσης εκλογικής και κοινοβουλευτικής αντιστοίχισης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Τσίπρας αρνείται πεισματικά την αυτοκριτική για τα εγκλήματα του 2015, οπότε αυτομάτως, έχει "διώξει" ένα τεράστιο ποσοστό ψηφοφόρων, απ΄ όσους είχαν πιστέψει στα... παραμύθια του, πριν από 11 χρόνια.

3. Το τρίτο και πιο καθοριστικό αδιέξοδο είναι ηθικό και πολιτικό. Πρόκειται για το "τραύμα" της διπλής εκλογικής συντριβής του 2023. Η κοινωνία αποδοκίμασε μαζικά ένα συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Η άρνηση του εκλογικού σώματος να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στα πρόσωπα και τις πολιτικές εκείνης της περιόδου λειτουργεί ως ένα ανυπέρβλητο τείχος, το οποίο εμποδίζει τη δημιουργία οποιουδήποτε νέου πλειοψηφικού ρεύματος. Όσο και αν προσπαθεί να πετάξει στα... σκουπίδια την ιστορία που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο να το πετύχει, γιατί το 2027 δεν μπορεί να είναι και πάλι 2015. Επιπλέον, οι ίδιες υποσχέσεις δεν συγκινούν πλέον το εκλογικό σώμα και φαντάζουν ως μια ακόμη θρασύτατη κίνηση εξαπάτησης του.

Τα... παραμύθια δεν διαμορφώνουν πλειοψηφικό ρεύμα

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να ηγηθεί ενός νικηφόρου κοινωνικού ρεύματος διότι η πολιτική του πρόταση βασίζεται στην άρνηση και όχι στη σύνθεση.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών –η οποία στηρίζει τη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας μέσω των συμμαχιών με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ– αντιμετωπίζει με καχυποψία τις δυνάμεις που στο παρελθόν φλέρταραν με τον διεθνή απομονωτισμό. Η μεσαία τάξη, η οποία έκρινε και κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα, θυμάται τη φορολογική της εξόντωση και αναζητά καθαρό ορίζοντα οικονομικής ανάπτυξης. Όταν η εναλλακτική πρόταση στερείται ρεαλιστικού προγράμματος και αναλώνεται σε μια στείρα καταγγελία των πάντων, η πλειοψηφία των πολιτών επιλέγει τη σιγουριά της παρούσας διακυβέρνησης.

Από την άλλη πλευρά, το μείζον ζήτημα της ακρίβειας μπορεί να προκαλεί φθορά στην κυβέρνηση, ωστόσο, δεν αποτελεί και το ισχυρό "χαρτί" που θα μπορούσε να εμπνεύσει ένα ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα, ώστε να στραφεί προς τον Τσίπρα. Τα... παραμύθια για τις "εύκολες λύσεις", ώστε να πέσουν οι τιμές ως δια... μαγείας δεν πείθουν. Η δυσαρέσκεια μοιράζεται σε αρκετά κόμματα, κάτι που ευνοεί τον Μητσοτάκη. Επιπλέον, ο πρωθυπουργός δεν απευθύνεται στο 60% που είναι μοιρασμένο σε... πενήντα κόμματα, αλλά στο 40% που ανήκει στη Νέα Δημοκρατία ή την είχε ψηφίσει και τώρα είναι αποστασιοποιηιμένο σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ποιοι -απελπισμένοι- βάζουν μπροστά τον Τσίπρα...

Το πιο σκοτεινό κομμάτι του παζλ αφορά τα κέντρα που επιδιώκουν την πολιτική "ανάσταση" του Τσίπρα.

Η πολιτική σταθερότητα των τελευταίων πολλών ετών και η κυριαρχία Μητσοτάκη έχει... ενοχλήσει πολλούς, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν "αποκούμπι" για να βγάλουν το... άχτι τους. Για τον λόγο αυτό, δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι τα συμφέροντα που στηρίζουν τον Τσίπρα, έχουν και μια άλλη... φωνή για να νιώθουν πιο ισχυρά, αυτή του Αντώνη Σαμαρά! Και επειδή ο Σαμαράς είναι στη δύση της πολιτικής του καριέρας και είναι ανίσχυρος στον κεντροδεξιό χώρο, έχουν βρει τον Τσίπρα. Βέβαια, εντός παιχνιδιού είναι και ο Ανδρουλάκης, ο οποίος μαζί με τους δύο προαναφερόμενους, καθώς και την Καρυστιανού, τον Βελόπουλο και κάτι άλλους αρχηγίσκους... κομματιδίων, τα δίνουν όλα για να κοντύνουν τον Μητσοτάκη. Δηλαδή να θέσουν σε κίνδυνο την πορεία και τα συμφέροντα της χώρας. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.

Με βάση τα παραπάνω, ο μόνος που έχει απομείνει και θα μπορούσε να εκφράσει ένα πιο ισχυρό πλειοψηφικό ρεύμα μέσω του αριστερού χώρου, δείχνει να είναι ο Τσίπρας. Χρειάζονται ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο για να ηγηθεί ενός ετερόκλητου μετώπου. Έστω και αν πρόκειται για τον μεγαλύτερο απατεώνα που πέρασε από το πολιτικό σκηνικό της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες. Και δεν είναι μόνο κάποια επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα που βγάζουν... μάτια με το αντι-Μητσοτακικό μίσος τους. Υπάρχουν και οι ευρωπαϊκοί κύκλοι της αριστερής γραφειοκρατίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόλις 3 πρωθυπουργοί είναι σοσιαλδημοκράτες, ενώ δεν υπάρχει ούτε ένας που να προέρχεται από τον... πολύ αριστερό χώρο. Όλοι οι υπόλοιποι ανήκουν στο συντηρητικό και δεξιό χώρο! Συνεπώς, τα ερείσματα είναι πολύ περιορισμένα, ωστόσο, υπάρχουν και οι... ρομαντικοί που θέλουν να ενισχύσουν το αριστερό ρεύμα, λειτουργώντας είτε δογματικά, είτε κατόπιν εντολών άλλων δυνάμεων που θέλουν να υπονομεύσουν την πορεία της Ευρώπης προς το μέλλον, με φόντο τις κοσμογονικές αλλαγές που συντελούνται στον γεωπολιτικό χάρτη.

Αναμφίβολα, υπάρχουν και στις Βρυξέλλες δυνάμεις που αντιστρατεύονται την ισχυρή εθνική φωνή της Αθήνας και επιθυμούν μια Ελλάδα πιο εύκολα χειραγωγίσιμη και προσαρμοσμένη σε έναν άλλον δρόμο, ο οποίος, όμως είναι αδιέξοδος. Η απόπειρα παρουσίασης του Αλέξη Τσίπρα ως της νέας λύσης για τη χώρα σκοντάφτει στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο το πολιτικό του εκτόπισμα χρησιμοποιείται από τρίτους ως πολιορκητικός κριός κατά της κυβερνητικής σταθερότητας, τόσο θα επιβεβαιώνεται ότι το τριπλό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται δεν είναι απλώς μια συγκυρία, αλλά το οριστικό τέλος μιας συγκεκριμένης πολιτικής εποχής. Γιατί οι εποχές της... (αυτ)απάτης έχουν περάσει!

Τα μηνύματα του Μητσοτάκη ήταν απλά και σαφή, στοχεύοντας στην ευαισθητοποίηση του εκλογικού σώματος για το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η χώρα μέσα από τη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας. Νομίζουμε ότι η ατάκα "αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 3 το πρωί σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει;" τα λέει όλα. Τόσο για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη, όσο και για την αντιπολίτευση και τους αρχηγούς των κομμάτων. Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος, Φάμελλος (αν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ) και Καρυστιανού, ως εν δυνάμει συνεργαζόμενοι για τη διακυβέρνηση της χώρας, παραπέμπουν σε... φαρσοτραγοκωμωδία!

Με βάση τη σημερινή διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, θα συνεχίζεται αενάως το πολιτικό παράδοξο, που έχει ως χαρακτηριστικά την κυριαρχία Μητσοτάκη και το... χάος της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για μια πρωτοφανή περίοδο ασυμμετρίας, καθώς από τη μία πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εδραιώνει την κυριαρχία του, ελέγχοντας κυρίως το πολιτικό κέντρο και από την άλλη πλευρά, η αντιπολίτευση θυμίζει κινούμενη άμμο, εγκλωβισμένη σε εσωτερικές έριδες, διασπάσεις και ιδεολογική σύγχυση. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρωτόγνωρο πολιτικό σκηνικό, όπου ο νικητής έχει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει αντίπαλος...

Τα "ατού" του Μητσοτάκη

Η Νέα Δημοκρατία, παρά τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας, παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος κυβερνητικός πόλος στη συνείδηση των πολιτών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να μετατρέψει το κόμμα σε ένα ευρύ μεταρρυθμιστικό μέτωπο, το οποίο βέβαια προκαλεί και αντιδράσεις στην παραδοσιακή λαϊκοδεξιά βάση. Από την άλλη πλευρά, οι συμμαχίες στο εξωτερικό και η οικονομική σταθερότητα στη χώρα ενισχύουν το προφίλ του Μητσοτάκη ως υπεύθυνου ηγέτη. Παρά τις αστοχίες, το Μέγαρο Μαξίμου επιδεικνύει γρήγορα αντανακλαστικά και τεχνοκρατική επάρκεια, τα οποία αξιολογούνται θετικά από την κρίσιμη εκλογική μάζα που εκλέγει κυβέρνηση και προστατεύει τη χώρα από κάποιο "ατύχημα" με πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.

Με βάση τους πολιτικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί, το ισχυρότερο "χαρτί" του Μητσοτάκη είναι η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Όταν η ΝΔ μιλάει για σταθερότητα, η αντιπολίτευση βρίσκεται σε εσωτερικό πόλεμο. Όταν ο πρωθυπουργός ζητάει προτάσεις για μεταρρυθμίσεις, οι αντίπαλοι του είναι εγκλωβισμένοι σε μια ιδεολογική σύγχυση. Όταν ο Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα της κυβερνησιμότητας, οι πολιτικοί του αντίπαλοι θυμίζουν... σκορποχώρι!

Ο κύκλος των χαμένων ευκαιριών για το ΠΑΣΟΚ, η... θρασύτατη επανεμφάνιση Τσίπρα, η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και το μεγάλο... τσίρκο της αντιπολίτευσης

Η κατάσταση στα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι κωμική, διολισθαίνει ολοένα και περισσότερο στον αδιέξοδο δρόμο της τοξικότητας και ουσιαστικά υπονομεύει την πλήρη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να εισπράξει τη ραγδαία φθορά του ΣΥΡΙΖΑ και να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία, ενώ από τον Ιούνιο θα αρχίσει να αισθάνεται και την... ανάσα του Τσίπρα, ο οποίος αφού απέτυχε παταγωδώς το 2015, τώρα προσπαθεί να μας πείσει με... θρασύτατο τρόπο ότι έχει αλλάξει!

Πάμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Λοιπόν, έχουμε και λέμε:

1. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ κινείται κυρίως με όρους παρελθόντος, σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει και αλλάζει ραγδαία. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης (μην ξεχνάμε ότι έγινε κατά... λάθος λόγω της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ) δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει ένα φρέσκο, ελκυστικό και πειστικό αφήγημα για το μέλλον της χώρας. Οι εσωτερικές αμφισβητήσεις και οι διαφορετικές γραμμές στελεχών θολώνουν το στίγμα του κόμματος, ενώ θα γίνουν πιο έντονες όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές και θα συντηρούνται τα θέματα με τον αρχηγό Νίκο Ανδρουλάκη, που από τη μία... ξέχασε ο λογιστής να του δηλώσει στο πόθεν έσχες καταθέσεις 1.000.000 ευρώ στο εξωτερικό και από την άλλη, έχει νοικιασμένο το ιδιόκτητο κτίριο του στο Ηράκλειο, στην "Κτηματολόγιο Α.Ε", εξασφαλίζοντας ένα πολύ καλό μηνιάτικο. Το ΠΑΣΟΚ παρουσιάζει αυτή τη στιγμή σοβαρότατο λειτουργικό κενό. Αντί για δομική και τεκμηριωμένη κριτική, καταφεύγει συχνά σε μια στείρα άρνηση που δεν πείθει, ενώ όσο θα κατηγορεί την κυβέρνηση με φραστικά "πυροτεχνήματα", τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες να βρεθεί εκτεθειμένος ο ίδιος ο αρχηγός του!

2. Ο κατακερματισμός της Αριστεράς και το φλερτ με τον λαϊκισμό εξακολουθούν να αποτελούν "βαρίδι" για τον Τσίπρα και τον Φάμελλο. Αυτοί που κάποτε με τα ψέματα έγιναν κυβέρνηση, στη συνέχεια παρατήρησαν τα διαδοχικά στάδια της διάλυσης τους, αλλά έχουν και το... θράσος να επανεμφανίζονται για να... ξανασώσουν τη χώρα! Είναι αυτοί που την οδήγησαν στα βράχια, αλλά στην "κιμπάρικη" Δημοκρατία μας, ένα τμήμα του... σοφού λαού, τους κράτησε "ζωντανούς" και όρθιους με την ψήφο του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τις συνεχείς εκλογικές ήττες και τις διαδοχικές διασπάσεις, έχει μετατραπεί σε μια αρένα ατέρμονων εσωκομματικών συγκρούσεων. Συνεχίζει να διατηρεί στον απόλυτο βαθμό την τοξικότητα του παρελθόντος, από την οποία προσπαθεί να "απεγκλωβιστεί" ο πρώην αρχηγός του, Αλέξης Τσίπρας. Οι προσωπικές στρατηγικές έχουν αντικαταστήσει την παραγωγή πολιτικής, οπότε ας μην τους φταίνε οι δημοσκοπήσεις. Το κόμμα που κάποτε εξέφρασε την... ελπίδα της Αριστεράς, σήμερα αγωνίζεται για την πολιτική του επιβίωση, χάνοντας καθημερινά την επαφή του με την κοινωνία και τα πραγματικά προβλήματα των πολιτών. Ωστόσο, δεν σταματά να "τροφοδοτεί" τον πολιτικό στίβο με τυχοδιώκτες και καιροσκόπους που ενδιαφέρονται για τις καρέκλες, ενώ είναι ανεπαρκείς για να προστατεύσουν τα συμφέροντα της χώρας!

3. Πιο πέρα από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο χαοτικό. Μικρότερα κόμματα της Αριστεράς και σχηματισμοί της "δεξιάς πολυκατοικίας" αναλώνονται σε κραυγές και εύκολες υποσχέσεις. Ταυτόχρονα, διάφορα προσωποπαγή κόμματα εμφανίζονται και εξαφανίζονται, προσφέροντας θέαμα αλλά καμία ουσιαστική λύση για τη χώρα. "Πατάνε" μόνο και μόνο στο αντι-Μητσοτακικό μοτίβο για να έχουν λόγο ύπαρξης και να "φλομώνουν" τον κόσμο στο... παραμύθι! Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Καρυστιανού, Βαρουφάκης και μερικά ακόμη "ρετάλια" του πολιτικού συστήματος, θέλουν να εξασφαλίσουν τον μήνα που θρέφει τους έντεκα!

"Δουλεύουν" για τον Μητσοτάκη...

Το "χάος" στην αντιπολίτευση λειτουργεί ως ο καλύτερος και πιο δυναμικός "χορηγός" της Νέας Δημοκρατίας!

Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπόλοιπες δυνάμεις αδυνατούν να παρουσιάσουν ένα ρεαλιστικό, σύγχρονο και ενιαίο σχέδιο διακυβέρνησης. Αυτή η δομική αδυναμία τους, καθιστά τον Μητσοτάκη απόλυτο κυρίαρχο του πολιτικού "παιχνιδιού", καθορίζοντας τις εξελίξεις χωρίς ουσιαστική αμφισβήτηση. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι η αντι-Μητσοτακική αντιπολίτευση προσπαθεί να "χτυπήσει" την κυβέρνηση με μεθόδους που είναι ξεπερασμένες και ανήκουν σε άλλες εποχές.

Από την άλλη πλευρά, το μοντέλο της μίας κυρίαρχης δύναμης κρύβει πολλούς κινδύνους. Η κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν και εγγυάται τη βραχυπρόθεσμη πολιτική σταθερότητα, γεννά προβληματισμούς για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Η ύπαρξη μιας ισχυρής αντιπολίτευσης είναι απαραίτητη για τον έλεγχο της εξουσίας. Όταν η κυβέρνηση δεν νιώθει την... ανάσα ενός ισχυρού αντιπάλου, ο κίνδυνος της αλαζονείας, της χαλάρωσης και των λανθασμένων χειρισμών αυξάνεται κατακόρυφα.

Το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ισορροπία, την οποία η σημερινή αντιπολίτευση αδυνατεί να προσφέρει εν συνόλω. Αυτό μπορεί να είναι ένα πρόβλημα σε σχέση με τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ωστόσο αποτελεί και... ευλογία για να συνεχίσει ο Μητσοτάκης να έχει τον πρώτο λόγο στη λήψη των αποφάσεων, ακόμη και μέσα από τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Σίγουρα αποτελεί ζητούμενο για τη χώρα η λειτουργία της δημοκρατίας με κόμματα που θα μπορούν να κυβερνήσουν. Όμως, όσο αυτά θα παρουσιάζουν την εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα, τόσο περισσότερο θα καθίσταται ως ο μοναδικός και απόλυτος μονόδρομος, η κυριαρχία του Μητσοτάκη, όχι μόνο έως το 2031, αλλά και ακόμη παραπέρα...

Το σκηνικό έχει αρχίσει να θυμίζει σαιξπηρικό δράμα με φόντο την κεντροαριστερή "πολυκατοικία". Πίσω από τα χαμόγελα των τηλεοπτικών πάνελ και τις πολιτικώς ορθές ανακοινώσεις, διεξάγεται ένας αδυσώπητος, υπόγειος πόλεμος φθοράς, ο οποίος είναι θέμα χρόνου να έρθει σε... πρώτο πλάνο. Στο επίκεντρο αυτής της σύγκρουσης βρίσκεται η κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο, με τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα να διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε μια μάχη μέχρις εσχάτων. Δεν πρόκειται απλώς για μια ιδεολογική διαφωνία, αλλά για μια βαθιά προσωπική και στρατηγική βεντέτα, η οποία θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται αμέσως μετά την ανακοίνωση του κόμματος Τσίπρα τον επόμενο μήνα.   

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιδιώκει να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό, κυρίαρχο πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, εστιάζοντας σε ζητήματα διαφάνειας και ηθικής. Ωστόσο, μάλλον πρέπει να επικεντρωθεί στη μάχη επιβίωσης έναντι του Αλέξη Τσίπρα, σε μια συγκυρία, η οποία δεν είναι η καλύτερη δυνατή γι αυτόν. Τόσο η... αμέλεια του λογιστή του για τη δήλωση καταθέσεων ύψους 1.000.000 ευρώ στο εξωτερικό, όσο και η νόμιμη μίσθωση ακινήτου του στο Ηράκλειο Κρήτης στην εταιρεία "Κτηματολόγιο Α.Ε." εδώ και 16 χρόνια, παρουσιάζονται ως δύο προβληματικές πτυχές για έναν αρχηγό κόμματος που θέλει να γίνει πρωθυπουργός, αλλά τελικώς, πρέπει να ιδρώσει τη... φανέλα για να κερδίσει τη δεύτερη θέση!

Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας, μέσω του νέου του πολιτικού φορέα και του Ινστιτούτου του, επιχειρεί ένα δυναμικό comeback, φιλοδοξώντας να ανασυνθέσει τον χώρο γύρω από το... δικό του πρόσωπο! Θέλει να φτιάξει ένα... ιδιωτικής χρήσεως κόμμα, μέσω του οποίου ευελπιστεί ότι θα κερδίσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές του 2027. Αν το επιτύχει θα έχει αμφισβητήσει εν τοις πράγμασι την ηγεμονία του Ανδρουλάκη στη Χαριλάου Τρικούπη, αλλά αυτό, δεν πρόκειται να γίνει... αναίμακτα!

Τα υπέρ και κατά του... θυμωμένου Νίκου!

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κινείται με τη σιγουριά του ανθρώπου που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα του όρθιο στα δύσκολα και να το φέρει ξανά σε τροχιά κυβερνησιμότητας, έστω και με τα... ψέματα.

Τα πλεονεκτήματα του Νίκου Ανδρουλάκη ώστε το ΠΑΣΟΚ να κερδίσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές, εδράζονται στον πολύ ισχυρό κομματικό μηχανισμό που διαθέτει. Το κόμμα του... Ανδρέα, έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία, την αυτοδιοίκηση, τα επιμελητήρια και τα συνδικάτα. Αυτός ο παραδοσιακός "στρατός", έστω και αν τα περισσότερα και πιο ηχηρά ονόματα έχουν βγει στην... αποστρατεία, αποτελεί τη μεγαλύτερη ασπίδα του Ανδρουλάκη απέναντι σε κάθε εξωτερική απειλή.

Εξάλλου, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επενδύει συστηματικά στη σοβαρότητα, τις τεκμηριωμένες προτάσεις και τον θεσμικό αντιπολιτευτικό λόγο, χωρίς ωστόσο, να καταφέρνει πάντα να αποφεύγει την παγίδα του λαϊκισμού. Διαθέτει το πλεονέκτημα ότι είναι καθαρός απέναντι στο "παλιό", τουλάχιστον μέσα στο κόμμα του. Επίσης, μπορεί να προτάξει ότι ο ίδιος δεν κυβέρνησε ποτέ, δεν συνδέθηκε με τα μνημόνια των προηγούμενων δεκαετιών, ούτε με τις αυταπάτες της περιόδου 2015-2019. Ωστόσο, μία ο λογιστής με τις αδήλωτες καταθέσεις, μία η καβάτζα των ενοικίων του κτιρίου που ενοικιάζει στο Κτηματολόγιο, όσο να ΄ναι, το πράγμα... ψιλοζορίζει!

Την ίδια στιγμή, τα μειονεκτήματα του αρχηγού Νίκου είναι σοβαρά και για τον λόγο αυτό παραμένει καθηλωμένος στις δημοσκοπήσεις. Το βασικό πρόβλημα του είναι το έλλειμμα επικοινωνιακού χαρίσματος. Ο πολιτικός του λόγος κρίνεται συχνά ως ξύλινος και προβλέψιμος. Δεν μπορεί να προκαλέσει κάποιο ισχυρό πολιτικό συναίσθημα στα μεγάλα ακροατήρια. Επιπλέον, κατηγορείται από εσωκομματικούς και εξωτερικούς αντιπάλους ότι διοικεί το κόμμα με μια στενή ομάδα πιστών συνεργατών, κλείνοντας τις πόρτες σε ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες που θα μπορούσαν να εκτινάξουν τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.

Συμπερασματικά, αν βάλουμε τα παραπάνω δεδομένα στο... ζύγι, μάλλον φαίνεται ότι κυριαρχούν τα μειονεκτήματα για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων το αποδεικνύουν ξεκάθαρα. Το πώς θα "μαζέψει" τα πλην ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι κάτι που πραγματικά απασχολεί τους πολιτικούς αναλυτές, οι οποίοι δεν βλέπουν να υπάρχει κάποιο "γιατρικό"...

Τα "συν" και "πλην" του... άχαστου Αλέξη!

Ο Αλέξης Τσίπρας με το νέο... ιδιωτικό κόμμα του, θα προσπαθήσει να μαζέψει όσους από τους παλιούς συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ θέλει, απορρίπτοντας τους υπόλοιπους.

Η επιστροφή του στην ενεργό δράση με δικό του κόμμα αποτελεί το απόλυτο ρίσκο, βασισμένο στη θεωρία ότι ο χώρος χρειάζεται έναν ηγέτη με "πρωθυπουργικό κοστούμι". Μόνο που το... πρόβλημα του Τσίπρα είναι ότι το κοστούμι θέλει και γραβάτα, την οποία αυτός δεν θέλει να φορέσει! Πάντως, διαθέτει ηγετικό εκτόπισμα και αναγνωρισιμότητα και παρά τη φθορά των προηγούμενων συντριπτικών εκλογικών αποτυχιών, παραμένει ένας από τους πιο χαρισματικούς ρήτορες, με διεθνές δίκτυο επαφών και υψηλή διείσδυση στα λαϊκά στρώματα.

Επίσης, στα "συν" του Τσίπρα, εντάσσεται η ικανότητα του να ξέρει να διαβάζει τις κοινωνικές τάσεις και να παρουσιάζει ελκυστικά, οραματικά αφηγήματα που μπορούν να συγκινήσουν τη νεολαία και τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Αριστεράς. Βέβαια, το 2015 τα "κόλπα" του έπιασαν τόπο, αλλά το 2019 και 2023 πετάχτηκαν στον "κουβά", καθώς το εκλογικό σώμα απέρριψε την πλατφόρμα... απάτης που έστησε! Επιπλέον, το 2027 δεν είναι 2015 και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό να μην το αντιλαμβάνεται. Πάντως, στη μάχη της τηλεοπτικής εικόνας του, ο Τσίπρας υπερέχει ξεκάθαρα του Ανδρουλάκη, έχοντας την ικανότητα να επιβάλλει τη δική του ατζέντα στη δημόσια συζήτηση. Μέχρι εδώ όλα καλά για τον... σύντροφο Αλέξη!

Από την άλλη πλευρά, έχει πληθώρα μειονεκτημάτων, τα οποία λειτουργούν ως "βαρίδια" σε σχέση με τον στόχο του για επιστροφή στην εξουσία. Φέρει ένα πολύ βαρύ φορτίο, το οποίο σχετίζεται με την απάτη του 2015, μετά το δημοψήφισμα, τη διάψευση των προσδοκιών και τη στρατηγική της πόλωσης. Για ένα μεγάλο κομμάτι του κεντρώου χώρου, ο Τσίπρας είναι "τελειωμένος". Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι καλείται να παλέψει στην... αρένα με το ΠΑΣΟΚ, καθώς αντλούν ψηφοφόρους από την ίδια "δεξαμενή". Ο... σύντροφος θα ηγείται ενός κόμματος που δεν θα λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, αλλά θα έχει μέσα ως επί τω πλείστον Συριζαίους. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα διαθέτει ούτε καν υποτυπώδη κομματική βάση, οπότε το νέο του εγχείρημα στερείται του παραδοσιακού κομματικού μηχανισμού που διαθέτει το ΠΑΣΟΚ.

Ο Τσίπρας κάνει το λάθος να στηρίζεται υπερβολικά στην προσωπική του δημοφιλία, γεγονός που θα καταστήσει το κόμμα του ευάλωτο στην οργανωτική μάχη της κάλπης. Αναπόφευκτα θα συμπεριλάβει πολλά πρόσωπα από την εποχή της διακυβέρνησης του, τα οποία θα δημιουργούν τοξικότητα. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αυτή είναι η καλύτερη αβάντα στον Μητσοτάκη...

Πού θα κριθεί η παρτίδα των... δευτεροτρίτων!

Το διακύβευμα της μεγάλης σύγκρουσης Ανδρουλάκη-Τσίπρα είναι ιστορικό, καθώς όποιος κατακτήσει τη δεύτερη θέση στις εκλογές θα έχει το προβάδισμα του εν δυνάμει αντιπάλου του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Βέβαια, μεγαλύτερο "δώρο" για τον πρωθυπουργό από την ταυτόχρονη παρουσία Ανδρουλάκη και Τσίπρα, δεν φαίνεται να υπάρχει. Ο Μητσοτάκης θα έχει την άνεση να ρυθμίσει την... κυκλοφορία των δύο στο πολιτικό σκηνικό, βάζοντας τους... γκάζια ή πατώντας το... φρένο! Σε κάθε περίπτωση η.. πρωτοκαθεδρία για τη δεύτερη θέση θα κριθεί σε τρία επίπεδα και το μόνο σίγουρο είναι ότι η μάχη θα αποκτήσει και στοιχεία... βαρβαρότητας. Ειδικότερα:

1. Οι δύο μονομάχοι θα θελήσουν να κερδίσουν τον... τίτλο του "Αντι-Μητσοτακισμού". Θα διαγκωνίζονται ποιος θα τα χώνει περισσότερο στον Μητσοτάκη, κάτι που εν τέλει θα βολεύει μόνο τον Μητσοτάκη. Οι ψηφοφόροι της κεντροαριστεράς αναζητούν τον πολιτικό που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον πρωθυπουργό και να τον κερδίσει, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο... ρόδινα. Ο Ανδρουλάκης θα επιχειρήσει να πείσει ότι η δική του σοβαρή και θεσμική αντιπολίτευση λυγίζει την κυβέρνηση, ενώ αντιθέτως, ο Τσίπρας θα προβάλει το επιχείρημα ότι το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ως "βολικός αντίπαλος" για τον Μητσοτάκη και ότι μόνο ο ίδιος διαθέτει το ειδικό βάρος για να ανατρέψει τους συσχετισμούς. Μόνο που δεν ξέρουμε εάν έχει λάβει υπόψιν του ότι η... φάτσα του μπορεί να ωθήσει μόνο το 10% -άντε 15%- του εκλογικού σώματος να τον ψηφίσει.

2. Το "ψάρεμα" στους αναποφάσιστους και την αποχή αποτελεί το "τρόπαιο" για τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα. Το ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει να προσελκύσει τους μετριοπαθείς κεντρώους ψηφοφόρους που απομακρύνονται από τη ΝΔ λόγω της ακρίβειας, ενώ το κόμμα Τσίπρα θα ρίξει όλο το βάρος του στη νεολαία, τους εργαζόμενους των 800 ευρώ και όσους απέχουν, ποντάροντας στο συναίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το πόσους θα μπορέσει να πείσει, πραγματικά είναι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοίχημα...

3. Η επιλογή προσώπων για τα ψηφοδέλτια, αποτελεί το "κερασάκι στην τούρτα" για τους δύο μονομάχους. Απευθύνονται σε κοινό ακροατήριο και μπορεί να δούμε να συμβαίνουν... κωμικές καταστάσεις. Μιλάμε για γυρολόγους που κάποτε έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ, πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και τώρα μπορεί να επιστρέψουν πάλι στο ΠΑΣΟΚ ή να πάνε στο κόμμα του Τσίπρα. Και μόνο ως εικόνα να το συλλάβει κάποιος, είναι αρκετό για να βγάλει τα συμπεράσματα του. Η αποθέωση της γελοιότητας για ένα τσούρμο "αρλουμπολόγους" που ψάχνουν καρέκλα για να βολευτούν, πουλώντας "παραμύθι" στον κόσμο, αρκεί να απολαμβάνουν τα οικονομικά οφέλη που τους εξασφαλίζει η αστική δημοκρατία μας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μάχη θα δοθεί... σώμα με σώμα σε κάθε εκλογική περιφέρεια για τη δεύτερη και τρίτη θέση. Το ΠΑΣΟΚ έχει το πλεονέκτημα των γνωστών τοπικών στελεχών, ενώ ο Τσίπρας, θα ψάχνει κόσμο ή θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα "ρηξικέλευθο" ψηφοδέλτιο προσωπικοτήτων, επιστρατεύοντας λαμπερά ονόματα από τον χώρο του πολιτισμού, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας των πολιτών για να καλύψει το οργανωτικό του έλλειμμα. Ο κερδισμένος των εκλογών θα "καβατζώσει" το... αργυρό μετάλλιο, σε ένα "ματς" που δεν υπάρχει ως αποτέλεσμα η... ισοπαλία!

Με βάση τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε στην αρχή μιας σκληρής παρτίδας πολιτικού... κανιβαλισμού εντός της Κεντροαριστεράς! Ο νικητής της... δεύτερης θέσης θα αποκτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία για την επόμενη ημέρα, ενώ ο ηττημένος θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πολιτική περιθωριοποίηση και την εσωτερική αμφισβήτηση.

Ο Τσίπρας μπορεί να είναι ο βολικός αντίπαλος του Μητσοτάκη και ο Ανδρουλάκης ο βολικός... εταίρος της επόμενης μέρας. Μέχρι να φτάσουμε στην κάλπη "θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι", αλλά το μεγάλο ενδιαφέρον θα είναι την επόμενη μέρα των εκλογών. Τα ποιοτικά στοιχεία του φθινοπώρου θα δείξουν αν το νέο εγχείρημα Τσίπρα έχει δυναμική ανατροπής ή αν το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει να παγιώσει τη θέση του ως ο αδιαμφισβήτητος δεύτερος πόλος.

Στο επίκεντρο αυτού του παζλ βρίσκονται οι στρατηγικές επιλογές των τριών βασικών προσώπων της πολιτικής ζωής, με πιο ενδιαφέρουσα την περίπτωση του... επανεμφανιζόμενου Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παραμένει ρυθμιστής των εξελίξεων στην Κεντροαριστερά. Μια ψύχραιμη δημοσιογραφική ανάλυση των κινήσεων των δύο βασικών αντι-Μητσοτακικών παικτών οδηγεί με σχετικά εύκολο τρόπο στον εντοπισμό δομικών σφαλμάτων της στρατηγικής τους, από τα οποία, μάλλον ευνοείται αυτός που καθορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, δηλαδή ο Μητσοτάκης...

Πού... πονάει και τι κάνει λάθος ο... θυμωμένος Νίκος

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης καταβάλλει... φιλότιμες προσπάθειες για να αποδείξει ότι αυτός αξίζει να είναι η αξιωματική αντιπολίτευση του τόπου, ωστόσο, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να προσδώσει στο κόμμα μια δυναμική ανάκτησης της... χαμένης κυβερνησιμότητας.

Ο εγκλωβισμός του αρχηγού σε ένα θεσμικό δογματισμό δεν πείθει. Μπορεί να μην κουβαλάει... αμαρτίες, ωστόσο, όταν ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός δηλώνει ότι ξέχασε να δηλώσει ο λογιστής του καταθέσεις ύψους 1 εκατ. ευρώ στο εξωτερικό, τότε κάτι δεν πάει καλά σε επίπεδο απλής διαχείρισης, εξαιρετικά απλών πραγμάτων. Επιπλέον, όλοι καταλαβαίνουμε ότι τα χρήματα αυτά προφανώς είναι παρκαρισμένα στο εξωτερικό, γιατί αν τα έφερνε στην Ελλάδα, θα ήταν σαν να αναγνώριζε το success story του Μητσοτάκη! Φυσικά, ο Ανδρουλάκης, εξακολουθεί να αγνοεί επιδεικτικά τους ύμνους της διεθνούς επενδυτικής κοινότητας αλλά και των θεσμικών οργάνων της παγκόσμιας οικονομίας για την Ελλάδα, η οποία αποτελεί πλέον ένα παγκόσμιο brand και έχει... πρόσωπο! Κορόιδο είναι ο αρχηγός να το αναγνωρίσει και να βγάλει τα... μάτια του;

Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπορεί να πει...  καλή κουβέντα για τα πλεονάσματα επί ΝΔ, τα οποία δημιουργήθηκαν σε ένα ασταθές περιβάλλον, με εξαιρετική διαχείριση και με συνεχείς μειώσεις φόρων. Από την άλλη, δεν αποκλείεται τα βράδια να βλέπει... εφιάλτες με την ανεργία να βρίσκεται σε χαμηλό 18 ετών, τις τιμές των ακινήτων σε ιστορικό υψηλό, το Χρηματιστήριο Αθηνών σε υψηλό 18 ετών και την Ελλάδα να δανείζεται φθηνότερα από τις ΗΠΑ, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία! Τα θέματα αυτά κάνουν... τζιζ!

Ο αρχηγός καταγγέλλει συνεχώς την κυβέρνηση για το θέμα της ακρίβειας, χωρίς να έχει αναφερθεί ούτε μία φορά στην αρχική γενεσιουργό αιτία του 2022, δηλαδή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ούτε τον βλέπουμε τώρα να λέει κάτι για όσα συμβαίνουν στον Περσικό Κόλπο και βάζουν "φωτιά" στην τσέπη όλων των ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Πιστεύει ότι όσο θα ακριβαίνουν -αναπόφευκτα- οι τιμές των προϊόντων θα εντείνεται η δυσαρέσκεια του κόσμου προς την κυβέρνηση και θεωρεί ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι προς όφελος του. Μέγα λάθος, το οποίο, μάλιστα, αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις.

Ο Ανδρουλάκης θεωρείται "καταλληλότερος" για τη θέση του πρωθυπουργού από τους μισούς που δηλώνουν ότι ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Αυτό πρέπει να τον προβληματίσει, όπως επίσης και η επιμονή με το θέμα των υποκλοπών, γιατί πολλές φορές η... ρημάδα η ζωή, έχει ανατροπές, που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει! Ταυτόχρονα, αν θέλει να κερδίσει κάτι από τη "δεξαμενή" των μετριοπαθών ψηφοφόρων, οφείλει να καταθέτει προτάσεις που θα έχουν δίπλα και τον... λογαριασμό. Αλλιώς, θα συνεχίσει να είναι αναξιόπιστος και δεν πρόκειται να αποκτήσει βηματισμό σοβαρού ανταγωνιστή του Μητσοτάκη.

Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη επιχειρεί εδώ και καιρό να εμφανιστεί ως η μόνη αξιόπιστη, προοδευτική εναλλακτική λύση. Ωστόσο, η στρατηγική του Χαριλάου Τρικούπη πάσχει από μια θεμελιώδη αντίφαση, καθώς θέλει να νικήσει τον Μητσοτάκη, αλλά χρησιμοποιεί εργαλεία μιας περασμένης πολιτικής εποχής. Η εμμονή στην άρνηση και το "όχι σε όλα" για να μην χαρακτηριστεί "ουρά" του Μητσοτάκη, έχει εγκλωβίσει τον Ανδρουλάκη στην υιοθέτηση της στρατηγικής που βασίζεται αποκλειστικά στην καταγγελία. Το ΠΑΣΟΚ, αντί να καταθέτει ρηξικέλευθες, κοστολογημένες προτάσεις που θα αναγκάζουν την κυβέρνηση σε υποχώρηση, συχνά εγκλωβίζεται σε μια στείρα άρνηση, όπως συνέβη σε εμβληματικά νομοσχέδια για τα μη κρατικά πανεπιστήμια ή την επιστολική ψήφο. Η τακτική αυτή αποξενώνει το κρίσιμο, μετριοπαθές Κέντρο, το οποίο απεχθάνεται τον τυφλό κομματικό δογματισμό.

Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρουλάκης δεν έχει κάτι που να.. ακτινοβολεί και να παραπέμπει σε κυβερνησιμότητα. Δεν αντιλαμβάνεται ότι για να "κοντύνεις" έναν πρωθυπουργό, πρέπει να πείσεις την κοινωνία ότι μπορείς να γίνεις καλύτερος πρωθυπουργός στη θέση του. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δίνει την εντύπωση ενός έντιμου, πλην όμως εσωστρεφούς διαχειριστή του κόμματος του, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα χτυπητό έλλειμμα μιας ξεκάθαρης και σοβαρής αφήγησης για το μέλλον της χώρας.

Πάμε και ένα βήμα παραπέρα. Η ρητορική του για το κοινωνικό κράτος και την παιδεία ακούγεται αναχρονιστική και παραπέμπει στις εποχές των δανεικών του Ανδρέα Παπανδρέου, οι οποίες έχουν περάσει οριστικά στο παρελθόν. Δηλαδή, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να φέρει αναλογικά τη δεκαετία του ΄80 στη σημερινή εποχή, όπου τα πράγματα δεν έχουν απλά αλλάξει, αλλά έχουν ανατραπεί.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ενσωματώσει τα σύγχρονα δεδομένα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της τεχνολογικής επανάστασης. Εν ολίγοις κινείται με τον... αραμπά και με μεθόδους πολιτικού... χαβαλέ που παραπέμπουν σε περασμένες δεκαετίες. Και επειδή δεν μπορεί να πιάσει ούτε στο ελάχιστο τα στάνταρντς του "επιτελικού κράτους", απλά περιορίζεται στην ειρωνεία. Όμως, αυτή η ειρωνεία είναι ομολογία αποτυχίας στην παρουσίαση αφηγήματος, σχεδίου, κυβερνησιμότητας και καταλληλότητας για την πρωθυπουργία. Αν δεν αλλάξει, θα έχει πρόβλημα. Ιδίως, από τη στιγμή που στο παιχνίδι μπαίνει ενεργά ο Τσίπρας...

Πώς ο Τσίπρας... προετοιμάζεται για νέα "σφαλιάρα" από τον Μητσοτάκη, αλλά ελπίζει στον... Ανδρουλάκη!

Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα συμπίπτει με το ντοκιμαντέρ 6 επεισοδίων του ΣΚΑΪ "Στο χιλιοστό", μέσω του οποίου θα ξαναθυμηθούμε όσα βιώσαμε και ελπίζουμε να μάθουν και όσοι δεν έμαθαν από την εφιαλτική εμπειρία της περιόδου 2015-2019.

Ο Τσίπρας με το νέο κόμμα του, απλά θα μας υπενθυμίσει το παρελθόν του. Θέμα αυτοκριτικής δεν τίθεται, καθώς απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό, το οποίο δεν έχει και ιδιαίτερη έφεση στην... κατανόηση τέτοιων... σύνθετων διαδικασιών του ανθρώπινου εγκεφάλου. Ο ίδιος μπορεί να παραμένει ένας χαρισματικός πολιτικός, αλλά στην περίπτωση του αυτό μεταφράζεται σε "πολιτικός τυχοδιώκτης". Η στρατηγική του στην προσπάθεια ανασύνθεσης της ευρύτερης Αριστεράς και της προσωπικής του επιστροφής προσκρούει σε τοίχο. Αλλά, σε αυτήν τη χώρα, που τα έχουμε δει όλα, πραγματικά μπορεί να μην έχουμε δει τίποτα...

Το βασικό στρατηγικό λάθος του Τσίπρα είναι ότι η δημόσια παρουσία του -μέσα από ινστιτούτα, διεθνείς παρεμβάσεις ή παρασκηνιακές κινήσεις- στερείται μιας βαθιάς και ειλικρινούς αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα της περιόδου 2015-2019. Η κοινωνία, και ιδιαίτερα η μεσαία τάξη, διατηρεί ισχυρά αντανακλαστικά καχυποψίας προς το πρόσωπο του. Όσο ο ίδιος δεν αποδομεί οικειοθελώς τα λάθη του παρελθόντος του, τόσο διευκολύνει τον Μητσοτάκη να ενεργοποιεί το ισχυρότατο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, το οποίο λειτουργεί ως η απόλυτη ασπίδα της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, εδώ που τα λέμε, όταν ο Τσίπρας κατεβαίνει επικεφαλής κόμματος έχοντας τα ίδια "υλικά" που είχε στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρέπει να έχει και πολύ μεγάλες προσδοκίες...

Ένα άλλο σοβαρό στοιχείο, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το περιβάλλον του υποτίμησαν συστηματικά το κοινωνικό και οικονομικό έρεισμα του Μητσοτάκη. Πίστεψαν ότι η φθορά της κυβέρνησης θα γινόταν αυτόματα, ως νομοτελειακό αποτέλεσμα των κρίσεων. Αυτή η παθητική αναμονή του "ώριμου φρούτου" αποδείχθηκε καταστροφική. Το 2023, ο κόσμος και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να παραμείνει ο Τσίπρας αρχηγός σε ένα κόμμα που θα έχει χάσει από τη Νέα Δημοκρατία με μικρή διαφορά, τον έστειλε... αδιάβαστο! Το εκλογικό σώμα τον τιμώρησε με ένα ποσοστό που ουδέποτε έχει λάβει κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η προσπάθεια του Τσίπρα να επηρεάσει τις εξελίξεις στην κεντροαριστερά, ακόμη και σήμερα, γίνεται με όρους κομματικών ισορροπιών και όχι με όρους παραγωγής νέας, σύγχρονης πολιτικής σκέψης. Το rebranding είναι ένα... ανέκδοτο, από τη στιγμή που ο ίδιος σε συνέντευξη του στον ΑΝΤ1 δήλωσε ότι θα έπρεπε να κλείσει πρώτος τις τράπεζες το 2015! Ο άνθρωπος δεν έχει στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων και δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τις συνέπειες των όσων λέει και πολύ περισσότερο των όσων έπραξε.

Ο Τσίπρας θεωρείται κάτι ξεπερασμένο που δεν έχει να προσφέρει στη χώρα, πλην των "αερολογιών" που εκστομίζει με ύφος περισπούδαστου... αφελή! Πάντως, ξέρει ότι σε μία ακόμη εκλογική αναμέτρηση θα υποστεί ήττα από τον Μητσοτάκη, αλλά προσδοκά στη δική του δεύτερη θέση και σε στραβοπάτημα του ΠΑΣΟΚ που ισοδυναμεί με τρίτη θέση. Θέλει να αποδείξει ότι αυτός είναι το "νούμερο 1" στην Κεντροαριστερά και μόνο αυτός μπορεί να ηγηθεί ώστε να νικήσει έναν άλλον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί τον Μητσοτάκη, δεν πρόκειται να τον νικήσει ούτε στα... όνειρα του! Αν ο Ανδρουλάκης κερδίσει τον Τσίπρα, τότε η συνέχεια στην Κεντροαριστερά, προμηνύεται συναρπαστική. Αν συμβεί το αντίστροφο, τότε θα μιλάμε για μια υπέροχη κατάσταση...

Η διπλή... ευγενική "χορηγία" στον Μητσοτάκη

Το κοινό λάθος Ανδρουλάκη και Τσίπρα συνίσταται στο γεγονός ότι "επενδύουν" σε μια προσωποκεντρική εμμονή που έχουν εναντίον του Μητσοτάκη.

Η εμμονή αυτή αποτελεί θανάσιμο πολιτικό λάθος. Τους ενώνει η αντι-Μητσοτακική εμπάθεια, αλλά όμως αυτή δεν τους βοηθά να αθροίσουν ποσοστά. Το ίδιο λάθος διαπράττει και η υπόλοιπη αντιπολίτευση, η οποία κάνει... ό,τι μπορεί, μπας και μπορέσει να προσθέσει κάτι παραπάνω στην αποδόμηση του "συστήματος Μητσοτάκη". Όλοι η... παρέα αυτή, νομίζει ότι αν πλήξει την εικόνα του Πρωθυπουργού, θα καταρρεύσει και η κυβερνητική παράταξη. Πρόκειται για μια βαθιά εσφαλμένη εκτίμηση της κοινωνικής ψυχολογίας.

Οι πολίτες δεν ψηφίζουν τον Μητσοτάκη επειδή τον θεωρούν αλάνθαστο, αλλά επειδή στο δίλημμα ποιος μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα με ασφάλεια στο σύγχρονο, ασταθές περιβάλλον, η απάντηση παραμένει μονοσήμαντη. Για να "κοντύνει" ο Μητσοτάκης, δεν αρκεί η καταγραφή των αποτυχιών του. Δέκα αποτυχίες τη μέρα να έχει, αν οι αντίπαλοι του απλά καταγγέλλουν για να κάνουν θόρυβο, στο τέλος δεν θα πετύχουν τίποτα. Απαιτείται η κατάθεση μιας εναλλακτικής, ρεαλιστικής και ελκυστικής πρότασης εξουσίας, που να πείθει.

Όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης περιορίζεται στο ρόλο του θεσμικού κριτή και ο Αλέξης Τσίπρας στο ρόλο του ιστορικού "εγγυητή" μιας κατακερματισμένης παράταξης, ο Μητσοτάκης -παρά τα δικά του, σοβαρά στρατηγικά σφάλματα- θα συνεχίσει να ορίζει το... γήπεδο και τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού. Θα του δίνει πάτημα η... ευγενική "χορηγία" των δύο βασικών πολιτικών αντιπάλων του!

Ποιες παγίδες πρέπει να αποφύγουν ΝΔ και Μητσοτάκης μέχρι τις εκλογές

Ο Μητσοτάκης μπορεί να είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού, ωστόσο, καταγράφει και μια φθορά, η οποία είναι αξιοσημείωτη και πρέπει να αποτελέσει εργαλείο ενδελεχούς ανάλυσης.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να λάβει υπόψιν του ότι δεν κινδυνεύει από τον Ανδρουλάκη, τον Τσίπρα και τους... λοιπούς συγγενείς, αλλά από την αλαζονεία λόγω έλλειψης αντιπάλου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την ηγεμονία του πάνω στο αφήγημα της πολιτικής σταθερότητας και της τεχνοκρατικής αποτελεσματικότητας και του επιτελικού κράτους. Ωστόσο, μετά από χρόνια στο τιμόνι της χώρας, η στρατηγική του εμφανίζει σοβαρές ρωγμές, τις οποίες οφείλει να διορθώσει άμεσα αν θέλει να αποφύγει μια μη αναστρέψιμη τροχιά φθοράς, που θα του αφαιρέσει εκλογικούς πόντους, αλλά θα τον καταστήσει και πιο ευάλωτο, αν ηγηθεί μιας κυβέρνησης συνεργασίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στον παρόντα μεταβατικό προεκλογικό χρόνο, πρέπει να αποφύγει την παγίδα της μετατροπής του "εκσυγχρονιστικού πατριωτισμού" σε ρουτίνα. Οι μεγάλες θεσμικές τομές δίνουν όλο και συχνότερα τη θέση τους σε νομοθετήματα-"σκούπες" και εμβαλωματικές λύσεις. Η κυβέρνηση δείχνει να αντιδρά στις εξελίξεις παρά να τις διαμορφώνει, γεγονός που θολώνει το μεταρρυθμιστικό της προφίλ.

Από την άλλη πλευρά, ο Μητσοτάκης, οι υπουργοί, οι βουλευτές και οι... λοιποί "γαλάζιοι" πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψιν τους ότι σε μια εποχή αβεβαιότητας λόγω της ακρίβειας και της επιδείνωσης της κατάστασης των νοικοκυριών, δεν μπορεί να υπάρχει στο ελάχιστο η ψευδαίσθηση της "λευκής επιταγής" της εξουσίας. Η απουσία ενός ενιαίου, ισχυρού αντιπολιτευτικού πόλου μπορεί να οδηγήσει το Μέγαρο Μαξίμου και την κυβέρνηση σε μια επικίνδυνη αλαζονεία, η οποία να μη μαζεύεται. Η τάση να υποτιμώνται οι κοινωνικές αντιδράσεις -από το μέτωπο της ακρίβειας μέχρι τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και την υγεία- δημιουργεί την αίσθηση μιας κυβέρνησης που νομοθετεί σε αποστειρωμένο περιβάλλον.

Με βάση τα προαναφερόμενα, ο Μητσοτάκης οφείλει να επαναφέρει την πολιτική του στο πεδίο της μικροοικονομίας. Δηλαδή, τα δημοσιονομικά πλεονάσματα και η αναβάθμιση της οικονομίας, πρέπει να έχουν πιο έντονο αποτύπωμα στη μέση ελληνική οικογένεια. Η μακροοικονομική επιτυχία (αναβαθμίσεις, πλεονάσματα, επενδύσεις, παροχές) δεν μεταφράζεται αυτόματα σε ευημερία για τη μέση ελληνική οικογένεια που πλήττεται από τον πληθωρισμό. Θα χρειαστούν και κάποιες συγκρούσεις με τα ολιγοπώλια στην αγορά, ξεκάθαρη πρόθεση για αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και κυρίως, ανανέωση του κυβερνητικού προσωπικού. Γιατί, κακά τα ψέματα, κάποιοι δείχνουν ότι... βαριούνται, άλλοι θεωρούν ότι μόνο και μόνο με το... όνομα πρέπει να κατέχουν μια κυβερνητική καρέκλα και άλλοι εμφανίζουν σημάδια κόπωσης και αυταρέσκειας! Ο Μητσοτάκης πρέπει να έχει υπόψιν του ότι των φρονίμων τα παιδιά, πριν την κάλπη προνοούν...

Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται μια ευθεία αναμέτρηση για την εξουσία, αλλά ένας αδυσώπητος πόλεμος φθοράς στην αυλή της αντιπολίτευσης. Όταν στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ή του Τσίπρα... τσακώνονται για το ποιος έχασε... περισσότερο στις εκλογικές αναμετρήσεις με τον Μητσοτάκη, αυτό ισοδυναμεί με απελπισία και ομολογία κατωτερότητας.

Η πρόσφατη κινητικότητα, με τις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία ενός "κόμματος που θα νικήσει τον Μητσοτάκη", ακούγεται ως... ανέκδοτο. Ποτέ στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, ένας πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος υπέστη συντριβή με το κόμμα του, δεν κέρδισε τον αντίπαλο από τον οποίο έχασε και ουδέποτε τον είχε νικήσει. Εν ολίγοις, ο Τσίπρας δεν μπορεί να κερδίσει τον Μητσοτάκη και απλά ποντάρει στη μετά Μητσοτάκη εποχή, μήπως και ηγηθεί κάποιου σχήματος συνεργασίας. Μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε άλλες εποχές και με άλλον αριθμό κομμάτων, επέστρεψε στην εξουσία το 1993, κερδίζοντας τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, από τον οποίο είχε χάσει τρεις φορές το 1989-90. Ας το έχει υπόψιν του αυτό ο Τσίπρας, ο οποίος έχει την... αβάντα κάποιων πολύ... χοντρών συμφερόντων, που του έχουν "πιπιλίσει" το μυαλό ότι μπορεί να γίνει ο άνθρωπος που θα "χτυπήσει" στα ίσια τον Μητσοτάκη.

Την ίδια ώρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης προσπαθεί να εδραιώσει το ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό αυθεντικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Πίσω από τις κουίντες, κάποια επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα αναζητούν τον ιδανικό "πολιορκητικό κριό" για να πλήξουν το Μέγαρο Μαξίμου. Ίσως όμως να βολεύονται και από την ύπαρξη δύο αδύναμων, προκειμένου να επιτύχουν τον στόχο τους. Ωστόσο, η πραγματικότητα της κάλπης και των δημοσκοπήσεων δείχνει ότι αυτή η τεχνητή ώθηση είναι εξαιρετικά πιθανό να οδηγήσει σε ένα εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Αντί για κοινό μέτωπο κατά της Νέας Δημοκρατίας, στήνεται μια... ρωμαϊκή αρένα, όπου οι δύο διεκδικητές της κεντροαριστερής πρωτοκαθεδρίας θα αναγκαστούν να εξοντώσουν αλλήλους.

"Ξύλο" και όποιος... επιβιώσει για το... αργυρό μετάλλιο!

Η σύγκρουση Ανδρουλάκη - Τσίπρα για την "κατάκτηση" του... θρόνου της Αντιπολίτευσης και το... αργυρό μετάλλιο, είναι αναπόφευκτη.

Από αυτήν εδώ τη στήλη, έχουμε γράψει ξανά, ότι η "μάχη" για να... πέσει ο Μητσοτάκης, θα εξελιχθεί σε μια παρτίδα αλληλοεξόντωσης των αντιπάλων του. Στο προσκήνιο εξελίσσεται μια σκληρή μάχη για τη δεύτερη θέση της πολιτικής γεωγραφίας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, έχοντας σταθεροποιήσει το ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων με ποσοστά πέριξ του 14-15%, εκπέμπει το μήνυμα ότι μόνο το δικό του κόμμα μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί μια δυναμική ολική επαναφορά στο προσκήνιο. Με στοχευμένες δημόσιες εμφανίσεις και την προετοιμασία ενός νέου πολιτικού φορέα μέσα στον Ιούνιο, επιχειρεί να διεμβολίσει τον κατακερματισμένο ΣΥΡΙΖΑ και να προσελκύσει απογοητευμένους ψηφοφόρους. Στην πραγματικότητα, ο πρώτος και πιο άμεσος στόχος του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι η ανατροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά η εκλογική και πολιτική καθυπόταξη του Νίκου Ανδρουλάκη. Για να μπορέσει να εμφανιστεί ως ο κυρίαρχος του προοδευτικού χώρου, πρέπει πρώτα να εξαϋλώσει ή να απορροφήσει τη δυναμική του ΠΑΣΟΚ. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να οδηγήσει σε... πόλεμο!

Οι αβάντες από τα αντι-Μητσοτακικά επιχειρηματικά συμφέροντα

Μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα, επιχειρηματικοί όμιλοι και ισχυρά εκδοτικά κέντρα βλέπουν με ανησυχία την κυβερνητική παντοδυναμία, ασχέτως εάν αυτή έχει πολύ περιορισμένες πιθανότητες να εξελιχθεί σε καθαρή αυτοδυναμία στις εκλογές του 2027.

Η απουσία ενός ισχυρού αντίβαρου στερεί από τα συμφέροντα αυτά τη δυνατότητα να εκβιάζουν καταστάσεις, να διαπραγματεύονται δημόσιες συμβάσεις από θέση ισχύος ή να επηρεάζουν τη διανομή των κονδυλίων. Για τον λόγο αυτό, παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια "σπρωξίματος" των δύο αρχηγών. Συγκεκριμένα media προβάλλουν δυσανάλογα τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα, ενώ παράλληλα πιέζουν το ΠΑΣΟΚ να σκληρύνει τη στάση του, χωρίς ωστόσο, να μπορεί να πείσει...

Τα οικονομικά αυτά κέντρα χρησιμοποιούν τους ηγέτες της Κεντροαριστεράς ως "μπροστινούς" σε έναν άτυπο πόλεμο φθοράς κατά του Πρωθυπουργού. Στόχος τους είναι να "ροκανίσουν" τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, να προκαλέσουν κυβερνητική αστάθεια και, ιδανικά, να οδηγήσουν τη χώρα σε ένα καθεστώς κυβερνήσεων συνεργασίας, το οποίο θα ελέγχεται ευκολότερα από το παρασκήνιο.

Πότε και πού θα κριθεί ο... νικητής για τη δεύτερη θέση!

Η σύγκρουση στο πολιτικό σκηνικό δεν είναι θεωρητική, αλλά έχει συγκεκριμένο ορίζοντα και θα κριθεί στην εκλογική αρένα.

Αναμφίβολα, παρά την επικοινωνιακή υποστήριξη που έχουν και θα έχουν οι Ανδρουλάκης και Τσίπρας, εντούτοις είναι αναγκασμένοι να μπουν και να "φαγωθούν", καθώς απευθύνονται στην ίδια εκλογική "δεξαμενή". Το ΠΑΣΟΚ δεν διαθέτει αυτή τη στιγμή τις μάζες του παρελθόντος, κάτι που σημαίνει ότι κάθε ποσοστιαία μονάδα που κερδίζει ο νέος φορέας του Τσίπρα, θα αφαιρείται απευθείας από το ΠΑΣΟΚ ή τα υπόλοιπα μικρότερα αριστερά σχήματα.

Οι δύο... μικροί μονομάχοι, αντί να πλήττουν την κυβέρνηση, θα αναλώνονται σε ένα διαρκή και "αδελφοκτόνο" πόλεμο. Και ως γνωστόν, οι πιο... αιματηροί "πόλεμοι" είναι οι εμφύλιοι στην Αριστερά. Η μάχη για την επικράτηση θα διεξαχθεί στις γειτονιές, στις περιφέρειες και στα συνδικάτα, με εκατέρωθεν κατηγορίες για "προδοσία", "συμβιβασμούς" και "πολιτική ανεπάρκεια". Ο Ανδρουλάκης θα κατηγορεί τον Τσίπρα για τις αυταπάτες του παρελθόντος και τη διάλυση της Αριστεράς, ενώ ο Τσίπρας θα παρουσιάζει τον Ανδρουλάκη ως έναν γραφειοκράτη που δεν μπορεί να εμπνεύσει τις μάζες. Ξεμαλλιαστείτε... αβασάνιστα!

Το όφελος για τον Μητσοτάκη από τη διαμάχη Ανδρουλάκη-Τσίπρα

Η διαίρεση στην Κεντροαριστερά θα αποτελέσει αναμφίβολα μια σημαντική εξέλιξη, από την οποία, αναμένεται να ευνοηθεί η κυβέρνηση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τη φυσιολογική φθορά της δεύτερης τετραετίας και τις πιέσεις σε καθημερινά ζητήματα όπως η ακρίβεια, παραμένει ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Στις δημοσκοπήσεις, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί σταθερά διψήφιο προβάδισμα, κινούμενη κοντά στο 29-30%, την ώρα που οι διώκτες της μάχονται σε μονοψήφια ή χαμηλά διψήφια ποσοστά. Ο πρωθυπουργός ωφελείται καθώς ο κατακερματισμός της εναλλακτικής πρότασης ακυρώνει την ανάδειξη του αντίπαλου δέους. Όσο η αντιπολίτευση σπαράσσεται, ο Μητσοτάκης μπορεί να εμφανίζεται στους μετριοπαθείς και κεντρώους ψηφοφόρους ως η μοναδική σοβαρή και σταθερή επιλογή για τη διακυβέρνηση της χώρας.

Η Κεντροαριστερά δεν μπορεί να ξεφύγει από ένα... μοιραίο ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Αυτό αποσυμπιέζει την κυβέρνηση από την αυστηρή κριτική για την οικονομία ή τις κοινωνικές υποδομές. Ταυτόχρονα, μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε ακύρωση των σχεδίων των επιχειρηματικών συμφερόντων που θέλουν να "κοντύνουν" τον Μητσοτάκη. Τα οικονομικά κέντρα που επένδυσαν στη δημιουργία ενός ισχυρού αντι-Μητσοτακικού πόλου θα δουν τα "πονταρίσματα" τους να "καίγονται" σε διαμάχες. Αυτό το στοιχείο μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ στους ίδιους και στους... εκλεκτούς τους!

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κόντρα Ανδρουλάκη-Τσίπρα

Το αμέσως επόμενο διάστημα, η ένταση ανάμεσα στους δύο πόλους της αντιπολίτευσης θα χτυπήσει "κόκκινο".

Ο Αλέξης Τσίπρας θα εντείνει τις περιοδείες και τις ιδεολογικές πλατφόρμες για να δείξει ότι έχει το "πάνω χέρι" στην ανανέωση του χώρου. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα απαντήσει με θεσμικές πρωτοβουλίες και σκληρή κοινοβουλευτική αντεπίθεση για να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο μόνος υπαρκτός και οργανωμένος αντίπαλος της Δεξιάς. Η ουσία παραμένει όμως ότι όσο οι "μπροστινοί" των οικονομικών συμφερόντων σπρώχνονται για να δείξουν την όποια δύναμη διαθέτουν, τόσο θα εγκλωβίζονται σε μια προσωπική βεντέτα επιβίωσης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα παρακολουθεί τη "μάχη" από τον... καναπέ απολαμβάνοντας ένα δροσιστικό χυμό (δεν πίνει αλκοόλ...), εκμεταλλευόμενος το στρατηγικό πλεονέκτημα που του προσφέρει η διάσπαση των αντιπάλων του. Ωστόσο, δεν μπορεί να είναι... άνετος, γιατί η ζημιά ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει, αν λάβουμε υπόψιν ότι η Νέα Δημοκρατία και ο ίδιος εμφανίζονται "λαβωμένοι".

Ο Μητσοτάκης δεν θα κάνει το λάθος να περιμένει να "καούν" οι άλλοι για να κερδίσει μόνο από αυτό. Πρέπει να προωθήσει μια θετική ατζέντα για να εισπράξει θετική ψήφο και όχι ψήφο.. απόρριψης των άλλων. Αναμφίβολα, όταν δύο αντίπαλοι μπαίνουν στην αρένα για να χτυπηθούν... ανελέητα, τότε ο μόνος που κερδίζει είναι αυτός που έχει την άνεση να βλέπει το ματς από την εξέδρα, χωρίς να τον απασχολεί ποιος θα φάει το περισσότερο... ξύλο!

Παρά τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας, τα ποσοτικά και, κυρίως, τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων δείχνουν ότι το στοίχημα της αυτοδυναμίας παραμένει ζωντανό, αρκεί να ενεργοποιηθούν συγκεκριμένα κοινωνικά αντανακλαστικά. Το πρώτο και βασικότερο στοιχείο στο οποίο “πατάει” η κυβέρνηση είναι η διατήρηση ενός σταθερού προβαδίσματος στην πρόθεση ψήφου. Παρά τις πιέσεις που δέχεται από την ακρίβεια, η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να εμφανίζει ποσοστά που, με την αναγωγή επί των εγκύρων και την ενσωμάτωση της αδιευκρίνιστης ψήφου, προσεγγίζουν το “κατώφλι” του 33-35%.

Οι αναλυτές επισημαίνουν ότι η κυβερνητική παράταξη αντλεί δύναμη από τη συσπείρωση της βάσης της, η οποία παραμένει σε υψηλά επίπεδα (άνω του 70%). Το ποσοτικό αυτό πλεονέκτημα ενισχύεται από τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, καθώς η απόσταση από το δεύτερο κόμμα παραμένει σε διψήφια νούμερα, γεγονός που συντηρεί την εικόνα της μοναδικής αξιόπιστης λύσης διακυβέρνησης.

Το “Κέντρο” και ο”Καταλληλότερος Πρωθυπουργός”

Το ισχυρότερο ποιοτικό χαρτί της κυβέρνησης παραμένει η υπεροχή του Πρωθυπουργού στον δείκτη της “καταλληλότητας”.

Σε όλες τις πρόσφατες μετρήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προηγείται με χαοτική διαφορά από τους πολιτικούς του αντιπάλους, συγκεντρώνοντας αποδοχή που υπερβαίνει τα κομματικά όρια της ΝΔ. Ιδιαίτερη σημασία έχει η διείσδυση στον χώρο του Κέντρου, καθώς οι ψηφοφόροι που ανήκουν σε αυτήν τη “δεξαμενή” συνεχίζουν να αξιολογούν θετικά την οικονομική σταθερότητα, την εξωτερική πολιτική, την εθνική άμυνα και τις συμμαχίες που έχει “χτίσει” η κυβέρνηση. Για το Μαξίμου, η διατήρηση της ηγεμονίας στον μεσαίο χώρο είναι ο “χρυσός κανόνας” για την αυτοδυναμία, καθώς αυτό το κοινό λειτουργεί ως αναχώρημα απέναντι στις λαϊκιστικές πιέσεις από τα αριστερά και τα δεξιά.

Το “δίκοπο μαχαίρι” της οικονομίας

Εκεί που η στρατηγική της κυβέρνησης πρέπει να γίνει πιο επιθετική είναι το πεδίο της οικονομίας.
Οι μακροοικονομικοί δείκτες και η επενδυτική βαθμίδα αποτελούν ισχυρά επιχειρήματα, ωστόσο, η μικροοικονομία του νοικοκυριού παραμένει το μεγάλο “αγκάθι”. Η ακρίβεια στα τρόφιμα και η στεγαστική κρίση είναι οι βασικοί λόγοι δυσαρέσκειας στις δημοσκοπήσεις. Ωστόσο, η κυβέρνηση ποντάρει ποιοτικά στην αντίληψη των πολιτών για τη διαχείριση της κρίσης. Ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτηθέντων, αν και δυσκολεύεται, δηλώνει ότι μια άλλη κυβέρνηση θα τα πήγαινε χειρότερα. Αυτή η “αρνητική ψήφος εμπιστοσύνης” είναι το κλειδί για να κρατηθούν οι αναποφάσιστοι μακριά από την αποχή ή την ψήφο διαμαρτυρίας.

Στόχευση σε Ειδικά Κοινά

Για να φτάσει στην αυτοδυναμία, η κυβερνητική στρατηγική πρέπει να εστιάσει τη στρατηγική της σε συγκεκριμένα “γκρουπ” ψηφοφόρων.

Πιο συγκεκριμένα, οι νέοι ηλικίας 17 έως 34 ετών αποτελούν μια κατηγορία ψηφοφόρων όπου συναντάται η χαμηλότερη συσπείρωση προς την κυβέρνηση. Η στρατηγική εδώ πρέπει να περάσει μέσα από την ψηφιοποίηση του κράτους και τη δημιουργία θέσεων εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Επιπλέον, οι Συνταξιούχοι αποτελούν την παραδοσιακή βάση, αλλά οι πιέσεις από την ακρίβεια τους καθιστούν ευάλωτους. Οι εξαγγελίες για αυξήσεις και επιδόματα είναι ζωτικής σημασίας για να μην υπάρξουν διαρροές προς τα δεξιά της ΝΔ. Μια τρίτη “δεξαμενή” αποτελούν οι αναποφάσιστοι του Κέντρου. Αυτή η «γκρίζα ζώνη» θα κρίνει την αυτοδυναμία και η κυβέρνηση, προκειμένου να κερδίσει περισσότερους, πρέπει να προβάλει ένα όραμα για την Ελλάδα του 2030.

Το φάσμα της Δεξιάς και η διαχείριση των διαρροών

Ένα ανησυχητικό στοιχείο των ποιοτικών μετρήσεων είναι η ενίσχυση σχηματισμών στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό και την προάσπιση των παραδοσιακών αξιών, με έμφαση στην ασφάλεια και το μεταναστευτικό. Η ρητορική περί σοβαρής και πατριωτικής δεξιάς στοχεύει ακριβώς στον επαναπατρισμό ψηφοφόρων που νιώθουν ότι η παράταξη έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το κέντρο.

Με βάση τα παραπάνω, προκύπτει ότι η αυτοδυναμία δεν είναι μια απλή αριθμητική πράξη, αλλά μια άσκηση πειθούς. Η κυβέρνηση πατάει στην έλλειψη εναλλακτικής πρότασης εξουσίας και στην προσωπική υπεροχή του Πρωθυπουργού. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις... προειδοποιούν ότι η αλαζονεία και η απόσταση από τα προβλήματα της καθημερινότητας μπορεί να γίνουν ο μεγαλύτερος εχθρός. Η στρατηγική στόχευση στα επιμέρους κοινά, με επίκεντρο τη μεσαία τάξη και τη νέα γενιά, θα καθορίσει αν το 2026 θα είναι η αφετηρία μιας νέας τετραετίας ή η αρχή μιας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Όλα είναι στο χέρι του Μητσοτάκη...

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απέναντι σε ένα σώμα βουλευτών που ισορροπεί ανάμεσα στην ικανοποίηση της μακροχρόνιας κυριαρχίας και την εύλογη κόπωση, επέλεξε να μιλήσει με τη γλώσσα της "πολιτικής επιβίωσης" και της θεσμικής τομής, στέλνοντας μήνυμα συσπείρωσης, καθώς η νίκη έρχεται όταν σε μια ποδοσφαιρική ομάδα 11 ατόμων, “ματώνουν” όλοι τη φανέλα και όχι ο... τερματοφύλακας και το “δεκάρι”! Το κεντρικό διακύβευμα που έθεσε ο Πρωθυπουργός ήταν η Συνταγματική Αναθεώρηση, την οποία έθεσε με όρους θεσμικότητας και όχι παλαιοκομματικής αντίληψης. Δεν την παρουσίασε ως μια νομικίστικη άσκηση, αλλά ως το εργαλείο που θα ξεκλειδώσει την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας. 

Στο στόχαστρο μπαίνουν εμβληματικές αλλαγές, όπως η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων με την αναθεώρηση του Άρθρου 16, καθώς και η επανεξέταση της μονιμότητας στο Δημόσιο. Ο Μητσοτάκης έστειλε το μήνυμα ότι η κυβέρνηση δεν σκοπεύει να "κατεβάσει ταχύτητα" παρά τα επτά χρόνια στην εξουσία.

Παράλληλα, ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας επιχείρησε να κλείσει εσωτερικά μέτωπα, ξεκαθαρίζοντας ότι όλοι οι βουλευτές θα είναι ξανά υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές καταδίκες. Ήταν ένα σαφές "συγχωροχάρτι" προς εκείνους που αισθάνονταν εκτεθειμένοι από την πολιτική φθορά ή τις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, αρκετοί εκ των οποίων αισθάνονται να ασφυκτιούν με φόντο την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς να ευθύνονται ή να έχουν προσποριστεί ίδια οφέλη.  

Ο ηγέτης που θέλει... ιδρώτα!

Ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε με το προφίλ του ηγέτη που δεν εφησυχάζει και επιδιώκει μία ακόμη τετραετία για να θέσει τις βάσεις ώστε η χώρα να μην επιστρέψει στο παρελθόν των πολλών παθογενειών.

Η ατάκα του “να ιδρώσουμε όλοι μαζί για τη φανέλα” έγινε το σλόγκαν της ημέρας, υπογραμμίζοντας ότι η απόσταση από το δεύτερο κόμμα —που παραμένει χαοτική— δεν πρέπει να οδηγεί σε αλαζονεία. Στην ανάλυση της στάσης του, διακρίνεται ένας συνδυασμός τεχνοκρατικής αυστηρότητας και πολιτικού ρεαλισμού, ο οποίος απέχει... έτη φωτός, σε σχέση με τον τρόπο που (αντι)πολιτεύονται οι αρχηγοί των υπολοίπων κομμάτων. Ζήτησε από τους βουλευτές του να μιλούν τη γλώσσα των πολιτών και να αφήσουν κατά μέρος τις εσωτερικές τους ανασφάλειες. Η ηγετική του παρουσία λειτούργησε ως "κυματοθραύστης" στις γκρίνιες για τον ρόλο των υπουργών και την απόσταση του Μαξίμου από την κοινοβουλευτική βάση. Εκ του αποτελέσματος, μάλλον φαίνεται ότι πέτυχε τους σκοπούς που είχε θέσει, διαψεύδοντας παράλληλα όσους πίστευαν ότι η Νέα Δημοκρατία θα γίνει... ροντέο! Άλλωστε, πώς να γίνει, όταν οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη, του προσφέρουν την άνεση του “διπλού σκορ” και βάλε... 

Κυριαρχία αλλά με πολλές ανοιχτές πληγές... 

Η πολιτική κυριαρχία της ΝΔ παραμένει αδιαμφισβήτητη στους αριθμούς, αλλά οι ποιοτικοί δείκτες κρύβουν κινδύνους.

Όλες οι δημοσκοπήσεις δίνουν διαφορά με “διπλό σκορ” σε σχέση με το δεύτερο ΠΑΣΟΚ, το οποίο ζητά εκλογές, γιατί φοβάται το ενδεχόμενο να είναι τρίτο κόμμα, πίσω από τον Τσίπρα. Απέναντι στον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα, ο Μητσοτάκης παραμένει η μοναδική αξιόπιστη πρόταση διακυβέρνησης.

Από την άλλη πλευρά, παρά την αριθμητική υπεροχή, καταγράφεται κόπωση στην κοινή γνώμη, λόγω της μεγάλης πίεσης που ασκεί η ακρίβεια. Ως αντίβαρο, η Νέα Δημοκρατία έχει τις επιτυχίες στην αντιμετώπιση των διεθνών κρίσεων, αλλά και στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής και εθνικής αμύνης. Το παράδοξο είναι ότι, ενώ η ΝΔ φθείρεται, η αντιπολίτευση αδυνατεί να εισπράξει τις απώλειες, αφήνοντας τον Μητσοτάκη να παίζει "χωρίς αντίπαλο", γεγονός που ο ίδιος χρησιμοποίησε στην ομιλία του για να τονίσει την ευθύνη της παράταξης.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μετέτρεψε τη χθεσινή συνεδρίαση της ΚΟ σε μια τονωτική ένεση ηθικού. Έστειλε το μήνυμα ότι ο κόσμος περιμένει... προκοπή για τον τόπο με τη Νέα Δημοκρατία, αρκεί να μην κλειστεί στον εαυτό της. Το “ζουμί” από τα παραπάνω είναι ότι, η ηγετική φυσιογνωμία του πρωθυπουργού παραμένει το ισχυρότερο χαρτί, καθώς καταφέρνει να διατηρεί τη συνοχή σε μια κοινοβουλευτική ομάδα που συχνά νιώθει... παραμελημένη από το επιτελικό κράτος. 

Ο πολιτικός κύκλος της τρέχουσας τετραετίας προχωρά, ενώ το ερώτημα για το ποιος θα κρατά τα ηνία της χώρας την περίοδο 2027-2031 παύει να είναι μια πρόωρη συζήτηση και μετατρέπεται σε ένα σύνθετο σταυρόλεξο ισχύος. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού από το 2019, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα: τη φθορά του χρόνου, τη μεταβολή των κοινωνικών αναγκών και, κυρίως, την αναδιάταξη των δυνάμεων που παραδοσιακά “φιλτράρουν” την πολιτική εξουσία στην Ελλάδα.

Το 2027 υπάρχει το ισχυρότατο ενδεχόμενο να μην υπάρχει το κλίμα πολιτικής σταθερότητας που έχουμε σήμερα. Ωστόσο, εγγυητής της σταθερότητας μπορεί να είναι μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Γιατί μέχρι στιγμής, αυτό που βλέπουμε είναι ότι δεν τίθεται θέμα μόνο για το αν υπάρχει κάποια εναλλακτική λύση αντ΄ αυτού. Ταυτόχρονα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε εάν υπάρχουν κάποιοι που έχουν τη δύναμη να επιβάλλουν τον αποκλεισμό του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον πρωθυπουργικό θώκο σε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Υπάρχει όμως και ένα άλλο ενδεχόμενο, που ίσως είναι και το πιο ισχυρό. Κάποιοι να αναγνωρίζουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση πλην του Μητσοτάκη, αλλά ο ίδιος να είναι πρωθυπουργός σε ένα περιβάλλον που θα είναι πιο... ελεγχόμενο. Η κάλπη θα δείξει ποιοι θα δικαιωθούν και ποιοι θα διαψευστούν...  

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως οι νέοι σχηματισμοί πρέπει να παρουσιάσουν πρόγραμμα, στελέχη και δομή. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η "αγανάκτηση" και η "οργή" μπορούν να μετατραπούν σε "κυβερνησιμότητα". Αν αυτά τα κόμματα δεν καταφέρουν να δημιουργήσουν μέτωπα συνεργασίας μέχρι τις κάλπες, το πιθανότερο είναι να λειτουργήσουν ως "συμπληρώματα" που απλώς θα ανεβάσουν τον πήχυ της αυτοδυναμίας.

Η πρώτη εκλογική αναμέτρηση την άνοιξη του 2027 θα είναι αναγνωριστική, αλλά θα μας προϊδεάσει και για τη δεύτερη αναμέτρηση που πιθανότατα θα ακολουθήσει. Στις πρώτες εκλογές θα υπάρξει εκτόνωση του εκλογικού σώματος και στη δεύτερη θα πρυτανεύσει περισσότερο η λογική σε αυτό το τμήμα του εκλογικού σώματος, που την τελευταία στιγμή ξέρει να... αποφεύγει το λάθος!

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η κοινωνία είναι απέναντι στην κυβέρνηση, η οποία “πρέπει να φύγει”. Δεν έχουν θέσεις που να θυμίζουν κυβερνητικό μοτίβο, δεν εμπνέουν καμία σιγουριά και περιμένουν να “ψωνίσουν”... πελατεία, μόνο και μόνο μέσα από τη δυσαρέσκεια κατά του Μητσοτάκη. Όπως και να θέλει να ερμηνεύσει ο καθένας τα πράγματα, έχουμε μπροστά μας την Ελλάδα του “Ναι” και του “Όχι” του δημοψηφίσματος του 2015. Ξέρουμε ότι οι 6 στους 10 ψηφοφόρους είναι απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και τον Μητσοτάκη και οι υπόλοιποι 4 αποτελούν το target group, στο οποίο στοχεύει. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα πει το 60%, αλλά τον απασχολεί να πάρει όσο γίνεται μεγαλύτερο ποσοστό από το υπόλοιπο 40%. Εκεί παίζεται το... έργο στις εκλογές του 2027. Όλα τα υπόλοιπα, είναι ιστορίες για... αγρίους!

Η πολυδιάσπαση των αντιπολιτευόμενων κομμάτων και το... χαλί στον Μητσοτάκη!

Η πολυδιάσπαση του πολιτικού σκηνικού λειτουργεί ως “δώρο” για τον Μητσοτάκη, ο οποίος δεν χρειάζεται να πείσει ότι είναι ο... τέλειος πρωθυπουργός, αλλά να επιβεβαιώσει στο εκλογικό σώμα ότι είναι ο ένας και μοναδικός χωρίς να υπάρχει μέχρι σήμερα κάποιος σοβαρός αντικαταστάτης του!

Όσο η αντιπολίτευση σπαράσσεται και αναλώνεται σε αντι-Μητσοτακικές κορώνες, η ΝΔ μπορεί να χρησιμοποιεί το επιχείρημα: "Αν δεν είμαστε εμείς, τότε ποιος; Το αδύναμο ΠΑΣΟΚ ή ο καταστροφικός Τσίπρας;”. Ή, “μήπως, ένα συνονθύλευμα μικρών κομμάτων που θα ήθελαν να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση ηττημένων οδηγώντας τη χώρα σε πολιτική και οικονομική ανασφάλεια;”.

Ο Μητσοτάκης θα... υπενθυμίσει τα πεπραγμένα και τις επιτυχίες από το 2019 έως τη στιγμή που θα ζητήσει εκ νέου την ψήφο από τους πολίτες. Θα αναδείξει τις μεταρρυθμίσεις και τα πλεονάσματα, τα προγράμματα στήριξης, τις παγκόσμιες κρίσεις, το ιστορικό υψηλό των τιμών των ακινήτων, το χαμηλό 18 ετών για τον δείκτη της ανεργίας κλπ. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει μέχρι του χρόνου, καθώς οι συνέπειες από τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, θα αρχίσουν να ξετυλίγονται σε όλη τους την έκταση τους επόμενους μήνες, αλλά και χρόνια.

Οι επιτυχίες της κυβέρνησης που συνοψίζονται στην έννοια του success story, μπορεί να μη συγκινούν τους περισσότερους ψηφοφόρους, ωστόσο, έχει σημασία να συγκινήσουν όσο γίνεται περισσότερους αναποφάσιστους. Προφανώς, το δια ταύτα θα συνίσταται στο δίλημμα “Σιγουριά για την επόμενη μέρα ή πείραμα πολιτικής αλλαγής που θα μας οδηγήσει σε περιπέτειες;”.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν η δυσαρέσκεια μοιράζεται ανάμεσα σε Ανδρουλάκη, Τσίπρα, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο, Κουτσούμπα, Καρυστιανού, Βαρουφάκη, Κασσελάκη, Λατινοπούλου και Νατσιό, καμιά από αυτές τις δυνάμεις δεν μπορεί να αποκτήσει το μέγεθος που απαιτείται για να θεωρηθεί ως κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση εν αναμονή. Την ώρα που η Αριστερά θα αναζητεί την ταυτότητα της και τα δεξιά κόμματα θα αναλώνονται σε άναρθρες κραυγές, ο Μητσοτάκης θα είναι ο μοναδικός παίκτης με ικανότητα διείσδυσης στο "μεσαίο χώρο", ο οποίος κρίνει και τις εκλογές.

Το τελικό συμπέρασμα είναι σκληρό και μάλλον δυσάρεστο για την αντιπολίτευση. Όσο ο χώρος μεταξύ του Κέντρου και της Ριζοσπαστικής Αριστεράς παραμένει κατακερματισμένος σε προσωπικές στρατηγικές και μικρά "μαγαζιά", ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα απολαμβάνει την πολυτέλεια να είναι ο διαχειριστής-κουμανταδόρος της “πολιτικής πολυκατοικίας”. Το όφελος για τον Πρωθυπουργό δεν προκύπτει από τη δική του παντοδυναμία, αλλά από την αδυναμία των αντιπάλων του να συμφωνήσουν ακόμα και στα βασικά. Και ως γνωστόν, στην πολιτική, το κενό πάντα γεμίζει...

Από την άλλη πλευρά, όσο η αντιπολίτευση αρνείται να σοβαρευτεί, ο Μητσοτάκης θα συνεχίζει να γεμίζει αυτό το κενό, εμφανιζόμενος ως η μοναδική ορθολογική επιλογή σε ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με "reality show" παρά με πολιτική διεργασία. Το μεγάλο μειονέκτημα του Ανδρουλάκη ή του Τσίπρα, δεν είναι ότι βρίσκονται πολύ πίσω και σε μεγάλη απόσταση από τον Μητσοτάκη. Το πρόβλημα τους είναι ότι το εκλογικό σώμα, φοβάται το άθροισμα δυνάμεων που εκείνοι ονομάζουν “προοδευτική διακυβέρνηση”.

Πώς η μεγάλη ρευστότητα στην Αριστερά γίνεται ισχυρό “χαρτί” για την κυβέρνηση

Η πολιτική σκηνή θυμίζει πλέον κινούμενη άμμο.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας διανύει το τελευταίο στάδιο της δεύτερης θητείας της, αντιμετωπίζοντας τη φυσιολογική φθορά της εξουσίας και την κοινωνική πίεση, ενώ την ίδια στιγμή, το βλέμμα στρέφεται αναπόφευκτα στο "στρατόπεδο" της αντιπολίτευσης. Η εικόνα της δεν εκπέμπει ετοιμότητα διακυβέρνησης, αλλά μια πρωτοφανή πολυδιάσπαση. Από την εσωστρέφεια του ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι την ανάδυση νέων σχηματισμών από πρόσωπα με συμβολισμούς, το ερώτημα παραμένει ένα: Μπορεί κάποιος από τους αντιπάλους του Μητσοτάκη να απειλήσει την κυριαρχία του; Η απάντηση είναι όχι. Ωστόσο, έχει σημασία να δούμε σε ποια ρεαλιστική βάση τίθενται οι πολιτικές παραδοχές και ποιοι πρέπει να είναι οι ρεαλιστικοί στόχοι των πρωταγωνιστών.

Ο Μητσοτάκης θα ήθελε την αυτοδυναμία, η οποία αποτελεί δύσκολη υπόθεση. Ο Ανδρουλάκης θέλει να είναι δεύτερος και να κερδίσει με μία ψήφο διαφορά τον Τσίπρα. Ο Τσίπρας θέλει να επιστρέψει, κερδίζοντας τη δεύτερη θέση για να αποδείξει ότι αυτός και μόνο αυτός μπορεί να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του Μητσοτάκη. Κανείς εκ των δύο δεν έχει τα... προσόντα για να γίνει... Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη! Το χειρότερο γι αυτούς είναι ότι αν αποφασίσουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, τότε αυτό, θα είναι κάτι που μπορεί να φοβίσει το κεντρώο κοινό. Ο Ανδρουλάκης θα είναι δύσκολο να αποδεχθεί τον Τσίπρα και το αντίστροφο. Η μάχη θα γίνει μεταξύ τους, με θεατές τον ΣΥΡΙΖΑ (αν υπάρχει...), την Κωνσταντοπούλου, τον Βαρουφάκη και την Καρυστιανού. Εδώ ταιριάζει η γνωστή ατάκα “δεν περιγράφω άλλο”...

Ήταν 6 Δεκεμβρίου 2008, όταν η Αθήνα κάηκε με αφορμή τη δολοφονία του ανήλικου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Τότε ήταν κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και αρμόδιο υπουργό Εσωτερικών και Δημοσίας Τάξεως τον Προκόπη Παυλόπουλο. Η αμυντική στάση της Αστυνομίας και η αποδοχή με κατεβασμένα... χέρια της κατάστασης αναρχίας που ακολούθησε, έριξε τον σπόρο για όσα θα ακολουθούσαν αργότερα...

Εννέα μήνες πριν, είχε εκλεγεί αρχηγός του τότε Συνασπισμού ο νεαρός (ενήλικος...) Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, ήρθε ως... επαναστάτης για να αλλάξει τον... κόσμο! Το 2010, η Ελλάδα εισήλθε στον αστερισμό των μνημονίων και στις 5 Μαίου της ίδιας χρονιάς, εν μέσω διαδηλώσεων και σφοδρών συγκρούσεων στο Κέντρο της Αθήνας, έχασαν τη ζωή τους τρεις νέοι άνθρωποι που έκαναν το... λάθος να βρίσκονται στη δουλειά τους! Μία εκ των νεκρών ήταν μάλιστα και έγκυος. Τότε, στην κυβέρνηση ήταν το ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου.

Τα δύο προαναφερόμενα τραγικά περιστατικά, αποτέλεσαν κομβικής σημασίας γεγονότα για μια κοινωνία που βρισκόταν εν βρασμώ και σε μια φάση επώδυνου μετασχηματισμού. Ιδίως, η εποχή των μνημονίων συνδέθηκε με πρωτοφανή περιοριστικά μέτρα που ανέτρεψαν τη ζωή όλων. Ήταν τότε που άρχισε να διαμορφώνεται ένα κλίμα τοξικότητας, το οποίο, υποδαύλιζε η περιθωριακή Αριστερά και ταυτόχρονα, γινόταν... ελκυστικό και για την ανάπτυξη του άλλου άκρου, δηλαδή της φασιστικής ακροδεξιάς. Σαν “κερασάκι στην τούρτα” της τοξικότητας και της όξυνσης των παθών, ήρθε η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα ξημερώματα της 17ης προς 18η Σεπτεμβρίου 2013. Τότε είχαμε κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, από την αντιμνημονιακή ρητορική της περιόδου 2009-2012, μεταπήδησε στον ορθό και ρεαλιστικό δρόμο της προσαρμογής, με την υιοθέτηση του δεύτερου και εξαιρετικά οδυνηρού μνημονίου. Ήταν τρία σημαντικά γεγονότα, τα οποία διαμόρφωσαν συνειδήσεις σε κάμποσα εκατομμύρια ενήλικους και ανήλικους. Η εκδήλωση πιο συχνών και έντονων περιστατικών ανομίας ήταν το καμπανάκι γι αυτό που θα ακολουθούσε...

Η ορατή απειλή της κοινωνικής αποσύνθεσης

Η ευρωπαϊκή Ελλάδα του 2026 που προβάλλεται ως παγκόσμιο success story στην οικονομία, φαίνεται ότι εξελίσσεται σε ένα πείδο εκτόνωσης άγριων ή και... ταπεινών ενστίκτων.

Οι ειδήσεις στους τηλεοπτικούς σταθμούς και τις ιστοσελίδες του διαδικτύου έχουν μετατραπεί σε ένα μακάβριο δελτίο συμβάντων, όπου γίνονται φόνοι για ένα πάρκινγκ ή γιατί κάποιος δεν άναψε το... φλας του αυτοκινήτου. Νταηλίκια στη μέση του δρόμου ή σε συναυλίες καταλήγουν σε ξυλοδαρμούς, αναπηρίες και θάνατο! Η κατάσταση στου δρόμους θυμίζει ταινίες Mad Max, οικογένειες διαλύοντας λόγω ενδοοικογενειακής βίας, απροστάτευτα παιδιά συγκροτούν συμμορίες και σκορπούν πόνο και θάνατο, ενώ νέοι άνθρωποι εκτονώνονται με challenge θανάτου για να... καλύψουν τα υπαρξιακά κενά τους. Το πρόβλημα δεν είναι στατιστικό πλέον, αλλά εξόχως πολιτικό και πολιτισμικό. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι το τελικό στάδιο μιας μακρόχρονης διαδικασίας που μπορεί να περιγραφεί ως “τσογλανοποίηση με αριστερό πρόσημο”.

Η (αριστερή) ρίζα του κακού

Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην ιδεολογική κυριαρχία μιας συγκεκριμένης Αριστεράς, η οποία επί δεκαετίες καλλιέργησε το μύθο του “δικαιώματος στην ανυπακοή”.

Στο όνομα μιας... κακοχωνεμένης προοδευτικότητας, κάθε έννοια ορίου, πειθαρχίας και σεβασμού στον νόμο βαφτίστηκε “φασισμός” ή “καταστολή”. Εδώ, πρέπει να θυμίσουμε τις 500 διαδηλώσεις εν μέσω κορωνοϊού, οι οποίες έγιναν για συμπαράσταση στον εγκληματία Κουφοντίνα, αδιαφορώντας για τα μέτρα αποτροπής μετάδοσης του θανατηφόρου ιού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε υπέρμετρη ανοχή για να μην υπάρξουν... χειρότερες καταστάσεις. Τελικώς, απετράπησαν τότε οι χειρότερες καταστάσεις, αλλά το DNA είχε αρχίσει ήδη να μεταλλάσσεται...

Η Αριστερά των οδοφραγμάτων και της ανοχής στην παραβατικότητα δημιούργησε ένα φυτώριο όπου η έλλειψη παιδείας θεωρήθηκε “λαϊκός αυθορμητισμός” και η θρασύτητα “επαναστατική πράξη”. Όταν διδάσκεις σε μια ολόκληρη γενιά ότι ο αστυνομικός είναι ο εχθρός, ο δάσκαλος είναι ένας αυταρχικός δυνάστης και ο νόμος είναι κάτι που κάμπτεται αν έχεις τη σωστή ιδεολογική ταυτότητα, τότε μην απορείς γιατί το... καλόπαιδο της διπλανής πόρτας νιώθει ότι ο δρόμος του ανήκει...

Οι “ψεκασμένοι”... τσαμπουκάδες!

Σε αυτή την ιδεολογική σήψη με αριστερό πρόσημο, ήρθε να προστεθεί και το φαινόμενο των “ψεκασμένων”.

Ένα συνονθύλευμα συνωμοσιολογίας, άρνησης της πραγματικότητας, επιθετικού ανορθολογισμού και πολιτικών “πειραμάτων” με... ξυλόλια, εξέθρεψε αυτόκλητους “σερίφηδες” του διαδικτύου, οι οποίοι αυτο-διαφημίζονται για τα “κατορθώματα” τους. Πριν τους ηλίθιους τους χωριού τους ήξεραν οι κάτοικοι του χωριού και μερικοί νοματαίοι στα γύρω χωριά. Σήμερα, τον ηλίθιο και τον ανισόρροπο τον έχει μάθει ολόκληρη η οικουμένη, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα!

Η “συνομοταξία” των “ψεκασμένων”, μαζί με τους αριστερούς “επαναστάτες” συγκροτούν ένα μέτωπο που κυριαρχεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Είναι όλοι αυτοί που είναι απέναντι στην αριστεία, περιφρονούν την πρόοδο και την επιστήμη, αμφισβητούν τους θεσμούς και τους κανόνες μιας σύγχρονης Πολιτείας και (παρα)βιάζουν την κοινή λογική.

Ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που απειλεί να τινάξει τα πάντα στον αέρα...

Η ριζοσπαστική αριστερή ανομία και ο δεξιός “ψεκασμένος” σκοταδισμός έχουν συγκλίνει επικίνδυνα, τροφοδοτώντας την κοινωνία με το μοτίβο του “κάνε ό,τι γουστάρεις”.

Τα νέα “πρότυπα” είναι η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, η Καρυστιανού, ενώ ο μεγάλος τυχοδιώκτης Τσίπρας, ετοιμάζεται να επιστρέψει... δριμύτερος για να θυμηθεί τον... παλιό “καλό” του εαυτό! Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Μια κοινωνία χωρίς φρένα, όπου ο τσαμπουκάς είναι το μοναδικό νόμισμα και η ευγένεια θεωρείται αδυναμία.

Η τσογλανοποίηση δεν αφορά μόνο το έγκλημα, αλλά γενικά την καθημερινή συμπεριφορά. Είναι ο οδηγός που σε βρίζει γιατί σταμάτησες στο κόκκινο, είναι ο γονιός που επιτίθεται στον καθηγητή γιατί έβαλε χαμηλό βαθμό στο παιδί του, είναι ο τύπος που θεωρεί ότι η δημόσια περιουσία είναι ο... σκουπιδοτενεκές του.

Έχουμε μετατραπεί σε μια χώρα όπου ο νόμος είναι προαιρετικός και η τιμωρία θυμίζει... “ανέκδοτο”, παρά το γεγονός ότι οι ποινές έχουν γίνει πιο σκληρές. Και όμως, όσο πιο σκληρός γίνεται ο νόμος, τόσο περισσότερα είναι τα φαινόμενα ανομίας και ακραίων συμπεριφορών. Η δικαιοσύνη κινείται με ρυθμούς χελώνας, η αστυνομία είναι ευνουχισμένη από το φόβο των καταγγελιών για “βία” και το πολιτικό σύστημα απλώς παρακολουθεί αμήχανο, φοβούμενο το πολιτικό κόστος της πραγματικής αυστηρότητας. Τι πρέπει να γίνει άραγε;

Δραστικές λύσεις με... πόνο και... δάκρυα!

Η κυβέρνηση και η Πολιτεία καλούνται πλέον χωρίς... αύριο, να σώσουν ό,τι έχει απομείνει.

Οι λύσεις για την αντιμετώπιση αυτής της νοσηρής κατάστασης δεν είναι τα “ευχολόγια”. Δυστυχώς, απαιτούνται βαθιές τομές, οι οποίες πρέπει να προκαλέσουν πολύ... πόνο! Ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται παντού και πάντα. Από το παράνομο παρκάρισμα και το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους μέχρι τις βίαιες επιθέσεις. Η αίσθηση της ατιμωρησίας πρέπει να τελειώσει... χθες.

Η “συνταγή” για την αντιμετώπιση της αίσθησης ατιμωρησίας είναι η πραγματική έκτιση ποινών που προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα. Όποιος σηκώνει χέρι σε συνάνθρωπο του ή οδηγεί με δολοφονική διάθεση, πρέπει να γνωρίζει ότι θα μείνει μέσα για πάρα πολλά χρόνια. Αρκούν τα παραπάνω; Μάλλον όχι. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, απαιτείται η επαναφορά της πειθαρχίας στα σχολεία, κάτι που υπό τις παρούσες συνθήκες μπορεί να οδηγήσει σε πιο ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Το παιχνίδι εκεί, έχει χαθεί, γιατί πολύ απλά έχει χαθεί η μπάλα στο... σπίτι! Το σχολείο δεν είναι παιδική χαρά, αλλά χώρος διαμόρφωσης χαρακτήρων, που δυστυχώς, στην πράξη, αναιρείται. Ο σεβασμός στον δάσκαλο και στους κανόνες πρέπει να είναι αδιαπραγμάτευτος.

1. 1. Ευτυχώς που η ύπαρξη καμερών και σύγχρονων τεχνολογικών μέσων επιτρέπει στην Ελληνική Αστυνομία την εξιχνίαση της συντριπτικής πλειονότητας των περιπτώσεων παραβατικότητας. Για τον λόγο αυτό, ο ψηφιακός έλεγχος με κάμερες πρέπει να επεκταθεί παντού, μέχρι και στο τελευταίο... χωριό! Η δήθεν ιδιωτικότητα δεν μπορεί να είναι το καταφύγιο του εγκληματία και του τραμπούκου. Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύσει τον νοικοκύρη, ο οποίος φροντίζει να βάλει κάμερες μέσα και έξω από το σπίτι του, γιατί δεν νιώθει ασφάλεια.
2. 2. Και πάμε τώρα στο “ψητό”. Η μεγαλύτερη τιμωρία στην ανομία και σε όλες αυτές τις πρακτικές που εξέθρεψαν οι “ψευτοεπαναστάτες” και οι “ψεκασμένοι” είναι μία: τσάκισμα στην... τσέπη! Τα πρόστιμα αποτελούν το πιο αποτελεσματικό “όπλο” για κάθε παραβάτη. Όταν ο... νταής ξέρει ότι το “νταηλίκι” κοστίζει ακριβά, τότε θα μαζευτεί. Επιπλέον, όταν βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη, θα του κοπεί η... μαγκιά!

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη “προοδευτική” ανοχή ούτε άλλη “ψεκασμένη” τρέλα. Η τσογλανοποίηση είναι ένας καρκίνος που κατατρώει τα σωθικά του έθνους. Αν δεν αποφασίσουμε ως κράτος και ως κοινωνία να επιβάλουμε την τάξη με σιδηρά πυγμή, τότε οι επόμενες ειδήσεις δεν θα είναι απλώς για φόνους και τροχαία, αλλά για τη συνολική κατάρρευση του κοινωνικού ιστού.

Ο δρόμος για την “ανάρρωση” μιας “αρρωστημένης” κοινωνίας φαίνεται ότι είναι πολύ μακρύς, αλλά ξεκινά από την απλή παραδοχή ότι η ελευθερία χωρίς νόμο δεν είναι δημοκρατία, αλλά ζούγκλα. Και όταν σε μια... ζούγκλα, ο κάθε αλήτης νομίζει ότι είναι ο... βασιλιάς, τότε το Κράτος οφείλει να του πάρει το... στέμμα μία κι έξω! Και για να πάρεις το “στέμμα” απαιτούνται δύο πράγματα: αφόρητος “πόνος” στην τσέπη και ασταμάτητα δάκρυα πίσω από τα κάγκελα της φυλακής!

Το ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων αποτελεί ακτινογραφία μιας περιόδου που η Ελλάδα φλέρταρε με την καταστροφή και την επιστροφή σε καταστάσεις που ούτε καν μπορούν να διανοηθούν οι σημερινές γενιές. Και όλα αυτά συνέβησαν γιατί το 2015, οι πολίτες... πειραματίστηκαν, πιστεύοντας πολιτικούς απατεώνες τύπου Τσίπρα και Καμμένου!

Το χθεσινό πρώτο επεισόδιο λειτούργησε ως μια βίαιη υπενθύμιση της συλλογικής μας παραζάλης, φέρνοντας ξανά στο φως τις επικίνδυνες ακροβασίες, τα ψέματα και τον ωμό λαϊκισμό της περιόδου 2014-2015. Οι δημοσιογράφοι Ελένη Βαρβιτσιώτη και Βικτώρια Δενδρινού δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το... αυτονόητο: άφησαν τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να αφηγηθούν τα γεγονότα και ο τηλεθεατής να βγάλει τα συμπεράσματα του. Αυτό που σίγουρα βγήκε από το πρώτο επεισόδιο είναι η ιστορία μιας απάτης που στήθηκε στις πλάτες ενός εξαντλημένου λαού και παραλίγο να τινάξει στον αέρα την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Η πολιτική απάτη του ΣΥΡΙΖΑ

Οι πολιτικοί απατεώνες του τότε ΣΥΡΙΖΑ,  δεν πούλησαν απλώς ελπίδα, αλλά δηλητηριώδη ψευδαίσθηση.

Οι τυχοδιώκτες του ΣΥΡΙΖΑ, συνεπικουρούμενοι από τους άλλους τυχοδιώκτες των Ανεξάρτητων Ελλήνων, έταξαν τα πάντα στους πάντες και προκάλεσαν ζημιά στην οικονομία άνω των 200 δισ. ευρώ, όπως ανέφερε στις 2 Μαρτίου 2018, ο τότε επικεφαλής του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, μιλώντας στο 3ο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς για τις υποσχέσεις Τσίπρα, ακόμη και από την περίοδο που ήταν κυβέρνηση η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ; Τη “σεισάχθεια” και την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ ή το τέλος των μνημονίων με “ένα νόμο και ένα άρθρο”; Μιλάμε για ανθρώπους που είχαν στα χέρια τους, τις τύχες της χώρας και γνώριζαν πολύ καλά ότι το διεθνές περιβάλλον και η οικονομική πραγματικότητα δεν επέτρεπαν ούτε το ένα δέκατο αυτών. Βέβαια, το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που έταζαν, αλλά αυτοί που τα... έχαφταν!

Η διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, με τους ναρκισσισμούς και τις θεωρίες παιγνίων του ανεκδιήγητου και “πειραγμένου” Βαρουφάκη, δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα επικίνδυνο παιχνίδι τζόγου, το οποίο όμως σχετιζόταν με το μέλλον της χώρας και των επόμενων γενεών της. Το ντοκιμαντέρ “Στο χιλιοστό” μας δείχνει πώς η χώρα οδηγήθηκε στα capital controls, στο κλείσιμο των τραπεζών και σε ένα διχαστικό δημοψήφισμα-παρωδία, το οποίο μετατράπηκε εν μια νυκτί από “Όχι” σε “Ναι”, υπογράφοντας το πιο επαχθές μνημόνιο, το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί στο σύνολο του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου εκείνης δεν ήταν ένα αριστερό... πείραμα, αλλά ένας τυχοδιωκτικός μηχανισμός που χρησιμοποίησε την οργή των πολιτών για να καταλάβει την εξουσία, αδιαφορώντας αν στο τέλος της διαδρομής υπήρχε ο εφιάλτης της απόλυτης καταστροφής με την επιστροφή στη δραχμή. Η αποκάλυψη των ερασιτεχνισμών και των “Plan B” δείχνει το μέγεθος της ανευθυνότητας ανθρώπων που κρατούσαν τις τύχες μας στα χέρια τους.

“Βούτυρο στο ψωμί” της κυβέρνησης

Για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το ντοκιμαντέρ αυτό είναι ένα πανίσχυρο όπλο πολιτικής μνήμης για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Σε μια περίοδο που η κόπωση από την καθημερινότητα μπορεί να θολώνει την κρίση, η κυβέρνηση οφείλει να αναδεικνύει συνεχώς το ποιοι είμαστε και πού θα μπορούσαμε να είμαστε, αν δεν μας είχε τύχη αυτή η... στραβή. Η κυβέρνηση πρέπει να προβάλει τη διαφορά μεταξύ της “πολιτικής του Facebook και του πεζοδρομίου” και της πολιτικής των αποτελεσμάτων. Κάθε μεταρρύθμιση, κάθε επένδυση και κάθε κίνηση στην εξωτερική πολιτική πρέπει να συγκρίνεται με το χάος και την απομόνωση του 2015.

1. 1. Επιπλέον, πρέπει να αξιοποιηθεί η ιστορική εμπειρία για να ενισχυθούν οι θεσμοί που αποτρέπουν παρόμοιους τυχοδιωκτισμούς στο μέλλον. Η ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος και η τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων δεν είναι τεχνοκρατικές λεπτομέρειες, αλλά οι ασφάλειες της δημοκρατίας μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο μέρος των σημερινών ψηφοφόρων ήταν παιδιά το 2015. Η κυβέρνηση πρέπει να χρησιμοποιήσει το υλικό του “Στο χιλιοστό” για να εκπαιδεύσει τους νέους πάνω στο τι σημαίνει λαϊκισμός και πόσο ακριβά πληρώνονται οι... προσκλήσεις όλων για “δωρεάν γεύμα”!

Ο ρόλος και η ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ

Στο παιχνίδι της απαξίωσης του διαφαινόμενου κόμματος Τσίπρας, πρέπει να μπει... υποχρεωτικά και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο βρίσκεται σε σημείο καμπής.

Το ΠΑΣΟΚ είναι η παράταξη που σήκωσε το βάρος της πρώτης περιόδου της κρίσης και λοιδορήθηκε από τους “επαγγελματίες απατεώνες” του αντιμνημονίου, οπότε έχει κάθε λόγο να ζητά ιστορική δικαίωση. Ο Ανδρουλάκης, νιώθει την απειλή του Τσίπρα και έχει μια μεγάλη ευκαιρία για να εστιάσει την πολιτική αντιπαράθεση σε αυτόν. Δεν είπαμε να... παραιτηθεί από την κριτική στην κυβέρνηση, αλλά εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη, πρέπει να καταλάβουν ότι η σύμπραξη με τον Τσίπρα δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στην απαξίωση.

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αξιοποιήσει το ντοκιμαντέρ για να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μια παρένθεση λαϊκισμού που απλώς διέκοψε την ομαλή εξέλιξη της χώρας. Πρέπει να πείσει τους πολίτες ότι η σοβαρή κεντροαριστερά δεν έχει καμία σχέση με τις τυχοδιωκτικές πρακτικές του παρελθόντος. Η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη, πρέπει να θυμίσει ότι παρά τα λάθη του, παρέμεινε πάντα στην πλευρά της ευρωπαϊκής προοπτικής, σε αντίθεση με εκείνους που έπαιζαν την Ελλάδα κορώνα-γράμματα. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναδειχθεί ως ο σοβαρός εναλλακτικός πόλος, χρησιμοποιώντας τα διδάγματα του 2015 ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Το... χιλιοστό δεν είναι μόνο για το παρελθόν, αλλά αποτελεί και μια προειδοποίηση για το μέλλον. Η απάτη του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην άγνοια και τον θυμό. Σήμερα, με την εμπειρία των capital controls και του εξευτελιστικού Γ' Μνημονίου, δεν έχουμε το δικαίωμα της άγνοιας.

Απαραίτητη και η στρατηγική απομόνωσης των υπολοίπων... παλαβών!

Η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ έχουν χρέος να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη αυτής της περιόδου, όχι για λόγους εκδίκησης, αλλά για λόγους εθνικής επιβίωσης.

Οι πολιτικές δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου πρέπει να συμφωνήσουν ότι η Ελλάδα δεν θα επιτρέψει ποτέ ξανά σε μια παρέα ιδεοληπτικών να την οδηγήσει “στο χιλιοστό” της καταστροφής. Και δεν είναι μόνο το κόμμα Τσίπρα και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσοι προήλθαν από αυτή τη μήτρα, όπως η Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης και κάθε λογής... παλαβός! Η αλήθεια... πονάει, αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να μην ξαναζήσουμε τις μέρες που οι τράπεζες ήταν κλειστές και το μέλλον της πατρίδας μας παιζόταν στο.. .χιλιοστό!

Η αποτελεσματική ενσωμάτωση των διδαγμάτων της περιόδου Τσίπρα-Καμμένου πρέπει να αποτελέσει αυτοσκοπό στην προεκλογική ρητορική της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Η κυβέρνηση θα επικαλεστεί τη σύγκριση και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης τη δικαίωση. Ειδικά, ο Νίκος Ανδρουλάκης, αντί να ψάχνει σανίδα σωτηρίας στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, καλό είναι να πάρει αποστάσεις, αν θέλει να τον πάρει ο κόσμος στα σοβαρά...

Εγγυητής της σταθερότητας ο Μητσοτάκης και αναγκαίος σύμμαχος της κανονικότητας ο Ανδρουλάκης

Ο Τσίπρας και η... παρέα του, πρέπει να αποτελέσουν τη βάση για μια νέα προσέγγιση της πολιτικής πραγματικότητας από τη Νέα Δημοκρατία και κυρίως από το ΠΑΣΟΚ.

Ο Μητσοτάκης θα επιδιώξει να καταστήσει το 2015 το μόνιμο σκιάχτρο πάνω από την κάλπη, έχοντας απέναντι του... παλαβούς όπως ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης, η Καρυστιανού και... πάει λέγοντας. Η ρητορική πρέπει να εστιάσει στο ότι η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια για νέα... πειράματα. Επιβάλλεται ακόμη και η χρήση... πλάνων από τις ουρές στα ΑΤΜ για να υπενθυμίζουν ότι η οικονομική κανονικότητα, δηλαδή τα πλεονάσματα και η επενδυτική βαθμίδα, δεν είναι δεδομένα, αλλά αποτέλεσμα της εξόδου από τον λαϊκισμό.

Ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης καλούνται να προσωποποιήσουν την ασυνέπεια, αναδεικνύοντας την αντίφαση μεταξύ των τότε υποσχέσεων και των τελικών μέτρων, ταυτίζοντας κάθε σημερινή πρόταση της αντιπολίτευσης με το ψέμα εκείνης της περιόδου. Το ΠΑΣΟΚ έχει κάθε συμφέρον να πατήσει πάνω στο ντοκιμαντέρ για να ανακτήσει τον ρόλο του ως η “σοβαρή Κεντροαριστερά”. Μπορεί να χρησιμοποιήσει το υλικό για να καταδείξει ότι η θυσία του 2010-2012 ήταν αναγκαία και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απλώς έχασε πολύτιμο χρόνο και χρήμα, πληρώνοντας πανάκριβα το “πείραμα Βαρουφάκη”, το οποίο όμως στοίχισε πανάκριβα και στη χώρα μας.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης οφείλει να απευθυνθεί στους απογοητευμένους ψηφοφόρους του κέντρου λέγοντας ότι το ΠΑΣΟΚ τότε είπε την αλήθεια και την πλήρωσε με βαρύτατο κόστος,, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ με τα ψέματα του παραλίγο να μας καταστρέψει. Σε κάθε περίπτωση, τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να προσπαθήσουν να πείσουν όσο γίνεται περισσότερους ψηφοφόρους και κυρίως τους νέους για τις συνέπειες της ψήφου, όταν κάποιος πέφτει θύμα πολιτικών απατεώνων. Οι νέοι ψηφοφόροι που δεν έχουν βιωματική μνήμη για το 2015, πρέπει να είναι καλά... δασκαλεμένοι και αυτό είναι ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, εφόσον το... επιθυμεί και δεν “τσιμπήσει” το “τυράκι” της “αριστερής προοδευτικής διακυβέρνησης”.

Ο Μητσοτάκης αποτελεί τον εγγυητή της σταθερότητας, ενώ ο Ανδρουλάκης αποτελεί “σύμμαχο” της κανονικότητας, οπότε καλό είναι να αφήσει στην άκρη τις... μαγκιές! Αφήστε που θα βγει χαμένος αν πάει να παίξει το “χαρτί” της συγκυβέρνησης με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το 2027, το... χιλιοστό πρέπει να είναι ο σηματωρός, ώστε η ψήφος διαμαρτυρίας να μετατραπεί σε ψήφο ευθύνης. Γιατί πολύ απλά, όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η απόσταση από την ασφάλεια στην καταστροφή απέχει πράγματι... ένα χιλιοστό!