Ποιοι δικαιούνται Δώρο Χριστουγέννων μετά από απόλυση ή παραίτηση
Σύμφωνα με τον οδηγό του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ, όλοι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα που εργάστηκαν από 1η Μαΐου έως 31 Δεκεμβρίου 2025 έχουν δικαίωμα σε πλήρες ή αναλογικό Δώρο Χριστουγέννων.

Ειδικές περιπτώσεις απόλυσης και παραίτησης περιλαμβάνουν:

• Εργαζόμενοι που αποχώρησαν από την εργασία δικαιούνται το δώρο εφόσον η απασχόληση ξεκίνησε μετά την 1η Μαΐου 2025 και τερματίστηκε έως τις 10 Δεκεμβρίου 2025.

• Το ποσό υπολογίζεται αναλογικά βάσει της διάρκειας εργασίας εντός αυτής της περιόδου.

• Ακόμη και εργαζόμενοι με λιγότερες από 19 ημέρες απασχόλησης λαμβάνουν αναλογικό μέρος.

Πόσα χρήματα θα λάβετε
Ο τρόπος υπολογισμού διαφέρει ανάλογα με τον τύπο αμοιβής.

• Για μισθωτούς εργαζόμενους, το Δώρο Χριστουγέννων αντιστοιχεί σε 2/25 του μηνιαίου μισθού για κάθε 19 ημέρες εργασίας.

• Για ημερομίσθιους, προβλέπονται 2 ημερομίσθια για κάθε 19 ημερολογιακές ημέρες απασχόλησης.

Το ποσό υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές που ίσχυαν κατά την ημέρα διακοπής της εργασίας ή της απόλυσης.

Προθεσμίες πληρωμής για εργαζόμενους που αποχώρησαν
Η καταληκτική ημερομηνία καταβολής του Δώρου Χριστουγέννων για όσους διέκοψαν την εργασία είτε λόγω παραίτησης είτε λόγω απόλυσης είναι η Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025.

Σύμφωνα με εργατολόγους:

• Η πληρωμή μπορεί να πραγματοποιηθεί μαζί με την αποζημίωση ή τις τελικές αποδοχές,

• ή εναλλακτικά με το μισθολόγιο Δεκεμβρίου.

• Σε κάθε περίπτωση, το ποσό πρέπει να έχει πιστωθεί έως την προαναφερθείσα ημερομηνία.

Οι εργαζόμενοι οφείλουν να γνωρίζουν ότι το Δώρο Χριστουγέννων πρέπει να αναγράφεται αναλυτικά στη μισθοδοσία ή στην απόδειξη πληρωμής. Οποιαδήποτε καθυστέρηση ή μη καταβολή μπορεί να καταγγελθεί ανώνυμα στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ). Η μη τήρηση των προθεσμιών αποτελεί παράβαση της εργατικής νομοθεσίας και οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα ποσά.

Το Β2 Εργατικό Τμήμα του Αρείου Πάγου δικαίωσε απολυθέντα, κρίνοντας ότι η απόλυσή έγινε για εκδικητικούς λόγους από την εργοδοτική πλευρά και για λόγους εμπάθειας προς το πρόσωπο του εργαζόμενου, καθώς αρνήθηκε να αποδεχθεί την αξίωση της επιχείρησης για εικονική απόλυσή του, χωρίς την καταβολή αποζημίωσης και τη συνέχιση της εργασίας του χωρίς ασφάλιση, αναφέρει το in.gr.

Το κόλπο του εργοδότη

Το έτος 2008 εργαζόμενος προσλήφθηκε σε αναψυκτήριο-εστιατόριο με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου και 14 μήνες μετά καταρτίστηκε νέα σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, πλήρους απασχόλησης και πενθήμερης εργασίας.

Στη συνέχεια, υπό την απειλή της απόλυσης, ο εργαζόμενος αναγκάστηκε να υπογράψει νέα σύμβαση, εκ περιτροπής εργασίας 16 ήμερων τον μήνα, ενώ στην πραγματικότητα εργαζόταν με καθεστώς πλήρους απασχόλησης.

Όμως, τον Σεπτέμβριο του 2011 απολύθηκε χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης.

Συγκεκριμένα, ο εργαζόμενος αρνήθηκε να υπογράψει την καταγγελία της σύμβασής του, γιατί είχε ανακριβή στοιχεία.

Πριν την απόλυση, όπως αναφέρουν οι Αρεοπαγίτες, η εργοδότρια εταιρεία ζήτησε από τον εργαζόμενο να αποδεχθεί η απόλυσή του να γίνει εικονικά, χωρίς να του καταβληθεί αποζημίωση απολύσεως και παράλληλα να συνεχίσει να εργάζεται χωρίς ασφάλιση.

Η δικαστική προσφυγή του εργαζομένου

Έτσι, ο απολυθείς προσέφυγε στο Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας διεκδικώντας όλες τις εργασιακές του αξιώσεις, καταγγέλλοντας, παράλληλα, την απαίτηση της τέως εργοδότριας εταιρείας για εικονική απόλυση, κλπ.

Ο ‘Αρειος Πάγος, επικυρώνοντας την απόφαση του Εφετείου που είχε δικαιώσει και πάλι τον εργαζόμενο, επισημαίνει ότι «η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας ήταν άκυρη, καθόσον ασκήθηκε κατά κατάχρηση του σχετικού δικαιώματος της εναγομένης εταιρείας, και ειδικότερα από εμπάθεια προς το πρόσωπο του εργαζόμενου, επειδή αρνήθηκε να αποδεχθεί την μη σύννομη αξίωσή της για εικονική απόλυσή του χωρίς την καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης απολύσεως και συνέχιση της εργασίας του χωρίς ασφάλιση και δεν συναίνεσε έτσι στη μη νόμιμη εργασιακή αυτή πρακτική της και επιπροσθέτως γιατί δεν του καταβλήθηκε η νόμιμη αποζημίωση απολύσεως».

Παράλληλα, αναφέρει η απόφαση του Αρείου Πάγου: «Η καταγγελία της συμβάσεως εργασίας είναι άκυρη, καθόσον ασκήθηκε κατά προφανή υπέρβαση των ορίων που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του σχετικού δικαιώματος της εταιρείας ως εργοδότριας.»

» Ασκήθηκε καταχρηστικά από πλευράς της εταιρείας από εμπάθεια και εκδικητικότητα προς το πρόσωπο του ενάγοντος ως εργαζόμενου, επειδή αυτός αρνήθηκε να αποδεχθεί την μη σύννομη αξίωσή της και εργασιακή της πρακτική περί εικονικής απόλυσής του και συνέχιση της εργασίας του χωρίς ασφάλιση και επιπροσθέτως επειδή ο απασχολούμενος είχε προσφύγει στην αρμόδια Επιθεώρηση Εργασίας, διεκδικώντας όλες τις έως τότε εργασιακές του αξιώσεις εναντίον της και επιπλέον, καταγγέλλοντας τη μη νόμιμη απαίτηση της τελευταίας για εικονική απόλυση και συνέχιση της εργασίας του ως ανασφάλιστος, ενέργειες οι οποίες ήταν απολύτως σύννομες από πλευράς του ενάγοντος, αλλά ουδόλως αρεστές στην εναγομένη-εργοδότριά του, η οποία για το λόγο αυτό προέβη στην απόλυσή του, προκειμένου να απαλλαγεί οριστικά από αυτόν, ο οποίος ως εργαζόμενος απέκρουσε την αντισυμβατική και μη σύννομη συμπεριφορά της».

Το Ανώτατο Πολιτικό Δικαστήριο απέρριψε παράλληλα τον εργοδοτικό ισχυρισμό ότι η απόλυση έγινε για οικονομικοτεχνικούς λόγους (δηλαδή λόγω αναδιοργάνωσης της επιχείρησης κάτι που καθιστά αναγκαία τη μείωση του προσωπικού), αφού το έτος εκείνο (2011) είχε κέρδη ύψους 59.460 ευρώ.

Ακόμη, οι αρεοπαγίτες χαρακτηρίζουν «προσχηματικό» τον ισχυρισμό ότι η απόλυση έγινε για οικονομικοτεχνικούς λόγους, καθώς «υποκρύπτει την πραγματική της βούληση, που ήταν να απαλλαγεί από τον εργαζόμενό της αυτό, που διεκδικούσε τα εργασιακά και ασφαλιστικά του δικαιώματα».

Τέλος, το ποσό των 41.556 ευρώ επιδικάστηκε στον απολυθέντα ως αποζημίωση, καταβολή επιδομάτων, κ.λπ.

Ειδικότερα βάσει της τροπολογίας του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση, καταργούνται από την έναρξη ισχύος τους και εφεξής οι διατάξεις της εργασιακής νομοθεσίας σχετικά με:

• την ευθύνη αναθέτοντος εργολάβου και υπεργολάβου έναντι των εργαζομένων (άρθρο 9 ν.4554/2018)

• το βάσιμο λόγο ως σωρευτικό κριτήριο για το έγκυρο της καταγγελίας της εργασιακής σχέσης εργαζόμενου (άρθρο 48 του ν.4611/2019)

• την αναστολή προθεσμιών κατά τη συμφιλιωτική διαδικασία και τη διαδικασία επίλυσης εργασιακών διαφορών (άρθρο 58 ν, 4611/2019).

Την επιλογή του να ξηλώσει διατάξεις της εργασιακής νομοθεσίας που η προηγούμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ψήφισε αμέσως μετά την έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, μιλώντας για βήματα αποκατάστασης της ομαλότητας στην πλήρως απορρυθμισμένη λόγω κρίσης αγορά εργασίας και διεύρυνση του προστατευτικού πλαισίου γύρω από τον εργαζόμενο, το υπουργείο Εργασίας αιτιολογεί ως εξής:

Αναφορικά με την ευθύνη αναθέτοντος εργολάβου και υπεργολάβου έναντι εργαζομένων, στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι καταργείται η διάταξη του άρθρου 9 του ν. 4554/2018, «με την οποία επιχειρήθηκε η γενική νομοθετική ρύθμιση για την κοινή και αλληλέγγυα ευθύνη αναθέτοντος εργολάβου και υπεργολάβου έναντι των εργαζομένων, η οποία στην πράξη προκάλεσε εκτεταμένη σύγχυση και δυσκολίες εφαρμογής που είχαν ως αποτέλεσμα, αφενός την άμβλυνση της προστασίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων έναντι του εργοδότη προς τους αντισυμβαλλομένους του στο πλαίσιο συμβάσεων εκτέλεσης έργων, παροχής υπηρεσιών κ.λπ., αλλά και των σχέσεων αυτών με τρίτους στο πλαίσιο συμβάσεων υπεργολαβίας».

Με το άρθρο 9 του Ν. 4554/2018 «επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να αντιμετωπιστούν προβλήματα εργασιακών σχέσεων στις κάθε είδους συμβάσεις εξωτερίκευσης υπηρεσιών μιας επιχείρησης προς τρίτους (outsourcing), των οποίων η ποικιλία, η πολυπλοκότητα και η δυναμική τους δεν επιτρέπει τον εντοπισμό αλληλέγγυας ευθύνης μεταξύ αναθέτοντος την εκτέλεση υπηρεσίας ή έργου και του παρόχου αυτής με μέσα και προσωπικό που διαθέτει ο πάροχος».

Για το λόγο αυτό, η κυβέρνηση θεωρεί πως η διάταξη «πρέπει να καταργηθεί ώστε να είναι σαφής η ευθύνη του εργοδότη έναντι των εργαζομένων που αυτός απασχολεί, ανεξαρτήτως των συμβατικών σχέσεων που αναπτύσσει ο εργοδότης με τρίτους ως επιχειρηματίας».

Αιτιολογημένη απόλυση

Αναφορικά με την κατάργηση της διάταξης για το βάσιμο λόγο ως σωρευτικό κριτήριο για το έγκυρο της καταγγελίας της εργασιακής σχέσης εργαζόμενου, που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν την διεξαγωγή των ευρωεκλογών τον Μάιο του τρέχοντος έτους, σημειώνεται ότι το άρθρο 48 του ν.4611/2019 προέβλεπε ότι η καταγγελία της εργασιακής σχέσης θεωρείται έγκυρη, μόνο αν οφείλεται σε βάσιμο λόγο, κατά την έννοια του άρθρου 24 του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 4359/2016, έχει γίνει εγγράφως, έχει καταβληθεί η οφειλόμενη αποζημίωση και έχει καταχωρηθεί η απασχόληση του απολυόμενου στα τηρούμενα για τον ΕΦΚΑ μισθολόγια ή έχει ασφαλιστεί ο απολυόμενος.

Σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της επίκλησης και απόδειξης της συνδρομής των προϋποθέσεων έγκυρης καταγγελίας φέρει ο εργοδότης.

Η νυν κυβέρνηση αναφέρει πως πρέπει να καταργηθεί, γιατί ανατρέπει την ισορροπία της εθνικής νομοθεσίας σε σχέση με την προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση απόλυσης.

Επίσης, το υπουργείο Εργασίας εκτιμά πως η σχετική διάταξη αλλά και αυτή του άρθρου 58 που επίσης καταργείται, δεν είναι ευθύγραμμες και συνεπείς με το πνεύμα και το γράμμα του άρθρου 24 του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη, που κυρώθηκε με το Ν. 4359/2016.

Για την κατάργηση του άρθρου 58 του νόμου που ψηφίστηκε τον περασμένο Μάιο, τέλος, σύμφωνα με την τροπολογία, η αναστολή της αποσβεστικής προθεσμίας για την άσκηση της προβλεπόμενης από το νόμο αγωγής για ακυρότητα της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, δημιουργεί χρονική αβεβαιότητα και επομένως παράταση της άσκησης του δικαιώματος του εργαζόμενου με αίτημα την ακυρότητα της απόλυσής του, ή την καταβολή ή τη συμπλήρωση της νόμιμης αποζημίωσης απόλυσης, γεγονός που οδηγεί σε ανασφάλεια δικαίου.