Μια νέα νομοθετική παρέμβαση στον χώρο της Δικαιοσύνης ολοκληρώθηκε με την ψήφιση του Κώδικα Εναλλακτικής Επίλυσης Διαφορών, ο οποίος επιχειρεί να ενισχύσει τους μηχανισμούς συναινετικής διευθέτησης υποθέσεων χωρίς να απαιτείται σε κάθε περίπτωση μια μακρά δικαστική αντιδικία. Η εξέλιξη ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στις 16 Οκτωβρίου 2026, με ιδιαίτερη έμφαση στις εγγυήσεις εμπιστευτικότητας, στην προστασία των δικαιωμάτων των εμπλεκομένων και στη βελτίωση του νομοθετικού πλαισίου μέσα από τη δημόσια διαβούλευση.

Η εναλλακτική επίλυση διαφορών αποτελεί ένα πεδίο με σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινότητα των πολιτών και στη λειτουργία των επιχειρήσεων. Εμπορικές διαφωνίες, συμβατικές εκκρεμότητες και άλλες υποθέσεις που επιδέχονται συναινετική αντιμετώπιση μπορούν, υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις, να επιλυθούν με διαδικασίες που περιορίζουν τον χρόνο, την οικονομική επιβάρυνση και την ένταση της αντιπαράθεσης. Η αποτελεσματικότητα αυτών των μηχανισμών εξαρτάται, ωστόσο, από την εμπιστοσύνη των συμμετεχόντων και τη σαφήνεια των κανόνων.

Τι επιδιώκει ο νέος Κώδικας

Στο επίκεντρο της νομοθετικής πρωτοβουλίας βρίσκεται η ενίσχυση της διαμεσολάβησης και της δικαστικής μεσολάβησης ως οργανωμένων διαδικασιών συναινετικής επίλυσης διαφορών. Η βασική τους φιλοσοφία είναι ότι τα εμπλεκόμενα μέρη μπορούν να αναζητήσουν μια αμοιβαία αποδεκτή λύση, με τη συνδρομή κατάλληλου προσώπου ή θεσμικού μηχανισμού, αντί να επιδιώξουν αποκλειστικά την έκδοση δικαστικής απόφασης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι καταργείται η δυνατότητα προσφυγής στη Δικαιοσύνη ούτε ότι κάθε διαφορά μπορεί να επιλυθεί εξωδικαστικά. Αντιθέτως, η συναινετική διαδικασία προϋποθέτει συγκεκριμένους κανόνες, σεβασμό στα δικαιώματα των μερών και κατάλληλες εγγυήσεις για την προστασία των πληροφοριών που ανταλλάσσονται κατά τη διάρκειά της.

Ενισχύεται η εμπιστευτικότητα της διαδικασίας

Μία από τις σημαντικότερες αλλαγές που επισημαίνει το Υπουργείο Δικαιοσύνης αφορά την προστασία της εμπιστευτικότητας. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση, στο τελικό κείμενο αποσαφηνίζεται ότι δεν επιτρέπεται να γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο των λόγων για τους οποίους ένα μέρος αρνήθηκε να συμμετάσχει ή να συνεχίσει τη διαδικασία, όπου εφαρμόζεται η σχετική πρόβλεψη.

Παράλληλα, η πρόταση επίλυσης που ενδέχεται να διατυπωθεί από διαμεσολαβητή ή δικαστή μεσολαβητή δεν επισυνάπτεται στο πρακτικό μη επίτευξης συμφωνίας και δεν μπορεί να προσκομιστεί στο δικαστήριο ως αποδεικτικό στοιχείο. Η ρύθμιση αποσκοπεί στο να αποτρέψει τη χρήση του περιεχομένου μιας αποτυχημένης προσπάθειας συμβιβασμού σε μεταγενέστερη δικαστική αντιπαράθεση.

Η συγκεκριμένη εγγύηση έχει πρακτική σημασία, καθώς η επιτυχία μιας διαδικασίας διαμεσολάβησης προϋποθέτει ότι τα μέρη μπορούν να εξετάζουν πιθανές λύσεις χωρίς τον φόβο ότι κάθε πρόταση ή υποχώρηση θα χρησιμοποιηθεί αργότερα εναντίον τους.

Εκατοντάδες παρατηρήσεις στη δημόσια διαβούλευση

Η νομοθετική επεξεργασία συνοδεύτηκε από σημαντική συμμετοχή στη δημόσια διαβούλευση. Όπως αναφέρει το Υπουργείο Δικαιοσύνης, κατατέθηκαν συνολικά 756 σχόλια, ενώ είχαν ήδη ενσωματωθεί 14 ουσιαστικές αλλαγές σε σχέση με το αρχικό σχέδιο. Πρόσθετες βελτιώσεις εξετάστηκαν και έγιναν αποδεκτές κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας.

Σύμφωνα με την κυβερνητική παρουσίαση, αξιοποιήθηκαν παρατηρήσεις θεσμικών και επαγγελματικών φορέων, καθώς και προτάσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης, στον βαθμό που κρίθηκαν συμβατές με τους στόχους της μεταρρύθμισης. Η διαδικασία αυτή αναδεικνύει τον ρόλο της δημόσιας διαβούλευσης στη διαμόρφωση νομοθετημάτων που επηρεάζουν την πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

Πώς μπορεί να ωφεληθούν οι επιχειρήσεις

Για τις επιχειρήσεις, η αποτελεσματική επίλυση διαφορών συνδέεται άμεσα με το κόστος λειτουργίας, τη διαχείριση συμβάσεων και την προβλεψιμότητα των εμπορικών σχέσεων. Μια μακροχρόνια αντιδικία μπορεί να δεσμεύσει οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους, να καθυστερήσει την είσπραξη απαιτήσεων και να επηρεάσει τη συνεργασία μεταξύ επιχειρηματικών εταίρων.

Η διαμεσολάβηση μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική οδό όταν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης. Η δυνατότητα ταχύτερης επίλυσης μιας διαφωνίας δεν είναι δεδομένη σε όλες τις περιπτώσεις, αλλά μπορεί να αποτελέσει ουσιαστικό πλεονέκτημα, ιδιαίτερα όταν τα μέρη επιθυμούν να διατηρήσουν την εμπορική τους σχέση ή να αποφύγουν το κόστος μιας παρατεταμένης διαδικασίας.

Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που συχνά διαθέτουν περιορισμένους πόρους για τη διαχείριση νομικών εκκρεμοτήτων, η ύπαρξη αξιόπιστων μηχανισμών συναινετικής επίλυσης μπορεί να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Οι προϋποθέσεις για να αποδώσει η μεταρρύθμιση

Η ψήφιση ενός νέου νομοθετικού πλαισίου αποτελεί σημαντικό βήμα, αλλά δεν εξασφαλίζει από μόνη της την αποτελεσματική εφαρμογή του. Καθοριστικό ρόλο θα έχουν η ενημέρωση των πολιτών και των επιχειρήσεων, η κατάρτιση των επαγγελματιών που συμμετέχουν στις διαδικασίες και η πρακτική λειτουργία των σχετικών μηχανισμών.

Εξίσου σημαντικό είναι να διασφαλιστεί ότι η διαμεσολάβηση δεν θα μετατραπεί σε πρόσθετη γραφειοκρατική ή οικονομική επιβάρυνση. Οι πολίτες χρειάζονται σαφή πληροφόρηση για το πότε μπορούν να αξιοποιήσουν τη διαδικασία, ποια είναι τα δικαιώματά τους και ποιες επιλογές διατηρούν σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία.

Το στοίχημα της ταχύτερης απονομής Δικαιοσύνης

Η νέα νομοθετική παρέμβαση εντάσσεται στην ευρύτερη συζήτηση για τη βελτίωση της λειτουργίας του δικαστικού συστήματος. Η ενίσχυση της συναινετικής επίλυσης διαφορών μπορεί να συμβάλει στην αποσυμφόρηση των δικαστηρίων, εφόσον περισσότερες κατάλληλες υποθέσεις επιλύονται χωρίς να απαιτείται πλήρης δικαστική διαδικασία.

Το πραγματικό αποτέλεσμα θα κριθεί από την εφαρμογή του Κώδικα, τον αριθμό των διαφορών που θα επιλύονται επιτυχώς και την εμπιστοσύνη που θα αναπτύξουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις στους νέους κανόνες. Η διασφάλιση της εμπιστευτικότητας αποτελεί ένα ουσιαστικό στοιχείο αυτής της προσπάθειας, με στόχο μια διαδικασία περισσότερο προβλέψιμη και αποτελεσματική για όλους τους συμμετέχοντες.

Στο επίκεντρο της κοινοβουλευτικής συζήτησης βρέθηκε το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης, το οποίο περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε ζητήματα που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών, την αντιμετώπιση συγκεκριμένων μορφών απάτης και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης. Παράλληλα, με τροπολογία που κατατέθηκε στο ίδιο νομοσχέδιο, προωθείται η οικονομική ενίσχυση για την αγορά αμόλυβδης βενζίνης, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες ενεργειακές τιμές επιβαρύνουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και το κόστος μετακίνησης.

Οι κυβερνητικές παρεμβάσεις συνδέουν δύο διαφορετικά πεδία πολιτικής: αφενός την ενίσχυση της προστασίας των πολιτών απέναντι σε παραβατικές συμπεριφορές και αφετέρου την προσπάθεια περιορισμού των επιπτώσεων της ακρίβειας. Ωστόσο, η κοινοβουλευτική συζήτηση ανέδειξε διαφωνίες σχετικά με την αποτελεσματικότητα ορισμένων διατάξεων και τις συνέπειες που ενδέχεται να έχουν για την πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

Αυστηρότερη αντιμετώπιση συγκεκριμένων μορφών απάτης

Μία από τις βασικές προβλέψεις αφορά την αυστηρότερη ποινική αντιμετώπιση περιπτώσεων απάτης στις οποίες οι δράστες εκμεταλλεύονται την ιδιαίτερη ευαλωτότητα των θυμάτων. Σύμφωνα με το περιεχόμενο των ρυθμίσεων που παρουσιάστηκαν κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία, προβλέπεται ποινή κάθειρξης έως οκτώ ετών και χρηματική ποινή όταν η πράξη τελείται από κοινού και κατ' επάγγελμα, με εκμετάλλευση παραγόντων όπως η ηλικία, η διανοητική κατάσταση ή ο φόβος του θύματος.

Αντίστοιχη πρόβλεψη αφορά την απάτη με υπολογιστή, ένα πεδίο που αποκτά αυξανόμενη σημασία λόγω της διεύρυνσης των ηλεκτρονικών συναλλαγών. Η αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων θα εξαρτηθεί όχι μόνο από την αυστηρότητα των ποινών, αλλά και από τη δυνατότητα των διωκτικών και δικαστικών αρχών να εντοπίζουν εγκαίρως τις σχετικές υποθέσεις, να συγκεντρώνουν αποδεικτικά στοιχεία και να προχωρούν στην εκδίκασή τους.

Η πολιτική αντιπαράθεση στη Βουλή

Οι διατάξεις του νομοσχεδίου προκάλεσαν διαφορετικές αντιδράσεις από τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η Νέα Δημοκρατία υποστήριξε τις προωθούμενες ρυθμίσεις, ενώ κόμματα της αντιπολίτευσης διατύπωσαν ενστάσεις για επιμέρους προβλέψεις και για τις πιθανές επιπτώσεις τους στη λειτουργία της Δικαιοσύνης.

Η εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ, Ευαγγελία Λιακούλη, ζήτησε την απόσυρση του νομοσχεδίου, επικαλούμενη πρόσθετες διαδικαστικές και οικονομικές επιβαρύνσεις. Το ΚΚΕ εξέφρασε ανησυχίες για τις συνέπειες που μπορεί να αντιμετωπίσουν οικονομικά ασθενέστεροι πολίτες, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε κριτική σε διατάξεις που, κατά την εκτίμησή του, ενισχύουν την ιδιωτικοποίηση λειτουργιών της Δικαιοσύνης.

Οι διαφορετικές τοποθετήσεις αναδεικνύουν το ευρύτερο ζήτημα της ισορροπίας μεταξύ της ανάγκης ταχύτερης απονομής δικαιοσύνης και της διασφάλισης ισότιμης πρόσβασης όλων των πολιτών στους θεσμούς. Πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν περιορίζεται στην τρέχουσα νομοθετική πρωτοβουλία, αλλά συνδέεται με τη συνολικότερη συζήτηση για την αποτελεσματικότητα και την οργάνωση του δικαστικού συστήματος.

Επιδότηση 10 λεπτών ανά λίτρο στη βενζίνη

Ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η τροπολογία που προβλέπει ενίσχυση 10 λεπτών ανά λίτρο για την αμόλυβδη βενζίνη 95 οκτανίων, με προβλεπόμενη εφαρμογή από τις 17 έως τις 31 Οκτωβρίου 2026. Η παρέμβαση αποσκοπεί στον περιορισμό της επιβάρυνσης των καταναλωτών από τις αυξημένες τιμές καυσίμων, οι οποίες επηρεάζουν τόσο τις καθημερινές μετακινήσεις όσο και το λειτουργικό κόστος επιχειρήσεων.

Ενδεικτικά, μια μείωση της τελικής τιμής κατά 10 λεπτά ανά λίτρο θα αντιστοιχούσε σε όφελος 5 ευρώ για αγορά 50 λίτρων βενζίνης, εφόσον η ενίσχυση μετακυλιστεί πλήρως στον καταναλωτή. Το πραγματικό όφελος θα εξαρτηθεί από τις τελικές λεπτομέρειες εφαρμογής του μέτρου, την εξέλιξη των διεθνών τιμών πετρελαίου και τις συνθήκες στην εγχώρια αγορά καυσίμων.

Το ζητούμενο για την επόμενη περίοδο

Οι παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και στην αγορά καυσίμων έχουν διαφορετικούς στόχους, αλλά επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών. Στην πρώτη περίπτωση, το ζητούμενο είναι η αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της παραβατικότητας και η λειτουργία του δικαστικού συστήματος. Στη δεύτερη, η συγκράτηση μέρους του κόστους μετακίνησης για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Η αξιολόγηση των νέων ρυθμίσεων θα εξαρτηθεί από το τελικό νομοθετικό πλαίσιο, την εφαρμογή του και τα αποτελέσματα που θα καταγραφούν στην πράξη. Ιδιαίτερη σημασία θα έχουν η σαφήνεια των διαδικασιών, η ενημέρωση των πολιτών και η δυνατότητα των αρμόδιων αρχών να διασφαλίσουν την αποτελεσματική εφαρμογή των προβλεπόμενων μέτρων.

Η συζήτηση πραγματοποιείται στο πλαίσιο της ψήφισης του νομοσχεδίου του υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής με τίτλο «Ενίσχυση λειτουργίας Οργανισμών Λιμένων και λοιπές διατάξεις».

Το νομοσχέδιο στοχεύει στην αντιμετώπιση θεσμικών, διοικητικών και οικονομικών δυσλειτουργιών που επηρεάζουν την αποτελεσματική λειτουργία και τη βιώσιμη ανάπτυξη των Οργανισμών Λιμένων. Βασικό ζήτημα αποτελεί η τιμολογιακή πολιτική των οργανισμών που βρίσκονται στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων.

Τι προβλέπεται για τα τιμολόγια των λιμανιών

Σύμφωνα με τον υφυπουργό Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Στέφανο Γκίκα, το νομοσχέδιο αποτελεί σημαντικό βήμα για τον εκσυγχρονισμό του λιμενικού συστήματος, με έμφαση στην επικαιροποίηση της τιμολογιακής πολιτικής.

Όπως ανέφερε στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή, το νέο πλαίσιο επιχειρεί να αντιμετωπίσει τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των οργανισμών που παραμένουν υπό δημόσια διαχείριση και εκείνων που έχουν αποκρατικοποιηθεί.

«Περιορίζεται η δυνατότητα των πρώτων να προσαρμόσουν εγκαίρως τα τέλη τους στις πραγματικές οικονομικές και λειτουργικές συνθήκες», σημείωσε, προσθέτοντας ότι επιδιώκονται μεγαλύτερη επιχειρησιακή ευελιξία, οικονομική βιωσιμότητα και ισότιμοι όροι ανταγωνισμού.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον υφυπουργό, διατηρείται ο δημόσιος έλεγχος όπου απαιτείται. Ειδικότερα:

• Για συγκεκριμένα τέλη ακτοπλοΐας και αυξήσεις άνω του 3% σε υπηρεσίες χωρίς ανταγωνισμό θα απαιτείται Κοινή Υπουργική Απόφαση.
• Σε περίπτωση μείωσης των εσόδων λόγω μεταβολής των τελών θα απαιτείται απόφαση της Γενικής Συνέλευσης.
• Προβλέπεται η χρηματοδότηση των λειτουργικών δαπανών της ΕΕΣΥΠ, πρώην Υπερταμείου, όταν αναλαμβάνει τον ρόλο της αρχής σχεδιασμού για λιμένες υπό ιδιωτικό έλεγχο.

Στόχος είναι επίσης η δημιουργία ενός λειτουργικού και χρηματοδοτικά εξασφαλισμένου σχήματος για την ολοκλήρωση των μελετών και των διαδικασιών που απαιτούνται για τα Master Plan των λιμένων εθνικής σημασίας.

Η κριτική της αντιπολίτευσης

Η αντιπολίτευση επικέντρωσε την κριτική της κυρίως στο άρθρο 3, το οποίο αφορά τα νέα τιμολόγια των Οργανισμών Λιμένων.

Το ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει ότι αφαιρείται από το Δημόσιο το μοναδικό εργαλείο εποπτείας των μεγάλων λιμανιών, δηλαδή η έγκριση των τιμολογίων, και παραχωρείται στις διοικήσεις των επενδυτών η δυνατότητα αυθαίρετων αποφάσεων.

Το ΚΚΕ εκτιμά ότι το νομοσχέδιο προσφέρει νέα προνόμια στα μονοπώλια των μεταφορών και των εγκαταστάσεων, απελευθερώνει την τιμολογιακή πολιτική των Οργανισμών Λιμένων και απαγορεύει στους δήμους την επιβολή ανταποδοτικών τελών και ΕΝΦΙΑ στους επενδυτικούς φορείς.

Η Ελληνική Λύση κάνει λόγο για «κενό» στο άρθρο 3, σημειώνοντας ότι δεν εξειδικεύονται τα αντικειμενικά κριτήρια για τη διαπίστωση ενδολιμενικού ή διαλιμενικού ανταγωνισμού ούτε ποιος θα είναι αρμόδιος να την κρίνει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι δεν διαμορφώνεται ενιαία στρατηγική αλλά κατακερματίζεται το λιμενικό σύστημα, ενώ η μεταφορά της τιμολογιακής πολιτικής στα Διοικητικά Συμβούλια των Οργανισμών Λιμένων ενδέχεται να οδηγήσει σε αποφάσεις που δεν υπηρετούν τις εθνικές οικονομικές προτεραιότητες.

Η Νίκη εκτιμά ότι οι ρυθμίσεις κινούνται στο πνεύμα της ιδιωτικοποίησης και συνεχίζουν την πορεία που ξεκίνησε με τις αποκρατικοποιήσεις των μεγάλων λιμανιών.

Η Πλεύση Ελευθερίας υποστηρίζει ότι η δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των λιμανιών μπορεί να οδηγήσει σε «ανισόρροπη ανάπτυξη» και να θέσει μικρότερα λιμάνια εκτός ανταγωνισμού, με αρνητικές επιπτώσεις για την εργασία και τις τοπικές κοινωνίες.

Το νομοσχέδιο υπερψηφίζει η Νέα Δημοκρατία, ενώ ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Πλεύση Ελευθερίας το καταψηφίζουν. Τα υπόλοιπα κόμματα επιφυλάχθηκαν να τοποθετηθούν στην Ολομέλεια. Οι εξωκοινοβουλευτικοί φορείς υποδέχθηκαν, στην πλειονότητά τους, θετικά τις ρυθμίσεις.

Η τροπολογία για το πετρέλαιο θέρμανσης

Σήμερα συζητείται και ψηφίζεται και η τροπολογία που κατέθεσαν στη Βουλή οι υπουργοί Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου και Ανάπτυξης Τάκης Θεοδωρικάκος.

Με τη ρύθμιση θεσπίζεται επιδότηση επί της τιμής ανά λίτρο του πετρελαίου θέρμανσης που θα διατεθεί στην αγορά από τις 15 έως και τις 31 Οκτωβρίου.

Η τροπολογία ανοίγει τον δρόμο για την εφαρμογή της πρωθυπουργικής δέσμευσης για συγκράτηση της τιμής κάτω από τα 1,75 ευρώ ανά λίτρο.

Οι τελικές ανακοινώσεις αναμένονται στις 14 Οκτωβρίου. Η επιδότηση θα καλυφθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ το ύψος της θα καθοριστεί με Κοινή Υπουργική Απόφαση.

Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για την επανέναρξη των εργασιών της Βουλής, μετά από περίπου ένα μήνα, με το ελληνικό κοινοβούλιο να εισέρχεται σε μία άκρως ενδιαφέρουσα περίοδο, την τελευταία πριν την άνοιξη του 2027, οπότε και θα στηθούν οι κάλπες, όπως επαναλαμβάνεται σε όλους τους τόνους από το Μέγαρο Μαξίμου.

Σε κάθε περίπτωση, την Τετάρτη 26 Αυγούστου η Βουλή θα συνεδριάσει εκ νέου για πρώτη φορά μετά το θέρος, ενώ το πρώτο νομοσχέδιο (του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης) που στοχεύει στην ενίσχυση της επαγγελματικής ασφάλισης, παρέχοντας μεγαλύτερη ευελιξία και νέα εργαλεία αποταμίευσης για τις μελλοντικές συντάξεις, θα εισαχθεί προς συζήτηση και ψήφιση στην Ολομέλεια μία ημέρα αργότερα.

Το «ραντεβού» της Συνταγματικής Αναθεώρησης

Μία από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη μάχη του φθινοπώρου, θα είναι εκείνη για το Σύνταγμα, με την δεύτερη - προβλεπόμενη - ψηφοφορία να αναμένεται στην Ολομέλεια στις αρχές Σεπτεμβρίου. Υπενθυμίζεται ότι ο αρχικός γύρος της 27ης Ιουλίου ολοκληρώθηκε χωρίς ευρύτερες κοινοβουλευτικές συναινέσεις, με τα 33 προτεινόμενα άρθρα της ΝΔ να παίρνουν το «πράσινο φως» από την Ολομέλεια μόνο με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας και κάποιων ανεξάρτητων βουλευτών.

Οι ρυθμίσεις μπορεί μεν να εγκρίθηκαν στην πρώτη ψηφοφορία, όμως πρέπει να λάβουν εκ νέου στη επαναληπτική ψηφοφορία πάνω από 151 ψήφους προκειμένου να «περάσουν» στην επόμενη φάση, της αναθεωρητικής Βουλής, μετά την μεσολάβηση εκλογών. Με την αξιωματική αντιπολίτευση να ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να δώσει θετική ψήφο στην τρέχουσα Βουλή, αν και συμφωνεί με την ανάγκη τροποποίησης ορισμένων άρθρων, θα είναι αναγκαίες στο δεύτερο στάδιο (μετά τις εκλογές) οι 180 θετικές ψήφοι.

Μεταξύ των άρθρων, που η Χαριλάου Τρικούπη τάσσεται υπέρ της αναθεώρησης, είναι το άρθρο 16 για την λειτουργία μη κρατικών ΑΕΙ και το άρθρο 86 για την κατάργηση των προανακριτικών επιτροπών στην Βουλή.

Στο «κόκκινο» η νομοθετική μηχανή για πυρκαγιές και ΔΕΘ

Στο επίκεντρο θα παραμείνει και η επόμενη ημέρα των πυρκαγιών, μετά τις καταστροφές που άφησαν πίσω τους σε Δυτική Αττική και Βοιωτία, με τη Βουλή να καλείται να ψηφίσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τα μέτρα για τις αποζημιώσεις και την αποκατάσταση των πληγέντων. Το ζήτημα αναμένεται να αποτελέσει πεδίο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, με την αντιπολίτευση να εξαπολύει «πυρά» για τον τρόπο αντίδρασης του κρατικού μηχανισμού, αλλά και για τα μέτρα πρόληψης που έχουν ληφθεί.

Ξεχωριστό κεφάλαιο αναμένεται να αποτελέσει η ΔΕΘ και οι κυβερνητικές εξαγγελίες το πρώτο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου, που θα πρέπει άμεσα να εγκριθούν από την Ολομέλεια της Βουλής, λαμβάνοντας τη μορφή συγκεκριμένων νομοθετικών παρεμβάσεων.

Οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης θα τεθούν σε μία εκτεταμένη σύγκριση με τα οικονομικά προγράμματα των κομμάτων της αντιπολίτευσης (που θα παρουσιαστούν το ίδιο διάστημα) τοποθετώντας την οικονομία στην κορυφή της πολιτικής σύγκρουσης.

Αναλυτικά η ομιλία του

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Κάθε γενιά παραδίδει κάτι στην επόμενη.

Μπορεί να της παραδώσει περισσότερες δυνατότητες ή περισσότερα βάρη. Ένα κράτος ισχυρότερο ή ένα κράτος εγκλωβισμένο στις αδυναμίες του. Μπορεί να της παραδώσει χρέη, τα οποία η ίδια δημιούργησε, θεσμούς που αρνήθηκε να αλλάξει, ευκαιρίες που φοβήθηκε να εκμεταλλευτεί.

Εμείς έχουμε μία ευθύνη. Να μην παραδώσουμε στα παιδιά μας τον λογαριασμό της δικής μας αδράνειας. Αυτό είναι, για μένα, το βαθύτερο νόημα της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Σήμερα, αποφασίζουμε τι χώρα θέλουμε να κληροδοτήσουμε σε όσους έρχονται μετά από εμάς. Και αν υπάρχει ένα πεδίο στο οποίο γνωρίζουμε πόσο βαριές μπορεί να είναι οι επιλογές μιας γενιάς για την επόμενη, αυτό δεν είναι άλλο από την οικονομία.

Η δική μου γενιά γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει όταν μια χώρα μεταφέρει για χρόνια το κόστος των επιλογών της στο μέλλον. Η Ελλάδα αυτό το έζησε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Διανύσαμε μια δεκαετία κατά την οποία χάσαμε πάρα πολύ σημαντικό μέρος της οικονομικής μας κυριαρχίας, όπου η κοινωνία κλήθηκε να πληρώσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο συσσωρευμένα λάθη, λάθη δεκαετιών, και εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζήτησαν στο εξωτερικό τις ευκαιρίες που δεν μπορούσε τότε να τους προσφέρει η χώρα μας.

Έχοντας βιώσει αυτήν τη δραματική εμπειρία, η δημοσιονομική υπευθυνότητα είναι ζήτημα εθνικής αυτονομίας, δημοκρατικής ευθύνης και, πάνω απ’ όλα, Δικαιοσύνης ανάμεσα στις γενιές. Η κατεύθυνση που δίνουμε με το άρθρο 79, ώστε ο προϋπολογισμός να διασφαλίζει τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία της χώρας, υπηρετεί ακριβώς αυτή την αρχή.

Εδώ, όμως, θα ήθελα να είμαι απολύτως σαφής. Δεν προτείνουμε έναν σκληρό και μηχανιστικό δημοσιονομικό κόφτη, αντίστοιχο π.χ., με εκείνον που γνωρίζουμε από τη Γερμανία. Και προσωπικά θα διαφωνήσω με έναν τέτοιο άκαμπτο κανόνα. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση πρέπει να έχει τη δυνατότητα να αντιδρά όταν η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ύφεση, με μια πανδημία, με μια φυσική καταστροφή, με μια μεγάλη γεωπολιτική κρίση. Η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με αυτόματο πιλότο. Αλλά, άλλο η αναγκαία ευελιξία, άλλο η δημοσιονομική ανευθυνότητα.

Αυτό που θέλουμε εδώ να διασφαλίσουμε είναι ότι καμία κυβέρνηση δεν θα μπορεί να εξαγοράζει το πολιτικό της παρόν υποθηκεύοντας το οικονομικό μέλλον της χώρας. Η Ελλάδα δεν πρέπει ποτέ ξανά να οδηγηθεί σε μνημόνια και τα παιδιά μας δεν πρέπει ποτέ ξανά να κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό που παρέλαβαν από τους προηγούμενους. Αυτή δεν είναι μια ιδεολογία λιτότητας. Είναι μια αντίληψη ελευθερίας, γιατί μια χώρα που χάνει τη δημοσιονομική της αξιοπιστία, αργά ή γρήγορα χάνει και μέρος της δυνατότητας του να αποφασίζει μόνη της.

Στην ίδια φιλοσοφία ευθύνης εντάσσονται το άρθρο 78, με τη δυνατότητα σταθερού φορολογικού καθεστώτος για στρατηγικές επενδύσεις, το άρθρο 82, με την ετήσια έγκριση και δημόσια συζήτηση του Ενιαίου Σχεδίου Κυβερνητικής Πολιτικής, αλλά και το άρθρο 21 που εισάγει τη Διαγενεακή Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη στον σχεδιασμό των δημόσιων πολιτικών. Οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης μπορεί να έχουν ορίζοντα τετραετίας, οι συνέπειές τους, όμως, πολύ συχνά διαρκούν δεκαετίες. Η ευθύνη της πολιτικής είναι να βλέπει πέρα από τον εκλογικό κύκλο και να διασφαλίζει ότι οι επιλογές του σήμερα δεν θα περιορίσουν τις δυνατότητες του αύριο.

Στον ορίζοντα του μέλλοντος βρίσκεται και μια δεύτερη μεγάλη πρόκληση της εποχής μας: η Τεχνητή Νοημοσύνη.

Έχω χρησιμοποιήσει και στο παρελθόν μια εικόνα που θεωρώ ότι αποδίδει τη διττή φύση της. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, με όρους 20ου αιώνα, μοιάζει ταυτόχρονα με την κούρσα για την κατάκτηση της Σελήνης, αλλά και με τον ανταγωνισμό των πυρηνικών εξοπλισμών. Ενσωματώνει, δηλαδή, την υπόσχεση μιας τεράστιας προόδου στην ιατρική, στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στην παραγωγικότητα, στη δημόσια διοίκηση. Ταυτόχρονα, όμως, δημιουργεί και κινδύνους που αγγίζουν την εργασία, την ασφάλεια, την πληροφορία, τη δημοκρατία, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ίδια την αλήθεια.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, ούτε ο άκριτος τεχνολογικός ενθουσιασμός, ούτε ο φόβος αποτελούν απάντηση. Χρειάζονται κανόνες. Χρειάζεται συνεργασία μεταξύ των κρατών -σαφώς- γιατί καμία χώρα, όσο μεγάλη και ισχυρή και αν είναι, δεν μπορεί μόνη της να ρυθμίσει αποτελεσματικά μια τεχνολογία που από τη φύση της δεν γνωρίζει σύνορα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, κοινές αρχές και διεθνή συνεργασία, ώστε η καινοτομία να προχωρά χωρίς ο άνθρωπος να μένει απροστάτευτος.

Αυτό ακριβώς αποτυπώνει το νέο άρθρο 5Β, ορίζοντας ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη οφείλει να υπηρετεί την ελευθερία του ατόμου και την ευημερία της κοινωνίας, ώστε να μετριάζονται οι κίνδυνοι και να αξιοποιούνται τα πλεονεκτήματα που προσφέρει. Το Σύνταγμα προφανώς δεν μπορεί να προβλέψει πώς θα είναι η τεχνολογία το 2040 ή το 2050 -αλίμονο. Μπορεί, όμως, να καθορίσει κάτι πολύ σημαντικότερο: να ιεραρχήσει τις αξίες μας, να κατοχυρώσει ότι η τεχνολογία θα υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο, όχι ο άνθρωπος την τεχνολογία.

Αυτή η λογική ενός σύγχρονου κράτους διατρέχει και τις υπόλοιπες αλλαγές που συζητούμε. Από την προστασία της περιουσίας και την αξιοποίηση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων για κοινωνικούς σκοπούς στο άρθρο 17, μέχρι τον ισχυρότερο συνταγματικό έλεγχο στο άρθρο 100, τη χρηστή διοίκηση, τη διαφάνεια, τη λογοδοσία, την αξιοκρατία, τη στήριξη της Περιφέρειας στο άρθρο 101, καθώς και την ουσιαστικότερη αποκέντρωση στο άρθρο 102. Η κατεύθυνση είναι ενιαία: ένα κράτος που σχεδιάζει καλύτερα, λογοδοτεί περισσότερο και προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της εποχής του.

Και αυτό με φέρνει και στο άρθρο 16. Σε μια διάταξη που, ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σε αυτή την Αναθεώρηση, συμπυκνώνει τη διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα που κληρονομήσαμε και στην Ελλάδα που θέλουμε να παραδώσουμε.

Για εμένα αυτή η συζήτηση έχει και μια ιδιαίτερη προσωπική διάσταση, γιατί ως Υπουργός Παιδείας είχα την τιμή να εισηγηθώ τον νόμο που επέτρεψε τη λειτουργία μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Θυμάμαι πολύ καλά τη συζήτηση εκείνης της περιόδου, τις αντιδράσεις, τις βεβαιότητες ότι αυτό δεν θα μπορούσε και δεν έπρεπε να γίνει, τις προειδοποιήσεις ότι μια τέτοια μεταρρύθμιση θα υπονόμευε το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Ο νόμος ψηφίστηκε. Η μεταρρύθμιση προχώρησε. Το Συμβούλιο της Επικρατείας την έκρινε ως Συνταγματική. Και σήμερα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς πώς εκείνοι που την καταψήφισαν, προσπαθούν πλέον να τοποθετηθούν απέναντι σε μια πραγματικότητα που έχει αλλάξει, όχι μόνο πλέον διεθνή αλλά και εθνική.

Η ΕΛ.Α.Σ., για παράδειγμα, μας λέει από τη μία πλευρά, ότι δεν πρόκειται να καταργήσει το νέο πλαίσιο για τα μη κρατικά πανεπιστήμια αλλά και, από την άλλη, ότι δεν θα ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, λέει το ανάποδο. Μας λέει ότι θα ψηφίσει την αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά ότι ταυτόχρονα εξακολουθεί να απορρίπτει τον νόμο που άλλαξε τον δρόμο προς αυτή την αλλαγή, και με δεδομένο ότι το συνταγματικό αυτό πλαίσιο υποστηρίχθηκε από έγκριτους συνταγματολόγους της εν λόγω παράταξης.

Η αντίφαση είναι πια εκκωφαντική. Η αντιπολίτευση δεν αναμετράται εδώ με την κυβέρνηση, αλλά με τις ίδιες της τις θέσεις και με την απόσταση που χωρίζει αυτές τις θέσεις από την πραγματικότητα του 2026.

Σήμερα δεν μιλάμε πια με υποθέσεις. Μιλάμε με το μέγεθος μιας ευκαιρίας που εδώ και χρόνια χάσαμε. Η μελέτη της Deloitte εκτιμά ότι η μεταρρύθμιση αυτή μπορεί μέσα σε πέντε χρόνια να προσθέσει 10,2 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία, 1,9 δισ. ευρώ στα δημόσια έσοδα και περίπου 73.500 θέσεις εργασίας. Γιατί στον 21ο αιώνα η γνώση είναι εθνικό κεφάλαιο, παραγωγική δύναμη και συγκριτικό πλεονέκτημα.

Έχουμε τη δυνατότητα να κρατήσουμε περισσότερους νέους εδώ, να φέρουμε φοιτητές και επιστήμονες από το εξωτερικό και να μετατρέψουμε την Ελλάδα από χώρα εξαγωγής ανθρώπινου κεφαλαίου σε διεθνή προορισμό γνώσης και εκπαίδευσης.

Προφανώς αυτό δεν αποδυναμώνει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το απελευθερώνει από μια συζήτηση δεκαετιών που μετρούσε τη δύναμή του με βάση το τι απαγορεύεται γύρω του. Ένα ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται τείχη για να προστατευθεί. Χρειάζεται πόρους -ναι-, ποιότητα, έρευνα, εξωστρέφεια. Βασικά χρειάζεται αυτοπεποίθηση για να ανταγωνιστεί τα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 έρχεται να ολοκληρώσει αυτή τη μετάβαση, με ελευθερία αλλά και αυστηρούς κανόνες, με κρατική εποπτεία, με αξιολόγηση, με υψηλές ακαδημαϊκές απαιτήσεις. Και ναι διορθώσει και μια βαθιά κοινωνική στρέβλωση, γιατί η απαγόρευση όπως ίσχυε, δεν εμπόδισε ποτέ τον εύπορο Έλληνα να επιλέξει μη κρατικό πανεπιστήμιο. Απλώς τον υποχρέωνε να το επιλέξει στο εξωτερικό. Εκείνον που περιόριζε πραγματικά ήταν αυτόν που δεν μπορούσε να πληρώσει το κόστος της φυγής, εφόσον το επιθυμούσε.

Το άρθρο 16 είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια συζήτηση για μη κρατικά πανεπιστήμια. Είναι η στιγμή που η Ελλάδα κλείνει έναν κύκλο δεκαετιών και που αποφασίζει ότι η γνώση δεν θα έχει πλέον σύνορα που φτιάξαμε μόνοι μας, που εμείς οι ίδιοι υψώσαμε ως τείχη. Πριν από λίγα χρόνια συζητούσαμε για το αν αυτή η αλλαγή μπορεί να γίνει. Ξεκίνησε να γίνεται. Σήμερα συζητούμε πόσο μακριά μπορεί πλέον να μας πάει.

Κυρίες και κύριοι,

Η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν γίνεται για να προστατεύσουμε το χθες, αλλά για να προετοιμάσουμε τη χώρα για όσα έρχονται μπροστά μας.

Κάθε γενιά έχει μια στιγμή που αποφασίζει τι θα παραδώσει στην επόμενη: εκκρεμότητες του παρελθόντος ή δυνατότητες του μέλλοντος;

Αυτή είναι η δική μας στιγμή. Αυτή είναι η κοινή ευθύνη μας απέναντι στην Ιστορία.

Σας ευχαριστώ πολύ

Όλα όμως αναμένεται να κριθούν στην επόμενη, την αναθεωρητική Βουλή. Γιατί όπως έδειξε και η ψηφοφορία στην Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πρόκειται να παράσχουν θετική ψήφο σε αυτή τη φάση, κρατώντας, για τον εαυτό τους, το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα της διαμόρφωσης του τελικού περιεχομένου των προς αναθεώρηση διατάξεων για την επόμενη Βουλή.

Μέσα σε τρεις ημέρες, η ολομέλεια θα συζητήσει και τελικά θα αποφασίσει αν υπάρχει η ανάγκη αναθεώρησης σε 30 και πλέον διατάξεις του Συντάγματος.

Διαβάστε περισσότερα στο Lykavitos.gr

Αυξημένη πλειοψηφία καταγράφηκε και στο νομοσχέδιο για τον «Προσωπικό Βοηθό ΑμεΑ» και την «Πρώιμη Παρέμβαση» για παιδιά με αναπηρία, στο οποίο είχε ενταχθεί ως τροπολογία η ρύθμιση για τις συντάξεις χηρείας. «Ναι» επί της αρχής του νομοσχεδίου του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας είπαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, «Όχι» το ΚΚΕ, ενώ «Παρών» δήλωσαν ΣΥΡΙΖΑ, Ελληνική Λύση και ΚΟ Νίκη. Αυξημένες πλειοψηφίες καταγράφηκαν επίσης, στα άρθρα του νομοσχεδίου που απαγορεύουν τη χρήση ηλεκτρικών πατινιών σε ανήλικους κάτω των 17 ετών.

Σύμφωνα με τους οικονομολόγους του γραφείου, το βασικό παράδοξο της ελληνικής αγοράς κατοικίας είναι ότι οι τιμές αυξάνονται έντονα, παρότι σημαντικό μέρος του οικιστικού αποθέματος παραμένει κενό.

Στο σενάριο που στην αγορά επιστρέψει σε ορίζοντα 6ετίας ένας τέτοιος αριθμός κενών κατοικιών ώστε ο αριθμός τους να βρεθεί στο χαμηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί, κι αυτό έγινε το 2001, τότε μια τέτοια αύξηση προσφοράς σύμφωνα με το δοκίμιο, θα ασκούσε σημαντική πίεση στις τιμές και θα τις οδηγούσε σε υποχώρηση από 15,5% έως 24,6% ανάλογα με τις επιμέρους υποθέσεις του σεναρίου.

Μια αποτελεσματική στεγαστική πολιτική σύμφωνα με το γραφείο δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε παρεμβάσεις από την πλευρά της ζήτησης ή στην ενίσχυση της οικοδομικής δραστηριότητας. Πρέπει να περιλαμβάνει και παρεμβάσεις στο σκέλος της προσφοράς.

Προς αυτήν την κατεύθυνση προτείνονται:

• Παρεμβάσεις επιτάχυνσης της επίλυσης κληρονομικών και κτηματολογικών εκκρεμοτήτων
• Παροχή φορολογικών κινήτρων για μακροχρόνιες μισθώσεις. Ο επικεφαλής του γραφείου καθηγητής Γιάννης Τσουκαλάς διευκρίνισε ότι ως φορολογικά κίνητρα δεν εννοεί απαραίτητα την αύξηση της φορολόγησης στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, αλλά περαιτέρω κίνητρα για το άνοιγμα των κλειστών ακινήτων.
• Στήριξη ανακαινίσεων υπό όρους επανένταξης των ακινήτων στη μακροχρόνια αγορά
• Στοχευμένη ρύθμιση των βραχυχρόνιων μισθώσεων σε περιοχές υψηλής πίεσης
• Δημόσιες επενδύσεις σε κοινωνική και προσιτή κατοικία.

Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή της ΕΛΣΤΑΤ του 2021, τα κλειστά ακίνητα στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 2.277.615 επί συνόλου 6.596.761. Δηλαδή, χοντρικά 1 στα 3 σπίτια στην Ελλάδα είναι κλειστό. (Σε σχέση με το 2011 και την προηγούμενη απογραφή τα συνολικά κενά σπίτια αυξήθηκαν 1,2%)

Από αυτά όμως, οι 406.859 διατίθενται προς ενοικίαση (μειωμένα κατά 10,4% σε σχέση με το 2021) και άλλες 59.530 προς πώληση (μειωμένα κατά 33,1% σε σχέση με το 2021). Επομένως, δεν βρίσκονται εκτός αγοράς.

Η αφαίρεση τους από το στοκ των κενών, μας δίνει 1.811.226 ακίνητα, τα οποία είναι εντελώς εκτός αγοράς για διάφορους λόγους (νομικά και κληρονομικά ζητήματα, κακή κατάσταση, εποχική χρήση, γεωγραφική αναντιστοιχία με τη ζήτηση κ.α).

Σε αυτά τα 1.811.226 προσμετρώνται και όλα όσα διατίθενται στη βραχυχρόνια μίσθωση.

Η αύξηση επομένως των τιμών δεν αντανακλά μόνο την περιορισμένη παραγωγή νέων κατοικιών, αλλά και το γεγονός ότι μέρος του υπάρχοντος αποθέματος – και σημαντικό μάλιστα - δεν διοχετεύεται στην αγορά.

Εφόσον το αίτημα υποβάλλεται από τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών (συμπληρώνονται δηλαδή τα 2/5 των μελών της Επιτροπής), η κλήση της διοίκησης του Υπερταμείου καθίσταται υποχρεωτική.

Το κοινό αίτημα των τριών κομμάτων:

"ΘΕΜΑ: Αίτηση για σύγκληση συνεδρίασης της επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων με θέμα την κλήση της διοίκησης του Υπερταμείου / Growthfund

Αξιότιμε κύριε Αντιπρόεδρε, 

Οι υπογράφοντες Βουλευτές, μέλη της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων, ζητούμε τη σύγκληση συνεδρίασης της Επιτροπής με αντικείμενο την κλήση της διοίκησης του Υπερταμείου (Growthfund), προκειμένου να ενημερώσει την Επιτροπή και να ασκηθεί ουσιαστικός κοινοβουλευτικός έλεγχος αναφορικά με τον ρόλο, τις επιλογές, τη στρατηγική και τις προτεραιότητές του.

Κατόπιν των ανωτέρω, παρακαλούμε για τις άμεσες ενέργειές σας προς σύγκληση της Επιτροπής, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στον Κανονισμό της Βουλής.

Με εκτίμηση

Οι αιτούντες Βουλευτές

Μπιάγκης Δημήτριος

Αποστολάκη Μιλένα

Γερουλάνος Παύλος

Κατρίνης Μιχάλης

Κουκουλόπουλος Παρασκευάς (Πάρις)

Σπυριδάκη Αικατερίνη

Σταρακά Χριστίνα

Γεροβασίλη Όλγα

Καραμέρος Γιώργος

Μαμουλάκης Χάρης

Μπάρκας Κώστας

Παππάς Νίκος

Αχτσιόγλου Ευτυχία (Έφη)

Τσακαλώτος Ευκλείδης

Χαρίτσης Αλέξανδρος (Αλέξης)".

Όπως ανακοίνωσε ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γιώργος Γεωργαντάς, για την παραπομπή ή μη του πρώην υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Σπήλιου Λιβανού, ψήφισαν 286 βουλευτές και για τη Φωτεινή Αραμπατζή ψήφισαν 285 βουλευτές.

Δείτε περισσότερα στο Lykavitos.gr