Πριν ακόμη την αναστροφή της πτήσης του Γιεβγένι Πριμακώφ,  πρωθυπουργού τότε της Ρωσίας, πάνω από τον Ατλαντικό, και της περίφημης δήλωσής του πως "μπαίνουμε σε έναν πολυπολικό κόσμο", ο Ιταλός καθηγητής Giovanni Arrighi είχε προβλέψει ("Ο Άνταμ Σμιθ στο Πεκίνο") την δραματική άνοδο της Κίνας κι ένα κόσμο με πολλούς ισχυρούς πόλους που θα αμφισβητούσε πλέον την απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου 

Από τα τέλη του 18ου αιώνα ο μεγάλος οικονομολόγος Ανταμ Σμίθ είχε προβλέψει μία αναπόφευκτη τελική εξίσωση ανάμεσα στην οικονομική ισχύ των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης και των περιοχών που είχαν από αυτές κατακτηθεί. Ο Σμιθ είχε οραματισθεί πως μία μη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς θα κυριαρχήσει στον κόσμο και θα επαναπροσδιορίσει το παγκόσμιο εμπόριο και την ισορροπία δυνάμεων δυνάμεων σε όλη την υφήλιο. Η ανεπανάληπτη πλέον σήμερα άνοδος της Κίνας μας οδηγεί να επαναξιολογήσουμε το μεγάλο έργο του Ανταμ Σμίθ "Ο Πλούτος των Εθνών".

Οι προσπάθειες των ΗΠΑ πολλά από τα τελευταία χρόνια να χτίσουν μία παγκόσμια αυτοκρατορία έγινε με το μυαλό στην εντυπωσιακή αναβίωση της Κίνας και στην απειλή που αυτή συνιστά για την Ουάσιγκτον για την κυριαρχία στον κόσμο. Η προσπάθεια των ΗΠΑ νομίζω πως προσέκρουσε στο Ιράκ κι έκτοτε έκανε τον ανταγωνισμό των δύο περίπου θανατηφόρο.

Το έργο του Arrighi στηρίζεται σε μια καινούργια δυναμική ανάγνωση του μνημειώδους βιβλίου του Σμίθ. Περιγράφοντας τις μεγάλες προσπάθειες της Κίνας να υποτάξει την οικονομία της στις καθοδηγητικές εντολές της αγοράς αναδεικνύει τον δυναμισμό αυτής της κοινωνίας και τις πραγματικές της δυνατότητες για το μέλλον.

Είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του τότε υπουργού οικονομικών της Κίνας που, σε μια διεθνή συνάντηση προ ετών στη Γαλλία, αποστόμωσε τους Γάλλους που γκρίνιαζαν για την παγκοσμιοποίηση σημειώνοντας πως το πρόβλημα προέρχεται από την αδυναμία την δική τους να προσαρμοσθούν στις ανάγκες των διεθνών αγορών!

Είναι φανερό πως σήμερα ο Ανταμ Σμίθ έχει εγκατασταθεί πλέον στο Πεκίνο, που με αφοσίωση ακολουθεί τις διδασκαλίες του προσαρμόζοντας την οικονομία της Κίνας στις σύγχρονες απαιτήσεις και στις διακυμάνσεις των διεθνών οικονομικών μεγεθών. Αυτή η εξέλιξη, αν συνεχισθεί, αναπόφευκτα θα οδηγήσει την Κινεζική οικονομία στον κορυφή του κόσμου. Αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά την σοφία του μεγάλου διανοητή του 18ου αιώνα.

Το ζήτημα βέβαια είναι πως θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ. Η απώλεια της παγκόσμιας οικονομικής πρωτοκαθεδρίας,  που αναπόφευκτα θα συνδυασθεί με απώλεια επιρροής και ισχύος, δεν είναι κάρι που γίνεται ανεκτό εύκολα. Οι αναταράξεις στην Αμερική είναι ήδη ευδιάκριτες. Η τραγική φιγούρα του Τζόε Μπάιντεν, που επιχειρεί να επανεκλεγεί παρά την προφανή κάμψη των σωματικών του δυνατοτήτων, δείχνει το άγχος που υπάρχει.

Η προοπτική επανόδου του Τραμπ προκαλεί ανησυχίες για το που θα οδηγηθεί η Αμερική. Από την άλλη  το ενδεχόμενο «παλινόρθωσης της αμερικανικής ισχύος» εμπνέει τον κόσμο κι ενισχύει τις εκλογικές του προοπτικές. Το φάσμα μίας κυρίαρχης αύριο Κίνας κλονίζει ουσιαστικά σήμερα τα θεμέλια της αμερικανικής δημοκρατίας.

‐-------------------

Κυκλοφορούν, σε β' έκδοση, τα δυο ιστορικά μυθιστορήματα του Ανδρέα Ανδριανόπουλου: «Κατερίνα Σφόρτσα: Η Λύκαινα της Ρωμανίας», Αρμός, 2024, με φόντο την Αναγέννηση, και το «Λουτρό Αίματος στο Νότο», Αρμός, 2024, που καταπιάνεται με την αιματηρή σταυροφορία κατά των αιρετικών Καθαρών στη Νότια Γαλλία.

Να συνειδητοποιήσουμε κι εμείς, αλλά και η Δύση γενικά πως η Τουρκία που αντιμετωπίζουμε δεν έχει καμία σχέση με ό,τι είχαμε στο μυαλό μας μέχρι τώρα.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν είναι μία καθαρά αναθεωρητική δύναμη για το διεθνές πολιτικό σκηνικό με στόχο την παρουσία της ως ηγεμονικής δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο και ως κυρίαρχου παράγοντα των διεθνών εξελίξεων παίζοντας τον ρόλο μιας «μεγάλης δύναμης» – μια ανασύσταση ενός ιδιαίτερου τύπου Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Δύση οφείλει να εγκαταλείψει την εμμονική αναζήτηση ενός «μετριοπαθούς» μουσουλμάνου ηγέτη. Και να ανοίξει τα μάτια της!

Ο πρώην διευθυντής Μέσης Ανατολής του γνωστού Κέντρου WoodrowWilson της Ουάσιγκτον, καθηγητής τώρα του Πανεπιστημίου Lehigh και εταίρος του Council of Foreign Relations των ΗΠΑ, Χένρι Μπάρκεϊ, μου έγραψε πως ο Ερντογάν δεν μπλοφάρει και πως «ετοιμαζόταν από χρόνια. Ελέγχοντας απόλυτα την Τουρκία, είναι έτοιμος για τα επόμενα βήματά του. Και μπορεί να κινητοποιεί όλα τα μέσα στη διάθεσή του για τους άμεσους στόχους του».

Είναι μάταιο λοιπόν για τη Δύση να προσπαθεί να τον συνετίσει, όταν στόχος του είναι να προκαλεί τους πάντες θεωρώντας τη χώρα του μεγάλη δύναμη, ίση ή και ισχυρότερη από πολλές άλλες. Είναι προφανές πως βλέπει τον Πούτιν, τον Τραμπ και τη Μέρκελ ως ίσης δύναμης ηγέτες, ενώ τον Μακρόν, και όλους τους άλλους, σαφώς υποδεέστερους.

Δεν έχει λοιπόν ουσία η όποια προσπάθεια, δική μας ή της Δύσης γενικότερα, αντίδρασης στις τουρκικές κινήσεις με λόγια και διπλωματικές παραστάσεις. Είναι φανερό πως ο Ερντογάν επιλέγει την πολιτική της ισχύος. Και μόνο έτσι, με επιλογές ισχύος δηλαδή, είναι δυνατόν να αναχαιτισθεί και να περιορισθούν οι μεγαλοϊδεατικές του προθέσεις.

Έχω σημειώσει κι άλλη φορά πως μονάχα δύο γεωπολιτικοί παράγοντες θα μπορούσαν να τον περιορίσουν. Ο ένας είναι ο Λευκός Οίκος. Ο σημερινός του κάτοχος, ο πρόεδρος Τραμπ, έχει επιλέξει τη σχετική ανοχή απέναντί του. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο πως στις εκλογές του Νοεμβρίου τη θέση του θα πάρει ο Τζο Μπάιντεν.

Οπως και ποια πολιτική θα ακολουθήσει αυτός. Το χαρτί του ΝΑΤΟ που θα ανεμίζει η Τουρκία εξακολουθεί να είναι ισχυρό. Από τις ΗΠΑ λοιπόν μια δυναμικότερη παρέμβαση παραμένει προβληματική.

Ο άλλος παράγων είναι η Ρωσία. Και διότι ο πρόεδρος Πούτιν έχει δείξει πως όταν τον ενδιαφέρει κάποιο αποτέλεσμα δεν μασάει τα λόγια του, ούτε όμως και τις πράξεις του.

Να μην ξεχνάμε πως η Μόσχα χρωστάει στην Άγκυρα και μια απάντηση για το μαχητικό της αεροπλάνο που αυτή τής είχε ρίξει. Η κινητοποίηση όμως της Μόσχας δεν είναι απλή.

Ιδιαίτερα τώρα, μετά την περίοδο Κοτζιά, που φαίνεται να έχουμε βάλει όλα μας τα λεφτά στο καλάθι της Ουάσιγκτον και των Βρυξελλών. Απ’ όπου εισπράττουμε μόνο λόγια και παραινέσεις. Που ο Ερντογάν περιφρονεί ή και ειρωνεύεται…

Οφείλουμε να δείξουμε πως κινδυνεύουν σοβαρά γεωστρατηγικές τους επιλογές από μια Τουρκία που ευθέως πλέον αμφισβητεί τη διεθνή πολιτική αρχιτεκτονική.

Και πως αν πετύχουν οι εκβιασμοί της στην Ανατολική Μεσόγειο, οι με κόπο χτισμένες συμμαχίες και ισορροπίες στην περιοχή μπορεί να καταρρεύσουν.

Με έναν ορυμαγδό συγκρούσεων με αβέβαιο αποτέλεσμα. Που μόνο η Γαλλία έχει καταλάβει. Δεν μπορεί όμως να κάνει πολλά πράγματα. Οι άλλοι θα πρέπει να κινηθούν. Τιμωρητικά, απέναντι σε μια δύναμη που επιχειρεί να ανατρέψει ισορροπίες.

Αλλά θέλει γρήγορα σχέδιο και δουλειά – ενημέρωσης και κινητοποίησης.

Tου Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Τελευταία γίνονται προσπάθειες εξωραϊσμού του Ισλάμ σε σχέση με τη συμβατότητά του με την ελευθερία και τη δημοκρατία. Μια έκδοση του IEA και του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) («Ισλαμικά θεμέλια μιας φιλελεύθερης κοινωνίας») είναι χαρακτηριστική.

Στο βιβλίο παρουσιάζονται ενδιαφέρουσες απόψεις μουσουλμάνων διανοουμένων, με δύο όμως χαρακτηριστικά. Είναι προφανέστατα φιλοδυτικοί, ή τουλάχιστον σπουδαγμένοι στη Δύση. Και δεν διακρίνεται να ανήκουν σε κάποια από τις τρεις βασικές σχολές ισλαμικής νομικής σκέψης (Hanafi, Maliki, Shafi’i, Hanbali) που κυριαρχούν στις ερμηνείες του Ισλάμ.

Έτσι θα ξέραμε δηλαδή τα πραγματικά μουσουλμανικά τους εχέγγυα. Και σε ποιον βαθμό αυτές οι εκδοχές γίνονται δεκτές από τους πιστούς μουσουλμάνους και τις κοινωνικές τους οργανώσεις.

Σε βιβλίο που βγάλαμε με το Friedrich Neumann Foundation στο Κάιρο, με τίτλο «Bridging the Gap» (2014) το ζήτημα διευκρινίστηκε, για την Αίγυπτο τουλάχιστον, αρκετά.

Υπάρχουν κάποια κρίσιμα θέματα που οι σχετικές αναλύσεις δεν ακουμπούν. Λ.χ., η δημοκρατία στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία, που μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το Ισλάμ (=Υποταγή) στηρίζεται στην προσήλωση στα λόγια του Προφήτη.

Που δεν αλλάζουν. Είναι λοιπόν συμβατά; Επίσης το ζήτημα της «αντικατάστασης», το θέμα της «παραπλάνησης» και η έννοια της «μετακίνησης» (μετανάστευσης) όπως διατυπώνονται στο Κοράνι και στις Παραδόσεις (Χαντίντ). Σχεδόν όλες οι αναλύσεις του τομίδιου του ΚΕΦΙΜ αναφέρονται στις πρώιμες αναφορές της ισλαμικής πίστης.

Δηλαδή στις αρχικές διδασκαλίες του Κορανίου, από την εποχή της Μεδίνας. Όχι στις νεότερες, μετά την κυριαρχία του Ισλάμ. Αυτές όμως, οι τελευταίες, όπου υπάρχει αντίφαση, ισχύουν. Διότι «αντικαθιστούν» τις παλαιότερες. Που ήταν ανεκτικότερες προς τους αλλόθρησκους και τους αποστάτες. Τους οποίους είχε ανάγκη τότε ο Μωάμεθ. Για τους οποίους όμως τώρα προβλέπονται εξοντωτικές ποινές.

Η έννοια της «παραπλάνησης» (Τακίγια) προβλέπεται στο Κοράνι κι επιτρέπει στους πιστούς να εξαπατούν τους άπιστους, κάνοντας δηλαδή πράγματα που δεν πιστεύουν, προκειμένου να υπερασπιστούν το Ισλάμ.

Όλες οι υποχρεώσεις που έχουν αναληφθεί εγκαταλείπονται τη στιγμή που το επιβάλλει το συμφέρον της θρησκείας (λ.χ. Κοράνι 9:3 και 3:28). Στα Χαντίτ υπάρχουν πολλές σχετικές παραινέσεις που χτίζουν με επιτυχία το προφίλ το καλοπροαίρετου και φιλειρηνικού φίλου (Σαχίχ Μπουχαρί, τόμος 5, Βιβλίο 59, Χαντίντ 36).

Όσο για τη «μετακίνηση» (χαζίρια), που εκφράζεται σήμερα με τις ροές μεταναστών, αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της ισλαμικής θρησκείας μια και οι πιστοί ακολουθούν το παράδειγμα του Μωάμεθ και των πρώτων ακολούθων του, που μετακινήθηκαν από τη Μέκκα στη Μεδίνα για να κυριαρχήσουν.

Το Κοράνι μιλάει ξεκάθαρα για την υποχρέωση αυτή της «μετακίνησης για τους σκοπούς του Αλλάχ» (Κοράνι 2:218).

Όσο για την προσφορά του Ισλάμ στον πολιτισμό τα χρόνια του Μεσαίωνα, τελευταίες μελέτες (Dario Morera, «The Myth of the Andalusian Paradise, ISI, 2014) έδειξαν πως η αφοσίωση στη σχολή Μαλίκι των κατακτητών μουσουλμάνων στην Ισπανία οδήγησε σε εξανδραποδισμούς, σκλαβιά γυναικών κι άγριες διώξεις χριστιανών.

Με την κορύφωση της κρίσης με το Ιράν η κατάσταση επιβάλλει σοβαρές σκέψεις και προβληματισμούς. Αναμενόμενο ήταν να μην υπάρξει καταδίκη της Τουρκίας από επίσημα αμερικανικά χείλη. Έχω εξηγήσει συχνά πως κάτι τέτοιο θα ήταν χιμαιρικό να το περιμένεις.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

Τι συμβαίνει λοιπόν γύρω μας; Και τι θα μπορούσαμε εμείς να κάνουμε; Η κρίση με το Ιράν δίνει στην Τουρκία, με ισχυρές ένοπλες δυνάμεις ανεπτυγμένες ήδη στην περιοχή και με σύνορα με Ιράν και Ιράκ, νευραλγικό ρόλο. Αυτό δεν το αγνοεί ο Τραμπ, που ήδη έχει στενές σχέσεις με Ερντογάν, αλλά το συμμερίζεται και η Ευρώπη. Η Ρωσία έχει επενδύσει ήδη επάνω του, οι δε Άραβες περισσότερο τον φοβούνται παρά τον αποστρέφονται.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια στάση θα κρατήσει το Ιράν; Αν τον θεωρήσει αδελφοποίητο του Τραμπ, και δυνάμει ηγέτη των Σουνιτών που αποστρέφεται, οι εξελίξεις θα είναι θεαματικές. Προσφέροντας ίσως ευκαιρίες στην ελληνική διπλωματία.

Αντίθετα στην εκδοχή αυτή, λειτουργούν οι εξής παράγοντες: Πρώτον, ο ίδιος ο Ερντογάν, που κρατάει ισορροπίες αρνούμενος να υποστηρίξει τον Τραμπ. Δεύτερον, το Κρεμλίνο, που με μοχλό την εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία, θα κάνει τα πάντα να τον κρατήσει μακριά από ρήξη με το Ιράν. Και τρίτον, το τρίγωνο Ισραήλ, Αίγυπτος και Σαουδική Αραβία που τον εμποδίζουν να παίξει τον ρόλο που θέλει στον κόσμο των Σουνιτών. Του δίνουν όμως έτσι άλλοθι απέναντι στην Τεχεράνη που δεν στρέφεται εναντίον του.

Πού μας αφήνουν εμάς αυτά; Είμαστε ανοιχτά σύμμαχοι του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Στηρίξαμε τον Τραμπ κι αρχίζουμε να μπλέκουμε σε ενδοαραβικές διενέξεις, με αφορμή τη Λιβύη, δίχως το ειδικό στρατιωτικό βάρος που σέβονται οι Άραβες. Και είμαστε και Χριστιανοί!

Ο Ερντογάν λοιπόν θα συνεχίσει λογικά να αποθρασύνεται. Ο Τραμπ θα κλιμακώσει τις κινήσεις εναντίον του Ιράν, εξαρτώμενος όμως σε μεγάλο βαθμό από την κατάσταση στο Ιράκ – που είναι στα χέρια του Σιίτη Αγιατολάχ Αλ Σιστανί. Δεν υπάρχουν πολλά πλέον που οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν, αν ξεσηκωθεί και το Ιράκ. Έχουν ήδη επιβάλει κυρώσεις σε όλους. Τι άλλο μένει; Κάποια προσέγγιση με την Τεχεράνη. Με τον Ερντογάν διαμεσολαβητή! Που θα ενισχύσει το γόητρό του. Παντού.

Κι εμείς; Εκτεθειμένοι ήδη υπέρ Τραμπ είμαστε πιθανά στο στόχαστρο κάποιων μουσουλμάνων. Οφείλουμε λοιπόν να «πουλήσουμε» ακριβά την στάση μας. Από ΗΠΑ εξασφαλίζοντας μετρήσιμα οφέλη. Με Μόσχα άνοιγμα επικοινωνίας. Αλλάζοντας στάση λ.χ. στο εκκλησιαστικό. ‘Η, σε αντίθετη περίπτωση, ζητώντας από τη Δύση σοβαρά ανταλλάγματα. Το ίδιο ισχύει και με τον EastMed. Έλεγχο μεταφορών κάθε υπερπτήσης από Τουρκία σε Τρίπολη, για στρατιωτικό προσωπικό. Επαφές τέλος με Βαγδάτη και Τεχεράνη για διερεύνηση δυνατότητας μεσολάβησης σε Βρυξέλλες κι αλλού. Επαφές ίσως με Τουρκία για διερεύνηση προθέσεων.

Πολλή δουλειά, αλλά οι καιροί δεν είναι εύκολοι.

*Πρώην Υπουργός

Μετά τις επεκτατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία και στο Ιράκ, εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες εθελοντές μωαμεθανοί, από την Ευρώπη κι από μετριοπαθείς μουσουλμανικές χώρες, προσέτρεξαν στις τάξεις του.

Tου Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

Η απάθεια και η εξαντλητική ανοχή της Δύσης κοντεύουν να ξεπεράσουν κάθε λογικό όριο. Μετά τις επεκτατικές επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία και στο Ιράκ, εκατοντάδες μέχρι χιλιάδες εθελοντές μωαμεθανοί, από την Ευρώπη κι από μετριοπαθείς μουσουλμανικές χώρες, προσέτρεξαν στις τάξεις του.

Με τη στρατιωτική συντριβή των τρομοκρατών του ISIS δημιουργήθηκε ξαφνικά θέμα για τις τύχες όσων διασώθηκαν ανάμεσα στους λεγόμενους «μαχητές», τις γυναίκες και τα μικρά τους παιδιά. Χώρες όπως η Γαλλία και η Βρετανία, με μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και κάποιες χιλιάδες «εθελοντές» ισλαμιστές, αντιμετωπίζουν ακόμη σοβαρότατο πρόβλημα. Πώς να χειριστούν τους επαναπατρισμούς μαχητών και των οικογενειών τους. Κάποιοι μάλιστα επέμειναν στον εγκλωβισμό κάποιων από τους μαχητές αλλά στη χωρίς όρους επιστροφή των γυναικών και των παιδιών τους! Ετοιμάζοντας δηλαδή ανεμπόδιστα την επόμενη γενιά φανατικών ισλαμιστών.

Αντίστοιχα προβλήματα αντιμετωπίζουν και άλλες μικρότερες χώρες. Κάποιες μάλιστα στη γειτονιά μας. Βοσνία, Αλβανία και Κόσοβο είδαν πολλούς πολίτες τους να προστρέχουν για να στηρίξουν τον ISIS. Και πολλοί επιστρέφουν χωρίς ελέγχους.

Οπως και σε χώρες της Αφρικής – Σομαλία, Ερυθραία, Σουδάν και Μαυρυτανία. Πώς ελέγχονται οι μετακινήσεις από εκεί προς τη χώρα μας, σαν ακίνδυνες για την εθνική ασφάλεια;

Υπάρχουν όμως και χώρες, όπως της Κεντρικής Ασίας, που τους θέλουν όλους πίσω. Και διαμαρτύρονται για αυτό οργανώσεις της Αλ Κάιντα και άλλοι ισλαμιστές. Γιατί στις χώρες αυτές το Ισλάμ δεν είναι ανεξέλεγκτο.

Και οι επιστρέφοντες «μαχητές» θα υποστούν την τσιμπίδα του νόμου. Και θα βρεθούν στις φυλακές.

Οι ουζμπέκοι σαλαφιστές λοιπόν (Katibat al Tawhid wal Jihad) διαμαρτύρονται διότι οι δημοκρατικές δυνάμεις των Κούρδων στη Συρία (SDF) συλλαμβάνουν και επαναπατρίζουν στις χώρες τους ουζμπέκους και καζάκους αιχμαλώτους-μέλη του ISIS.

O εμίρης Abu Salah Uzbeki, ένας ακραίος ιδεολόγος της Αλ Κάιντα στην Κεντρική Ασία, ενώ περιφρονεί τον ΙSIS και τους μαχητές του, επιμένει στην ανάγκη οι αιχμάλωτοι των Κούρδων και οι οικογένειές τους να αφεθούν να πάνε στο Idlib της Συρίας.

Εκεί, ενωμένοι με τις δυνάμεις των σαλαφιστών της Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα), θα μπορέσουν «να επιστρέψουν στον αληθινό δρόμο του Αλλάχ». Αντί να χαιρόμαστε, συνέχισε, που «οι Δυτικοί Κάφροι (άπιστοι) καταστρέφουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους» οφείλουμε να βοηθήσουμε.

Το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν δεν έχουν όμως διστάσει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα αποτελεσματικά και δίχως δισταγμούς – όπως δυστυχώς κάνει η Δύση.

*Πρώην υπουργός

Ο θρίαμβος της ΝΔ στις εκλογές υπήρξε αναμφισβήτητη. Η επιτυχία όμως δεν πρέπει να συσκοτίσει την πραγματικότητα. Ούτε και να θολώσει την κρίση.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου*

Η Αριστερά στην Ελλάδα, όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, υπέστη μια καινούρια ήττα. Γιατί δυσκολευτήκαμε να διαβάσει τις αλλαγές, αλλά και την ψυχολογία της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας μάλιστα με βαθιές κεντροαριστερές καταβολές…

Είναι ορισμένοι οι παράγοντες που έχουν κυριαρχήσει στις εκτιμήσεις των πολιτών και κλονίζουν την πολιτική παρουσία των κομμάτων της Αριστεράς αλλά και, λιγότερο, των συντηρητικών παρατάξεων.

Ο πρώτος είναι η κατάρρευση της εμπιστοσύνης των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στις πολιτικές αρχές.

«Δεν ακούν τις απόψεις μου και με αγνοούν» είναι η γνώμη που κυριαρχεί. Η δικαιωματική αντίληψη τείνει να κυριαρχήσει στην πολιτική, με τα κόμματα του συστήματος, και ιδίως την Αριστερά, να υπεραμύνεται των κοινωνικών, εθνικών και λαϊκών μειονοτήτων. Αγνοώντας τις αγωνίες της πλειονότητας του κόσμου.

Και ιδιαίτερα της μεσαίας τάξης. Αν η ΝΔ είχε σηκώσει από νωρίς το γάντι που είχε ρίξει η κυβέρνηση, στηρίζοντας ανοιχτά τους φορολογούμενους πολίτες, θα είχε περάσει το 42 %. Ευτυχώς που τελικά έδωσε έμφαση στην ευνομία. Κι αυτό βέβαια περιλαμβάνει την πάταξη της αναρχίας και τους λογής Ρουβίκωνες.

Ο άλλος παράγων είναι η αγωνία για το μέλλον. Που έχει να κάνει με φόρους, με τη σιγουριά της απασχόλησης και τη λειτουργία ενός αποτελεσματικού κράτους. Όχι κράτος «φοροφάγων», αλλά ένα ευέλικτο Δημόσιο, που να φροντίζει τους πολίτες και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του.

Άλλο ζήτημα, είναι η ανησυχία για την εθνική αντικατάσταση μεγάλων ομάδων ορθόδοξων  Ελλήνων από ανεξέλεγκτες ροές μουσουλμάνων μεταναστών. Που προεκλογικά αποσιωπήθηκε. Δεν είναι αυτό ζήτημα ρατσιστικό ή ξενοφοβίας. Είναι εύλογη ενόχληση της πλειονότητας του κόσμου που βλέπει τις πολιτικές αρχές να ξεπερνούν αδιάφορα τις ανησυχίες του. Μην ακούτε σχολιαστές κι οπαδούς της ευρωπαϊκής «πολιτικής ορθότητας». Είναι θέμα τεράστιο. Αυτό στοίχισε τρομακτικά στην Αριστερά, αλλά χαρακτηρίζει και κοσμοπολιτικούς κύκλους καλοζωισμένους αστών.

Τέλος, η αγωνία για όσους δεν τα φέρνουν βόλτα με τα νέα οικονομικά δεδομένα, την τεχνολογία και την παγκοσμιοποίηση. Εκεί η Αριστερά έχει ξεμείνει από προτάσεις. Μια εκσυγχρονιστική συντηρητική παράταξη συγκεντρώνει ακόμη κάποιες ελπίδες.

Προσοχή όμως. Η εμπιστοσύνη δόθηκε υπό όρους. Και μπορεί να αποσυρθεί τάχιστα, αν υπάρξει απογοήτευση. Το μεγάλο ποσοστό ψήφων στη ΝΔ είναι στην ουσία δανεικό. Και θέλει ο χειρισμός του τεράστια προσοχή. Οι παραπάνω παράγοντες οφείλουν να προσεχθούν. Ώστε ο κόσμος να μην απογοητευθεί και οργισθεί. Τίποτε τότε δεν θα μπορεί να συγκρατήσει έναν επιθετικό λαϊκισμό.

*Πρώην Υπουργός

Βρήκαμε τον υπεύθυνο. Η κλιματική αλλαγή φταίει για τους νεκρούς- και για τις καταστροφές. Η νέα θρησκεία της Αριστεράς. Οι λογής εχθροί του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς βρήκαν καινούριο πεδίο δράσης.

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η θεωρία της σύγχρονης ανθρώπινης παρέμβασης για την αλλαγή του κλίματος (Hockey Stick Theory του Michael Mann και άλλων) δεν εξηγεί πως ο κόσμος πέρασε μια ιδιαίτερα θερμή περίοδο (θερμότερη από τη σημερινή) στα χρόνια του Μεσαίωνα (900-1200 μ.Χ.).

Μια εποχή μάλιστα που οι Βίκινγκς καλλιεργούσαν τα (σήμερα παγωμένα) λιβάδια της Γροιλανδίας! Και βέβαια στα χρόνια εκείνα δεν υπήρχε βιομηχανική δραστηριότητα!

Στη συνέχεια ο πλανήτης αντιμετώπισε τη λεγόμενη Μικρή Εποχή των Παγετώνων (LittleIceAge) που κράτησε περίπου μέχρι και το 1850.

Στα χρόνια εκείνα, που ο Μαρξ καταδίκασε την «απάνθρωπη» φύση του καπιταλισμού, πάγωσε το λιμάνι της Νέας Υόρκης και προκλήθηκαν άπειροι θάνατοι ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. Η σιωπή των περιβαλλοντολόγων για όλα αυτά είναι χαρακτηριστική…

Πολλοί οπαδοί της θεωρίας της καταστροφής υποστηρίζουν πως η θερμότητα της ατμόσφαιρας αυξήθηκε τον 20ο αιώνα, σε σχέση με τον 19ο, κατά μία μονάδα Fahrenheit.

Σκόπιμα όμως αποσιωπούν το γεγονός πως η σύγκριση γίνεται με τις μέσες θερμοκρασίες της λεγόμενης Μικρής Εποχής των Παγετώνων (κράτησε, να μην ξεχνάμε, μέχρι το 1850). Ένα κλίμα δηλαδή που δεν θα θέλαμε ιδιαίτερα να μας συνοδεύσει στη σημερινή μας ζωή.

Η εξάγγελοι του φόβου δεν σταματούν εδώ. Από το 1940 περίπου, όταν δηλαδή οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα είχαν αρχίσει δυναμικά να αυξάνονται, το κλίμα πέρασε σε μια καινούργια περίοδο παγετού.

Που κράτησε μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1970. Οι επιστήμονες του κλίματος την εποχή εκείνη προειδοποιούσαν για μια επικείμενη καινούργια εποχή των πάγων. Και τα ΜΜΕ διοχέτευαν τις αντίστοιχες φοβίες.

Δεν είναι τυχαίο πως όλα σχεδόν τα ηλεκτρονικά μοντέλα παίρνουν σαν βάση εκκίνησης τα 1960 – χρόνια δηλαδή που βρίσκονται στην καρδιά της τελευταίας λεγόμενης περιόδου παγετού. Και διαπιστώνουν με βάση το σήμερα αύξηση της θερμοκρασίας. Αν ξεκινούσαν όμως σαν βάση λ.χ. το 1980, η αύξηση θα ήταν ασήμαντη!!

Δεν είναι σωστό επίσης πως οι πάγοι στην Ανταρκτική λιώνουν. Στο κέντρο της ηπείρου η μάζα του πάγου αυξάνεται. Και σε πολλά νησιά του Ειρηνικού η στάθμη του νερού χαμηλώνει, αντί να ανεβαίνει!

Ποια εξήγηση δίνουν οι ευαγγελιστές του περιβαλλοντικού φόβου για όλα αυτά;

Υπάρχουν βέβαια και οι υπαινιγμοί για το ποιοι χρηματοδοτούν τους σκεπτικιστές. Στις αμερικανικές εκλογές οι ομάδες του κλίματος κατέβαλαν στα κόμματα 19 εκατ. δολάρια, μπροστά στα 7 εκατ. Που ξόδεψαν οι εταιρείες πετρελαίου και αερίου.

Ο πλανήτης προσαρμόζεται στις όποιες ανακατατάξεις. Και καινούργια είδη ζωής πάντα εμφανίζονται… οι γκάφες των κυβερνώντων δεν οφείλονται στο κλίμα.

Δεν σκέφθηκε η δημοσιογράφος να ρωτήσει το αυτονόητο;

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Πως παιδιά 15 ετών ξεκίνησαν μόνα τους από την Γκάνα, την Σιέρα Λεόνε, την Γουινέα Μπισάου, την Μπουργκίνα Φάσο και το Καμερούν κι έφθασαν μέχρι την Ελλάδα; Κυνηγημένα από τι; Από εμφύλιες συγκρούσεις, που δεν αναφέρονται πουθενά για όσους παρακολουθούν τα διεθνή γεωπολιτικά γεγονότα; Από ενδοοικογενειακή βία;

Που θα ξεσηκώσει 15χρονα άξαφνα μοναχά τους, να διασχίσουν δυόμιση ηπείρους για να φθάσουν στην Ευρώπη; Και που κινδυνεύουν περισσότερο; Στα σπίτια τους ή στις άγνωστες διαδρομές που ακολούθησαν για να φθάσουν μέχρις εδώ;

Μήπως οι κίνδυνοι είναι πολιτικής φύσης; Αλλά διαφεύγουν 16χρονα μόνα τους από ενδεχόμενες διώξεις και παραμένουν πίσω μεγαλύτεροι έφηβοι και νέοι άνδρες και γυναίκες που και αποτελούν συνηθέστατα τους στόχους παρόμοιων βιαιοτήτων; Πως είναι δυνατόν σχετικά ρεπορτάζ να μην έχουν ίχνος παρόμοιων ερωτημάτων;

Και το ζήτημα της θρησκείας; Πως γίνεται να μην γίνεται η παραμικρή αναφορά στο θρήσκευμα των νεαρών «προσφύγων»; Τονίζω το «πρόσφυγας», αν και από πουθενά δεν προκύπτει η αιτιολόγηση της σχετικής ιδιότητας. Η θρησκεία όμως έχει ιδιαίτερη σημασία. Διότι αν πρόκειται για μουσουλμάνους εγείρονται μπόλικα ερωτηματικά. Οι χώρες από τις οποίες υπάρχει ο ισχυρισμός πως προέρχονται δεν είναι κατά πλειοψηφία ισλαμικές. Ούτε καταγράφονται εκεί διώξεις μουσουλμάνων κατοίκων. Γιατί λοιπόν οι μετακινήσεις; Με ποιο απώτερο στόχο;

Γιατί εκτιμώ πως δεν μπορεί να μην υπάρχει στόχος. Ένα ενδεχόμενο είναι η στη συνέχεια κλήτευση συγγενών, που μέσα από την λογική των μη χωρισμένων οικογενειών, θα ανοίξει τον δρόμο σε μερικές χιλιάδες περισσότερο ηλικιωμένων (μεγαλύτερα αδέλφια, νέοι γονείς) να έλθουν νόμιμα πλέον στην Ευρώπη. Και να πλαισιώσουν τις άλλες χιλιάδες μουσουλμάνων που βρίσκονται ήδη εδώ.

Το γιατί γίνεται αυτό χρειάζεται μεγάλη εξήγηση. Που βρίσκεται ίσως έξω από τα πλαίσια αυτού του σημειώματος. Αρκεί να αναφερθεί πως οι κατακλυσμικές αυτές ροές μουσουλμάνων μεταναστών από Ευρώπη κι Ασία ξεκίνησαν απότομα πριν από λίγα σχετικά χρόνια.

Ταυτόχρονα με την δημιουργία του Ισλαμικού κράτους σε Συρία και Ιράκ, την επανάκαμψη των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και την ίδρυση των τζιχαντιστικών οργανώσεων Αλ Σαμπααχ στη Σομαλία και Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία. Οι ηγέτες των ακραίων ισλαμιστών δεν έκρυψαν έκτοτε τις προθέσεις τους, να γεμίσουν δηλαδή την Ευρώπη με οπαδούς του Ισλάμ. Με διάφορους σκοπούς.

Δεν είναι νοητό λοιπόν τέτοια ρεπορτάζ να μην περιλαμβάνουν στοιχειώδη ερωτήματα που να αποκαλύπτουν σκοπιμότητες και κρυμμένες προθέσεις. Αποτελεί επικίνδυνη αφέλεια να απευθύνεται κανείς μονάχα στο θυμικό του κόσμου. Και να αδιαφορεί για τα ενδεχόμενα κίνητρα…