«Να βγούμε μπροστά με ένα στόμα μία φωνή μιλώντας μόνο με βάση το εθνικό συμφέρον. Να προσπαθεί ένα μέρος του πολιτικού συστήματος να κάνει αντιπολίτευση πάνω στα εθνικά θέματα, υιοθετώντας χωρίς να το καταλαβαίνουν όλοι αυτοί θέσεις ανυπόστατες και άκυρες. Όταν μιλάς για ήττα σημαίνει ότι, χωρίς να το καταλαβαίνεις ενδεχομένως, νομιμοποιείς τη θέση άλλων κρατών, η οποία είναι παράνομη και ανυπόστατη δεν θεωρώ ότι βοηθάει για τέτοια στάση» δήλωσε, κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης.

Αυστηρή κριτική ασκεί ο Νίκος Ανδρουλάκης και μιλάει για σοβαρή διπλωματική ήττα, ενώ επισημαίνει πως δημιουργεί προβληματισμό και ερωτήματα η απάντηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. «Μια πολιτική διαρκών αντιφάσεων και παλινδρομήσεων, χωρίς στρατηγική, χωρίς πυξίδα, σε μια περιοχή με προφανή κρισιμότητα για τις θαλάσσιες ζώνες στη Μεσόγειο, τις ενεργειακές υποδομές και τις μεταναστευτικές ροές. Θα λογοδοτήσει κανείς; Θα αναλάβει κανείς την πολιτική ευθύνη γι’ αυτήν την πολύ σοβαρή αποτυχία;» αναρωτήθηκε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Πυρά για τους χειρισμούς στην εξωτερική πολιτική υπήρξαν και από τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.

«Ξεμπροστιάστηκε η εξωτερική πολιτική. Κατέρρευσε με πάταγο. Τα “σουρωτά-φερτά” των υπουργών δεν πήγαν καλά» είπε ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

«Εγκληματικά λάθη» καταλόγισε στον υπουργό Εξωτερικών ο Κυριάκος Βελόπουλος, πρόεδρος της Ελληνική Λύσης, υποστηρίζοντας ότι ο Γιώργος Γεραπετρίτης «έπρεπε να έχει ήδη παραιτηθεί και να έχει πάει σπίτι του».

Παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών ζήτησε και ο πρόεδρος της Νίκης, Δημήτρης Νατσιός. «Απέτυχε δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα εθνικά θέματα» δήλωσε.

Το ΚΚΕ λέει ότι το πετρέλαιο θέρμανσης ξεκινάει 40% ακριβότερα σε σχέση με πέρσι. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας υπογραμμίζει τις ρεαλιστικές, όπως τονίζει, προτάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος για κατάργηση του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης.

Από τον ΣΥΡΙΖΑ ο γραμματέας της Κ.Ε., Νίκος Παππάς λέει ότι η Ελλάδα οφείλει να συνταχθεί με τις χώρες που ζητούν φορολόγηση στα υπερκέρδη των διυλιστηρίων.

Πυρά στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης άσκησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου που μίλησε στο ΕΡΤnews, είπε ότι οι πολίτες αδυνατούν να ανταποκριθούν στα ανελαστικά τους έξοδα.

Συγκεκριμένα ο κ. Κουτσούμπας μιλώντας στο OPEN, τόνισε πως: «Το θέμα του να βάλεις πλαφόν στα κέρδη των διυλιστηρίων ή πλαφόν στην τιμή πώλησης του πετρελαίου, της βενζίνης, του ρεύματος είναι ζήτημα που πρέπει να παλευτεί. Βεβαίως κάποια συμφέροντα, αυτά που έχουν τα ενεργειακά συμφέροντα, τα ενεργειακά μονοπώλια, δεν τους συμφέρει, διότι χάνουν εκεί πάρα πολλά κέρδη».

Από την πλευρά του ο κ. Παππάς, δήλωσε ότι: «Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Αυστρία ζητούν φορολόγηση των υπερκερδών των διυλιστηρίων. Η κυβέρνηση οφείλει να συνταχθεί μαζί τους. Εμείς καταθέτουμε τροπολογία ούτως ώστε όλα αυτά τα έσοδα να πάνε στη μείωση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης».

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέφερε πως: «είναι αδιανόητη πρώτα απ’ όλα η παράδοση του πεδίου της ενέργειας σε ιδιωτικά συμφέροντα. Η Πλεύση Ελευθερίας, όπως ξέρετε, έχει τη θέση ότι τα στρατηγικά εργαλεία της χώρας και οι στρατηγικές επιχειρήσεις πρέπει να επιστρέψουν σε δημόσιο έλεγχο και δημόσια ιδιοκτησία».

«Αντιδρούμε με μέτρα σαν κι αυτά που υιοθετούν και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είτε αφορούν σε ελέγχους και πρόστιμα είτε αφορούν σε επιδόματα και στήριξη των ευάλωτων» τόνισε μιλώντας στα Παραπολιτικά FM 90,1 ο Κωστής Χατζηδάκης.

Οι τόνοι ανεβαίνουν με το ΠΑΣΟΚ να καταλογίζει στην κυβέρνηση  αποτυχία στην αντιμετώπιση της ακρίβειας και να καταθέτει δική του πρόταση νόμου για τις 120 δόσεις. «Το ΠΑΣΟΚ έχει σοβαρή πρόταση για το στεγαστικό και ο κ. Μητσοτάκης ποτέ δεν μάς κάλεσε για το θέμα», δήλωσε, μιλώντας στο ΕΡΤnews, η Νάντια Γιαννακοπούλου.

«Η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει τα τσιτάτα τύπου Κάντο όπως η Ισπανία. Βλέπουμε πόσος κόσμος ζει στο δρόμο στην Ισπανία», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, σχολιάζοντας ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει κανονικότητα τις λαθροχειρίες, παραποιώντας τα λεγόμενα κυβερνητικών στελεχών για να δημιουργήσει ένα αφήγημα».

«Ο κ. Μαρινάκης έχει προφανώς επιλεκτική μνήμη», σχολιάζει ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Κώστας Τσουκαλάς, σε απάντηση του για τις δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου.

«Δεν θυμάται τις δηλώσεις Γεωργιάδη στα τέλη Αυγούστου ότι ”οι 120 δόσεις είναι μνημείο ανοησίας”, δεν διάβασε την επίσημη ανακοίνωση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, κ. Πιερρακάκη, ότι ”τα ληξιπρόθεσμα χρέη βαίνουν μειούμενα” και ”ο εξωδικαστικός συμβιβασμός έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα”». Στο ίδιο πλαίσιο ρωτά αν ο κ. Μαρινάκης θυμάται «τους εξυπνακισμούς που περιέφερε ο ίδιος στα τηλεοπτικά πάνελ κάνοντας λόγο ”για λεφτά από τη monopoly που μοιράζει το ΠΑΣΟΚ”» και αν «ξέχασε πως τον Ιούλιο αρνήθηκε η κυβέρνηση τις 120 δόσεις και σε αντίθεση με όσα ζητούσε η αγορά, νομοθέτησε τις 72 δόσεις που δεν δούλεψαν». «Μήπως θυμάται τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ να ονομάζει ”μπαταχτσήδες” όσους έχουν οφειλές και όσους είχαν υποβάλλει αίτημα ένταξης στο νόμο 3869/2010;», προσθέτει.

Ο κ. Τσουκαλάς σημειώνει ότι η κυβέρνηση σύντομα θα κληθεί να εξηγήσει «για ποιο λόγο εξαιρείται η πλειοψηφία από τη νέα ρύθμιση των 120 δόσεων, για ποιο λόγο δεν διαγράφονται τόκοι και προσαυξήσεις που η κυβερνητική πολιτική δημιούργησε και για ποιο λόγο επιλέγετε ένα ληστρικό επιτόκιο ύψους 5,84%».

«Η ανακούφιση για τον λαό δεν μπορεί να προκύψει ούτε με τις επιστολές του κ. Μητσοτάκη στη Φον Ντερ Λάιεν, ούτε με τις κοστολογημένες προτάσεις των άλλων κομμάτων με βάση το τι επιτρέπει η ΕΕ, αλλά μόνο σε αποφασιστική σύγκρουση με αυτή την πολιτική και τις δεσμεύσεις τους» αναφέρει το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ.

Στα ύψη η αντιπαράθεση και για το προσχέδιο του Προϋπολογισμού

«Πάνω από 300.000 συνταξιούχοι εργάζονται για να βγει ο μήνας. Και σε αυτό το προσχέδιο προϋπολογισμού η κυβέρνηση αρνείται να επαναφέρει τη 13η σύνταξη», τόνισε ο τομεάρχης Οικονομικών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ, Νίκος Παππάς.

«Στεγαστική κρίση στην τρίτη ηλικία: Οι «άριστοι» οδηγούν παππούδες και γιαγιάδες στην εξαθλίωση», ανακοίνωσε η «Νίκη».

«Η κυβέρνηση μπορεί να δίνει κάποια χρήματα, εκατομμύρια, ίσως και δισεκατομμύρια, εν είδει φιλοδωρήματος και μάλιστα φέτος σε προεκλογικό χρόνο, δηλαδή να εξαγοράσει ψήφους λίγο πριν από τις εκλογές», υποστήριξε ο Αλέξης Τσίπρας και στις αιχμές του για εσκεμμένη κακή εκτέλεση του προϋπολογισμού ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος επισημαίνει:

«Αυτός έδινε κάποια πενιχρά φιλοδωρήματα από αυτούς που φορολογούσε. Πρόκειται για φιλοδωρήματα η επιστροφή φόρων; Ο κ. Τσίπρας κατά τη διακυβέρνησή του έπαιρνε από τη μία τσέπη για να επιστρέψει σε άλλη το ένα από τα δέκα που είχε αφαιρεθεί με τους 30 νέους φορολογικούς συντελεστές. Εμείς κάνουμε εντελώς το αντίθετο, δεν έχουμε αυξήσει ούτε ένα φορολογικό συντελεστή εκτός του ΕΝΦΙΑ στις τράπεζες και οι 83 φορές που μειώσαμε φόρους, το 2027 θα ανέλθουν σε 91», απάντησε ο Παύλος Μαρινάκης.

Αναλυτικά η ομιλία του

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Κάθε γενιά παραδίδει κάτι στην επόμενη.

Μπορεί να της παραδώσει περισσότερες δυνατότητες ή περισσότερα βάρη. Ένα κράτος ισχυρότερο ή ένα κράτος εγκλωβισμένο στις αδυναμίες του. Μπορεί να της παραδώσει χρέη, τα οποία η ίδια δημιούργησε, θεσμούς που αρνήθηκε να αλλάξει, ευκαιρίες που φοβήθηκε να εκμεταλλευτεί.

Εμείς έχουμε μία ευθύνη. Να μην παραδώσουμε στα παιδιά μας τον λογαριασμό της δικής μας αδράνειας. Αυτό είναι, για μένα, το βαθύτερο νόημα της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Σήμερα, αποφασίζουμε τι χώρα θέλουμε να κληροδοτήσουμε σε όσους έρχονται μετά από εμάς. Και αν υπάρχει ένα πεδίο στο οποίο γνωρίζουμε πόσο βαριές μπορεί να είναι οι επιλογές μιας γενιάς για την επόμενη, αυτό δεν είναι άλλο από την οικονομία.

Η δική μου γενιά γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει όταν μια χώρα μεταφέρει για χρόνια το κόστος των επιλογών της στο μέλλον. Η Ελλάδα αυτό το έζησε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Διανύσαμε μια δεκαετία κατά την οποία χάσαμε πάρα πολύ σημαντικό μέρος της οικονομικής μας κυριαρχίας, όπου η κοινωνία κλήθηκε να πληρώσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο συσσωρευμένα λάθη, λάθη δεκαετιών, και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζήτησαν στο εξωτερικό τις ευκαιρίες που δεν μπορούσε τότε να τους προσφέρει η χώρα μας.

Έχοντας βιώσει αυτήν τη δραματική εμπειρία, η δημοσιονομική υπευθυνότητα είναι ζήτημα εθνικής αυτονομίας, δημοκρατικής ευθύνης και, πάνω απ’ όλα, Δικαιοσύνης ανάμεσα στις γενιές. Η κατεύθυνση που δίνουμε με το άρθρο 79, ώστε ο προϋπολογισμός να διασφαλίζει τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία της χώρας, υπηρετεί ακριβώς αυτή την αρχή.

Εδώ, όμως, θα ήθελα να είμαι απολύτως σαφής. Δεν προτείνουμε έναν σκληρό και μηχανιστικό δημοσιονομικό κόφτη, αντίστοιχο π.χ., με εκείνον που γνωρίζουμε από τη Γερμανία. Και προσωπικά θα διαφωνήσω με έναν τέτοιο άκαμπτο κανόνα. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αντιδρά όταν η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ύφεση, με μια πανδημία, με μια φυσική καταστροφή, με μια μεγάλη γεωπολιτική κρίση. Η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Αλλά, άλλο η αναγκαία ευελιξία, άλλο η δημοσιονομική ανευθυνότητα.

Αυτό που θέλουμε εδώ να διασφαλίσουμε είναι ότι καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να εξαγοράζει το πολιτικό της παρόν υποθηκεύοντας το οικονομικό μέλλον της χώρας. Η Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ ξανά να οδηγηθεί σε μνημόνια και τα παιδιά μας δεν πρέπει ποτέ ξανά να κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό που παρέλαβαν από τους προηγούμενους. Αυτή δεν είναι μια ιδεολογία λιτότητας. Είναι μια αντίληψη ελευθερίας, γιατί μια χώρα που χάνει τη δημοσιονομική της αξιοπιστία, αργά ή γρήγορα χάνει και μέρος της δυνατότητας του να αποφασίζει μόνη της.

Στην ίδια φιλοσοφία ευθύνης εντάσσονται το άρθρο 78, με τη δυνατότητα σταθερού φορολογικού καθεστώτος για στρατηγικές επενδύσεις, το άρθρο 82, με την ετήσια έγκριση και δημόσια συζήτηση του Ενιαίου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής, αλλά και το άρθρο 21 που εισάγει τη Διαγενεακή Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη στον σχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών. Οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης μπορεί να έχουν ορίζοντα τετραετίας, οι συνέπειές τους, όμως, πολύ συχνά διαρκούν δεκαετίες. Η ευθύνη της πολιτικής είναι να βλέπει πέρα από τον εκλογικό κύκλο και να διασφαλίζει ότι οι επιλογές του σήμερα δεν θα περιορίσουν τις δυνατότητες του αύριο.

Στον ορίζοντα του μέλλοντος βρίσκεται και μια δεύτερη μεγάλη πρόκληση της εποχής μας: η Τεχνητή Νοημοσύνη.

Έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν μια εικόνα που θεωρώ ότι αποδίδει τη διττή φύση της. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, με όρους 20ου αιώνα, μοιάζει ταυτόχρονα με την κούρσα για την κατάκτηση της Σελήνης, αλλά και με τον ανταγωνισμό των πυρηνικών εξοπλισμών. Ενσωματώνει, δηλαδή, την υπόσχεση μιας τεράστιας προόδου στην ιατρική, στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στην παραγωγικότητα, στη δημόσια διοίκηση. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί και κινδύνους που αγγίζουν την εργασία, την ασφάλεια, την πληροφορία, τη δημοκρατία, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ίδια την αλήθεια.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ούτε ο άκριτος τεχνολογικός ενθουσιασμός, ούτε ο φόβος αποτελούν απάντηση. Χρειάζονται κανόνες. Χρειάζεται συνεργασία μεταξύ των κρατών -σαφώς- γιατί καμία χώρα, όσο μεγάλη και ισχυρή και αν είναι, δεν μπορεί μόνη της να ρυθμίσει αποτελεσματικά μια τεχνολογία που από τη φύση της δεν γνωρίζει σύνορα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, κοινές αρχές και διεθνή συνεργασία, ώστε η καινοτομία να προχωρά χωρίς ο άνθρωπος να μένει απροστάτευτος.

Αυτό ακριβώς αποτυπώνει το νέο άρθρο 5Β, ορίζοντας ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη οφείλει να υπηρετεί την ελευθερία του ατόμου και την ευημερία της κοινωνίας, ώστε να μετριάζονται οι κίνδυνοι και να αξιοποιούνται τα πλεονεκτήματα που προσφέρει. Το Σύνταγμα προφανώς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα είναι η τεχνολογία το 2040 ή το 2050 -αλίμονο. Μπορεί, όμως, να καθορίσει κάτι πολύ σημαντικότερο: να ιεραρχήσει τις αξίες μας, να κατοχυρώσει ότι η τεχνολογία θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο, όχι ο άνθρωπος την τεχνολογία.

Αυτή η λογική ενός σύγχρονου κράτους διατρέχει και τις υπόλοιπες αλλαγές που συζητούμε. Από την προστασία της περιουσίας και την αξιοποίηση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων για κοινωνικούς σκοπούς στο άρθρο 17, μέχρι τον ισχυρότερο συνταγματικό έλεγχο στο άρθρο 100, τη χρηστή διοίκηση, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την αξιοκρατία, τη στήριξη της Περιφέρειας στο άρθρο 101, καθώς και την ουσιαστικότερη αποκέντρωση στο άρθρο 102. Η κατεύθυνση είναι ενιαία: ένα κράτος που σχεδιάζει καλύτερα, λογοδοτεί περισσότερο και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της εποχής του.

Και αυτό με φέρνει και στο άρθρο 16. Σε μια διάταξη που, ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σε αυτή την Αναθεώρηση, συμπυκνώνει τη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα που κληρονομήσαμε και στην Ελλάδα που θέλουμε να παραδώσουμε.

Για εμένα αυτή η συζήτηση έχει και μια ιδιαίτερη προσωπική διάσταση, γιατί ως Υπουργός Παιδείας είχα την τιμή να εισηγηθώ τον νόμο που επέτρεψε τη λειτουργία μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Θυμάμαι πολύ καλά τη συζήτηση εκείνης της περιόδου, τις αντιδράσεις, τις βεβαιότητες ότι αυτό δεν θα μπορούσε και δεν έπρεπε να γίνει, τις προειδοποιήσεις ότι μια τέτοια μεταρρύθμιση θα υπονόμευε το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Ο νόμος ψηφίστηκε. Η μεταρρύθμιση προχώρησε. Το Συμβούλιο της Επικρατείας την έκρινε ως Συνταγματική. Και σήμερα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς εκείνοι που την καταψήφισαν, προσπαθούν πλέον να τοποθετηθούν απέναντι σε μια πραγματικότητα που έχει αλλάξει, όχι μόνο πλέον διεθνή αλλά και εθνική.

Η ΕΛ.Α.Σ., για παράδειγμα, μας λέει από τη μία πλευρά, ότι δεν πρόκειται να καταργήσει το νέο πλαίσιο για τα μη κρατικά πανεπιστήμια αλλά και, από την άλλη, ότι δεν θα ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, λέει το ανάποδο. Μας λέει ότι θα ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά ότι ταυτόχρονα εξακολουθεί να απορρίπτει τον νόμο που άλλαξε τον δρόμο προς αυτή την αλλαγή, και με δεδομένο ότι το συνταγματικό αυτό πλαίσιο υποστηρίχθηκε από έγκριτους συνταγματολόγους της εν λόγω παράταξης.

Η αντίφαση είναι πια εκκωφαντική. Η αντιπολίτευση δεν αναμετράται εδώ με την κυβέρνηση, αλλά με τις ίδιες της τις θέσεις και με την απόσταση που χωρίζει αυτές τις θέσεις από την πραγματικότητα του 2026.

Σήμερα δεν μιλάμε πια με υποθέσεις. Μιλάμε με το μέγεθος μιας ευκαιρίας που εδώ και χρόνια χάσαμε. Η μελέτη της Deloitte εκτιμά ότι η μεταρρύθμιση αυτή μπορεί μέσα σε πέντε χρόνια να προσθέσει 10,2 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία, 1,9 δισ. ευρώ στα δημόσια έσοδα και περίπου 73.500 θέσεις εργασίας. Γιατί στον 21ο αιώνα η γνώση είναι εθνικό κεφάλαιο, παραγωγική δύναμη και συγκριτικό πλεονέκτημα.

Έχουμε τη δυνατότητα να κρατήσουμε περισσότερους νέους εδώ, να φέρουμε φοιτητές και επιστήμονες από το εξωτερικό και να μετατρέψουμε την Ελλάδα από χώρα εξαγωγής ανθρώπινου κεφαλαίου σε διεθνή προορισμό γνώσης και εκπαίδευσης.

Προφανώς αυτό δεν αποδυναμώνει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το απελευθερώνει από μια συζήτηση δεκαετιών που μετρούσε τη δύναμή του με βάση το τι απαγορεύεται γύρω του. Ένα ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται τείχη για να προστατευθεί. Χρειάζεται πόρους -ναι-, ποιότητα, έρευνα, εξωστρέφεια. Βασικά χρειάζεται αυτοπεποίθηση για να ανταγωνιστεί τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 έρχεται να ολοκληρώσει αυτή τη μετάβαση, με ελευθερία αλλά και αυστηρούς κανόνες, με κρατική εποπτεία, με αξιολόγηση, με υψηλές ακαδημαϊκές απαιτήσεις. Και ναι διορθώσει και μια βαθιά κοινωνική στρέβλωση, γιατί η απαγόρευση όπως ίσχυε, δεν εμπόδισε ποτέ τον εύπορο Έλληνα να επιλέξει μη κρατικό πανεπιστήμιο. Απλώς τον υποχρέωνε να το επιλέξει στο εξωτερικό. Εκείνον που περιόριζε πραγματικά ήταν αυτόν που δεν μπορούσε να πληρώσει το κόστος της φυγής, εφόσον το επιθυμούσε.

Το άρθρο 16 είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια συζήτηση για μη κρατικά πανεπιστήμια. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα κλείνει έναν κύκλο δεκαετιών και που αποφασίζει ότι η γνώση δεν θα έχει πλέον σύνορα που φτιάξαμε μόνοι μας, που εμείς οι ίδιοι υψώσαμε ως τείχη. Πριν από λίγα χρόνια συζητούσαμε για το αν αυτή η αλλαγή μπορεί να γίνει. Ξεκίνησε να γίνεται. Σήμερα συζητούμε πόσο μακριά μπορεί πλέον να μας πάει.

Κυρίες και κύριοι,

Η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν γίνεται για να προστατεύσουμε το χθες, αλλά για να προετοιμάσουμε τη χώρα για όσα έρχονται μπροστά μας.

Κάθε γενιά έχει μια στιγμή που αποφασίζει τι θα παραδώσει στην επόμενη: εκκρεμότητες του παρελθόντος ή δυνατότητες του μέλλοντος;

Αυτή είναι η δική μας στιγμή. Αυτή είναι η κοινή ευθύνη μας απέναντι στην Ιστορία.

Σας ευχαριστώ πολύ

Από το 2019 διαθέτουμε δύο πολύ σημαντικά κεκτημένα ως χώρα, παρά τον εφιάλτη που ζήσαμε με τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Το ένα αφορά την πολιτική σταθερότητα και το άλλο την οικονομική προοπτική, η οποία βελτιώνεται διαρκώς, παρά τα πολλά προβλήματα και εμπόδια που δημιούργησαν διάφορες εσωτερικές και εξωτερικές κρίσεις. Όλα αυτά δεν είναι λόγια του... αέρα, αλλά στηρίζονται σε αποδείξεις, που μόνο ανόητοι δεν μπορούν να δουν.

Το αξιόχρεο της ελληνικής οικονομίας έχει αναβαθμιστεί πολλές φορές και έχουμε κερδίσει με το σπαθί μας την επενδυτική βαθμίδα. Η αξία των περιουσιακών στοιχείων όλων των πολιτών έχει αυξηθεί σημαντικά, είτε έχουμε να κάνουμε με κατόχους ακίνητης περιουσίας, είτε με κατόχους μετοχών και ομολόγων. Επιπλέον, δεν έχουμε συναντήσει τις τελευταίες δεκαετίες το φαινόμενο να παρακαλούν οι εργοδότες για να βρουν εργαζομένους ή να αυξάνονται οι μισθοί σημαντικά, κυρίως για όσους διαθέτουν δεξιότητες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι όσο πάμε προς το καλύτερο, τόσο περισσότερο "φουντώνουν" η γκρίνια και η μιζέρια!

Ο Μητσοτάκης και οι... άλλοι!

Ο Μητσοτάκης έχει την τύχη να συγκρίνεται με πολιτικούς αντιπάλους, οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση είναι... αξιολύπητοι, ενώ οι περισσότεροι συγκρίνονται μόνο με... κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου!

Η ανωριμότητα και η... παρόρμηση πολύ μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού συντηρεί κόμματα, τα οποία, σε κανονικές χώρες, δεν θα υπήρχαν καν στον πολιτικό χάρτη! Σε κάθε περίπτωση, η ψήφος είναι δημοκρατικό δικαίωμα και μπορεί ο οποιοσδήποτε να τη διαθέτει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια. Κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, η ψήφος αυτή δεν μπορεί να μείνει στο απυρόβλητο και οφείλουμε να την κρίνουμε, σε σχέση με το πολιτικό αποτέλεσμα που παράγει ή με τους ενδεχόμενους κινδύνους για το μέλλον της χώρας, εφόσον γίνει... δολοφονική!

Σήμερα, με βάση την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο πολιτικό σκηνικό, δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι μετά τον Μητσοτάκη υπάρχει το... τίποτα! Καθημερινά, τα κόμματα της αντιπολίτευσης ανταγωνίζονται σε... ανοησία το ένα το άλλο, δημιουργώντας ένα σκηνικό όπου κυριαρχούν η ανισορροπία, η ανευθυνότητα, ο φθηνός εντυπωσιασμός και η... μπαρουφολογία!    

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει ηγέτη κόμματος που να αντιλαμβάνεται ποιον πολιτικό λόγο πρέπει να αρθρώσει, έτσι ώστε να τον πάρουν στα σοβαρά. Με δημοσκοπικές επιδόσεις για το ΠΑΣΟΚ στο 11%-14% και μόνο με τους μισούς δυνητικούς ψηφοφόρους του να πιστεύουν στην καταλληλότητα του, ο κ. Ανδρουλάκης, πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν μοιάζει με ηγέτη κόμματος που βρίσκεται εν αναμονή για την ανάληψη της εξουσίας, αλλά με διαχειριστή σε πολυκατοικία που βρίσκεται υπό... κατεδάφιση! Όσο προσπαθεί να μας... συστηθεί ως... εν αναμονή πρωθυπουργός με τα ποσοστά που καταγράφει ο ίδιος και το κόμμα, τόσο πιο... διασκεδαστικός θα γίνεται!

Από την άλλη πλευρά, ο ημι-διαλυμένος ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε κόμμα της... ψυχαγωγικής ζώνης που θυμίζει... Ράδιο Αρβύλα! Όταν ο αρχηγός του μιλάει για "προοδευτική" διακυβέρνηση και θεωρεί ότι η Αριστερά αποτελεί τη μόνη σωτηρία για τη χώρα, δεν μπορεί να τους πάρει κάποιος στα σοβαρά. Όσο δε, θα εμμένει στην ανόητη θέση να φύγει... ντε και καλά ο Μητσοτάκης, τόσο περισσότερο θα διολισθαίνει στην πλήρη απαξίωση.

Στην πολιτική... εξίσωση βάζουμε για τυπικούς λόγους το κόμμα της Πλεύσης Ελευθερίας και την αρχηγό του Ζωή Κωνσταντοπούλου. Όποιος πιστεύει ότι αποτελεί εναλλακτική πρόταση εξουσίας η Κωνσταντοπούλου μαζί με κάποιους άλλους, είναι επιεικώς... ανόητος. Το... θέατρο του παραλόγου ολοκληρώνεται με το... κομματίδιο της Νέας Αριστεράς, η ηγεσία του οποίου, πιστεύει ότι με βάση τη σημερινή εικόνα της κεντρο-αριστεράς μπορεί να προκύψει μια κυβέρνηση... σωτηρίας, η οποία (μάλλον...) θα οδηγήσει τη χώρα στην επενδυτική βαθμίδα ΑΑΑ, θα μηδενίσει το δημόσιο χρέος και άλλα τέτοια... χαριτωμένα! Κυβέρνηση... ανοησίας μπορεί να προκύψει, αλλά σωτηρίας σε καμία περίπτωση.

Στον χώρο που βρίσκεται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας έχουμε την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, ο οποίος κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν, βλέποντας τη... σωτηρία της χώρας στη Ρωσία, προβάλλοντας μάλιστα διάφορες παρανοϊκές θεωρίες, οι οποίες οδηγούν σε έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνή απομόνωση. Μέσα στο υπάρχον περιβάλλον, αν ένας τέτοιος τύπος θεωρεί ότι η Ρωσία θα... σώσει την Ελλάδα, τότε δεν φταίει αυτός. Φταίνε όλοι αυτοί οι οποίοι πέφτουν στην παγίδα των ανόητων θεωριών του. Το ίδιο ισχύει και για το κόμμα "Φωνή Λογικής", το οποίο ιδρύθηκε για ένα... καπρίτσιο και έχει αναγάγει σε... μανιέρα την υπόθεση της λαθρομετανάστευσης. Μιλάμε για κόμματα που δεν διαθέτουν στοιχειωδώς επαρκή πολιτικά μεγέθη, τα οποία να εμπνεύσουν έστω και στο ελάχιστο. Είναι σαν τους κομπάρσους που βρίσκονται πίσω από τους πρωταγωνιστές και απολαμβάνουν τα... τσίπουρα τους, λέγοντας ότι τους... καπνίσει!

Η μεγάλη ευθύνη του ελληνικού λαού και η ψήφος που μπορεί να γίνει... σφαίρα!

Οι Έλληνες πολίτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι κανένας από όλους αυτούς που ηγούνται των κομμάτων της αντιπολίτευσης, δεν έχει τα προσόντα να περάσει καν απέξω από το κτίριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένας αντικειμενικός παρατηρητής των πραγμάτων που διακρίνεται από διορατικότητα και ρεαλισμό, δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχει έστω και ένας από τους προαναφερόμενους τύπους, ο οποίος να διαθέτει στο ελάχιστο έστω ένα χαρακτηριστικό σύγχρονου ηγέτη. Σκεφτείτε έναν από τους παραπάνω να καλεί στο τηλέφωνο έναν ηγέτη μεγάλης δυτικής χώρας για να συζητήσει μαζί του σοβαρά διμερή θέματα ή φλέγοντα διεθνή ζητήματα. Ούτε καν για

Δυστυχώς, ο Έλληνας θέλει να εκφράσει τη δυσαρέσκεια του προς τον Μητσοτάκη για τις... κλήσεις που έχει... φάει, ή για τη στέρηση του "δικαιώματος" να οδηγεί μεθυσμένος! Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε όσους δεν γουστάρουν τα POS και τα ηλεκτρονικά τιμολόγια ή έχουν την αντίληψη ότι μπορούν να επιτίθενται σε ανθρώπους και ζώα, χωρίς συνέπειες. Μπορούμε να απαριθμήσουμε δεκάδες κατηγορίες ελληνικών "φυλών" που είχαν μάθει αλλιώς και δεν θέλουν να προσαρμοστούν σε κάποιους κανόνες.

Γενικά, ο κακομαθημένος Έλληνας δεν μπορεί να υποστηρίζει με τίποτα τον Μητσοτάκη! Γουστάρει κόμματα... ό,τι να ΄ναι, τα οποία του κάνουν τα... κέφια. Θέλουν αυτούς που... ψιθυρίζουν στα... αυτάκια του ευχάριστα νέα, τα οποία επί της ουσίας είναι ανεφάρμοστα! Σε όλους τους παραπάνω θα προσθέσουμε και το ΚΚΕ, για να έχουμε τη συνολική εικόνα της... γελοιότητας που συνθέτει το σημερινό αντ-μητσοτακικό μέτωπο!

Αναμφίβολα, δεν αποτελούμε κάποιον παράδεισο, όπου όλα κυλούν ιδανικά. Με βάση τις περιπέτειες των μνημονίων, αλλά και τις διεθνείς κρίσεις που μας "έσκασαν" την τελευταία πενταετία, πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούν από τη μία στιγμή στην άλλη, να γίνουν... θαύματα. Ο Έλληνας είναι ανυπόμονος και τα θέλει όπως τα θέλει. Η επιλογή του σε κόμματα που εκφράζουν την ανισορροπία και υπόσχονται ελεύθερα ήθη και έθιμα, είναι μια επιλογή καταστροφής.

Η νεοελληνική μιζέρια, η σχεδόν μηδενική διάθεση για προσφορά προς την πατρίδα, η εύκολη κριτική του... καφενείου και πολλά άλλα που χαρακτηρίζουν την... αφεντιά μας, αποτελούν σοβαρά προβλήματα, που αποτελούν τροχοπέδη για την πρόοδο της χώρας. Το χειρότερο απ΄ όλα είναι ότι ο ελληνικός λαός, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό, δεν μπορεί να αντιληφθεί και δεν θέλει να ακούσει, τι σημαίνει να ακούς ολόκληρο τον πλανήτη να μιλάει για το success story της πατρίδας σου. Αν αυτό δεν συνιστά εθνική... ανοησία, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Η ψήφος αποτελεί ιερό δικαίωμα του καθενός εξ  ημών. Ωστόσο, πολλές φορές μοιάζει με τη σφαίρα που βρίσκεται στη θαλάμη του όπλου. Στα χέρια νουνεχών ανθρώπων δεν αποτελεί κίνδυνο για τον διπλανό. Όμως, στα χέρια... επιπόλαιων ανθρώπων μπορεί να σκορπίσει τον όλεθρο, όχι μόνο στον διπλανό, αλλά σε όλους μας. Το μέγιστο στοίχημα σε μια δημοκρατία είναι η απομόνωση όλων αυτών των επιτήδειων πολιτικάντηδων που μπορεί να... οπλίσουν το χέρι αφελών και ανυποψίαστων ψηφοφόρων. Γιατί αν το οπλίσουν και φύγει η σφαίρα, τότε, δεν γυρνάει πίσω με τίποτα. Είναι το σημείο μηδέν, όπου η ζημιά θα γίνει και θα είναι πάρα πολύ μεγάλη. Ενδεχομένως και μη αναστρέψιμη...