Με όπλο την εν εξελίξει επιβολή δασμών έως και 25%, ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να αποσπάσει παραχωρήσεις, οι οποίες προβλέπεται ότι θα επηρεάσουν σοβαρά το εμπόριο, τις επενδύσεις και την παγκόσμια ανάπτυξη, θα αυξήσουν το κόστος για τις επιχειρήσεις με τους καταναλωτές με χαμηλό εισόδημα να δέχονται το ισχυρότερο πλήγμα.

Του Γιάννη Μαρίνου 

Για να γίνει αντιληπτό αυτό ας σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ εισήγαγαν πέρυσι αγαθά αξίας 32 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Σε σχέση με την Ευρώπη το εμπορικό έλλειμμα τον περασμένο χρόνο ανήλθε σε 156,7 δισεκατομμύρια ευρώ και αφορούσε κυρίως Γερμανία, Γαλλία, Ιρλανδία και Ιταλία.

Για τη μείωση του εμπορικού ελλείμματος μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί εμπορικών πολέμων, όπως η αύξηση των δασμών, θα επιδιωχθεί η αύξηση των αμερικανικών εισαγωγών και η αύξηση των αμυντικών δαπανών των χωρών της Ε.Ε. με ταυτόχρονη δέσμευση για αγορές αμυντικού υλικού από αμερικανικές εταιρείες.

Εν αντιθέσει προς άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης η ελληνική οικονομία δεν φαίνεται ότι θα επηρεαστεί ουσιωδώς από την εμπορική πολιτική του προέδρου Τραμπ, και τούτο γιατί είναι λιγότερο εκτεθειμένη καθώς στη χώρα μας κυριαρχούν οι υπηρεσίες όπως ο τουρισμός, και όχι οι εξαγωγές αγαθών προς τις HΠΑ. Προβλέπεται όμως να υπάρξει έμμεσος αντίκτυπος μέσω των επιπτώσεων που θα έχουν οι νέοι δασμοί Τραμπ στο σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Ας σημειωθεί ότι σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) η αξία των ελληνικών εξαγωγών προς τις ΗΠA το ενδεκάμηνο του 2024 ανήλθε σε 2,19 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η αξία των ελληνικών εισαγωγών από τις ΗΠΑ ανήλθε στα 1,99 δισεκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή το εμπορικό μας ισοζύγιο με τις ΗΠΑ ήταν πλεονασματικό κατά 203,5 εκατομμύρια δολάρια.

Υπό το δασμολογικό καθεστώς σας ΗΠΑ προ της εισβολής των δασμών Τραμπ, οι ελληνικές εξαγωγές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες εκτιμώνται στο 1% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος μας και συγκεκριμένα σε 23 δισεκατομμύρια ευρώ. Επίσης το ενδεκάμηνο του 2024 το μερίδιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις ελληνικές εξαγωγές ήταν 25,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Το αντίστοιχο μερίδιο των Ηνωμένων Πολιτειών επί του συνόλου των εξαγωγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 ήταν της τάξεως του 20,6% (490,1 δισεκατομμύρια ευρώ). Στις τελευταίες δεν συμπεριλαμβάνονται οι εξαγωγές μεταξύ των 27 μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά τη Eurobank ένα μέρος των ελληνικών εξαγωγών εμπορευμάτων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση αφορά ενδιάμεσα αγαθά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τελικών αγαθών που η Ευρωπαϊκή Ένωση εξάγει στις ΗΠΑ, κάτι που μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο και στις ελληνικές εξαγωγές. Όπως διαβάζω, οι πιθανές επιπτώσεις για την Ελλάδα από τους δασμούς Τραμπ εμφανίζονται όχι ιδιαίτερα σοβαρές και είναι συνεπώς διαχειρήσιμες.

Δεν μας μένει παρά να προετοιμαστούμε ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι δυσμενείς επιπτώσεις από τη δασμολογική καταιγίδα Τραμπ. Ας έχουμε πάντως υπόψη ότι, έστω και περιορισμένες, οι δυσμενείς επιπτώσεις θα επηρεάσουν περισσότερο τους αδύναμους πολίτες.

Είναι άραγε λοιπόν το μείζον πρόβλημα η ρύπανση από τα ορυκτά καύσιμα, η οποία άλλωστε και αυτή σχεδόν ξεχάστηκε λόγω της ενεργειακής κρίσης, που προκλήθηκε από τις κυρώσεις που αποφασίστηκαν ως αντίποινα στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία; Το πόσο ανέτοιμη και απρόθυμη είναι η ανθρωπότητα για σοβαρό περιορισμό στη χρησιμοποίηση ορυκτών καυσίμων αποδείχθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Πανικός και εκτόξευση του κόστους απέδειξαν πόσο μεγάλη είναι η εξάρτηση της ανθρωπότητας από την ενέργεια που παράγεται από τα ορυκτά καύσιμα.

Ωστόσο και αν ακόμα υποτεθεί ότι επιτυγχάνονται κάποιοι στόχοι περιορισμού στη χρησιμοποίηση ορυκτών καυσίμων παγκοσμίως, και πάλι θα παραμένει και συνεχώς θα επιδεινώνεται το μείζον πρόβλημα εξαιτίας ενός παράγοντα, ο οποίος ουδόλως συζητείται για θρησκευτικούς κυρίως λόγους. Το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, που έχει πάρει ανεξέλεγκτους ρυθμούς, ματαιώνει κάθε προοπτική ανάσχεσης στην καταστροφή του πλανήτη.

Το 1950 ο παγκόσμιος πληθυσμός ήταν 2,5 δισεκατομμύρια, το 1970 3,7 δισεκατομμύρια και σήμερα έφθασε τα 8 δισεκατομμύρια, με προοπτική να υπερβεί τα 10 δισεκατομμύρια το 2050. Ηδη 3 δισεκατομμύρια φτωχών υποσιτίζονται ή πεινούν. Και καθώς ολοένα αυξάνεται ο παγκόσμιος πληθυσμός, αυξάνεται και η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων που ρυπαίνουν, ενώ τεράστιες δασικές εκτάσεις εξαφανίζονται από πυρκαγιές, αλλά και για μετατροπή τους σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις προκειμένου να τραφεί ο πολλαπλασιαζόμενος πληθυσμός της Γης.

Η αποδάσωση, η μείωση της βιοποικιλότητας, η λειψυδρία, η κλιματική αλλαγή γίνονται όλο και εντονότερες, δεδομένου ότι η προσπάθεια αντιμετώπισης της φτώχειας απαιτεί μεγαλύτερη παραγωγή αγαθών διατροφής. Και όπως εύστοχα επισημαίνουν οι καθηγητές Θεόδωρος Λιανός και Αναστασία Ψειρίδου, «καλή και απαραίτητη είναι η μείωση των ορυκτών καυσίμων, αλλά χωρίς μείωση του πληθυσμού η ποινή του δικαστηρίου της φύσεως θα είναι αυστηρή». Και καταλήγουν: «Παραφράζοντας την τελευταία φράση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου των Μαρξ και Ενγκελς μπορούμε να πούμε: Λαοί όλου του κόσμου σταματήστε να γεννάτε σαν κουνέλια». Και επειδή δυστυχώς ούτε καν σχετική συζήτηση γίνεται, η καταστροφή του πλανήτη λόγω υπερθέρμανσης αλλά και υπερπληθυσμού φαίνεται αναπόφευκτη.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος

Η παραπλάνηση ή και αποπλάνηση ενός λαού από τους εκάστοτε δημαγωγούς ανατρέχει στα βάθη της Ιστορίας. Το αξιοσημείωτο δεν είναι ότι τα ψεύδη στην πολιτική παραμένουν σταθερή παράδοση και όπλο στη μάχη για την κατάκτηση και διατήρηση της εξουσίας, αλλά και όταν αποκαλύπτονται εξακολουθούν να γοητεύουν και πείθουν τις μάζες. Ετσι, μολονότι ο ΣΥΡΙΖΑ με ψευδείς υποσχέσεις κατέλαβε την εξουσία, ένα σταθερό ποσοστό του εκλογικού σώματος παραμένει πιστό στο κόμμα αυτό παρά τα δεινά που επισώρευσε στη χώρα. Και μπορεί η Νέα Δημοκρατία να εμφανίζεται σε όλες τις σφυγμομετρήσεις πρώτη με διαφορά έως και 10 ποσοστιαίων μονάδων, όμως προκαλεί έκπληξη ότι ένα ποσοστό 20% εξακολουθεί με αξιοπερίεργη σταθερότητα να στηρίζει ένα κόμμα που όχι μόνο το παραπλάνησε αλλά είχε πνίξει τον λαό στη φορολογία, περιέκοψε αγρίως τις συντάξεις, οδήγησε σε χρεοκοπία δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και εμπόδισε με κάθε τρόπο την ανάπτυξη, την επιχειρηματική δραστηριότητα και συνεπώς τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Στην εύλογη αυτή απορία απαντά από τα βάθη 300 και πλέον ετών ο αγγλοϊρλανδός συγγραφέας Ιωνάθαν Σουίφτ, πασίγνωστος από το κλασικό έργο του «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ». «Η μάζα», γράφει, «είναι εύπιστη, λέει ψέματα, αυταπατάται. Το ψέμα είναι το φυσικό στοιχείο της, ο αέρας που αναπνέει. Χρειάζεται έτσι μεγαλύτερη τέχνη για να κάνεις έναν λαό να πιστέψει την αλήθεια παρά για να του υποβάλεις ένα σωτήριο ψέμα».

Το να αναδεικνύεις σε πειστικό ένα ψέμα προϋποθέτει πάντως κάποια τέχνη και καλή γνώση της ψυχολογίας των μαζών. Ο Σουίφτ με το δοκίμιό του «Η τέχνη της πολιτικής ψευδολογίας» (εκδόσεις Αγρα), καθώς θεωρεί ότι αυτή δεν έχει μόνο αρνητικές συνέπειες, διατυπώνει συμβουλές για το πώς πρέπει να λέγεται το ψέμα προκειμένου να είναι πειστικό. Φυσικά τότε ο κοινωνικός αυτός αναλυτής, ο οποίος χαρακτήριζε τους δημοσιογράφους της εποχής του ψευδολόγους με λειψό ταλέντο που τους λείπει η ικανότητα να πουλήσουν το ψέμα, δεν μπορούσε να προβλέψει την εξέλιξη που θα γνώριζε η διάδοση του πολιτικού ψεύδους μέσω της εξαρτημένης δημοσιογραφίας διά του Τύπου, της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης. Και ότι θα γνώριζε την αποθέωσή της χάρις στην ψηφιακή τεχνολογία και το ακαταμάχητο Διαδίκτυο και τη μαζική κατανάλωση που γνωρίζουν τα όσα ψευδή και παραπλανητικά διαδίδει 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Το ψέμα είναι πια ηλεκτρονικό, ψηφιακό, παγκόσμιο. Ο 21ος αιώνας εξελίσσεται ραγδαία στον αιώνα της ψηφιακής εποχής του ψεύδους.

Αυτά ως πρώτη γεύση της θερινής αρθρογραφίας μου με θεματολογία διαχρονικής αξίας.

Πηγή: ot.gr

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος

Από έρευνα του ιστότοπου Protagon και της ιταλικής εφημερίδας «Comiere della Sera» προκύπτει ότι το υπέδαφος της περιοχής αυτής διαθέτει πλούσια κοιτάσματα σπάνιων γαιών, μεταλλευμάτων κάθε είδους αλλά και ορυκτών καυσίμων. Εξ ου και έχει αναπτυχθεί εκεί και αντίστοιχη βιομηχανία. Ένας χάρτης της Ουκρανίας επί Σοβιετικής Ένωσης είναι αποκαλυπτικός όσον αφορά τον πλούτο του εδάφους του Ντονμπάς και της παράκτιας ζώνης το τη θάλασσα του Αζόφ έως και τη Μαύρη Θάλασσα. Στον χάρτη αυτό η περιοχή εμφανίζεται ως ο αιμοδότης των σοβιετικών βιομηχανιών και αποκαλείται «η καρδιά της Ρωσίας» (η Ουκρανία τότε ανήκε στο Σοβιετική Ένωση). Έτσι καταλαβαίνεις για ποιον λόγο ο πρόεδρος Πούτιν θέλει τόσο πολύ αυτή την περιοχή, έγραψε η «Corriere della Sera».

Από τότε και στη διαδρομή του χρόνου το Ντονμπάς αναδείχθηκε στη σπουδαιότερη πλουτοπαραγωγική περιοχή της Ουκρανίας, καθώς τα εδάφη του είναι πλούσια σε άνθρακα, φυσικό αέριο, πετρέλαιο, σίδηρο, μαγγάνιο, τιτάνιο, αλλά και σπάνιες γαίες, οι οποίες είναι απαραίτητες στην παραγωγή προϊόντων σύγχρονης τεχνολογίας. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι σπάνιες γαίες (λίθιο, ταντάλιο, νιόβιο, βηρύλλιο κ.ο.κ.) θεωρούνται σπάνιες διότι εντοπίζονται μόνο σε ορισμένες περιοχές της Γης.

Η Κίνα κατέχει πάνω από το 62% της παγκόσμιας παραγωγής, με δεύτερες τις Ηνωμένες Πολιτείες (12,3%), τη Μιανμάρ (10,3%) και την Αυστραλία (10%). Στην Ευρώπη μόνο η Ουκρανία διαθέτει σχετικά κοιτάσματα και κυρίως λίθιο, ταντάλιο, νιόβιο, βηρύλλιο, που είναι απαραίτητα στην παραγωγή καταλυτών, αλλά και εξαρτημάτων για συσκευές υψηλής τεχνολογίας (μαγνήτες, επαναφορτιζόμενες μπαταρίες, smartphones, ψηφιακές κάμερες, λαμπτήρες λεντ, καθαρή ενέργεια κ.ά. Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ουκρανία διαθέτει και το μεγαλύτερο κοίτασμα ουρανίου στην Ευρώπη, εξ ου και οι τέσσερις πυρηνικοί σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, όπως το Τσέρνομπιλ.

Έτσι εξηγείται γιατί η Ρωσία επιδιώκει να εντάξει στα εδάφη της την περιοχή Ντονμπάς και ουδόλως ενδιαφέρεται για τα εδάφη της υπόλοιπης Ουκρανίας. Και γιατί θα επιμείνει στην ανάκτησή τους ή τουλάχιστον την αυτονομία τους. Και μάλλον έτσι θα λήξει η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Εκτός αν ηττηθεί. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και το γιατί η Δύση επενδύει τόσο τεράστια κονδύλια στον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο ορυκτός πλούτος της είναι απολύτως αναγκαίος για τα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας της πέρα από τα οικονομικά οφέλη που θα προκύψουν γι' αυτήν από την εκμετάλλευσή τους αν το Ντονμπάς δεν περιέλθει υπό τον έλεγχο της Ρωσίας.

Πηγή: tovima.gr

Η πρωτοτυπία του πολέμου αυτού έγκειται στο ότι ο μεν επιτιθέμενος, η Ρωσία, μετέχει με το σύνολο των ενόπλων δυνάμεών της, ενώ η δυτική συμμαχία συνεισφέρει σε όπλα και χρήματα, αλλά όχι και ένοπλες δυνάμεις, περιοριζόμενη να στηρίζει τους μόνους μαχόμενους, δηλαδή τους Ουκρανούς. Αλλά έτσι όσο παρατείνεται ο πόλεμος, όπως τον προβλέπουν και φαίνεται να τον επιθυμούν δυτικές χώρες όπως το πολεμοχαρές Ηνωμένο Βασίλειο, οι ανθρώπινες απώλειες των Ουκρανών οδηγούν σε αφανισμό του άρρενος κυρίως πληθυσμού της χώρας και σε ολοσχερή καταστροφή του παραγωγικού μηχανισμού και των υποδομών της.

Ο πόλεμος ξεκίνησε με την εντύπωση ότι θα απαιτούσε λίγες μόνο μέρες για να υποκύψει και παραδοθεί η Ουκρανία. Όμως το μίσος που κυριαρχεί για ιστορικούς λόγους στους Ουκρανούς απέναντι στους Ρώσους ενεργοποίησε αμυντικά το σύνολο του πληθυσμού. Ουσιαστικά όλοι οι άρρενες Ουκρανοί επιστρατεύθηκαν.

Οι Ουκρανοί στηρίζονται μεν με εξοπλισμό και οικονομικά από τη Δύση, αλλά η τελευταία πολεμά τη Ρωσία χωρίς να διακινδυνεύει ούτε έναν στρατιώτη. Μακροπρόθεσμα μπορεί τελικά να ηττηθεί η Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα θα έχει πάψει να υφίσταται και η Ουκρανία λόγω του αφανισμού του πληθυσμού της και πλήρως κατεστραμμένες τις πόλεις και τις υποδομές της.

Μία ακόμα ιδιοτυπία αυτού του πολέμου έγκειται στο ότι οι οικονομικές κυρώσεις που επιβλήθηκαν από τη Δύση στη Ρωσία πλήττουν ταυτόχρονα και τις χώρες που τις επέβαλαν. Ο πληθωρισμός που προκλήθηκε ως συνέπεια του πολέμου και των κυρώσεων μαστίζει κυρίως τις χώρες τις Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα η εξάρτησή τους από το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο της Ρωσίας τις απειλεί με ασφυξία αν ο Πούτιν διακόψει τον σχετικό εφοδιασμό τους. Η αντιδικία θα κριθεί από το αν η Ευρώπη αποδεχθεί το σύστημα πληρωμής σε ευρώ ή δολάρια που θα μετατρέπονται ταυτόχρονα σε ρούβλια, όπως ήδη δοκιμάζεται, ή θα καταλήξει σε διακοπή παροχής φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Ταυτόχρονα ο ευρωπαϊκός εγωισμός μας εμποδίζει να συμμεριστούμε τα προβλήματα πείνας που σύντομα θα αντιμετωπίσουν πολλές χώρες στη Μέση Ανατολή και Αφρική από την διακοπή τροφοδοσίας τους από τους σιτοβολώνες Ρωσίας και Ουκρανίας.

Καλύτερη εικόνα της παγκοσμιότητας που έχει αυτός ο ιδιότυπος πόλεμος είναι το ότι χώρες που συνολικά αντιπροσωπεύουν το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού αρνήθηκαν να συμπλεύσουν με το ΝΑΤΟ στην αναμέτρησή του με τη Ρωσία. Αναφέρω ενδεικτικά τις κυριότερες: Κίνα, Ινδία, Πακιστάν, Ινδονησία, Νότια Αφρική, Βραζιλία, Αργεντινή, Μεξικό, Σαουδική Αραβία, Ιράν. Συνολικά 43.

Ήδη ο στασιμοπληθωρισμός απειλεί την παγκόσμια οικονομία και από τις επιπτώσεις του δοκιμάζεται και η Ελλάδα. Και για σκεφθείτε στα μέσα της τουριστικής περιόδου, από την οποία αναμένουμε πολλά, να μας κόψει η Ρωσία το φυσικό αέριο. Και φυσικά ούτε θέλω να σκεφθώ αν η Ρωσία κάνει χρήση και πυρηνικών όπλων, όπως συνεχώς υπαινίσσεται.

Πηγή: tovima.gr

Γράφει ο Γιάννης Μαρίνος

Ο διακεκριμένος δημοσιογράφος και πολύτιμος συνεργάτης μου στον έντυπο «Οικονομικό Ταχυδρόμο» Αθανάσιος Παπανδρόπουλος αναδημοσίευσε το άρθρο μου αυτό στην ξεχωριστή ιστοσελίδα lykavitos.gr προσθέτοντας το ακόλουθο συμπληρωματικό σχόλιο:

Στην Ελλάδα, πάνω από ένα εκατομμύριο νοικοκυριά έχουν δει να κατάσχεται ο τραπεζικός τους λογαριασμός για 2.000 ευρώ χρέος προς την Εφορία, την ώρα που κανείς δεν έχει ασχοληθεί με τα 17,8 δισεκατομμύρια ευρώ ατασθαλίες που περιγράφονται στις πέντε τελευταίες εκθέσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου. Εκθέσεις που ποτέ δεν γίνονται ευρύτερα γνωστές εξάλλου διά ευνοήτους λόγους.

Κατά τα άλλα, ποιος γνωρίζει πού βρίσκονται και ποια είναι τα ποσά που προέρχονται από απαγωγές επιχειρηματιών και ληστείες τραπεζών;

Δεν θα έπρεπε, για παράδειγμα, να γνωρίζει η κοινή γνώμη πόσα λεφτά αποκόμισαν ο αρχιδολοφόνος (Κουφοντίνας) και τα τσιράκια του της «17 Νοέμβρη» από ληστείες και άλλες «προοδευτικές» δραστηριότητες; Δεν θα έπρεπε να μάθουμε τα δεκατέσσερα τελευταία χρόνια πόσο μας κόστισαν οι πυρπολήσεις της Αθήνας, οι δολοφονίες της Μαρφίν, οι τεράστιες ζημιές στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα; Είναι πολύ ενδιαφέρον να μαθαίνουμε από κάποια Pandora papers ότι ο πρώην βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ έχει 500.000 ευρώ κατάθεση σε κάποιον φορολογικό παράδεισο, πλην όμως στην τσέπη του Έλληνα φορολογουμένου το γεγονός δεν τον επηρεάζει. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει όμως με την εγχώρια και ανερχόμενη πραγματική και ορατή εγκληματικότητα και τη φαρισαϊκή ανοχή απέναντί της, με την εύκολη επίκληση του κράτους δικαίου. Κάποιος, φαίνεται, συγχέει την έννοια του κράτους που υπάρχει για να υπηρετεί τον πολίτη και τη μέσω του κράτους άσκηση εξουσίας. Και στην Ελλάδα των πελατών και όχι πολιτών, όπως και αλλού βέβαια, αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Στο οποίο δεν υπάρχει καμία απολύτως θέληση να δοθεί έστω και μεσοβέζικη λύση…

Τα λοιπά έπονται.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Ο υπουργός κ. Θεοδωρικάκος, κατά την ανακοίνωση των μέτρων καταπολέμησης της βίας, μας πληροφόρησε ότι η Αστυνομία κινητοποιήθηκε ήδη σε εκτεταμένες έρευνες στα στέκια των ποδοσφαιρόφιλων και έκλεισε δεκάδες εξ αυτών που λειτουργούν παράνομα.

Αφελές ερώτημα: Αφού και υπό το σημερινό καθεστώς λειτουργούσαν ανενόχλητοι δεκάδες σύλλογοι ποδοσφαιρόφιλων μολονότι παραβιάζουν τον νόμο, γιατί υπό το νέο καθεστώς δεν θα συνεχιστεί ανενόχλητη η παρανομία;

Πηγή: ot.gr

Μολονότι σε κάθε φράση που εκστομίζεται από το κόμμα αυτό επικαλούνται τη βούληση του λαού, να θυμηθούμε ότι το ΚΚ της Ρωσίας κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα, αφού στις εκλογές που προηγήθηκαν μετά την επανάσταση στις αρχές του 1917 υποστηρίχθηκε μόνο από το 25% των ψηφοφόρων. Αδιαφορώντας για το τι θέλει ο λαός, ο Λένιν κατήργησε τη βουλή και επέβαλε τη δικτατορία του προλεταριάτου, δηλαδή τη δικτατορία του κομμουνιστικού κόμματος με ό,τι ακολούθησε.

Πρότυπο του στυγνού αυτού συστήματος διακυβέρνησης ο ιδρυτής και πρώτος εφαρμοστής του, ο Λένιν. Ελπίζω ότι η κυρία Μποφίλιου και οι σιωπώντες απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία καλλιτέχνες δεν γνωρίζουν τις απόψεις και το ήθος του Λένιν. Να παραθέσω λοιπόν μερικά αποσπάσματα από δηλώσεις και υποδείξεις του προς τους οπαδούς του για να ξέρουν ποιον έχουν πρότυπο και δάσκαλο.

Ξεκινώ απ’ την πιο επίκαιρη:

• «Οι κομμουνιστές δεν υπήρξαν ποτέ ειρηνιστές!». Αρα παριστάνουν τους ειρηνιστές.
• «Το να λέμε την αλήθεια είναι μία αστική προκατάληψη. Το ψεύδος δικαιολογείται από τον διακαώς επιδιωκόμενο σκοπό μας».

Σ’ αυτό βασίζεται άραγε το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς;

• «Στην πολιτική δεν υπάρχει ηθική, παρά μόνο σκοπιμότητα». Το ηθικό πλεονέκτημα που λέγαμε.
• «Να είστε αδυσώπητοι και ανελέητοι. Ενθαρρύνετε τους τρομοκράτες των μαζών. Πυροβολήστε, εκτελέστε, χωρίς να ρωτήσετε κανέναν. Μην κυριεύεστε από βλακώδεις συναισθηματισμούς. Να εφαρμοστεί αλύπητα μαζική τρομοκρατία εναντίων των κουλάκων (την εφήρμοσε ο Στάλιν στην Ουκρανία προκαλώντας θάνατο από πείνα σε 5 εκατομμύρια αγρότες). Να κρεμαστούν τουλάχιστον 50 κουλάκοι και να φαίνονται από μακριά για να μπορεί να τους βλέπει ο λαός και να τρέμει». Εμπνευσμένος ανθρωπισμός.
• «Σε κάθε χώρα πρέπει να προκαλούμε το μίσος των πολιτών απέναντι στις κυβερνήσεις τους. Μόνο μια τέτοια δουλειά μπορεί να θεωρηθεί σοσιαλιστική. Οι πολιτικές ελευθερίες και η πραγματική δημοκρατία μας διευκολύνουν στο έπακρο». Τα έχει υπ΄όψιν του αυτά ο κ. Μητσοτάκης;
• «Ενα ψέμα ειπωμένο πολλές φορές γίνεται αλήθεια». Πώς μπορούμε να ξέρουμε πότε λένε πράγματι αλήθεια;

Σύμφωνα με εμπεριστατωμένη έρευνα του γάλλου αριστερού διανοούμενου Στεφάν Κουρτουά, το κόμμα των Μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Λένιν και αργότερα τον Στάλιν υπήρξε υπεύθυνο για τον θάνατο τουλάχιστον 25 εκατομμυρίων ατόμων στη Σοβιετική Ενωση. Στην Ελλάδα άραγε πόσων; Ισως θα μπορούσε να απαντήσει η ανθρωπίστρια κυρία Μποφίλιου.

Πηγή: ot.gr

Οι λαοί των χωρών που δέχονταν επίθεση από τον Χίτλερ δεν μετείχαν ενεργά στον αγώνα αλλά αποδέχονταν τα τετελεσμένα, με εξαίρεση τη Ρωσία (Στάλινγκραντ). Σε μια σειρά χωρών στον τελευταίο πόλεμο οι γερμανικές στρατιές σχεδόν παρήλαυναν στις χώρες που δέχονταν την εισβολή και μόνο για ελάχιστες μέρες και μάλλον συμβολικά η Νορβηγία κυρίως και η Γαλλία αντέταξαν κάποια αντίσταση.

Ακόμα και στην Ελλάδα η απόκρουση των Ιταλών πραγματοποιήθηκε κυρίως από τον στρατό και μάλιστα στα αλβανικά κυρίως εδάφη. Οταν ακολούθησε η επίθεση και των Γερμανών ολιγοήμερη ηρωική αντίσταση υπήρξε από τους φρουρούς μας μόνο στα σύνορα. Οταν αυτή κάμφθηκε, Γερμανοί και Ιταλοί εισέβαλαν στην Ελλάδα χωρίς να συναντήσουν οποιαδήποτε αντίσταση από τους αμάχους. Αντίσταση οργανώθηκε αργότερα, κατά τη διάρκεια της Κατοχής τόσο στην Ελλάδα όπως και σε κάποιες άλλες κατεχόμενες από τον Άξονα χώρες (Γαλλία, Γιουγκοσλαβία).

Στην Ουκρανία ο Πούτιν αντιμετώπισε απ’ την πρώτη στιγμή παλλαϊκή αντίσταση. Ολος ο άρρην πληθυσμός ετέθη σε επιστράτευση και γενικότερα ακόμη και παιδιά σχηματίζουν ζωντανά οδοφράγματα απέναντι στα ρωσικά τανκς. Ακριβώς αυτή η ιδιαιτερότητα, που προφανώς δεν ανέμενε ο Πούτιν, καθιστά τον πόλεμο αυτόν ιδιαίτερα επώδυνο για τον εισβολέα και με αμφίβολη συνέχεια. Διότι ναι μεν η τεράστια δύναμη πυρός που διαθέτουν οι Ρώσοι μάλλον θα κάμψει τελικά την ουκρανική αντίσταση και θα καταλάβουν ολόκληρη την Ουκρανία, όμως ποια θα είναι η συνέχεια;

Προφανώς ο Πούτιν δεν προτίθεται να εντάξει και πάλι με το ζόρι ολόκληρη την Ουκρανία στη ρωσική επικράτεια. Γιατί πέρα από το υψηλό οικονομικό κόστος που θα επωμιστεί με την ανασυγκρότηση ενός κατεστραμμένου κράτους, θα συνεχίσει να υφίσταται και τις συνέπειες του αντάρτικου που μάλλον θα συνεχιστεί από τον γενναίο αυτόν λαό. Εμμονή σε πλήρη έλεγχο της Ουκρανίας πιθανόν θα καταλήξει όπως ο πόλεμος στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν.

Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι η τόσο σθεναρή και ολοκληρωτική αντίσταση των Ουκρανών με εμπνευστή τον ηρωικό πρόεδρο Ζελένσκι έχει ιστορικές ρίζες. Μολονότι τους τελευταίους δύο αιώνες η Ουκρανία στην ουσία είχε ενταχθεί στην τσαρική και στην κομμουνιστική Ρωσία, ο λαός της αισθανόταν υπόδουλος και υφίστατο συνεχείς ταπεινώσεις.

Επιπλέον επί της στυγνής δικτατορίας Στάλιν οι ανθιστάμενοι στην κολεκτιβοποίηση ουκρανοί αγρότες αντιμετωπίστηκαν με λιμοκτονία. Πέντε εκατομμύρια ουκρανοί αγρότες πέθαναν από πείνα, την οποία οργάνωσε ο αδίστακτος Στάλιν και φυσικά δεν το ξέχασαν αυτό οι Ουκρανοί. Και ας το διέψευσε ο αθεράπευτα σταλινικός γενικός γραμματέας του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας.

Αυτή την αδιανόητη γενοκτονία αποκαλύπτει στο πολυσέλιδο βιβλίο της με τον τίτλο «Ο Κόκκινος Λιμός» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) η διάσημη δημοσιογράφος και καθηγήτρια στο London School of Economics Anne Applebaum, όπου περιέχεται και γραπτή δήλωση του Στάλιν: «Αξίζει να πεθάνουν οι ουκρανοί αγρότες».

Όταν η ΛΑΡΚΟ ιδρύθηκε το 1963 από τον αείμνηστο Μποδοσάκη Αθανασιάδη ευτύχησε να έχει αμέσως υψηλά κέρδη, καθώς ήταν η μόνη μεγάλη παραγωγός νικελίου στην Ευρώπη, ιδιαίτερα περιζήτητο κυρίως από τις αυτοκινητοβιομηχανίες, και με λίγους ανταγωνιστές διεθνώς. Δυστυχώς πολεμήθηκε όσο λίγες ιδιωτικές επιχειρήσεις από την Αριστερά, τα συνδικάτα και τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα του Ανδρέα Παπανδρέου με αποτέλεσμα να κρατικοποιηθεί και να εξελιχθεί έκτοτε στο πιο σκανδαλώδες πρυτανείο εργαζομένων και μη εργαζομένων. Με μέσο κόστος ανά εργαζόμενο 44.000 ευρώ ετησίως, στους 1.080 που απάρτιζαν το προσωπικό της παρέχονται δωρεάν σπίτια με φως, νερό, τηλέφωνο, όχι μόνο στους πράγματι εργαζομένους, αλλά και σε εργολάβους και πρώην υπαλλήλους που εξακολουθούν να παραμένουν σε αυτά τα σπίτια με το έτσι θέλω.

Πέρα από το προκλητικό τους μισθολόγιο, τα πριμ παραγωγικότητας ακόμα και για ζημιογόνες περιόδους και τα επιδόματα ετοιμότητας, εφαρμόζει και γενναιόδωρο στεγαστικό πρόγραμμα, ενώ παρέχεται ακόμα και ασφαλιστική κάλυψη των εργαζομένων σε ιδιωτική εταιρεία για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Οι γενναιόδωρες διοικήσεις της ΛΑΡΚΟ, διορισμένες από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έφτασαν να παρέχουν στέγαση και σε τρίτους, όπως εργαζομένους εργολάβων και εργολάβους. Περιττό να σημειωθεί ότι η χρεοκοπημένη εταιρεία δεν πληρώνει το ρεύμα της ΔΕΗ χάρη στο οποίο λειτουργούν οι βιομηχανικές μονάδες της, ούτε τα ασφάλιστρα στα ασφαλιστικά ταμεία χωρίς να συγκινείται κανείς αρμόδιος. Αντίθετα ακόμη και σήμερα παρέχονται αυξήσεις αποδοχών σε μια ουσιαστικά χρεοκοπημένη επιχείρηση. Η ΛΑΡΚΟ, παρά τα τεράστια οικονομικά της προβλήματα (αν ήταν ιδιωτική θα είχε πτωχεύσει και κλείσει προ πολλού και οι διοικήσεις της θα είχαν βρεθεί ενδεχομένως και στη φυλακή), συνέχισε έως το 2009 να φορτώνεται με νέο προσωπικό, αφού πάνω από 600 εργαζόμενοι προσελήφθησαν από την εταιρεία τα τελευταία χρόνια με ετήσιο κόστος 31.000 ευρώ ανά εργαζόμενο.

Από τη σημερινή κυβέρνηση ξεκίνησε διαδικασία επανιδιωτικοποίησης της εταιρείας και ήδη έχει εκδηλωθεί σχετικό διεθνές ενδιαφέρον αλλά όπως και κάθε προηγούμενη κυβέρνηση και τη σημερινή συνέχει το άγχος του πολιτικού κόστους από το ποια θα είναι η τύχη του προσωπικού της εταιρείας αλλά και λόγω πίεσης της αντιπολίτευσης. Είναι αυτονόητο ότι οι νέοι ιδιοκτήτες δεν θα έχουν κανέναν λόγο να μη διατηρήσουν τους αναγκαίους και χρήσιμους εργαζομένους αλλά χωρίς τα ασύλληπτα προνόμιά τους, κύρια αιτία της χρεοκοπίας της εταιρείας.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ