Του Δημήτριου Βαρτζόπουλου*

Με ένα μέσο μηναίο όρο 4514 καταληκτικών αποφάσεων το 2020 είναι πλέον εμφανής η αλματώδης επιτάχυνση των διαδικασιών διεκπεραιώσεως των αιτήσεων ασύλου. Δεδομένου, ότι περί το 65% αυτών απορρίπτεται, ενώ εκκρεμούν 97023 σε Α’ βαθμό και 17464 σε προσφυγή είναι προφανές, ότι σε εξαιρετικά ορατό χρόνο θα αποδειχθεί τελεσιδίκως, ότι πολλές δεκάδων χιλιάδων διαμένουν λάθρα στην χώρα και πρέπει να απελαθούν.

Είναι εξ ίσου απολύτως σαφές, ότι η διαδικασία απελάσεων - για λόγους αντικειμενικούς έχει και θα έχει για το προβλέψιμο μέλλον εξαιρετικά πτωχά αποτελέσματα. Συνολικά, από την αρχή της χρονιάς, πραγματοποιήθηκαν 139 απελάσεις και 861 εθελούσιες επιστροφές. Όσο και αν επιταχυνθούν μετά τον κορωνοϊό, είναι σταγών εν τω ωκεανώ.

Ο Νόμος προβλέπει, ότι τα άτομα αυτά τίθενται υπό κράτηση για την προετοιμασία και την διεκπεραίωση της διαδικασίας απομάκρυνσης. Εκ πρώτης αναγνώσεως, τούτο σημαίνει, ότι δεκάδες χιλιάδων θα πρέπει, να μεταφερθούν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα σε κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα.

Από την άλλη πλευρά βέβαια ο Νόμος δίνει την δυνατότητα, σε περίπτωση, που το αρμόδιο Αστυνομικό όργανο κρίνει, ότι δεν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής και ο ξένος υπήκοος είναι συνεργάσιμος, να εφαρμόζονται και λιγότερο επαχθή μέτρα, όπως πχ η υποχρέωση παραμονής σε ορισμένο μέρος.

Το ερώτημα, που αμέσως όμως εν προκειμένω αναδύεται, είναι ποια Αστυνομική Αρχή και με ποια διαδικασία θα κρίνει την επικινδυνότητα αυτών των δεκάδων χιλιάδων. Άλλωστε, τα άτομα αυτά στερούνται οιωνδήποντε περιουσιακών στοιχείων και δεν επιτρέπεται να εργασθούν, οπότε το μόνον αξιόπιστο μη επαχθές μέτρο είναι ο αυστηρός έλεγχος της παραμονής και κινήσεων τους σε συγκεκριμένο μέρος, που θα εξασφαλίζει και την αξιοπρεπή διαβίωση τους.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν πρέπει, να μένουν σε αστικού τύπου καταλύματα (διαμερίσματα, ξενοδοχεία) του προγράμματος «Εστία». Η βεβαιότητα της απέλασης οδηγεί σε ριζοσπαστικοποίηση. Δημιουργείται συνεχής ώσμωση με τις πολλές χιλιάδες μηδέποτε ταυτοποιηθέντων μεταναστών, που εισήλθαν από τον Έβρο οι περισσότεροι, πριν κλείσουμε τα σύνορα και οι οποίοι ζουν στην απόλυτο παρανομία.

Στα χρόνια της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, όταν αυτοί ερχόταν σε επαφή με τον νόμο, η συνήθης πρακτική ήταν να τους χορηγείται προθεσμία οικειοθελούς αποχωρήσεως, έως και 1 έτους(!). Κατ´ ουσίαν αφίεντο δηλαδή απολύτως ελεύθεροι. Η πρακτική αυτή είναι εκ των βασικών αιτίων της σημερινής καταστάσεως στα αστικά κέντρα και πρέπει φυσικά, να εγκαταληφθεί εξ ολοκλήρου.

Η κατάσταση αλλάζει ουσιαστικά με την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Όσοι συλλαμβάνονται κατά τους συνεχείς ελέγχους παραπέμπονται πλέον αμέσως στα κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα. Συνεχείς είναι και οι επιτυχίες εξαρθρώσεως συμμοριών Αφγανών και Πακιστανών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Οι επιτυχίες όμως αυτές αναδεικνύουν και την έκταση του προβλήματος. Είναι εμφανής η ύπαρξη πολλών ανηλίκων και νεαρών ενηλίκων μεταναστών με βίαιη παραβατική συμπεριφορά, ενός εκτεταμένου δηλαδή υποκόσμου.

Άρα είναι απαραίτητη μία σωστή διαδικασία επιλογής εγκλεισμού των τελεσιδίκως πλέον χαρακτηρισθέντων ως παρανόμων μεταναστών σε κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα ή σε δομές με λιγότερο επαχθείς αλλά απόλυτα ελεγχόμενες και ασφαλείς συνθήκες. Οι απαραίτητες αυτές υποδομές πρέπει, να είναι βέβαια εγκαίρως διαθέσιμες.

Εντός των υποδομών αυτών είναι δυνατόν, να παρέχονται όλες οι υπηρεσίες, που εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαμονή: νομικές, κοινωνικές, υγειονομικές, εκπαιδευτικές. Ιδίως όσον αφορά τα Σχολεία, η ένταξη των παιδιών των προς απέλαση οικογενειών στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα είναι εις βάρος της ορθής ανάπτυξης τους. Η βεβαιότητα της απομάκρυνσης τους επιβάλλει την εκπαίδευση τους στην μητρική είτε στην πλησιέστερα στην κουλτούρα τους διεθνή γλώσσα, σε όσο το δυνατόν πολιτισμικώς ομοιογενέστερο περιβάλλον.

Η πολυπλοκότητα και το μέγεθος των αναγκών, έχει οδηγήσει τα τελευταία χρόνια την Αυστρία και Γερμανία στην δημιουργία των πολυλειτουργικών αυστηρά ελεγχομένων κέντρων “ANKER” ( ακρωνύμιο για « Άφιξη, Απόφαση, Επιστροφή ή Ενσωμάτωση»), που χρησιμοποιούνται για όλες τις περιπτώσεις των εν αναμονή εκδίκασης αιτήσεων ασύλου όπως και των προς απέλαση. Είναι μια δοκιμασμένη λύση και απορώ πράγματι, γιατί δεν την υιοθετούμε.

*Ο Δημήτριος Βαρτζόπουλος είναι βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία

Τούτο γίνεται προφανώς, για να προστατευθούν ακόμη καλύτερα τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των κοριτσιών παιδικής και προεφηβικής ηλικίας και να εξασφαλισθεί όχι απλώς το συνειδητό της επιλογής της Θρησκείας, αλλά κυρίως του αυτοπροσδιορισμού της εμφάνισης και της κοινωνικότητας τους.

Του Δημήτρη Βαρτζόπουλου*

Στην Γαλλία ο νόμος είναι πολύ πιο συγκεκριμένος και αποφασιστικός: απαγορεύεται το hidjab ( Voile, μαντήλα κάλυψης κεφαλής/ τραχήλου) στην πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο δημόσια εκπαίδευση, είναι προαιρετικό στην ιδιωτική, απαγορεύεται σε όλες τις δημοσίους υπαλλήλους και επιτρέπεται στην τριτοβάθμιο. 

Στην Γερμανία το θέμα έθεσε,  έχει ένα χρόνο περίπου, το FDP ( Φιλελεύθεροι), συμφώνησαν μάλιστα και Ενώσεις Εκπαιδευτικών. Στην Σουηδία ήδη υπάρχουν ωρισμένοι Δήμοι, που εφήρμοσαν το μέτρο στα σχολεία τους.

Δεν πρόκειται απλώς περί ενδυματολογικού θρησκευτικού συμβολισμού. Η πρωτεύουσα έννοια είναι η κάλυψη της θηλυκότητας, ως φορέως δυνητικής «αμαρτίας».

Έχει σχέση με την υπαρξιακή διαβάθμιση των θηλέων στα εκάστοτε κοσμοθεωρητικά συστήματα θεολογικού ή φιλοσοφικού περιεχομένου. Εν ολίγοις πρόκειται περί  του ζητήματος της ισότητας των γυναικών.

Είναι καθοριστικό, να αντιληφθούμε, ότι τα δικαιώματα των γυναικών δεν αφορούν πολιτισμικά επιφαινόμενα, που υπόκεινται σε διαμόρφωση βάσει απόψεων, αλλά εκδηλώσεις βιολογικών αναγκών, εκδηλώσεις δηλαδή του βιολογικού υποβάθρου, που διέπεται από τον φυσικό νόμο.

Αυτές οι ιδιότητες του βιολογικού υποβάθρου συνοψίζονται στην γενική έννοια της απολύτου ισότητας των ανθρώπων και της ακώλυτης δυνατότητας εκφράσεως των όποιων  βιολογικών τους χαρακτηριστικών.

Τούτο εν προκειμένω μεταφράζεται στο απόλυτο δικαίωμα των θηλέων παιδικής και προεφηβικής ηλικίας, να αισθάνονται απολύτως ισότιμα και ομοίως ελεύθερα με τα άρρενα και των εφηβικής ηλικίας, να αναπτύσσουν κοσμητική και σεξουαλική συμπεριφορά επίσης εντελώς αντίστοιχη των αρρένων συνομηλίκων τους. 

Το γεγονός, ότι το ορθόδοξο  Ισλάμ προβλέπει,  η έναρξη των θρησκευτικών υποχρεώσεων να ξεκινά με την εφηβεία, διατηρεί έστω την πρόφαση της ενσυνειδήτου επιλογής.

Βασικά σχετικά έθιμα του όμως, ή εν πάση περιπτώσει  ωρισμένων εκδοχών του - ευρυτάτης όμως απήχησης-, δεν συμβαδίζουν με αυτές τις βιολογικές ανάγκες, τραυματίζουν δηλαδή τον φυσικό νόμο, άρα είναι εξ ορισμού απαράδεκτα.

Βεβαίως η φύση του ανθρώπινου είναι τέτοια, που σε συνδυασμό με την - ακόμη - ατέλεια της επιστημονικής γνώσης, επιτρέπουν -ακόμη- την υπαγωγή βασικών βιολογικών δεδομένων σε ηθολογικές προσεγγίσεις.

Επιτρέπουν δηλαδή τον πολιτισμικό σχετικισμό. Ακόμη όμως και στα πλαίσια αυτού του σχετικισμού είναι κυρίαρχη η βούληση των λαών, ιδίως όταν  εκφράζονται ελεύθερα μέσω των αστικών κοινοβουλευτικών καθεστώτων τους.

Οι λαοί και μόνον αυτοί  δικαιούνται εν υστάτη αναλύσει, να θέτουν τους νόμους της επιτρεπτής συμπεριφοράς. Πιο συγκεκριμένα: να συντηρούν τους τρόπους ζωής, που θεωρούν σωστούς. 

Εμείς όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαμε πρόβλημα. Είχαμε και έχουμε ασφαλώς τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης, αλλά αυτά τα ρυθμίζει η Συνθήκη της Λωζάνης. Ο σκοπός του εκεί συμβιβασμού ήταν υπέρτερος. Στην λοιπή χώρα οι μαντήλες ήταν ελάχιστες. 

Όχι πλέον! Το μεταναστευτικό αλλάζει τα πάντα ραγδαίως. Σε πολλά σχολεία της ελληνικής επαρχίας υπάρχουν ήδη μεγάλοι αριθμοί φιλοξενουμένων μουσουλμάνων και αναμένονται μεγαλύτεροι. Δια λόγους, που έχουν άμεσο σχέση:

• με την διαπαιδαγώγηση των δικών μας παιδιών, ότι όλοι είναι ίδιοι και δεν διαφέρουν
• με την διαφύλαξη των βασικών δικαιωμάτων των φιλοξενούμενων παιδιών, όπως το επιτάσσει το δικό μας κοσμοθεωρητικό πλαίσιο αναφοράς, ο δικός μας δηλαδή τρόπος ζωής,

επιβάλλεται, να ακολουθήσουμε το γαλλικό, ή τουλάχιστον το αυστριακό παράδειγμα.

*Βουλευτής Β' Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας

2. Οι μεταφερόμενοι στην ενδοχώρα, που έχουν ταυτοποιηθεί, που αναμένουν την εκδίκαση της αιτήσεως ασύλου και που είναι εν πολλοίς γνωστής διαμονής. Αυτοί διαμένουν σε οικιακού τύπου καταλύματα δηλαδή ξενοδοχεία, δωμάτια και διαμερίσματα εντός οικισμών, είτε σε οργανωμένους καταυλισμούς εκτός οικισμών.

Του Δημήτρη Βαρτζόπουλου*

3. Οι απολύτως παράνομοι, αυτοί

α) που δεν είναι καταγεγραμμένοι πουθενά, έχοντας εισέλθει λάθρα χωρίς ταυτοποίηση, είτε

β) είναι καταγεγραμμένοι και μετέπειτα εξαφανισμένοι, αγνώστου διαμονής.  Είναι γνωστό,  ότι εκατοντάδες εξ αυτών συλλαμβάνονται καθημερινώς. Έμπειροι αξιωματικοί λένε μάλιστα, ότι αρκετοί  προκαλούν την σύλληψή  τους, ώστε να υποβάλουν αίτηση ασύλου νομιμοποιώντας την διαμονή τους.

Όλοι πλέον γνωρίζουμε, ότι το 3/4 όλων αυτών δεν είναι πρόσφυγες. Τούτο σημαίνει ότι, όταν πλησιάσει η ημερομηνία της συνέντευξης, θα καταδυθούν στην παρανομία δημιουργώντας εκρηκτικά φαινόμενα στο κοινωνικό περιθώριο.

Ο μόνος τρόπος να αποτρέψουμε αυτό είναι ο έλεγχος της διακίνησής τους.

Εν προκειμένω δεν χρειάζεται, να πρωτοτυπήσουμε: Ας ακολουθήσουμε βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. Ας δούμε τα AnkER zentern της Γερμανίας και Αυστρίας.

Τα κέντρα «άγκυρες» όπως είναι η μετάφραση του γερμανικού ακρωνυμίου για τις λέξεις Άφιξη/Απόφαση/Ενσωμάτωση ή Επιστροφή, δεν είναι  φυλακές, είναι αξιοπρεπέστατα καταλύματα  ασφαλή και ελεγχόμενα, όπου προσφέρεται πληθώρα υπηρεσιών: παιδικοί σταθμοί, σχολεία πρώτο- και δευτεροβάθμια, επαγγελματική εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, ψυχολογική υποστήριξη και το σύνολο των διαδικασιών εξέτασης της διαδικασίας ασύλου.

Τίποτε όμως απ´ όλα αυτά δεν θα έχει αποτέλεσμα,  εάν δεν ελεγχθούν οι αριθμοί. Εάν δεν μπαίνουν λιγότεροι και εάν δεν φεύγουν περισσότεροι.

Όσον αφορά τις εισόδους: Οι κανόνες εμπλοκής της ελληνικής ακτοφυλακής σεβόμενοι μέχρις κεραίας  την ανθρωπιστική διεθνή νομιμότητα  διαμηνύουν συγχρόνως στην αντίπερα όχθη, ότι η Ελλάς δεν εκβιάζεται!

Είναι σαφές, ότι δεν φειδόμεθα ανδρών και μέσων, προκειμένου να αυξήσουμε τις περιπολίες στο έπακρο, να υψώσουμε κυριολεκτικώς αποτρεπτικά τείχη πάνω στην θάλασσα.

Οι δηλώσεις Τσαβούσογλου τις προάλλες, τα ιταμά ψέματα που ξεστόμισε, η διοχέτευση παρομοίων ψευδών ειδήσεων στα διεθνή ΜΜΕ  (Βλ Deutsche Welle), δείχνουν ενόχληση, άρα είμαστε στον σωστό δρόμο.

Το θέμα τώρα της εξόδου. Ελπίζω να διαψευσθώ, αλλά η πιθανότης η Τουρκία να υλοποιήσει την συμφωνία επιστροφών  από τα νησιά είναι πολύ μικρά.  Μέχρις στιγμής η προθυμία των Ευρωπαίων, να δεχθούν μετεγκατάστασεις είναι επίσης πολύ μικρή.

Ας ελπίσουμε, ότι η πρόσφατη πρωτοβουλία του Horst Seehofer περί δημιουργίας πανευρωπαϊκού μηχανισμού εξετάσεως αιτήσεων ασύλου, θα αλλάξει τα πράγματα.

Το μόνο, που ίσως επιπροσθέτως θα μπορούσαμε, να κάνουμε, είναι χρησιμοποιώντας την οικονομική και πολιτική ισχύ της Ενωμένης Ευρώπης, να διαπραγματευθούμε με τις χώρες προέλευσης, έναντι αδρών ανταλλαγμάτων φυσικά, την αποδοχή των συμπατριωτών τους, που πρέπει να επιστρέψουν οίκαδε.

Γεννάται φυσικά το ερώτημα: Γιατί όλα αυτά; Γιατί να μη τους αγκαλιάσουμε αδιακρίτως, να ζήσουμε μαζί, όπως ζούμε εμείς με τους λαούς, που μας φιλοξενούν σαν μετανάστες εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Ως απάντηση ερωτώ: Πόσοι θέλουν πράγματι να μείνουν εδώ; Πόσοι είναι πραγματικά  ικέτες κατά την  τραγική έννοια; πόσοι εξ αυτών θέλουν να υιοθετήσουν τον τρόπο ζωής μας; Τις βασικές αξίες μας;

Εν κατακλείδι: Υπάρχει ένας ευρωπαϊκός τρόπος ζωής, ό,τι καλύτερο έχει πετύχει μέχρι σήμερα ο άνθρωπος, που οι λαοί θέλουν να προστατεύσουν. Δεν έχει σχέση ούτε με την  φυλή, ούτε με την γλώσσα.  Έχει σχέση με την φαντασιακή θέσμιση των κοινωνιών - για να θυμηθούμε τον Καστοριάδη- με τις απαντήσεις  στα βασικά ζητήματα της ύπαρξης. Και εμείς εδώ στα σύνορα της Ευρώπης αυτόν το τρόπο ζωής θα τον προστατεύσουμε.

* Ο κ. Δημήτρης Βαρτζόπουλος είναι βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας