Κατά την πρώτη φάση της διαδικασίας αναθεώρησης στην προηγούμενη Βουλή, το άρθρο για την εκλογή Προέδρου κρίθηκε αναθεωρητέο με 180 ψήφους – άρα σ’ αυτή την Βουλή χρειάζονται μόνον 151 ψήφοι για να αλλάξει.

Η πρόταση επίσης της Νέας Δημοκρατίας, στην ίδια διαδικασία για την αποσύνδεση της εκλογής Προέδρου από την διάλυση της Βουλής ήταν να εκλέγεται ο Πρόεδρος με απλή πλειοψηφία 151 ψήφων.

Όπερ, εάν δεν επέλθει κάποια θεαματική αλλαγή, η Νέα Δημοκρατία που διαθέτει αυτοδυναμία και 158 έδρες στην Βουλή θα μπορεί, μετά την ολοκλήρωση της Συνταγματικής Αναθεώρησης, να εκλέξει μόνη της Πρόεδρο χωρίς να χρειάζεται καν τις ψήφους του Κινήματος Αλλαγής.

Η εξέλιξη αυτή λύνει σε μεγάλο βαθμό τα χέρια του πρωθυπουργού, αλλά δεν είναι πανάκεια, καθώς η Προεδρική Εκλογή αφενός μεν είναι ένα ζήτημα μείζονος σημασίας αλλά και αμιγώς πολιτικό, που ενδεχομένως κρίνει και τις μελλοντικές πολιτικές συνεργασίες στρατηγικής φύσεως, μεταξύ των κομμάτων.

Έμπειρο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας σχολιάζοντας τις διεργασίες που είναι σε εξέλιξη για το συγκεκριμένο θέμα, επισημαίνει ότι αν προηγουμένως επιτευχθεί συμφωνία μεταξύ Ν.Δ. και ΚΙΝΑΛ για την αλλαγή του εκλογικού νόμου και την κατάργηση της απλής αναλογικής, ενδεχομένως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να είναι προσωπικότητα από την κεντροαριστερά, όπως προτείνει το ΚΙΝΑΛ.

Παράλληλα, θα τηρηθεί και ο «άγραφος» πολιτικός κανόνας για εναλλαγή προσώπων κεντροδεξιάς-κεντροαριστερής προέλευσης στο ύπατο αξίωμα της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό οι υποψήφιοι που παίζουν αυτή την περίοδο είναι εννιά και οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν πολλά χιλιόμετρα πολιτικής διαδρομής, ενώ έχουν αφήσει έντονο το πολιτικό αποτύπωμά τους στη χώρα.

1. Προκόπης Παυλόπουλος. Ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει τις λιγότερες πιθανότητες να διεκδικήσει εκ νέου τον Προεδρικό θώκο, καθώς ο μοναδικός υποστηρικτής του είναι ο «καμένος» πολιτικά Αλέξης Τσίπρας, αν δεν αλλάξει γνώμη, μέχρι την κρίσιμη ώρα της εκλογής.

Ο πρωθυπουργός διατηρεί τυπικές σχέσεις με τον Προκόπη Παυλόπουλο, παρά τα ανοίγματα του τελευταίου, με στόχο να υπάρξει ένας βαθύτερος δίαυλος επικοινωνίας. Επισημαίνεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ανύποπτο χρόνο είχε αποδοκιμάσει έντονα παλαιότερες πρακτικές του Προκόπη Παυλόπουλου.

Άλλωστε, η κινητικότητα που έχει αναπτύξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όσον αφορά την εύρεση άλλου υποψήφιου μαρτυρούν τις πολιτικές προθέσεις του για τον απερχόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. Κώστας Καραμανλής. Οι πληροφορίες διχάζονται αναφορικά με το πρόσωπό του. Οι μισοί στη Νέα Δημοκρατία, κυρίως καραμανλικής προέλευσης, υποστηρίζουν ότι το θέμα έχει «κλειδώσει» και ο πρώην Πρωθυπουργός θα είναι η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όσοι υποστηρίζουν το σενάριο αυτό υπενθυμίζουν την προεκλογική κινητοποίηση του Κώστα Καραμανλή, αλλά και την «προεδρική» ομιλία του- την πρώτη μετα από πολλά χρόνια αφωνίας- με εθνικά χαρακτηριστικά που έκανε στην Θεσσαλονίκη.

Πάντως, ο Κώστας Καραμανλής, σε αυτό το ζήτημα δεν έχει ανοίξει τα χαρτιά του, αν και από το περιβάλλον διαρρέεται- όχι εντόνως- ότι δεν ενδιαφέρεται και ότι στις επόμενες εκλογές είναι πολύ πιθανό να μην είναι καν υποψήφιος βουλευτής.

3. Αντώνης Σαμαράς. Η υποψηφιότητά του προέκυψε μόλις αποκλείστηκε το ενδεχόμενο ο πρώην Πρωθυπουργός να μεταβεί στις Βρυξέλλες για Επίτροπος της Κομισιόν σε πρώτη φάση και ένας εκ των αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε δεύτερη.

Το εν λόγω σενάριο «κάηκε» μετά το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με το Βέμπερ για να είναι ο διάδοχος του Γιούνκερ στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Μεσσήνιος πολιτικός εμφανίζεται να διεκδικεί το ύπατο αξίωμα της χώρας, έχοντας συνάψει σχετική συμφωνία με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με το σκεπτικό ότι διαθέτει ισχυρά ερείσματα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας.

Μάλιστα, με αφορμή τα σενάρια για την Ηρώδου Αττικού, το όνομα του μεσσήνιου πολιτικού ενεπλάκη και σε υπόγειες ίντριγκες σύμφωνα με τις οποίες ο Αντώνης Σαμαράς εξυφαίνει «ανταρσία» στη Νέας Δημοκρατίας, αν δεν είναι ο επόμενος Προέδρος της Δημοκρατίας.

Σενάρια όμως που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αλλά είναι γέννημα-θρέμμα από την Κουμουνδούρου, η οποία για άλλη μια φορά επιχειρεί να δημιουργήσει από το πουθενά εσωτερικό πρόβλημα στην κυβερνητική παράταξη.

Καλά πληροφορημένες πήγες αναφέρουν πάντως, ότι οι σχέσεις Μητσοτάκη-Σαμαρά είναι άριστες.

4. Ευάγγελος Βενιζέλος. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι άλλος ένας υποψήφιος το όνομα του οποίου κυκλοφορεί στους πολιτικούς κύκλους της χώρας.

Ο εκ Θεσσαλονίκης πολιτικός, διαθέτει το «πακέτο» για το ύπατο αξίωμα της χώρας. Έχει πολύ καλές σχέσεις με τον Πρωθυπουργό και προεκλογικά, για ένα «φεγγάρι», το όνομα του ήταν και στις λίστες της Νέας Δημοκρατίας.

Ωστόσο η Πειραιώς είχε διαψεύσει όλα τα σχετικά σενάρια, που παραμένουν αιτία πολέμου με το ΚΙΝΑΛ.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πολλούς φίλους και συμπάθειες στη Νέα Δημοκρατία, αλλά παράλληλα έχει και πολλούς «άσπονδους» εχθρούς, οι οποίοι σε αυτή τη φάση είναι μεν υπό έλεγχο και «φρόνιμοι», αλλά όταν αρχίσουν τα πολύ δύσκολα για την κυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα είναι και οι πρώτοι που θα βγουν στο αντάρτικο και αυτή είναι μια παράμετρος που έχει στα υπόψη της η ηγεσία της Ν.Δ.

5. Κώστας Σημίτης. Ο πρώην Πρωθυπουργός όταν έχασε τις εκλογές αποσύρθηκε από την πολιτική και σχεδόν …συνταξιοδοτήθηκε.

Πάντως, τους τελευταίους μήνες επανήλθε μέσω αρθρογραφίας, αλλά όπως επισημαίνεται από την Πειραιώς, είναι ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει ελάχιστες

πιθανότητες για να προταθεί υποψήφιος για πρόεδρος της Δημοκρατίας. Πρέπει να γίνουν πολλές «καραμπόλες» για να βγει το όνομα του, λένε χαρακτηριστικά.

6. Άννα Διαμαντοπούλου. Όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, έτσι και η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, προεκλογικά βρισκόταν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Η συνεργασία, όμως, δεν καρποφόρησεποτέ, για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, αν και η Άννα Διαμαντοπούλου διατηρεί ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ωστόσο, έμπειρα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας θεωρούν ότι και η συγκεκριμένη υποψηφιότητα δύσκολα θα εισέλθει στον τελικό «γύρο» αναμέτρησης. Ήδη η υποψηφιότητα της έχει καεί πολιτικά.

7. Νίκος Αλιβιζάτος. Η συγκεκριμένη υποψηφιότητα του γνωστού συνταγματολόγου θα μπορούσε να έχει τύχη, αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέξει πρόσωπο που να μην έχει ρίζες στην κεντροδεξιά. Ο Νίκος Αλιβιζάτος ήταν υποψήφιος για την Προεδρία το 2015, μετά από πρόταση του Ποταμιού, ενώ είχε και τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ.

8. Ανδρέας Δρακόπουλος. Είναι Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και σύμφωνα με αυτούς που προωθούν την υποψηφιότητά του έχει «τεχνοκρατικά» χαρακτηριστικά που «γοητεύουν» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η εκτίμηση είναι η συγκεκριμένη υποψηφιότητα ακυρώνει τις πιέσεις των βαρόνων της Νέας Δημοκρατίας, τις φιλοδοξίες του Κινήματος Αλλαγής και τα παιχνίδια τακτικής του Αλέξη Τσίπρα.

9. Δημήτρης Αβραμόπουλος. Το τελευταίο διάστημα στη λίστα των υποψηφίων για τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας προστέθηκε και το όνομα του Δημήτρη Αβραμόπουλου. Ο πρώην επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπήκε στην «κούρσα» της προεδρικής εκλογής, μόλις εγκατέλειψε τις Βρυξέλλες, ύστερα από την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, καθότι ο ίδιος επιθυμούσε μια ανανέωση της θητείας του.

«Δεν φέραμε στην Αθήνα τον Αβραμόπουλο για να τον κάνουνε υπουργό», ανέφερε χαρακτηριστικά στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα. Μια απάντηση που αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι ο πρώην Επίτροπος είναι στέλεχος προς αξιοποίηση και όχι προς συνταξιοδότηση…

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ενδιαφέρεται για το ύπατο αξίωμα της χώρας και πολλοί υποστηρίζουν ότι «θα είναι ένας κάλος πρόεδρος της για την Ελλάδα».

Επισημαίνεται επίσης ότι το όνομα του ήταν στη λίστα των υποψηφίων προέδρων Δημοκρατίας και το 2015, αλλά τελικά επελέγη από τον Αλέξη Τσίπρα ο Προκόπης Παυλόπουλος, στο πλαίσιο ενός υπόγειου παρασκηνίου της εποχής, με άγνωστες ακόμη παραμέτρους.

*Δημοσιεύτηκε στο «Καρφί» του Σαββατοκύριακου

Το 2018 έκλεισε μάλιστα με διψήφιο ποσοστό αύξησης της τάξεως του 11%, παρά το γεγονός ότι οι προβλέψεις στις αρχές της προηγούμενης χρονιάς έκαναν λόγο για το ενδεχόμενο «κόπωσης» στα νούμερα λόγω ακριβώς των συνεχόμενων ανοδικών επιδόσεων.

Την ίδια στιγμή, στη διάρκεια της πενταετίας για την περίοδο από το 2014 έως και το 2018 (σ.σ. το 2013 ήταν η τελευταία χρονιά πτώσης της επιβατικής κίνησης με τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης να εμφανίζονται προς το τέλος εκείνης της χρονιάς), η καλύτερη χρονιά από πλευράς ρυθμών αύξησης ήταν το 2014 με ένα +21,2% εναντι του 2013 και έναν συνολικό αριθμό επιβατών που έφθανε τότε λίγο πάνω από τα 15 εκατομμύρια. Πέντε χρόνια μετά, η επιβατική κίνηση στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας έχει αυξηθεί κατά 9 εκατομμύρια με τους επιτελείς του προρισμού να αναφέρουν πλέον ότι σε αυτό το στάδιο χρειάζεται στρατηγική και σχεδιασμός (επενδύσεις για την αναβάθμιση του δημόσιου χώρου, σχεδιασμός προϊόντων και υπηρεσιών για το διεθνές και εγχώριο κοινό, προβολή της ταυτότητας της Αθήνας, διαχείριση του προορισμού, προώθηση της σύγχρονης εικόνας της πόλης κ.τ.λ.) ώστε να διατηρηθεί η δυναμική των τελευταίων ετών για την ελληνική πρωτεύουσα.

Σε επίπεδο πάντως επιδόσεων, συνολικά, για το 2018, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών κατέγραψε την καλύτερη ιστορική επίδοσή του αμε 24,14 εκ. επιβάτες, ξεπερνώντας κατά 2,4 εκατομμύρια επιβάτες την κίνηση του 2017. Το αποτέλεσμα αυτό οφείλεται στη σημαντική άνοδο της κίνησης εξωτερικού (+2 εκατ. ή +13,8%), σε συνδυασμό με την υγιή αύξηση των επιβατών εσωτερικού (+400 χιλιάδες ή +5,6%). Μόνο για το μήνα Δεκέμβριο σημειώθηκε άνοδος της τάξης του 9,1%, φθάνοντας τους 1,55 εκατ. επιβάτες. Ο αριθμός των επιβατών εσωτερικού σημείωσε αύξηση της τάξης του 9,9% και ο αριθμός των διεθνών επιβατών αυξήθηκε κατά 8,7%.

Οσον αφορά την κίνηση αεροσκαφών, συνολικά, ο αριθμός των πτήσεων στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών κατά την διάρκεια του 2018 έφθασε τις 217.094, παρουσιάζοντας αύξηση κατά 10,8% και καταγράφοντας την καλύτερη ιστορική επίδοσή του από πλευράς αριθμού πτήσεων, με το προηγούμενο ρεκόρ (210.147) να πηγαίνει πίσω στο 2009. Τόσο οι πτήσεις εσωτερικού, όσο και εξωτερικού σημείωσαν σημαντική αύξηση, της τάξης του 10,6% και 10,9% αντίστοιχα.

Απολογιστικά κατά τη διάρκεια της τελευταίας πενταετίας, ξεκινώντας από τα 15,2 εκατ. των επιβατών του 2014, ο αριθμός ανέβηκε στα 18,1 εκατ. το 2015, για να ξεπεράσει για πρώτη φορά τα 20 εκατ. το 2016 και τα 21,7 εκατ. το 2017.

Με έκπληξη διάβασα το σχόλιο  του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργού  κ. Ευάγγελου Βενιζέλου σχετικά με  την επισήμανση του συμβούλου επιχειρήσεων και  πρώην καθηγητή του ColumbiaUniversity κ. Γιώργου Προκοπάκησε πρόσφατο workshop του «Κύκλου Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση» σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας.

Του Δημήτρη Στεργίου*

Συγκεκριμένα, ο κ. Προκοπάκης τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι «χτίζουν μαξιλάρι με repos» διαπιστώνοντας άνοδο του χρέους κατά 10,5 δισ. ευρώ και αντίστοιχη άνοδο του εσωτερικού δανεισμού «παρά τα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα».

Και ο κ. Βενιζέλος σχολιάζοντας την εύστοχη αυτή επισήμανση του κ. Προκοπάκη  τόνισε ότι «ενώ έχουμε κολοσσιαία υπερ-πλεονάσματα έχουμε προσθήκη χρέους» προσθέτοντας ότι  έχουμε «ένα κάρο ενδείξεις ότι κάτι συμβαίνει» με το ζήτημα του εσωτερικού δανεισμού.

Και θυμήθηκα ότι το 2011, ως υπουργός Οικονομικών ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος συνεχώς, σε κάθε ομιλία του, σε συνεντεύξεις Τύπου, σε δηλώσεις, επαναλάμβανε ότι  το 2013 ο κρατικός προϋπολογισμός θα παρουσιάσει πρωτογενές πλεόνασμα μετά από πολλά χρόνια και ότι έτσι θα μειωνόταν το δημόσιο χρέος! Θυμήθηκα ότι και τότε, όπως και  όλα τα προηγούμενα χρόνια, συνέβαινε στη χώρα της φαιδράςπορτοκαλέας αυτό που επεσήμαναν οι κ.κ. Προκοπάκης και Βενιζέλος.

Δηλαδή θυμήθηκα ότι  ο κρατικός προϋπολογισμός παρουσίαζε  πρωτογενή πλεονάσματα συνεχώς από το 1991 έως και το 2006, αλλά το δημόσιο χρέος κάλπαζα συνεχώς!  Τα πρωτογενή αυτά πλεονάσματα ήταν  υψηλά μετά το 1994 έως και το 2002 (ρεκόρ σημειώθηκε το 1999: 7,2% του ΑΕΠ)  και ισχνά από το 2004 έως το 2006. Πρωτογενή ελλείμματα είχε η χώρα μας μετά 2007 (αρνητικό ρεκόρ το 2009: -7,2% του ΑΕΠ).

Όλα αυτά και, φυσικά, αυτό που επεσήμαναν οι κ.κ. Προκοπάκης και Βενιζέλος, για το πρωτογενές πλεόνασμα αποτελούν ένα ακόμα παραμύθι που διεκδικεί παγκόσμια ιδιαιτερότητα, αφού στην ελληνική οικονομία έχει κακοποιηθεί ένας ακόμα οικονομικός νόμος και γίνεται τα τελευταία 25 χρόνια το … εντελώς αντίθετο!

Είναι αλήθεια ότι, σε υγιείς οικονομίες, όπως θα έλεγε και ο κ. Προκοπάκης, δηλαδή σε οικονομίες που λειτουργούν χωρίς μακροοικονομικές ανισορροπίες και χρόνιες στρεβλώσεις, η εξασφάλιση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων (κρατικά έσοδα μείον κρατικές δαπάνες) συμβάλλει στη δραστική μείωση του δημόσιου χρέους σε απόλυτους αριθμούς και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Αμ δε! Θυμήθηκα ότι  όλοι στην τότε ελληνική κυβέρνηση μετά την οριστικοποίηση και από την Eurostat του  του πρωτογενούς πλεονάσματος των 1,5 δις. ευρώ το 2013, ήταν περιχαρείς διότι, όπως έλεγαν, όπως και ο κ. Βενιζέλος,  θα συμβάλει στη συρρίκνωση του δημόσιου χρέους την ίδια χρονιά.

Αμ δε! Διότι,  η διαπίστωση ότι ο κρατικός προϋπολογισμός κατέλιπε το 2013 πρωτογενές πλεόνασμα ύστερα από επτά χρόνια, από τα οποία τέσσερα ήταν εφιαλτικά, θα μπορούσε να χαρακτηριζόταν ως ευχάριστη. Ωστόσο, για την ελληνική πραγματικότητα είναι ένα «παραμύθι», όπως ήδη αναφέραμε.

Σε επίρρωση της του χαρακτηρισμού του πρωτογενούς πλεονάσματος στην Ελλάδα ως «παραμυθιού»  υπενθυμίζουμε ότι κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του ο Κώστας Σημίτης υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος της χώρας μας, ενώ, αν είχε αξιοποιηθεί το προκλητικά τότε ευνοϊκό περιβάλλον (υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα, υψηλά έσοδα από αποκρατικοποιήσεις και χαμηλό κόστος δανεισμού) και δεν έδινε όλα αυτά για τη λειτουργία και συντήρηση κυρίως ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων, θα είχε συρρικνωθεί στο 60% του ΑΕΠ το 2003… Κι όμως, εκτοξεύθηκε τον ίδιο χρόνο στο 107,8% του ΑΕΠ!!! Δηλαδή, ο κ. Σημίτης,  «φούσκωσε» ως  πρωθυπουργός από το 1996 έως το Μάρτιο του 2004, το δημόσιο χρέος, ενώ έπρεπε να το είχε μειώσει δραστικά.

Διότι κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη το ελληνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ήταν προκλητικά ευνοϊκό για τη μείωση του χρέους. Δηλαδή, όλοι οι παράγοντες που συμβάλλουν στη σημαντική μεταβολή του χρέους ήταν ευνοϊκότατοι, όπως  το  υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, η υψηλή αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ, τα υψηλά σχετικά έσοδα από αποκρατικοποιήσεις  και  το σχετικά χαμηλό κόστος δανεισμού ιδιαίτερα μετά  2001. Συγκεκριμένα»

1. Το πρωτογενές πλεόνασμα κατά την περίοδο 1996 – 2003 είχε διαμορφωθεί το 1996 έως το 2002 σε υψηλά επίπεδα και κυμαινόταν μεταξύ 2,9% του ΑΕΠ και 7,2% του ΑΕΠ . Μόνο το 2003 το πρωτογενές πλεόνασμα συρρικνώθηκε στο1,4% του ΑΕΠ.
2. Σε υψηλά επίπεδα ανέρχονταν και οι ρυθμοί αύξησης του ονομαστικού ΑΕΠ κατά την ίδια περίοδο, αφού κυμαίνονταν μεταξύ 6,5% και 10,7%!
3. Το κόστος δανεισμού από το 1996 άρχισε να συρρικνώνεται συνεχώς και από 10,% του ΑΕΠ μειώθηκε σταδιακά στο 5% το 2003.
4. Τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ανήλθαν την περίοδο 1096 – 2003 σε 15,4 δις. ευρώ.

Παρά τις προκλητικά αυτές ευνοϊκές οικονομικές συνθήκες, ο κ. Σημίτης ως πρωθυπουργός,  αύξησε στο χρέος κατά 83,1 δις. κατά τις εκτιμήσεις της Τράπεζας της Ελλάδος ή κατά 93,2 δις. ευρώ κατά τις δικές μας εκτιμήσεις, οι οποίες στηρίζονται και στην αναθεώρηση στοιχείων της Eurostatto 2004 και για το χρέος, στο οποίο ενέταξε ποσά κυρίως  για  τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.

Έτσι, από 85,6 δις. ευρώ το 1995 το χρέος διαμορφώθηκε  σε 169 δις ευρώ το 2003 ή κατά 97,1%, δηλαδή σχεδόν το διπλασίασε! Με βάση τις εκτιμήσεις μας από τις μεταβολές του χρέους σε απόλυτους αριθμούς κατά την περίοδο 1996 – 2003, το χρέος κατά την περίοδο αυτή αυξήθηκε κατά 93,2 δις. ευρώ ή κατά 108%, δηλαδή υπερδιπλασιάσθηκε.

Πέρα από τη δραματική αυτή εξέλιξη του δημόσιου χρέους σε απόλυτους αριθμούς κατά την πρωθυπουργία του κ. Σημίτη, μηδενική σχεδόν ήταν και η πρόοδος στη διαμόρφωση του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Όπως προκύπτει από τον πίνακα 1, ο οποίος βασίζεται σε στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, και στον πίνακα 2, ο οποίος στηρίζεται σε εκτιμήσεις μας μετά την προσθήκη στον πίνακα 1 των αναθεωρημένων στοιχείων της Eurostat το 2004 για το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, ο κ. Σημίτης παρέλαβε το 1996 από την προηγούμενη κυβέρνησή του ΠΑΣΟΚ ή από τον εαυτόν του ένα χρέος που το 1995 ήταν  108,7% του ΑΕΠ το 1995  κατά την Τράπεζα της Ελλάδος ή 110,1% κατά άλλα επίσημα στοιχεία και το παρέδωσε  στο 97,4% του ΑΕΠ κατά την Τράπεζα της Ελλάδος.

Σύμφωνα όμως με δικές μας εκτιμήσεις που λαμβάνουν υπόψη τις αναθεωρήσεις  της Eurostat  για τα έτη 2000-2003, ο κ. Σημίτης διαμόρφωσε το δημόσιο χρέος στο  109,9% του ΑΕΠ.

Είναι απογοητευτική η διαπίστωση ότι παρά την προκλητική ευνοϊκή συγκυρία, το χρέος υπερδιπλασιάσθηκε σε απόλυτους αριθμούς ή, ύστερα από μερικές σημαντικές αυξήσεις κυρίως το 2000, το 2001 και το 2002, διαμορφώθηκε στα ίδια περίπου επίπεδα με τα αντίστοιχα του 1995 ως ποσοστό του ΑΕΠ. Τα αίτια της κακοδαιμονίας αυτής αναζητούνται στη συμφορά της λειτουργίας και συντήρησης ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων, οι οποίες εξανέμιζαν κάθε σχεδόν χρόνο την ευνοϊκή συμβολή των πρωτογενών πλεονασμάτων, του υψηλού ονομαστικού ΑΕΠ, των υψηλών εσόδων από αποκρατικοποιήσεις και το χαμηλό σχετικά κόστος δανεισμού, όπως προκύπτει από στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος.

Καταπέλτης η Τράπεζα της Ελλάδος για το «παραμύθι»!

Η Τράπεζα της Ελλάδος, σε όλες σχεδόν τις εκθέσεις της  δημοσιεύει ανάλυση των μεταβολών του  δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ καθώς και τους παράγοντες που συμβάλλουν στις μεταβολές αυτές, η οποία είναι καταπέλτης για τη σπατάλη και τημ εγκληματική διαχείριση των εθνικών κεφαλαίων.

Συγκεκριμένα, από τον παρατιθέμενο πίνακα της Τράπεζας της Ελλάδος προκύπτει ότι  σε όλα τα έτη, με εξαίρεση του 2003, η συμβολή κυρίως της ανάληψη χρέους και άλλων δαπανών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, η οποία εκφράζεται με τον όρο «προσαρμογή ελλείμματος – χρέους» ήταν πάντοτε θετική, δηλαδή ενίσχυε την αύξηση του δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ ή εξανέμιζε τη μειωτική συμβολή των άλλων παραγόντων που προαναφέρθηκαν.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οι δαπάνες ή η ανάληψη υποχρεώσεων κυρίως δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών που, ενώ δεν επηρεάζουν το έλλειμμα, αυξάνουν το δημόσιο χρέος, καθώς και τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις, οι οποίες δεν επηρεάζουν το έλλειμμα αλλά μειώνουν (θα πρέπει να μειώνουν κανονικά) το χρέος, το ενίσχυσαν κατά την περίοδο αυτή σωρευτικά κατά …. 33,1 εκατ. μονάδες.

Την ίδια περίοδο οι άλλοι παράγοντες (πρωτογενές πλεόνασμα, ονομαστικό ΑΕΠ και κόστος δανεισμού) συρρίκνωναν το χρέος κατά 35,7 εκατ. μονάδες. Αυτό σημαίνει ότι, με βάση τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, το δημόσιο χρέος του 2003 θα έπρεπε να είχε μειωθεί κατά 35,7 εκατ. μονάδες σε σχέση με το αντίστοιχο του 1995 ή να είχε διαμορφωθεί στο 61,7%, που θα ήταν  κοντά στο κριτήριο του Μάαστριχτ (60% του ΑΕΠ)!!!

Επίσης, με βάση δικές μας εκτιμήσεις (Πίνακας 2) οι σωρευτικές δυσμενείς επιδράσεις των αναλήψεων χρεών, υποχρεώσεων και δαπανών κυρίως δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κατά την ίδια περίοδο ανέρχονται σε  39 εκατ. μονάδες, που σημαίνει, χωρίς τα «βερεσέδια» αυτά, το δημόσιο χρέος του 2003 θα έπρεπε, αν λειτουργούσε σωστά η ελληνική οικονομία, να είχε διαμορφωθεί σε ακόμα χαμηλότερα επίπεδα ως ποσοστό του ΑΕΠ (60,9% του ΑΕΠ).

Σημειώνεται ότι κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη αποδείχθηκαν συμφορά για την ελληνική οικονομία τα εκλογικά ή προεκλογικά έτη, όπως το 1996, το 2000 και το 2003. Μόνο κατά τα έτη αυτά το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 45 δις. ευρώ!

Πίνακας 1.  Παράγοντες που συμβάλλουν στη μεταβολή του ΑΕΠ*

(σε εκατοστιαίες μονάδες)

*Με βάση στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος

Πίνακας 2. Παράγοντες που συμβάλλουν στη μεταβολή του ΑΕΠ*

(σε εκατοστιαίες μονάδες)

*Mε δικές μας εκτιμήσεις με βάση επεξεργασμένα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, μετά την αναθεώρηση του χρέους για τα έτη 2000, 2001, 2002 και 2003 από την Eurostat

*Πρωην αρχισυντακτης του Οικονομικου Ταχτδρομου και συγγραφεας