Μπορεί ο σύντροφος Παπαγγελόπουλος (ο άνθρωπος που πριν γίνει υπουργός του Αλέκση είχε διοριστεί επικεφαλής της ΕΥΠ από τον Κωνσταντίνο τον Εργατικό/Ικανό/Έντιμο) να μην έλεγε την αλήθεια όταν έλεγε ότι το «σκάνδαλο Novartis είναι το μεγαλύτερο από συστάσεως του ελληνικού κράτους», αλλά δεν είχε πέσει και πάρα πολύ έξω.

Η υπόθεση Novartis, έτσι όπως την παρουσίασαν οι κυβερνητικοί και οι παρατρεχάμενοί τους, ήταν τελικά μια τρύπα στο νερό, αλλά έγινε η αφορμή να αποκαλυφθεί ένα άλλο σκάνδαλο. Ένα σκάνδαλο που και αυταπόδεικτο είναι, και υπάρχει η πιθανότητα να είναι το μεγαλύτερο από συστάσεως του ελληνικού κρατούς. Το σκάνδαλο Άρειος Πάγος.

Του Μάνου Βουλαρίνου

Όσοι διαβάζετε αυτά που γράφω ή με ακούτε στο ραδιόφωνο θα ξέρετε ότι το μόνο ελληνικό που εμπιστεύομαι είναι η φέτα και κατά συνέπεια στην ελληνική δικαιοσύνη ιδιαίτερη εμπιστοσύνη δεν έχω.

Κάτι η αποδοχή από ελληνικό δικαστήριο των 600 δισ. του Σώρρα (φανταστείτε πόσους ανθρώπους έχει καταστρέψει ο δικαστής που δέχτηκε ότι ο κύριος αυτός είχε αυτό το ποσό), κάτι η αμισθί (και καθ’ όλα νόμιμη βεβαιώς βεβαίως) απασχόληση της Προέδρου του Αρείου Πάγου στο Γραφείο του Πρωθυπουργού αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή της, κάτι οι περιπέτειες του Μανώλη του Βασιλάκη εξαιτίας των αγωγών του συντρόφου Κοτζιά, κάτι από εδώ, κάτι από εκεί (αν κάτσω να τα σκεφτώ, μαζεύονται πολλά), έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως όσο πιο έντιμος και ηθικός είσαι, τόσο πιο μακριά πρέπει να μένεις από τους ναούς της Θέμιδας.

Αλλά ακόμα και για μένα, αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν απίστευτο και --είτε έτσι, είτε αλλιώς-- αποδεικτικό του μεγάλου προβλήματος της ελληνικής δικαιοσύνης.

Κι επειδή κάποιοι μπορεί να απορούν με το «είτε έτσι, είτε αλλιώς», να το εξηγήσω:

Αν τα όσα καταγγέλει ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο κύριος Αγγελής, είναι αληθή, τότε άνθρωποι που βρίσκονται στην κεφαλή της δικαιοσύνης έστησαν σε συνεννόηση με στελέχη της κυβέρνησης μια σκευωρία σε βάρος στελεχών της αντιπολίτευσης και χρησιμοποίησαν τη δύναμή τους για την εξυπηρέτηση όχι και τόσο φωτεινών συμφερόντων.

Αν τα όσα καταγγέλει ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο κύριος Αγγελής, είναι ψευδή, τότε σε μια εξαιρετικά υψηλή θέση στη δικαιοσύνη βρίσκεται ένας άνθρωπος που στην καλύτερη περίπτωση είναι μυθομανής και στη χειρότερη συκοφάντης.

Ό,τι από τα δύο κι αν συμβαίνει (δεν μπορώ να φανταστώ να υπάρχει τρίτη εκδοχή), το πρόβλημα για την ελληνική δικαιοσύνη είναι εξαιρετικά σοβαρό και το ίδιο σοβαρό είναι το πρόβλημα για την ελληνική δημοκρατία.

Νομίζω πως ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος έχει πια συνειδητοποιήσει πως η δημοκρατία χωρίς εύρυθμη λειτουργία της δικαιοσύνης αναγκαστικά γίνεται προβληματική. Ακόμα και ο πιο αφελής έχει πια συνειδητοποιήσει πως ένα από τα βασικότερα, αν όχι το βασικότερο ελληνικό πρόβλημα βρίσκεται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Και μόνο η καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης στην ουσία σημαίνει κατάργηση της ουσίας του δικαίου και στην ωραία μας χώρα η καθυστέρηση είναι ταυτόσημη κάθε ποινικής διαδικασίας.

Καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης σημαίνει διευκόλυνση στον παραβατικό και δυσχέρεια στις κινήσεις του νομοταγούς, σημαίνει πλεονέκτημα σε αυτόν που έχει χρόνο και χρήμα και άρα κατάργηση της ισότητας απέναντι στον νόμο.

Φανταστείτε τώρα τι γίνεται σε μια δημοκρατία, αν η δικαιοσύνη, πέρα από το ότι καθυστερεί, παίζει και παιχνίδια που μπορεί να φτάσουν μέχρι τη σκευωρία ή τη συκοφαντία.

Αν πάλι δεν έχετε ιδιαίτερη φαντασία, δεν πειράζει καθόλου. Αρκεί να κοιτάξετε γύρω σας και είναι πολύ πιθανό τα όσα θα δείτε να ξεπερνούν τη φαντασία.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι, δυστυχώς για τους κυβερνητικούς και τους παρατρεχάμενούς τους, το μόνο που αποκαλύφθηκε από το σκάνδαλο Novartis, είναι ένα άλλο σκάνδαλο που, δυστυχώς για όλους μας, είναι πολύ πιο μεγάλο και πολύ πιο σοβαρό.

Γιατί από τις πιθανές παγαποντιές μιας φαρμακευτικής εταιρείας, εύκολα ή δύσκολα, μια κοινωνία ξεφεύγει. Από ένα σάπιο σύστημα απονομής δικαιοσύνης δεν μπορεί να γλιτώσει ό,τι κι αν κάνει. Γιατί όταν η δικαιοσύνη σαπίζει, σαπίζουν και η δημοκρατία και η κοινωνία. Και ζωή σε λόγου μας.

Υ.Γ. Επειδή με αφορμή το σκάνδαλο Άρειος Πάγος θα ακουστεί η άποψη σύμφωνα με την οποία η δικαιοσύνη θα πρέπει να αποφασίζει μόνη της ακόμα και για τους επικεφαλής της και να μην έχει καμία απολύτως σχέση με τη Βουλή, να πω πως είναι μια άποψη που μοιάζει λογική αλλά στην πραγματικότητα είναι επιπόλαια και επικίνδυνη. Όσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει μια εξουσία που θα μείνει εντελώς ανεξέλεγκτη.

Υ.Γ. 2 Επειδή με αφορμή το Υ.Γ. κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι η εκλογή της ηγεσίας τηςδικαιοσύνης από τον «λαό» θα ήταν μια καλή ιδέα, να πω πως είναι μια τρομερά κακή ιδέα. Τόσο κακή, όσο κακοί θα είναι οι δικαστές που περισσότερο από δικαίοι θα θέλουν να είναι δημοφιλείς.

ΠΗΓΗ: www.athensvoice.gr

Tou Mάνου Βουλαρίνου
Πηγή:athnesvoice.gr

Γιατί ο Αλέκσης μας αυτό ακριβώς είναι. Ένας άνθρωπος που ξέρει με ποιους να κάνει παρέα, που ο αριθμός 100 του φαίνεται πολύ μικρός όταν μιλάμε για νεκρούς (μην ξεχνάτε πως τα πολιτικά του είδωλα έχουν εξοντώσει εκατομμύρια) και που καταλαβαίνει πως αυτά που λέει και πρεσβεύει είναι ό,τι για τον Τζορτζ τον Ρ τον Ρ τον Μάρτιν οι περιπέτειες των ηρώων του Game of Thrones: δημιουργήματα της φαντασίας ενός επαγγελματία. Φυσικά, σε αντίθεση με τον Τζ.Ρ.Ρ.Μ., ο Αλέκσης απλώς αναμασά όσα έχει παπαγαλίσει από δημιουργίες άλλων, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Όπως ο Μάρτιν δεν πιστεύει ότι κινδυνεύει από τους White τους Walkers, έτσι και ο Αλέκσης ξέρει ότι όλα όσα λέει για το κεφάλαιο, την πλουτοκρατία, τον νεοφιλελευθερισμό (ό,τι κι αν είναι αυτό), την αριστερά, τις ίσες ευκαιρίες, την αναδιανομή του πλούτου, τον σοσιαλισμό, τη διαπλοκή και όλα όσα συνθέτουν το δικό του παραμύθι, τα λέει μόνο για να κοιμίσει τα παιδάκια που ακόμα τον πιστεύουν.

Όταν τα παιδάκια πέφτουν για ύπνο και ονειρεύονται τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός ή βλέπουν εφιάλτες με νεοφιλελεύθερους (ό,τι κι αν είναι αυτό) βρικόλακες, ο Αλέκσης πίνει στην υγειά τους σε κότερα και βίλες εφοπλιστών, στέλνει τα παιδιά του σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία, φοράει πανάκριβα κοστούμια (χωρίς γραβάτα, γιατί είναι επαναστάτης), κάνει ταξίδια αναψυχής με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, βολεύει τους φίλους του και γενικά κάνει ό,τι κάνει κάθε άνθρωπος που έχει κουραστεί πολύ για να κατακτήσει την εξουσία και είναι αποφασισμένος να πιει τους γλυκούς της χυμούς μέχρι την τελευταία σταγόνα. Έτσι κι αλλιώς, τα παιδάκια που πιστεύουν τις ιστορίες του κοιμούνται και για τους υπόλοιπους δεν δίνει δεκάρα.

Και πολύ καλά κάνει.

Γιατί, δηλαδή, να δώσει δεκάρα για ανθρώπους που ακόμα αναρωτιούνται αν ο πρωθυπουργός, που τοποθετεί τον Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο και κάνει δωράκια με τη μορφή ρύθμισης στις εφημερίδες, είναι διαπλεκόμενος; Γιατί να νοιαστεί για ανθρώπους που τον παρακολουθούν να κρατάει αγκαλιά τον Πολάκη και να υπερασπίζεται το ήθος του και περιορίζονται στο να κουνούν αποδοκιμαστικά το κεφάλι (αλλά πάντα λίγο και προσεκτικά, μην τυχόν και τους πουν ότι δεν είναι μετριοπαθείς); Γιατί να λυπηθεί αυτούς που δεν λυπούνται τον εαυτό τους και μετά από πέντε χρόνια ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν τα «ναι μεν αλλά» και τα «ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα»; Γιατί να λυπηθεί αυτούς που βλέπουν τη φωτογραφία του στο κότερο του εφοπλιστή, λίγες μέρες μετά την παράσταση πάνω στα πτώματα των νεκρών του Ματιού κι αντί να αρχίσουν τα καντήλια λένε «δεν είναι σωστό να ασχολούμαστε με την προσωπική ζωή των ανθρώπων»; Γιατί να δώσει έστω και μια δεκάρα γι' αυτούς που αρνούνται να καταλάβουν ότι το με ποιον κάνει παρέα ο πρωθυπουργός δεν είναι προσωπικό του ζήτημα; Γιατί να ενδιαφερθεί για όσους δεν καταλαβαίνουν πως το ότι στέλνει τα παιδιά του να μάθουν γράμματα κάπου μακριά από εκεί που πειραματίζεται με τα παιδιά των άλλων είναι σοβαρό πολιτικό θέμα;

Γιατί να νοιαστεί ο Τσίπρας για ανθρώπους που τον βλέπουν πάνω στο κότερο ενός εφοπλιστή, αλλά δεν το κάνουν και θέμα; Γιατί να νοιαστεί γι’ αυτούς που αναρωτιούνται αν πειράζει που ήταν στο κότερο; Αυτοί είναι άξιοι της μοίρας τους. Και το μόνο πραγματικά κακό είναι που η μοίρα τους επηρεάζει και τη δικιά μας. Και μπράβο μας.

Ευτυχώς δεν έφτασε μέχρι το σημείο να δικαιώσει τις δολοφονικές απόψεις των αντιεμβολιαστών, αλλά τη ζημιά την έκανε. Την έκανε δίνοντας βήμα στην αντιεμβολιαστική προπαγάνδα, την έκανε εμφανίζοντας ως πιθανότητα την απειλή ζωών από τον εμβολιασμό. Την έκανε παρουσιάζοντας την αντιεμβολιαστική ανοησία ως μια πρακτική άξια συζήτησης.

Του Μάνου Βουλαρίνου

Μπορεί να είχε νόημα στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, αλλά το ημερολόγιο δείχνει 2018 και οι αναρωτήσεις για θέματα λυμένα, για βεβαιότητες αποδεδειγμένες (συνάνθρωποι με πρόβλημα κατανόησης κειμένου προσοχή: μιλάμε για ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΕΣ βεβαιότητες), που έχουν να κάνουν με την υγεία εκατομμυρίων είναι δείγματα επικίνδυνης ανευθυνότητας και τίποτα περισσότερο.

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να σας πω πόσο επικίνδυνη θα ήταν η ερώτηση «Ζώνη Ασφαλείας: Σώζει ζωές ή σκοτώνει» ακόμα κι αν στο τέλος όλο το πάνελ φώναζε «Μη φοβάστε, η ζώνη δεν σκοτώνει». Δεν χρειάζεται να εξηγήσω πόσο βλακώδης θα ήταν μια εκπομπή που στ’ αλήθεια θα αναρωτιόνταν αν η Γη είναι σφαιρική ή επίπεδη, ακόμα κι αν κατέληγε στο προφανές.

Δεν χρειάζεται να περιγράψω την επικίνδυνη χυδαιότητα μιας εκπομπής την οποία θα κοσμούσε ο τίτλος «Βιασμός: φταίνε πάντα οι θύτες;», ακόμα κι αν όλοι οι καλεσμένοι συμφωνούσαν ότι τίποτα δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη φρίκη της σεξουαλικής βίας.

Είναι μάλλον περιττό να σας βάλω να σκεφτείτε τι, δικαίως, θα λεγόταν και θα γραφόταν για μια εκπομπή που θα έθετε το ερώτημα «Ναζί: Εγκληματίες ή Παρεξηγημένοι;», ακόμα κι αν η εκπομπή κατέληγε στην καταδίκη των τεράτων του Αδόλφου.

Νίκη κάθε επικίνδυνης ανοησίας είναι η κάθε στιγμή που κάποιος αφελής ή πονηρός ή επιπόλαιος αναρωτιέται «βρε λες να είναι έτσι;... Λες να μην χρειαζόμαστε τα εμβόλια;.. Λες η Γη να είναι επίπεδη;... Λες...;».

Δεν έχει τόση σημασία αν η απορία είναι πραγματική ή ρητορική και δεν έχει τόση σημασία αν το κίνητρο αυτού που αναρωτιέται είναι να διαψεύσει την ανοησία. Από τη στιγμή που η αποδεδειγμένη βεβαιότητα γίνεται απορία το κακό έχει γίνει.

Από τη στιγμή που το «Τα εμβόλια σώζουν ζωές» γίνεται «Τα εμβόλια απειλούν ή σώζουν ζωές;» ο κίνδυνος μόλυνσης με τον ιό της ηλιθιότητας είναι μεγάλος. Και γι’ αυτόν τον ιό ακόμα δεν έχει βρεθεί εμβόλιο και η μόνη προστασία που έχουμε απέναντί του είναι να μη δίνουμε ευκαιρίες προσηλυτισμού στους εχθρούς της επιστήμης και του ορθολογισμού.

Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για έναν οργανισμό που στήνει μνημεία φανταστικών νεκρών με επιγραφές φανταστικών αρχαίων ελληνικών.

Αλλά, ως ακούσιος χρηματοδότης, θα έλεγα πως ίσως στο μέλλον να είναι καλύτερο να περιορίσουν τις αναρωτήσεις τους σε πράγματα που τους ταιριάζουν περισσότερο, σε ερωτήματα του τύπου «Γάιδαρος: Πετάει ή όχι;» ή «ΣΥΡΙΖΑ: Σωτήρες ή ημίθεοι;». Ίσως να είναι καλύτερο για όλους αν ασχοληθούν με τις αναπόδεικτες βεβαιότητες που σώζουν την καριέρα τους κι αφήσουν ήσυχες τις αποδεδειγμένες βεβαιότητες που σώζουν ζωές. Και μπράβο τους.

ΠΗΓΗ: athensvoice.gr

Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω την κριτική στην επίσκεψη του γνωστού ΟΫΚά, πιλότου, καπετάνιου στο Μονακό. Ο άνθρωπος με τις χίλιες στολές, ο άγρυπνος φρουρός των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της Αριστεράς, έχει κι αυτός, όπως όλοι, ανάγκη από ένα διάλειμμα. Έχει ανάγκη από λίγη ξεκούραση που θα του επιτρέψει να επιστρέψει με περισσότερη όρεξη στα πολύ σημαντικά καθήκοντά του, όποια κι αν είναι αυτά.

Του Μάνου Βουλαρίνου

Μερικοί ανόητοι νεοφιλελέδες δεν μπορούν να καταλάβουν πώς είναι να σε τρώει κάθε μέρα η αγωνία για την τύχη ενός λαού. Δεν ξέρουν πώς είναι να ξενυχτάς περιμένοντας νέα για τους δυο φυλακισμένουςστην Αδριανούπολη. Δεν διανοούνται τι σημαίνει να πρέπει να υπογράψεις για εξοπλιστικά προγράμματα και αναβαθμίσεις αεροσκαφών. Δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει να μην ξέρεις αν αύριο – μεθαύριο θα είσαι και πάλι υπουργός ή ακόμα και βουλευτής και αν θα εξακολουθήσουν να σου βαράνε προσοχές οι περήφανοι και αδούλωτοι αξιωματικοί που σε κοιτούν στα μάτια και ταπεινά σου λένε «μάλιστα, κύριε Υπουργέ».

Μερικοί, που δεν έχουν ποτέ αναγκαστεί να πέσουν στα τέσσερα (πολιτικά μιλώντας πάντα) και το δέρμα στα γονατάκια τους είναι ροδαλό και απαλό σαν μωρού, δεν μπορούν να καταλάβουν την καθημερινή πίεση ενός ανθρώπου που στους λαϊκοδεξιοκαραμανλικοεθνικιστικούς του ώμους στηρίζει ολόκληρη την κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς Αριστεράς. Τη μοναδική κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας που έχει δουλέψει τόσο σοβαρά και με τόση συνέπεια για την απενοχοποίηση της χλιδάτης ζωής και των απολαύσεων που μόνο ο καπιταλισμός μπορεί να χαρίσει. Την κυβέρνηση που εύκολα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «Πέτρο Κωστόπουλο των κυβερνήσεων».

Είναι αυτοί για τους οποίους πιθανότατα ο στυλοβάτης της Αριστεράς έγραψε αυτό το τουίτ (εκτός αν το έγραψε κι αυτό το παιδί):

Ευτυχώς που η Αριστερά και οι συνεργάτες της έχουν, διαχρονικά, πολύ πιο ψηλό επίπεδο από τους αντιπάλους τους και έτσι το τουίτ του υπουργού του Αλέκση περιορίζεται να περιγράψει με κομψότητα και τακτ κάποιους νενέκους υπηρέτες του νεοφιλελευθερισμού χωρίς, όμως, να τους κατονομάσει. Κι ας λένε οι απολογητές τους ότι ακόμα και αν παριστάνεις τον συνοδό μοντέλων, ακόμα και αν είσαι τρόφιμος σε κάποιο κότερο οποιουδήποτε κι ακόμα κι αν γδύνεις τη γυναίκα σου για οποιονδήποτε λόγο, οι ερωτήσεις σου δεν χάνουν κάτι από την αξία τους και η ανάγκη για απάντηση που δημιουργούν είναι η ίδια με την ανάγκη για απάντηση που θα δημιουργούσαν ακόμα κι αν ήσουν ένας σεμνός και ταπεινός οικογενειάρχης που η μεγαλύτερη αμαρτία του είναι ότι λιγουρεύτηκε λίγη γραβιέρα τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Όμως, οι μοναρχιολάγνοι αγωνιστές της Αριστεράς και οι πιστοί τους σύντροφοι, όπως ο Καμμένος ο Πάνος, απαντούν μόνο σε ερωτήσεις που διατυπώνουν άνθρωποι του δικού τους, πολύ υψηλού, επιπέδου. Και μέχρι τώρα κανένας τέτοιος άνθρωπος δεν αναρωτήθηκε τι δουλειά είχε ο υπουργός της Άμυνας της Πρώτης Φοράς Αριστεράς να περνάει το σαββατοκύριακό του στην πρωτεύουσα της χλιδής. Αντιθέτως, όλοι οι σοβαροί άνθρωποι, αυτοί που δικαιούνται να ρωτήσουν τον Καμμένο τον Πάνο για το, οπωσδήποτε ακριβό, ιδιωτικό ταξίδι, δεν αναρωτιούνται γιατί πήγε ο μπαρουτοκαπνισμένος πολέμαρχος στο Μονακό, αλλά γιατί δεν έμεινε εκεί για πάντα. Και μπράβο του.

Υ.Γ. Δεν καταλαβαίνω ποιοι είναι αυτοί στους οποίους αναφέρεται ο στυλοβάτης της Αριστεράς στο γεμάτο νηφαλιότητα τουίτ του και δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει – και ζητώ τη βοήθειά σας – είναι κάποιος να μου εξηγήσει τι στο διάολο σημαίνει η φράση «γδύνουν τις γυναίκες τους για ξαπλώστρα των 3000 ευρώ». Σημαίνει ότι κάποιος αντί να πληρώσει 3000 ευρώ μπορεί να δείξει μια γυμνή φωτογραφία της γυναίκας του; Σημαίνει ότι, αν πας με τη γυναίκα σου στις συγκεκριμένες ξαπλώστρες κι αυτή ξαπλώσει γυμνή, δεν σε χρεώνουν; Υπάρχουν τόσο ηλίθιοι άνθρωποι που πληρώνουν τόσα λεφτά για να είναι σε μια παραλία κολλητά με άλλους ανθρώπους, αντί να τα πληρώνουν για απομόνωση;

Δεν θέλω πρόσωπα και καταστάσεις. Θέλω απλώς μια εξήγηση καθώς, επειδή μου φαίνεται αηδία να ξαπλώνω στην παραλία κολλητά με άλλους, δεν ξέρω τόσο καλά όσο ο Καμμενος ο Πάνος τα μυστικά των ξαπλωστρών της Μυκόνου.

ΠΗΓΗ: athensvoice.gr