Γράφει η Μαρία Άνθη

Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η Τουρκία θα επανέλθει ξανά στην σκληρή της στάση ύστερα από το Συμβούλιο της Ευρώπης στις 24 Σεπτεμβρίου. Εκτιμούν επίσης ότι θα έχουμε ένα μπρος – πίσω όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε ο Ακάρ την ίδια ημέρα που δεν ανανεώθηκε η NAVTEX του ερευνητικού Oruc Reis και των συνοδευτικών πολεμικών πλοίων.

Ποιος είναι όμως ο βαθύτερος συσχετισμός των δυνάμεων αυτή τη στιγμή, έπειτα από τη διαμόρφωση μιας ευρύτερης μεσογειακής ενέργειας που περιλαμβάνει τις χώρες του Νότου, της Ευρώπης της Αγύπτου και του Ισραήλ;  Είναι τόσο ισχυρή η Τουρκία ώστε να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι; θα απαντήσουμε σε αυτό.

Πρώτον, η  Τουρκία είναι ισχυρή αλλά με τους όρους του προηγούμενου αιώνα και όχι του 21ου που διανύουμε τώρα. Στον οποίο φαντασιώνεται ότι μπορεί να γίνει μεγάλη περιφερειακή δύναμη. Τα ατού της είναι βέβαια ο πολυπληθής της στρατός έναντι της Ελλάδας.

Δεύτερον, είναι η Εθνικοϊσλαμική έπαρση ενός λαού με κουλτούρα κατακτητή και ισλαμο-εθνικιστική έξαρση. Τρίτον,  τα πολλά φθηνά εργατικά χέρια που διαθέτει στα σύνορα της Ευρώπης που εξυπηρετεί την εξάπλωση των Ευρωπαϊκών βιομηχανιών και ιδιαίτερα της Γερμανία.

Στην εποχή μα όμως, η ισχύς μιας χώρας, εξαρτάται κυρίως από τα οπλικά συστήματα και την εξελιγμένη τεχνολογία που διαθέτει μια χώρα στον πόλεμο όπως για παράδειγμα το Ισραήλ και όχι μόνον το πλήθος των στρατιωτών στο επίπεδο της μάχης.

Απ’ την άλλη μεριά η Ελλάδα παρουσιάζει ορισμένα πλεονεκτήματα.

Πρώτον, και σε αυτό το επίπεδο η Ελλάδα δεν υστερεί, πολύ δε περισσότερο μάλιστα όταν έχει εξασφαλίσει την στρατιωτική συμμαχία της Γαλλίας που είναι η μεγάλη δύναμη της Ευρώπης.

Το δεύτερο, ισχυρό στοιχείο της Ελλάδας είναι η συμμαχία μιας ομοσπονδίας κρατών της Ευρώπης, έναντι ενός έθνους κράτους. Αυτή η συμμαχία, δεν μπορούσε να υπάρξει τον προηγούμενο αιώνα παρά μόνον τώρα στη βάση της Ε.Ε η οποία είναι ναι μεν οικονομική αλλά ταυτοχρόνως και κατ’ ανάγκη πολιτική Ένωση.

Μάλιστα οι προκλήσεις της Τουρκίας στα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου που είναι και εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε, αφυπνίζουν εφ’ ενός μεν, την Ευρωπαϊκή κοινή ΄γνώμη, αλλά θέτουν υπό των ευθυνών τους, τα κράτη μέλη στην προάσπιση της Ευρωπαϊκής εδαφικής ακεραιότητας. Αυτό είναι το μάθημα που προκύπτει, από τις εξελίξεις των τελευταίων δύο μηνών.

Τρίτον, στο οικονομικό επίπεδο, την ώρα που η Τουρκία, βουλιάζει κάτω από την πίεση της πανδημίας και την ελεύθερη πτώση της  λύρας, η Ελλάδα έχει ισχυρή οικονομική υποστήριξη από την Ε.Ε, για να αντιμετωπίσει την κρίση και να κρατήσει την κοινωνική της συνοχή, ενώ αντίθετα η Τουρκία κινδυνεύει να μπει σε ένα κυκεώνα οικονομικής  κρίση που θα υπονομεύσει τη εσωτερική ηγεμονία του Ερντογάν σε σημείο που θα απελευθερώσει φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας όπως είναι το κουρδικό και άλλες μειονότητες που ασφυκτιούν κάτω από τη Δικτατορία του Ερντογάν.

Ταυτόχρονα η Ευρώπη, αποκτά ομοσπονδιακή, συνείδηση και αποκρούει το κίνδυνο εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού, από την Τουρκία.

 Σε αυτό το πεδίο αναπροσαρμόζονται και οι παράγοντες της Γερμανίας, που ευνοούσε τα σχέδια του Ερντογάν καθώς και της Γαλλίας η οποία τάσσεται υπέρ της Ελλάδας. Η Γαλλία κινείται σε ένα καθαρά πολιτικό επίπεδο, της ολότητας της Ευρώπης και της ουσιαστικής συμμαχίας με τα κράτη μέλη όπως η Ελλάδα.

Ο παράγοντας της Γερμανίας, εκινείτο, μέχρι τώρα με βάση έναν οικονομικού τύπου προσανατολισμό, για τα στενά εθνικά της συμφέροντα, που έχουν να κάνουν με τις χιλιάδες κυρίως Γερμανικές επιχειρήσεις, που δρουν στην Τουρκία.

Αυτή η σχέση ανατρέπεται πλέον, καθώς η αποφασιστική στάση της Γαλλίας και άλλων Μεσογειακών χωρών, θέτει επί τάπητος τα συνολικά συμφέροντα της Ευρώπης που είναι και μακροπρόθεσμα της Γερμανίας, τα οποία χωρίς όρους πολιτικής συμμαχίας, και αλληλεγγύης απειλούνται σε βάθος χρόνου.

Τι αντίθετο, να ισχυριστεί η Γερμανία, στο επίπεδο του Συμβουλίου της Ευρώπης; ότι αδιαφορεί για την ειρήνη στη Μεσόγειο και στην Ευρώπη; Επειδή έχει οικονομικά συμφέροντα στην Τουρκία; Αυτό πλέον δεν είναι δυνατόν να συμβεί, από τη στιγμή, που διακυβεύεται το μέλλον της Ευρώπης, από απειλές.

Η ίδια η Γερμανία, έχει μεγαλύτερα οικονομικά συμφέροντα από τη συνοχή της Ευρώπης, σε σχέση με τα συμφέροντά της στην Τουρκία. Και είναι αναγκασμένη πλέον να επιλέξει, θα ταυτιστεί πολιτικά με τους εταίρους της, την Ε.Ε ή θα προτάξει συμφέροντα εκτός αυτής.

Μετά από το crash – test, των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και τις απειλές για τα Ελληνικά νησιά, η Ελλάδα βγαίνει ισχυρότερη σε διπλωματικό επίπεδο, με πολλούς νέους συμμάχους και με εκφρασμένη τη βούληση να συμπορευτούν με την Ελλάδα για την Μεσογειακή ειρήνη και σταθερότητα που είναι και το ζητούμενο.

Πολιτική Ανάλυση της Μαρίας Άνθη

Εάν το κράτος, χρηματοδοτούσε όλες τις χρεοκοπημένες μεγάλες εταιρίες και τράπεζες όπως στο παρελθόν, στο τέλος θα χρεοκοπούσε και το ίδιο γιατί ποιος θα σηκώσει ένα τέτοιο βάρος. Από που θα αντλήσει το κράτος τους πόρους αυτούς, από τους φορολογούμενους; αυτό είναι ένα ερώτημα. Από τις κατεστραμμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις; από τους δημοσίους υπαλλήλους; από που θα αντληθεί ένα μεγάλο μέρος του ποσού χρηματοδότησης αυτά είναι ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν.

Αν υπολογίσομε όλα αυτά που λένε οι ειδικοί να δώσει το κράτος, στο τέλος θα υπάρξει ανάκαμψη γιατί δεν θα έχουμε αποθεματικά, τα ήδη αποθεματικά που έχουμε όμως δεν φθάνουν. Έτσι το κράτος θα είναι αναγκασμένο να χρεωθεί από άλλα ιδιωτικά κεφάλαια που είναι ρευστά. Αν σκεφτούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του κινούμενου κεφαλαίου είναι εικονικό, σε σχέση με το πραγματικό - με αυτό τον τρόπο - το νεκρό κεφάλαιο που είναι αέρας θα καταπιεί, θα ρουφήξει, το πραγματικό.

Στο Παρίσι, μπορεί ένα σπίτι να κοστίζει ένα εκατομμύριο ευρώ ενώ η πραγματική του αξία δεν αγγίζει ούτε τις εκατό χιλιάδες ευρώ. Αυτό το κάνει ο καπιταλισμός, φουσκώνει δηλαδή ανεβάζει τις τιμές με αποτέλεσμα να εξανεμίζονται τα εισοδήματα. Είναι σαν να ρίχνουμε στο κρασί νερό, αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχουμε δύο κιλά κρασί αν προσθέσουμε ένα κιλό νερό επιπλέον. Διότι εάν το αποστάξουμε θα δούμε πόσο κρασί έχουμε. Όλο το σύστημα δουλεύει για να παράγει εικονικό κεφάλαιο, έτσι υπάρχει ο κίνδυνος το εικονικό κεφάλαιο να καταπιεί το πραγματικό και τότε έρχεται η φτώχεια και η πείνα.

Το φούσκωμα είναι το εικονικό κεφάλαιο που τρώει το πραγματικό. Έτσι έσκασε η φούσκα με τα ακίνητα το 2008 και τώρα σκάει η φούσκα στα πετρέλαια.

Έφθασε η τιμή στο βαρέλι πετρελαίου τέσσερις φορές πιο πάνω από ότι ήταν πριν δυο χρόνια. Είναι ακριβώς το αντίθετο από ότι συνέβη το 1973 με τη πετρελαϊκή κρίση, όπου το βαρέλι ήταν στα τρία δολάρια και έφθασε στα δώδεκα δολάρια το βαρέλι μέσα σε ένα χρόνο.

Ουσιαστικά τώρα αυτό συνέβη με τη πτώση του παγκόσμιου καταναλωτισμού λόγω πανδημίας, απλώς δεν το λένε. Ο δρόμος όμως για τη χρεοκοπία βρίσκεται μπροστά μας.

Το πιστεύουν αυτό διότι όλοι οι σημαίνοντες λένε τα ίδια. Μεγάλοι επικοινωνιολόγοι, επιστήμονες, οικονομολόγοι, έχουν αυτή τη πεποίθηση. Μα είναι απλό, επειδή όλες αυτές οι ελίτ καλοπληρώνονται και δεν μπορούν με άλλο τρόπο να πάρουν αυτά τα χρήματα.

Tης Μαρίας Άνθη

Η εξαγορά γίνεται σε πολλά πεδία και συστηματικά αφού όλη αυτή ή ελίτ λειτουργεί ως φερέφωνο του συστήματος. Είναι το μυστικό, το οποίο αγγίζει μέχρι και το χώρο της έρευνας ό,τι δεν είναι προς το συμφέρον του κεφαλαίου, μοιραίως είναι καταδικασμένο να μπει στην αφάνεια ίσως και για χρόνια, είναι νόμος απαράβατος αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Ο λαός που δεν διαχειρίζεται οικονομία και διοίκηση, ακόμη κι αν πιστεύει το αντίθετο δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Έχει δοθεί ερμηνεία και από το Μαρξ, ότι το πρόβλημα είναι ταξικό αλλά από κανέναν δεν έχει εξηγηθεί σε βάθος ο ρόλος των ελίτ που λειτουργεί ανεξάρτητα από τις ταξικές συγκρούσεις.

Ελίτ έχουν και τα δεξιά και τα αριστερά κόμματα, διότι μέσω των διαφόρων ελίτ και τη γραφειοκρατία εκφράζονται και πολιτικοί και κόμματα. Οι πολίτες ψηφίζουν, οι ελίτ αποφασίζουν, όμως αυτή είναι η ουσία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και το αποτέλεσμα.

Όπου υπάρχουν οι μεγάλες αμοιβές και οι ειδικοί, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί το μοντέλο του καπιταλισμού, έτσι είναι αναγκασμένοι να το εκθειάζουν π.χ. οικονομολόγοι και να επιχειρηματολογούν.

Ακόμη κι όταν πέφτουν έξω οι προβλέψεις τους, όπως έγινε το 2008 ως προς την κρίση. Είχαν πει και διατυμπάνιζαν ότι θα έχουμε ανάπτυξη 3% και είχαμε ύφεση και μάλιστα ήταν γενικευμένη η κρίση.

Τώρα θα έχουμε γενικευμένη ύφεση μετά το κορωνοϊό και σύμφωνα με το Δ.Ν.Τ ή ύφεση θα φθάσει το 3%, όμως κατά τα φαινόμενα ολόκληροι κλάδοι της οικονομίας βουλιάζουν όπως τουρισμός, μεταφορές, με τη κατανάλωση ενέργειας να έχει μειωθεί κατά 50%.

Αυτό είναι γροθιά στο στομάχι του καταναλωτικού μοντέλου. Ο τουρισμός είναι μια μεγάλη κατανάλωση και η εστίαση συγκαταλέγεται μέσα σε αυτόν, οι μεταφορές το ίδιο. Όλα αυτά δείχνουν - και εφόσον η κρίση αυτή έχει κι άλλες φάσεις - ότι θα μας απασχολήσουν σχεδόν δύο χρόνια τα φαινόμενα.

Πράγμα που σημαίνει ότι η ύφεση θα είναι πολύ μεγαλύτερη από την προβλεπόμενη. Κάποτε ο καπιταλισμός τα κατάφερνε τώρα θα βγει πολύ λαβωμένος από αυτή τη κρίση. Το παραδειγματικό μοντέλο του θα στραπατσαριστεί.

Το παραδειγματικό μοντέλο είναι αυτό το μοντέλο που πάνω εκεί βασίζονται όλες οι θεωρίες και οι πολιτικές του Φιλελευθερισμού.

Η αναγκαστική προσαρμογή στο μεγάλο πρόβλημα θα οδηγήσει την Ευρώπη να κόψει νέο χρήμα και να κουρέψει το μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πληθωρισμό, αλλά ο πληθωρισμός θα βλάψει πάλι εκείνους που έχουν ρευστό και όχι εκείνους που δεν έχουν.

Ο καπιταλισμός προκειμένου να χάσει, θα κάνει υποχωρήσεις και θα παραχωρήσει χώρο για τα δημόσια αγαθά.

Ο κορωνοϊός είναι κάτι που φανέρωσε τις τρύπες του συστήματος λίγο πριν έλθει το τέλος. Τώρα το μεγάλο στοίχημα είναι η διόρθωση…

Συνέντευξη στη Μαρία Άνθη

Κε Κωνσταντινόπουλε, είσθε ο νέος πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα αναλαμβάνεται κια επίσημα πλέον τα καθήκοντά σας. Είναι γνωστή η φήμη και το κύρος του Συλλόγου αυτού όπου πάνω από 140 προσφέρει μόρφωση, πνευματικότητα, διοργανώνει διαλέξεις, από κάθε επιστημονικό κλάδο. Εκεί μέσα έχουν μιλήσει πάνω από όλα προσωπικότητες από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών. Σήμερα γίνονται αξιόλογες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Μόνο η πινακοθήκη περιλαμβάνει 240 έργα αξιόλογων ζωγράφων, η δε βιβλιοθήκη διαθέτει σπάνιες και ιστορικές εκδοσεις. Επομένως το πρώτο όπου σκέφτεται κανείς να σας ρωτήσει είναι ποιά είναι τα άμεσα σχέδιά σας για τον αρχαιότερο Πολιτιστικό Σύλλογος της Αθήνας το Παρνασσό.

Κα Άνθη, ο Παρνασσός αριθμεί 155 χρόνια ζωής, αφού ιδρύθηκε το 1865. Αποτέλεσε την πρώτη Ακαδημία Γραμμάτων και Τεχνών της χώρας, όπως αποδεικνύεται από το επιστημονικό περιοδικό με τον τίτλο «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ», που ανταλλάσσεται με αντίστοιχα επιστημονικά περιοδικά παγκοσμίως, από τους ετήσιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς (πεζογραφίας, ποίησης και δοκιμίου). Είναι γνωστό εξάλλου ότι η Α΄ Αθηναϊκή Σχολή που ανανέωσε τον ποιητικό λόγο και κυρίως ο εθνικός μας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς, αποτελούσαν το κέντρο της πνευματικής του δραστηριότητας. Είναι πασίγνωστος άλλωστε ο πίνακας του Ροϊλού (1919) που παριστάνει έξι ποιητές με κεντρική φιγούρα τον Παλαμά, συζητώντας σε ένα τραπέζι του Παρνασσού. Την πνευματική προαγωγή του λαού προώθησε επίσης μέσω διαλέξεων διακεκριμένων επιστημόνων. Παράλληλα, προώθησε και τις τέχνες, θεσπίζοντας καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς (ζωγραφικής, αγιογραφίας, γλυπτικής κ.τ.λ.), που αποτελούν μέχρι σήμερα βήμα προβολής νέων καλλιτεχνών. Έτσι, σύντομα ο Παρνασσός καθιερώθηκε στη συνείδηση της κοινωνίας ως ένας φάρος πολιτισμού. Η συνείδηση αυτής της εξαιρετικής πορείας του Συλλόγου είναι αυτή που καθοδηγεί το έργο μας. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τον πρωτοπόρο χαρακτήρα του Παρνασσού στα Γράμματα και τις Τέχνες και στο πλαίσιο αυτό έχουμε ιδρύσει από πέρυσι το Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Παρνασσού, στο οποίο διδάσκουν αφιλοκερδώς διακεκριμένες προσωπικότητες των Γραμμάτων. Οι διαλέξεις λαμβάνουν χώρα κάθε Τετάρτη 5 με 7 μ.μ. το χειμερινό εξάμηνο και 6 με 8 μ.μ. το εαρινό εξάμηνο με δωρεάν είσοδο και χορήγηση βεβαίωσης παρακολούθησης. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του Παρνασσού, ο οποίος γνώρισε άνθιση τον προηγούμενο χρόνο με την ίδρυση από το 1872 από τον εκ Πατρών ποιητή Βασιλειάδη της Σχολής Απόρων Παίδων, που επεκτάθηκε τον επόμενο αιώνα και σε άλλες πόλεις για τη δωρεάν εκπαίδευση, στέγαση και σίτιση απόρων νέων. Σήμερα συνεχίζεται με το δημοτικό σχολείο για ομογενείς και μετανάστες, οι οποίοι διδάσκονται την ελληνική γλώσσα, λαμβάνοντας και τη σχετική βεβαίωση, εγκεκριμένη από το Υπουργείο Παιδείας. Ο Παρνασσός διαθέτει Βιβλιοθήκη συνδεδεμένη με το εθνικό και διεθνές δίκτυο Βιβλιοθηκών 57000 περίπου τόμων, πολλοί από τους οποίους είναι σπάνιοι, και Πινακοθήκη 250 έργων διακεκριμένων ζωγράφων. Τα τελευταία χρόνια αξιοσημείωτη είναι η βοήθεια που προσφέρει στην προβολή του έργου του Παρνασσού ο Σύλλογος «Φίλοι του Παρνασσού».

Κε Κωνσταντινόπουλε, να φύγουμε λίγο από τα άμεσα και τωρινά εκ πρώτης όψεως σχέδια που είναι ο στόχος όπως μας είπατε να αναδείξετε τον πρωτοπόρο χαρακτήρα του Παρνασσού και να πάμε στα μελλοντικά και να σας ρωτήσω, πώς φαντάζεσθε το Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός στο μέλλον ώστε αυτός να πετύχει την πνευματική και ηθική βελτίωση του λαού που αυτός είναι τελικά και ο σκοπός του μέσα από μια σειρά υψηλού επιπέδου δράσεων. Οπωσδήποτε δεν θα ακολουθήσετε τα ήδη γνώριμα βήματα, η προσωπικότητά σας καταμαρτυρά ότι κομίζεται τη νέα πνοή στο Σύλλογο.

Επιδίωξή μας είναι να αναδειχθεί ο Παρνασσός πάλι στην περίοπτη πνευματική θέση που κατείχε με συγκεκριμένες δράσεις, όπως Λαϊκό Πανεπιστήμιο, μουσικές εκδηλώσεις, συνεργασίες με Πανεπιστήμια και με ομοειδείς Συλλόγους για την αξιοποίηση του αρχειακού του υλικού, εκδόσεις βιβλίων, βραβεύσεις προσωπικοτήτων και συλλογικοτήτων που προσέφεραν στην ελληνική κοινωνία, υποτροφίες, δωρεές κ.ά. Αποφασιστική βοήθεια για τις δράσεις αυτές θα προσφέρει η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας, που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια, μέσω της ίδρυσης Τεχνικής Υπηρεσίας, η οποία επιλαμβάνεται των σχετικών ζητημάτων και η οποία, μαζί με τη Γραμματεία, το Λογιστήριο και το Γραφείο Δημοσίων Σχέσεων, αποτελούν τις βασικές υποστηρικτικές υπηρεσίες του Συλλόγου.

Το κτήριο που κάποτε διδασκόνταν οι ξένες γλώσσες θα επαναλειτουργήσει ή στη θέση του θα προκύψουν άλλα νέα τμήματα ; Όπως κι εσείς γνωρίζετε η οικονομική κρίση επέφερε το κλείσιμο των σχολών αυτών ίσως και άλλω τμημάτων.

Το κτήριο της Σχολής Απόρων Παίδων (Καντακουζηνού και Θεμιστοκλέους), όπου διδάσκονταν οι ξένες γλώσσες, αξιοποιείται μετά την κρίση με μακροχρόνια μίσθωση, ώστε να μπορούν αν υπηρετηθούν οι σκοποί του Παρνασσού. Στο πλαίσιο αυτό θα επανεξετασθεί η λειτουργία του Τμήματος Ξένων Γλωσσών και Ηλεκτρονικών Υπολογιστών.

Κε Κωνσταντινόπουλε, ποιός είναι ο άξονας, χρυσή τομή θα λέγαμε που θα δώσει τη νέα ώθηση στο σύνολο του πνευματικού έργου του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, ώστε το έργο αυτό να παραμείνει σε Ακαδημαϊκό επίπεδο μεν αλλά και με το στοιχείο του νεωτερισμού, επομένως να έχουμε σε βάθος χρόνου εξέλιξη. Αν υπάρχει αυτός ο άξονας και έχετε μελετήσει που είναι και ο στόχος, θα ενσωματώνει και μια στρατηγική ως προς το ζητούμενο.

Ο άξονας αυτός είναι η ανάδειξη του ακαδημαϊκού χαρακτήρα του Παρνασσού, που, όπως αναλύσαμε πιο πάνω, βασίζεται σε μια σειρά δράσεων, όπως η λειτουργία Λαϊκού Πανεπιστημίου, οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί και οι ιστορικές εκδόσεις. Τελευταία, έχουμε προμηθευθεί μια μεγάλη σειρά από τα Γερμανικά Αρχεία, τα οποία σκοπεύουμε να εκδώσουμε σε μια ιστορική σειρά. Λογοτεχνία, Ιστορία και μουσική αποτελούν ένα τρίπτυχο πάνω στο οποίο πρέπει να επενδύσει ο Παρνασσός. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο Παρνασσός επιδιώκει ένα άνοιγμα στην ελληνική κοινωνία μέσα από τις βραβεύσεις μελών της, αλλά και ένα άνοιγμα στους μαθητές των σχολείων, ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν κάθε έτος τη θεατρική σκηνή για επίλεκτες παραστάσεις ή να επισκέπτονται τη Βιβλιοθήκη και την Πινακοθήκη.

θα έχουμε αλλαγές στο Δ.Σ μετά τις επικείμενες εκλογές που τυπικά και σύμφωνα με το καταστατικό το επόμενο διάστημα θα ακολοθήσουν; Είναι εύλογο το ερώτημά μου και συνηθισμένο να έχουμε αλλαγές αρμοδιοτήτων, εφόσον πολλά θέτονται σε νέες βάσεις.

Πάντα συμβαίνουν αλλαγές μετά τις εκλογές, όταν κάποια μέλη του Δ.Σ. επιθυμούν να αποχωρήσουν. Βασική όμως αρχή του Παρνασσού είναι τα μέλη του Δ.Σ. να συνεχίζουν την παρουσία τους. Οι αλλαγές αρμοδιοτήτων συμβαίνουν πάντα με τη σύμφωνη γνώμη των ενδιαφερομένων και σκοπός τους είναι η βελτιστοποίηση του διοικητικού έργου. Στο Δ.Σ. κατά κανόνα εκλέγονται διακεκριμένες προσωπικότητες, του Δημοσίου βίου, ως επί το πλείστον,

Καθηγητές Πανεπιστημίου, λόγω της στενής συνάφειας που είχε ο Σύλλογος καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας του με τον Ακαδημαϊκό χώρο.