Από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και έπειτα. Του ΠΑΣΟΚ που άλλαξε την Ελλάδα. Του ΠΑΣΟΚ που σήμερα πολλοί πονάνε όταν ξεστομίζουν.

Της Βάσιας Αναστασίου*

Ας είμαστε ρεαλιστές και ας τα λέμε σταράτα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα ξαναγεννηθεί. Ηγέτες και προσωπικότητες με τέτοιο άστρο συμβαίνουν μόνο μια φορά. Όπως και μόνο μια φορά συμβαίνει η αγνή πολιτική αγάπη που ένωσε τον Έλληνα με το πιο προοδευτικό και επίκαιρο για την μεταπολιτευτική Ελλάδα κόμμα.

Ο Ανδρέας που οραματίστηκε, ο Ανδρέας που τόλμησε, ο Ανδρέας που πήρε το ρίσκο και πήρε και την ευθύνη όποτε χρειάστηκε, ο Ανδρέας που γοήτευσε, ο Ανδρέας που έκανε την Ελλάδα από Βουλγαρία, Ευρώπη. Ο Ανδρέας που το σήκωσε. Σε γεμάτες πλατείες, σε ξεχειλισμένα στάδια, στους δρόμους όλης της Ελλάδας. Της δικής του Ελλάδας που έχτισε από την αρχή. Και μαζί του το σήκωσε όλο το έθνος. Και γούσταρε…

Δεν τον γνώρισα, μεγάλωσα όμως με ιστορίες από τον πατέρα μου, γιατρό θωρακοκαρδιοχειρουργό και συνεργάτη του Magdi Yacoub. Και είναι αυτές οι ιστορίες για τον Ανδρέα που ακόμα και εμάς που είμαστε τόσο νέοι μας κάνουν να συνδεόμαστε. Σύνδεση ψυχής με έναν πολιτικό ηγέτη ακόμα και τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του. Ο Ανδρέας έγινε ιδέα και παραμένει ανεξίτηλος στο πέρασμα των χρόνων.

Δεν ξέρω ποιος θα ήταν ο Ανδρέας σήμερα. Ξέρω όμως τι θα έκανε….. Εντύπωση!

Εντύπωση με τις επιλογές του, με τις κινήσεις του. Θα γυρνούσε τα τραπέζια. Αντρίκια και παραδοσιακά. Σαν τα πρότυπα που εκλείπουν από τα παιδιά μας. Και για ακόμα μια φορά θα ήμασταν μαζί του, σύσσωμοι, παθιασμένοι. Νέοι με όνειρα στα μάτια - όχι νεόγεροι, άλλη μια μεγάλη παθογένεια των καιρών. «Εγώ θα προχωρήσω κι ας είναι μόνο με την νεολαία» είπε ο Ανδρέας. Αυτός ήταν για όσους αναρωτιέστε. Αυτόν πάνε να μιμηθούν, όμως superstar γεννιέσαι δεν γίνεσαι. Και ο Ανδρέας ήταν ο μεγαλύτερος superstar που έχει βγάλει αυτός ο τόπος.

*H Βάσια Αναστασίου είναι δημοσιογράφος, δικηγόρος και μέλος Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής

Υπάρχει όμως και μία ακόμη μεγάλη αλήθεια που πρέπει, αν δεν τη γνωρίζουν, να τη μάθουν ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του: Κυβέρνηση που επενδύει σε δήθεν σκάνδαλα για να επιβιώσει, είναι κυβέρνηση «πολιτικά νεκρή» και ο πρωθυπουργός της …”dead man walking”.

Της Βάσιας Αναστασίου*

Αναρωτιέμαι ειλικρινά τι φοβάται ο Αλέξης Τσίπρας και δεν αποφασίζει να πάει σε εκλογές με το κεφάλι ψηλά, αφού τα έκανε όλα τόσο σωστά, όπως ισχυρίζεται. Γιατί επιμένει η κυβέρνηση να κυλιέται στον βούρκο της σκανδαλολογίας και της συκοφάντησης πολιτικών αντιπάλων;

Υποψιάζομαι ότι δεν φοβούνται απλά την δεδομένη ήττα τους. Περισσότερο τρέμουν την επόμενη μέρα, την «φαγωμάρα» που θα υπάρξει – είναι άλλωστε διαχρονικό …χούι των αριστεριστών αυτό – και τις διασπαστικές δυνάμεις που ήδη, δειλά-δειλά, κάνουν την εμφάνισή τους.

Η πρόσφατη μετονομασία του ΣΥΡΙΖΑ σε Προοδευτική Συμμαχία, δηλ. ΣΥ.Π.ΣΥ (!), είναι μάλλον μία εικόνα από το μέλλον.

Ο καιροσκοπισμός και η παντελής έλλειψη ιδεολογικού υποβάθρου που χαρακτηρίζουν αυτή την «προοδευτική» συμμαχία είναι πλήρως ενδεικτικά της πολιτικής προσέγγισης του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος αντιμετωπίζει τις συγκλίσεις μόνο ως «σημαία ευκαιρίας».

Κοινώς, θα συμμαχούσε με την Α. Μέρκελ, τον Ζ. Ζάεφ, τον Γ. Ραγκούση, τον Δ. Παπαγγελόπουλο, την Κ. Παπακώστα, τον Π. Καμμένο και το …κακό συναπάντημα για να κρατηθεί στην καρέκλα. Μας το αποδεικνύει τέσσερα χρόνια τώρα.

Όμως, όταν το …πειρατικό του ΣΥΡΙΖΑ μοιραία «βουλιάξει» στις εκλογές, το «προοδευτικό» ασκέρι θα σκορπίσει και θα μείνουν οι εκφραστές του 3% του εκλογικού σώματος να ερίζουν για τις κομματικές καρέκλες. Ένα κόμμα που καβάλησε το κύμα της οικονομικής κρίσης για να έρθει στην εξουσία, πουλώντας ψέματα με το τσουβάλι, δεν μπορεί να πάει μακριά, όσο κι αν προσπαθήσει να υποδυθεί το νέο, το άφθαρτο και το προοδευτικό.

Η μόνη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την λέξη αυτή είναι οι προοδευτικά αυξανόμενοι φόροι που φόρτωσε στους πολίτες και η προοδευτική έκπτωση στο «ηθικό πλεονέκτημα» που επικαλείται ο πρωθυπουργός και οι συν αυτώ όταν θέλουν να κρύψουν τις πομπές τους.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην υπόθεση Novartis, την μεγαλύτερη πολιτική σκευωρία της μεταπολίτευσης. Σπίλωση πολιτικών αντιπάλων, «νταλαβέρι» με τους θεσμούς, άθλιες μεθοδεύσεις, ξεδιάντροπα ψεύδη, κουκουλοφόροι μάρτυρες, ανυπόστατες κατηγορίες και πηχυαίοι τίτλοι άνευ ουσίας σε φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ.

Στο πρώτο έτος της Νομικής μαθαίνει κανείς ότι η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους και επ’ ουδενί δεν πρέπει να παρεμβαίνει η μια στην άλλη. Ο πρωθυπουργός παριστάνει τον …μηχανικό και δεν τον ενδιαφέρει η νομική επιστήμη, το Κράτος Δικαίου, τα θεμελιώδη της Δημοκρατίας.

Τώρα όμως που η σκευωρία καταρρέει, θα συμπαρασύρει και τους ραδιούργους της κυβέρνησης που έκανε σημαία ένα δήθεν ηθικό πλεονέκτημα, για να καταλήξει να τυλίγεται με αποκόμματα της Αυγής και του Documento για να κρύψει την γύμνια της.

* Δικηγόρος, υποψήφια βουλευτής Ανατολικής Αττικής με το Κίνημα Αλλαγής

Η στρατηγική και η πολιτική της ψευδεπίγραφης αριστεράς αποδείχθηκε καταστροφική γιατί προκάλεσε τον αφανισμό της μεσαίας τάξης, αύξησε την ανεργία, ιδιαίτερα στους νέους και μετέτρεψε σε επαίτες τα άλλοτε «περήφανα γηρατειά», με συντάξεις που επαρκούν μόνο για την αγορά των φαρμάκων τους. Ο περήφανος λαός της Ελλάδος οδηγήθηκε σε μια συγκυρία που απλά υπάρχει και έχει ξεχάσει να ζει!

Της Βάσιας Αναστασίου*

Ποιο είναι το πολιτικό διακύβευμα λοιπόν; Είναι να βρούμε καλύτερο (management wise)  διαχειριστή της κατάστασης; Κάποιον που αρκεί να δίνει γρήγορα τα επιδόματα; Που να μπορεί να βελτιώσει και λίγο αν θέλετε τις κοινωνικές δομές;

Κατά την προσωπική μου άποψη το διακύβευμα, η ύπαρξη του οποίου θα οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα σωτηρίας δεν είναι άλλο από την δημιουργία κοινωνικού κράτους. Κάνουμε λοιπόν επίκληση στην αυθεντία, όπως πάντα θα έπρεπε να κάνουμε σε τόσο δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές συγκυρίες και στον μεγάλο Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί ο Ανδρέας ήταν εκείνος που έθεσε το τετράπτυχο του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος για Εθνική Ανεξαρτησία – Λαική Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση και Δημοκρατική Διαδικασία. Και είναι αυτό το ακριβές τετράπτυχο, οι παρακαταθήκες δηλαδή που πολεμήθηκαν ιστορικά από την μεταπρατική αστική τάξη της Νεοφιλελεύθερης Δεξιάς και της Ψευδεπίγραφης Αριστεράς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το «βρώμικο 89» που είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Εθνική Ανεξαρτησία:

Η Συμφωνία των Πρεσπών και η παραχώρηση της Μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας, η δήλωση «η Μακεδονία ήταν ξακουστή σαν Μακεδονία των Σκοπίων», οι συνεχώς αυξανόμενες απειλές στο Αιγαίο με τους πολιτικούς του ΣΥΡΙΖΑ να κατανοούν μέρος των τουρκικών απαιτήσεων- «να μην είμαστε μονοφάηδες στο Αιγαίο» δήλωσε ο Κοτζιάς, «Σαφέστατα η Τουρκία έχει δικαίωμα στην Ανατολική Μεσόγειο» προσέθεσε ο Κατρούγκαλος. Αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά που ζήσαμε τον τελευταίο καιρό και δείχνουν πως η εθνική μας ανεξαρτησία απειλείται περισσότερο από ποτέ άλλοτε.

Σε αντίθετη περίπτωση επί ΠΑΣΟΚ κανένας δεν ξεχνά την αντίδραση του Ανδρέα Παπανδρέου στην προσπάθεια δημιουργίας Μακεδονικού κράτους με το περίφημο «Το όνομα μας είναι η ψυχή μας» και φυσικά το εμπάργκο στη γειτονική χώρα, όπως άλλωστε και την αντίδραση που γέννησε εθνική υπερηφάνεια στη περίπτωση των απειλών του ΟΖΑΛ (τότε πρωθυπουργός Τουρκίας) με το περίφημο «Βυθίσατε το Χώρα».

Λαική Κυριαρχία:

Η ψευδεπίγραφη αριστερά παραβιάζοντας και καταργώντας ακόμη και τις ιδεολογικές τις αναφορές –εάν είχαν ποτέ- προχωρά στη προλεταριοποίηση των μαζών και στον εξευτελισμό τους με τα γνωστά επιδόματα, κατακρεουργώντας την μικροαστική τάξη, φυσικό σύμμαχο της εργατικής τάξης.

Το αποτέλεσμα είναι να ενισχύει έντονα την μεταπρατική αστική τάξη, υπηρέτη διαχρονικά των ξένων συμφερόντων, δημιουργώντας έτσι την Νέα Δεξιά με ιδανικό εκφραστή τον κ. Τσίπρα. Βιώνουμε την καταστροφή της μεσαίας τάξης και την αδιαφανή λειτουργία των θεσμών (χορήγηση τηλεοπτικών αδειών, διαγραφή προστίμων σε μονοπώλια κλπ)

Κοινωνική απελευθέρωση:

Στην προσπάθεια την «Νέας Εξουσίας» για κυριαρχία πάνω στην χώρα και στον παραγόμενο πλούτο της γίνεται προώθηση του τιμωρητικού Νεοφιλελευθερισμού και της Ανατολικοευρωποίησης της Ελλάδας. Συγχρόνως, γίνεται απόπειρα ελέγχου της ριζοσπαστικοποίησης εκτεταμένων κοινωνικών στρωμάτων, ώστε να μετατραπούν σε επιφανειακές και τελείως ακίνδυνες, οι λαϊκές αντιδράσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο η κοινωνική απελευθέρωση γίνεται πρακτικά αδύνατη και παρατηρείται η παλινόρθωση της νεοφιλελεύθερης ατζέντας, η δημιουργία ενός φαύλου κύκλου λιτότητας, ανεργίας και ύφεσης.

Δημοκρατική διαδικασία:

Βλέπουμε τον εκφυλισμό στην λειτουργεία του Κοινοβουλίου και των θεσμών γενικότερα. Φυσικά είναι συγκοινωνούντα δοχεία η έννοια της ηθικής με αυτήν της δημοκρατίας και είναι λογικό η έλλειψη ήθους να κινητοποιεί φαινόμενα σήψης.

Πρότυπα όπως ο Μαδούρο, η αποχή από τις  εκλογές, κυρίως στους νέους οι οποίοι δεν ασκούν το ύστατο δημοκρατικό τους δικαίωμα, μαθήματα λαθροχειρίας, η όλη συμπεριφορά για την αλλαγή του Συντάγματος είναι μερικά μόνο από τα περιστατικά των τελευταίων μηνών.

Συμπερασματικά, είναι επιτακτική η ανάγκη ενός σύγχρονου κόμματος, με ενιαία φωνή, που θα σέβεται την άποψη της μειοψηφίας, με βασικό κορμό το ΠΑΣΟΚ.

Στόχος του Σοσιαλδημοκρατικού φορέα (Κίνημα Αλλαγής) είναι η σφυρηλάτηση της ενότητας των προοδευτικών μεταρρυθμιστικών δυνάμεων απέναντι στην «Παλαιά Δεξιά» του κ. Μητσοτάκη και την Σκληρή Νεοφιλελεύθερη Νομενκλατούρα (Νέα Δεξιά) του ΣΥΡΙΖΑ. Το πραγματικό δίπολο που διαμορφώνεται είναι μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ από την μια και ΚΙΝΑΛ -προοδευτική δύναμη από την άλλη.

Οι μάσκες έπεσαν, ο μη προνομιούχος Έλληνας έχει τον χώρο του (Κίνημα Αλλαγής), τον ηγέτη του(Φώφη Γεννηματά) και το πολιτικό πλαίσιο (Σχέδιο Ελλάδα). Εξάλλου το ΠΑΣΟΚ και το ΚΙΝΑΛ δημιουργήθηκαν με έναν διαχρονικό σκοπό, να υπηρετούν τον λαό και τον τόπο.

*Δικηγόρος, Υποψήφια Βουλευτής Ανατολικής Αττικής με το ΚΙΝΑΛ

Μα φυσικά και πρέπει να γίνει “viral” η στέρηση της χώρας από το ίδιο της το μέλλον! Όμως, με στόχο να βρεθεί λύση. Αυτό που παρατηρούμε είναι να εργαλειοποιείται επικοινωνιακά για ακόμα μια φορά ένα θέμα που αφορά την νεολαία μας, πολύ απλά γιατί είναι μια «καραμέλα που πουλάει». Που δίνει, αν θέλετε, σε κάτι «βρυκολακιασμένους» πολιτικούς μια essence νιότης και τους μετατρέπει σε «νεολαίους».

Της Βάσιας Αναστασίου*

Σαν τον θείο από το χωριό ένα πράγμα, που λέει την κλασσική ατάκα «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία». Μόνο που τον θείο μας από το χωριό τον αγαπάμε και τον θέλουμε. Στην παλαιοκομματική φιγούρα που για προσωπικούς λόγους ανάδειξης και re-branding θέλει να δείξει πως συμμερίζεται τον πόνο μας, λέμε «όχι ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε άλλο».

Το σοβαρό θέμα που προκύπτει, είναι πως, για ακόμα μια φορά, η επικοινωνιακή τακτική που ακολουθούν προεκλογικά για λόγους προσωπικής ανάδειξης, οδηγεί ακριβώς στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα σχετικά με το θέμα του brain drain (όπως και με άλλα θέματα νεολαίας αντίστοιχα στο παρελθόν).

Από ένα ζήτημα κορυφαίο για την γενιά των millennials και των μετά-millennials - ή αλλιώς της γενιάς Ζ - μετατρέπεται σε γραφική αναφορά σε «εκείνους τους κακόμοιρους τους νέους στη ξενιτιά». Τελικά τι ισχύει και τι όχι σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα;

Η κρίση, βεβαίως, έφερε το brain drain. Μελέτη της KPMG, με θέμα την αγορά εργασίας και τη μετανάστευση των Ελλήνων, κατέδειξε πως ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων που έφυγαν την περίοδο 2008-2016 ανέρχεται σε περίπου 450.000. Στην πλειονότητα είχαν περάσει από κάποιο έδρανο πανεπιστημίου ή ΤΕΙ και μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της μετανάστευσης (αλλαγή περιβάλλοντος, δεξιότητες κ.λπ.). Επομένως, από το brain drain για το διάστημα 2008-2016, η χώρα μας είναι σαν να «χάρισε» 15,3 δισ. ευρώ στις χώρες υποδοχής των επιστημόνων μας.

Αυτοί είναι οι αριθμοί  λοιπόν. Τα συμπεράσματα δικά σας. Η γενιά μας είναι αυτή που βιώνει στο πετσί της το τρίτο μεγάλο μεταναστευτικό κύμα, με το πρώτο να εντοπίζεται στις αρχές του περασμένου αιώνα και το δεύτερο μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Οι αριθμοί έχουν πλέον ξεφύγει της λογικής, καθώς τεράστιος αριθμός Ελλήνων ζουν εκτός συνόρων σε πάνω από 140 χώρες.

Το brain drain είναι αποτέλεσμα πολλαπλών κρίσεων που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια. Οι κρίσεις αυτές εξελίσσονται σε παράλληλα επίπεδα με μια ομόκεντρη δύναμη να τις υποκινεί.  Βλέπετε, επικεντρωνόμαστε στην οικονομική «θύελλα» την οποία βιώνουμε προσωπικά και συλλογικά, όμως συγχρόνως ζούμε καταστροφικές κρίσεις ήθους, πολιτισμού και ιδεολογίας.

Παγκοσμίως, παρατηρείται η ανάδειξη ακραίων κομμάτων και η είσοδος τους στην Βουλή. Πολλοί εξηγούν το φαινόμενο αυτό σαν φυσικό ακόλουθο της οικονομικής στενότητας, μια «παθογένεια των καιρών» που θα περάσει όσο έρχεται η ανάπτυξη.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι οι οικονομίες ανθίζουν και παρακμάζουν, τα ελλείματα γίνονται πλεονάσματα και τα χρέη κάποια στιγμή σβήνουν.

Η πραγματική παρακμή που βιώνει το ανθρώπινο γένος εν έτει 2019 είναι ιδεολογική. Και αυτή η ιδεολογική σήψη σε συνδυασμό με το οικονομικό αδιέξοδο που βιώνουμε μας καθιστάΜετανάστες των Ιδεών και της Ηθικής. Πρόσφυγες της Μόρφωσης. Αυτή η φράση, δυστυχώς, χαρακτηρίζει απόλυτα την γενιά μου.

Δείτε λοιπόν πως εμείς οι νέοι απομακρυνόμαστε από εσάς τους μεγαλύτερους. Οι περισσότεροι δεν συμμετέχουν στις δημοκρατικές διαδικασίες και αυτό αντικατοπτρίζεται απόλυτα στην αποχή από την σπουδαιότερη δημοκρατική διαδικασία, της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος.

Με τα δακρύβρεχτα προεκλογικά μανιφέστα δεν θα γεφυρωθεί ποτέ το χάσμα των γενεών στην χώρα μας, που ολοένα και μεγαλώνει, αλλά δεν θα δημιουργηθούν και οι συνθήκες επιστροφής των οικονομικών μεταναστών στην Ελλάδα.

Ας αναλογιστούμε στις επόμενες εκλογές ποιους θα στείλουμε στην Βουλή, ποιοι είναι σε θέση να γνωρίζουν σε βάθος τα προβλήματα των νέων ανθρώπων και ποιοι έχουν να προτείνουν ιδέες που «μιλούν» στον 20άρη και τον 30άρη.

Έτσι θα πάψει το brain drain (ακόμη και η έκφραση είναι ανυπόφορα κλισέ) να είναι …μόδα και επικοινωνιακό σύνθημα στα χείλη των πολιτικών δεινοσαύρων και των λαϊκιστών και θα προβληματίσει ουσιαστικά την Πολιτεία και τους εκπροσώπους της.

*Δικηγόρος, Υποψήφια Βουλευτής στην Ανατολική Αττική με το ΚΙΝΑΛ