Η γεωγραφική θέση της Ελλάδας την έχει... καταδικάσει ιστορικά, να ζει στο σταυροδρόμι των μεγαλύτερων παγκόσμιων γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών. Σε μια εποχή όπου η διεθνής ασφάλεια κλυδωνίζεται από αναθεωρητικές δυνάμεις, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν αποτελεί πεδίο για εγχώρια λαϊκιστική κατανάλωση, αλλά ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Παρά την προφανή αυτή πραγματικότητα, εντός του ελληνικού Κοινοβουλίου εξακολουθεί να επιβιώνει ένα ιδιότυπο τόξο δυνάμεων που, με διαφορετικές αφετηρίες αλλά ταυτόσημη ρητορική, συστηματικά υπονομεύει τους παραδοσιακούς πυλώνες της ελληνικής διπλωματίας: την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Δύση, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό όταν η άρνηση της Δύσης συνοδεύεται από μια ανεξήγητη, σχεδόν εμμονική, ανοχή —αν όχι απροκάλυπτη συμπάθεια— προς αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Ρωσία, ή προς περιφερειακούς ταραχοποιούς, όπως η Τουρκία.

Ο κόσμος του σήμερα δεν συγχωρεί λάθη. Οι θεωρίες περί "ουδετερότητας", οι φιλορωσικές φαντασιώσεις και ο "τυφλός" αντιαμερικανισμός που ευαγγελίζονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι ο σύντομος δρόμος προς την εθνική συρρίκνωση. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, όχι από γεωγραφική σύμπτωση, αλλά από συνειδητή, αξιακή και στρατηγική επιλογή. Και όσο η Νέα Δημοκρατία κρατά το τιμόνι της χώρας, η θέση της Ελλάδας στον κόσμο θα παραμένει ισχυρή, περήφανη και απρόσβλητη από κάθε απειλή.

Το αντι-δυτικό και αντι-ισραηλινό "μέτωπο" εντός της Ελληνικής Βουλής

Το αντιδυτικό μέτωπο στην Ελλάδα έχει δύο όψεις, καθώς από τη μία έχουμε την παραδοσιακή δογματική αριστερά και από την άλλη τη νεο-λαϊκιστική και συνομωσιολογική δεξιά.

Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

1. Το ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα έχουν ασκήσει τη διακυβέρνηση του τόπου, γνωρίζουν τους διεθνείς συσχετισμούς, αλλά ήταν σχεδόν πάντοτε απέναντι στις κορυφαίες εθνικές επιλογές της Νέας Δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια. Έχουν μιλήσει και οι δύο για ίσες αποστάσεις, έχουν επικρίνει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα δύο αυτά κόμματα αυτή τη στιγμή είναι εκτός του πλαισίου του ευρωπαϊκού και νατοϊκού κεκτημένου σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή. Εκπέμπουν... θολό σήμα σχετικά με την εξωτερική πολιτική και βγάζουν "σπυράκια" (ιδίως ο Τσίπρας), όταν η χώρα εξοπλίζεται.

Το παράδοξο με τα δύο αυτά κόμματα είναι ότι όταν κυβερνούσαν, συνομιλούσαν με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και το Ισραήλ. Ωστόσο, έχουν και την "πελατεία" τους, η οποία προέρχεται από τη "μήτρα" του κομμουνισμού και δεν είναι και τόσο φίλα προσκείμενη στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Φαίνεται ότι οι επιλογές τους δεν προτάσσουν το εθνικό συμφέρον, αλλά το κομματικό και πελατειακό όφελος.

2. Η Ριζοσπαστική Αριστερά, δηλαδή η Πλεύση Ελευθερίας και τα διαλυμένα... κομματίδια της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ κατά περιόδους, προσπαθούν να εμφανιστούν με ευρωπαϊκό προφίλ, αλλά στην πράξη διολισθαίνουν συχνά σε έναν εύκολο αντιαμερικανισμό και μια έντονη αντιισραηλινή ρητορική, ειδικά με αφορμή την κρίση στη Γάζα. Η στάση τους εξηγείται από τα αντανακλαστικά της παραδοσιακής αριστερής "μήτρας", που θεωρεί ότι η αλληλεγγύη στους καταπιεσμένους περνά υποχρεωτικά μέσα από την καταδίκη της Δύσης και των συμμάχων της.

3. Ο διαχρονικός "σημαιοφόρος" του αντιαμερικανισμού και του αντινατοϊκού λόγου είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Για τον Περισσό, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η "λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων", το ΝΑΤΟ ο "ιμπεριαλιστικός μηχανισμός" και οι ΗΠΑ ο μόνιμος ένοχος για κάθε παγκόσμια κρίση. Η στάση του στο Μεσανατολικό είναι απόλυτα μονομερής, καταδικάζοντας το Ισραήλ ως "κράτος-τρομοκράτη" και αγνοώντας τις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής. Η εξήγηση της στάσης του ΚΚΕ είναι απλή. Ένας παρωχημένος ιδεολογικός δογματισμός του περασμένου αιώνα, που αρνείται να δει τον κόσμο πέρα από το πρίσμα του ταξικού πολέμου και του αντιιμπεριαλισμού.

4. Στην περίπτωση της "Ελληνικής Λύσης", ο αντιδυτικισμός μεταμφιέζεται σε "πατριωτικό ρεαλισμό". Το κόμμα επενδύει συστηματικά στον ευρωσκεπτικισμό, επικρίνοντας τις αποφάσεις των Βρυξελλών ως επιζήμιες για τα ελληνικά συμφέροντα. Παράλληλα, καλλιεργεί μια ρητορική αποστάσεων από τις ΗΠΑ, ενώ η στάση του απέναντι στο Ισραήλ χαρακτηρίζεται από καχυποψία, επηρεασμένη από θεωρίες περί "παγκόσμιων κέντρων εξουσίας". Η εξήγηση βρίσκεται στην ψηφοθηρική εκμετάλλευση των φοβικών συνδρόμων ενός μέρους της κοινωνίας, που νιώθει απειλή από την παγκοσμιοποίηση.

5. Τα κόμματα που κινούνται στο δεξιό τόξο (πέραν της ΝΔ) εκφράζουν έναν βαθύτατο πολιτισμικό αντιδυτικισμό. Η Δύση γι' αυτά είναι παρακμιακή, άθεη και αλλοτριωμένη. Η Ε.Ε. αντιμετωπίζεται ως ένας μηχανισμός που θέλει να σβήσει την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της Ελλάδας. Η στάση τους είναι το αποτέλεσμα ενός μείγματος θρησκοληψίας, εθνικιστικού απομονωτισμού και πλήρους άγνοιας των διεθνών συσχετισμών δύναμης.

Το... παράδοξο του "φιλορωσισμού" και της ανοχής στην Τουρκία

Το πιο εντυπωσιακό και συνάμα επικίνδυνο στοιχείο της ρητορικής αυτών των κομμάτων είναι η γεωπολιτική τους τύφλωση απέναντι στη Ρωσία και την Τουρκία.

Από τη μία πλευρά, η Ελληνική Λύση και η Νίκη δεν έκρυψαν ποτέ τα φιλορωσικά τους αισθήματα, επενδύοντας στο αφήγημα του "ξανθού γένους" και των κοινών ορθόδοξων δεσμών. Ακόμη και μετά την απροκάλυπτη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η στάση τους παρέμεινε διφορούμενη. Αντί να καταδικάσουν τον αναθεωρητισμό της Μόσχας, επέκριναν τις κυρώσεις της Ε.Ε., υποστηρίζοντας ότι πλήττουν την ελληνική οικονομία.

Από την άλλη πλευρά, η αριστερή πτέρυγα, δηλαδή το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας, το ΜεΡΑ 25 και η Νέα Αριστερά έχουν υιοθετήσει τη θεωρία των "ίσων αποστάσεων" για την Ελλάδα, βαφτίζοντας τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μια "σύγκρουση ιμπεριαλιστών" (ΝΑΤΟ εναντίον Ρωσίας), ξεπλένοντας έτσι στην πράξη τον επιτιθέμενο. Επιπλέον, δεν είναι και τόσο... ζεστά σε σχέση με την αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων και δείχνουν ότι ενώνονται με την Άγκυρα, μέσω... περίεργων υπόγειων διαδρομών.

Τι κρύβεται όμως πίσω από αυτή τη στάση; Πίσω από τα παχιά λόγια περί "πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής" και «ειρήνης, κρύβεται μια βαθιά εθνική αυταπάτη και, σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιοτελή πολιτικά κίνητρα. Ορισμένοι αναζητούν χρηματοδοτήσεις ή πολιτική στήριξη από εξωτερικά κέντρα, ενώ άλλοι απλώς χαϊδεύουν τα αυτιά ενός ακροατηρίου που έχει γαλουχηθεί με θεωρίες συνωμοσίας.

Πώς η ελληνική αντιπολίτευση "παίζει" το παιχνίδι της Τουρκίας

Το πιο εξωφρενικό είναι ότι αυτή η αποδυνάμωση του δυτικού μετώπου της χώρας αντικειμενικά ευνοεί την Τουρκία.

Όταν αυτά τα κόμματα ζητούν την αποδέσμευση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ ή τη διακοπή των αμυντικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, ουσιαστικά εισηγούνται τον γεωπολιτικό ευνουχισμό της χώρας. Μια Ελλάδα απομονωμένη από τους συμμάχους της, χωρίς τις στρατηγικές συμμαχίες με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο, θα αποτελούσε εύκολη λεία για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Η Άγκυρα επιθυμεί μια Ελλάδα αδύναμη, χωρίς στηρίγματα, ώστε να μπορεί να επιβάλει τη στρατηγική της "Γαλάζιας Πατρίδας". Συνεπώς, η στάση αυτών των κομμάτων, συνειδητά ή ασυνείδητα, εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του Ερντογάν.

Γιατί η ΝΔ και ο Μητσοτάκης αποτελούν τη μοναδική εγγύηση για την εξωτερική πολιτική της χώρας

Σε αυτό το θολό και επικίνδυνο τοπίο, η Νέα Δημοκρατία αποτελεί τον μοναδικό σταθερό πυλώνα και την εγγύηση για μια ισχυρή, αξιόπιστη και ασφαλή Ελλάδα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέδειξε ότι η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται με ιδεοληψίες, αλλά με στρατηγικό ρεαλισμό. Η Νέα Δημοκρατία θεωρείται η παράταξη των μεγάλων εθνικών επιλογών. Όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, έτσι και η σημερινή παράταξη θωρακίζει τη χώρα μέσα στον σκληρό πυρήνα της Δύσης. Η υπογραφή των αμυντικών συμφωνιών με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ δεν ήταν απλώς διπλωματικές επιτυχίες, αλλά ασπίδα προστασίας.

Η Ελλάδα μετατράπηκε από μέρος του προβλήματος σε στρατηγικό κόμβο ασφάλειας για ολόκληρη τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Η αγορά των μαχητικών Rafale, των φρεγατών Belharra και η ένταξη στο πρόγραμμα των F-35 άλλαξαν τις ισορροπίες δυνάμεων στο Αιγαίο. Η αποτρεπτική ισχύς της χώρας είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ, αναγκάζοντας την Τουρκία να προσέρχεται στο τραπέζι του διαλόγου με σαφώς πιο συγκρατημένο τόνο.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει μιλήσει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (είναι ο έκτος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που είχε αυτό το προνόμιο) και διαδραματίζει σπουδαίο πρωταγωνιστικό ρόλο στα ευρωπαϊκά φόρα ως ισότιμος και σεβαστός συνομιλητής. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον ο "επαίτης" της Ευρώπης, αλλά μια χώρα με αυτοπεποίθηση, που συνδιαμορφώνει τις εξελίξεις. Η Νέα Δημοκρατία εμβάθυνε τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ και την Κύπρο, δημιουργώντας έναν σταθερό άξονα δημοκρατικών κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, που λειτουργεί ως αντίβαρο σε κάθε αναθεωρητική Βουλή.

Το άνοιγμα προς το Ισραήλ ξεκίνησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης την περίοδο διακυβέρνησης του 1990-1993. Έκτοτε όλες οι κυβερνήσεις με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έβαλαν το δικό τους λιθαράκι. Ωστόσο, αυτά που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια είναι κοσμογονικά, για τον απλούστατο λόγο ότι ένας ισχυρός άξονας Τελ Αβίβ-Αθήνας-Λευκωσίας είναι ζήτημα υψίστης εθνικής ασφάλειας για τη χώρα. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται είναι απλά... ηλίθιοι ή έχουν άλλου... είδους συμφέροντα, τα οποία υπονομεύουν ευθέως την εθνική στρατηγική σε ένα κόσμο που αλλάζει ραγδαία και θέτει τη χώρα μας στο επίκεντρο των εξελίξεων, εν μέσω πρωτοφανών προκλήσεων...

Το λεγόμενο "αριστερό μάρκετινγκ" αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες στρατηγικές των τελευταίων δεκαετιών, μετατρέποντας ιστορικά αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη σε μια καλοκουρδισμένη "βιομηχανία" συναισθηματικής κατανάλωσης και ηθικής ανωτερότητας. Με περίτεχνο τρόπο δημιουργήθηκαν ανόητα κλισέ για τους "δημοκρατικούς" από τη μία και τους "φασίστες" από την άλλη, ή τους "προοδευτικούς" και τους "συντηρητικούς". Έτσι, επιχειρήθηκε η απλοποίηση της κοινωνικής πραγματικότητας με σκοπό τη χειραγώγηση του εκλογικού σώματος και τη διατήρηση των υπαρχουσών δομών εξουσίας.

Η αριστερή... ηθική ανωτερότητα

Το παραδοσιακό πολιτικό μάρκετινγκ εστίαζε στην προβολή προγραμμάτων, οικονομικών προτάσεων και εφαρμόσιμων πολιτικών, ενώ αντίθετα, το σύγχρονο αριστερό μάρκετινγκ επικεντρώνεται στην πώληση ταυτότητας και ηθικού στάτους.

Η συμμετοχή σε μια πολιτική παράταξη ή η υιοθέτηση συγκεκριμένων συνθημάτων δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια ορθολογική επιλογή διακυβέρνησης, αλλά ως πιστοποιητικό ανθρωπισμού. Η στρατηγική αυτή βασίζεται σε έναν απλό μηχανισμό που λέει ότι αν οικειοποιηθείς το μονοπώλιο της ευαισθησίας, αυτόματα ο πολιτικός σου αντίπαλος στερείται κάθε ηθικής υπόστασης. Το αποτέλεσμα είναι η μετατόπιση της συζήτησης από το πεδίο της αποτελεσματικότητας των πολιτικών (π.χ. στην οικονομία, την παιδεία ή την ασφάλεια) στο πεδίο της προσωπικής πρόθεσης.

Η κριτική απέναντι σε μια συγκεκριμένη κρατική δαπάνη ή σε μια μεταρρύθμιση δεν αντικρούεται με επιχειρήματα, αλλά βαφτίζεται ως "έλλειψη ενσυναίσθησης" ή "κοινωνική αναλγησία". Η συντήρηση αυτού του αφηγήματος απαιτεί τη δημιουργία στερεοτυπικών αντιπάλων. Οι διαχωρισμοί που χρησιμοποιούνται συχνότερα λειτουργούν ως εργαλεία περιχαράκωσης

"Δημοκρατικοί" κατά "Φασιστών"

Πρόκειται για τον πιο ακραίο και ταυτόχρονα πιο πολωτικό διαχωρισμό.

Η συστηματική χρήση του όρου "φασίστας" ή "ακροδεξιός" για οποιονδήποτε διανοηθεί να εκφράσει έστω... επιφυλάξεις για συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές (όπως η διαχείριση του μεταναστευτικού, η δημοσιονομική πειθαρχία ή η προστασία των συνόρων) υποβαθμίζει την ίδια την ιστορική βαρύτητα των όρων. Όταν η διαφωνία εξισώνεται με τον φασισμό, ο διάλογος παύει να υφίσταται.

Η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε έναν υπαρξιακό πόλεμο μεταξύ του "καλού" και του "κακού". Αυτή η τακτική εξυπηρετεί τη συσπείρωση των ψηφοφόρων μέσω του φόβου, αποτρέποντας την κριτική σκέψη και την ανάλυση των πραγματικών πεπραγμένων μιας διακυβέρνησης.

"Προοδευτικοί" κατά "Συντηρητικών"

Ο διαχωρισμός αυτός παρουσιάζεται ως μια γραμμική μάχη μεταξύ του μέλλοντος και του παρελθόντος.

Στο πλαίσιο του αριστερού μάρκετινγκ, η "πρόοδος" ταυτίζεται τυφλά με την αποδόμηση παραδοσιακών θεσμών και την υιοθέτηση της λεγόμενης "woke" ατζέντας, ενώ η "συντήρηση" παρουσιάζεται ως οπισθοδρόμηση, σκοταδισμός και προσκόλληση σε ξεπερασμένα πρότυπα. Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.

Πολλές θέσεις που χαρακτηρίζονται ως "συντηρητικές", όπως η οικογένεια, η διατήρηση της πολιτισμικής κληρονομιάς, η θεσμική σταθερότητα και η ατομική ευθύνη, αποτελούν θεμέλια συνοχής για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων των ασθενέστερων τάξεων. Η ταύτιση της προόδου αποκλειστικά με την πολιτισμική αποδόμηση παραβλέπει το γεγονός ότι η πραγματική κοινωνική πρόοδος μετριέται συχνά με την οικονομική ευημερία, την ασφάλεια και την ισονομία, πεδία στα οποία οι ιδεολογικές ετικέτες σπάνια εγγυώνται την επιτυχία.

Ο "άτιμος" καπιταλισμός!

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις του σύγχρονου αριστερού μάρκετινγκ είναι η πλήρης ενσωμάτωση του από το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο. Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα υιοθετούν με ευκολία τη ρητορική της κοινωνικής δικαιοσύνης, της συμπερίληψης και της βιωσιμότητας μέσα από κριτήρια όπως η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. Αυτή η σύγκλιση αποκαλύπτει ότι το "προοδευτικό" αφήγημα δεν απειλεί τις υφιστάμενες οικονομικές δομές. Αντίθετα, λειτουργεί ως ένας αποτελεσματικός τρόπος αναβάθμισης της δημόσιας εικόνας των εταιρειών, επιτρέποντας τους να προσελκύσουν καταναλωτές χωρίς να αλλάξουν τις βασικές πρακτικές τους. Η πολιτική διαμαρτυρία μετατρέπεται σε lifestyle: η αγορά ενός συγκεκριμένου προϊόντος ή η χρήση ενός hashtag στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντικαθιστά την πραγματική κοινωνική και πολιτική δράση.

Οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες των διαχωριστικών γραμμών

Η κυριαρχία των τεχνητών διαχωρισμών έχει σοβαρές επιπτώσεις στον δημόσιο βίο και αυτό το καταλάβαμε πολύ καλά από τότε που η Αριστερά βγήκε με θράσος στην πρώτη γραμμή για να αμφισβητήσει κυρίαρχες και θεμελιώδεις αξίες.

Η εστίαση στην πολιτική των ταυτοτήτων διασπά την κοινωνία σε επιμέρους ομάδες με βάση το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την εθνικότητα. Αυτό εμποδίζει τη δημιουργία ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών γύρω από κοινά προβλήματα, όπως η ακρίβεια, η ανεργία και η υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών.

Από την άλλη πλευρά, όταν ο αντίπαλος χαρακτηρίζεται εκ προοιμίου ως ηθικά ελαττωματικός ή επικίνδυνος για τη δημοκρατία, η έννοια του συμβιβασμού και της σύνθεσης απόψεων εξαφανίζεται. Η δημόσια συζήτηση πολώνεται, και οι θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αποδυναμώνονται. Η εμμονή με την πολιτισμική ατζέντα και το ηθικό μάρκετινγκ έχει οδηγήσει στην αποξένωση μεγάλου μέρους της παραδοσιακής εργατικής τάξης. Οι πολίτες που αντιμετωπίζουν καθημερινά προβλήματα επιβίωσης αισθάνονται ότι η ρητορική αυτή δεν τους αφορά, με αποτέλεσμα να αναζητούν έκφραση σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Η αποδόμηση του αριστερού μάρκετινγκ αποκαλύπτει ότι οι απόλυτοι διαχωρισμοί μεταξύ "δημοκρατικών-φασιστών" και "συντηρητικών-προοδευτικών" λειτουργούν συχνά ως προπέτασμα καπνού. Στόχος τους είναι να αποκρύψουν την αδυναμία ή την απροθυμία παραγωγής ουσιαστικών πολιτικών λύσεων για τα σύνθετα προβλήματα του 21ου αιώνα. Αυτό πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές, καθώς... υποπτευόμαστε ότι το "αριστερό μάρκετινγκ" θα κάνει και πάλι την εμφάνιση του. Μόνο που αυτή τη φορά, γνωρίζουμε πολύ καλά το κάκιστης ποιότητας "προϊόν" που θα προμοτάρει...

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εισήγαγε μια σειρά νομοθετημάτων με στόχο την... αποσυμφόρηση των φυλακών, τα οποία προκάλεσαν σφοδρές πολιτικές αντιπαραθέσεις, κυριάρχησαν στην εγχώρια επικαιρότητα για χρόνια και συνδέθηκαν άμεσα με τη συζήτηση περί δημόσιας ασφάλειας. Παράλληλα, η εκλογική συμπεριφορά των κρατουμένων στα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας κατά τις αναμετρήσεις του 2019 και του 2023 αποτύπωσε τη δική της, ξεχωριστή πολιτική δυναμική. Ο "Νόμος Παρασκευόπουλου" έθετε ως στόχο την άμεση αποσυμφόρηση των ελληνικών φυλακών, οι οποίες αντιμετώπιζαν συνθήκες ακραίου συνωστισμού, με τον αριθμό των κρατουμένων να υπερβαίνει κατά πολύ τη χωρητικότητα των υποδομών, προκαλώντας διεθνείς καταδίκες της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Οι βασικές διατάξεις του νόμου προέβλεπαν μείωση των ορίων έκτισης και έτσι δόθηκε η δυνατότητα υπό όρους απόλυσης σε κρατουμένους που είχαν εκτίσει ένα μικρότερο ποσοστό της ποινής τους (π.χ. το 1/10, το 1/5 ή το 1/3 ανάλογα με το ύψος της ποινής). Επιπλέον περιείχε ευνοϊκές ρυθμίσεις για ευάλωτες ομάδες και εισήγαγε ειδικές προβλέψεις για την αποφυλάκιση κρατουμένων με σοβαρά προβλήματα αναπηρίας ή βαριές ασθένειες (ποσοστό αναπηρίας άνω του 67% ή 50% σε συγκεκριμένες περιπτώσεις). "Κερασάκι στην τούρτα" ήταν η επέκταση του ευεργετικού υπολογισμού, καθώς αυξήθηκαν οι ημέρες εργασίας εντός της φυλακής που προσμετρούνταν ως διπλές ("πλασματικές" ημέρες έκτισης), επιταχύνοντας τον χρόνο αποφυλάκισης. Ο νόμος είχε προσωρινό χαρακτήρα και ανανεωνόταν ετησίως έως το 2018, καθώς η συγκυβέρνηση υποστήριζε ότι αποτελούσε ένα έκτακτο, μεταβατικό μέτρο μέχρι τη δημιουργία ενός νέου Ποινικού Κώδικα. Ωστόσο, ο διάολος κρυβόταν στις... λεπτομέρειες!

Ποιοι... βολεύτηκαν

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία που κατατέθηκαν κατά καιρούς στη Βουλή, από τις έκτακτες διατάξεις του ν. 4322/2015 αποφυλακίστηκαν συνολικά περισσότεροι από 10.000 κρατούμενοι μέσα σε μια τριετία.

Η συντριπτική πλειονότητα όσων επωφελήθηκαν αφορούσε κρατουμένους για καταδικασμένους για ήσσονος σημασίας αδικήματα, μικροκλοπές, παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας ή χρέη. Ωστόσο, το πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον εστιάστηκε σε περιπτώσεις βαρυποινιτών ή προσώπων υψηλού προφίλ που έκαναν χρήση των ίδιων ευεργετικών διατάξεων. Καταδικασμένοι για οικονομικά εγκλήματα και σκάνδαλα, γνωστά πρόσωπα της δημόσιας ζωής που είχαν καταδικαστεί για υπεξαίρεση ή ξέπλυμα χρήματος (όπως εμπλεκόμενοι σε σκάνδαλα της τοπικής αυτοδιοίκησης ή εξοπλιστικών προγραμμάτων) πέτυχαν την πρόωρη αποφυλάκιση τους επικαλούμενοι τις διατάξεις περί αναπηρίας ή συμπλήρωσης του μειωμένου ορίου έκτισης.

Επιπλέον, μαζί με τα... χλωρά "ποτίστηκαν" και τα... ξερά, καθώς κρατούμενοι για υποθέσεις τρομοκρατίας είχαν τη δυνατότητα της αποφυλάκισης. Άρα, το αφήγημα περί δικαιοσύνης που επικαλείται ο Τσίπρας ως αρχηγός πλέον της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, καταρρέει μόνο και μόνο λόγω του συγκεκριμένου νόμου. Η οριζόντια φύση του νόμου επέτρεψε την αποφυλάκιση ατόμων που είχαν καταδικαστεί για ληστείες ή ανθρωποκτονίες, ορισμένοι εκ των οποίων υπέπεσαν σε νέα βαριά εγκλήματα μετά την απελευθέρωση τους. Αυτά τα περιστατικά τροφοδότησαν τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης περί "νόμου που απελευθερώνει επικίνδυνους εγκληματίες".

Ο νέος ποινικός κώδικας του 2019 λίγο πριν πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ

Λίγες ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε στη Βουλή τον νέο Ποινικό Κώδικα και τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, προκαλώντας τεράστιες αντιδράσεις.

Η μεταρρύθμιση αυτή, αν και είχε προετοιμαστεί από νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ειδικών επί μία δεκαετία, δέχθηκε σφοδρή κριτική για τον χρόνο ψήφισης της. Οι βασικές επικρίσεις εστιάστηκαν στη μετατροπή ορισμένων κακουργημάτων σε πλημμελήματα (όπως η κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών και μολότοφ) και στη μείωση του ανώτατου ορίου κάθειρξης από τα 20 στα 15 έτη, γεγονός που οδήγησε σε ευνοϊκότερη επιμέτρηση ποινών για εκκρεμείς υποθέσεις. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, προχώρησε σε διαδοχικές αυστηροποιήσεις αυτών των κωδίκων, καθώς τα πράγματα έβγαζαν... μάτια!

Των φυλακών οι... κάλπες!

Η συζήτηση γύρω από τη σωφρονιστική πολιτική αποτυπώθηκε με εμφατικό τρόπο στα ειδικά εκλογικά τμήματα που στήνονται εντός των σωφρονιστικών καταστημάτων της χώρας, όπου δικαίωμα ψήφου έχουν οι υπόδικοι και οι κατάδικοι που δεν έχουν στερηθεί τα πολιτικά τους δικαιώματα.

Στα εκλογικά τμήματα των φυλακών, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραφε διαχρονικά εξαιρετικά υψηλά ποσοστά, πολύ ανώτερα από τον εθνικό του μέσο όρο, γεγονός που οι πολιτικοί αναλυτές απέδιδαν στην προσδοκία των κρατουμένων για ευμενέστερες νομοθετικές ρυθμίσεις και αποσυμφορητικά μέτρα. Στις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την εξουσία συγκεντρώνοντας σε εθνικό επίπεδο 31,53%, εντός των φυλακών πέτυχε σαρωτικά ποσοστά. Πιο συγκεκριμένα, αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στα περισσότερα σωφρονιστικά καταστήματα με ποσοστά που κυμάνθηκαν κατά μέσο όρο μεταξύ 60% και 70%! Στις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού, στα αντίστοιχα εκλογικά τμήματα, ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπέρασε το 65%, ενώ σε επαρχιακά καταστήματα κράτησης (όπως της Λάρισας ή της Πάτρας) κατέγραψε ποσοστά άνω του 70%, αφήνοντας τα υπόλοιπα κόμματα σε μονοψήφια ποσοστά. Ο Τσίπρας ήταν το "ιερό πρόσωπο" των φυλακισμένων και μάλιστα των βαρυποινιτών!

Βέβαια, στις εκλογές του 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε πολύ χαμηλότερα ποσοστά για τον απλούστατο λόγο ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι του 2019 είχαν αποφυλακιστεί! Στις εκλογές του Μαίου και του Ιουνίου 2023, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε ποσοστά 20% και 18% αντίστοιχα, αλλά βγήκε πρώτη δύναμη στις φυλακές, όπως για παράδειγμα στον Κορυδαλλό με ποσοστό κοντά στο 50% και στη συνέχεια 40%! Αξιοσημείωτη σε αυτές τις εκλογές ήταν και η άνοδος μικρότερων κομμάτων εντός των φυλακών. Άλλοι αγωνιούν για το μέλλον της χώρας ζητώντας υπεύθυνη και αξιόπιστη κυβέρνηση και άλλοι περιμένουν το... θαύμα, για να βγουν από τα κάγκελα της φυλακής!

Οι χιλιάδες αποφυλακίσεις της περιόδου εκείνης άφησαν βαθύ αποτύπωμα στο δημόσιο διάλογο, ενώ η κάλπη των κρατουμένων επιβεβαίωσε ότι οι φυλακές λειτουργούν ως ένας αυτόνομος πολιτικός μικρόκοσμος με βάση τα δικά του άμεσα... συμφέροντα! Στις εκλογές του 2027 παίζεται η πολιτική σταθερότητα της χώρας και η συνέχιση του οικονομικού success story. Βέβαια, όλα αυτά οι φυλακισμένοι τα γράφουν στα... κάγκελα τους! Αυτό που θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι εάν το... rebranding του Τσίπρα θα έχει... απήχηση σε βαρυποινίτες και εγκληματίες εντός των φυλακών!

Το ερώτημα που κυριαρχεί είναι ένα: Με ποιες κινήσεις και με ποια στρατηγική πρέπει να κάνει "παιχνίδι" ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, ώστε να προστατεύσει τη συνοχή της Νέας Δημοκρατίας και να μεγιστοποιήσει τα κυβερνητικά ποσοστά; Για το επιτελείο του Πρωθυπουργού, η αντιμετώπιση του "αντάρτη" Αντώνη δεν είναι μια απλή εσωκομματική διαχείριση. Ο Μεσσήνιος πολιτικός διαθέτει βαθιές ρίζες στην παραδοσιακή, πατριωτική βάση της παράταξης και οποιοσδήποτε λανθασμένος χειρισμός ή μια υπερβολικά επιθετική κίνηση θα μπορούσε να τον ηρωοποιήσει, προκαλώντας περισσότερες διαρροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά.

Η στρατηγική του Μαξίμου πρέπει να είναι "χειρουργική", συνδυάζοντας το "στενό μαρκάρισμα", την πολιτική αποδόμηση με επιχειρήματα, αλλά και την ανάδειξη του κυβερνητικού έργου. Ο Σαμαράς θα αποτελέσει "καταφύγιο" για πολλούς απογοητευμένους Νεοδημοκράτες, αλλά η κάθοδος του έχει μία και μοναδική διάσταση: δεν θέλει να είναι πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης...

Η τακτική της θεσμικής απάθειας και η αποφυγή της σκληρής προσωπικής κόντρας

Η πρώτη και βασικότερη οδηγία που δίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στους στενούς του συνεργάτες είναι η αποφυγή της προσωπικής βεντέτας με τον Σαμαρά, για να μην τον κάνει από τώρα... μάγκα!

Ο Πρωθυπουργός δεν πρόκειται να "σηκώσει το γάντι" σε προσωπικό επίπεδο, προχωρώντας σε σκληρές προσωπικές αντιπαραθέσεις. Στο... γήπεδο της πολιτικής, όταν ο αντίπαλος επιδιώκει τη σύγκρουση για να συσπειρώσει το δικό του ακροατήριο, η καλύτερη άμυνα είναι η θεσμική απόσταση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συνεχίσει να εκπέμπει το προφίλ του ηγέτη που είναι προσηλωμένος στη διακυβέρνηση της χώρας, την οικονομική ανάπτυξη και τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, αφήνοντας τον Σαμαρά να βγάζει το... άχτι του από το... γινάτι κατά του Πρωθυπουργού!

Η απάντηση σε κάθε εσωκομματική αιχμή του Αντώνη Σαμαρά θα είναι μία και συγκεκριμένη: "Εμείς κοιτάμε μπροστά, λύνουμε τα προβλήματα των πολιτών και δεν ασχολούμαστε με το παρελθόν". Αυτή η στάση υποβαθμίζει τις παρεμβάσεις του πρώην πρωθυπουργού από "εθνικές ανησυχίες" σε "προσωπικές πικρίες", αφαιρώντας τους πολιτικό βάρος. Γιατί όσο ο Σαμαράς θα επιμένει σε... ξεπούλημα του Αιγαίου, τόσο πιο αισθητές θα γίνονται οι παρεμβάσεις της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη, για να τον καταστήσουν απλά... γραφικό!

Το "πρεσάρισμα" και ο διπλός στόχος της ΝΔ

Η αποφυγή μιας προσωπικής βεντέτας από την πλευρά του Μητσοτάκη στη "μάχη" με τον Σαμαρά, δεν σημαίνει ότι θα υπάρξει... ανοχή!

Η επιλογή της θεσμικής σιωπής από την πλευρά του Πρωθυπουργού, δεν σημαίνει απάθεια. Η "μπάλα" θα παιχτεί από τα "άκρα" του... γηπέδου, μέσω κορυφαίων στελεχών που έχουν το πολιτικό εκτόπισμα να συγκρουστούν με την πλευρά Σαμαρά. Η δημόσια παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία χαρακτήρισε τον πρώην πρωθυπουργό ως την "προσωποποίηση της υποκρισίας", αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα αυτής της στρατηγικής. Επιπλέον, είναι σίγουρο ότι θα γίνει και χρήση έμπειρων στελεχών της παράταξης που ήταν και υπουργοί στην κυβέρνηση Σαμαρά το 2012-2014, οι οποίοι θα "τρέξουν" την πλαγιοκόπηση του κόμματος του. Με αυτόν τον τρόπο, ο Μητσοτάκης θα επιτύχει δύο στόχους. Ο ένας αφορά στην αποστολή ενός ξεκάθαρου... προειδοποιητικού μηνύματος προς τη στενή ομάδα Σαμαρά ότι η ανοχή έχει εξαντληθεί και ο δεύτερος, ότι ο... Αντώνης είναι υπαίτιος της ρήξης με τη βάση της Νέας Δημοκρατίας, απειλώντας την πολιτική σταθερότητα σε μια χώρα που από παγκόσμιος περίγελως έχει γίνει παγκόσμιο success story...

Θωράκιση της δεξιάς ατζέντας με κλείσιμο των... οδών διαφυγής

Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές είναι ξεκάθαρο ότι ο Μητσοτάκης θα ανοίξει το... παιχνίδι, για να μην επιτρέψει στον Αντώνη Σαμαρά να εμφανιστεί ως ο μοναδικός εκφραστής της "αυθεντικής δεξιάς".

Στο πλαίσιο αυτό, ο σχεδιασμός της Πειραιώς προβλέπει επιθετικά ανοίγματα στο συντηρητικό ακροατήριο, τα οποία θα έρθουν όταν πρέπει και όπως πρέπει. Αυτό συνεπάγεται τη διαρκή ανάδειξη της αυστηρής μεταναστευτικής πολιτικής, την αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων και την υλοποίηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων της χώρας. Όταν η κυβέρνηση επιδεικνύει έργο στην εθνική άμυνα και την ασφάλεια, αδειάζει την κριτική του Αντώνη Σαμαρά για "ιδεολογική αλλοίωση" της παράταξης.

Ο Μητσοτάκης καλείται να αποδείξει στην πράξη ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει ένα μεγάλο πατριωτικό κόμμα, το οποίο όμως προσαρμόζεται στις σύγχρονες ευρωπαϊκές απαιτήσεις. Με αυτόν τον τρόπο, οι ψηφοφόροι της δεξιάς πτέρυγας δεν θα νιώθουν την ανάγκη να αναζητήσουν πολιτική στέγη σε ένα νέο προσωποπαγές σχήμα, του οποίου ηγείται ένας πολιτικός 76 ετών, με αποκλειστικό σκοπό "να ρίξει τον Μητσοτάκη από προσωπικό γινάτι".

Το επιχείρημα της πολιτικής σταθερότητας έναντι του "πολιτικού σαμποτάζ"

Το πιο ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του Πρωθυπουργού είναι το αφήγημα της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας.

Η Ελλάδα του 2026 απολαμβάνει τους επαίνους των διεθνών αγορών, οι τράπεζες καταγράφουν ισχυρή κερδοφορία και η χώρα βρίσκεται στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία της ανάπτυξης. Σε αυτό το πλαίσιο, οποιαδήποτε κίνηση του Αντώνη Σαμαρά που θα μπορούσε να κλονίσει την κυβερνητική πλειοψηφία θα παρουσιαστεί από το Μαξίμου ως "εθνικά επιζήμιο σαμποτάζ".

Το δίλημμα που θα θέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης προς τους βουλευτές και τους ψηφοφόρους θα είναι αμείλικτο: "Θα θυσιάσουμε την πορεία της χώρας, την επενδυτική βαθμίδα και την οικονομική ηρεμία για χάρη προσωπικών στρατηγικών και εσωκομματικών απωθημένων;". Αυτό το επιχείρημα θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας πανίσχυρος μαγνήτης για τους μετριοπαθείς πολίτες, αλλά και ως "φρένο" στους "γαλάζιους" που σκέφτονται να ακολουθήσουν τον πρώην πρωθυπουργό...

Καταλύτης η... ψυχραιμία!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει καλά ότι απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά δεν πρέπει να παίξει με το συναίσθημα ή την οργή, αλλά με καθαρό μυαλό και στρατηγική που θα έχει βάθος.

Η διατήρηση αποστάσεων και η θωράκιση των δεξιών αντανακλαστικών της παράταξης με το ισχυρό αφήγημα του success story της ελληνικής οικονομίας, μπορούν να εξουδετερώσουν οποιαδήποτε εσωκομματική απειλή. Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει ιστορικά ότι αντέχει τους κραδασμούς, αρκεί η ηγεσία της να εκπέμπει σιγουριά και καθαρό ορίζοντα.

Η... μπάλα είναι στα πόδια του Κυριάκου Μητσοτάκη, και ο τρόπος που θα διαχειριστεί αυτό το μεγάλο εσωκομματικό "ντέρμπι" θα κρίνει την κυριαρχία της παράταξης για τα επόμενα χρόνια. Η Νέα Δημοκρατία και ο Πρωθυπουργός υπερτερούν σε όλα τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά έναντι των αντιπάλων, οπότε τα περιθώρια για "διαρροές" και "αντάρτικα" είναι εξαιρετικά περιορισμένα.

Ο εκλογικός αιφνιδιασμός ως κίνηση... ματ!

Στον στρατηγικό σχεδιασμό της κυβέρνησης, το σενάριο των πρόωρων εκλογών μέσα στο προσεχές φθινόπωρο, παραμένει στο τραπέζι.

Σύμφωνα με όσα συζητούνται στο παρασκήνιο, αν ο Αντώνης Σαμαράς αποφασίσει να τραβήξει το... σχοινί στα άκρα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τη δυνατότητα να αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού, προκηρύσσοντας εκλογές, με την αιτιολογία ότι η χώρα δεν μπορεί να ζει σε ένα καθεστώς βασανιστικής και παρατεταμένης προεκλογικής αβεβαιότητας. Ένας εκλογικός αιφνιδιασμός θα εγκλώβιζε την πλευρά Σαμαρά, καθώς η δημιουργία ενός νέου κόμματος απαιτεί χρόνο, οργανωτική δομή, χρηματοδότηση και στελέχωση ψηφοδελτίων σε όλη την Ελλάδα. Αν ο Πρωθυπουργός οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές με το δίλημμα της κυβερνητικής σταθερότητας, θα αναγκάσει τη βάση της ΝΔ σε πολύ μεγαλύτερη συσπείρωση, συμπιέζοντας οποιαδήποτε νέα προσπάθεια πριν καν αυτή γεννηθεί.

Ο Μητσοτάκης έχει δεσμευτεί για εκλογές την άνοιξη του 2027, κάτι που φαντάζει ως απόλυτα λογικό. Μέχρι τότε θα έχει ανακοινώσει φιλολαϊκά μέτρα, τα οποία θα είναι χειροπιαστά. Ωστόσο, αν υπάρξουν ενδείξεις ότι το πράγμα δεν μπορεί να τραβήξει τόσο πολύ, τότε όλα είναι πιθανά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μητσοτάκης, εφόσον επιλέξει οριστικά να πάει σε εκλογές την άνοιξη του 2027, πρέπει να είναι σίγουρος ότι το συνολικό πακέτο για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την άμυνα και το μεταναστευτικό, θα... συγκινήσει σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό όσους δηλώνουν "ένοικοι" της "δεξιάς πολυκατοικίας", αλλά νιώθουν κάπως... μακριά από τη Νέα Δημοκρατία!

Από τις πλατείες των "αγανακτισμένων" και τις υποσχέσεις για την κατάργηση των μνημονίων "με ένα νόμο και ένα άρθρο", μέχρι την πλήρη συνθηκολόγηση -στα... τέσσερα- το 2015 και τις διαδοχικές εκλογικές ήττες, η πορεία του αμετανόητου και κυνικού ηγετίσκου, χαρακτηρίστηκε από μια διαρκή αναντιστοιχία λόγων και έργων. Χθες, συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από το δημοψήφισμα του 2015, που ήταν ό,τι πιο αστείο μπορούσε να επινοήσει ο Τσίπρας, για να δείξει στους... αφελείς, ότι θα αλλάξει τον κόσμο!

Η αποδόμηση της πολιτικής κληρονομιάς του δεν αποτελεί μια απλή κομματική αντιπαράθεση, αλλά μια αναγκαία καταγραφή του τρόπου με τον οποίο η ρητορική της ελπίδας μετατράπηκε σε μια διαχείριση της σκληρής πραγματικότητας, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τις ιδεολογικές και πρακτικές αντιφάσεις του. Αυτό το θέατρο του παραλόγου εξέθεσε σε τεράστιους κινδύνους τη χώρα, αλλά φαίνεται ότι ακόμη ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος "ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη".

Το αντι-Μητσοτακικό μπλοκ, υπό την καθοδήγηση "χοντρών" επιχειρηματικών συμφερόντων ετοιμάζεται να παίξει τα... ρέστα του, θέτοντας τη χώρα για ακόμη μία φορά σε κινδύνου. Γιατί αυτό που ευαγγελίζονται δεν αφορά καμία προστασία του εθνικού συμφέροντος, αλλά "παιχνίδι με τη φωτιά", που θα οδηγήσει σε πολιτική αστάθεια και απώλεια των ισχυρών κεκτημένων της τελευταίας επταετίας...

Η ρητορική της ανατροπής που μετατράπηκε σε μνημονιακή νομοτέλεια

Το "φαινόμενο Τσίπρα" στηρίχθηκε εξ ολοκλήρου στην υπόσχεση της απόλυτης ανατροπής του υφιστάμενου οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.

Σε μια περίοδο βαθιάς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του παρουσιάστηκε ως η μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στη λιτότητα, υποσχόμενος τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, την αποκατάσταση των συντάξεων και των μισθών στο Δημόσιο, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ και γενικώς... αμπέλια ατρύγητα! Αυτό το αφήγημα, αν και ελκυστικό για ένα δοκιμαζόμενο ακροατήριο, έπασχε σοβαρότατα από πλευράς ρεαλιστικής βάσης και διεθνούς ερείσματος.

Η πραγματικότητα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την πλήρη αποκαθήλωση αυτών των υποσχέσεων. Η υπογραφή του τρίτου μνημονίου το καλοκαίρι του 2015, μετά από μια επώδυνη και χαοτική διαπραγμάτευση, σφράγισε τη μετάλλαξη του πολιτικού του αφηγήματος. Αντί για το τέλος της λιτότητας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέβαλε -μεταξύ πάρα πολλών άλλων- νέα φορολογικά μέτρα, μείωσε περαιτέρω τις συντάξεις μέσω του νόμου Κατρούγκαλου και προχώρησε στη δημιουργία του Υπερταμείου, εκχωρώντας τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Η πολιτική αυτή αποκάλυψε ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα εργαλείο για την κατάληψη της εξουσίας, χωρίς κανένα ουσιαστικό σχέδιο εφαρμογής.

Η στρατηγική της πόλωσης και η τυχοδιωκτική συμμαχία με τους ΑΝΕΛ

Η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα δεν βασίστηκε μόνο σε οικονομικές υποσχέσεις, αλλά και σε μια συνειδητή στρατηγική κοινωνικού και πολιτικού διχασμού.

Η ρητορική του χώρισε την κοινωνία σε "μνημονιακούς" και "αντιμνημονιακούς", σε "παλιό" και "νέο", καλλιεργώντας ένα κλίμα έντασης που υπονόμευσε τη θεσμική λειτουργία της χώρας. Κορύφωση αυτής της τακτικής αποτέλεσε το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, το οποίο διοργανώθηκε μέσα σε συνθήκες τραπεζικής αργίας και κεφαλαιακών ελέγχων (capital controls), φέροντας τη χώρα στα πρόθυρα της εξόδου από την Ευρωζώνη.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη αντίφαση και ηθική έκθεση του Αλέξη Τσίπρα υπήρξε η κυβερνητική συμμαχία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες (ΑΝΕΛ) και τον Πάνο Καμμένο. Ένα κόμμα που αυτοπροσδιοριζόταν ως ριζοσπαστικό και αριστερό δεν δίστασε να συνεργαστεί στενά με έναν δεξιό, λαϊκιστικό σχηματισμό προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία. Η συμμαχία αυτή δεν ήταν απλώς μια τακτική κίνηση, αλλά μια ιδεολογική συνθηκολόγηση που απέδειξε ότι ο μοναδικός συνεκτικός δεσμός της τότε κυβέρνησης ήταν η νομή της εξουσίας και όχι η εφαρμογή ενός προοδευτικού προγράμματος.

Διεφθαρμένη και ύπουλη διακυβέρνηση

Οι προσπάθειες ελέγχου των τηλεοπτικών αδειών, "τα βοσκοτόπια Καλογρίτσα" και η διαχείριση της υπόθεσης Novartis τραυμάτισαν τη θεσμική αξιοπιστία της κυβέρνησης, εκθέτοντας τον Τσίπρα στα μάτια των πολιτών που είχαν πιστέψει στο σύνθημα "για πρώτη φορά Αριστερά".

Η πλήρης αποδόμηση του ολοκληρώθηκε όταν το εκλογικό σώμα συνειδητοποίησε το ιδεολογικό και προγραμματικό κενό που έκρυβε η ρητορική του. Εκτός από τα σκληρότατα οικονομικά μέτρα και την πρόκληση ζημίας άνω των 200 δισ. ευρώ στην οικονομία, η διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου απέδειξε στον κόσμο ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια συμφωνία πολιτικών απατεώνων, που θα επιστράτευε κάθε αθέμιτο μέσο για να διατηρηθεί στην εξουσία. Εν ολίγοις, μιλάμε για μια περίοδο όπου η διακυβέρνηση της χώρας είχε τα χαρακτηριστικά της διαφθοράς και της αδίστακτης άσκησης της εξουσίας.

Η περίφημη "κωλοτούμπα" του 2015 δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η αναπόφευκτη συνέπεια μιας πολιτικής που βασίστηκε στην άγνοια των διεθνών συσχετισμών και στην υποτίμηση των ευρωπαϊκών θεσμών. Ο παντελώς άχρηστος Τσίπρας πίστεψε ότι θα μπορούσε να εκβιάσει την Ευρώπη με την απειλή της δικής μας χρεοκοπίας, για να καταλήξει τελικά να εφαρμόσει μια πολιτική σκληρότερη από εκείνη που κατηγορούσε.

Επιπλέον, η υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, παρά τα θετικά στοιχεία που της αποδίδουν ορισμένοι διεθνείς αναλυτές, εφαρμόστηκε χωρίς εσωτερική συναίνεση και σε πλήρη αντίθεση με το δημόσιο αίσθημα, οδηγώντας στη διάλυση του κυβερνητικού του εταίρου και στην περαιτέρω απομόνωση του. Το χειρότερο απ΄ όλα ήταν στο κείμενο της συμφωνίας που δεν μπορεί να αλλάξει με τίποτα και από κανέναν, η Ελλάδα συμφώνησε στην εκχώρηση του εθνοτικού και γλωσσικού δικαιώματος των Σκοπιανών, κάτι που κανείς δεν είχε θέσει στο τραπέζι των συζητήσεων από το 1991 και μετά!

Προσοχή στο δις... εξαπατείν!

Η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπεί σε ένα σύγχρονο, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα εξουσίας μετά το 2019, σε συνδυασμό με την εμμονή σε μια στείρα αντιπολιτευτική τακτική, οδήγησε στις συντριπτικές ήττες του 2023.

Η κοινωνία, έχοντας πλέον την εμπειρία της διακυβέρνησης του Τσίπρα, απέρριψε την επιστροφή σε ένα παρελθόν γεμάτο αβεβαιότητα και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, αναγκάζοντας τον τελικά σε παραίτηση από την ηγεσία του κόμματος του. Όμως, με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, ο "άχαστος"... υπόσχεται νέες... συγκινήσεις στους πολίτες, αλλά με άλλο όνομα. Η "επιστήμη" της απάτης που... δίδαξε ο ίδιος, αποτελεί ένα εξαιρετικό case study που πρέπει να διατηρείται "ζεστό" από τη Νέα Δημοκρατία μέχρι την ώρα που θα κλείσουν οι κάλπες! Ο ΣΥΡΙΖΑ που ξέραμε δεν υπάρχει, αλλά στη θέση του έχουμε την ΕΛ.Α.Σ., η οποία αποτελεί ένα "προϊόν" που απευθύνεται σε "κολλημένους" κομμουνιστογενείς, δημιουργώντας διαχωριστικές γραμμές.

Το ακροατήριο, στο οποίο στοχεύει ο Τσίπρας είναι περιορισμένο και δεν έχει τη δυναμική για να υπερβεί το ποσοστό των εκλογών που κατέγραψε το 2023. Ωστόσο, αυτό που προέχει είναι να μην "τσιμπήσουν" οι εχέφρονες πολίτες της χώρας και όσοι δεν έχουν ξεχάσει "τι εστί Τσίπρας". Απλά, πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι όταν μιλάμε για τον συγκεκριμένο πολιτικό σαλτιμπάγκο, ισχύει παραφρασμένο το αρχαίο ρητό "το δις εξαπατείν ουκ ανδρός τυχοδιώκτου"!

Ακόμη και ένα... μωρό αντιλαμβάνεται ότι η διατήρηση των υφιστάμενων ισορροπιών, διασφαλίζει την πολιτική σταθερότητα και τη διατήρηση των ισχυρών προοπτικών του ελληνικού success story. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπό την καθοδήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, κινείται μεθοδικά για να εδραιώσει και να αυξήσει τα ποσοστά της, εκμεταλλευόμενη το πλεονέκτημα της πολιτικής σταθερότητας και της θετικής μεγάλης εικόνας της οικονομίας.

Την ίδια ώρα, ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να αλλάξει τις ισορροπίες στον προοδευτικό χώρο και πρέπει να είναι ευχαριστημένος αν κερδίσει της δεύτερη θέση με... διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Στο Μέγαρο Μαξίμου και την Πειραιώς έχει ήδη καταστρωθεί μια πολύπλευρη στρατηγική, υπό την καθοδήγηση του νέου γενικού γραμματέα του κόμματος, Κώστα Κυρανάκη. Στόχος δεν είναι απλώς η αμυντική θωράκιση της κυβερνητικής παράταξης, αλλά μια επιθετική πολιτική συμπίεσης του νέου εγχειρήματος του βασικού αντιπάλου Αλέξη Τσίπρα, το οποίο έχει συγκεκριμένα όρια.

Οικονομική σοβαρότητα έναντι του "νέου λαϊκισμού"

Η πρώτη και βασικότερη γραμμή άμυνας αλλά και επίθεσης της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στον βασικό αντίπαλο της, βασίζεται στην οικονομική ατζέντα.

Η στρατηγική της ΝΔ απέναντι στην ΕΛ.Α.Σ. εστιάζει στην ταύτιση του νέου κόμματος με τις... δοκιμασμένες και αποτυχημένες συνταγές του παρελθόντος. Το κυβερνητικό επιτελείο θα επιδιώξει να παρουσιάσει τις οικονομικές προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα ως "ανεύθυνο λαϊκισμό με νέο περιτύλιγμα". Με το να αναδεικνύει τη λάμψη του ελληνικού success story, η ΝΔ αναγκάζει την ΕΛ.Α.Σ. να τοποθετηθεί σε ένα γήπεδο όπου η κυβέρνηση έχει το πάνω χέρι. Η στρατηγική αυτή στοχεύει άμεσα στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Kέντρου, οι οποίοι αποστρέφονται τη δημοσιονομική περιπέτεια και επιζητούν τη σταθερότητα.

Η αύξηση της εκλογικής δύναμης της ΝΔ περνά αναμφίβολα μέσα από τη δύσκολη "μάχη" για τον περιορισμό των συνεπειών της ακρίβειας, ενώ η πλήρης ψηφιοποίηση του κράτους λειτουργεί ως κυματοθραύστης για την ΕΛ.Α.Σ., η οποία στο συγκεκριμένο θέμα έχει χάσει την... μπάλα! Όταν ο Αλέξης Τσίπρας θα κατηγορεί την κυβέρνηση για κοινωνική αναλγησία, η ΝΔ θα απαντά με μετρήσιμα αποτελέσματα κατά της "μαύρης" οικονομίας, υποστηρίζοντας ότι τα έσοδα επιστρέφουν στην κοινωνία μέσω στοχευμένων μέτρων στήριξης και μειώσεων φόρων.

Η ΝΔ θα περιορίζει διαρκώς το... μονοπώλιο της "κοινωνικής ευαισθησίας" που θα επικαλείται ο Αλέξης Τσίπρας, ελλείψει άλλων επιχειρημάτων. Ταυτόχρονα, κάθε τοποθέτηση της ΕΛ.Α.Σ. για αύξηση φόρων θα λειτουργεί ως φόβητρο για τους πολίτες, οι οποίοι έχουν πικρή εμπειρία από την εποχή διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ...

Η αποδόμηση του... rebranding Tσίπρα και ο εγκλωβισμός της Αριστεράς

Ένα μεγάλο μέρος της γαλάζιας στρατηγικής αφορά το ίδιο το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

Η ΕΛ.Α.Σ. στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην αναγνωρισιμότητα και το πολιτικό εκτόπισμα του αρχηγού της, ο οποίος με την επιστροφή του "έθαψε" το κόμμα, με το οποίο εκλέχθηκε πρωθυπουργός. Η επικοινωνιακή τακτική της ΝΔ θα επικεντρωθεί στην υπενθύμιση της διακυβέρνησης 2015-2019. Το βασικό μήνυμα θα συμπυκνώνεται στο μότο "όσα κόμματα και αν αλλάξει ο Αλέξης Τσίπρας, οι ιδέες και οι πρακτικές του παραμένουν οι ίδιες".

Η στρατηγική της Ν.Δ. θα εστιάζει στην προσπάθεια εγκλωβισμού της ΕΛ.Α.Σ. σε ένα στενό αριστερό ακροατήριο, εμποδίζοντας την να κάνει άνοιγμα προς το παραδοσιακό προοδευτικό Κέντρο. Σε αυτό βοηθάει και το... όνομα, καθώς παραπέμπει σε διχαστικές περιόδους, οι οποίες μπορεί να προσελκύουν αμετανόητους κομμουνιστογενείς, ωστόσο, απωθούν τους περισσότερους ψηφοφόρους λόγω... φόβου. Επιπλέον, οι εσωτερικές έριδες και η διάσπαση του χώρου της αντιπολίτευσης αποτελούν το καλύτερο δώρο για την Πειραιώς...

Μόνη και μοναδική πρόταση εξουσίας

Η ΝΔ εμφανίζεται ως η μόνη σοβαρή και ενιαία πρόταση εξουσίας, απέναντι σε ένα κατακερματισμένο και εσωστρεφές αντιπολιτευτικό μέτωπο.

Το φλερτ με το Κέντρο και η θωράκιση από τα δεξιά, αποτελούν τις προτεραιότητες του Μητσοτάκη. Για να πετύχει τη μέγιστη δυνατή συμπίεση των αντιπάλων της, η Νέα Δημοκρατία θα εφαρμόζει τη στρατηγική της "αμφίπλευρης πλαγιοκόπησης". Θα κλείνει τον δρόμο προς την Αριστερά και θα ανοίγει τον δρόμο για επιστροφή των απογοητευμένων δεξιών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης συνεχίζει να επενδύει στο προφίλ του σύγχρονου, Ευρωπαίου τεχνοκράτη ηγέτη και η ΝΔ απορροφά στελέχη και ψηφοφόρους από τον κεντρώο χώρο, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως το μοναδικό εκσυγχρονιστικό εκφραστή της χώρας. Αυτό το ανάχωμα εμποδίζει την ΕΛ.Α.Σ. να διεισδύσει στους μετριοπαθείς πολίτες, αποτελώντας κέρδος για το κυβερνών κόμμα.

Συσπείρωση της δεξιάς βάσης

Η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας και η μεγάλη διαφορά στις συγκρίσεις με τον Τσίπρα, δεν πρέπει να προκαλούν εφησυχασμό, καθώς στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος, υπάρχει μια εξίσου μεγάλη υπολογίσιμη μάζα ψηφοφόρων.

Η κυβέρνηση ξέρει ότι πρέπει να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να κερδίσει ένα σημαντικό ποσοστό απ΄ όσους έφυγαν από το "μαντρί" μετά τις εκλογές του 2023. Παρά τις εσωκομματικές φωνές και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις, το Μαξίμου ενεργοποιεί αντανακλαστικά πατριωτικής και κοινωνικής σταθερότητας. Η ανάδειξη θεμάτων ασφάλειας, η φύλαξη των συνόρων και η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων κρατούν τη δεξιά βάση συσπειρωμένη σε ικανοποιητικό βαθμό, κλείνοντας τις διαρροές προς μικρότερα κόμματα. Στο κυβερνών κόμμα εκτιμούν ότι έως τις εκλογές, το ρεύμα επιστροφής θα ενισχυθεί, φέρνοντας τη ΝΔ σε κάποιο αρκετά ικανοποιητικό ποσοστό, το οποίο ωστόσο, δεν μπορεί να είναι αυτό που πέτυχε στις εκλογές του 2023...

Το "όπλο" του εκλογικού αιφνιδιασμού

Η δέσμευση Μητσοτάκη για διενέργεια των εκλογών την άνοιξη του 2027, δεν αφήνει... ανενεργό το σενάριο του εκλογικού αιφνιδιασμού.

Οι συζητήσεις για πρόωρες κάλπες το προσεχές φθινόπωρο συνεχίζουν να τροφοδοτούνται και η φημολογία δεν είναι τυχαία. Αποτελεί μέλος της στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας για τη διαμόρφωση της ατζέντας. Ένας εκλογικός αιφνιδιασμός θα έβρισκε την ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα σε φάση οργανωτικής συγκρότησης, χωρίς έτοιμα ψηφοδέλτια σε όλη την επικράτεια και χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο για να εδραιώσει το νέο της brand name στην επαρχία. Προκηρύσσοντας εκλογές σε ένα timing όπου η οικονομία εκπέμπει θετικά σήματα και η αντιπολίτευση ψάχνει τα πατήματα της, η ΝΔ μπορεί να μεγιστοποιήσει τα ποσοστά της. Το δίλημμα της κάλπης θα είναι αμείλικτο: "Σταθερότητα και ανάπτυξη με τη ΝΔ ή πισωγύρισμα και πολιτικό ρίσκο με τα νέα κόμματα της Αριστεράς;".

Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας για την αύξηση της δύναμης της, με συμπίεση της ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα και καθήλωση των ποσοστών των δεξιών κομμάτων, είναι απόλυτα ρεαλιστική και βασίζεται στην ισχύ του κυβερνητικού έργου. Μετατρέποντας την πολιτική σταθερότητα σε αναπτυξιακό κεφάλαιο, εγκλωβίζοντας τον αντίπαλο στο παρελθόν του και διατηρώντας ταυτόχρονα ανοιχτούς διαύλους με το Κέντρο, η Πειραιώς επιδιώκει να καταστήσει το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα μια πολιτικά ελεγχόμενη δύναμη, χωρίς προοπτική εξουσίας.

Από την άλλη πλευρά, η στρατηγική απέναντι στους "ψευτοπατριώτες" με την αποτελεσματική εξωτερική πολιτική και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων, θεωρείται βασική παράμετρος στην... άσκηση που καλείται να... λύσει το κυβερνών κόμμα. Σε κάθε περίπτωση, η μοναδική "μάχη" των επόμενων μηνών που καλείται να δώσει η κυβέρνηση, σχετίζεται με την επίτευξη μετρήσιμων θετικών αποτελεσμάτων στα ζητήματα της καθημερινότητας. Έτσι, θα αφαιρέσει κάθε πολιτικό επιχείρημα από την αντιπολίτευση...

Η καταδίκη από το σύνολο του πολιτικού κόσμου δεν αφήνει περιθώριο στην κυβέρνηση για... ανοχή, αλλά ανοίγει τον δρόμο για δράση. Δεν πρόκειται για ένα συμβάν που απλά καταγράφεται στο αστυνομικό δελτίο, αλλά για ένα σημείο καμπής. Η επίσκεψη-"αστραπή" του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, συνοδεία του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοίδη και του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, προκειμένου να μάθει από πρώτο χέρι για την πορεία της υγείας των τραυματιών, δείχνει ότι το πράγμα πάει σε άλλο... επίπεδο.

Η τρομοκρατική επίθεση μιας παρέας αλητών αντιπροσωπεύει μια κομβική στιγμή για την πολιτική ζωή του τόπου, καθώς φέρνει την ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα αντιμέτωπους με ένα θεμελιώδες ερώτημα: Γιατί η χώρα, 52 χρόνια μετά την πτώση της Χούντας, συνεχίζει να ανέχεται θύλακες που χρησιμοποιούν τη βία ως εργαλείο πολιτικής πίεσης; Η απάντηση είναι πλέον ξεκάθαρη: η ώρα για το οριστικό τέλος αυτών των φαινομένων έχει φτάσει, και η αντιμετώπιση τους απαιτεί μια συνολική, θεσμική και πολιτική αντεπίθεση.

Ιδεολογική απονομιμοποίηση

Για να κλείσει οριστικά αυτός ο κύκλος βίας και αλητείας, το πρώτο και κρισιμότερο βήμα είναι η πλήρης ιδεολογική και κοινωνική απονομιμοποίηση των δραστών.

Για πάρα πολλά χρόνια, ένα μέρος του πολιτικού σκηνικού καλλιέργησε μια επικίνδυνη αμφισημία. Η βία, όταν προερχόταν από συγκεκριμένους ιδεολογικούς χώρους, συχνά αντιμετωπιζόταν με μια λανθάνουσα ανοχή, "βαφτισμένη" ως "κοινωνική διαμαρτυρία" ή "αντίσταση". Αυτή η ρητορική προσέφερε ένα άτυπο πολιτικό άσυλο σε ομάδες που, πίσω από βαρύγδουπα μανιφέστα έκρυβαν το κοινό ποινικό έγκλημα.

Η επίθεση στη Θεσσαλονίκη απέδειξε ότι αυτά τα φαινόμενα δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική έκφραση. Όταν τοποθετούνται εκρηκτικοί μηχανισμοί σε εισόδους πολυκατοικιών την ώρα που κοιμούνται ανυποψίαστοι πολίτες, το αποτέλεσμα δεν είναι ο πολιτικός διάλογος, αλλά ο κίνδυνος απώλειας ανθρώπινων ζωών. Η κοινωνία έχει πλέον ωριμάσει και αντιλαμβάνεται ότι η ασφάλεια είναι το θεμέλιο της ελευθερίας. Καταλαβαίνει δε ότι όσοι έχασαν το προνόμιο της κατάληψης έχασαν την κονόμα από εκδηλώσεις, διακίνηση ναρκωτικών και άλλες παράνομες πράξεις. Ήρθε η ώρα για να τελειώνουμε με αυτά τα "σκουπίδια" που αποτελούν εχθρούς της κοινωνίας.

Τέλος εποχής και... ανοχής!

Η ανοχή έχει εξαντληθεί, και η απαίτηση για καθαρές κουβέντες, χωρίς "ναι μεν αλλά", αστερίσκους, παραγράφους και... κόμματα από όλα τα κόμματα, είναι καθολική.

Η κυβέρνηση καλείται να πατήσει στον αυστηρό ποινικό νόμο που έχει θεσπίσει και να προχωρήσει στην περαιτέρω θεσμική θωράκιση του, επιδεικνύοντας μηδενική ανοχή. Πρέπει να μετουσιώσει τη λαϊκή απαίτηση για ασφάλεια σε συγκεκριμένες πολιτικές και επιχειρησιακές κινήσεις.

Η στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου πρέπει να ξεδιπλωθεί σε τρεις κεντρικούς άξονες, δίνοντας ένα σαφές πολιτικό στίγμα, χωρίς ερωτηματικά και αποκλίσεις. Ειδικότερα:

1. Απαιτείται περαιτέρω αυστηροποίηση του ποινικού πλαισίου. Οι πρόσφατες παρεμβάσεις στον Ποινικό Κώδικα αποσκοπούν στον αποκλεισμό της προνομιακής μεταχείρισης για εγκλήματα που σχετίζονται με την τρομοκρατία και τη δημόσια ασφάλεια. Επιπλέον, οι ποινές για εμπρησμούς και εκρήξεις που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές εκτίονται πλέον πραγματικά, σπάζοντας το αίσθημα ατιμωρησίας που επικρατούσε στο παρελθόν. Όμως, απαιτείται ακόμη πολλή δουλειά, ώστε να φανεί ένα πιο ισχυρό αποτύπωμα στη συνείδηση των πολιτών.

2. Επιχειρησιακή αναβάθμιση. Η ανάληψη των ερευνών από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία για το χτύπημα της Θεσσαλονίκης δείχνει τη βούληση για μια συνολική αντιμετώπιση του προβλήματος. Δεν αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά πολιτικής ή οπαδικής ή τυχαίας βίας, αλλά ως οργανωμένα δίκτυα που πρέπει να εξαρθρωθούν από τη ρίζα τους.

3. Ανάκτηση του δημόσιου χώρου. Η πολιτική απόφαση για την εκκένωση καταλήψεων και την αποκατάσταση της νομιμότητας στα πανεπιστήμια αποτελεί βασικό πυλώνα αυτής της στρατηγικής. Οι χώροι αυτοί, που επί χρόνια λειτουργούσαν ως ορμητήρια ή εργαστήρια κατασκευής εκρηκτικών μηχανισμών και διακίνησης ναρκωτικών, επιστρέφονται σταδιακά στους πολίτες και την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η προσπάθεια αυτή πρέπει να ενταθεί, ώστε οι συμμορίες να αισθανθούν ότι υπάρχει Κράτος και η ανοχή έχει τελειώσει...

Το πολιτικό διακύβευμα "σταθερότητα ή χάος"

Η αντιμετώπιση της πάσης φύσεως τρομοκρατίας έχει και βαθύτατα πολιτική διάσταση.

Η κυβέρνηση προτάσσει το δόγμα της σταθερότητας και του νόμου, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη και την ευημερία της χώρας. Σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα επιδιώκει να προσελκύσει επενδύσεις, να ενισχύσει τον τουρισμό της και να εμφανίζεται ως ένας ασφαλής γεωπολιτικός εταίρος στην Ανατολική Μεσόγειο, οι εικόνες φλεγόμενων κτιρίων λειτουργούν ως τροχοπέδη.

Το πολιτικό μήνυμα πρέπει να είναι σαφές και να μην επιδέχεται καμία... παρερμηνεία. Η Πολιτεία δεν πρέπει με τίποτα να υποχωρήσει μπροστά στον εκβιασμό καμίας μειοψηφίας. Η απάντηση του κράτους δικαίου απέναντι σε όσους επιθυμούν να επαναφέρουν στρατηγικές έντασης είναι η θεσμική στιβαρότητα.

Η αποτελεσματικότητα των διωκτικών αρχών στην εξιχνίαση αυτών των υποθέσεων αποτελεί το καλύτερο αντίδοτο στον φόβο που επιχειρούν να σπείρουν οι τρομοκράτες και δολοφόνοι. Τα εγκλήματα όπως αυτό της Θεσσαλονίκης πρέπει να αντιμετωπίζονται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η προστασία της ανθρώπινης ζωής και των δημοκρατικών θεσμών. Το τέλος αυτών των φαινομένων δεν θα επέλθει μόνο μέσα από τις δικαστικές αίθουσες, αλλά και μέσα από τη συνολική στάση της κοινωνίας. Όπως κάποτε συνέβη κάτι αντίστοιχο με τη "17 Νοέμβρη".

Η Ελλάδα του μέλλοντος δεν μπορεί να είναι όμηρος του παρελθόντος. Με τη θεσμική θωράκιση της χώρας και την ξεκάθαρη πολιτική βούληση για μηδενική ανοχή στην παρανομία, δημιουργούνται οι βάσεις ώστε η πολιτική βία να αποτελέσει οριστικά μια μαύρη σελίδα της ιστορίας. Η Αριστερά εξέθρεψε και παρείχε πολιτική κάλυψη στη δράση τέτοιων εγκληματιών, κλείνοντας το μάτι στην ανομία. Αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε ούτε να το παραγράψουμε...

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν πρώτη δύναμη στις... φυλακές και με την αλλαγή του ποινικού νόμου το 2019 αποφυλακίστηκαν χιλιάδες βαρυποινίτες, τα λέει όλα. Αν η Αριστερά έβαλε... μυαλό και κατάλαβε ότι είναι αδιέξοδη η στήριξη της αλητείας, τότε είναι η "χρυσή" ευκαιρία για τον Μητσοτάκη για να τελειώσει οριστικά με αυτά τα ανθρωποειδή, τα οποία χωρίς πολιτική κάλυψη των πράξεων τους θα υπάρχουν ανάμεσα μας "ακρωτηριασμένα". Από δω και πέρα, υπάρχουν μόνο οι πράξεις...

Ο εκτοπισμός του ΠΑΣΟΚ και του Νίκου Ανδρουλάκη από την αξιωματική αντιπολίτευση, με βάση τις δημοσκοπήσεις, επαναφέρει σε πρώτο πλάνο την παλιά κόντρα Μητσοτάκη-Τσίπρα και αναβιώνει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που τώρα φέρει το όνομα ΕΛ.Α.Σ.! Το άτυπο "crash test" μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αλέξη Τσίπρα αναδεικνύει τους στρατηγικούς τομείς πολιτικής όπου θα κριθεί η τελική επικράτηση, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του πρωθυπουργού και τα δομικά αδύναμα σημεία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Η μάχη αυτή δεν αφορά μόνο τη διαχείριση της επικαιρότητας, αλλά δύο εκ διαμέτρου αντίθετα μοντέλα διακυβέρνησης, με φόντο την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, τους θεσμούς και την καθημερινότητα του πολίτη.

Τα βασικά πεδία της πολιτικής σύγκρουσης

Η ατζέντα της αντιπαράθεσης διαμορφώνεται γύρω από τέσσερις κεντρικούς πυλώνες, στους οποίους οι δύο ηγέτες επιχειρούν να εγκλωβίσουν ο ένας τον άλλον.

Ειδικότερα:

1. Η οικονομία αποτελεί διαχρονικά "μητέρα των μαχών" στις εκλογικές αναμετρήσεις. Η σύγκρουση επικεντρώνεται στην προσέλκυση επενδύσεων, τη δημοσιονομική σταθερότητα και τη μείωση της φορολογίας από τη μία πλευρά, έναντι της δίκαιης αναδιανομής, της προστασίας των αδύναμων και της ενίσχυσης των μισθών από την άλλη. Η διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων, όπως το Ταμείο Ανάκαμψης, αποτελεί το μεγάλο στοίχημα για το ποιος μπορεί να εγγυηθεί το μέλλον της χώρας. Σε αυτόν τον τομέα, είναι ξεκάθαρο το προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος έχει αρκετά "χαρτιά" έως τις εκλογές, αλλά ταυτόχρονα, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη διαρκή πρόκληση για την αντιμετώπιση της ακρίβειας.

2. Σε ένα ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον, οι εξοπλισμοί, οι διεθνείς συμμαχίες και η στάση απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Το διακύβευμα εδώ είναι ξεκάθαρο, καθώς η κυβέρνηση προτάσσει την ισχυρή Ελλάδα με διεθνή ερείσματα, ενώ από την άλλη πλευρά έχουμε τους θιασώτες "πολυδιάστατης αλλά και πιο επιφυλακτικής" εξωτερικής πολιτικής. Αναμφίβολα, το συγκεκριμένο πεδίο αντιπαράθεσης ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

3. Η ακρίβεια, ο πληθωρισμός, η κατάσταση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και η παιδεία αγγίζουν άμεσα τον πυρήνα της κοινωνίας. Οι δύο ηγέτες συγκρούονται για το αν οι λύσεις βρίσκονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και τη μεταρρύθμιση των δομών ή στην αποκλειστική κρατική ενίσχυση και τον δημόσιο έλεγχο. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχουν "μαγικές" λύσεις και συνεχίζει να εμπιστεύεται τη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν γίνεται η σύγκριση με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη και τον Αλέξη Τσίπρα.

4. Η λειτουργία της δικαιοσύνης, η διαφάνεια, οι υποκλοπές και η αξιοκρατία στη δημόσια διοίκηση αποτελούν το πεδίο όπου η αντιπολίτευση επιχειρεί να πλήξει το προφίλ της κυβέρνησης, ενώ η συμπολίτευση προτάσσει την ψηφιοποίηση και τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Με βάση τις δημοσκοπήσεις και σε αυτό το επίπεδο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, ενώ το αφήγημα του Τσίπρα για "διαφάνεια και εντιμότητα" ίσως γυρίσει μπούμερανγκ αν αρχίσει το εκλογικό σώμα να... θυμάται τα πεπραγμένα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ την περίοδο 2015-2019.

Το πολιτικό κεφάλαιο που έχει "χτίσει" ο Μητσοτάκης

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει διαμορφώσει ένα συγκεκριμένο πολιτικό προφίλ, το οποίο βρίσκει απήχηση πέρα από τα στενά κομματικά όρια της Νέας Δημοκρατίας, φτάνοντας μέχρι το παραδοσιακό Κέντρο.

Το ισχυρότερο "χαρτί" του πρωθυπουργού είναι η εικόνα του μεταρρυθμιστή που ξέρει πώς να κινεί την οικονομία. Η επίτευξη της επενδυτικής βαθμίδας, η μείωση της ανεργίας και η προσέλκυση κολοσσών της τεχνολογίας και της ενέργειας του πιστώνονται θετικά. Η μείωση δεκάδων φόρων και ασφαλιστικών εισφορών αποτελεί απτό επιχείρημα προς τη μεσαία τάξη.

Από την άλλη πλευρά, ουδείς μπορεί να έχει αμφιβολίες για την αξιοπιστία και το διεθνές κύρος του σημερινού πρωθυπουργού σε σχέση με αυτά του Αλέξη Τσίπρα. Ο Μητσοτάκης κινείται με άνεση στα διεθνή κέντρα λήψης αποφάσεων (Βρυξέλλες, Ουάσιγκτον), ενώ η ομιλία του στο Κογκρέσο, οι στρατηγικές αμυντικές συμφωνίες με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, καθώς και η αναβάθμιση του εξοπλιστικού προγράμματος (Rafale, Belharra, F-35) του προσδίδουν το πλεονέκτημα του εγγυητή της εθνικής ασφάλειας.

Εξάλλου, η επανάσταση του Gov.gr και η μείωση της γραφειοκρατίας αποτελούν ένα από τα πιο επιτυχημένα projects της θητείας του. Η μεταρρύθμιση αυτή αναγνωρίζεται οριζόντια από τους πολίτες, καθώς βελτίωσε την καθημερινότητα τους και αφαίρεσε ένα χρόνιο βάρος από τις πλάτες τους.

Πάνω απ΄ όλα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απέδειξε ότι διαθέτει διαχειριστική επάρκεια σε κρίσεις. Παρά τις επιμέρους αστοχίες, η διαχείριση της πανδημίας, η υβριδική απειλή στον Έβρο το 2020 και η ενεργειακή κρίση του 2022 μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αντιμετωπίστηκαν με γρήγορα αντανακλαστικά και μεγάλα πακέτα στήριξης, ενισχύοντας το προφίλ του ως ενός μάνατζερ που βρίσκει λύσεις.

Τα (πολύ) αδύναμα σημεία του Αλέξη Τσίπρα

Ο... νέος αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, Αλέξης Τσίπρας, πριν ακόμη μπει στα... βαθιά με το νέο κόμμα του, δεν δείχνει να διαθέτει πολιτικά αποθέματα για να αντιμετωπίσει τη σύγκριση με τον σημερινό πρωθυπουργό.

Ο Τσίπρας μπορεί να διαθέτει το χάρισμα της επικοινωνίας και της... εξαπάτησης, παρασύροντας πολλούς αφελείς από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα, ωστόσο, αντιμετωπίζει σοβαρά δομικά και στρατηγικά μειονεκτήματα που δυσκολεύουν την προσπάθεια του για ολική επαναφορά. Το έλλειμμα κυβερνητικής αξιοπιστίας και το βαθύ "τραύμα" του 2015 αποτελούν τα μεγάλα βαρίδια για τον πρώην αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει μετατραπεί σε κόμμα προς... εξαφάνιση!

Η περίοδος του 2015, το δημοψήφισμα, η διαπραγμάτευση που οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο και η υπερ-φορολόγηση της μεσαίας τάξης δεν έχουν ξεχαστεί από ένα κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος. Η υπόσχεση του Τσίπρα για... καλύτερες μέρες και τα πρώτα "τσιτάτα" για τη φορολόγηση των πλουσίων, θα αφαιρούν διαρκώς πόντους από το κόμμα του και θα καθιστούν τον ίδιο επικίνδυνο και αμετανόητο. Όσο θα ρίχνει "τουφεκιές στον αέρα" χωρίς κοστολογημένες προτάσεις, προτάσσοντας τον επικοινωνιακό εντυπωσιασμό εις βάρος της ουσίας και του ρεαλισμού, τόσο η δυσπιστία των πολιτών θα τον περιορίζει σε ένα αυστηρώς αριστερό πλαίσιο.

Η στρατηγική του Τσίπρα εστιάζει κυρίως στην "αρνητική ψήφο" και την αποδόμηση της κυβέρνησης, παρά στην παρουσίαση ενός σοβαρού και αξιόπιστου προγράμματος που θα μπορούσε να... συγκινήσει. Ενώ ο Τσίπρας αναδεικνύει κοινωνικά προβλήματα, όπως η ακρίβεια, συχνά υστερεί στο να παρουσιάσει μια πειστική, ρεαλιστική και κοστολογημένη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης που δεν θα διαταράξει τη δημοσιονομική σταθερότητα της χώρας.

Πέραν του θέματος της οικονομίας, το εκλογικό σώμα αξιολογεί σωρευτικά και τη στάση της Αριστεράς στα εθνικά θέματα. Η κριτική των κομμάτων του χώρου στις αμυντικές δαπάνες και η καταψήφιση σημαντικών εξοπλιστικών προγραμμάτων ή διμερών συμφωνιών (π.χ. με τη Γαλλία) ερμηνεύονται από ένα μέρος της κοινής γνώμης ως ιδεολογική εμμονή ή έλλειμμα πατριωτικού ρεαλισμού. Αυτό απομακρύνει τον Τσίπρα από το συντηρητικό και κεντρώο ακροατήριο, το οποίο ιεραρχεί ψηλά την εθνική ασφάλεια.

Άλλο όνομα, ίδια... γεύση και στο βάθος πολιτική σταθερότητα ή αστάθεια

Ο Αλέξης Τσίπρας και τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. από τις μέχρι στιγμής δηλώσεις τους, επιβεβαιώνουν ότι επί της ουσίας την επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα, αλλά με μοναδικό... showman τον ίδιο.

Το τελικό διακύβευμα της σύγκρουσης Μητσοτάκη-Τσίπρα, αναδεικνύει μια βαθιά πολιτική και ιδεολογική διαίρεση. Ο σημερινός πρωθυπουργός ποντάρει στη δυναμική της σταθερότητας, της ανάπτυξης και του εκσυγχρονισμού, προτάσσοντας τα απτά αποτελέσματα της πολιτικής του και το ισχυρό του προφίλ στο εξωτερικό. Ο πρώην πρωθυπουργός από την άλλη, επενδύει στη φθορά της κυβέρνησης, την κοινωνική δυσαρέσκεια από την ακρίβεια και την ανάγκη για πολιτική αλλαγή, προσπαθώντας να πείσει ότι έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος.

Η τελική αναμέτρηση θα κριθεί από το ποιος θα καταφέρει να επιβάλει τη δική του ατζέντα. Αν η συζήτηση περιστραφεί γύρω από το μέλλον της οικονομίας, την ασφάλεια και τη σταθερότητα, ο Μητσοτάκης έχει σαφές προβάδισμα. Αν, αντίθετα, κυριαρχήσει η οργή για την ακρίβεια, το κοινωνικό κράτος και οι θεσμικές παραφωνίες, ο Τσίπρας θα βρει το έδαφος που ψάχνει για να ανατρέψει τα προγνωστικά. Το βέβαιο είναι ότι οι δύο ηγέτες θα συγκρουστούν μέχρι τέλους, σε μια μάχη που θα καθορίσει την πορεία της χώρας για τα επόμενα χρόνια.

Πάντως, έτσι όπως διαμορφώνονται μέχρι στιγμής οι συσχετισμοί δυνάμεων, ο Τσίπρας μπορεί να ελπίζει κάποια στιγμή ότι θα ξαναγίνει... πρωθυπουργός, αφού όμως αποχωρήσει ο Μητσοτάκης! Κρατήστε δε ότι από το 2016 που έγινε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος, ο "άχαστος" βλέπει μονίμως την... πλάτη του, ενώ ακόμη και σήμερα που η κυβέρνηση έχει υποστεί φθορά, η πρωτιά του πρωθυπουργού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ούτε σε επίπεδο επίπεδο ποσοστού της Νέας Δημοκρατίας, ούτε σε επίπεδο καταλληλότητας, αλλά ούτε και σε επίπεδο σύγκρισης στους επιμέρους τομείς πολιτικής. Στις εκλογές του 2027, το δίλημμα δεν είναι Μητσοτάκης ή Τσίπρας αλλά Μητσοτάκης ή πολιτική αστάθεια...

Η πραγματικότητα της περιόδου 2015-2019 δεν παραγράφεται, έστω και αν στη χώρα μας ο αριθμός των... αμνημόνων εξακολουθεί να παραμένει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το 2015 σημειώθηκε ένα κομβικής σημασίας γεγονός που σχηματοποίησε τις "δύο Ελλάδες". Είχαμε το "Όχι" που έδειξε ότι οι 6 στους 10 πολίτες κινούνται σε ένα παράλληλο σύμπαν. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Ανεξαρτήτων Ελλήνων άφησε πίσω της ένα βαρύ αποτύπωμα θεσμικής απαξίωσης, απροκάλυπτων παρεμβάσεων στη Δικαιοσύνη και πρωτοφανών σκανδάλων.

Το δόγμα της δήθεν "κάθαρσης" μετατράπηκε γρήγορα στο πιο καθεστωτικό σύστημα εξουσίας της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Η υπόθεση Novartis αποτέλεσε το αποκορύφωμα της εργαλειοποίησης των θεσμών. Με όχημα ανώνυμους ψευδομάρτυρες, η τότε κυβέρνηση επιχείρησε να εξοντώσει πολιτικά δέκα κορυφαία στελέχη της αντιπολίτευσης. Μεταξύ αυτών και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος όμως σήμερα, ευθυγραμμίζεται με τον Τσίπρα, με τη λογική "να φύγει ο Μητσοτάκης". Κι ας έλεγε τότε ο Μεσσήνιος ότι θα τον πάει μέχρι τέλους! Έτσι, για να φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη. Κλείνει η παρένθεση...

Η περίφημη δήλωση "είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους" προεξόφλησε δικαστικές αποφάσεις πριν καν ξεκινήσει η έρευνα. Η μετέπειτα κατάρρευση της υπόθεσης και η αρχειοθέτηση των φακέλων για το σύνολο των πολιτικών προσώπων απέδειξαν τον πραγματικό στόχο, που δεν ήταν άλλος από τη δημιουργία ενός βιομηχανικού δικαστικού διωγμού. Η ανάμειξη κορυφαίων στελέχων της τότε κυβέρνησης στη χειραγώγηση της δικαστικής εξουσίας τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τη διάκριση των εξουσιών. Η δήθεν "εντιμότητα" θυσιάστηκε στον βωμό της εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων.

Από την άλλη πλευρά, είχαμε το φιάσκο των τηλεοπτικών αδειών και τα... βοσκοτόπια Καλογρίτσα! Η απόπειρα ελέγχου του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου μέσω του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο της... διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος δεν ήταν η τάξη, αλλά η δημιουργία ενός ελεγχόμενου, φιλικού προς το Μαξίμου μιντιακού κατεστημένου. Η υπόθεση του εκλεκτού της κυβέρνησης, Χρήστου Καλογρίτσα, παραμένει εμβληματική.

Η αποδοχή εγγυητικών επιστολών που βασίζονταν σε δανεικά "βοσκοτόπια" αποτέλεσε παγκόσμια πρωτοτυπία πολιτικής ευνοιοκρατίας. Οι μετέπειτα δικαστικές αποκαλύψεις για "κόκκινα εκατομμύρια", SMS-οδηγίες από το Μαξίμου και εικονικές συμβάσεις κατέρριψαν οριστικά τον μύθο των καθαρών χεριών. Ο διαγωνισμός κρίθηκε αντισυνταγματικός από το Συμβούλιο της Επικρατείας, σφραγίζοντας μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολίτευσης.

Πρώτη δύναμη στις... φυλακές ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα!

Στον τομέα της δικαιοσύνης και της δημόσιας ασφάλειας, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφάρμοσε μια ιδεοληπτική πολιτική με ολέθριες συνέπειες.

Ο νόμος που έφερε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποτέλεσε το όχημα για τη μαζική αποφυλάκιση χιλιάδων κρατουμένων, μεταξύ των οποίων και σκληρών βαρυποινιτών. Με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών καταστημάτων, καταδικασμένοι για σοβαρότατα κακουργήματα, ληστείες και δολοφονίες επέστρεψαν στην κοινωνία. Πολλοί από αυτούς επαναδραστηριοποιήθηκαν άμεσα στο κοινό έγκλημα. Η ασφάλεια της χώρας υπονομεύτηκε συνειδητά, αποδεικνύοντας ότι το δόγμα της κυβέρνησης έθετε τις ιδεολογικές εμμονές πάνω από την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Η διαχείριση των σωμάτων ασφαλείας και ειδικά της Ελληνικής Αστυνομίας αποτέλεσε μνημείο απαξίωσης. Η ΕΛ.Α.Σ. επί ΣΥΡΙΖΑ υπέστη έναν πρωτοφανή ιδεολογικό ακρωτηριασμό. Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αντιμετώπιζε τους αστυνομικούς όχι ως εγγυητές του νόμου, αλλά ως εν δυνάμει απειλή για το "κίνημα". Από την άλλη πλευρά, δεν γίνεται να μην θυμηθούμε το άσυλο ανομίας στα Εξάρχεια. Η περιοχή παραδόθηκε πλήρως σε κουκουλοφόρους, εμπόρους ναρκωτικών και ποινικούς. Η αστυνομία έλαβε ρητές εντολές μη παρέμβασης, μετατρέποντας το κέντρο της Αθήνας σε γκέτο. Επιπλέον, μία από τις πιο αποτελεσματικές μονάδες κατά της εγκληματικότητας, η Ομάδα ΔΕΛΤΑ, διαλύθηκε για καθαρά ψηφοθηρικούς και ιδεολογικούς λόγους. Δημόσια και ιδιωτικά κτίρια τελούσαν υπό μόνιμη κατάληψη, με την αστυνομία σε ρόλο απλού θεατή, καθώς οι πολιτικές εντολές απαγόρευαν τις εκκενώσεις. Για όλα τα παραπάνω ο Τσίπρας ποτέ δεν έκανε αυτοκριτική και ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη. Το βαρύ παρελθόν στα ζητήματα νομιμότητας θα τον κυνηγάει όσα κόμματα και αν ιδρύσει...

Μνημείο ντροπής για τον Τσίπρα η τραγωδία στο Μάτι

Η απόλυτη κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού αποτυπώθηκε στην εθνική τραγωδία του Ματιού.

Στελέχη της Πυροσβεστικής χρησιμοποιήθηκαν σε επικοινωνιακά σόου για τη συγκάλυψη των ευθυνών, ενώ η έλλειψη συντονισμού κόστισε 104 ζωές. Τα σώματα ασφαλείας εξαθλιώθηκαν υλικά και ηθικά. Οι επιχειρησιακοί αξιωματικοί παραμερίστηκαν για να τοποθετηθούν κομματικά εγκάθετοι, ενώ η επιχειρησιακή ικανότητα του σώματος ισοπεδώθηκε για να μην πληγεί το «αριστερό προφίλ» της κυβέρνησης. Η υποκρισία του... νέου αποδείχθηκε πιο παλιό από το παλιό

Το προπέτασμα καπνού για να "τσιμπήσουν" τα κορόιδα

Το δόγμα Τσίπρα για "Δικαιοσύνη και Εντιμότητα" δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα επικοινωνιακό προπέτασμα καπνού.

Πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις κρυβόταν η κυνική επιδίωξη κατάληψης των αρμών της εξουσίας. Η συνεργασία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, οι μεθοδεύσεις στην οικονομία με τα capital controls και το τρίτο μνημόνιο, καθώς και η διαχείριση του προσφυγικού με τις καταγγελίες για κακοδιαχείριση κονδυλίων, συμπληρώνουν το παζλ. Η ιστορία έχει ήδη καταγράψει την περίοδο 2015-2019 ως μια εποχή θεσμικού εκτροχιασμού. Κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας επικαλείται την "εντιμότητα", η μνήμη των πολιτών επιστρέφει στη Novartis, τις άδειες-μαϊμού, τις αποφυλακίσεις εγκληματιών και την πλήρως διαλυμένη Ελληνική Αστυνομία. Το ηθικό πλεονέκτημα πέθανε στις δικαστικές αίθουσες και στους δρόμους της χώρας, ενώ το "πείραμα" με τους λαϊκιστές κόστισε στην οικονομία τουλάχιστον 200 δισ. ευρώ, σύμφωνα με δηλώσεις του τότε αρχιλογιστή του Euro Working Group, Τόμας Βίζερ, στο Φόρουμ των Δελφτών τον Μάρτιο του 2018.

Κατά τα... λοιπά, ο Τσίπρας φέρνει το νέο, επειδή άλλαξε ο... Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Δεν μπορεί να βρει ένα πεδίο όπου μπορεί να χτυπήσει τον Μητσοτάκη και ρίχνει την τελευταία... ζαριά. Επαναφέρει το ηθικό πλεονέκτημα, που αποτελεί το "καταφύγιο" ενός πολιτικού απατεώνα. Αυτός κάνει το μόνο πράγμα που γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον πολιτικό. Ωστόσο, καλό είναι να εξηγήσει κάποιος σε όσους τον ξαναπιστέψουν, ότι δεύτερη και τρίτη περίπτωση αποδοχής μιας απάτης δεν νοείται. Γιατί, πολύ απλά, αυτό ισοδυναμεί με συνενοχή στον ολισθηρό κατήφορο της οπισθοδρόμησης της χώρας.

Για τη Νέα Δημοκρατία, η κατάκτηση της αυτοδυναμίας δεν αποτελεί απλώς έναν κομματικό στόχο, αλλά την αναγκαία συνθήκη ώστε η Ελλάδα να αποφύγει τη διολίσθηση σε μια νέα περίοδο αβεβαιότητας και πειραματισμών. Ο κίνδυνος του λαϊκισμού, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος, παραμένει υπαρκτός, "τρεφόμενος" από τη δικαιολογημένη κόπωση των πολιτών.

Τι πρέπει, λοιπόν, να πράξει η παράταξη για να κερδίσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας; Τα επίπεδα, στα οποία πρέπει να κινηθεί η κυβέρνηση με μεγαλύτερη ένταση και αποτελεσματικότητα είναι τα εξής:

1. Η μάχη με την καθημερινότητα και την ακρίβεια. Το ισχυρότερο αντίδοτο στον λαϊκισμό είναι η παραγωγή απτών αποτελεσμάτων στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, την ενέργεια και τη στέγαση αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για την κυβέρνηση, όπως συμβαίνει και για όλες τις κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη. Επιπλέον, απαιτείται εντατικοποίηση των ελέγχων για την πάταξη της αισχροκέρδειας και επιβολή αυστηρών προστίμων, όχι με όρους επικοινωνίας, αλλά με όρους καθαρότητας και δικαιοσύνης.

2. Αυξήσεις εισοδημάτων. Είναι επιβεβλημένη η σταδιακή μείωση των φόρων και η διατήρηση του θετικού momentum για τις συλλογικές συμβάσεις, ώστε να αυξηθεί το μέσο αλλά και το διαθέσιμο εισόδημα κάθε νοικοκυριού.

3. Στεγαστική πολιτική. Η διεύρυνση των προγραμμάτων για φθηνή στέγη, ειδικά για τους νέους που πλήττονται περισσότερο από την κρίση των ακινήτων, αποτελεί μονόδρομο για την κυβέρνηση, ενώ το θέμα, πέραν της κοινωνικής διάστασης έχει και τεράστια σημασία για την ανάπτυξη της οικονομίας.

4. Εκσυγχρονισμός του κράτους και των υποδομών. Οι πολίτες απαιτούν ένα κράτος που λειτουργεί με αξιοκρατία, ταχύτητα και ασφάλεια. Οποιεσδήποτε δυσλειτουργίες στους κρίσιμους τομείς της καθημερινότητας αποτελούν "βούτυρο στο ψωμί" των λαϊκιστικών δυνάμεων και η κυβέρνηση οφείλει να λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να βάλει τους φαύλους και τους πολιτικούς απατεώνες στη θέση τους.

5. Ασφάλεια και Δικαιοσύνη. Χρειάζεται επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης και ενίσχυση του αισθήματος ασφάλειας στις γειτονιές. Οι μεγάλες επιτυχίες της Ελληνικής Αστυνομίας δίνουν ένα θετικό μήνυμα, ωστόσο, πρέπει να γίνει ακόμη πολλή δουλειά για να αισθανθούν πιο ασφαλείς οι πολίτες έναντι των εγκληματιών.

8. Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ο πλήρης εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου και των αστικών συγκοινωνιών, με έμφαση στην ασφάλεια των επιβατών, αποτελούν ζητούμενο ιδίως μετά το εθνικό τραύμα της τραγωδίας των Τεμπών.

Οι παραπάνω 8 τομείς πρέπει να αποτελούν (και αποτελούν) την πυξίδα για τις επόμενες κινήσεις της Νέας Δημοκρατίας. Αντίπαλος της δεν είναι ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης ή η Καρυστιανού, αλλά τα προβλήματα της καθημερινότητας με κυρίαρχο αυτό της ακρίβειας, το οποίο έχει τις ρίζες του στις γεωπολιτικές κρίσεις που πυροδότησαν την ενεργειακή κρίση στον πλανήτη. Στο επίπεδο αυτό, το κυβερνών κόμμα πρέπει να... υπενθυμίζει κάθε λίγο και λιγάκι στο εκλογικό σώμα, ότι το κόστος που πληρώνουμε αφορά ολόκληρο τον πλανήτη. Επιπλέον, πρέπει να στείλει το μήνυμα προς το... φιλορωσικό εκλογικό σώμα, ότι η επέμβαση του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι ενάντια στα συμφέροντα της Ευρώπης και της Ελλάδας και ο λογαριασμός πληρώνεται από εμάς...

Ιδεολογική καθαρότητα και διεύρυνση χωρίς αλλοίωση.

Η ΝΔ πέτυχε τις προηγούμενες νίκες της κυριαρχώντας στο πολιτικό Κέντρο, χωρίς όμως να χάσει τις παραδοσιακές της βάσεις.

Η διατήρηση αυτής της ισορροπίας είναι κρίσιμη, από τη στιγμή που υπάρχουν η φθορά της εξουσίας και τα κόμματα του λαϊκισμού. Το κυβερνών κόμμα, απευθυνόμενο στο Κέντρο, οφείλει να προβάλλει ακόμη περισσότερο το μεταρρυθμιστικό, εκσυγχρονιστικό και φιλελεύθερου πρόσωπο της παράταξης που ελκύει τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Από την άλλη πλευρά,  πρέπει να αποφύγει τους ιδεολογικούς ακροβατισμούς που αποξενώνουν το συντηρητικό ακροατήριο, το οποίο συχνά μετακινείται προς μικρότερα κόμματα στα δεξιά της ΝΔ. Άλλωστε, εκτός από το κόμμα της Καρυστιανού, το οποίο παίρνει και δεξιό ακροατήριο, υπάρχουν ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου, ενώ αναμένεται και η δημιουργία κόμματος από τον... αμετανόητο Αντώνη Σαμαρά.

Σε κάθε περίπτωση, εκτός από την οικονομία, η κυβέρνηση πρέπει να ενισχύει συνεχώς το πατριωτικό πρόσημο της, ακριβώς για να κάνει τη διαφορά τόσο έναντι των... απάτριδων, όσο και έναντι των "επαγγελματιών πατριωτών"! Η υπεύθυνη και αυστηρή εξωτερική πολιτική, η θωράκιση των συνόρων και η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων είναι ένα μοτίβο, το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει ωφελήσει τη χώρα, αλλά και το κυβερνών κόμμα.

Αποδόμηση του λαϊκισμού και των fake news με επιχειρήματα και αλήθειες

Οι λαϊκιστές υπόσχονται εύκολες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα, κάτι που διευκολύνει την κυβέρνηση στη στρατηγική και την τακτική που θα ακολουθήσει έως τις εκλογές.

Η απάντηση της κυβέρνησης δεν πρέπει να είναι η αλαζονεία, αλλά η παράθεση στοιχείων και η ειλικρίνεια. Απαιτείται ρεαλιστικός λόγος με ξεκάθαρη παρουσίαση του τι είναι εφικτό και τι όχι, με βάση τις δημοσιονομικές αντοχές της χώρας. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση έχει το αβαντάζ στη σύγκριση προγραμμάτων. Όταν οι άλλοι θα υπόσχονται λεφτά από τα ανύπαρκτα "λεφτόδεντρα", η κυβέρνηση πρέπει με τη γλώσσα των αριθμών να αναδεικνύει το εφικτό και χειροπιαστό για την κοινωνία, αφήνοντας το... φανταστικό για τους ανεύθυνους τυχοδιώκτες της αντιπολίτευσης και τους... αφελείς που θα τους πιστέψουν.

Η αντιπαραβολή των κοστολογημένων κυβερνητικών προτάσεων με τις ανεφάρμοστες υποσχέσεις της αντιπολίτευσης, αναμένεται να αποτελέσει το κυρίαρχο μοτίβο στην τελική ευθεία προς τις εκλογές. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση οφείλει να αναγνωρίζει άμεσα τα λάθη και να τα διορθώνει. Οι πολίτες συγχωρούν τα λάθη, αλλά αποστρέφονται την άρνηση της πραγματικότητας.

Πολιτική κινητοποίηση και ανανέωση προσώπων

Η κυβερνητική φθορά αντιμετωπίζεται με φρέσκιες ιδέες και νέα πρόσωπα που δεν κουβαλούν τα βάρη του παρελθόντος.

Η ανανέωση των ψηφοδελτίων ενόψει των εξαιρετικά κρίσιμων εκλογών του 2027, πρέπει να αποτελεί "ευαγγέλιο" για το επιτελείο της οδού Πειραιώς. Η εισαγωγή επιστημόνων, επαγγελματιών και νέων ανθρώπων στην πολιτική σκηνή, που μπορούν να μιλήσουν στη γλώσσα της νέας γενιάς θα εκτιμηθεί θετικά από το εκλογικό σώμα, ενώ απαιτείται η αδιάκοπη επικοινωνία και η παρουσία των στελεχών σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, για την καταγραφή των τοπικών προβλημάτων.

Το κρίσιμο διακύβευμα

Το διακύβευμα της επόμενης κάλπης είναι η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με "λευκή επιταγή", αλλά ούτε και με την επίδειξη αλαζονείας, ελλείψει αντιπάλου.

Η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές την άνοιξη του 2027, πρέπει να διατηρήσει το momentum της πολιτικής σταθερότητας και αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο με τη Νέα Δημοκρατία, είτε αυτοδύναμη είτε σε συνεργασία με ένα σοβαρό ΠΑΣΟΚ. Σε καμία περίπτωση, δεν έχουμε την πολυτέλεια να δούμε τα επιτεύγματα των τελευταίων 7 ετών να ακυρώνονται. Η αποφυγή της ακυβερνησίας είναι το τεράστιο στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η χώρα, αρκεί η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης να λειτουργήσουν με όρους "μηδενικού λάθους"! Ο μεγαλύτερος εχθρός της χώρας είναι οι ετερόκλητες συμμαχίες από λαϊκιστές και τυχοδιώκτες. Είναι μαθηματικώς βέβαιο, ότι αν μπλέξουμε σε μια τέτοια περιπέτεια, θα σημειωθεί οικονομική οπισθοδρόμηση.

Η πολιτική σταθερότητα περνάει μέσα από τις κινήσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι οι μοναδικοί εγγυητές της προόδου, αφήνοντας πίσω την αλαζονεία και εστιάζοντας αποκλειστικά στις ανάγκες του πολίτη. Ο δρόμος προς την κάλπη απαιτεί έργα, υπευθυνότητα και καθαρές κουβέντες.

Η πολιτική αστάθεια είναι ενάντια στα συμφέροντα της χώρας και αυτό οφείλει να το επικοινωνεί διαρκώς η κυβέρνηση. Τέλος, αν βρει το πολιτικό θάρρος να συγκρουστεί με οργανωμένα συμφέροντα, να διορθώσει τα λάθη της και να εφαρμόσει μια πολιτική με ξεκάθαρο κοινωνικό και φιλολαϊκό πρόσημο, τότε όχι μόνο θα κερδίσει την αυτοδυναμία, αλλά θα εδραιώσει μια μακροχρόνια σχέση εμπιστοσύνης με τον ελληνικό λαό, αφήνοντας στο περιθώριο τους πάσης φύσεως... Τσίπρες!