Ο Αλέξανδρος έφτασε στον Γόρδιο τον Μάρτιο του 333 π.χ. και παρέμεινε εκεί, για μικρό χρονικό διάστημα, για να αναπαυθεί ο στρατός μετά από την μεγάλη πορεία.  Στο ανάκτορο των παλαιών βασιλέων της Φρυγίας, βρισκόταν του άρμα του Γόρδιου, ως ανάθημα στον Δία. Ο ζυγός ήταν τόσο περίπλοκος, δεμένος με φλοιό κρανιάς, ώστε δεν φαινόταν πουθενά η αρχή του.

Σύμφωνα με την παράδοση, όποιος έλυνε τον Γόρδιο δεσμό, θα κυριαρχούσε στην Ασία. Ο Αλέξανδρος, πήγε στο ανάκτορο, εξέτασε τον δεσμό και τον έλυσε εύκολα. Ο τρόπος που χρησιμοποίησε, παραμένει μυστήριο. Η πιο διαδεδομένη άποψη υποστηρίζει ότι έκοψε τον δεσμό, αναφωνώντας, «ότι δεν λύεται, κόπτεται».

Πάντως, με όποιο τρόπο και να τον έλυσε ο Αλέξανδρος, η πράξη του συμβολίζει κάθε τι που είναι δυσεπίλυτο στην προσωπική ή επαγγελματική ζωή, αλλά και στην πολιτική (ιδιαιτέρως) , ο συμβολισμός παραμένει διαχρονικά αναλλοίωτος. Δείχνει την αποφασιστικότητα, αρμοδίων παραγόντων (και μη) προκειμένου να παρθούν αποφάσεις, που θα δώσουν λύσεις. Γι’ αυτό χρειάζεται μυαλό και δράση, ιδιαίτερα στον κρατικό τομέα, όπου χρονίζουν ζητήματα, τα οποία μπορούν να λυθούν, αλλά παραπέμπονται στις καλένδες, λόγω ωχαδερφισμού.

Η μόνιμη επωδός είναι: «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Κι αυτό γίνεται γιατί δεν υπάρχει θέληση και έμπνευση. Θα αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα και θα ακολουθήσουν- προσεχώς- κι άλλα. Στο κέντρο της Αθήνας (Σύνταγμα, Φιλελλήνων, στήλες Ολυμπίου Διός κλπ) παρατηρείται κάθε μέρα, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, μεγάλη κυκλοφοριακή συμφόρηση, γιατί σταθμεύουν τα θηριώδη τουριστικά λεωφορεία και τα πούλμαν, τα οποία μεταφέρουν τους τουρίστες, προκειμένου να επισκεφτούν την Ακρόπολη και άλλα μνημεία. Καλοδεχούμενοι όλοι οι ξένοι. Το πρόβλημα, όμως, με την κυκλοφοριακή συμφόρηση πρέπει να λυθεί, γιατί ταλαιπωρεί- κάθε μέρα- χιλιάδες συμπολίτες μας.

Βέβαια, δεν υπάρχει σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος, για να λύσει τον «Γόρδιο Δεσμό». Λύσεις, όμως, μπορούν να δοθούν, εάν οι κάθε είδους αρμόδιοι, μπορούσαν να ασχοληθούν με το πρόβλημα και όχι να διακατέχονται από ωχαδερφισμό. Φίλος, αναγνώστης του ‘’Λυκαβηττού’’ πρότεινε μια διέξοδο στο πρόβλημα. Στον πεζόδρομο, που ο προηγούμενος δήμαρχος κ. Μπακογιάννης, είχε πει την φαεινή ιδέα, προκειμένου να γίνει «περίπατος», όταν στην ακριβώς επάνω πλευρά, υπάρχει άπλετος χώρος για περιπάτους στον χώρο του Ζαππείου, θα μπορούσε να δοθεί για πάρκινγκ στα τουριστικά λεωφορεία, αφού από τον δρόμο εκείνο διέρχεται μόνο το τραμ.

Ο νυν δήμαρχος κύριος Δούκας, ο οποίος ποδηγετείται από διάφορες «ομάδες» προς το παρόν αγρόν αγοράζει. Το ίδιο συμβαίνει και με άλλες κρατικές υπηρεσίες (συγκοινωνιών, τροχαίας κλπ), οι οποίοι περί άλλων τυρβάζουν. Προφανώς, θα αναμένουμε έναν Μεγαλέξανδρο για να λύσει, έναν ακόμη «γόρδιο δεσμό», από τους χιλιάδες οι οποίοι είναι διάσπαρτοι στην ελληνική επικράτεια. Υπάρχει κανείς να απαντήσει; Θα αναμένουμε. Πάντως, οι τουρίστες δεν πρόκειται να διαμαρτυρηθούν, γιατί αφενός γνωρίζουν ότι πρέπει να τηρούν τα μέτρα και αφετέρου, θα περπατήσουν άλλα 200 με 300 μέτρα…

Γράφει ο Γιάννης Μιχαήλ

Δεν εκπλήσσομαι με την στάση αυτή, επειδή το ‘’έργο’’ της αντιπολίτευσης είναι να «βγάλει ξύγκι από την μύγα», με την έννοια ότι για να διατηρούν την επαφή τους, με τα γλίσχρα ακροατήρια που τους ακολουθούν, έχουν στόχο να κατακεραυνώνουν την κυβέρνηση, ακόμα και για γεγονότα ήσσονος σημασίας. Αναφαίρετο δικαίωμα των κομμάτων που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, (το οποίο είναι και Συνταγματικά κατοχυρωμένο), έχει σχέση με τον έλεγχο των κυβερνητικών πεπραγμένων και παράλληλα την κατάθεση προτάσεων, σύμφωνα με την ιδεολογική τους τοποθέτηση.

Έτσι λειτουργεί η Δημοκρατία, η οποία είναι γέννημα της αρχαίας Ελλάδος και αυτό τεκμαίρεται από το γεγονός, ότι σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου, στην μεγάλη πλειοψηφία, όλοι ομνύουν στο όνομα της Δημοκρατίας. Στα Δημοκρατικά καθεστώτα, η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία αντιπολιτεύεται, κάνοντας κριτική (ακόμα και σκληρή) στα πεπραγμένα της κυβέρνησης, ενώ παράλληλα ξεδιπλώνει τις δικές της προτάσεις, οι οποίες εάν εκτιμηθούν από τους ψηφοφόρους, τότε στις εκλογές, θα υπάρξει κυβερνητική μεταβολή.

Στην χώρα μας, δυστυχώς o αντιπολιτευτικός λόγος των κομμάτων είναι ελλιπής. Γι’ αυτό και υπάρχει η χαοτική διαφορά, ανάμεσα στην κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό το γεγονός, το οποίο αντιστρατεύεται και την λογική, ότι στα Δημοκρατικά καθεστώτα, υπάρχουν πάντοτε εναλλαγές των κομμάτων.

Η κατάσταση αυτή, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα, έχει σχέση με μια φράση, από την βαριά κληρονομιά, που μας άφησε ο Όμηρος. Και η φράση αυτή είναι «έπεα πτερόεντα», δηλαδή «τα φτερωτά λόγια, τα λόγια του αέρα». Δυστυχώς τέτοια λόγια χρησιμοποιεί η αντιπολίτευση και πάνω στην απελπισία της αναρωτιέται: «Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε»;

Και απαντούν με απειλές και χυδαίες εκφράσεις. Ο γνωστός και μη εξαιρετέος, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Παύλος Πολάκης, ο οποίος εξασκεί και το επάγγελμα του ιατρού, επιτέθηκε στο σκιτσογράφο Ηλία Μακρή αποκαλώντας τον «βδέλυγμα και λυξόνταρμα», επειδή τον ενόχλησε ένα σκίτσο του.

Ο μπρουτάλ Κρητικός, όχι μόνον δεν έχει την αίσθηση του χιούμορ, αλλά κάθε φορά σε ανάλογα δημοσιεύματα, αντιδρά με πεζοδρομιακές εκφράσεις. Δεν υποστηρίζω, ότι έπρεπε να διαθέτει ως πολιτικός άνδρας ένα εκατοστημόριο ήθους, αλλά- τουλάχιστον- να γνωρίζει, ότι οι πολιτικοί βρίσκονται πάντα στην προτίμηση των σκιτσογράφων, γιατί είναι πρόσωπα που με τις καθημερινές παρεμβάσεις, προκαλούν το ενδιαφέρον των αναγνωστών.

Προφανώς αυτά είναι ψιλά γράμματα για τον μονίμως συνοφρυωμένο Παύλο, ο οποίος κάθε φορά είναι έτοιμος να τραβήξει από το θηκάρι του, την «κρητική μαχαίρα».

Πέρα από την νοοτροπία του αυτή, ο Πολάκης αγνοεί την πολιτική ιστορία της χώρας και την σχέση πολιτικών και γελοιογράφων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Φωκίων Δημητριάδης, ή Φώκος όπως τον αποκαλούσαν όλοι.

Συνήθιζε να φιλοτεχνεί γελοιογραφίες πολιτικών, υπογραμμίζοντας ένα χαρακτηριστικό τους, το οποίο τους ακολουθούσε ως σημείο αναφοράς. Το 1959, ο τότε υπουργός Προεδρίας, κατέβασε μια παράσταση των «Ορνίθων» του Αριστοφάνη. Έκτοτε ο Δημητριάδης ζωγράφιζε διαρκώς στο «Βήμα» μια κότα δίπλα στον Τσάτσο. Όταν κάποτε βρέθηκαν σε μια εκδήλωση, ο Τσάτσος ρώτησε τον Δημητριάδη «γιατί με ζωγραφίζετε πάντα με μια κότα». Και ο μέγιστος Φώκος απάντησε: «Το ίδιο ακριβώς με ρωτά και η κότα». Αυτές ήταν στιγμές του ελληνικού μεγαλείου.

Σήμερα επικρατούν δυστυχώς, μίσος και εχθροπάθεια. «Ω καιροί, ώ ήθη», είχε πει ο Κικέρωνας, σε ομιλία του εναντίον του Κατιλίνα. Ισχύει και σήμερα η φράση εκείνη.

Του Γιάννη Μιχαήλ

Βέβαια, η θέση αυτή, ελέχθη καθ’ υπερβολήν, διότι ένα κύμα αλλαγών, χρειάζεται και το κατάλληλο πολιτικό προσωπικό για να το υλοποιήσει. Έτσι έριξε την προειδοποιητική βολή, σπάζοντας τους «αδύναμους κρίκους», στην κυβερνητική αλυσίδα. Και ένας από αυτούς – κατά κοινή ομολογία – είχε σχέση με την ασφάλεια των πολιτών, η οποία το τελευταίο χρονικό, διάστημα έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις.

Δεν θα ρίξουμε το ανάθεμα, στους αποχωρήσαντες από το υπουργείο (υπουργός και υφυπουργός), γιατί πιστεύουμε ότι πάντοτε οι επιλογές για την συγκρότηση υπουργικού συμβουλίου, θα πρέπει να γίνονται με γνώμονα, τη γνώση των υπουργών, για το αντικείμενο, με το οποίο θα ασχοληθούν.

Άλλωστε η πολιτική θεωρία αυτό μας διδάσκει. Δεν είναι κάθε βουλευτής παντογνώστης, ώστε να καταλαμβάνει κάθε καρέκλα, η οποία του προσφέρεται. Έτσι, λοιπόν, εδώ ταιριάζει η γνωστή φράση: «έκαστος εφ’ ω ετάχθη», την οποία είχε πει ο Ηρόδοτος (αλλά την χρησιμοποίησε και ο Απόστολος Παύλος, στην επιστολή προς Κορινθίους). Σημαίνει δε «καθένας για τον σκοπό που είναι προορισμένος». Δεν κάνουμε όλοι για όλα.

Και για να ευθυμήσουμε ολίγον, να υπομνήσουμε στον ποδοσφαιρόφιλο πρωθυπουργό, ότι σε κάθε ομάδα, ο προπονητής χρησιμοποιεί τους ίδιους ποδοσφαιριστές στην ίδια θέση. Δεν κάνει – δηλαδή – ροτέϊσον (όπως υπενόησε πριν από λίγο καιρό ο Μητσοτάκης ότι θα κάνει στο κυβερνητικό σχήμα).

Αίφνης ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, έχει ένα παρελθόν επιτυχημένο στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Τον επανέφερε τώρα. Τέτοια στελέχη, που άφησαν την σφραγίδα τους σε συγκεκριμένα υπουργεία, πρέπει να αναζητήσει και να τα τοποθετήσει ο πρωθυπουργός, στο κυβερνητικό σχήμα.

Ο κόσμος, που στηρίζει τη ΝΔ, εμφανίζεται δυσαρεστημένος από την κυβερνητική τακτική, σε πολλούς τομείς, όπως είναι η ακρίβεια, η βία στα γήπεδα, η ασφάλεια, οι χαμηλοί μισθοί και συντάξεις, η υγεία, η παιδεία κλπ.

Αυτά πρέπει να θεραπεύσει, ο αρχηγός της Κυβέρνησης. Και να μην επαναπαύεται στις νικηφόρες επιτυχίες του, γιατί τώρα παίζει χωρίς αντίπαλο στο πολιτικό τερέν. Καλή Φώτιση.

Γράφει ο Γιάννης Μιχαήλ

Όλη αυτή η σαπίλα, η οποία- δυστυχώς- επωάζεται μέσα και έξω από τους αθλητικούς χώρους, έχει τις ρίζες της τα άγρια ένστικτα, τα οποία εκδηλώνονται, με αφορμή την «πίκρα της ήττας» ή «του αβυσσαλέου μίσους», εναντίον του αντιπάλου, ο οποίος θεωρείται εκ προοιμίου εχθρός και πρέπει να «τιμωρηθεί». Και η ποινή του θα είναι ακόμα και αφαίρεση της ζωής.

Ο κατάλογος των θυμάτων είναι πολύ μεγάλος όσο και η λήθη της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης, η οποία τις πρώτες ώρες του εγκλήματος μπορεί να συνταράσσεται, αλλά γρήγορα παρόμοια γεγονότα διαγράφονται από την μνήμη ή αναμοχλεύονται όταν συμβαίνει το επόμενο επεισόδιο. Τα δύο πρόσφατα θύματα, της οπαδικής βίας, ήταν ο Άλκης Καμπανός, από την Θεσσαλονίκη, ο οποίος δολοφονήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2022, από απροσδόκητη επίθεση, στην περιοχή Χαριλάου, από οπαδούς του ΠΑΟΚ, επειδή το θύμα υποστήριζε τον Άρη. Οι δράστες, 7 από τους 12 τιμωρήθηκαν με ισόβια. Στις 7 Αυγούστου, το περασμένο καλοκαίρι, χούλιγκαν της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, δολοφόνησαν στην Νέα Φιλαδέλφεια τον 29χρονο Μιχάλη Κατσουρή. Οι δράστες αγνοούνται.

Το 1983, δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Άρης Δημητριάδης 18 ετών, ο οποίος βρέθηκε στην περιοχή Χαριλάου και πλήρωσε με την ζωή του, την ερώτηση, πόσο έληξε το ματς Παναθηναϊκού- Άρη. Τρία άτομα που άκουσαν την ερώτηση και την πλάκα που έκανε ο νεαρός στην παρέα του, επειδή ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει 5-1, όρμησαν εναντίον του και τον δολοφόνησαν, αφού τον χτύπησαν ανελέητα και κατόπιν τον μαχαίρωσαν.

Το 1995, δολοφονήθηκε στην Γλυφάδα, ο Γιώργος Καρνέζης μετά τον αγώνα βόλεϊ «των αιωνίων», από οπαδούς του Ολυμπιακού. Ένα άλλο θύμα ήταν ο Μιχάλης Φιλόπουλος, 22 ετών μετά από συμπλοκή των φιλάθλων Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού, σε «τυφλό ραντεβού» στην λεωφόρο Λαυρίου.

Το τελευταίο θύμα είναι ο 31χρονος αστυνομικός που χτυπήθηκε με ναυτική φωτοβολίδα μετά τον αγώνα βόλεϊ Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού. Για τα πολλαπλά επεισόδια που έχουν λάβει χώρα, ανάμεσα σε οπαδούς διαφόρων ομάδων, σε όλη την επικράτεια, ας μην γίνεται λόγος. Ο κατάλογος είναι ατελεύτητος. Μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, εντός και εκτός γηπέδων, ας μην μεμψιμοιρούν κάποιοι, ότι μένουν άδεια τα γήπεδα. Μετά τις δολοφονίες νέων ανθρώπων και τους πολλούς τραυματισμούς για τα γεγονότα τα οποία πολλοί θρηνούν και περισσότεροι ξεχνούν, (εκτός από τις οικογένειές τους), οι άδειες κερκίδες για ένα δίμηνο, ας θεωρηθεί τιμή στην μνήμη τους.

Εκτός από την μνήμη των θυμάτων, θα πρέπει κάποια στιγμή να υπάρξει και η τιμωρία των δολοφόνων για να επιβεβαιωθεί η λατινική φράση «Dura lex, sed lex», δηλαδή «σκληρός ο νόμος, αλλά νόμος».

Ο λόγος για τον Στέφανο Κασσελάκη, ο οποίος από την ημέρα που επέστρεψε στα πάτρια εδάφη από την Αμερική, έβαλε «φωτιά στα τόπια», στους τηλεοπτικούς- ραδιοφωνικούς διαύλους, πότε με τις ασαφείς δηλώσεις του, πολύ δε περισσότερον με την ιδιωτική του ζωή.

Δικαίωμά του. Όμως, οι παρεμβάσεις του, οι οποίες απευθύνονται στους Έλληνες πολίτες, υπόκεινται σε κριτική, γιατί ο αρχηγός κόμματος δίνει το στίγμα, για τις ικανότητές του να διαφεντεύει- εάν το αποφασίσει ο λαός- την πορεία της χώρας. Η μέχρι σήμερα πορεία του, δεν θα ήταν δυνατόν να χαρακτηριστεί ως επιτυχημένη.

Κι αυτό το γεγονός τεκμαίρεται από τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις, οι οποίες κατέδειξαν περίτρανα, ότι ο ευειδής Στέφανος, βρίσκεται σε χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις, σε τέλεια αντίθεση, με όσα ανέμεναν οι θερμόαιμοι χειροκροτητές του στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Οι παρεμβάσεις του, όπως η πρόσφατη από την Βουλή όζουν μια παρακμιακή αντίληψη, προκειμένου ο νεόκοπος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ να καταδείξει ότι είναι επαΐων στο συνταγματικό δίκαιο. Γι’ αυτό με ένα παιδαριώδες κείμενο, ενημέρωνε τους μη μυημένους, τι γίνεται στο Κοινοβούλιο, αλλά και προειδοποιούσε  ότι στο ‘’σημερινό σύστημα, εμείς βάζουμε φωτιά’’.

Οι υπερφίαλες αυτές απόψεις, έχουν ήδη καταδικαστεί από τους νουνεχείς Έλληνες, μόλις χθες. Ο νεόκοπος Στέφανος, από τα πρώτα του κιόλας βήματα στην κορυφή του αριστερού μορφώματος κατασκευής του μέντορα του Αλέξη Τσίπρα, ‘’εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιπής’’.

Εάν δεν γνωρίζει τι σηματοδοτούν αυτές οι πέντε λέξεις, θα βρει την απάντηση σ’ έναν πίνακα (1635) τον Ρέμπραντ που βρίσκεται στην εθνική πινακοθήκη του Λονδίνου.

Ήταν οι πρώτες ώρες της ευφορίας, γι’ αυτό και δεν έλειψαν οι υπερβολές από το πλήθος των συγκεντρωμένων στην πλατεία Κουμουνδούρου, οι οποίοι προέβλεπαν ότι φθίνει ‘’η βασιλεία του Μητσοτάκη’’, αφού ο μοσχαναθρεμμένος, αμερικανοτραφής, σε εύθετο χρόνο, θα καταλάβει ‘’τα θερινά ανάκτορα’’, εκτοπίζοντας τον ‘’εχθρό του λαού’’ Κυριάκο. Ο ευειδής, όμως, Στέφανος, ο οποίος δεν έχει εντρυφήσει αρκούντως, στην ελληνική Γραμματεία εν γένει, δεν γνωρίζει και την γνωστή στους παροικούντες στην Ελλάδα παροιμία, που λέει: “Κάθε θαύμα τρεις ημέρες, το μεγάλο τέσσερις’’. Έτσι μετά το τριήμερο της ευωχίας, ο Στέφανος βρέθηκε την Δευτέρα, μπροστά σε αρκετές εκπλήξεις, οι οποίες, στην πολιτική κονίστρα της χώρας μας, έχουν καταγραφεί ως ‘’συντροφικά μαχαιρώματα’’.

Δεν θα αναφερθώ διεξοδικά ποιοι τον παρομοίασαν με τον γνωστό κωμικό Μπέμπε Γκρίλο ή τον Τραμπ, ή τον Τσε, όμως, αυτή η απαξίωση, φανερώνει περίτρανα ότι προσεχώς θα παραστούμε μάρτυρες καρατομήσεων στο ευαγές ίδρυμα της Κουμουνδούρου, αλλά και μαζικών αποχωρήσεων, από το συρρικνωμένο ήδη αριστερό μόρφωμα. Άλλωστε είναι ενδεικτική η στάση της Έφης Αχτσιόγλου, η οποία στην πρώτη συνάντηση με τον αρχηγό, μετά την συντριβή της στις εκλογές, είπε ‘’ευχαριστώ όχι’’ και αρνήθηκε την οποιαδήποτε συμμετοχή στο κονκλάβιο του ΣΥΡΙΖΑ. Κατόπιν όλων αυτών των καθημερινών πυρών κατά του αρχηγού, των παραιτήσεων, είναι ηλίου φαεινότερον , ότι ο νεόκοπος αρχηγός θα πάρει τα μέτρα του.

Για το καλό- βεβαίως- της συνοχής και της μακροημέρευσης ενός κόμματος, το οποίο ο συνεκτικός κρίκος, ήταν μόνον η προσμονή της επιστροφής στην εξουσία. Επειδή, όμως, το όνειρο αυτό είναι ‘’θερινής νυκτός’’, που πρώτος το αντελήφθη ο μεγάλος τιμονιέρης Αλέξης, θα δούμε προσεχώς και άλλα ενδιαφέροντα επεισόδια, με πρωταγωνιστή τον ‘’διάττοντα αστέρα’’ Στέφανο Κασσελάκη.

Γράφει ο Γιάννης Μιχαήλ

Επειδή, ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον, άρχισε να ξετυλίγεται ένα κουβάρι μυστηρίου, την αρχή του οποίου γνώριζε ο αποδράσας στον ναόν του Καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, μετά την αποκαθήλωσή του από την αρχηγία του μορφώματος με την επωνυμία ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας. Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο γεγονός, γιατί ακόμα και η κυρία Μπέτυ, δεν άντεξε το «μαύρισμα» του συντρόφου της για τρίτη φορά από τον ελληνικό λαό.

Μετά από αυτές τις εξελίξεις, ο αρχηγός του ΠΣ (δεν είναι το πυροσβεστικό Σώμα), δεν ήταν δυνατόν να παροπλιστεί και να παραμείνει ανενεργός στα άξενα ξένα. Έτσι ανέσυρε από το μπαούλο του, τον φίλτατο του Στέφανο, προκειμένου να παραδώσει την αρχηγία του ΣΥΡΙΖΑ, και να τον χρήσει χαλίφη στην θέση του χαλίφη. Τα γεγονότα που τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός καθ’ ημέρα, είχαν στο μενού την δραστηριότητα του Στέφανου, ο οποίος σε 15 μόνον  ημέρες όχι μόνο μπήκε στην λίστα των υποψηφίων για την προεδρία, αλλά φαίνεται ότι θα δώσει την μάχη μέχρις εσχάτων για την πρωτοκαθεδρία.

Μέχρι την άφιξη του στην Αθήνα, από το πολυτελές Μαϊάμι, ο Στέφανος ήταν πασίγνωστος, ποιος τι, που, από έναν περιορισμένο αριθμό συμπατριωτών μας, γιατί από μικρός ζούσε στην «μαύρη ξενιτειά». Τον γνώριζε πολύ καλά μόνο ο Πολάκης, γιατί είναι γνωστός «κυνηγός ταλέντων», αλλά και ο ιεροψάλτης που κάθε μέρα ψέλνει τα απολυτίκια του Τσίπρα.

Έχοντας τέτοια στηρίγματα ο Στέφανος, χρησιμοποιώντας τις προφητείες του Παύλου («θα σας βάλω στην γη δύο μέτρα, «θα ξεδοντιάσω  το σύστημα δικαστών και δημοσιογράφων»), απέκτησε εν τω άμα ακροατήριο στο εχθροπαθές κέρας του ΣΥΡΙΖΑ, που θα τον τιμήσουν στις εκλογές της Κυριακής. Με αυτή την τακτική της σύγκρουσης, ο Στέφανος πιστεύει να γεμίσει ψήφους το «κασσελάκι του».

Επειδή, προφανώς, είναι απασχολημένος με τον προεκλογικό αγώνα, θα αναμείνουμε την επόμενη των εκλογών, να απαντήσει σε μερικά κρίσιμα ερωτήματα, βγάζοντας τον φερετζέ της υποκρισίας, με τον οποίο καλύπτει σε όλο αυτό το διάστημα μυστικά και ντοκουμέντα. Όσοι ζούμε στην Ελλάδα, πρώτη φορά μάθαμε για ένα νέο εφοπλιστή που θέλει να γίνει αρχηγός κόμματος, γι’ αυτό θα του αφιερώσουμε στίχους από ένα τραγούδι του Ψαραντώνη (καθότι Κασσελάκης- κρητικός) που λέει: «Γερή καρδιά στο μπέτι μου φαίνεται πώς θα έχω γιατί αλλιώς τα βάσανα που σέρνω πώς αντέχω». Νομίζω προφητικό….

Ο 35χρονος εφοπλιστής που είναι απόφοιτος πανεπιστημίων στις ΗΠΑ, αποφάσισε ξαφνικά, να αποτινάξει τον μανδύα του αμερικανοτραφούς εκατομμυριούχου που ζει στο Μαϊάμι και να επιστρέψει στην πατρώα γη, προκειμένου να ηγηθεί ενός κόμματος το οποίο κινείται σε ένα παράλληλο σύμπαν, με αυτά τα οποία ο Στέφανος Κασσελάκης πιστεύει και διακηρύττει.

Στην περίπτωση αυτή δύο τινά συμβαίνουν. Πρώτον: Ότι ο φέρελπις νέος διακατέχεται από ένα μιθριδατισμό (αποδέχεται πράγματα που προηγουμένως θεωρούνται ιδιαίτερα επικίνδυνα). Δεύτερον: να μπορέσει να μεταλαμπαδεύσει στην ελληνική κοινωνία τις καινοτόμες απόψεις του (όπως π.χ. την κατάργηση υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ή την ελευθερία έκφρασης του σεξουαλικού προσανατολισμού ενός εκάστου). Πάντως, ότι κι αν θέλει να επιτύχει, θα πρέπει να γνωρίζει ότι μπήκε σε λάθος πόρτα. Στο κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου, κατοικοεδρεύει ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα αριστερό μόρφωμα, το οποίο πολύ δύσκολα θα ενστερνιστεί τις «προχωρημένες απόψεις» του νεαρού εφοπλιστή. Ήδη άρχισαν τα Φίλη- α πυρά και έπεται συνέχεια. Υπάρχουν όμως κι άλλοι παράμετροι τις οποίες ο ευειδής Στέφανος (ωραίος και εμφανίσιμος) δεν έλαβε υπόψη του.

Είναι δυνατόν ένα κόμμα, το οποίο βρίσκεται απέναντι στο κέρδος και την επιχειρηματικότητα, να έχει (μελλοντικά) έναν αρχηγό με πάρα πολλά… ντόλλαρς στις Αμερικανικές τράπεζες και μέντορά του τον Παύλο Πολάκη, γνωστό πολέμιο οιασδήποτε νέας αλλαγής; Εκτός εάν και ο κύριος Κασσελάκης, έχει την ίδια άποψη με τον φίλο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος είχε επικαλεστεί την φράση του Μάο Τσε Τούγκ «μεγάλη αναταραχή υπέροχη κατάσταση» και αφού δεν την είδε απέδρασε στο Μαϊάμι.