Όπως έχει κάνει και με άλλα φάρμακα στο παρελθόν, μεγάλο μέρος της προώθησης της εταιρείας είναι η χαμηλότερη τιμή. Ειδικότερα, για έναν μήνα οι ενέσεις Wegovy της Novo Nordisk κοστίζουν περίπου 1.350 δολάρια για μη ασφαλισμένους στις ΗΠΑ και σε αντίστοιχα επίπεδα κινείται το Zepbound της Eli Lilly. Η Hims ανακοίνωσε ότι θα προσφέρει μια θεραπεία με το ίδιο υλικό του Wegovy έναντι 199 δολαρίων τον μήνα, δηλαδή έως και 85% χαμηλότερα από τις μεγάλες φαρμακευτικές.

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, οι πελάτες θα έχουν έτσι την ευκαιρία να αποκτήσουν τα φάρμακα χωρίς να αντιμετωπίζουν τα προβλήματα ελλείψεων και κόστους, τα οποία περιορίζουν την πρόσβαση στα σκευάσματα με το φαρμακευτικό brand.

Οι νέες εξαιρετικά δημοφιλείς ενέσεις προστατεύονται από πατέντες μέχρι τουλάχιστον το 2032, το οποίο σημαίνει ότι δεν είναι ακόμη διαθέσιμες οι γενόσημες εκδοχές τους. Ωστόσο, η Hims και άλλες εταιρείες τηλεϋγείας βρήκαν τρόπο να παρακάμψουν τους περιορισμούς: λόγω των μεγάλων ελλείψεων στις ΗΠΑ, ο Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων επιτρέπει σε φαρμακεία που φτιάχνουν τα δικά τους σκευάσματα να πωλούν ουσιαστικά δικές τους εκδοχές αυτών των φαρμάκων.

«Εφεξής θα είναι μεγάλο κομμάτι της κατηγορίας αδυνατίσματος», δήλωσε ο Andrew Dudum, Διευθύνων Σύμβουλος της Hims. «Πιστεύουμε ότι η σύνθεση μπορεί να γίνει με μεγάλη ασφάλεια, αν γίνει σωστά», προσέθεσε ο ίδιος.

Εκτός της Hims, δεκάδες ακόμη εταιρείες ψηφιακής ιατρικής προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την υψηλότατη ζήτηση για τα φάρμακα αδυνατίσματος. Ο Dudum δήλωσε ότι τα φάρμακα θα κατασκευάζονται σε μονάδα εγκεκριμένη από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων, η οποία είναι «ένας από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές γενόσημων» στη χώρα. Υποστήριξε επίσης ότι εξέτασε τουλάχιστον 100 πιθανούς εταίρους προτού συνάψει συμφωνία με τον τελικό προμηθευτή, ο οποίος έδωσε επαρκείς εγγυήσεις σε ό,τι αφορά τον όγκο της παραγωγής, ώστε η Hims να θεωρήσει ότι θα μπορέσει να καλύψει τη ζήτηση.

Μια από τις δημοφιλέστερες βαριατρικές τεχνικές είναι το γαστρικό «μανίκι», που έχει ως στόχο τη μείωση του μεγέθους του στομάχου. Αν και η ανακάλυψη της τεχνικής αυτής έγινε τυχαία το 2000 από τον Δρ. Michel Gagner, που κλήθηκε να χειρουργήσει μια εξαιρετικά παχύσαρκη γυναίκα, σήμερα αποτελεί χειρουργική λύση πρώτης επιλογής για τη νοσογόνο παχυσαρκία.

«Το γαστρικό μανίκι, sleeve gastrectomy όπως είναι η αγγλική ορολογία, είναι η επέμβαση που εφαρμόζεται συχνότερα παγκοσμίως και τείνει να αποτελέσει τη χειρουργική λύση πρώτης επιλογής για τη νοσογόνο παχυσαρκία. Η μέθοδος θεωρείται εναλλακτική στο γαστρικό δακτύλιο. Ουσιαστικά, κάνουμε λαπαροσκοπικά αφαίρεση τμήματος του στομάχου, με αποτέλεσμα αυτό να παίρνει σχήμα σωλήνα, δηλαδή να μοιάζει με “μανίκι”, περιορίζοντας τη χωρητικότητά του. Το αίσθημα της πείνας θα μπορούσαμε να πούμε πως εξαφανίζεται, αφού στο τμήμα του στομάχου που αφαιρείται εκκρίνεται η γρελίνη, η λεγόμενη και ορμόνη της πείνας», εξηγεί ο Δρ. Δημήτρης Σ. Μουσιώλης, Γενικός Χειρουργός-Βαριατρική Χειρουργική, Λαπαροσκοπική Χειρουργική, Ορθοπρωκτική Χειρουργική (www.dmousiolis.gr).

Όπως και το σύνολο των βαριατρικών επεμβάσεων, το γαστρικό μανίκι γίνεται λαπαροσκοπικά, υπό γενική αναισθησία, με την όλη χειρουργική διαδικασία να διαρκεί περίπου τρεις ώρες. Η αφαίρεση γαστρικού θόλου είναι μια εκτεταμένη χειρουργική επέμβαση και ο βαθμός δυσκολίας της επέμβασης είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του γαστρικού δακτυλίου, αλλά μικρότερος από αυτόν της γαστρικής παράκαμψης.

«Το γαστρικό μανίκι αποτελεί λύση για ασθενείς των οποίων ο Δείκτης Μάζας Σώματος είναι πάνω από 39 και συνυπάρχουν προβλήματα υγείας, όπως υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, υπνική άπνοια κ.ά. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι αφορά οξείες μορφές παχυσαρκίας και δεν απευθύνεται σε άτομα που θέλουν να χάσουν 10-20 κιλά. Απευθύνεται σε άτομα με νοσογόνο παχυσαρκία, που έχουν άστατες και παρορμητικές διατροφικές συνήθειες, τους αρέσει να τσιμπολογούν και να τρώνε γλυκά, ενώ παράλληλα δυσκολεύονται να πειθαρχήσουν ή είναι ασυνεπείς σε διατροφικές οδηγίες», σημειώνει ο Δρ. Μουσιώλης.

Μετά την ολοκλήρωση της χειρουργικής διαδικασίας ακολουθεί νοσηλεία περίπου τεσσάρων ημερών, χωρίς μετεγχειρητικό πόνο, και ο ασθενής κινητοποιείται αμέσως. Η σίτιση γίνεται αρχικά μόνο με ορό και ακολουθεί ένα διάστημα 30 ημερών διατροφικής προσαρμογής, με κυρίως υδαρείς και μαλακές τροφές, όπως σούπες, γάλα, καθώς επίσης και άφθονα υγρά. Στη συνέχεια ο ασθενής είναι σε θέση να τρώει σχεδόν τα πάντα, σε μικρές ποσότητες, και σε έξι μήνες μπορεί να καταναλώνει ποσότητες φαγητού ίσες µε µια μικρή μερίδα εστιατορίου, καθώς η χωρητικότητα του στομάχου έχει σταθεροποιηθεί, χωρίς όμως να επανέλθει ποτέ στα προ της επέμβασης δεδομένα.

«Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε στην περίπτωση του γαστρικού μανικιού είναι πως η απώλεια βάρους είναι γρήγορη, χωρίς πείνα και χωρίς ο ασθενής να χρειάζεται αυστηρή ιατρική παρακολούθηση. Επίσης, δεν απαιτείται να παίρνει συμπληρώματα διατροφής, καθώς δεν προκαλείται δυσαπορρόφηση κάποιων εκ των συστατικών των τροφών. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, κατά το πρώτο έτος μετά την επέμβαση ο ασθενής μπορεί να χάσει έως και το 70% του πλεονάζοντος σωματικού βάρους, ενώ έπειτα ο ρυθμός απώλειας των κιλών μειώνεται. Βέβαια, ανάλογα με την πειθαρχία που θα επιδείξει, μπορεί να επιτύχει και το ιδανικό για το ύψος του βάρος. Φυσικά, υπάρχουν και περιπτώσεις ασθενών που αποτυγχάνουν στην επίτευξη των στόχων και αυτό οφείλεται κυρίως στην υπερβολική κατανάλωση υδατανθράκων», σημειώνει ο Γενικός Χειρουργός-Βαριατρική Χειρουργική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με μελέτη από τις ΗΠΑ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Οbesity Surgery το Μάιο του 2014, οι ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε γαστρικό μανίκι διατηρούσαν πέντε χρόνια μετά την επέμβαση απώλεια βάρους της τάξης του 45%, ενώ στο δεύτερο έτος από την επέμβαση η απώλεια ήταν 72%.

Πέραν της απώλειας βάρους, στα πλεονεκτήματα του γαστρικού μανικιού συγκαταλέγονται οι μικρές χειρουργικές τομές, λόγω λαπαροσκόπησης, και η μικρής διάρκειας νοσηλεία στο νοσοκομείο. Εξάλλου, δεν χρειάζονται περαιτέρω ρυθμίσεις, όπως στο γαστρικό δακτύλιο, και δεν εισάγεται μόνιμα κανένα ξένο σώμα στον οργανισμό.

Το γαστρικό μανίκι θεωρείται ασφαλές ακόμη και για άτομα με πολλαπλά προβλήματα υγείας, ενώ μειώνει το αίσθημα της πείνας και της βουλιμίας χωρίς περιορισμούς σε είδη τροφής, δίνοντας μια μόνιμη λύση με φυσιολογική λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Από μαρτυρίες ασθενών προκύπτει, εξάλλου, ότι απολαμβάνουν μια καλή ποιότητα ζωής μετά την επέμβαση.

«Φυσικά, όπως κάθε άλλη χειρουργική επέμβαση, το γαστρικό μανίκι ενέχει και κίνδυνο ανεπιθύμητων ενεργειών. Βέβαια, στη συγκεκριμένη επέμβαση τα ποσοστά είναι εξαιρετικά χαμηλά και συνήθως αφορούν την πιθανότητα αιμορραγίας, λοίμωξης, διαφυγής από τη γραμμή συρραφής του στομάχου, διαστολής του στομάχου, δυσκοιλιότητα, ναυτία και εμετό, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και αντιδράσεις στη γενική αναισθησία. Συνεπώς, ο υποψήφιος ασθενής πρέπει να είναι σωστά ενημερωμένος για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της χειρουργικής τεχνικής που επιλέγει για τη διαχείριση της νοσογόνου παχυσαρκίας», καταλήγει ο Δρ. Δημήτρης Μουσιώλης.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία, η παχυσαρκία παίζει ρόλο στο 20% των θανάτων από καρκίνο. Από μια ανάλυση δεδομένων διαπιστώθηκε ότι εάν κάθε ενήλικας μείωνε τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) κατά μόλις 1 μονάδα, θα προλαμβάνονταν περίπου 100.000 νέες περιπτώσεις καρκίνου μέχρι το έτος 2030.

Ωστόσο, αν και πολλοί είναι αυτοί που κατανοούν ότι το αδυνάτισμα θα τους χαρίσει χρόνια ζωής, λίγοι καταφέρνουν να αδυνατίσουν και να διατηρήσουν κατόπιν το βάρος τους. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η δυσκολία στους υπερβολικά παχύσαρκους ανθρώπους και αυτή είναι άλλωστε η αιτία που στρέφονται στη βαριατρική χειρουργική.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε σε σχεδόν 49.000 παχύσαρκους ασθενείς, όσοι επέλεξαν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση για την καταπολέμηση της παχυσαρκίας αύξησαν τις πιθανότητές τους να ζήσουν για τα προσεχή 5 χρόνια από την επέμβαση, συγκριτικά με εκείνους που δεν υποβλήθηκαν σε επέμβαση απώλειας βάρους.

«Μεγάλος αριθμός μελετών έχει δείξει ότι τα άτομα με επιπλέον βάρος έχουν περισσότερες πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους από κάποια ασθένεια που προκαλείται από την παχυσαρκία, αλλά και άλλες νόσους. Επίσης, έχουν αποδείξει ότι οι χειρουργικές επεμβάσεις για την απώλεια βάρους μπορούν να μειώσουν σημαντικά αυτές τις πιθανότητες, καθώς και τη συχνότητα εμφάνισης νόσων», σημειώνει ο γενικός χειρουργός και ειδικός σε θέματα παχυσαρκίας Δρ. Γιώργος Σπηλιόπουλος (www.drspiliopoulos.gr).

Εξαιτίας των ελλιπών στοιχείων όμως από μελέτες για το ποσοστό των θανάτων των υποβαλλόμενων ασθενών σε γαστρική παράκαμψη, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ επιδίωξαν να αξιολογήσουν την έκβαση των χειρουργημένων ασθενών, συγκρίνοντας το ποσοστό των θανάτων με το αντίστοιχο ποσοστό των παχύσαρκων ασθενών που δεν υποβάλλονται σε βαριατρική επέμβαση.

Για τις ανάγκες της μελέτης, η οποία παρουσιάστηκε φέτος στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής για την Παχυσαρκία, οι ερευνητές, με επικεφαλής την Christina Persson, της Ακαδημίας Sahlgrenska του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ, έλαβαν και επεξεργάστηκαν στοιχεία από το σουηδικό μητρώο ασθενών. Πρόκειται για μια βάση δεδομένων στην οποία καταγράφονται όλες οι νοσηλείες και επισκέψεις ασθενών στο νοσοκομείο.

Οι συγγραφείς ξεχώρισαν 48.693 ασθενείς, ηλικίας 18-74 ετών, που είχαν ως κύρια διάγνωση την παχυσαρκία στη Σουηδία, από το 2000 μέχρι το 2011. Απ’ αυτούς οι 22.581 είχαν υποβληθεί σε βαριατρική επέμβαση (γαστρική παράκαμψη 92,8%), ενώ 26.112 παχύσαρκοι ασθενείς δεν είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση απώλειας βάρους.

Αφού η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε τους ανθρώπους που είχαν υποβληθεί σε επέμβαση για 5,4 χρόνια και όσους δεν είχαν χειρουργηθεί για 5,5 χρόνια, και αφού έλαβαν υπόψη τους διάφορους παράγοντες διαπίστωσαν ότι τα άτομα που δεν χειρουργήθηκαν είχαν υψηλότερες πιθανότητες θανάτου έναντι εκείνων που επέλεξαν να υποβληθούν σε βαριατρική επέμβαση (4,21% vs 1,11%), το οποίο αντιστοιχεί σε 4,7 έναντι 2,1 θανάτους ανά 1.000 άτομα ανά έτος.

Παρατήρησε δε ότι ο αριθμός των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους μειώθηκε κατά 57% στην ομάδα των χειρουργημένων ασθενών, σε σύγκριση με τους παχύσαρκους ανθρώπους που δεν υποβλήθηκαν σε επέμβαση απώλειας βάρους, μείωση η οποία ήταν η ίδια κατά την προσαρμογή της ηλικίας ή της ηλικίας και προηγούμενης συννοσηρότητας, δηλαδή των ασθενειών που συνυπήρχαν με την παχυσαρκία, αλλά και άλλων παραγόντων, όπως η ηλικία, το φύλο, η ύπαρξη στεφανιαίας ή βαλβιδικής νόσου, καρδιακής ανεπάρκειας, κολπικής μαρμαρυγής, εγκεφαλικού επεισοδίου, καρκίνου, υπέρτασης και διαβήτη.

Η πιο συχνή αιτία θανάτου της ομάδας των ασθενών που δεν είχαν χειρουργηθεί ήταν η καρδιαγγειακή νόσος, με δεύτερη συχνότερη τον καρκίνο. Όσοι όμως είχαν επιλέξει τη δραστική και τάχιστη οδό απώλειας βάρους, εκείνη του χειρουργείου, η κύρια αιτία θανάτου δεν αφορούσε συνοδά της παχυσαρκίας νοσήματα αλλά εξωτερικούς παράγοντες, όπως ατυχήματα ή αυτοκτονίες, ακολουθούμενη από τα καρδιαγγειακά νοσήματα και τον καρκίνο. Παρά το γεγονός ότι οι εξωτερικοί παράγοντες ήταν οι κύριες αιτίες θανάτου στην ομάδα που περιέλαβε τους χειρουργημένους ασθενείς, η συχνότητα των θανάτων από αυτές τις αιτίες ήταν ακόμη χαμηλότερη από ό,τι στους μη χειρουργημένους.

Σύμφωνα με τον Δρ. Σπηλιόπουλο, η βαριατρική επέμβαση εκτός από τη καλύτερη ποιότητα ζωής, την καλύτερη ψυχική διάθεση, τη βελτιωμένη σωματική δραστηριότητα και κίνηση που προσφέρει στους ασθενείς, χαρίζει χρόνια ζωής, καθώς, όπως δείχνει η μελέτη, όσοι υποβάλλονται σ’ αυτή είναι λιγότερο πιθανό να χάσουν τη ζωή τους από οποιοδήποτε αίτιο, σε σύγκριση με τους παχύσαρκους ασθενείς που επιλέγουν ή δεν επιτρέπεται για άλλους λόγους υγείας να χειρουργηθούν. «Είναι εξαιρετικό ότι μια επέμβαση μπορεί να σώσει τη ζωή μειώνοντας αισθητά τη θνησιμότητα από καρδιαγγειακά νοσήματα και από καρκίνο, τις κύριες αιτίες θανάτου των παχύσαρκων ανθρώπων, δίνοντάς τους την ευκαιρία να απολαύσουν περισσότερα και ποιοτικότερα χρόνια ζωής».

Παρά το μεγάλο πλήθος των μελετών που έχουν διεξαχθεί γύρω από τις βαριατρικές επεμβάσεις και γενικότερα για την απώλεια βάρους, η πρόβλεψη για τις μετεγχειρητικές συμπεριφορές που προβλέπουν το ποσοστό επιτυχίας των χειρουργικών επεμβάσεων για την αντιμετώπιση της σοβαρής παχυσαρκίας δεν έχει μελετηθεί επαρκώς. Η συγκεκριμένη έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από την Ιατρική Σχολή και Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου της Βόρειας Ντακότα, αποσκοπούσε στην εξέταση της πιθανότητας ύπαρξης συγκεκριμένων πρακτικών μετά τη χειρουργική επέμβαση οι οποίες θα μπορούσαν να μεταβάλλουν ή να τροποποιήσουν ως ένα βαθμό την έκβαση των ασθενών, καθώς η γνώση αυτή είναι καθοριστική για την αξιολόγηση των κινδύνων αλλά και του οφέλους που προκύπτει μετά από τέτοιου είδους χειρουργικές επεμβάσεις.

Ο James E. Mitchell, M.D., του Ινστιτούτου Ερευνών Νευροψυχιατρικής, και οι συνεργάτες του εξέτασαν τις μετεγχειρητικές διατροφικές συμπεριφορές και πρακτικές για τον έλεγχο του βάρους, και τις επιπτώσεις αυτών στην αλλαγή του βάρους 2.022 ενηλίκων που υποβλήθηκαν για πρώτη φορά σε βαριατρική χειρουργική επέμβαση. Το 78% των συμμετεχόντων στην έρευνα ήταν γυναίκες, με μέσο Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) 46 και μέση ηλικία τα 47 έτη. Από αυτούς οι 1.513 είχαν υποβληθεί σε γαστρική παράκαμψη κατά Roux-en-Y (RYGB) και οι 509 σε λαπαροσκοπικό ρυθμιζόμενο γαστρικό δακτύλιο (LAGB), μεταξύ Μαρτίου 2006 και Απριλίου 2009. Οι χειρουργημένοι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για τρία χρόνια, οπότε η παρατηρούμενη μέση απώλεια βάρους ήταν 31,5% του αρχικού σωματικού βάρους για τους ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε RYGB και 16,0% για εκείνους με LAGB.

«Για τη θεραπεία των ανθρώπων με σοβαρή παχυσαρκία, η οποία ευθύνεται για εμφάνιση επικινδύνων -ακόμα και για τη ίδια τη ζωή- νόσων, η βαριατρική χειρουργική είναι η μοναδική λύση, γιατί μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη απώλεια βάρους σε συντομότερο χρονικό διάστημα απ’ ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί με συντηρητικές μεθόδους, όπως με συστηματική δίαιτα και με καθημερινή γυμναστική.

Μεταξύ των μεθόδων που έχουν αναπτυχθεί γι’ αυτό το σκοπό είναι η γαστρική παράκαμψη κατά Roux-en-Y (RYGB), με την οποία περιορίζεται η ποσότητα της τροφής που μπορεί να προσληφθεί, ενώ ταυτόχρονα ο οργανισμός απορροφά μικρότερη ποσότητα τροφών και άρα θερμίδων. Πραγματοποιείται με τη συρραφή του στομάχου ώστε να δημιουργηθεί ένα μικρότερο, με παράκαμψη τμήματος του λεπτού εντέρου και τελικά ένωση του νέου, μικρότερου στομάχου με το εναπομείναν λεπτό έντερο. Πρόκειται για μια μέθοδο που έχει αποδειχθεί ότι τα αποτελέσματα που προσφέρει διατηρούνται για μακρό χρονικό διάστημα.

Μια άλλη, απλούστερη μέθοδος είναι η τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου (LAGB). Για να περιοριστεί η ποσότητα της προσλαμβανόμενης τροφής ο χειρουργός τοποθετεί έναν δακτύλιο στο στομάχι, με συνέπεια ο κορεσμός να επέρχεται γρηγορότερα και ο ασθενής να τρώει τελικά λιγότερο.
Είναι οι δύο συχνότερα εκτελούμενες χειρουργικές επεμβάσεις για την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά τη γενική υγεία του ασθενή», μας εξηγεί ο γενικός χειρουργός και ειδικός σε θέματα παχυσαρκίας Δρ. Γιώργος Σπηλιόπουλος (www.drspiliopoulos.gr).

Προκειμένου οι ερευνητές να αποκτήσουν γνώση των διατροφικών συμπεριφορών και πρακτικών που ακολουθούσαν οι ασθενείς για να ελέγχουν το βάρος τους, τους έδωσαν να συμπληρώσουν λεπτομερή ερωτηματολόγια τόσο πριν από τη υποβολή τους στη χειρουργική επέμβαση, όσο και σε ετήσια βάση μετά απ’ αυτή, επί 3 χρόνια. Εξετάστηκαν συνολικά 25 μετεγχειρητικές συμπεριφορές, μεταξύ αυτών το κάπνισμα και η προβληματική χρήση αλκοόλ και ουσιών.

Στους ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε RYGB παρατηρήθηκε αστάθεια στην ποσοστιαία μεταβολή του βάρους (16%), η οποία αποδόθηκε από τους ερευνητές σε 3 συμπεριφορές. Όσοι απ’ αυτούς ζυγίζονταν σε εβδομαδιαία βάση, σταματούσαν να τρώνε όταν ένοιωθαν πληρότητα, και δεν έτρωγαν καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας έχασαν κατά μέσο όρο το 38,8% του αρχικού τους βάρους, απώλεια που ήταν μεγαλύτερη κατά 14% από αυτή των συμμετεχόντων που δεν ακολουθούσαν αυτές τις πρακτικές και συμπεριφορές.

Όπως επισημαίνει ο Δρ. Σπηλιόπουλος παρά το γεγονός ότι όλοι όσοι υποβάλλονται σε βαριατρική επέμβαση χάνουν πολλά κιλά και εξαλείφονται ή ελαχιστοποιούνται έτσι οι πιθανότητες ανάπτυξης μεγάλου αριθμού νοσημάτων, τα ευρήματα της ερευνητικής ομάδας του James Mitchell, καταδεικνύουν ότι από την πιστή εφαρμογή ορισμένων πρακτικών και την αποχή από συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες εξαρτάται εάν η απώλεια θα είναι ακόμα πιο θεαματική για τους χειρουργημένους με τις εν λόγω μεθόδους ασθενείς.

«Υποχρέωση των χειρουργών παχυσαρκίας αποτελεί η υπόδειξη και επιμονή για την υιοθέτηση θετικών συμπεριφορών προκειμένου οι ασθενείς να επιτυγχάνουν τη μεγαλύτερη δυνατή απώλεια βάρους. Για εκείνους όμως που ακολουθούν συνήθειες οι οποίες υπονομεύουν τα τελικά αποτελέσματα της επέμβασης ενδεχομένως η ψυχολογική υποστήριξη από κάποιον ειδικό θα τους βοηθούσε να βρουν τρόπους για να την αποβάλλουν», καταλήγει ο Δρ. Σπηλιόπουλος.