Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Cell, η ομάδα εντόπισε συγκεκριμένα είδη βακτηρίων που «καταναλώνουν» χοληστερόλη στο έντερο και μπορεί να βοηθήσουν στη μείωση της χοληστερόλης και του κινδύνου καρδιακών παθήσεων. Οι ερευνητές ανέλυσαν μεταβολίτες και μικροβιακά γονιδιώματα από περισσότερους από 1.400 συμμετέχοντες στη μελέτη Framingham Heart Study, ένα πρόγραμμα δεκαετιών που επικεντρώθηκε στους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι ένας συγκεκριμένος τύπος βακτηρίων (Oscillibacter) προσλαμβάνει και μεταβολίζει τη χοληστερόλη από το περιβάλλον τους και ότι οι άνθρωποι που έφεραν υψηλότερα επίπεδα του βακτηρίου στο έντερό τους είχαν χαμηλότερα επίπεδα χοληστερόλης. Επίσης, βρήκαν ένα άλλο είδος βακτηρίων του εντέρου (Eubacterium coprostanoligenes) που επίσης συμβάλλει στη μείωση των επιπέδων της χοληστερόλης και μπορεί να έχει αλληλεπίδραση με το Oscillibacter. Τέλος, εντόπισαν και τον μηχανισμό που πιθανώς χρησιμοποιούν τα βακτήρια για να διασπάσουν τη χοληστερόλη.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι παρεμβάσεις που σχετίζονται με το μικροβίωμα θα μπορούσαν μια μέρα να βοηθήσουν στη μείωση της χοληστερόλης στους ανθρώπους. Επίσης, θέτουν τις βάσεις για πιο στοχευμένες έρευνες σχετικά με το πώς οι αλλαγές στο μικροβίωμα επηρεάζουν την υγεία και τις ασθένειες.

Οι αλλαγές στο μικροβίωμα του εντέρου συνδέονται επιπλέον με μια σειρά ασθενειών, όπως ο διαβήτης τύπου 2, η παχυσαρκία και η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου. Επίσης, άλλοι ερευνητές έχουν αποκαλύψει συνδέσεις μεταξύ της σύνθεσης του μικροβιώματος του εντέρου, των τριγλυκεριδίων και των επιπέδων σακχάρου στο αίμα ενός ατόμου έπειτα από ένα γεύμα. Ωστόσο, όπως σημειώνει η ερευνητική ομάδα, δεν έχουν καταφέρει να στοχεύσουν αυτές τις συνδέσεις με θεραπείες, εν μέρει επειδή δεν έχουν πλήρη κατανόηση των μεταβολικών οδών στο έντερο.

Εκεί οι γιατροί ανακάλυψαν πως υπεύθυνος ήταν ένας παρασιτικός σκώληκας, μήκους σχεδόν 30 εκατοστών, στο έντερό της.

«Δεν πίστευα στα μάτια μου», δήλωσε ο Δρ. Li Juan, ο χειρουργός της γυναίκας. «Το έντερό της είχε τις ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη του παράσιτου αλλά εξακολουθούσε να είναι μία τεράστια έκπληξη το να δω αυτή την περίπτωση με τα ίδια μου τα μάτια».

Μετά την πραγματοποίηση περισσότερων εξετάσεων ο Δρ. Juan βρήκε ότι η γυναίκα έπασχε από ασκαρίαση, μία παρασιτική μόλυνση που συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος καταναλώσει φαγητό ή νερό μολυσμένο από αυγά παρασίτων.

Αν και ήταν εξαιρετικά δύσκολο για τον Δρ. Juan να εντοπίσει πώς μολύνθηκε η γυναίκα, είναι πιθανό να έφαγε κάτι που δεν είχε πλυθεί επαρκώς ή να ήπιε νερό που περιείχε αυγά παρασίτων, τα οποία είναι μικρά και μη ορατά.

Ακολούθως κατά πάσα πιθανότητα, ο παρασιτικός σκώληκας μπόρεσε να μεγαλώσει εντός του εντέρου της.

Συνήθως η ασκαρίαση δεν έχει συμπτώματα αλλά σε περίπτωση που εκδηλωθούν συχνά περιλαμβάνουν τον πόνο στο στομάχι, καθώς και τον βήχα.

Κάποιες φορές, ένας άνθρωπος που έχει μολυνθεί είναι πιθανό να αποβάλει το παράσιτο είτε μέσω των κοπράνων είτε μέσω βήχα.

Τις περισσότερες φορές οι μολύνσεις από παράσιτα δεν προκαλούν προβλήματα υγείας. Το πλύσιμο των χεριών και o καλός καθαρισμός των τροφίμων μπορεί να αποτρέψει τη διασπορά των παρασιτικών μολύνσεων.

Αυτό αποκαλύπτει νέα έρευνα την οποία επικαλείται η ScienceDaily και δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση «Gut».

Tα αποτελέσματα της έρευνας, τα οποία υποδεικνύουν ότι παρατηρείται ένα μοτίβο κινδύνου το οποίο συνδέεται με αλλαγές στο μικροβίωμα του στομάχου κατά μήκος του εντέρου κατά τη λήψη των αντιβιοτικών.

Οι μελετητές συνέλεξαν δεδομένα από τη βάση δεδομένων Βρετανίας Clinical Practice Research Datalink (CPRD) μεταξύ του 1989 και του 2012 και στη συνέχεια μάζεψαν πληροφορίες συνταγογράφησης από 28.930 άτομα από τα οποία τα 19.726 είχαν διαγνωστεί με καρκίνο του εντέρου και τα 9.254 με καρκίνο του ορθού.

Διαπιστώθηκε ότι είχαν χορηγηθεί αντιβιοτικά στο 70% των ατόμων που έπασχαν από αυτές τις μορφές καρκίνου και στο 68,5% των υγιών ατόμων.

Παράλληλα, φάνηκε ότι ήταν πιο πιθανό στα άτομα με καρκίνο του εντέρου να έχουν χορηγηθεί αντιβιοτικά (71,5%) συγκριτικά με τους υγιείς (69%) και τους πάσχοντες από καρκίνο του ορθού (67%). Η συσχέτιση αυτή φάνηκε να υπάρχει ακόμα και στις περιπτώσεις ατόμων που είχαν πάρει αντιβιοτικά έως και δέκα χρόνια πριν.

Σχετικά με το είδος του αντιβιοτικού, φάνηκε ότι αυτοί που είχαν καρκίνο του εντέρου είχαν πάρει συνήθως αντιβιοτικά για αναερόβια βακτήρια (που δεν έχουν δηλαδή ανάγκη οξυγόνου), αλλά και για αερόβια, όμως εκείνοι με καρκίνο του ορθού ήταν λιγότερο πιθανό να έχουν πάρει αντιβιοτικά για αερόβια βακτήρια.

Το τμήμα του οργάνου στο οποίο εμφανίζεται ο καρκίνος παίζει κάποιο ρόλο.

Συγκεκριμένα, βρέθηκε ότι μόνο οι καρκίνοι στο πρώτο και το μεσαίο κομμάτι του εντέρου συνδέονται με τα αντιβιοτικά, ενώ αυτοί στο τελευταίο τμήμα του όχι.

Λαμβάνοντας υπόψη άλλους επιβλαβείς παράγοντες όπως το κάπνισμα, την κατανάλωση αλκοόλ, την παχυσαρκία και τη χρήση αντιβιοτικών για πάνω από 16 μέρες, ο κίνδυνος φάνηκε να είναι ακόμα μεγαλύτερος.

Το αντίθετο παρατηρήθηκε στον καρκίνο του ορθού, καθώς η χρήση αντιβιοτικών, που υπερβαίνει τις 60 μέρες, συνδέεται με 15% μικρότερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του ορθού.

Ακόμα, οι μελετητές τόνισαν ότι η σημασία της μελέτης τους έγκειται στο ότι αναδεικνύει τη σημασία του να τηρούν ο γιατροί κριτική στάση απέναντι στα αντιβιοτικά.

Επίσης, φάνηκε ότι στους περισσότερους πάσχοντες από καρκίνο του εντέρου είχε χορηγηθεί πενικιλίνη, ενώ ο μειωμένος κίνδυνος καρκίνου του ορθού αποδόθηκε στις τετρακυκλίνες.