Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Αίτημα της εποχής ήταν η καθολική μόρφωση και η διασφάλιση της ελευθερίας, ισηγορίας, ισοπολιτείας, δικαιοσύνης, το απόσταγμα του δημοκρατικού πολιτισμού. Ο όρος παιδεία εκφράζει την ουσία του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Η λέξη απαντάται για πρώτη φορά στον Αισχύλο (525-456 π.Χ.), τραγικός ποιητής (Επτά επί Θήβαις).

Στην αρχαιότητα η διαπαιδαγώγηση των ανηλίκων, εφήβων, γινόταν σύμφωνα με τις αξίες και δεξιότητες του πολιτισμού. Δεν αποτελούσε κρατική ευθύνη, αλλά ασκείτο από ιδιωτικούς δασκάλους και ιδιωτικά σχολεία. Η κλασική παιδεία απέβλεπε στο ιδεώδες της «καλοκαγαθίας», της αρμονικής διάπλασης του σώματος και της ψυχικής καλλιέργειας.

Στη σύγχρονη εποχή της τεχνολογικής ανάπτυξης, το αίτημα για καθολική γνώση και αγωγή, εγκαταλείφθηκε. Η δικτατορία των μέσων μαζικής δικτύωσης, η τηλεθέαση, η συσσώρευση πληροφοριών όχι πάντα χρήσιμων έχουν περιορίσει την ικανότητα του ανθρώπινου νου ν΄ αφομοιώσει και να αξιολογήσει γεγονότα και δεδομένα που δέχεται.

«Το πνεύμα του ανθρώπου αντί να γίνει κύριος αποβαίνει δούλος των ορέξεων και των παθών. Προοδεύσαμε τούτο τον αιώνα αλλά δεν ευτυχήσαμε». Ευάγγελος Παπανούτσος (1900-1982) εκπαιδευτικός.

Ζούμε στην εποχή των χρυσοκανθάρων της οικονομίας και της πολιτικής. Των μιλιταριστών και των ατέρμονων πολεμικών συρράξεων. Αποτέλεσμα η συρρίκνωση της ουμανιστικής παιδείας. Σήμερα αμφισβητούνται οι ηθικές και πανανθρώπινες αξίες. Δόθηκε προτεραιότητα στις υλικές απολαύσεις και το κυνήγι του χρήματος. Ο άνθρωπος απώλεσε τον προσανατολισμό του και το πνεύμα του έγινε αδέσποτο.

Όσο είναι καιρός ας επανακτήσει η κλασική παιδεία το απολεσθέν κύρος της για να καταστεί η Ελλάδα το λίκνο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η τεχνητή νοημοσύνη θα βρει την αληθινή πραγμάτωση όταν συνδυαστεί με την πνευματική ανύψωση και την εμπέδωση των ηθικών αξιών.

Από το Θρακικό πέλαγος, τον Εύξεινο Πόντο, τα νησιά του Αιγαίου, τη λεβεντογέννα Κρήτη μέχρι το νησί της Αφροδίτης (Κύπρος) και τις Ηράκλειες Στήλες (στενά του Γιβραλτάρ) τα ξύλινα τείχη της ναυτικής Ελλάδας δεν μετέφεραν μόνο εμπορεύματα, αλλά και την ελληνική ψυχή και σκέψη. Η θάλασσα ήταν και είναι η καρδιά της Ελλάδας. Στη θαλάσσια δύναμη οφείλεται η τρισχιλιετής επιβίωση της και μεγάλο μέρος του πλούτου της.

Του Βασιλείου – Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Ο Θεμιστοκλής (525-460 π.Χ.) μεγαλοφυής Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός, ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε τη σημασία της ναυτικής ισχύος. Το 493 π.Χ., ορίζεται επώνυμος άρχων και πείθει τους Αθηναίους τα κέρδη από τα αργυρωρυχεία του Λαυρίου να μη διανεμηθούν μεταξύ των πολιτών, αλλά να διατεθούν για την κατασκευή 200 ωκειών τριήρων.

Η Αθήνα κατέστη η μεγαλύτερη ναυτική δύναμη της αρχαιότητας. Έτσι άστραψε η δόξα στην εν Σαλαμίνι ναυμαχία το 480 π.Χ. Ας θυμηθούμε το Δελφικό μάντευμα λίγο πριν τη ναυμαχία. «Ξύλινον τείχος απόρθητον τελέσθειν», το ξύλινο τείχος απόρθητο θα καταστεί. Οι σημερινές γεωπολιτικές ανακατατάξεις επιβάλλουν σύγχρονο και ισχυρό πολεμικό ναυτικό.

Στη διεθνή σκακιέρα τα συμφέροντα και οι συμμαχίες αλλάζουν. Είναι λάθος να ρυθμίζει ένα κράτος την εξωτερική του πολιτική επηρεαζόμενο από συναισθηματισμούς και δήθεν φιλίες.  «Στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχουν ούτε φίλοι ούτε εχθροί, μόνο συμφέροντα». Ταλεϋράνδος (1754-1838), Γάλλος πολιτικός.

Η ανθρωπότητα διανύει μία ταραγμένη περίοδο έως ότου διαμορφωθεί μία νέα τάξη πραγμάτων. Το Διεθνές Δίκαιο είναι ανίκανο να επιβάλλει τις αποφάσεις του ή να υποχρεώσει κράτος να τηρήσει τους κανόνες δικαίου διότι δεν διαθέτει νομοθετική και εκτελεστική εξουσία. Η ισχύς του είναι ανύπαρκτη όπως και η ασφάλεια των πολιτών που είναι σήμερα το πρώτο αίτημα, πρώτο ακόμα και από τη δημοκρατία.

Κατακλείς: «Να βασίζεται μόνο στις δικές της δυνάμεις η Ελλάς» αποκλειστική συνέντευξη του αντιπροέδρου των ΗΠΑ, Σπύρου Άγκνιου στον γράφοντα, Εφημερίς «Ακρόπολις», 30 Απριλίου 1977.

Του Βασιλείου Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Η ρήση δεν αφορά στο Σωκράτη (470-399 π.Χ.) ο οποίος ήταν ονομαστός για το ψυχικό του κάλλος αλλά όχι για το σωματικό. Ο Σωκράτης, φιλόσοφος της μαιευτικής μεθόδου, αναζήτηση της αλήθειας μέσα από το διάλογο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έγραψε τίποτα. Γνωρίζουμε τη διδασκαλία του από τους διαλόγους του Πλάτωνος.

Ο ιστορικός Ξενοφών (431-350 π.Χ.), Οικονομικός Χ1 αναφέρει ότι ο Σωκράτης δέχθηκε πως: «θα του ήταν πιο ευχάριστο ν’ ακούσει και να μάθει για την αρετή μιας γυναίκας παρά να δει τον πίνακα της ζωγραφισμένο από το Ζεύξη» (μέσα 5ου αι.) διάσημο ζωγράφο της αρχαιότητας.

Οι αρχαίοι παρά την αγάπη που έτρεφαν για το ωραίο δεν κυριεύθηκαν από ωραιοπάθεια. Η προτεραιότητα δινόταν στην ομορφιά της ψυχής, η σωματική ήταν η εξωτερική έφρασή της. Οι σοφιστές υποστήριξαν τη σχετικότητα και την υποκειμενική εκτίμηση του ωραίου, σύμφωνα με την οποία ό,τι είναι ωραίο μπορεί για τον άλλον να είναι όχι ωραίο. Η ανθρωπότητα δεν έχει βρει ακόμα κοινή γλώσσα για την ομορφιά, οι αισθητικές εκτιμήσεις και αξιολογήσεις είναι εποχικές.

Ο Πλάτων (428-347 π.Χ.), στο Συμπόσιο 210 κ.ε., η «Θεωρία του Ωραίου», αναφέρεται στο «ωραίο ως ιδέα ή ως το αιώνιο, αμετάβλητο, μοναδικό όν με οντότητα και υπόσταση. Το ωραίο στον αισθητό κόσμο γίνεται φανερό, εκφανέστατον». ενώ ο Πλούταρχος (50-120 μ.Χ.) λαογράφος-βιογράφος, «Βίοι Παράλληλοι», στο έργο «Περί παίδων αγωγής» έγραψε «Κάλλος δε περιμάχητον μεν, αλλ΄ολιγοχρόνιον».

Το ωραίο συναντάται είτε στη φύση είτε στην τέχνη, βρίσκεται μέσα στα πλαίσια του αρχαίου μέτρου, της αρμονίας και της συμμετρίας. Δεν είναι ανάγκη να εγκλωβιζόμαστε στις έννοιες ωραίο-άσχημο, αφού υπάρχουν και πράγματα απλώς όχι ωραία. Για να μπορεί το άτομο να διακρίνει την καλαισθησία από την ακαλαισθησία και να δημιουργεί το ωραίο, απαιτείται η μεταστροφή της βούλησης προς το καλό κι αγαθό. Ο συνδυασμός τους δηλώνει τη σχέση του μορφωτικού επιπέδου με το αρχαίο πνεύμα και τη νοοτροπία της μεσαίας τάξεως η οποία τελεί υπό εξαφάνιση συμπαρασύροντας την ευπρέπεια και την καλαισθησία.

Επισήμανση: «Δεν υπάρχει αγριότερο θηρία από τον αισχρόν άνθρωπο όταν κατέχει δύναμη ίση με το πάθος του». Πλούταρχος.

Του Βασίλειου Γρηγ. Παπαδάκη 

Εάν σήμερα κλονίζονται οι βασικοί πυλώνες της Δημοκρατίας: «Το βουλευόμενον» η νομοθετική, «το δικάζον», «το περί τας αρχάς» η εκτελεστική,  οφείλεται στην απώλεια της ανεξαρτησίας τους.

Οι τρεις αυτές εξουσίες του Αριστοτέλους (384-322 π.Χ.) εξακολουθούν ν’ αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κοινοβουλευτισμού, (η έκφραση της λαϊκής  βούλησης). Δύο ακόμα σημαντικοί παράγοντες, χωρίς τους οποίους δεν νοείται δημοκρατία, έχουν εξασθενίσει σε επικίνδυνο βαθμό, παρά την άνοδο της τεχνολογίας και του μορφωτικού επιπέδου.

Αφενός οι δυνάμεις του ατόμου με ελεύθερη πολιτική σκέψη και βούληση, αφετέρου η συνοχή της κοινωνίας-οικογένειας και τέλος η πολιτιστική κληρονομιά. Η τεχνολογία όταν παύει να υπηρετεί την κρατική εξουσία, προς όφελος ατομικών συμφερόντων, γίνεται αντιδημοκρατική.

Οι άσπονδοι φίλοι της δημοκρατίας είναι αυτοί που υποδύονται τους δημοκράτες, με μοναδικό σκοπό να βρουν την κερκόπορτα της ανατροπής του πολυκομματισμού και της εγκαθίδρυσης του μονοκομματισμού, ως παρατηρείται σε πολλές χώρες της υφηλίου.

Άσπονδοι εχθροί, η ημιμάθεια,  η ελλιπής μόρφωση και ανεπαρκής πληροφόρηση, που με τη βοήθεια των τεχνικών μέσων και την ανεξέλεγκτη διάδοση ιδεών μεταβάλλουν τα άτομα σε ετεροκίνητα όντα, οργανωμένες μάζες, και προκαλούν επικίνδυνες εκτροπές.

Η δικτατορία των Μ.Μ.Ε. ενώ θα έπρεπε να εξυψώνει το πνευματικό και πολιτικό επίπεδο των πολιτών, αντίθετα τα υποβιβάζει.

Όπως αδυνατίζει το άτομο μέσα στις δημοκρατίες και τα κόμματα, έτσι αδυνατίζει και η πολιτική εξουσία.  Στους επικίνδυνους και δύσκολους καιρούς με πολέμους και ανατροπές, δεν υπάρχει πολιτική εξουσία που να μπορεί πλήρως ν’ ασκεί τα δικαιώματα και τα καθήκοντα της, διότι παρεισφρέουν ακαταμάχητες δυνάμεις ως, τα κάθε είδους οργανωμένα συμφέροντα, τραστ, συνδικάτα, καρτέλ πετρελαιοπαραγωγών χωρών, πολεμοκάπηλοι, θρησκευτικές ιδεοληψίες, που ασκούν επάνω στο πολίτευμα της δημοκρατίας πιέσεις ισχυρότερες από τις δυνάμεις του.

Εν συνόψει: «Η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης έσται». Η ρήση αναφέρεται στον π. πρόεδρο της Πολ-Αν, 1993 και π. πρωθυπουργό.

Προχωρούμε στη ζωή και ενεργούμε «Ως Εάν», ενώ γνωρίζουμε την πραγματικότητα επινοούμε ψεύδη γιατί αυτά μας βοηθούν στην αντιμετώπιση της ζωής. Κατά μία άλλη ερμηνεία, επινοούμε σκόπιμα και ωφελιμιστικά για τη ζωή μας ψεύδη τα οποία παρουσιάζουμε ως αλήθεια.

Του Βασίλειου-Γεωργίου Γρηγ. Παπαδάκη

Εκτενείς αναφορές γίνονται, στο βιβλίο Philosophie “desAls-Ob”, 1911, του Γερμανού φιλόσοφου Hans Vaihinger (1851-1933),σχετικά με τον πλασματισμό (fictionalismus), τη βασική θεωρία του Η.V,σύμφωνα με την οποίαν δεν κατέχουμε ούτε φθάνουμε ποτέ στην αλήθεια, αλλά εργαζόμαστε με πλασματικές και κατασκευασμένες έννοιες, οι οποίες δεν συμφωνούν ούτε με την πραγματικότητα, ούτε με τους λογικούς νόμους ούτε και μεταξύ τους.

Οι άνθρωποι δημιουργούν πλασματικά συστήματα σκέψης που να ταιριάζουν στη δική τους πραγματικότητα και να γίνονται αντιληπτά σαν να είναι αληθινά. Ως εκ τούτου ο Η.V,  ονόμασε τη θεωρία του Φιλοσοφία του «Ως Εάν». Ο Η.V. θεωρεί σκόπιμο το ψεύδος ότανεκτελεί χρέη αλήθειας, μας προσανατολίζει στο χαοτικό μας κόσμο και βοηθάει στην αντιμετώπιση της ζωής. Όταν λέμε ότι η ζωή είναι ένα ψέμα, εννοούμε τη διάψευση των ελπίδων, των προσδοκιών και των απαιτήσεων μας από τη ζωή.

Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι θεωρούσαν την αλήθεια ως την απόλυτη συμφωνία της σκέψης με το αντικείμενο της. Ο Πλάτων υποστήριξε πως σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται, «ψεύδος τε συγχωρήσαι και αληθές αφανίσαι». Την απόλυτη αλήθεια αποδέχονται ο εμπειρισμός, ορθολογισμός, ρεαλισμός, ιδεαλισμός ο διαλεκτικός υλισμός και η αισθησιαρχία.

Για τους ηθικολόγους φιλόσοφους το ψεύδος είναι η συνειδητή διαστροφή της αλήθειας, η εμφάνιση των μη γενομένων ως γεγονότων ή των γεγονότων ως μη γενομένων ή ως γενομένων διαφορετικά απ΄ότι έγιναν. Η εκμετάλλευση της έννοιας της αλήθειας είναι συνηθισμένη στους θρησκευτικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους ως ιδεολόγημα.

Ζούμε στον κόσμο του πλασματισμού, της χάλκευσης των πληροφοριών και της πλάνης, όπου το ψέμα γίνεται αλήθεια και η αλήθεια ψέμα.

Άλλοι βιώνουν τρυφηλό και ασφαλή βίο απολαμβάνοντας εν ασφαλεία όλα τα αγαθά των προπατόρων της Π. Διαθήκης, Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ και άλλοι ζουν στην ένδεια, άνισοι απέναντι στο Νόμο και υπό το φόβο διαρρηκτών και θρασύδειλων εγκληματιών. Τελικά, ο μόνος ορθός ορισμός της ισότητας είναι ο αριστοτελικός, ως της ανισότητας των ανίσων.

Η ασφάλεια, το θεμέλιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού, δεν είναι διανεμητικό ή επιλεκτικό αγαθό. Είτε παρέχεται σ’ όλους ή σε κανέναν. Το ασφαλές περιβάλλον είναι μία από τις βασικές ανάγκες του ανθρώπου και κύρια προϋπόθεση για την πνευματική και σωματική του υγεία. Το παιδί βρίσκει την ασφάλεια μέσα στο ήρεμο και στοργικό οικείο περιβάλλον, πατέρας-μητέρα, χωρίς το φόβο παραβίασης του οικογενειακού ασύλου. Ο πολίτης, σε συνθήκες ασφαλείας και ψυχικής ηρεμίας, χωρίς το φόβο απρόσμενης εμφάνισης

αλλοδαπού-ημεδαπού κακοποιού και στυγνού δολοφόνου, μπορεί ν’ ασκεί τις καθημερινές τους δραστηριότητες και ν΄ απολαμβάνει τ’ αγαθά της δημοκρατίας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την προστασία του πολίτη από κίνδυνο και απειλή είναι η ανάκτηση του κύρους και της αξίας του Σώματος της Αστυνομίας και η αποδοχή του δύσκολου έργου που επιτελεί ο αστυνομικός. Επιβεβλημένη η κρατική ενίσχυση και η συνεχής εκπαίδευση των αστυνομικών.

Η δημόσια ασφάλεια επαφίεται στη δίκαιη κρίση και δεξιότητα της ιθύνουσας τάξης η οποία καλείται με αίσθημα ευθύνης να εμπνεύσει μέσω των θεσμών και των φορέων την υπακοή στο κράτος του Νόμου και όχι του Φόβου. Προσέτι να ενδυναμώσει την εμπιστοσύνη και τη σιγουριά των πολιτών οι οποίοι ζουν σε υποβαθμισμένες-αναβαθμισμένες περιοχές. Ποιος γνωρίζει που οδηγούνται οι σύγχρονες κοινωνίες από την ανεκτική και αφελή πολιτική της Ε.Ε. Οψόμεθα (ες Φιλίππους). Λέτε για την αφύπνιση των πατρικίων να συντρέξει, αφιλοκερδώς, ο Αθηναίος νομοθέτης Δράκων (7ος αι. π.Χ.)? Ίδωμεν.

Στην αρχαία Σπάρτη, ίσχυε ο θεσμός της ξενηλασίας, ήτοι η άμεση απέλαση από τη χώρα ξένων ανεπιθύμητων κακοποιών-εγκληματιών, που έθεταν σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών και τις παγιωμένες μορφές συμπεριφοράς, ήθη, έθιμα. Εάν οι ευρωπαίοι ηγήτορες έχουν το σθένος, αςεφαρμόσουν το θεσμό της ξενηλασίας προς όφελος του κοινωνικού συνόλου.

Άποψη

Ο Γανυμήδης άμα τη αποστρατεία να τεθεί στην υπηρεσία του θεού του πολέμου Άρη, ο κόκκινος πλανήτης, ώστε να έχει τη δέουσα ασφάλεια και τον οίκτο των Ολύμπιων Θεών.

Εν κατακλείδι

Αισθάνομαι ανασφαλής, ύστερα από τρεις επιτυχημένες διαρρήξεις και δύο ανεπιτυχείς, μεταξύ 2016-2023, υπό δημοκρατικό καθεστώς.

Το ελληνικό έθνος μέσα σε δύσκολες ιστορικές συνθήκες, μέσα από θύελλες χιλιάδων ετών, επιβίωσε χάρη στον αρχαίο πολιτισμό-χριστιανισμό. Τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού έχουν κατά κύριο λόγω ελληνικές καταβολές. Στην αρχαιότητα αντί της λέξεως πολιτισμός γίνεται χρήση των λέξεων «παιδεία», «ημέρωση». Ο όρος πολιτισμός σχετίζεται με την πόλη διότι αναπτύχθηκε στα αστικά κέντρα. Τη λέξη δημιούργησε ο Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833), πρωτεργάτης του νεοελληνικού διαφωτισμού ο οποίος απέδωσε τον ξενικό όρο «civilization», μιλούμε για υλικό πολιτισμό, σε αντιδιαστολή προς την κουλτούρα πνευματικό πολιτισμό. Σήμερα στη γλώσσα μας οι λέξεις κουλτούρα – πολιτισμός είναι ταυτόσημες.

Η ραγδαία ανάπτυξη του υλικού πολιτισμού σε βάρος του πνευματικού έχει ως αποτέλεσμα τη διασάλευση της εξέλιξης του. Από αυτή την ανισορροπία δημιουργήθηκε η πολιτιστική αδράνεια η οποία προκάλεσε ρωγμές στις σχέσεις των πληθυσμιακών ομάδων με αποτέλεσμα την κατακόρυφη άνοδο των πολεμικών συρράξεων, της εγκληματικότητας, της χρήσης ναρκωτικών ουσιών και τη βιαιοπραγία μεταξύ ανηλίκων – ενηλίκων.

Η πολιτιστική αδράνεια, με όρους κοινωνιολογίας, δηλώνει την τάση των πολιτιστικών στοιχείων να διατηρούνται και όταν ακόμα δεν επιτελούν καμία ουσιαστική λειτουργία. Ο όρος αντιστοιχεί προς τα επιβιώματα με τη διαφορά ότι ενώ η πολιτιστική αδράνεια αναφέρεται σε χαρακτηριστική τάση του πολιτισμού αντίθετα τα επιβιώματα αναφέρονται στα επί μέρους πολιτιστικά στοιχεία τα οποία δεν έχει αποβάλλει ο πολιτισμός. «Η κοινωνιολογία είναι η θυγατέρα της κρίσης», από το βιβλίο: «Εισαγωγή στην Κοινωνιολογία» 1955, του Γερμανού κοινωνιολόγου-οικονομολόγου Alfred Weber (1868-1958).

Για την αντιμετώπιση της ισλαμικής επέλασης απαιτείται ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ των χριστιανικών κρατών-λαών και σταθερή ενότητα δια την διάσωση των ιδεών και θεσμών του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Επίκαιρη η ρήση: «Islam ante portas”.

Γράφει ο Βασίλειος Παπαδάκης

Στην πολυκομματική Βουλή οι βουλευτές-βουλευτίνες με το κύρος της πολύπλευρης δράσης και πολιτικής πείρας, καλούνται να διαφυλάξουν το δημοκρατικό πολίτευμα, την εθνική κληρονομιά και να προβάλλουν τη χώρα διεθνώς. Απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη των προαναφερθέντων είναι η  παιδεία, όχι μόνο τεχνική αλλά και ανθρωπιστική, η υπακοή στους νόμους και ο σεβασμός στους θεσμούς. Οι μηχανές όχι μόνο δεν εξημερώνουν, αντίθετα εξαγριώνουν τον άνθρωπο με αποτέλεσμα τις συνεχείς ένοπλες συρράξεις και την έκρηξη βίας.

Η δημοκρατία είναι τρόπος ζωής, καθορίζει τη σκέψη και τη συμπεριφορά των ατόμων τα οποία γνωρίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις. Δε νοείται δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη, ηθική τάξη, ελευθερία και προπάντων χωρίς παιδεία, το αντίπαλον δέος, (φράση από τον Θουκυδίδη), της αμάθειας, ημιμάθειας. Η αμάθεια οφείλεται λιγότερο σε έλλειψη θετικής μόρφωσης, όσο σ΄ έναν εσμό παραπλανητικών παραγόντων. Η ημιμάθεια χαρακτηρίζεται από ελλιπή μόρφωση και συγκεχυμένες γνώσεις. Στην κατηγορία των αμαθών, ημιμαθών υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ατόμων και κυρίως ανενημέρωτων νέων οι οποίοι εύκολα γίνονται βορά των τσαρλατάνων της πολιτικής και των Μ.Μ.Ε.

Στο πολίτευμα των πολλών ασκήθηκε κριτική από τον Πλάτωνα (427-347) ο οποίος δεν εμπιστευόταν την αρχή της πλειοψηφίας αλλά την αρχή του ορθού λόγου. Οι Σοφιστές θεώρησαν τη δημοκρατία ως το πολίτευμα των πολλών και αδυνάτων, άποψη την οποίαν ασπάστηκε και ο Νίτσε (1844-1900).

Επιγραμματικό σχόλιο:

Από την πολεμική σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς κερδισμένοι έμειναν μόνο οι πολεμοκάπηλοι και οι πολεμικές βιομηχανίες. Χαμένοι ως συνήθως οι αθώοι πολίτες. Για μία ακόμη φορά επαληθεύεται η ρήση του προσωκρατικού φιλόσοφου Ηράκλειτου (6ος - 5ος, αι. π.Χ.) «Πόλεμος πάντων Πατήρ».

Το Συμβούλιο Ασφαλείας, μόνιμα μέλη Αγγλία, Γαλλία, Η.Π.Α., Ρωσία και Κίνα, όργανο του Ο.Η.Ε., έχει πρωταρχική ευθύνη τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης. Για την εισβολή της Ρωσίας, τι χλεύη, στην Ουκρανία και για τη σύρραξη  Ισραήλ-Χαμάς, τα  μέλη του Σ.Α. αγρόν ηγόρασαν μεν, όπλα επώλησαν δε.  Μήπως ο Ο.Η.Ε. πνέει τα λοίσθια όπως η κοινωνία των Εθνών το 1946;

*Ο Βασίλειος-Γεώργιος Γρηγ. Παπαδάκης είναι βραβευμένο μέλος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων