Τα συγκλονιστικά γεγονότα των φωνητικών αποκαλύψεων υπουργών της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι θα εξέπληξαν σχεδόν όλον το ελληνικό λαό, ενδεχομένως συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων πολιτικών, διότι τα ίχνη αυτής της εφιαλτικής προσπάθειας της Kυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, ήταν εμφανή για όποιους δύνανται να ερμηνεύσουν τα πολιτικά γεγονότα και ενέργειες.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Όσα μέχρις ώρας έχουν αποκαλυφθεί και οι συζητήσεις που γίνονται γύρω από αυτές τις προσφάτως αποκαλύψεις, κρίνονται ως επί μέρους γεγονότα, με τις όποιες πολιτικές προεκτάσεις και προσωπικές ευθύνες πολιτικών προσώπων.

Ενώ, κατά την ταπεινή μου άποψη, αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου για την εσαεί διατήρηση της εξουσίας και αυτό είναι το σοβαρό διακύβευμα. Αισθάνομαι αρκετά δικαιωμένος διότι η ταπεινότητά μου τα είχε διαγνώσει και τελικά τα είχε διατυπώσει σε άρθρο μου με τίτλο Η νοσούσα Κοινωνική και Πολιτική κατάσταση της χώρας.

Κάτι τέτοιο είναι προφανές από πολιτικούς που πρεσβεύουν στη «δικτατορία του προλεταριάτου» και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, τα κυριότερα στελέχη, αν όχι όλα, είχαν κομουνιστικές απόψεις και επομένως έπρεπε να αποβλέπουν σε μια ιδιότυπη αέναη εξουσία, είτε με βίαιο τρόπο, δηλαδή δικτατορία, είτε με μια κατάλληλα διαμορφωμένη πολιτική διαδικασία, αποκλείοντας εν τοις πράγμασι κάθε πολιτικό αντίπαλο πάση θυσία.

Το σκεπτικό αυτό, αφού προβληματίστηκα, κατέληξα σε ορισμένα συμπεράσματα, ως ένα εφιαλτικό όνειρο, τα οποία παρέθεσα στο πιο πάνω αναφερόμενο άρθρο μου και τα οποία θεωρώ σκόπιμο και χρήσιμο, να παραθέσω αυτούσια εδώ, για να έχουν την ιστορική τους αξία και κρίση, αφού εκ των υστέρων θα ήταν εύκολο να διατυπωθούν πολύ εύκολα.

ΑΡΧΗ: Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τόσο ξαφνικά και εν πολλοίς ανέλπιστα, την εξουσία το 2015, η πρώτη τους σκέψη, μετά την συνειδητοποίηση του γεγονότος, ως αριστεροί και δη δηλωμένοι κομμουνιστές, η σκέψη τους ήταν να διατηρήσουν για πάντα ή σχεδόν για πάντα την εξουσία. Η εφιαλτική αυτή σκέψη προκύπτει από την ακόλουθη αλληλουχία γεγονότων και αποφάσεων.

Ο πλέον απλός και ιστορικά πετυχημένος τρόπος, είναι να δημιουργηθεί μια χειμάζουσα και απογοητευμένη κοινωνία, στην οποία μια κυβέρνηση θα παρουσιαζόταν ως ένα σωσίβιο, ως μία ελπίδα, ως ένα αποκούμπι για μια προστάτιδα λαοκρατία, όπου κυριαρχεί το κόμμα και οι εκλογές αναβάλλονται συνεχώς για κάποιους λόγους. Πως θα φθάναμε σε αυτήν την απέλπιδα κατάσταση και με ποιο τρόπο;

Ο τρόπος ήταν να παραστήσουμε το παλληκαράκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την διεκδικητική και ανυποχώρητη στις οικονομικές απαιτήσεις της δεσπόζουσας Γερμανίας διά του Σόϋμπλε με εκτελεστή τον έλληνα Υπουργό των Οικονομικών ασφαλώς.

Έτσι φθάσαμε στον Ιούνιο του 2015, έτοιμοι να πέσουμε στον γκρεμό, δηλαδή να δημιουργηθούν οι πάνω αναφερθείσες συνθήκες, όταν ο τότε Υπουργός εργασίας, μας εφησύχαζε ότι όλα πάνε καλά και να μην ανησυχούμε.

Έτσι χωρίς πολλές προσπάθειες φθάναμε στην κρίσιμη στιγμή να εμφανιστούν ως σωτήρες και πατριώτες, μπροστά στην «αδιαλλαξία» και «σκληρότητα» της Ε.Ε. διά της Γερμανίας και του Eurogroup, οι οποίοι επιδίωκαν δήθεν να μας πατήσουν στον λαιμό.

Βέβαια πολύ λίγοι γνώριζαν ότι στο Eurogroup της 20 Φεβρουαρίου 2015, μόλις είχαν
αναλάβει την Κυβέρνηση, με τηλεφωνική εντολή του Πρωθυπουργού, ο Υπουργός των Οικονομικών, υπέγραψε μια ιστορική συμφωνία, η οποία στην πρώτη παράγραφο έψαλλε ύμνους για τις μέχρι τότε επιτυχίες του κ. Σαμαρά και στη συνέχεια περιγραφόταν να γίνουν όσα δεν πρόλαβε να κάνει η προηγούμενη κυβέρνηση.

Η συμφωνία αυτή βέβαια ουδέποτε τηρήθηκε και οι διαπραγματεύσεις γινόταν, λίγο πολύ, με σκοπό να έρθει η ρήξη. Με την ευκαιρία, η προσωπική μου άποψη είναι ότι αν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εκτελούσε το περιεχόμενο της συμφωνίας του Eurogroup της 20.2.2015, ο Πρωθυπουργός θα έμενε στην ιστορία και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν κυβέρνηση, με την έγκριση των Ελλήνων, για πολλά χρόνια.

Θυμόμαστε όλοι, τις τραγικές στιγμές που ζήσαμε μετά το περίεργο δημοψήφισμα. Ο Πρωθυπουργός αντιλήφθηκε ότι το αρχικό σχέδιο δεν θα πετύχαινε και χωρίς να εγκαταλειφτεί ο απώτερος σκοπός, υπέκυψε στις (λογικές) απαιτήσεις της Ε.Ε. και για να σωθεί η Ελλάδα, ψηφίστηκε σχεδόν από όλα τα κόμματα.

Όμως ο Πρωθυπουργός, είχε το ίδιο αρχικό σκεπτικό για την εσαεί εξουσία, ακολουθώντας έναν άλλο δρόμο, με τις εξής φάσεις:

Πρώτη: Να εξασφαλίσει την εύνοια όλων όσων έχουν την δύναμη να σε ρίξουν και αντιθέτως να σε θεωρούν δικό τους άνθρωπο για να σε στηρίζουν πάντα. Αποφάσισε να ικανοποιεί λοιπόν όλα τα χατίρια και αιτήματα των Αμερικανών και Γερμανών κυρίως, αλλά και όποιων άλλων θα μπορούσαν να τον στηρίξουν.

Δεύτερη: Να εξασφαλίσει την στήριξη του Ομίλου Ρότσιλντ, που κυβερνά οικονομικά τον κόσμο όλον. Έτσι έγινε το μυστικό ταξίδι στο Παρίσι και έκλεισε μια «συμφέρουσα» συμφωνία.

Τρίτη: Τοποθέτηση δικών τους έμπιστων ανθρώπων στις καίριες θέσεις του κράτους, οι οποίοι ακόμη και τώρα συνεχίζουν να απολαμβάνουν τις θέσεις τους.

Τέταρτη: Παροχή τακτικών επιδομάτων και να ικανοποιεί αιτήματα πολιτών και επιστρατεύοντας κάθε μορφής και αξίας λαϊκισμό, εκφράζοντας έτσι το ενδιαφέρον του για τον λαό.

Πέμπτη: Να ελέγξει κατά το δυνατό τα ΜΜΕ ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Θυμόμαστε τις προσπάθειες με αφορμή την αδειοδότηση των καναλιών, περιορισμό του αριθμού των καναλιών και σε ποιους θα δοθεί άδεια και συγχρόνως να υπάρξουν προσκείμενες εφημερίδες.

Έκτη: Η Δικαιοσύνη, σημαντικός παράγων, αλλά λόγω της θεσμικής της ανεξαρτησίας, να διάκειται φιλικά μέσω της διαδικασίας επιλογής από την κυβέρνηση μελών του Αρείου Πάγου.

Έβδομη: Αποδυνάμωση μέχρι αχρήστευσης των επιφανέστερων στελεχών των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Η υπόθεση Novartis τα λέει όλα. Τα κορυφαία αυτά στελέχη της αντιπολίτευσης να είναι υπόδικα μέχρι τις εκλογές και μετά ας αθωωθούν.

Έτσι κλείνει το παζλ εξασφάλισης της εξουσίας με δημοκρατικό τρόπο και κανείς δεν θα μπορεί να αμφισβητήσει πλέον την αέναη διακυβέρνηση.

Τέλειο σχέδιο; Τέλειο αλλά εφιαλτικό και κατ’ ευτυχή συγκυρία, με την ευγενική συμβολή λαθών του Ρασπούτιν και άλλων κυβερνητικών στελεχών, απέτυχε! Φοβάμαι ότι μέσα από την προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής, θα αποκαλυφθούν όλα τα πιο πάνω με άλλο τρόπο και πολλά ακόμη όζοντα βαριά, σε βαθμό και έκταση που ο κάθε Έλληνας, και οι πολιτικοί όλων των κομμάτων, θα εύχονται να είναι μόνο ένας φευγαλέος εφιάλτης. Ας φροντίσουν να παραμείνει έτσι!!! ΤΕΛΟΣ.

Τα πρόσφατα συγκλονιστικά πολιτικά γεγονότα, απλά επιβεβαιώνουν την κεντρική έννοια του σκεπτικού μου και εμπλουτίζουν ενδεχομένως τα επί μέρους επιχειρήματα, τα οποία όμως πρέπει να κατανοήσει όλος ο ελληνικός λαός, για να μπορέσει να αποτρέψει παρόμοιες προσπάθειες στο μέλλον.

Μόνο ο ενημερωμένος πολίτης, είναι ο χρήσιμος πολίτης, πέραν και πάνω από κάθε κομματική ή ιδεολογική θέση, κάτι που είναι ευθύνη και του ίδιου του πολίτη, έτσι ώστε να μην δίνεται η ευκαιρία σε κανένα πολιτικό να τον πλανέψει με αμφίθυμες υποσχέσεις!

Με αφορμή τον θόρυβο που δημιούργησαν οι καθηγητές και οι λοιποί «προοδευτικοί» του χώρου ή μη, για την απ’ ευθείας μετάδοση της διδασκαλίας, θεώρησα χρήσιμο να εξιστορήσω τον λόγο και τον τρόπο που η ταλαίπωρη Παιδεία πήρε την κατηφόρα.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Όλοι οι παλαιοί θα τα θυμηθούν και οι νεώτεροι θα τα πληροφορηθούν με την ελπίδα και την προσδοκία να προβληματιστούν και ενδεχομένως να διερωτηθούν για το ενδεχόμενο να διορθωθούν κατά το δυνατό όλα αυτά τα παρασιτογενή και βλαπτικά για την Παιδεία γεγονότα.

Ο θεματοφύλακας της Παιδείας, ήταν ο Επιθεωρητής, του οποίου το άγρυπνο μάτι έβλεπε τα πάντα και ήταν ενήμερος για το κάθε τι που συνέβαινε σε κάθε σχολείο της περιφέρειάς του.

Ήταν ο Κέρβερος που δεν άφηνε να διαβεί τίποτε το αντιπαιδαγωγικό και βλαπτικό στον χώρο των σχολείων. Με άμεσο συνεργάτη και βοηθό τον Διευθυντή του σχολείου, ο οποίος επιλεγόταν με απολύτως αντικειμενικές και αξιοκρατικές διαδικασίες, ήταν μόνιμος και ουδείς καθηγητής διανοείτο να αντιμιλήσει ή να φέρει αντίρρηση στην όποια εντολή του, απλά διότι όλοι γνώριζαν και αποδεχόταν ότι είναι, αυστηρός μεν, δίκαιος και εχέφρων δε.

Έτσι το σχολείο λειτουργούσε ωσάν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Ο καθηγητής ήταν ο πρώτος που έμπαινε στην τάξη υποδεχόμενος τους μαθητές του και ο τελευταίος που θα έβγαινε αφού είχαν βγει όλοι οι μαθητές τους. Έτσι ο σεβασμός και η ηρεμία συνέχιζε και στο διάλειμμα, όπως ήταν και μέσα στην τάξη.

Η ίδια ηρεμία και τάξη επικρατούσε και στο προαύλιο κατά τα διαλείμματα, υπό την ήρεμη αλλά αποδεκτή εποπτεία του Καθηγητή.

Το σπουδαιότερο και σημαντικότερο που συνέβαινε είναι το εξής:

Ο Επιθεωρητής, χωρίς καμιά προειδοποίηση, ούτε καν στον Διευθυντή, ερχόταν σε κάποιο σχολείο και έμπαινε σε κάποια τάξη να διαπιστώσει αν επικρατούσε η σωστή ατμόσφαιρα μέσα στην τάξη και αν ο καθηγητής έκανε σωστή διδασκαλία κ.λπ.

Φυσικό ήταν να εκπλαγεί ο καθηγητής, την πρώτη φορά τουλάχιστον, διότι από την πρώτη φορά ήξερε ότι ο Επιθεωρητής μπορεί να ξαναέλθει όποτε το έκρινε σκόπιμο. «Μην ενοχλέιστε», έλεγε στον καθηγητή, «κάντε το μάθημά σας», και καθόταν σε μια καρέκλα στη γωνία, ενώ ο καθηγητής συνέχιζε την διδασκαλία του. Μπορείτε να φανταστείτε αν κάποιος καθηγητής θα πήγαινε στο μάθημα απροετοίμαστος, όταν ήταν πιθανό να ανοίξει ξαφνικά η πόρτα και να μπει ο Επιθεωρητής; Μπορείτε να συγκρίνετε την ποιότητα της παιδείας τότε με το τώρα;

Είναι φυσικό οι καθηγητές να ενοχλούνταν τα μέγιστα με μια τέτοια τακτική, οπότε ο Επιθεωρητής έγινε φόβος και τρόμος, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να φροντίζουν να είναι καλά προετοιμασμένοι στο μάθημά και στη συμπεριφορά τους.

Όταν η πολιτική κατάσταση στη χώρα άρχισε να χαλαρώνει και οι λεγόμενοι «προοδευτικοί» να αποκτούν κάποιο λόγο, η πρώτη επιδίωξη των συλλόγων των καθηγητών, στους, οποίους όπως ξέρουμε, κυριαρχούσαν οι «προοδευτικοί», ήταν να καταργηθεί το αγκάθι κατ’ αυτούς, ο Επιθεωρητής και το πέτυχαν.

Στη συνέχεια απαίτησαν και πέτυχαν να μειωθούν οι αρμοδιότητες του Διευθυντή και να μεταβιβαστούν στο συμβούλιο των καθηγητών και ο Διευθυντής να επιλέγεται με θητεία, οπότε μεταμορφώθηκε, λίγο–πολύ, σε έναν υπάλληλο διεκπεραιωτή.

Έτσι δημιουργήθηκε η αρχή της κατηφόρας στην οποία περιέπεσε η παιδεία. Αργότερα, όταν ο κομματισμός εισήλθε δυναμικά και άσκεφτα στα σχολεία, η ποιότητα της ταλαίπωρης παιδείας περιέπεσε σε δευτερεύουσα σημασία και αξία.

Κάθε Υπουργός Παιδείας άλλαζε διαρρήδην το όλο σύστημα και κυρίως τον τρόπο εισαγωγής σε ΑΕΙ και καθιερώθηκε η παπαγαλία. Έτσι σήμερα συνεχίζεται μια απέλπιδα προσπάθεια να βγάλουμε την Παιδεία από το τέλμα.

Πάρα πολύ δύσκολο όταν βλέπουμε σήμερα οι ταγοί της παιδείας, οι δάσκαλοι και καθηγητές, να συντάσσονται με τους δήθεν «προοδευτικούς» και να φοβούνται την απ’ ευθείας μετάδοση της διδασκαλίας τους μέσα στην τάξη και όλοι μαζί να διαλαλούν την ένδυα των επιχειρημάτων τους, κρυβόμενοι πίσω από ανύπαρκτα προσωπικά δεδομένα.

Κάποιος οφείλει να τολμήσει και να αναφωνήσει ότι «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», ότι η παιδεία μας βρίσκεται ήδη στην εντατική, έστω και χωρίς κορωνοϊό, αλλά εξίσου σοβεί κίνδυνος να χάσουμε και την εθνική μας ταυτότητα, αν δεν διαγνώσουμε εγκαίρως τη θνήσκουσα Παιδεία μας και δεν αποφασίσουμε δυναμικά και αποφασιστικά αναβάθμισή της.

Η Παιδεία, όπως όλοι γνωρίζουμε και δεχόμαστε, είναι η βάση δημιουργίας και διαμόρφωσης μιας εύρυθμης, καλλιεργημένης και τάση για πρόοδο και ευημερία κοινωνίας, την οποία όλοι επιθυμούμε, αλλά ακριβώς λόγω της μεγάλης σημασίας της, χρειάζονται προσεκτικές και καλά μελετημένες κινήσεις και αποφάσεις, έτσι ώστε να μην πετύχει η εγχείρηση με δήθεν μεταρρυθμίσεις και νεοτερισμούς, αλλά αποθάνει ο ασθενής, που είναι η Παιδεία.

Επειδή η σημερινή κοινωνία, κατά κανόνα, προέρχεται από την «ελλειμματική» αυτή Παιδεία, εκτός εξαιρέσεων, που ευτυχώς περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό πολιτών, είναι αδήριτη ανάγκη να επιλεγούν προσεκτικά αυτούς που θα ασχοληθούν επί μακρόν, πολύ προσεκτικά και σε βάθος, και μετά από σχολαστική και ειλικρινή διαβούλευση, για τον τρόπο και τον χρόνο βελτίωσης της ποιότητας της Παιδείας.

Είναι στους πάντες γνωστό ότι η Φιλανδία έχει την καλύτερη παιδεία του κόσμου. Ίσως όμως δεν είναι γνωστό ότι μελετούσαν και διαβουλευόταν δέκα (10) χρόνια για να καταλήξουν στο είδος της παιδείας που έχουν σήμερα.

Το γεγονός τούτο, αν δεν είμαστε σε θέση να το ακολουθήσουμε, τουλάχιστον ας επενεργεί ως τροχοπέδη σε κάθε μας σκέψη ή προσπάθεια πρόχειρης μεταρρυθμιστικής απόφασης.

Ημέρες δόξας της εποποιίας του 1940 στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου μας θύμισε η εντυπωσιακή ομοψυχία και ενότητα του ελληνικού λαού και ιδιαίτερα οι κάτοικοι του Έβρου με συμπαραστάτισσες τις γυναίκες, που χωρίς δισταγμό μαγείρευαν νυχθημερόν για τους στρατιώτες, τους αστυνομικούς, τους πυροσβέστες και όλους όσους προστάτευαν τα σύνορά μας από την αήθη συμπεριφορά των Τούρκων με οργανωτή τον ίδιο τον Σουλτάνο Ερντογάν.

Απίστευτο θράσος και προκλητικότητα, πρωτοφανής στην ανθρώπινη ιστορία, που την εκμηδένισαν οι άνδρες του στρατού και των σωμάτων ασφαλείας, με περισσή ανθρώπινη διάσταση και ψυχραιμία, αντί να αντιδράσουν όπως όταν κάποιος προσπαθεί να σπάσει την πόρτα σου για να μπει στο σπίτι σου, του σπας το κεφάλι αν χρειαστεί.

Η μεγάλη αυτή επιτυχία του Έλληνα Πρωθυπουργού, να κλείσει ερμητικά τα σύνορα ως το μόνο αποτελεσματικό μέτρο να αποτραπεί η εισβολή όλων αυτών των αλητών λαθρομεταναστών οι οποίοι έφθασαν στο σημείο να καταστρέφουν το φράγμα των συνόρων, δυστυχώς με την ανοχή αν όχι την προτροπή των αρμόδιων Τούρκων αξιωματούχων, καθιστώντας έτσι μια ασύμμετρη προσβολή της χώρας μας, την οποία αντιμετωπίσαμε επιτυχώς μέχρις ώρας.

Λέω μέχρις ώρας, διότι η υπόθεση αυτή του Έβρου είναι ακόμη μια ήττα του Ερντογάν, μετά τη Συρία και με κάθε επιφύλαξη, υπάρχει φόβος ο Ερντογάν να αισθάνεται στριμωγμένος ευτιλισμένος διεθνώς και μέσα στην Τουρκία, καθιστώντας τον ενδεχομένως επικίνδυνο, για λόγους γοήτρου, να επιδιώξει ή να προκαλέσει ο ίδιος κάποιο θερμό επεισόδιο, κραυγάζοντας ότι η Ελλάδα το προκάλεσε, όπως χωρίς ίχνος ντροπής που ισχυρίζεται τώρα ότι οι Έλληνες κτυπάνε και τραυματίζουν τους «ταλαίπωρους πρόσφυγες».

Στο σημείο τούτο και πριν εξελιχθούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, η Ε.Ε. έχει υποχρέωση να παρέμβει δυναμικά και αποφασιστικά πλέον στον Τούρκο Πρόεδρο, για να προλάβει αυτές τις τυχόν δυσάρεστες για όλους εξελίξεις. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να αποφασίσει την ενεργοποίηση της παραγράφου (7) του άρθρου 42 της Συνθήκης για την Ε.Ε. το οποίο επί λέξει αναφέρει:

«7. Σε περίπτωση κατά την οποία κράτος μέλος δεχθεί ένοπλη επίθεση στο έδαφός του, τα άλλα κράτη μέλη οφείλουν να του παράσχουν βοήθεια και συνδρομή με όλα τα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δεν επηρεάζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας ορισμένων κρατών μελών».

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να επισημάνει στην Ε.Ε. τον κίνδυνο αυτόν και να ζητήσει την ενεργοποίηση της ποιο πάνω παραγράφου «7» του άρθρου 42 της Συνθήκης.

Τώρα που ολόκληρη η ηγεσία της Ε.Ε. με την παρουσία της στον Έβρο, διαπίστωσε τον αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα του Τούρκου Προέδρου με τις απαράδεκτες ενέργειές του με τα ίδια τους τα μάτια, δεν θα μπορέσουν να αρνηθούν στο αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης, όπως πιο πάνω το διατυπώσαμε.

Ήρθε η ώρα η μεν Ελλάδα να διεκδικήσει τα δικαιώματά της από την Ε.Ε. και η Ε.Ε. να εφαρμόσει τις δικές της υποχρεώσεις. Η μεγάλη επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη να φέρει επί τόπου στον Έβρο όλη την ηγεσία της Ε.Ε. και να διαπιστώσουν ιδίοις όμασι την προβληματική μέχρι επικίνδυνη συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου, θα πρέπει να αναμένουν, ενδεχομένως ασμένως ορισμένοι, το πιο πάνω αίτημα της ελληνικής κυβέρνησης.

Η συμβολή του Έλληνα Επιτρόπου και Αντιπροέδρου της Commission Μαργαρίτη Σχοινά, θα είναι καθοριστική.

Για να κλείσουμε το σύντομο αλλά κρίσιμο αυτό σημείωμά μας, να διευκρινίσουμε ότι δεν υπάρχει καν θέμα προσφυγικό αλλά θρασεία εισβολή λαθραίων προσώπων αμφιβόλου προελεύσεως, μέχρι και ύποπτων σκοπών και στόχων, ενδυναμώνει την θέληση και την απόφαση της Κυβερνήσεως να βάλει ένα τέλος με το πρόβλημα αυτό, με την συμπαράσταση του ελληνικού λαού, εκτός των βαρεμένων από πέτρα ιδεοληπτική, αλλά και του ευρωπαϊκού και όποιων άλλων ενήμερων λαών.

Ο πρόσφυγας που απέδρασε από τη χώρα του αισθανόμενος ότι κινδυνεύει, εκεί που καταφεύγει συμπεριφέρεται σεμνά και μάλλον ως ικέτης παρά ως ταραξίας και βίαιος όπως η αλητεία στον Έβρο.

Δεν θα σχολιάσω τη στάση του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να αναφερθώ σε αναλήθειες και εφευρέσεις στοιχείων για να πλήξουν την κυβέρνηση, που βρίσκονται αιωρούμενοι κινδυνεύοντας να πέσουν και να τσακιστούν, μετά την επιτυχία του Μητσοτάκη σε όλα τα επίπεδα και αντιδρούν με άναρθρες κραυγές, διαβλέποντας ότι αργά αλλά σταθερά επανέρχονται στο 4%, αντί σοβαρά και υπεύθυνα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, διότι δεν θέλουμε να νοθεύσουμε με χαμηλού επιπέδου γεγονότα, την σοβαρότητα, αν όχι την επικινδυνότητα της κατάστασης και τις ενέργειες που οφείλει να κάνει ψύχραιμα και αποφασιστικά η κυβέρνηση.

Μεγάλη επιτυχία του Έλληνα Πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη να κλείσει ερμητικά τα σύνορα, κάτι που η ταπεινότητά μου έχει διακηρύξει από καιρό, το μόνο αποτελεσματικό μέτρο, αλλά κυρίως να φέρει ολόκληρη την ηγεσία της Ε.Ε. στον Έβρο και να θέσουνε οι ίδιοι τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Διαπίστωσαν έτσι ιδίοις όμασι το πρόβλημα και αναγκάστηκαν να ομολογήσουν και να παραδεχθούν τις υποχρεώσεις της Ε.Ε., αφού εντυπωσιάστηκαν με το οργανωμένο σχέδιο των λαθραίων εισβολέων, αλλά και την αποφασιστικότητα και μαχητικότητα των Ελλήνων. Ομοιάζει ωσάν οι καθεύδοντες ευρωπαίοι να ξύπνησαν ύστερα από ένα εφιαλτικό όνειρο.

Το ξύπνημα αυτό όφειλε να το έχει ήδη κάνει ο Έλληνας Επίτροπος και Αντιπρόεδρος της Commission Μαργαρίτης Σχοινάς, ο οποίος γνωρίζει, ή όφειλε να γνωρίζει, το τεράστιο αυτό πρόβλημα και είχε καθήκον να ενημερώσει από κάθε πλευρά κάθε αρμόδιο στη Ε.Ε. και να απαιτήσει να ληφθούν οι αναγκαίες αποφάσεις και να ληφθούν τα δέοντα μέτρα για την αύληση αν όχι την εξάλειψη του προβλήματος.

Ο κ. Σχοινάς ο οποίος για τόσα πολλά χρόνια τώρα υπηρετεί μέσα στη Commission με μεγάλη επιτυχία. Φαίνεται ότι η μεγάλη του αυτή ομολογουμένως επιτυχία στα καθήκοντά του, τον έχει μετατρέψει, προς τιμή του, κυριολεκτικά σε έναν άξιο Ευρωπαίο.

Έτσι έχει ξεχάσει ή ατονήσει να σκέφτεται και να προβληματίζεται ως Έλληνας, αφού στις τελευταίες του δηλώσεις, λίγο πολύ, υπερασπίστηκε τους δήθεν πρόσφυγες, αυτούς που ελληνικά λέγονται λαθρομετανάστες. Ας ελπίσουμε να επανέλθει στο σκέπτεσθαι ελληνικά για να φανεί χρήσιμος στην πατρίδα του που τόσο τον τίμησε.

Η σημερινή μεταστροφή των ευρωπαίων ηγετών, από την εμπειρία τους στην επίσκεψη στον Έβρο, όπου είδαν από πρώτο χέρι το τεράστιο πρόβλημα της εισβολής λαθραίων, και τις απίστευτα δυσμενείς συνέπειες και επιπτώσεις τόσο στη κοινωνική συνοχή όσο και στην οικονομία του κράτους, ήρθε στην ώρα τους και τους ευχαριστούμε.

Διέκριναν, όμως και την ενότητα των Ελλήνων και την ομοψυχία μπροστά στον κοινό εχθρό, το απαράμιλλο θάρρος και αυτοπεποίθηση, αλλά και μαχητικότητα που μας θύμισαν Ηπειρώτικα βουνά του 1940. Τούτο θα διέκρινε και ο θρασύδειλος Ερνογάν και θα αντιλήφθηκε ότι δεν είναι και τόσο εύκολο να τα βάλει με τους Έλληνες.

Η τόσο αυθόρμητη και φιλελληνική συμπεριφορά των ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αποφύγουν να δηλώσουν τα φιλελληνικά αισθήματά τους, θα συντελέσουν στην αφύπνιση του δικού μας κ. Σχοινά, να τον επαναφέρει στις ελληνικές του υποχρεώσεις και να χρησιμοποιήσει τις πολλές και πολυσχιδείς του γνώσεις και ικανότητες, προς όφελος της Ελλάδας.

Οι τόσο σημαντικές εμπειρίες μέσα στη Commission, είναι το κλειδί που ανοίγει και ενεργοποιεί κάθε δύσκολη απόφαση, έτσι ώστε η πατρίδα του η Ελλάδα, να εφοδιαστεί με ό,τι χρήσιμο και αναγκαίο, πρώτον για να αντιμετωπίσει τις τρέχουσες δυσκολίες και δεύτερο και σημαντικότερο, να αναδειχθεί σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Όσον αφορά τις ανάγκες αντιμετωπίσεως του προβλήματος των λαθραίων εισβολέων, οι ανάγκες είναι γνωστές και συγκεκριμένες. Πρώτα πρώτα να διαμηνύσουν στον Ερντογάν ότι όταν απευθύνονται στην Ελλάδα, απευθύνονται στην Ε.Ε. και έχουν να κάνουν μαζί της.

Ύστερα χρειαζόμαστε χρήματα για τα τόσα και σημαντικά έξοδα, ενίσχυση της Frontex και του Λιμενικού με ακταιωρούς και οδηγίες για αποτροπή των εισβολέων με τις πλαστικές βάρκες πάση θυσία, σε συνδυασμό με τις περιπόλους των λιμενικών.

Να έχουν πάντα στο σκεπτικό τους ότι έχουμε έναν ιδιόρρυθμο υβριδικό πόλεμο, όπου συναισθήματα ανθρωπισμού δεν χωράνε και αν προκληθούν βουλιάζοντας την βάρκα τους, στηριζόμενοι στα ανθρωπιστικά αισθήματα, να μην παγιδευτούν για να προβούν σε διάσωση.

Τόσο η Frontex όσο και οι λιμενικοί να θυμούνται ότι στον πόλεμο υπάρχουν θύματα, ποσώ δε μάλλον όταν οι ίδιοι, με δική τους επιλογή προκαλούν τον κίνδυνο να πνιγούν. Όταν πληροφορηθούν ότι αυτή η στάση των πάλαι ποτέ διασωστών δεν υπάρχει πλέον, δεν θα το διακινδυνεύσουν άλλοι.

Όλοι οι Ευρωπαίοι να αντιληφθούν ότι οι ορδές των μουσουλμάνων που θέλουν να εισβάλουν στην Ευρώπη και όχι στα πλούσια μουσουλμανικά κράτη, δεν είναι η επιβίωσή τους αλλά κατόπιν σχεδίου των ηγετών τους και επικαλούμενοι πάντοτε τη θέληση του Αλλάχ, να κατακτήσουν την Ευρώπη ειρηνικά, αφού απέτυχαν διά των όπλων.

Χρήσιμο είναι να μελετήσουν όλοι την συνομιλία του τ. Υπουργού Ανδρέα Ανδριανόπουλου με ένα μετριοπαθή αλλά πιστό μουσουλμάνο της κοινότητας του Αμπού Μπεκρ, στο Μπακού, που δεν μάσησε τα λόγια του, επιγραφόμενο «Από μια τριχιά κρέμεται η επιβίωση της Δύσης. A.Ανδριανόπουλος 15.1.2016».

Εκεί που ο κ. Σχοινάς μπορεί να παίξει σημαντικό και ουσιαστικό ρόλο, τώρα είναι η ώρα, το κατάλληλο κλίμα που δημιουργήθηκε στον Έβρο, να μελετήσει τον τρόπο για να εφαρμοστεί από την Ε.Ε. το άρθρο 42 της Συνθήκης και να εξοπλίσουν με όλον τον αναγκαίο εξοπλισμό την Ελλάδα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε ο Έρντογάν ή όποιος άλλος έρθει στη θέση του κάποια στιγμή, να γνωρίζει ότι δεν έχει πλέον τη πολεμική υπεροχή και να φέρονται στην Ελλάδα, άρα και στην Ε.Ε., με σύνεση και συνεννόηση.

Η όποια δαπάνη χρειαστεί, θα συμψηφιστεί με την αποφυγή τόσων άλλων εξόδων που γίνονται τώρα, τα οποία δεν θα χρειάζονται πλέον. Θα είναι η σημαντικότερη υπηρεσία προς την Ελλάδα, την πατρίδα του, διότι έχει τις γνώσεις και την ικανότητα και θα αναγνωριστεί και θα δοξαστεί από όλους τους Έλληνες. Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να το ζητήσει όμως!

Επί τέλους μία ευχάριστη έκπληξη μας ήρθε από την Ευρώπη με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πριν την διεύρυνση προέχει η εμβάθυνση.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Τούτο εκφράστηκε ρητά και τολμηρά από τον Πρόεδρο της Γαλλίας κ.Εμμανουήλ Μακρόν, με άρνησή του να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αλβανίας και Σκοπίων.

Συγγνώμη αλλά δεν μου βγαίνει από το στόμα το νέο τους όνομα. Ευχής έργο είναι να αντιληφθούν όλα τα κράτη μέλη ότι η ολοκλήρωση της Ένωσης έχει ήδη καθυστερήσει πολύ, με κίνδυνο η Ε.Ε. να καταλήξει σε μια ψευδεπίγραφη ονομασία, χωρίς ουσιαστικό ρόλο και περιεχόμενο για τα κράτη μέλη της.

Η Γερμανία κυρίως είναι αυτή που αντιδρά διότι προφανώς  δεν θέλει να απεμπολήσει τα δικαιώματα που έχει τώρα και φοβάται μήπως χάσει την πρωτοκαθεδρία που απολαμβάνει.

Ο Πρόεδρος Μακρόν, με την πρωτοβουλία του αυτή, ανέβηκε πολύ το πολιτικό ειδικό του βάρος και προβάλλεται πλέον ως ο νέος ηγέτης της Ευρώπης και όλοι ευχόμαστε να επιμείνει σε αυτή την γραμμή και να ανακοινώσει γρήγορα τις επόμενες κινήσεις και αποφάσεις που θα ληφθούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Η Ελληνική Κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, οφείλει να αδράξει την ευκαιρία αυτή και να μελετήσει τις δικές μας προτάσεις για μια ουσιαστική εμβάθυνση, τις οποίες σιγά σιγά να τις μεταφέρει στη Commission για μελέτη και εφαρμογή.

Ο γράφων το σημείωμα τούτο, έχει ασχοληθεί πολύ με την ολοκλήρωση της Ε.Ε. με σημαντικές προτάσεις, και δοθείσης της ευκαιρίας, μας δίνεται το δικαίωμα από το βήμα τούτο, να επανέλθω στις σκέψεις αυτές για δημόσια κριτική, αν χρειαστεί.

Ένα πρώτο σημείο που οφείλουμε να επισημάνουμε το γεγονός ότι κάποια στιγμή  η Ε.Ε. πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει ένα ενιαίο πνεύμα αλληλοσεβασμού και αλληλεγγύης, κάτι το οποίο θεωρείται αυτονόητο και υφίσταται ή πρέπει να υφίσταται από τη σύσταση της Ε.Ε., χωρίς ιδιαίτερες αποφάσεις ή οδηγίες και προπάντων τελείως ανέξοδα.

Μερικά αυτονόητα σημεία, όπως το πιο πάνω, είναι επίσης αυτονόητο ότι το κάθε κράτος μέλος, πρέπει να το απαιτεί συνεχώς την ισοτιμία σε όλα και σε κάθε εμφανιζόμενη ευκαιρία. Από την πλευρά μας, γίνεται ή ως μικρή και αδύναμη χώρα, εμφανιζόμαστε συνεχώς με σκυμμένο κεφάλι, όταν δεν είμαστε με το χέρι απλωμένο;

Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, η οποία είναι ένα από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη, ακόμη και από τη συνθήκη της Ρώμης των (6) το 1960 και στη συνέχεια της Ε.Ο.Κ. των (10), είμαστε ένα από τα πλέον παραμελημένα κράτη της Ε.Ε., διότι μέχρι σήμερα δεν τύχαμε καμιάς συμπαράστασης και υποστήριξης στα εθνικά μας θέματα.

Με την Τουρκία π.χ., τα Σκόπια και τελευταία με την Αλβανία. Πόσο μάλλον που σε όλες τις περιπτώσεις είχαμε απόλυτα δίκιο. Δυστυχώς επικράτησαν επί μέρους στενά συμφέροντα αρκετών κρατών-μελών της Ε.Ε. κα μας άφησαν εκτεθειμένους σε ανιστόρητους και λανθασμένους ισχυρισμούς των προαναφερθέντων κρατών.

Συν Αθηνά και χείρα κίνει, όμως έλεγαν σοφά οι αρχαίοι μας πρόγονοι και τούτο πρέπει να το ασκούμε στην καθημερινή μας ζωή, πριν παραπονεθούμε για παραλήψεις και παραμερισμό μας στην Ευρώπη. Το πρώτο θέμα που οφείλουμε να θέσουμε είναι τα σύνορά μας, τα οποία αποτελούν σύνορα της Ε.Ε. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, πολύ εύστοχα και αιτιολογημένα, το έχει διακηρύξει σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται. Άρα πρέπει να απαιτήσουμε κοινή αμυντική πολιτική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Πρωθυπουργός, με δυναμισμό και αυτοπεποίθηση, να θέσει επί τάπητος το θέμα με αποφασιστικότητα και πλήρη θεμελίωση.

Το άρθρο 42 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ξεκάθαρο, παρόλες τις έντεχνες δολιχοδρομίες διατύπωσης, στην παράγραφο (1) αναφέρει: «Η κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας, αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτική ασφάλειας. Εξασφαλίζει στην Ένωση επιχειρησιακή ικανότητα βασισμένη σε μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα». Ο Πρόεδρος Μακρόν, όχι μόνο τώρα, όπως πιο πάνω αναφέρουμε, ακόμη και παλαιότερα διακήρυξε προτάσεις προόδου προς την ολοκλήρωση της Ένωσης, μεταξύ των οποίων και στο θέμα «ασφάλειας και άμυνας». Είναι επομένως ώριμο το θέμα να ζητήσουμε την εφαρμογή του. Ας διατυπώσουμε την παρούσα κατάσταση και να θεμελιώσουμε το δέον γενέσθαι από πλευράς Ε.Ε.

Η Ελλάδα, η χώρα μας, είναι το μόνο κράτος μέλος της Ε.Ε. το οποίο περιβάλλεται από οιονεί εχθρούς, με κυριότερο την Τουρκία, η οποία καθημερινά δημιουργεί προβλήματα στο Αιγαίο, με κίνδυνο να εμπλακούμε σε θερμό επεισόδιο, με απρόβλεπτες συνέπειες. Χωρίς αμφιβολία θα υποστηρίξουμε την ακεραιότητα της χώρας μας, όταν και .όπως χρειαστεί, κάτι που έχουμε αποδείξει ιστορικά με θριαμβικά αποτελέσματα. Τα σύνορά μας λοιπόν αυτά, συμβαίνει να είναι και σύνορα της Ε.Ε., τα οποία εμείς, οι Έλληνες μας έταξε η συγκυρία, αν όχι η μοίρα μας, να προστατεύσουμε και για λογαριασμό της Ε.Ε.

Η Ε.Ε. λοιπόν, οφείλει να μας εφοδιάσει με τον αναγκαίο και απαιτούμενο οπλισμό και εμείς να τον χρησιμοποιήσουμε στην πρώτη γραμμή του πυρός, ια την προστασία των συνόρων της Ε.Ε. Με πιο ξεκάθαρα λόγια, οι Έλληνες σε πρώτο στάδιο, θα βάλουμε τα στήθη μας και η Ε.Ε. θα βάλει τον οπλισμό. Εμείς οι Έλληνες θα διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας και οι Ευρωπαίοι θα επιβαρυνθούν μόνο με έξοδα. Εναλλακτικά να συμμετέχουμε όλοι στις δαπάνες εξοπλισμού και να δημιουργηθεί μια ευρωπαϊκή στρατιωτική δύναμη, που θα αναλάβει την προστασία των συνόρων τα Ε.Ε. όπου και όταν χρειαστεί. Αν ερωτηθούμε, προτιμούμε το δεύτερο, αλλά συμφωνούμε και με το πρώτο. Ας προταθεί αρμοδίως!!!

Αναμφιβόλως το πιο πάνω επιχείρημα, είναι ακλόνητο και δεν καταρρίπτεται και είναι αυτό που θα πρέπει να θέσουμε ενώπιον summit, της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε., συμπληρώνοντας το αίτημά μας, με την σύσταση μια επιτροπής εμπειρογνωμόνων η οποία θα αποφασίσει το είδος και την ποσότητα και την πηγή του εξοπλισμού, και η Ε.Ε. θα τον χρηματοδοτήσει για χάρη της κοινής άμυνας και προστασίας των κοινών συνόρων.

Στο σημερινό μας σημείωμα, θα αρκεστούμε στο λογικό, δίκαιο και επιβεβλημένο ζήτημα της κοινής αμυντικής πολιτικής, με αίτημα ενεργοποίησης του άρθρου 42 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως το πλέον επείγον και αναγκαίο, το οποίο με μια σωστή προετοιμασία και επιχειρηματολογία, μπορούμε να το πετύχουμε. Σε ένα άλλο σημείωμα, θα θέσουμε το θέμα της οικονομίας, ως το δεύτερο σημαντικό θέμα και βλέπουμε.

Τελεσίγραφο να σταλεί απέναντι ότι δεν δεχόμαστε κανέναν να εισέλθει και Θα αποτρέπουμε κάθε πλεούμενο να εισέλθει στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Είναι να απορεί κανείς τι ακριβώς συμβαίνει στη γηραιά ήπειρο που ζούμε τούτη την εποχή. Κάθονται όλοι με σταυρωμένα χέρια και ακούουν τον υπερφίαλο και αλαζόνα Ερντογάν, ωσάν από αυτόν να εξαρτάται η επιβίωση της ανθρωπότητας.

Μας θυμίζει την ραστώνη που χαρακτήριζε την επαναπαυμένη κοινωνία της άλλοτε κραταιάς Κωνσταντινουπόλεως, ό,τι είχε απομείνει από την πανίσχυρη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Διότι οι γνωρίζοντες περισσότερη ιστορία, γνωρίζουν ότι οι βυζαντινοί πολίτες είχαν ως δεδομένη την αείποτε και αέναη παντοδυναμία της και απλά την απολάμβαναν σε κατάσταση ραθυμίας και ανευθυνότητας. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος για τον οποίον οι άγριοι και απολίτιστοι Σελτζούκοι Τούρκοι κατέλαβαν και την Κωνσταντινούπολη.

Οι Τούρκοι αν και έχουν ξεφύγει από την παλιά πρωτόγονη καταγωγή τους και τούτο εν πολλοίς, από τα ελληνικά γονίδια των Γενίτσαρων, ένας των οποίων λένε ότι προέρχεται και ο ίδιος ο Ερντογάν, ας μην υποπέσουμε στο δις εξαμαρτείν και ας αποφασίσουμε να λάβουμε τα σκληρά αλλά αναγκαία μέτρα να αποτρέψουμε τον κίνδυνο της αλλοίωσης του πληθυσμού της χώρας μας αλλά και της Ευρώπης, και τον εξισλαμισμό με «ειρηνικό» τρόπο τούτη τη φορά, αφού ιστορικά απέτυχε να καταλάβει την Ευρώπη δια των όπλων, όπως αναλυτικότερα αναφέρθηκα σε προηγούμενο σημείωμα.

Ο Ερντογάν, τα όσα ελληνικά γονίδια και αν έχει, τούτο συντελεί στην τόνωση του αριβισμού και του τουρκικού σουλτανάτου, κάτι που ασκεί με έναν πρωτόγονο, αναιδή, αλαζονικό και απαράδεκτο τρόπο, και οι Ευρωπαίοι να τα καταπίνουν όλα αμάσητα, άνευρα και με δουλοπρέπεια.

Δεν θα σχολιάσω την εισβολή του στην Συρία για τη γενοκτονία τωνΚούρδων, διότι εκεί παίζονται μεγάλα διεθνή πολιτικά συμφέροντα, αλλά και οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις και δικαιολογίες του Τραμπ με το Μουσολίνειο ύφος του, όπως π.χ. οι Κούρδοι δεν έλαβαν μέρος και δεν βοήθησαν στην … Νορμανδία, (την D-day εννοεί), περιπλέκει έτι την κατάσταση.

Όμως προσδοκώ η πολεμική αυτή ενέργεια του Ερντογάν, που τα παίζει όλα κορώνα – γράμματα, να αποδειχθεί η αχίλλειο πτέρνα του, να αποτύχει στον τελικό σκοπό του και να αναγκαστεί να ηρεμήσει στα υπόλοιπα.

Πιστεύω ότι όλοι οι Μεγάλοι έχουν αντιληφθεί ότι ουδέποτε η Τουρκία ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της, και ήταν πάντοτε τελείως αναξιόπιστη. Όχι μόνο δεν πήγε στη Νορμανδία, αλλά συμμάχησε με τους Ναζί.

Στα καθ’ υμάς τώρα. Η φοβέρα του Ερντογάν ότι θα ανοίξει την κάνουλα για εκατομμύρια προσφύγων και λαθρομεταναστών που εδρεύουν στα παράλια της Τουρκίας, με πολύ επιείκεια, αν συνεχίζει η Ε.Ε. να επικρίνει την εισβολή του στην Συρία, είναι τόσο άσχετη και θρασεία με την στάση αυτή των Ευρωπαίων, αποδεικνύει αδυναμία και ομοιάζει περισσότερο με καβγά μικρών παιδιών, όπου το αδύνατο παιδί επικαλείται ακόμη και … το χρώμα του εσώρουχου της μάνας του άλλου.

Θέλω να πιστεύω ότι μας έδωσε ένα μοναδικό επιχείρημα για να αφυπνιστούμε τόσο εμείς όσο και κυρίως οι Ευρωπαίοι και να αντιδράσουμε αναλόγως, για να αχρηστεύσουμε το δήθεν αυτό δυνατό «όπλο» του Ερντογάν.

Χάσαμε μια μοναδική ευκαιρία στην περίπτωση των Ιμίων, να δώσουμε ένα καλό μάθημα στην Τουρκία, βυθίζοντας το πολεμικό τους πλοίο που ήταν εκεί και δεν θα έσκαγε μύτη, έτσι θα μαζευόταν με το κεφάλι κάτω, ας μην χάσουμε και αυτήν την ευκαιρία που μας δίνει τώρα ο Ερντογάν.

Αν οι Ευρωπαίοι δεχθούν την προσβλητική αυτή φοβέρα του Ερντογάν, θα πέσει κάθε φύλλο συκής, και ξεγυμνωμένοι θα έχουν απολέσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, αιδούς και κρατικής υπόστασης. Τα όποια εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα , έρχονται σε δεύτερη θέση και σημασία.

Το ίδιο ισχύει και για μας, αν δεν αντιδράσουμε δυναμικά και αποτρεπτικά.

Αφού πρώτα στείλουμε αυστηρό και ξεκάθαρο μήνυμα απέναντι, ότι δεν θα επιτρέψουμε πλέον σε κανέναν να έρθει στα μέρη μας και σε συνεννόηση με την Ε.Ε. και την Frontex, με την αύξηση των πλεούμενων στην περιοχή, να επιτηρούμε την νοητή γραμμή των συνόρων μας και να εμποδίσουμε κάθε λέμβο να εισέλθει στα ελληνικά χωρικά ύδατα και να αναγκάζονται να επιστρέφουν στην Τουρκία.

Σε περίπτωση που βουλιάξουν την λέμβο, τούτο θα συμβεί στα Τουρκικά χωρικά ύδατα και θα είναι ευθύνη της Τουρκίας να διασώσει τους ναυαγούς αυτούς. Μια, δύο ή και περισσότερες περιπτώσεις, θα γίνει συνείδηση ότι το παιχνίδι τελείωσε. Τελειώσαμε με την υποδοχή κάθε λάθρα εισερχόμενου, είτε είναι πρόσφυγας, είτε οικονομικός μετανάστης είτε απλά λαθρομετανάστης.

Καμία διεθνής σύμβαση ή άλλος κανονισμός, δεν νοείται να μην σου επιτρέπει να αρνείσαι την είσοδο στη χώρα σου, οποιονδήποτε δεν έχει άδεια εισόδου.

Στο κάτω κάτω της γραφής, είναι θέμα επιβίωσης για τη χώρα μας και οφείλουμε να την προστατεύσουμε, αλλά και το επιχείρημα που μας δώρισε ο Ερντογάν με τον ευθύ εκβιασμό του, είναι απόλυτα δίκαιο και ηθικό να μην υποκύψεις σε εκβιασμούς.

Όσο για την Συνθήκη της Γενεύης, υπενθυμίζω ότι υποχρέωση κράτους να συνδράμει τους πρόσφυγες, την υποχρέωση αυτή την έχει η χώρα στην οποία πρωτοεισέρχεται ο εν δυνάμει πρόσφυγας και η Ελλάδα δεν είναι η χώρα που εισέρχεται το πρώτον ο πρόσφυγας, επομένως καμία διεθνή υποχρέωση δεν μας υποχρεώνει να λάβουμε μέτρα, ιδιαίτερα όταν οι εισερχόμενοι, έστω και αν είναι πρόσφυγες, είναι όργανο και μέσον εκβιασμού.

Μια ηγεμονία η οποία ευελπιστούμε να έχει αποδυναμωθεί σε βαθμό που να μην δύναται να στρεβλώσει πλέον την κοινωνία μας.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Το επισημαίνω τούτο διότι η αριστερά, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, πίστευε ότι αν εφαρμοστούν οι ιδέες της θα έχουμε μια καλύτερη κοινωνία. Μια κοινωνία δίκαιη και ευημερούσα, χωρίς την κυριαρχία του κεφαλαίου, όπως χαρακτηριστικά διατεινόταν.

Μια κοινωνία που ο εργάτης θα δικαιώνεται και θα απολαμβάνει όλη την υπεραξία της εργασίας του, κατά Μαρξ.

Με άλλα λόγια θέλανε εργάτες χωρίς εργοδότες, αφού οι εργοδότες έπιναν το αίμα των εργαζομένων, δια του κέρδους των και αναλαμβάνει το ανίκανο κράτος το ρόλο του επιχειρηματία και έτσι πτωχεύουν όλοι. 

Τους είχε όμως διαφύγει, ότι όλα τα πρότυπα της υφηλίου δεν κατόρθωσαν να το πετύχουν, αλλά αντιθέτως, στο όνομα της ισότητας  και της ισοκατανομής του πλούτου, το μόνο που πέτυχαν ήταν η ισοκατανομή της φτώχιας, που κατέληξε στη δυστυχία της κοινωνίας και τελικά στην απένταξη του βρόγχου του αριστερισμού που τους έπνιγε.

Θα μου πείτε, ότι κάνω αντικομουνισμό; Όχι βέβαια, άλλωστε έχουν περιθωριοποιηθεί από μόνοι τους. Όλα όμως τα «αντι» είναι κατά κανόνα λάθος. Χρειάζεται όμως κάποιος συσχετισμός πεποιθήσεων και ιδεολογιών, για να καταλήξει κανείς σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Τούτο διότι η αριστερά, οποιασδήποτε μορφής ή μεγέθους, είναι Άθεοι κατά δήλωσή τους.

Η Θρησκεία επομένως, για την οποία θα διαπραγματευτώ  στο ταπεινό μου αυτό σημείωμα, και η Παιδεία, περιπλέκονται κατ’ ανάγκη με τις παντοειδείς ιδεολογίες, οι οποίες συνδέονται τόσο με την παιδεία, όσο και με την θρησκεία. Η αριστερή ιδεολογία νομίζει ότι μπορεί να δημιουργήσει μια κοινωνία στην οποία, χωρίς υπερβολή, θα είναι όλοι πάντοτε νέοι, ωραίοι και πλούσιοι.

Δηλαδή ουτοπική και αποδεδειγμένα πλέον ανεφάρμοστη. Μια στοιχειώδης ειλικρινής έρευνα και ανάλυση θα το επιβεβαιώσει!

Η περίφημη λοιπόν, όσο και θαρραλέα αυτή η απόφαση του ΣτΕ. Έβαλε το δάκτυλο επί των τύπων των ήλων και κτύπησε αποφασιστικά τη αδιόρατη αχλύ των προκαταλήψεων της περιρρέουσας ατμόσφαιρας και αφύπνισε την κοινωνία και την επανέφερε στην τάξη και στην φρόνηση των «ήρεμων» πολιτών που αμέριμνοι καθεύδουν.

Είναι και ελπιδοφόρα αυτή η απόφαση του ΣτΕ, διότι μας πείθει ότι οι Δικαστές λειτουργούν και με ανθρώπινα αισθήματα, με κοινωνικές και ανθρώπινες ευαισθησίες, πέραν των στεγνών νομικών. Με αυτές τις σκέψεις και προϋποθέσεις, θα προσπαθήσω να δώσω κάποιες  απαντήσεις στα ερωτήματα του τίτλου.

Ξεκινώντας από τη Θρησκεία, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο άνθρωπος από γενέσεως του, από τον άνθρωπο των σπηλαίων μέχρι τον σύγχρονο της κοινωνίας των πολιτών και των οργανωμένων πόλεων,  που παραμένουν όμως πάντοτε αδύναμα όντα μέσα στο αχανές σύμπαν, χρειάζονται κάποια Θεότητα να πιστεύουν, ως συμπλήρωμα της ασήμαντης ύπαρξής του.

Με άλλα λόγια η Θρησκεία είναι μια αναγκαιότητα στις ανθρώπινες κοινωνίες, χωρίς κατ’ ανάγκη να είναι και θρησκοληψία.

Η Θρησκεία είναι μια ελπίδα στη ζωή, μια καταφυγή στον πόνο και στην ανάγκη. Στην ουσία δεν υπάρχουν άθεοι, διότι όσοι το ισχυρίζονται ενδέχεται να νομίζουν ότι είναι οι ίδιοι Θεοί. Για να γίνω αντιληπτός τι ακριβώς εννοώ, θα παραθέσω μια λαϊκή σοφία που λέει ότι «κάποιος είναι άθεος μέχρι να αρχίσει να πέφτει το αεροπλάνο»!

Άλλωστε όσο και αν πιστεύεις στην αθεΐα σου, κράτα το για τον εαυτό σου ώστε να μην εκτεθείς αν βρεθείς τη στιγμή που πέφτει το αεροπλάνο αφ’ ενός και αφ΄ ετέρου να μην κάνεις κακό σε εκείνο που πιστεύει και έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στον Θεό. Είναι αναίδεια και θράσος να υπεισέρχεσαι στη ζωή του άλλου, με εγκληματικό ρόπο, χωρίς να σου το ζητήσει. Φύλαξε για τον εαυτό σου τι πιστεύεις, σεβάσου την πίστη του άλλου. Δεν υπήρξε ποτέ καμία κοινωνία στον πλανήτη μας χωρίς να πιστεύουν σε κάποια ανώτερη δύναμη.

Ο Χριστιανισμός είναι μία από τις ορθότερες θρησκείες θα έλεγα, που διδάσκει μόνο την αγάπη και την αλληλεγγύη, όσο καμία άλλη θρησκεία και αν καμιά φορά δημιουργούνται προβλήματα, αμφιβολίες και ερωτήματα γύρω από τον Χριστιανισμό, τούτο οφείλεται στους λειτουργούς της, οι οποίοι βαυκαλίζονται ότι είναι οι μόνοι που εκπροσωπούν τον Χριστό και κάνουν μεγάλο ζημιά στην χριστιανοσύνη.

Έχουμε πολλά παραδείγματα κακής ερμηνείας και εφαρμογής του λόγου του Χριστού, με αποκορύφωμα τον μεσαίωνα  με την ιερά εξέταση, τις σταυροφορίες και τόσα άλλα.

Ο άνθρωπος χωρίς θρησκεία είναι όπως ο ίππος χωρίς χαλινάρι, είπε ο Μπαλζάκ και ο Μπρυγέρ ότι «αυτή η αδυναμία, του να αποδείξω ότι δεν υπάρχει Θεός, μου αποκαλύπτει την ύπαρξή του».

Η παιδεία, από την άλλη πλευρά, η οποία είναι απόλυτα συνδεδεμένη μα την θρησκεία, όταν διδάσκεται σωστά, εξανθρωπίζει, αν στέκει ο ορισμός, την κοινωνία και προάγει τη γνώση και τον ορθολογισμό, αλλά και αξιολογεί ορθολογικά την ανάγκη της θρησκείας στην κοινωνία. Είναι η παροχή γνώσεων ασφαλώς, αλλά και διαδικασία αγωγής που στοχεύει στην καλλιέργεια και μόρφωση του ανθρώπου,  στην άνοδο του πνευματικού του επιπέδου και στην διάπλαση του χαρακτήρα των νέων.

Πολλές φορές συγχέουμε την παιδεία με την εκπαίδευση η οποία απλά μας διδάσκει συγκεκριμένε χρήσιμε γνώσεις. Αν συνδυαστεί η παιδεία με την εκπαίδευση, θα δημιουργήσουμε μια σωστή και χρήσιμη κοινωνία.

Επειδή ασχολήθηκα με την παιδεία για κοντά είκοσι χρόνια, μέσω των συλλόγων γονέων, τα δώδεκα από τα οποία ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Γονέων, έχω εντρυφήσει στους ενδότερους χώρους και γνώρισα τις μεγάλες αδυναμίες της σημερινής παιδείας με την γενική της έννοια.

Διέκρινα με λύπη και προβληματισμό, ότι αυτά που έζησα εγώ ως παιδί στα σχολεία,  τα ψάχνουμε με το φανάρι σήμερα, χωρίς να μπορούμε να τα βρούμε. Διαπιστώνει κανείς, ότι η παιδεία σήμερα έχει σοβαρά προβλήματα και οφείλουμε να τα εντοπίσουμε και να προσπαθήσουμε να τα επιλύσουμε.

Πρέπει όμως πρώτα να εντοπιστούν τα αίτια. Σε τι αποδίδεται η μεγάλη αυτή διαφορά ποιότητας της σημερινής παρεχόμενης παιδείας, κάτι που είναι δύσκολο να το εντοπίσεις υπεύθυνα και συγκεκριμένα, χωρίς να βουτήξεις βαθιά στις κοινωνικοπολιτικές και ιδεολογικές παραμέτρους που κυριαρχούν, υπεισήλθαν στα σχολεία και διαφοροποίησαν, για να μην πούμε διαστρέβλωσαν την παιδεία.

Ο άλλοτε συνετός και αυστηρός Διευθυντής, που κρατούσε την τάξη, την ευπρέπεια και την καλή λειτουργία του σχολείου, οι συνδικαλιστές και η πολυαρχία τον εξαφάνισαν. Ο άλλοτε κραταιός και πολυθρύλητος Επιθεωρητής, του οποίου και η σκιά του ακόμη ενεργοποιούσε τους πάντες να αποδείξουν τον καλύτερο εαυτό τους, τόσο στη διδαχή γνώσης κα ήθους, όσο και στην αγωγή και τον πολιτισμό με το παράδειγμά του.

Όλα αυτά τα στοιχεί που αναδείκνυαν τον υπεύθυνο, καλλιεργημένο, υπεύθυνο και ηθικό μαθητή, εξέλειπαν και τη θέση τους πήραν η ήσσονα προσπάθεια, η αποστήθιση και αδιαφορία, με κατάληξη την ακρισία, την αμάθεια και την υποβάθμιση του ατόμου.

«Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδία. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημούν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία ελληνικά», είναι ένα απόσπασμα ενός τετρασέλιδου κατηγορητηρίου για τη σημερινή παιδεία, του αείμνηστου Σαράντου Καργάκου.

Η ίαση και αποκατάσταση του ρόλου και προορισμού της παιδείας στα σχολεία σήμερα, είναι από πολύ  δύσκολο μέχρις αδύνατο. Τούτο διότι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι θα το επιχειρούσαν, έχουν προέλθει από αυτό το ελλιπές σύστημα.

Τα 22 θέματα που έθεσε η Υπουργός Παιδείας στην έκτακτη σύνοδο των πρυτάνεων, είναι σωστά και αναγκαία. Θα πρέπει να γνωρίζει όμως ότι απλά η απαιδευσία θα λειτουργεί καλύτερα, αλλά δεν θα επιτευχθεί ούτε καντν προ πεντηκονταετίας ποιότητα της παιδείας, αφού και εκείνη είχε ανάγκη βελτίωσης και προσαρμογής στις σύγχρονες ανάγκες και τεχνολογίες.

Η Υπουργός Παιδείας η οποία φαίνεται να έχει διάθεση και γνώσεις να προχωρήσει μπροστά, ας μελετήσει αν τα πιο πάνω έχουν δόση αλήθειας και αναλόγως να σχεδιάσει την εξέλιξη και το μέλλον της παιδείας, μιας παιδείας αντάξια της ιστορίας και του πολιτισμού μας.

Είναι αδύνατο να ξεπεραστεί τόσο εύκολα η επαίσχυντη αυτή Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία έχει πληγώσει βαθιά το φιλότιμο και τον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Η περίεργη αυτή υπόθεση γεννά πολλά ερωτηματικά, χωρίς καμιά στοιχειωδώς λογική και ουσιαστική απάντηση. Άλλωστε εκεί που δεν υπάρχει λογική καμία, πως είναι δυνατό να υπάρξει πειστική απάντηση για το έγκλημα που συντελέστηκε. Διότι περί εγκλήματος πρόκειται και σαν έγκλημα πρέπει να τιμωρηθεί.

Δεν το χωράει το μυαλό μας πως έτσι σχεδόν στα καλά καθούμενα, η κυβέρνηση ξέθαψε την υπόθεση αυτή των Σκοπίων και στο άψε σβήσε την «έλυσε», όπως οι ίδιοι ισχυρίζονται.

Μόνο που πέραν του ονόματος που φόρεσαν ως μάσκα καρναβαλιστή οι σκοπιανοί, δεν υπήρχε κανένα ουσιαστικό πρόβλημα που εκκρεμούσε, διότι οι σχέσεις μας με τα Σκόπια ήταν ήρεμη και απροβλημάτιστη. Ελληνικές εταιρείες είχαν εγκατασταθεί και έδωσαν δουλειά σε σκοπιανούς, οι κάτοικοι της Μακεδονίας, Θράκης και όχι μόνο, έμπαιναν και έβγαιναν στα Σκόπια ανεμπόδιστα για να ψωνίσουν φθηνότερα, να γεμίσουν το ρεζερβουάρ των αυτοκινήτων τους με φθηνή βενζίνη, για φθηνές ιατρικές και λοιπές επισκέψεις κάθε είδους, ακόμη και στο καζίνο που υπήρχε κοντά στα σύνορα, άφηναν τον παρά τους οι Έλληνες.

Με άλλα λόγια τα Σκόπια και οι σκοπιανοί επιβίωναν και επιβιώνουν, χάρις στους Έλληνες.

Αυτό που τους έλλειπε για μια πληρέστερη ικανοποίηση των φαντασιώσεών τους, ήταν να δεχθούμε την μάσκα των Μακεδόνων που φορούσαν καθημερινά, ως πραγματικότητα για να αισθάνονται ότι έχουν και αυτοί κάποια αξία ως άνθρωποι, έστω και μασκαρεμένοι ως Μακεδόνες. Ντροπή μας που τους το χαρίσαμε σε βάρος της Μακεδονίας μας.

Το όνομα όμως, έχει καθοριστική σχέση με την ύπαρξη και την ιστορία ενός κράτους και οφείλαμε όλοι να είμαστε αμετακίνητοι να μην υπάρχει ο όρος Μακεδονία στο όποιο όνομα. Επαναλαμβάνω ότι η πρόταση του Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι το 2008, ήταν ένας έξυπνος και αναπόφευκτος ελιγμός, γνωρίζοντας ότι δεν θα τον αποδεχόταν ο σκληρός Γκρουέφκι, για να μην θεωρηθούμε εμείς οι υπεύθυνοι της αποτυχίας, κάτι που το πέτυχε ολοκληρωτικά, αλλά δεν ήταν ποτέ μια επίσημη εθνική γραμμή.

Ο ίδιος ο ανεκδιήγητος διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, λέει ότι «η δυσκολία αυτή σχετίζεται με την ταυτότητα και ιστορικά ζητήματα. Και όμως επιλύθηκαν», δυσκολεύθηκε δηλαδή να το πιστέψει και ο ίδιος και έτσι πρόσθεσε, «πιστώνοντας τη συμφωνία στους πρωθυπουργούς των δύο χωρών… και ανέλαβαν την ευθύνη να το πράξουν».

Στο προσκήνιο υπερηφανεύονται ότι έλυσαν ένα χρόνιο πρόβλημα και ότι αποκατάστησαν τις σχέσεις μας με τους βόρειους γείτονές μας. Αυτό δεν ισχύει, όπως αναλύσαμε πιο πάνω, αλλά έτσι κι αλλιώς κάτι πρέπει να πουν για να καλύψουν το τεράστιο λάθος τους, αν πράγματι το θεωρήσουν ποτέ λάθος. Η αλήθεια όμως εμφανίζεται γυμνή στο παρασκήνιο, με αφετηρία την γνωστή σε όλους πίεση των Αμερικανών και Γερμανίας.

Οι εμφανείς λόγοι των πιέσεων αυτών, ήταν η ένταξη στο ΝΑΤΟ από πλευράς Αμερικής κατ’ αρχή, και από πλευράς Γερμανίας, χωρίς να γνωρίζουμε τυχόν βαθύτερους λόγους, τις οικονομικές σχέσεις της με την ευρύτερη περιοχή. Σύμφωνα με αρθρογραφία:

«Το αμερικανικό σχέδιο για αλλαγή συνόρων στο Κοσσυφοπέδιο και η συμφωνία των Πρεσπών άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου στις βόρειες περιοχές άνω των ελληνικών συνόρων με άσχημα αποτελέσματα στο μέλλον», καθώς και ότι «η ιδέα της δημιουργίας ενός καναλιού από το Αιγαίο στον Δούναβη και γι ‘αυτό μίλησα και με τον πρόεδρο της Σερβίας Βούτσιτς και τον πρωθυπουργό Τσίπρα.», είχε δηλώσει ο Ιβάνοφ μετά τη συνάντηση με τον κ.Τσίπρα τον Δεκέμβριο του 2017.

Κομβική περιοχή λοιπόν είναι η περιοχή του Μοράβα όπως είναι γνωστή σε εμάς και το σχέδιο που αφορά αυτό το υπερ-κανάλι έχει πλέον το αμέριστο ενδιαφέρον των ΗΠΑ και του γνωστού δισεκατομμυριούχου Τ.Σόρος και δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουν στα χέρια των Κινέζων, τουλάχιστον όχι χωρίς τον έλεγχο των ΗΠΑ.

Σεβόμαστε του λόγους τους και εν πολλοίς συμφωνούμε, αλλά όχι σε βάρος μας χωρίς λόγο και χωρίς αντίλογο, όπως έχω αναλύσει και υποστηρίξει σε προηγούμενα σημειώματά μου. Διότι το καίριο ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι, οι Αμερικανοί «στενοί σύμμαχοι» και η Γερμανία της Ε.Ε. που είμαστε από τα πρώτα κράτη μέλη, δεν υπολόγισαν καθόλου ότι έχουμε βάσιμους ιστορικούς και εθνικούς λόγους να αρνούμαστε μια τέτοια λύση;

Δεν ξέρουν πως προσβάλουν βάναυσα η εθνική μας ευαισθησία; Ή η κυβέρνησή μας δεν τους έδειξαν ότι τους βασανίζουν εθνικά και συνειδησιακά θέματα και έτσι έπιασαν από το χεράκι τον κ. Τσίπρα, που τον είδαν τόσο ενδοτικό, να προχωρήσει γρήγορα πριν εμφιλοχωρήσουν εμπόδια από τα άλλα κόμματα της Ελλάδος!

Τους χάρισαν και τις πολιτικά οδυνηρές περικοπές των συντάξεων, του υποσχέθηκαν ενδεχομένως, ότι θα τον στηρίξουν πολιτικά τουλάχιστον, μέχρι τις εκλογές, με πολλούς τρόπους και ο «κύβος ερίφθη», και παραδώσαμε την Μακεδονία, την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας «έναντι πινακίου φακής».

Ο κ.Τσίπρας αγνόησε τα πολιτικά κόμματα, αγνόησε τον ελληνικό λαό και προχώρησε επαναστατικώ δικαίω και «γαία πυρί μειχθήτω. Κρίμα για τον ίδιο, αλλά ο ελληνικός λαός δεν θα το περάσει έτσι εύκολα. Αντιδρά συνεχώς και θα συνεχίσει σε κάθε ευκαιρία, μέχρι σημείου που ενδέχεται ο κ.Τσίπρας, ως άλλος Ιούδας, να αναφωνήσει «ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον», αλλά θα είναι ίσως αργά για όποια επανόρθωση, ελπίζοντας όμως να διαψευσθώ ως προς τη δυνατότητα επανόρθωση!

Τα προβλήματα λοιπόν, με τους βόρειους γείτονές μας, όχι μόνο δεν επιλύθηκαν όσα υπήρχαν, αλλά δημιουργούνται νέα πολύ σοβαρά που σύντομα θα τα βρούμε μπροστά μας.
Τι έλαβε όμως η Ελλάδα; Ό,τι απέμεινε: μια Μακεδονία, ως βόρεια περιοχή της ελληνικής επικράτειας και όχι ως κρατική οντότητα, χωρίς ιθαγένεια ή εθνικότητα, χωρίς γλώσσα, χωρίς τη διαδικτυακή αναγνώριση, κάτι σαν πουκάμισο αδειανό.

29η Μαΐου 1453: άλωση της Πόλης, 1922: Μικρασιατική Καταστροφή, 24η Ιουλίου 1974:εισβολή στη μαρτυρική Κύπρο, 17η Ιουνίου 2018: (α)συμφωνία των Πρεσπών. Αποφράδες ημέρες και οδυνηρά ορόσημα του Ελληνισμού. Τουλάχιστον στην Πόλη, στη Μικρά Ασία, στην Κύπρο, ο Ελληνισμός αμύνθηκε, εδώ στις Πρέσπες έπεσε αμαχητί, παραδόθηκε.

Οι Έλληνες όμως δεν παραδίδουν και δεν παραδίδονται, μάχονται μέχρις ενός, εδώ και τουλάχιστον τρεις χιλιάδες χρόνια. «Όλβιος όστις ιστορίης έσχεν μάθησιν» - Ευτυχής ο άνθρωπος που γνωρίζει ιστορία. Ευριπίδης. Όπως θα υποθέτετε, το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Είναι βέβαιο ότι θα επανέλθω με επί πλέον δυσμενείς επιπτώσεις.

Ως συνέχεια του πιο πάνω υπότιτλου, με υποχρεώνει να θεμελιώσω, με έναν απλό και ευνόητο τρόπο, τον φόβο, ότι οι περιβόητοι αυτοί «δυνατοί» και «μεγάλοι», κατά τα άλλα «φίλοι» και «σύμμαχοί» μας, θα χρησιμοποιήσουν ως όχημα τα Σκόπια με το νέο τους όνομα, για τη συρρίκνωση της χώρας μας, στα πλαίσια ενός μακροχρόνιου σκεπτικού.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

Ποια είναι τα δεδομένα; Τα Σκόπια, ως αιθεροβάμονες, ως τον ελαφρύτερο χαρακτηρισμό, αισθανόμενοι ανύπαρκτοι πολιτικά και ηλίθιοι πνευματικά, με την ιατρική έννοια, πιστεύουν ότι ενδυόμενοι, ως άλλοι μασκαράτες, την ένδοξη στολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το εξίσου ένδοξο όνομα της Μακεδονίας μας, ανέρχονται κοινωνικά και πολιτικά και ενισχύεται σημαντικά η ύπαρξή τους.

Αυτά όσον αφορά τους υπανθρώπους των Σκοπίων. («υπάνθρωπος είναι εκείνος που δεν τον ικανοποιεί η ύπαρξή του και αναζητά μια μάσκα που να τον παρουσιάζει κάτι άλλο).

Όσον αφορά τους «δυνατούς» και τους «μεγάλους», γεννάται ένα πρώτο απλοϊκό ερώτημα. Αυτό που συμβαίνει στους Σκοπιανούς, είναι ευνόητο ότι το αντιλαμβάνονται!

Αν ο μοναδικός λόγος που επιθυμούν να επιλυθεί το πρόβλημα του ονόματος είναι να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και ενδεχομένως στην Ε.Ε., οι κατά γενική παραδοχή «δυνατοί» και «μεγάλοι», όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, γνωρίζοντας ότι το όνομα έχει τεράστια εθνική σημασία για μας τους «φίλους» τους και «συμμάχους» τους, που έχει ξεσηκώσει σχεδόν ολόκληρο τον ελληνικό λαό, δεν θα μπορούσαν να πείσουν τα ανθρωπάκια αυτά του κρατιδίου των Σκοπίων, να πάψουν να μασκαρεύονται, να επιλέξουν ένα όνομα ταιριαστό στην ιστορία τους και τον πολιτισμό τους και όλοι μαζί, ημών συμπεριλαμβανομένων, να τους στηρίξουμε να ανέλθουν κοινωνικά και πολιτιστικά;

Είναι βέβαιο ότι θα το πετύχαιναν. Γιατί δεν το έχουν ούτε καν επιχειρήσει, αλλά πιέζουν εμάς τους έχοντες ορθούς και στέρεους λόγους να αρνούμαστε να εκχωρήσουμε την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα το οποίο οφείλουμε να εξετάσουμε και να το ερμηνεύσουμε.

Η δική μου ερμηνεία, (επιτρέψτε μου τον ενικό για να αναλάβω πλήρως την ευθύνη των γραφομένων μου), χωρίς να χρειαστεί να επαναλάβω τους ιστορικούς και γεωγραφικούς λόγους βάσει των οποίων αδιαμφισβήτητα τα Σκόπια δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την Μακεδονία, ώστε να δικαιούνται, έστω και προσχηματικά να διεκδικούν το όνομα της, είναι ότι αυτοί οι «δυνατοί» και «μεγάλοι», έχουν μακροχρόνια στρατηγική και σκέψεις, με τις οποίες ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν τα Σκόπια με το νέο τους όνομα, ως όχημα κατά της Ελλάδας να συρρικνωθεί και να περιοριστεί στα σύνορα του 2011, με βάση την πάγια στρατηγική τους, ότι τα μικρά κράτη ελέγχονται ευκολότερα. Θυμηθείτε την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Το ενδεχόμενο αυτό είναι το πλέον επικίνδυνο σενάριο και όσο απόμακρο ή και δύσκολο να συμβεί και αν είναι, θέλω να πιστεύω ότι ο κάθε Έλληνας θα αντιδρούσε έντονα με κάθε τρόπο, έστω για κάθε ενδεχόμενο!

Έστω όμως και αν αποκλείσουμε το πιο πάνω δυσμενές σενάριο για χάρη της συζήτησης, έχοντάς το όμως πάντα στα υπόψη, μπορούμε να δεχθούμε να παραδώσουμε τη Μακεδονία μας, χάριν της επιμονής των ανόητων Σκοπιανών να φορούν συνεχώς την μάσκα των Μακεδόνων, υπό οιωνδήποτε την προστασία ή επιθυμία;

Ο κάθε λογικός εχέφρων Έλληνας οφείλει να αντισταθεί σε κάθε ανθελληνική πίεση, έναντι οιουδήποτε ανταλλάγματος ή και δυσμενούς επιπτώσεως, διότι απλά η Πατρίδα είναι πάνω από όλα και η προστασία της είναι μεγάλο εθνικό καθήκον, μη υπολογίζοντας οιονδήποτε κίνδυνο ή συνέπεια, όπως το έχουμε αποδείξει στην Αλβανία το 1940, ή ακόμη και στο σχέδιο Ανάν, για να μην θυμηθούμε τους αρχαίους μας προγόνους, τον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα και τόσα άλλα, καθώς και τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου εναντίον πολυπληθέστερων.

Ο κίνδυνος λοιπόν να απαλλοτριωθεί η Μακεδονία μας, μας υποχρεώνει να επαγρυπνούμε συνεχώς και να διαμαρτυρόμαστε ή ακόμη και να επαναστατούμε αν χρειαστεί, μέχρι να κατορθώσουμε να το αποτρέψουμε.

Η ιστορία είναι αμείλικτη και περιγράφει τα γεγονότα, αλλά και τις ευθύνες αυτών που τα διαμόρφωσαν. Η κυβέρνηση λοιπόν και προπάντων ο πρωθυπουργός, ας μην επιτρέψει να γραφτεί το όνομά του στις σκούρες σελίδες της ιστορίας και υπεύθυνο ενός νέου διχασμού.

Ας αναγνωρίσει ότι μέχρι σήμερα, όλες του οι κινήσεις, οι λεγόμενες διαπραγματεύσεις, δεν έγιναν σε επίπεδο εθνικό και με καθολική συνεννόηση, όπως είχε υποχρέωση εκ της θεσμικής του θέσης να πράξει. Μονομερείς ενέργειες και αποφάσεις για σοβαρά εθνικά θέματα δεν επιτρέπονται.

Άλλωστε όπως το βροντοφωνάζει και ο Μίκης Θεοδωράκης, η κυβέρνηση δεν έχει ζητήσει ποτέ ούτε έχει πάρει την έγκριση του ελληνικού λαού για το σοβαρό αυτό εθνικό ζήτημα και επομένως δεν ενεργεί σύννομα.

Είναι ώρα να αναλογιστεί τις ευθύνες του και να κρούσει πρύμνα έστω αυτή την ύστατη στιγμή. Άλλωστε ούτε οι Σκοπιανοί εκτέλεσαν από την μεριά τους όλες τους υποχρεώσεις στο ακέραιο. Ο χώρος δεν επιτρέπει για την αναλυτική τεκμηρίωση αυτών.

Σε κάθε περίπτωση, η ιθαγένεια και η γλώσσα που τους παραχωρήσαμε αφειδώς, μικρή σημασία έχουν μπροστά στο όνομα, διότι το όνομα έχει την πρωταρχική και δεσπόζουσα σημασία και αξία, διότι αυτό θα χρησιμοποιηθεί ως όχημα στο μέλλον για τις ξεκάθαρες αλυτρωτικές τους βλέψεις και επιδιώξεις.

Άλλωστε αυτές τους οι επιδιώξεις εξακολουθούν να υφίστανται στο Σύνταγμα τους, τόσο στο προοίμιο αυτού, όσο και στο άρθρο 36 που έμεινε άθικτο.

Να σταματήσουμε να αιτιολογούμε την εθνοφθόρο αυτή Συμφωνία με αίολα, για να μην τα χαρακτηρίσω αστεία και πολλές φορές γελοία επιχειρήματα που ταιριάζουν περισσότερο στους Σκοπιανούς να τα επικαλούνται. Ως εκ περισσού, θα αναφερθώ στην έννοια της ιθαγένειας, η οποία σύμφωνα και με τον Μπαμπινιώτη, είναι ο έννομος δεσμός που ενώνει ένα πρόσωπο με ορισμένο κράτος και αποκτάται με βάση τον τόπο που γεννήθηκε.

Όποιος λοιπόν γεννήθηκε στην επονομασθείσα Μακεδονία είναι Μακεδόνας, ασχέτως αν είναι βόρειος ή ανατολικός. Στην ίδια ανάλυση το λεξικό Μπαμπινιώτη αναφέρει ως συνώνυμο της ιθαγένειας, την εθνικότητα! Όσο για τη γλώσσα, ουδέποτε υπήρξε γλώσσα μακεδονική. Στη Μακεδονία ομιλούσαν πάντοτε ελληνικά.

Είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρει πως αισθάνεται ο ελληνικός λαός για την Μακεδονία; Αύριο Κυριακή 20/1/19 θα πνιγεί η Αθήνα από διαμαρτυρόμενους Έλληνες εναντίον της περιβόητης αυτής Συμφωνίας των Πρεσπών.

Είναι δυνατόν να αγνοηθεί και στην ουσία να περιφρονηθεί ο ελληνικός λαός, στο όνομα του οποίου λειτουργεί η κυβέρνηση και έχει υποχρέωση και από τον όρκο που έδωσε ο Πρωθυπουργός να ενεργεί υπέρ του λαού και του έθνους;

Αν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση αλλάξει απόφαση και δεν ψηφίσει την Συμφωνία αυτή, θα εκτιμηθεί και θα δικαιωθεί από τον ελληνικό λαό. Λόγοι και αιτιολογίες υπάρχουν για να καλυφθεί ο τύπος και η ουσία.

Τέλος να γνωρίζει ο κ.Πρωθυπουργός, ότι η πολιτική ζημιά που θα υποστεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την ψήφιση της Συμφωνίας, θα είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα υφίστατο από την μείωση των συντάξεων, έστω και αν δεν υπήρξε συναλλαγή επ’ αυτού.

Η παράδοση της Μακεδονίας, είναι δύσκολο να αφομοιωθεί από τους Έλληνες. Από τη στιγμή που οι μεγάλοι και κυρίως οι αρμόδιοι, δεν κινούνται, αναμένοντας να καταψηφίσουν στη Βουλή, τα παιδιά πήραν την ευθύνη επάνω τους και ξεσηκώθηκαν. Σε μια εποχή απόλυτου μιθριδατισμού της κοινωνίας, η Νεολαία αρνείται να δεχθεί την παράδοση της Μακεδονίας έτσι απλά και εύκολα, ωσάν να πρόκειται για την αγοραπωλησία ενός οικήματος.

Του Νίκου Αναγνωστάτου

ΟΧΙ λοιπόν βροντοφωνάζει η Νεολαία μας, έτσι οι μαθητές ταρακουνούν όλους εμάς τους μεγαλύτερους, που οφείλουμε να ξυπνήσουμε την εθνική μας συνείδηση, αλλά κυρίως να αφυπνιστούν οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι πλέον υποχρεωμένοι να βρουν τρόπο να ακυρωθεί η κατάπτυστη αυτή Συμφωνία, πριν είναι πολύ αργά και δημιουργηθούν  μη αναστρέψιμα  αποτελέσματα.

Είμαστε υπερήφανοι για τη Νεολαία μας με την πάλλουσα πατριωτική συνείδησή τους που μας υποχρεώνει να αναλάβουμε και εμείς τις δικές μας ευθύνες. Θέμα δημιουργήθηκε όμως, για τον τρόπο που οι μαθητές επέλεξαν να εκφράσουν  την διαμαρτυρία τους, τις καταλήψεις των σχολείων τους. Όλα τα κόμματα εξέφρασαν τις επιφυλάξεις τους, δηλώνοντας ότι για κανένα λόγο τα σχολεία δεν πρέπει να είναι ποτέ κλειστά! Πολύ σωστά!

Άλλωστε ο γράφων έδωσε μεγάλο αγώνα εναντίον των καταλήψεων το 1990, όπου κυριαρχούσαν και πρωτοστατούσαν οι οπαδοί και οι απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτεργάτη τον σημερινό Πρωθυπουργό, ο οποίος έτρεχε από σχολείο σε σχολείο για να εξασφαλίσει την κατάληψη. Είχαμε έρθει τότε σε μετωπική σύγκρουση με τον κ.Τσίπρα, ως αρχηγό και υποκινητή των καταλήψεων και είχαμε κατηγορηθεί για την αντίθεσή μας αυτή, τότε που ήμουν Πρόεδρος της Πανελλήνιας Συνομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων.

Οι ίδιοι αυτοί που στην πραγματικότητα εφεύραν τις καταλήψεις, και τις χρησιμοποίησαν ως μέσον για την επίτευξη φθηνών κομματικών τους ωφελημάτων, αδιαφορώντας για την εκπαίδευση των μαθητών και θυσιάζοντάς την για στενούς κομματικούς σκοπούς, διαμαρτύρονται τώρα, προσπαθώντας να εφεύρουν, αν δεν υπάρχουν, υποκινητές.

Σε ακροδεξιούς και στην Χρυσή Αυγή επιχείρησαν να αποδώσουν  τις κινητοποιήσεις αυτές των μαθητών, μη αντιλαμβανόμενοι ότι ενισχύουν στην πράξη την Χρυσή Αυγή, πιστώνοντάς την με κάτι που δεν της ανήκει. Τεράστιο πολιτικό λάθος των κυβερνώντων, στην απέλπιδα προσπάθειά τους, να μειώσουν την αξία της διαμαρτυρίας αυτής των μαθητών.

Ασφαλώς η εθνικά σωστή αυτή διαμαρτυρία για την κατάργηση της συμφωνίας των Πρεσπών, με την οποία κυριολεκτικά πουλήθηκε η Μακεδονία μας και δη πολύ φθηνά, αν αληθεύουν οι φήμες ότι την αντάλλαξε με το να μην υποχρεωθούν στη μείωση των συντάξεων, όπως η ίδια η κυβέρνηση είχε ψηφίσει. Θα μπορούσαν τα παιδιά να οργανώσουν διαδηλώσεις μεγάλες,  έντονες και δυνατές, μετά το τέλος των μαθημάτων τους, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς, όσο και αν τον ενοχλούσαν, να τα κατακρίνει, έστω και προσχηματικά.

Ο γράφων, προτείνει στα παιδιά να οργανώσουν τις διαδηλώσεις τους και τις διαμαρτυρίες τους μετά το τέλος των μαθημάτων και να είναι βέβαιοι ότι θα τύχουν της επιδοκιμασίας, τον έπαινο και τον θαυμασμό της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων. Σε μια τέτοια διαδήλωση, είναι βέβαιο ότι στο δρόμο της θα εμπλουτιστεί και θα γιγαντωθεί με την προσχώρηση πολλών πολιτών τους οποίους θα εκφράζει η κινητοποίηση αυτή των παιδιών μας, με εντονότερα αποτελέσματα.

Ας μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι από τους Νέους μας, που βράζει το αίμα τους και ο ενθουσιασμός τους είναι έντονος, αλλά και η επαναστατικότητα που τους διακρίνει, ξεκινά κάθε επαναστατική ενέργεια η οποία αλλάζει πολλά στραβά που βυσσοδομούν την κοινωνία, Να μην ξεχνάμε την μεγάλης ιστορικής αξίας, Γαλλική Επανάσταση, η οποία ξεκίνησε από την Νεολαία και που έφερε σε αίσιο πέρας, ανατρέποντας το στυγνό καθεστώς των Λουδοβίκων και εγκαθιδρύοντας την Δημοκρατία. Αλλά και το δικό μας Πολυτεχνείο, από τους φοιτητές  ξεκίνησε, ασχέτως των συνεπειών και του αποτελέσματος.

Οι όποιες επιφυλάξεις ως προς  τους τυχόν υποκινητές και των κρυφών σκοπιμοτήτων της εξέγερσης αυτής των φοιτητών και των συμπραξάντων, δεν παύει να είναι μια θαυμαστή, ρωμαλέα και ηρωική εξέγερση της Νεολαίας μας, η οποία μας διαβεβαιώνει ότι οι Νέοι μας αγρυπνούν και είμαστε περήφανοι για τα παιδιά μας, που τα θέλουμε ζωηρά, ανυποχώρητα και επαναστατικά.

Φανταστείτε πόσο πιο έντονες, ελπιδοφόρες και παρήγορες θα ήταν οι αντιδράσεις των μαθητών και φοιτητών μας, αν στα σχολεία διδασκόταν σωστά και πατριωτικά η ζηλευτή από πολλούς, ένδοξη ιστορίας μας. Τότε κάθε κυβέρνηση, ο κάθε υπουργός των εξωτερικών, θα σκεπτόταν δύο φορές τουλάχιστον, πριν συζητήσουν  εθνικά θέματα με άλλα, όμορα ή μη, κράτη, ποσώ δε μάλλον να καταλήξουν σε συμφωνία, σκεπτόμενοι την επερχόμενη αντίδραση των φοιτητών σε περίπτωση που θεωρούσαν εθνική μειοδοσία μια λανθασμένη συμφωνία.

Μια λανθασμένη συμφωνία, με την κατά Ταλεϋράνδο έννοια, ότι «είναι χειρότερη από λάθος, είναι έγκλημα», είναι και αυτή των Πρεσπών και ευλόγως δημιουργεί την έντονη αντίδραση των μαθητών. Πρώτο κύριο και καίριο λάθος η μονομερής ενέργεια της κυβερνήσεως, αγνοώντας τα υπόλοιπα κόμματα της Βουλής, για ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα, που όφειλε να πετύχει μια ενιαία εθνική γραμμή. Η κυβέρνηση αποφάσισε να το χειριστεί μόνη της, θεωρώντας ότι ήλθε η κατάλληλη στιγμή να το επιλύσει, δρέποντας όλη την δόξα, όπως ξανά λανθασμένα, θεώρησε.

Αν όμως δεχθούμε τη φήμη ότι αντάλλαξε την αντεθνική αυτή  συμφωνία την λεγόμενη των Πρεσπών, με την συνηγορία της κΜέρκελ, ώστε να μην εφαρμοστεί η ψηφισμένη απόφαση για μείωση των παλαιών συντάξεων, τότε πράγματι το λάθος μετατρέπεται σε εθνικό έγκλημα.

Είναι πράγματι εθνικά εγκληματική αυτή η απόφαση και πρέπει το συντομότερο να ακυρωθεί πριν καταστεί τελεσίδικη, διότι:

α) Διότι δεν υπάρχει καθόλου γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας στο χώρο των Σκοπίων, ώστε έστω και προσχηματικά να θεωρηθεί εύλογο να διεκδικούν το όνομα. Τούτο το έχω αναλύσει σε προηγούμενα σημειώματά μου και στην λανθασμένη αυτή πληροφόρηση, οφείλεται η γνώμη των καλόπιστων  Ελλήνων, που θεωρούν όχι και τόσο κακή, τη συμφωνία αυτή. Ενδεχομένως και οι ξένοι να υποπίπτουν σε αυτό το λάθος και οφείλουμε να το αναδείξουμε. Σε κάποιο επόμενό μου σημείωμα να το αποδείξω σε όλο του το εύρος.

β) Το «βόρεια» γρήγορα θα απαλειφθεί και θα μείνει σκέτο το «Μακεδονία», αφού και τώρα δεν διστάζουν να το χρησιμοποιούν, αδιαφορώντας  για τις δικές μας αντιδράσεις, μας αγνοούν επιδεικτικά και εμείς σιωπούμε ένοχα.

γ) Επειδή τα Σκόπια είναι κράτος, διεθνώς και παντού θα ακούγεται η λέξη «Μακεδονία» μόνο για τα Σκόπια, μια και η δική μας Μακεδονία είναι επαρχία και απόλυτα φυσιολογικά, δεν θα γνωρίζουν κάν την ύπαρξή της.

δ) Η γλώσσα με πιο σκεπτικό μπορεί να ονομάζεται «Μακεδονική», ούτε κάν βορειο-μακεδονική; Έτσι κι αλλιώς είναι απαράδεκτο, διότι η ίδια καθεαυτή η γλώσσα που ομιλούν, δεν έχει καμία σχέση με την Μακεδονία όπου πάντοτε ομιλούσαν ελληνικά και τούτο είναι ισχυρό επιχείρημα και για τους ξένους, να αποκλείσουμε το όνομα «Μακεδονία» από το όνομά τους.

ε) Τη Μακεδονική Ιθαγένεια, που τους δώσαμε αποτελεί το αποκορύφωμα της υποχωρητικότητά ς μας, αλλά και της εθνικής προδοσίας (;), αφού έτσι δεχόμαστε ότι κατάγονται πράγματι από τους αρχαίους Μακεδόνες , όπως και εμείς! Δεν έχουν δίκιο λοιπόν τα παιδιά;