Ο λόγος στην πολιτική δεν είναι απλώς γέφυρα φραστικής επικοινωνίας με το ακροατήριο. Έχει φορτίο και μνήμη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Στην εποχή που όλα καταγράφονται και μπορούν να ανακληθούν αστραπιαία, όσο συμβάλλει στην επικράτηση του πολιτικού, άλλο τόσο μπορεί να τον καταποντίσει.

Ύστερα από δύο μήνες λειτουργίας της ΕΛΑΣ, ο δημόσιος λόγος των στελεχών της — παρά τη θρυλούμενη εκπαίδευσή τους από τον καθηγητή Μαρατζίδη, ή… εξαιτίας της — αφήνει κενά. Δεν είναι θέμα απειρίας ή κατάρτισης.

Ο επικεφαλής του κόμματος, πιο έμπειρος από όλους, χειρίστηκε με ατελή πολιτικό λόγο ένα θέμα στο οποίο, προσωπικά, πλεονεκτεί.

Ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης εκτόξευσε δημόσια ότι, ως Πρωθυπουργός, «λαδώθηκε» για να εισηγηθεί νόμο στη Βουλή είναι ο ορισμός της συκοφαντικής δυσφήμισης — κατά τον Ποινικό Κώδικα.

Το είχε στο έλεός του. Αλλά η απάντηση «δεν θα τον μηνύσω γιατί κάθε φορά που τα λέει παίρνουμε μία μονάδα στις δημοσκοπήσεις» συνιστά αρνητική παιδαγωγική για τα στελέχη του.

Περιορίζει την υπεράσπιση της ηθικής του πολιτικού χώρου τους, την οποία οργανωμένα και από χρόνια επιχειρεί να ακυρώσει, ως πολιτικό πλεονέκτημα, η κυβερνητική προπαγάνδα.

Η, απολύτως καταρτισμένη, αρμόδια της ΕΛΑΣ για την Παιδεία, έδειξε ότι οι θέσεις για τα ΑΕΙ είναι πιο διάτρητες και από κεφαλοτύρι: είναι εναντίον της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ, όπως επιβάλλει το άρθρο 16 του Συντάγματος, αλλά αν βρεθεί στην κυβέρνηση, θα διατηρήσει όσα θα έχουν ιδρυθεί ήδη.

Το πιο εκπαιδευμένο στέλεχος της ΕΛΑΣ — όπως πρέπει να θεωρηθεί η προβαλλόμενη ως εμβληματική Θεώνη Κουφονικολάκου — έδωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ρεσιτάλ… αχρείαστου λόγου, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα εφαρμόσει το διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου…

Οι μυημένοι διακρίνουν μια ακόμη — μετά τις συγκοινωνίες χωρίς εισιτήριο — ερασιτεχνική αντιγραφή του δημάρχου της Νέας Υόρκης, που, κατά την εκπρόσωπο, «κομίζει κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς».

Ότι και αν κομίζει, επί του συγκεκριμένου θέματος υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά: ο Ζοχράν Μαμντάνι — που στη συνέχεια μάζεψε την απερίσκεπτη δήλωσή του — είναι ήδη δήμαρχος. Και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ πρόκειται να βρεθεί πράγματι σε συγκεκριμένο χρόνο στα όρια της δημαρχίας του.

Αντίθετα, η άφιξη του Νετανιάχου στην Ελλάδα δεν προβλέπεται και η διακυβέρνηση της ΕΛΑΣ δεν φαίνεται στον ορίζοντα — καθώς το 15% των δημοσκοπήσεων δεν συνιστά πλειοψηφία.

Όλα αυτά, μαζί και ταυτοχρόνως, που θα έλεγε ο Σαββόπουλος, υποδηλώνουν ότι στο στρατηγείο της Αμαλίας και στα «εργαστήρια της Ξενοφώντος» η επεξεργασία του πολιτικού λόγου μένει στα παραδοσιακά ξύλινα καλούπια της παλαιάς Αριστεράς.

Αν πρέπει να γνωρίζουν κάτι στην ΕΛΑΣ — με πρώτους τον πρόεδρό της και τη συμπαθέστατη δικηγόρο που προσωποποιεί ως πορτ παρόλ τις επικοινωνιακές αντιλήψεις του κόμματος — είναι αυτό που έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Γουίλ:

– «Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του».

Δεν ξέρουμε πώς θα καταρρεύσει η κυβερνώσα ΝΔ με τις πράξεις της, αλλά η αντιπολιτευόμενη ΕΛΑΣ με τον λόγο της, θα καταρρεύσει στην τηλεόραση.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Εν προκειμένω είναι δύο. Αμφότεροι εξωκοινοβουλευτικοί, αποτυχόντες στη κούρσα για την ηγεσία, χωρίς απήχηση στον κομματικό ιστό, αλλά εγωκεντρικοί και φιλόδοξοι.

Ο Χάρης Δούκας -αυτοξιολογούμενος ως βιονικός, ώστε να εκτελεί ταυτόχρονα καθήκοντα δημάρχου Αθηναίων και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε μια εσωκομματική επιτυχία:

Το πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ υιοθέτησε την πρότασή του για αποκλεισμό της μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ.  Συμβατό με την ιστορική φυσιογνωμία του κομματος.

Ο δήμαρχος ωστόσο επιχείρησε να το ξεχειλώσει, αναδεικνύοντας από τώρα το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Τσίπρα, με εκλογική σύμπραξη σε ενδεχόμενες επαναληπτικές εκλογές.

Χωρίς καν ο αρχηγός της νεόκοπης ΕΛΑΣ να έχει εκδηλώσει αντίστοιχες διαθέσεις…

Παρότι, αν το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να αναζητήσει συνεργασίες το ΠΑΣΟΚ, ευλόγως θα στρεφόταν σε όμορες δυνάμεις , η σπουδή του δεν καλύπτεται από την συνεδριακή απόφαση.

Η οποία όμως ισχύει στο ακέραιο και όποιος την αμφισβητεί βρίσκεται εκτός γραμμής.

Αν το κάνει ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.  Έχει όμως όταν η αμφισβήτηση εκδηλώνεται από μέλος της “ηγετικής ομάδας”, που είχε διεκδικήσει την ηγεσία και είναι αρμόδια για τον “πολιτικό σχεδιασμό”.

Ο σκορπιός και η φύση του

Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου αντιδρά θυμίζοντας το ανέκδοτο με τον σκορπιό, που δεν μπορεί να αποφύγει τη… φύση του.

Σε μια περίοδο που οι “πρωτοκλασάτοι” του ΠΑΣΟΚ όφειλαν να μετράνε τα λόγια τους, επιτέθηκε  με απρέπεια στον Δούκα, επειδή “δεν θα μπορούσε να φανταστεί πιο γελοία προσέγγιση».

Με αυτό το άλλοθι εκδήλωσε πάλι τις προτιμήσεις της προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Τον έχει χαρακτηρίσει ήδη “καλό Πρωθυπουργό”. Τώρα του έδωσε νέα εύσημα: “Αυτά τα χρόνια είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η αποδοχή της χώρας”. Τι άλλο χρειάζεται ένας Πρωθυπουργός από την …αντιπολίτευση;

Ή αλλιώς, τι είδους αντιπολίτευση κάνει το ΠΑΣΟΚ όταν στελέχη του εξυμνούν τον Μητσοτάκη, τους υπουργούς και την πολιτική του;

Επειδή δεν άρχισε ο Δούκας χειρών αδίκων, ο  Ανδρουλάκης βρίσκεται ξανά με το “πρόβλημα Δίαμαντοπούλου” στα χέρια. Ίσως περισσότερο από τότε που διατυμπάνιζε ότι “έχει πρόβλημα η εικόνα του”.

Η κυρία, με καταιγιστική επικοινωνιακή παρουσία, προσπαθεί να εμφανιστεί, πάνω από τον ίδιο. Ως θεσμός του ΠΑΣΟΚ, παρότι το εγκατέλειψε στα δύσκολα, επιχείρησε να στήσει κόμμα εναντίον του και φλέρταρε με το σύστημα Μητσοτάκη- με αμοιβαία καλή γνώμη για τον… ΄Αδωνι!.

Με “άκρες” στο μιντιακό σύστημα και υποβοηθουμένη από το προσωπικό της “Δίκτυο” και μια διαδικτυακή ομάδα “φίλων της”, υπερίπταται του ΠΑΣΟΚ και προκαταλαμβάνει τις επιλογές του.

Ο “επιτυχημένος” Μητσοτάκης

Είναι έμπειρη και ήξερε τι θα ακολουθήσει την προσβλητική επίθεσή της στον δήμαρχο. Το θέμα είναι αν πρόεδρός του της έχει εξηγήσει ποιου κόμματος στέλεχος είναι: πλην της συνεδριακής δέσμευσης, νοείται το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ να συμπράξει με τη σημερινή Δεξιά;  Ή να δίνει πόντους στη ΝΔ, της οποίας ηγείται ο Μητσοτάκης η ΕΥΠ οποίου τον παρακολουθούσε;

Αν αρχίσουν από τη Χαρ. Τρικούπη να του δίνουν συγχωροχάρτια, ο Τσίπρας θα τους στείλει λουλούδια και δεν υπάρχει λόγος να πάνε στις εκλογές… Και πάντως δεν είναι βέβαιο ότι θα  φτάσει ως τις κάλπες ο Ανδρουλάκης.

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπει κατάργηση του συνεδρίου, πόλωση με τα όμορα δημοκρατικά κόμματα και προαναγγελία συγκυβέρνησης με τον “επιτυχημένο στα δημοσιονομικά” Μητσοτάκη στον οποίο αναγνωρίζει ότι αναβάθμισε διεθνώς τη χώρα  -όταν τη κατέστησε δακτυλοδεικτούμενη και ουραγό…

Αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν την αποκαθηλώσει, τουλάχιστον, από το κομματικό ρετιρέ με αφαίρεση της αρμοδιότητας για τον πολιτικο σχεδιασμό που της έδωσε απερίσκεπτα, καλύτερα να στείλει από τώρα τα κλειδιά του κόμματος στον Μητσοτάκη….

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Προεξοφλεί ως διασφαλισμένη τη δεύτερη θέση στις εκλογές και επιδιώκει την πρώτη.

Η αισιοδοξία είναι κινητήρια δύναμη στην πολιτική, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει ότι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα κάνει «γκελ» στην κοινωνία. Ότι το εκλογικό σώμα θα τη βγάλει από τις επόμενες κάλπες με ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης —ίσως και παραπάνω.

Αν επικαλείται τις δημοσκοπήσεις της συγκυρίας —που τον φέρουν να ανταγωνίζεται την… Καρυστιανού και όχι το ΠΑΣΟΚ— και τις υιοθετεί, γιατί παραλείπει ότι τον αφήνουν πολύ πίσω από τον Μητσοτάκη, τον οποίο απειλεί να διαδεχθεί, εδώ και τώρα;

Η προσωπική αντιπαράθεση ως επικοινωνιακό εργαλείο

Κατά τη συμμετοχή του στο Φόρουμ του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», ο πρώην πρωθυπουργός είπε, σωστά, ότι χαίρεται για «την αλαζονεία με την οποία με αντιμετωπίζει ο κ. Μητσοτάκης» — τον οποίο όρισε ως «βασικό πολιτικό του αντίπαλο». Όπως άλλωστε και ο απερχόμενος Πρωθυπουργός… τον ίδιο!

Ακόμη πιο σωστά είπε «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» και «όλοι αλλάζουμε, αλλά ταυτόχρονα παραμένουμε ίδιοι». Παρ’ ότι δεν είναι ευδιάκριτη η αναλογία σε ό,τι τον αφορά.

Είναι όμως διακριτό ότι χρησιμοποιεί πλέον άλλα επικοινωνιακά εργαλεία. Διαφορετικά από την παραδοσιακή προβολή της ιδεολογίας του και της αντίστοιχης πολιτικής. Ίδια με τα εργαλεία του Μητσοτάκη. Πλέον επιχειρεί την αντιπαράθεσή τους ως πρόσωπα.

«Εγώ γεννήθηκα στους Αμπελόκηπους, σε ένα τριάρι διαμέρισμα εκατό τετραγωνικών, από μια μέση οικογένεια, δεν σπούδασα σε ξένα πανεπιστήμια, δεν πήγα στο Columbia, έμαθα αγγλικά σε συνοικιακό φροντιστήριο, γι’ αυτό δεν έχω καλή προφορά, δεν είχα νταντάδες ξενόγλωσσες, δεν ήμουν γιος πολιτικού, δεν μεγάλωσα σε κάποιο τζάκι».

Η «τελείως διαφορετική διαδρομή» του Μητσοτάκη δεν λέει πολλά για την έκβαση της αναμέτρησης μεταξύ τους, αν λάβουμε υπόψη την Ιστορία της πολιτικής. Περισσότερο στον κινηματογράφο συγκινούν αυτές οι διαφορές.

Με άλλα λόγια: δεν προκύπτει πώς ακριβώς αυτή η αυτοπαρουσίαση του δίνει σήμερα πλεονέκτημα – όταν τα στοιχεία της υπήρχαν στο παρελθόν και δεν τον ωφέλησαν.

Το πραγματικό πρόβλημα και το έλλειμμα εναλλακτικής

Μεταξύ μας: αν κάποιος είχε μεγαλώσει σε διαμέρισμα 60 τετραγωνικών και δεν είχε καν τη δυνατότητα να πληρώσει για φροντιστήριο αγγλικών, ή γεννήθηκε σε καλύβα, θα ήταν προτιμότερος για αντίπαλος του σημερινού Πρωθυπουργού;

Το πρόβλημα με τον Μητσοτάκη δεν είναι τα ξένα πανεπιστήμια στα οποία σπούδασε. Αντίθετα, του δίνουν τεχνική επάρκεια στον απαιτητικό χώρο της πολιτικής.

Άλλωστε ουδείς εμποδίζει να λέει τόσο συχνά και ο Τσίπρας «καταλαβαίνω τι σημαίνει να μη βγαίνει ο μήνας». Όπως δεν τον έχει εμποδίσει το κακόφημο οικογενειακό παρελθόν, ο χαρακτήρας του, ο ρηχός λόγος και η σκηνική αδεξιότητα.

Η πολιτική του είναι το πρόβλημα. Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με ηθικολογίες, ευχολόγια, εύκολες υποσχέσεις, αυτοβιογραφικά βιβλία και καλοπιάσματα κοινωνικών ομάδων.

Χρειάζεται καθαρή ιδεολογία, σαφής πολιτική, χειροπιαστό πρόγραμμα, οργανωμένο κόμμα, αξιόμαχο πολιτικό προσωπικό, γνήσια επαφή με την κοινωνική βάση, μιντιακή στήριξη.

Με εξαίρεση το τελευταίο, όλα στην περίπτωση της ΕΛΑΣ είναι άγνωστα ακόμη. Και η προσωπική σύγκριση στο δημόσιο χώρο, όσο και αν είναι υπέρ του Τσίπρα, δεν τον ωφέλησε ως τώρα ούτε μια φορά…

Λογικά κενά και πολιτικές ακροβασίες

Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έκανε μια δήλωση που δεν δείχνει τεκμηριωμένη από τα πράγματα -ως τώρα τουλάχιστον-: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέρει ότι στη δεύτερη κάλπη θα χάσει» και «θα δώσουμε μάχη να χάσει και στην πρώτη».

Εδώ υπάρχουν λογικά κενά και πολιτικές ακροβασίες. Αν δεν χάσει στην πρώτη, πώς θα υπάρξει δεύτερη; Και για να χάσει, ποιοι ακριβώς θα «δώσουν τη μάχη»;

Οι στρατιές της ΕΛΑΣ που δεν υπάρχουν —ακόμη τουλάχιστον; Οι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, Συριζαίοι που ήδη προσχωρούν στο κόμμα του και εξασφαλίζουν θέσεις στα ψηφοδέλτιά του;

Ο Τσίπρας θα πάρει μέρος στις επόμενες εκλογές με τον ίδιο προσωπικό εξοπλισμό που είχε στις προηγούμενες:

– Έχει καλή σκηνική παρουσία, οργανωμένο πολιτικό λόγο και πρωθυπουργική εμπειρία, έβγαλε τη χώρα από τον Μνημονιακό κύκλο και έλυσε το Μακεδονικό, ενώ οι κυβερνήσεις του δεν βαρύνονται με σκάνδαλα διαφθοράς και η εντιμότητα του ιδίου δεν αμφισβητήθηκε —ώστε να την προβάλει συνέχεια.

Από εκεί και πέρα όμως, έχει ποίκιλες επιβαρύνσεις που δεν αίρονται επειδή ο ίδιος τις αποδίδει σε έναν περιορισμένο κύκλο συνεργατών και υπουργών του – αφήνει πίσω ως «βαρίδια». Ούτε αποκτά εικόνα του σπαρασσόμενου πλανήτη επειδή πήγε ένα ταξίδι στην Αμερική και μιλάει με κάποιους περιθωριακούς στην Ευρώπη.

Επιπλέον, στα ελληνικά πράγματα τον βαρύνει η χαμένη ευκαιρία να ανασυντάξει τη Δημοκρατική παράταξη και να εξελιχθεί σε φυσικό επικεφαλής της. Αυτές οι ευκαιρίες δεν επαναλαμβάνονται — και ούτε είναι υπόθεση πολιτικού μάρκετινγκ.

Το ιδεολογικό μωσαϊκό και η ανάγκη για ανανέωση

Ως τι λοιπόν διεκδικεί τώρα την εκλογική νίκη; Ο συνδυασμός «Ριζοσπαστική Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Πολιτική Οικολογία» που προβάλλει, όχι μόνο δεν έχει πλειοψηφικά χαρακτηριστικά, αλλά οι εσωτερικές αντινομίες τους και η επιμέρους κατάσταση των «ρευμάτων» του τον καθηλώνουν, πανευρωπαϊκά.

Προφανώς ως κεντρικό πλεονέκτημα υπολαμβάνει τον εαυτό του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το στοιχείο υπάρχει —με μικρότερες αναλογίες από το παρελθόν προφανώς. Άλλαξαν οι καιροί. Αρκεί όμως για να φέρει πολιτική αλλαγή —ειδικά προβάλλοντας την «επιστροφή» ως αυτοσκοπό;

Πολύ σωστά λέει ότι «η πολιτική ζωή της χώρας χρειάζεται ανανέωση». Αλλά ο ίδιος δεν είναι ακριβώς «νέος», σίγουρα δεν είναι καινούργιος και κατά κανόνα η ανανέωση αρχίζει από την κορυφή —με άφθαρτους επικεφαλής.

Στο επιτελείο του Τσίπρα, λίγοι έχουν τις πολιτικές προϋποθέσεις να εκφράσουν την τάση της κοινωνίας να υιοθετεί νέα σχήματα. Και πάντως, όπως φάνηκε στις συγκεντρώσεις του, το ακροατήριό του απέχει από το να είναι νεανικό.

Ο αιθεροβάμων ηγέτης και οι δύο σκόπελοι

Θα μπορούσε να είναι προσόν ότι παίρνει τα πράγματα από την αρχή, αν δεν είχε προηγηθεί η αυτοκαταστροφική «Ιθάκη» που έπληξε την ικανότητά του να αποφασίζει έγκαιρα και να οικοδομεί σχέσεις εμπιστοσύνης.

Ό,τι ο πρώην Πρωθυπουργός λέει δίκην απολογισμού, «κυβέρνησα 4,5 χρόνια, έχω νίκες, έχω και ήττες», θα μπορούσε να διαβαστεί ως τεκμήριο πολιτικής ωρίμανσης.

Αλλά όταν ούτε καν δύο μήνες μετά το Θησείο —χωρίς, ακόμη, διακριτό κόμμα, σαφή ιδεολογία και καθαρές πολιτικές θέσεις— προβάλλεται ως προσωπικό επιχείρημα επικείμενης επιστροφής στην πρωθυπουργία, δείχνει ότι παραμένει αιθεροβάμων.

Ακόμη και να είναι με διαφορετικό τρόπο από το 2015, έχει δύο δυσχέρειες: Η πρώτη είναι ότι πριν «νικήσει τον Μητσοτάκη» πρέπει το κόμμα του να βγει από την κάλπη ισχυρότερο από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζουν τα μειράκια και οι ξεπερασμένοι που συνθέτουν το προσωπικό επιτελείο του.

Η δεύτερη είναι ίσως σημαντικότερη: οι πρόθυμοι να πειραματιστούν λιγοστεύουν και τα κορόιδα τελείωσαν.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Δεν επιτίθεμαι σε κανέναν. Τη γνώμη μου διατυπώνω. Αλλά η καλή πρόθεση του αναγνώστη με υποχρεώνει να γράψω ξανά σε πρώτο πρόσωπο- και ανέτρεξα στο αρχείο.

Πράγματι  πριν απο τις εκλογές του 2023 σημείωνα συχνά: «Αν ο Τσίπρας δεν αποσύρει τα “βαρίδια”, δεν εμφανίσει νέα κυβερνώσα ομάδα και δεν θέσει καθαρούς στόχους για τη χώρα, όποιος μείνει ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια, που έλεγε ο Κολοκοτρώνης». Το αποτέλεσμα το ξέρουμε…

Αμέσως μετά την εκλογική συντριβή του Ιουνίου έγραψα: «Προς θεού: όχι άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβει ο Τσίπρας ότι αν μείνει αυτό το -αθεράπευτο- κόμμα θα το παραδώσει στο όριο του 3% που το παρέλαβε;»

Τελικά ο πρώην Πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του απο την ηγεσία του κόμματος του  και σταδιακά άρχισε η συζήτηση για το ενδεχόμενο να ιδρύσει νέο κόμμα.

Ο φίλος του Σταμάτης Κραουνάκης, που μάλλον τον ήξερε καλύτερα απο όλους είπε προφητικά: «Δεν θέλει να ιδρύσει άλλο κόμμα, θέλει να ξαναγίνει Πρωθυπουργός».

Καθώς μπήκε το 2025 με τις συναφείς φημολογίες να εντείνονται, έχοντας ακόμη επικοινωνία μαζί  του, σημείωσα από αυτές τις στήλες:

«Πρώτο: Να αφήσει πίσω του την – από αξιοθρήνητη πολιτικά ως αντιαισθητική- κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό πεδίο και την προβληματική συμπεριφορά εξουσίας. Μαζί και τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη που τα προσωποποίησαν. Συν την ανίερη σύμπραξη με τον Καμμένο.

Αυτό που μπορεί να κρατήσει ο ίδιος, ως σήμα κατατεθέν του από εκείνη την περίοδο, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, η έξοδος από το Μνημόνιο και η προσωπική κυβερνητική ηθική του. Συν τη γενναία απόφαση να μην υιοθετήσει την «υπόδειξη» του Δημοψηφίσματος για έξοδο από την ευρωζώνη- που δεν ήταν ποτέ στα πλάνα του. Η αναδρομή στα υπόλοιπα τον βλάπτει.

Δεύτερο: να αναλάβει πρωτοβουλία συγκρότησης νέου πολιτικού φορέα εξ αρχής. Με νέο όνομα, νέα ΄ σύμβολα, νέα ηγετική ομάδα. Με ιδρυτική πράξη που θα ενσωματώνει τις προϋποθέσεις επικράτησης στην αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη…»

Ο αναγνώστης έχει δίκιο. Αυτό κάνει σήμερα ο Τσίπρας. Όχι επειδή το υπέδειξα εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά γιατί προφανώς είναι ό,τι πιο λογικό θα μπορούσε να κάνει.

Τα λάθη του Αλέξη Τσίπρα

Το  θέμα είναι ότι πριν από αυτό έκανε πολλά ακόμη που το ακυρώνουν. Να δούμε μερικά;

Πριν από όλα δεν αποχώρησε απο τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραιτήθηκε απο την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο σαν μαριονετίστας.  Έφυγε από τη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκε κι από τη κουζίνα του.

Έτσι λειτούργησε στην ανάδειξη και την αποκαθήλωση του Κασσελάκη. Ανάμεσα σε διάφορους σταθμούς… ταξιδιωτικής πολιτικής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και την ίδρυση του  επωνύμου Ινστιτούτου,  με το οποίο αντί για πολιτική έκανε… σεμινάρια. Εν τω μεταξύ ο Μητσοτάκης συνέχιζε να οργιάζει ατουφέκιστος- από τον Τσίπρα τουλάχιστον.

Μέχρι που ήλθε το απίστευτο: εγκατέλειψε  τον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά και τη Βουλή! Επί 28 μήνες μετά τις εκλογές δεν πήγε ούτε μια φορα να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη. Ούτε μια. Στην αρχή τον στένευε ο ρόλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες, στη συνέχεια έβρισκε κατώτερή του τη Βουλή- όπως έλεγαν συνεργάτες του και υπονοούσε ο ίδιος…

Η συνέχεια έβρεξε λάθη. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα δήλωνε: «Κάναμε λάθος με τη Νοβάρτις»; Με το συγκεκριμένο σκάνδαλο έκανε καριέρα στην αντιπολίτευση για καιρό. Ποιο ήταν το λάθος και ποιος το έκανε;  Δεν υπήρχε σκάνδαλο -και ποιος ευθύνεται γιατί δεν διαλευκάνθηκε;  Ή το λάθος ήταν ότι δεν αποφάσισε τη σύσταση Προανακριτικής, όπως εξομολογήθηκε αργότερα;  Υποδηλώνοντας ότι… τους τη χάρισε…

Το  δικό του “λάθος” έφταιγε και δεν έδειξε να συγκινείται απο τις διώξεις που υπέστη η  ακέραιη εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη- την οποία τα «θύματα» του λάθους του έστειλαν στο Ειδικό Δικαστήριο;  Οπου ουδόλως την υπερασπίσθηκε.

Όπως δεν υπερασπίσθηκε τους δημοσιογράφους του κλίματος του Κώστα Βαξεβάνη και της Γιάννας Παπαδάκου, που  πλήρωσαν τα -αδιάψευστα ως σήμερα- ρεπορτάζ τους στις εφημερίδες του για το σκάνδαλο. Και λίγο έλειψε να βρεθούν στη φυλακή …

Δεν είπε λέξη για τις δικαστικές περιφέρειες των προστατευόμενων μαρτύρων, ούτε για την εκ των πράγματων κατάργηση του θεσμού από τον Μητσοτάκη. Κι αυτό λάθος;

Συν το λάθος του Παππά, που έβαλε σε προσωπική “ταλαιπωρία” τους μιντιαρχες που ήθελαν νόμιμη τηλεοπτική συχνότητα;  Και κόντρα στο “λάθος” έβαλε τον Παππά στο ψηφοδέλτιο μετά τη καταδίκη του απο το Ειδικό Δικαστήριο.

Κι ύστερα ήλθαν οι μέλισσες: η μητέρα όλων των λαθών, η περιβόητη “Ιθάκη”.  Με το επιχείρημα ότι “δικαιούνται να πει τη δική του αληθεια για το 2015” έγραψε -στα 50 του- ολόκληρη αυτοβιογραφία αρχίζοντάς από τα παιδικά του χρονια.  Ήταν το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει και ανήκω σ’ αυτούς που είχαν προβλέψει τις συνέπειες…

Δεν αυτοπυροβολήθηκε απλώς επιστρέφοντας σε μια περίοδο που είχε κλείσει θετικά γι’ αυτόν. Διέσυρε  πρώην υπουργούς και στελέχη του και παρασύρθηκε σε αφηγήσεις που… δικαιώνουν  τους κεκράκτες του Μητσοτάκη όταν λένε: «Είδατε απο ποιους γλυτώσαμε;»

Ο λάθος Τσίπρας

Να μείνουμε σ’ αυτά. Το κόμμα ήλθε στη συνέχεια. Αλλά δεν δείχνει διάθεση να ενώσει τις δυνάμεις της Δημοκρατικης Παράταξης.  Απλώς επιδιώκει με την εγωιστική άνεση της σκηνικής παρουσίας του και η ευρύτερη μιντιακή στήριξη, που έχει πλέον απο ισχυρούς παραγοντες του κατεστημένου, ότι θα αρχίσει νέα προσωπική  καριέρα στην πολιτική. Αντί να καλέσει τα κόμματα που αντιμάχονται τον Μητσοτάκη, τα απαξιώνει, όταν δεν σιχτιρίζει τις ηγεσίες τους…

Με μόνη επιδίωξη την επικράτησή του. Για λογαριασμό της χώρας ή ως ρεβάνς για τον ίδιον; Αν είχε κατά νου το πρώτο θα έκανε τη θαρραλέα αυτοκριτική απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Από τον Αύγουστο του 2018 και εντεύθεν…

Στην πολιτική τα προσόντα, για να έχουν αξία, πρέπει να ζητηθούν από την κοινωνία. Και για να ζητηθούν πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη.  Κι εκεί πάσχει. Είναι όταν ένας άλλος Τσίπρας, αλλά ο   λάθος Τσίπρας.

Διαδοχή ή αντικατάσταση του Μητσοτάκη;

Η προοδευτική παράταξη χρειάζεται ηγεσία. Κάποιον με επάρκεια, πολιτικό εκτόπισμα, συγκρότηση και πολιτικό λόγο που να φτάνει στη βάση της κοινωνίας και να διαμορφώνει προοπτική πολιτικής αλλαγής.

Αλλά ηγεσία δεν σημαίνει  «χειροκρότημα» σε επιλεγμένες εμφανίσεις -δίκην σταρ- και στελέχωση με επιλεκτική επαναπρόσληψη Συριζαίων. Σημαίνει καθαρές θέσεις και καθαρές σχέσεις- και ανένδοτος πολιτικός αγώνας με στόχους για τη χώρα  και την κοινωνία. Γιατί η πολιτική δράση δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε υπόθεση προσωπικής καριέρας.

Η τριετής απουσία του από τις κοινωνικές διεργασίες, η πολιτική αδράνεια στα μέτωπα των αγώνων, δεν απολήγει σε κόμμα ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού, αλλά σε τεχνικό κατασκεύασμα με πρακτικές πολιτικού μάρκετινγκ.  Και ως τέτοιο δεν μπορεί να πάει μακριά…

Ο συλλογισμός “άσε να γίνουμε τώρα αξιωματική αντιπολίτευση και στις μεθεπόμενες εκλογές   καθαρίζουμε” παραμένει στον Κώστα Βουτσά: “Μωρέ, ας τρουπώσω και τα λέμε”. Τα κόμματα στις κάλπες δεν δίνουν Πανελλήνιες με σκονάκια.

Η πολιτική δράση δεν οργανώνεται με δημοσκοπήσεις, διευθυντήρια και άβατα. Αναπτύσσεται στο ανοιχτό πεδίο. Ο «μεταλλαγμένος» σπόρος της “επιστροφής” του ως τώρα περιορίζεται στον άνυδρο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ- ως αδέξια απόπειρασχεδόν ιερόσυλης αντιγραφής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ως εισηγητής μιας νέου τύπου ιδεολογίας μένει μακριά από τη δεξαμενή άντλησης πολιτικής ισχύος- τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και κατ’ επέκταση την πραγματική πολιτική ζωή- και αρκείται σε «εμφανίσεις»- με υποστήριξη από όσους κατηγγειλε ως διαπλοκή.

Αυτός δεν είναι ο Τσίπρας, που ψήφισε πέντε φορές η Δημοκρατική Παράταξη προτού τον εγκαταλείψει. Τα λάθη του κατέληξαν στη διάλυση του κόμματος του και αφαίρεσαν την πλειοψηφική δυναμική της Παράταξης, που πήγε είκοσι χρόνια πίσω. Όπως με τα λάθη του ΚΚΕ το 1945-‘46.

Κάποια ΜΜΕ του δίνουν περισσότερο χώρο και χρόνο και κάποιοι δημοσκόποι στρώνουν τον δρόμο. Πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι απλώς κάποιοι κύκλοι θέλουν να τον αξιοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις τους με τον Μητσοτάκη. Αν φροντίζει για τέτοιου είδους στήριξη πρέπει να είναι έτοιμος και για τα ανταλλάγματα που θα του ζητηθούν.

Για να επιστρέψουμε στην αρχή και στην παρατήρηση του αναγνώστη: Ο Τσίπρας σνομπάρισε την εντολή της λαϊκής ετυμηγορίας του 2023-  όπως είχε υπονομεύσει με το είδος της αντιπολίτευσης που -δεν= έκανε την πλεονεκτικότερη του 2019. Δεν “έκοψε” τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας πραγματική πρωτοβουλία ανασύνταξης της Δημοκρατικής Παράταξης.  Έστησε μια “μηχανή” για να τον ξεσκαρτάρει, με προσωπικά κριτήρια.  Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν του κάνει  ο Τσακαλώτος, αλλά του κάνει ο Βασιλειάδης και ο Καλογήρου.

Εξ αρχής μαστόρεψε ένα σχήμα που θα περιστρέφεται γύρω του. Δεν θα πάρει ίδιος νομιμοποίηση από την ΕΛΑΣ, αλλά η ΕΛΑΣ παίρνει από αυτόν. Δεν επιδιώκει την πολιτική αλλαγή, αλλά την αλλαγή της δικής του κατάστασης. Είχε δίκιο ο Κραουνάκης.

Για να το πετύχει, όμως, πήρε ένα δρόμο που εύστοχα περιέγραψαν ο Κ. Βαξεβάνης και άλλοι: δεν  οδηγεί στην αντικατάσταση του Μητσοτάκη, αλλά στη διαδοχή του.

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να  απαντήσουν στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας- ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους  ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς.

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι θέαμα;

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…

Θα περίμενε κανείς ότι εφόσον ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να το ανακοινώσει «το τιμημένο» θα άρχιζε από δυο πράγματα -που θα έκλειναν έναν λογαριασμό και θα άνοιγαν έναν άλλο:

Το πρώτο θα ήταν η αυτοκριτική του για τις επιλογές του από τον Καμμένο ως Κασσελάκη, για να λάθη που έφεραν την πρόωρη ήττα το 2019 και για την αδράνεια που ακολούθησε την εντολή να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του χώρου που οδήγησε σε συντριβή.

Προτίμησε να παρουσιάσει τον εαυτό σε συσκευασία νέου προϊόντος, σαν να απευθυνόταν σε χρυσόψαρα.

Το δεύτερο θα ήταν να δείξει διάθεση συνεννόησης με τις λοιπές δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Όχι να εμφανίζεται ως κομιστής της μαρμάρινης πλάκας με τις συνταγές ανατροπής του Μητσοτάκη- και να τον συναγωνίζεται  αλαζονεία «υπεροχής».

Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για το «ελληνικό Επινέ» και να θέσει τον εαυτό του- και τα προσόντα του που θα έλεγε ο Βενιζέλος- στη διάθεση όσων σπεύσουν στην πανδημοκρατική στρατιά, χρίσθηκε ηγέτης- χωρίς καν οπαδούς- και ανέλαβε την κυβερνητική προοπτική της παράταξης, ως εργολαβία που δεν του ανέθεσε κανείς.

Κληρονομεί τον εαυτό του

Άλλοι κληρονόμησαν στην πολιτική τους ανιόντες τους, αυτός κληρονομεί τον εαυτό του.

Αντί να εμφανιστεί ως κήρυκας ενότητας, λειτουργεί ως φορέας διχασμού και περαιτέρω  παραταξιακού κατακερματισμού, Ώστε να μην υπάρχει ισχυρός αντίπαλος της Δεξιάς στις επόμενες  εκλογές. Με τον υπολογισμό ότι θα δρομολογηθεί ο ίδιος για τις… μεθεπόμενες εκλογές.

Αντί να μιλήσει με ευγνωμοσύνη για τους δημοκρατικούς πολίτες που τον ανέδειξαν Πρωθυπουργό, τους αντιμετωπίζει από καθέδρας ως… ακολούθους του, που πρέπει να τον ψηφίσουν και τα  υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Όπως ανέλαβε το σκάνδαλο της Νοβάρτις….

Αντί να μιλήσει με εκτίμηση για το κόμμα με το οποίο έφτασε στο ρετιρέ της πολιτικής, το διασύρει. Αντί να δείξει σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ και το ιστορικό φορτίο του, εμφανισθηκε ως …κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να τιμήσει όσους αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια που ο ίδιος κάνει τουρισμό κατά του Μητσοτάκη, τους αντιμετωπίζει με περιφρόνηση…

Πολιτικό μάρκετιγκ

Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του  πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ απο τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.

Η αρχή του κόμματος του υπήρξε μια κακή αρχή. Στην ουσία είναι χειρότερη αν δει κανείς ποιοι έσπευσαν και ποια μέσα να τον καταστήσουν «θέμα προς συζήτηση». Η  «ιδρυτική» συμπεριφορά του συνιστά αρνητική παιδαγωγική στο δημόσιο βίο.

Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.

Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους.

Ένας εμπριμέ μπερντές

Η Κεντροαριστερά δεν είναι λίγο Κέντρο και λίγο Αριστερά. Λίγο Δημοκρατικός Καπιταλισμός και λίγο οικολογία. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κόμμα μου. Έχει ιστορία, παράδοση, ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, απευθύνεται σε συγκεκριμένα λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένο ύφος και ήθος. Η επίκλησή της δεν προσφέρεται για καριέρα…

Αυτό που πάει να σχηματίσει ο Τσίπρας είναι ένας εμπριμέ μπερντές, στον οποίο ο ίδιος θα κρύβει τους συνομιλητές, τους συνεργάτες του και τους στόχους του.  Στο Θησείο είδαμε μόνο τον έναν, οι άλλοι δεν «υπάρχουν» ως διαμορφωτές πολιτικής.

Ότι διέλυσε ως μαριονετίστας τον ΣΥΡΙΖΑ  δικό τους  θεμα. Άλλωστε αν θέλουν μπορούν να σώσουν τη παρτίδα. Αλλά ότι δίνει το τελειωτικό χτύπημα στη Δημοκρατική Παράταξη, είναι ασυγχώρητο. Γιατί μόνο ως σανίδα σωτηρίας προς τον Μητσοτάκη μπορεί νοηθεί αυτό που επιχειρεί…

Ο Παπανδρέου και ο Ζαχαριάδης

Το 1946 το ΚΚΕ πήγε αυτή την Παράταξη, με τη μέγα ΕΑΜική κληρονομιά της, δεκαετίες πίσω. Με κάποια αναλαμπή το 1981 μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της ως κυβερνώσα δύναμη, χάρη στον  Ανδρέα Παπανδρέου. Που ήταν λαϊκός ηγέτης με επάρκεια, συγκρουσιακή κουλτούρα και εμπροσθοβαρή αντίληψη των πραγμάτων και όχι «επιτυχημένη φίρμα» προς μίμηση και αντιγραφή.

Η κεκτημένη ταύτιση που έδωσε στην παράταξη έφτασε ως το δικό του 2015. Αυτό που δημιούργησε ο Παπανδρέου τον έφτασε στη νίκη.  Αλλά το μοιράσθηκε με τον Καμμένο και με το σόφισμα «πρώτη φορά Αριστερά».

Με αποτέλεσμα να διαλύσει το κόμμα του, να ακυρώσει την πλειοψηφική ταυτότητα της παράταξης και στο τέλος να παραδώσει στον Μητσοτάκη που όχι μόνο τον νίκησε ως αντιπολίτευση, αλλά τον ξετίναξε ως κυβέρνηση. Πρακτικά είναι ο δημιουργός και τροφοδότης του Νεομητσοτακισμού.

Ενώ τον άφησε ατουφέκιστο μετά το 2023, εμφανίζεται τώρα ως προνομιούχος αντίπαλός του -χωρίς πολιτικό φορτίο, ιδεολογία και στελέχωσή που μπορεί να αναμετρηθεί όχι μόνο με τον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς, αλλά και με όποιον ενδέχεται να βάλουν στη θέση του οι  χορηγοί  της…

Μετά και την παράσταση του Θησείου κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί όμως διαπιστώνουν ότι γίνεται ήδη Ζαχαριάδης…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Δεν τον περίμεναν μεγάλα πλήθη «μπαρτσελονικά» και οι ιντερνετικοί ωσεί παρόντες ήταν λίγο πάνω από 22.000, όπως δημοσιεύθηκε. Το ημίφως έκρυβε τα αραιωμένα και άσπρα μαλλιά: ο μέσος όρος ηλικίας των ακροατηρίων του παραμένει υψηλός.

Ήταν εκεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ του Λεκανοπεδίου – όχι ολόκληρος. Έλειπαν επίσης οι βουλευτές του, που θα τον ακολουθήσουν. Υπάκουσαν με δουλοπρέπεια —αντίστοιχη του «Πάλλας»— στην υπόδειξη να απουσιάσουν.

Η σκηνική παρουσία και η απουσία του «σπίρτου»

Όταν ο πρώην Πρωθυπουργός ανέβηκε στην εξέδρα, πρέπει να δοκίμασε την έκπληξη του Όρσον Ουέλς: «Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσοι λίγοι και εγώ να είμαι τόσοι πολλοί;».

Δεν τον περίμενε καν ο… εαυτός του. Υπήρχε ελάχιστος Τσίπρας μέσα στον Τσίπρα. Εξαιρετική σκηνική παρουσία και συγκροτημένος λόγος, με επικοινωνιακή άνεση περφόρμερ στη σκηνή. Αλλά από το παλιό «σπίρτο», μηδέν.

Δεν ενθουσίαζε και δεν είχε τίποτε καινούριο να πει. Το «πρόγραμμα των εφτά δεσμεύσεων» ήταν συνοπτική επανάληψη ευχολογίων.

Η συγκέντρωση δεν είχε παλμό και στο supporting, δύο καλοί ηθοποιοί πάσχιζαν να δώσουν πνοή σε απλοϊκά σκετσάκια, με ατάκες όπως: «Χωρίς τον Τσίπρα το Μνημόνιο θα έπαιρνε σύνταξη στην Ελλάδα». Τι μου λες;

Το αμφιλεγόμενο λογότυπο «ΕΛΑΣ»

Η θεατρική αποκάλυψη του πολυαναμενόμενου λογότυπου απογοήτευσε: ΕΛΑΣ! Ήταν σαν να τους έκανε πλάκα!

Απέχει από την προσδοκία διακριτής και εμπροσθοβαρούς πολιτικής ταυτότητας. Απλή σύνθεση χονδροειδών συμβολισμών. Συρραφή όρων, που δεν βγάζει —πολιτικό— νόημα.

Ως ΕΛΑΣ αναφέρεται η χώρα στην καθαρεύουσα – από ακροδεξιούς κυρίως. Ηχητικά, η Ελληνική Αστυνομία και το θρυλικό ένοπλο τμήμα της ΕΑΜικής αντίστασης. Οι συνειρμοί και με τα τρία ταυτοχρόνως είναι σχιζοφρενικοί.

Το «Ελληνική» είναι αυτονόητο, από «Συμπαράταξη» δεν υπάρχει ούτε δείγμα μέχρι τώρα και το «Αριστερή» -εκτός από δραματικά αυτοαναφορικό- μοιάζει με τρικ παράκαμψης του όρου «Αριστερά».

Η επίκληση της Ιστορίας και το «νέο» ΠΑΣΟΚ

Παρ’ ότι, κατά τον Τσακαλώτο, «ο Τσίπρας θεωρεί ότι η ιστορία της Αριστεράς τελείωσε γι’ αυτόν», παρουσίασε το κόμμα του ως… φορέα της κληρονομιάς του ΕΑΜ, της ΕΔΑ, του ΣΥΡΙΖΑ και του… ΠΑΣΟΚ!

Με αναφορές σε ό,τι πιο ηρωικό βρήκε πρόχειρο ο λογογράφος: από τον Βελεστινλή ως τον Μανδηλαρά.

Κληροδοσία από τις γενιές του «1-1-4», του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, δεν αναφέρθηκε —παρ’ ότι είχαν φυσική εκπροσώπηση στη συγκέντρωση.

Η ομιλία του ήταν ευπρεπώς σκηνοθετημένη, αλλά δεν είχε τι να αναδείξει, εκτός από τον ίδιο. Δεν υπήρξαν τολμηρές ιδέες, μεγάλο όραμα, ούτε καν κεντρικό σύνθημα.

Τελικά θα καταφύγουν στον Παπακωνσταντίνου: «Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με εμάς;». Έλα ντε…

Το στοίχημα της παρουσίασης του κόμματος χάθηκε πρωτίστως γιατί ο Τσίπρας προσπάθησε να είναι κάποιος άλλος.

Η επίδειξη της «Διακήρυξης», όπως το 1974 στο «Κινγκ Πάλλας», και το κοριτσάκι στην εξέδρα, όπως το 1985 στο Σύνταγμα, δεν τον κάνουν Ανδρέα Παπανδρέου. Τι τους θέλει τους ιστορικούς παραλληλισμούς;

Στις πρώτες θέσεις της ιδρυτικής πράξης του ΠΑΣΟΚ ήταν ο Καράγιωργας, ο Σημίτης, ο Χαραλαμπόπουλος, η Ακρίτα, η Φλέμινγκ, ο Λαλιώτης… Τώρα ο Τεμπονέρας, ο Μπίστης, η Λινού και ο Σαουλίδης, που έφαγε πόρτα στο συνέδριο του Ανδρουλάκη.

Από αυτή την άποψη, η ιδιοποίηση της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, κόντρα… στο ΠΑΣΟΚ, έχει διαστροφικά στοιχεία. Απόγνωση του πνιγμένου που ψάχνει σανίδες επιβίωσης…

Το πολιτικό παρασκήνιο και η επόμενη κάλπη

Πρακτικά αυτό που επιχειρεί ο Τσίπρας δεν είναι η συσπείρωση της Κεντροαριστεράς, αλλά η διάσπασή της.

Η χαρά του Μητσοτάκη. Όπως την αναδεικνύει ο Άδωνις —διαλέγοντας ως αντίπαλο τον «θυμωμένο» Ανδρουλάκη και όχι τον «ταλαντούχο» Τσίπρα.

Στο Μέγαρο Μαξίμου τους αρκεί απλώς να μην είναι μαζί.

Στο Θησείο περίσσεψαν οι απουσίες… Αλλά από τα συμφραζόμενα προέκυπτε ότι, ως επικεφαλής του δικού του κόμματος, ο Τσίπρας αναγνωρίζει πως οι ψηφοφόροι της ένδοξης περιόδου 2012-19 προήλθαν από το ΠΑΣΟΚ.

Ματαίως όμως θα τους αναζητήσει στην επόμενη κάλπη. Κορόιδα δεν ξαναπιάνονται…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

– «Η κατάσταση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πάει άλλο. Οι ηγεσίες και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης αγωνίζονται για την πολιτική αλλαγή.

Ωστόσο, για διάφορους λόγους δεν συγκλίνουν στη συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα με πλειοψηφική προοπτική απέναντι στη Δεξιά, όπως συνέβη και άλλες φορές το παρελθόν. Μπροστά στον κίνδυνο να παραταθεί η καταστροφική παραμονή του «συστήματος Μητσοτακη» στην κυβέρνηση -ή να ανανεωθεί η εκλογική επικράτηση της ΝΔ με άλλη ηγεσία- θέτω την εμπειρία μου ως πρώην Πρωθυπουργός στη διάθεση των δημοκρατικών δυνάμεων. Αναγνωρίζοντας τα λάθη και τις παραλείψεις μου στην ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, καλώ τα κόμματα που την εκπροσωπούν να συζητήσουμε από μηδενική βάση τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων που θα την οδηγήσουν σε νικηφόρο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές.

Σε ό,τι με αφορά θα αναλάβω το ρολό που θα μου ανατεθεί από τη συλλογική βούληση των φορέων που θα συμπράξουν για την πολίτικη αλλαγή».

Ωραία δήλωση. Καμιά ηγεσία, κανενός κόμματος του αντι-δεξιού χώρου, δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στην πίεση της βάση τους να κινηθεί αυτή η διαδικασία. Και ήδη θα υπήρχε εναλλακτική λύση με ισχυρή κυβερνώσα ομάδα και υποψήφιο Πρωθυπουργό πιθανότατα τον Τσίπρα.

Αλλά αυτή δήλωση δεν υπήρξε ποτέ- ούτε καν ως πρωταπριλιάτικο ψέμα. Για έναν απλό λόγο: αυτός που θα μπορούσε να την κάνει, δείχνει ότι ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ανανέωση της προσωπικής σταδιοδρομίας του στην πολιτική.

Αντί να προσεγγίσει τα κόμματα που δίνουν τον αγώνα τους μέσα και έξω από τη Βουλή κατά του Μητσοτάκη- στην τρέχουσα τετραετία που ο ίδιος κάνει πολιτικό τουρισμό, σεμινάρια και βιβλίο παρουσιάσεις- τους αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού.

Απαξιώνει τον ΣYΡΙΖΑ, επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ, και μειώνει τις άλλες δυνάμεις. Αποδεχόμενος μόνο όσους σέρνονται δουλικά πίσω του -με κριτήριο την προσωπική επιβίωση τους. Αυτός ο διασταυρούμενος αμοραλισμός, είναι ο καλύτερος σύμμαχο του Μητσοτάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο το 2012 η συλλογική συνείδηση των πολιτών που απογοήτευσε το ΠΑΣΟΚ, ανέθεσε την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής παράταξης, κάνει το τρίτο ιστορικό, πολιτικό- αν όχι και ηθικό- λάθος του.

–Το πρώτο έγινε το 2015. Όταν χαρακτήρισε την εκλογική νίκη- που όφειλε στη Δημοκρατική Παράταξη- ως «πρώτη φορά Αριστερά στην κυβερνηση», σχηματίζοντας αντίστοιχο υπουργικό Συμβούλιο. Με την απαξίωση που περιείχε η ανάρμοστη σύμπραξη με τον Καμμένο ,που είχε προαποφασίσει- και δεν διέκοψε ποτέ. –Το δεύτερο λάθος του έγινε το 2019. Μετά την αψυχολόγητη προκήρυξη προώρων εκλογών που οδήγησε στην ήττα του, δεν προχώρησε στη ανασύνταξη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου σε εμπροσθοβαρή κυβερνώσα δύναμη – κατά τη λαϊκή εντολή-

Υπέκυψε στα «βαρίδια» του ΣΥΡΙΖΑ- που αποδοκιμάζει κατόπιν εορτής στην «Ιθάκη» -και οδηγήθηκε στη συντριβή του 2023 , προτείνοντας για την κυβέρνηση όσους την είχαν απωλέσει το 2019.

Η διολίσθηση αυτής της περιόδου του συνεχίσθηκε με τα «Κασσελακικά» και την απαξιωτική εγκατάλειψη της Βουλής, αφήνοντας «ατουφέκιστο» για ολόκληρη την τετραετία τον Μητσοτάκη. Τώρα ο κύκλος ολοκληρώνεται με το τρίτο λάθος. Την εγωιστική αξίωση να τον «ακολουθήσουν» οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας ως ηγέτη τους, χωρίς να εκλεγεί από κανένα συλλογικό όργανο.

Πριν καν ο νέος πολιτικός φορέας – που κάποια στιγμή θα ανακοίνωσε- δώσει δείγματα ιδεολογίας, πολιτικής και οργάνων. Ακόμη και για το «Μανιφέστο» του, ενώ έχει στο «χώρο» τον Αντώνη Λιάκο και άλλους διανοούμενους, απευθύνθηκε στον Σιακαντάρη και τον Μαραντζίδη.

Αυτή τη στιγμή η προοπτική του «κόμματος Τσίπρα» συρρικνώνεται στην επανασυγκέντωση του παλαιού, περιθωριακού ΣΥΡΙΖΑ -όπως προκύπτει από τις συγκεντρώσεις στις οποίες μιλάει. Δεν διακρίνεται κανένα ρεύμα που θα του δώσει ώθηση καθώς ο ίδιος αποκόπτεται από την Δημοκρατική παράταξη, αναζητώντας μιντιακα ερείσματα σε αντίπαλους τους.

Έχει μια έσχατη ευκαιρία να ξαναπιάσει το νήμα, αξιοποιώντας τα «χαρτιά του»: τη σκηνική παρουσία του και ότι του απέμεινε από το πολιτικό του κεφάλαιο- που σπατάλησε τα τελευταία χρόνια:

-Να εγκαταλείψει στον ηγεμονισμό του. Να μιλήσει ισότιμα με τις δυνάμεις της Παράταξης με βάση τις αρχές, τη διαδρομή της και τις ανάγκες της χώρας- όχι ως αυτοσκοπό. Έχοντας υπόψη του ότι κορόιδα δεν υπάρχουν πλέον…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Χωρίς απαντήσεις, οποίος διαβάσει το «μανιφέστο Τσίπρα», θα πλήξει. Και αν το εκλάβει ως αφετηρία για το «κόμμα Τσίπρα» θα πλήξει διπλά. Οι συντάκτες του κειμένου αυτοπαγιδευτήκαν στην ιδέα ότι από τη σύνθεση «Ριζοσπαστική Αριστερά-, Σοσιαλδημοκρατία – πολιτική Οικολογία»,προκύπτει η «σύγχρονη ελληνική Αριστερά» – με το όνομα του Τσίπρα στην ούγια. Μαζί τους παγιδεύτηκε και ο…Τσίπρας: αντί να ανακοινώσει κόμμα, ανακοινώνει ένα κείμενο στο οποίο ο ίδιος δεν έχει γράψει ούτε αράδα.

Το «Μανιφέστο» είναι η άλλη πλευρά της …«Ιθάκης» και μοιάζει με τα «Τα άπαντα» του συμπαθούς Γιώργου Σιακαντάρη- μείον όσα καταλόγιζε στον Τσίπρα.

Εκτενής βερμπαλισμός 7.555 λέξεων, με σχοινοτενείς προτάσεις σε κακά ελληνικά.

Το κείμενο του Γ. Παπανδρέου, στο πρόσφατο του ΠΑΣΟΚ ήταν απείρως πιο εμπροσθοβαρές και συγκροτημένο.

Η Διακήρυξη της 3η Σεπτέμβρη, που άλλαξε την ιστορία είχε μόλις 2.204 λέξεις και με την εξαγγελία της αυτομάτως γεννήθηκε ένα κόμμα -αν θυμούνται στην Αμαλίας.

Παρουσιάστηκε από τον Παπανδρέου, με τον Σημίτη, το Καράγιωργα και τη Φλέμινγκ στις πρώτες σειρές- όχι τον Μαραντζίδης!

Δεν είχε ευχολόγια αλλά νέους πολιτικούς στόχους με λιτή και ευκρινή κωδικοποίηση: Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Απελευθέρωση, Δημοκρατική Διαδικασία.

Στο «Μανιφέστο» οι τρεις «συνιστώσες», πού βαφτίζονται «ρεύματα της Αριστεράς του προηγουμένου αιώνα» δεν μπορούν να συγκολληθούν σε νέο πολιτικό υποκείμενο, για να προκύψει «κόμμα Τσίπρα».

Για να υπάρχει πολιτικό αποτέλεσμα έπρεπε το ένα ρεύμα, να περιέχει τα υπόλοιπα- ως κυρίαρχο. Η αλλιώς: τα δυο να είναι γνήσια υποσύνολα του τρίτου.

Η θεωρία «δεν είναι άθροισμα αλλά πολλαπλασιασμός», με γινόμενο την «κυβερνώσα Αριστερά» είναι ίσης αξίας με το σόφισμα του 2015 για την «πρώτη φορά Αριστερά» ή με το «νέο ρεύμα» υπέρ του οποίου «παραμέρισε» ο Τσίπρας το 2023- και ακολούθησαν τα «Κασελακικά».

Καθώς δεν διακρίνονται και πολλοί ενδιαφερόμενοι για «σύγκλιση», η «σύνθεση» – επί χάρτου- απλώς δημιουργεί κενό στο οποίο θα πέσει το «κόμμα Τσίπρα».

Το «Μανιφέστο» ανακαλύπτει την πυρίτιδα και κομίζει γλαύκες στην Αθήνα. Με ακροβασίες, ανάμεσα στον Ρουσσώ και τον γέρο-Σάντερς, θέτει στόχους που, εν πολλοίς, ισχύουν ως νομοθεσία, σε μια περιοχή του πλανήτη που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση- αν έχουν ακουστά.

Οι μαξιμαλισμοί του κειμένου κατατείνουν στη «συγκρότηση προοδευτικής πλειοψηφίας», με συναρπαστικές ιδέες για τη «δίκαιη» διανομή του πλούτου, αλλά καμία μέθοδο για την παραγωγή του.

Θέτουν ζητήματα χωρίς να απαντούν σε κανένα, με χειροπιαστά μέτρα. Αν θεωρούν μέτρο πχ το 35ωρο, τους πρόλαβε ο Ανδρουλάκης με το…. 32ωρο!

Το «Μανιφέστο Τσίπρα» γυρίζει πίσω το ρολόι για να πει την ώρα από την αρχή, με πολυφορεμένα κλισέ που συζητούνται από χρόνια σε πρωτοβάθμιες συνδικαλιστές οργανώσεις, στην Ευρώπη.

Αλλά ας μην χαλάσουμε χατίρια: εντάξει, η «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής», θα «αποδιαρθρώσει το παρασιτικό καθεστώς».

Αλλά μπορεί κάποιος να μεταφράσει τι στο διάολο σημαίνει:

«Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων…»;

Να επιστρέψουμε στην αρχή: οι «προοδευτικές» θεωρίες δεν αρκούν, αν δεν υπάρχουν οσοι θα τις εκπροσωπήσουν με επάρκεια στο δημόσιο χώρο. Σαν τον Μιττεράν το 1971, τον Παπανδρέου το 1981, τον Τσίπρα το 2015.

Διαβάζοντας το «Μανιφέστο» του 2026, ένας πραγματικός φίλος του πρώην Πρωθυπουργού, θα του έλεγε:

-Αλέξη άστο.. Αυτή τη φορά, δεν το χεις…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Πριν από όλα δεν “έχω γράψει κανένα άρθρο στο Documento” όπως αναφέρει.  Απλώς από το “Ανοιχτό  Παράθυρο” σχολίασα το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Επιμένοντας ότι όσο αυτοαναγορεύεται σε υπέρτατη πολιτική οντότητα στον αντιδεξιό χώρο, που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι, αυτοτραυματίζεται.

Ο Νίκος, σχολιάζοντας τον…σχολιασμό μου, κόλλησε στην φράση για την υποδηλουμένη αξίωση του πρώην Πρωθυπουργού να εξαερωθούν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ώστε “οι επικεφαλής, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του”.

Η αναφορά στα πρόσωπά τους ήταν, καλοπροαίρετο, σχήμα λόγου- εντελώς κατανοητό στο πνεύμα του άρθρου και χωρίς πρόθεση να τους μειώσει.

Συμβολική περιγραφή της σπουδής- των δυο έως τώρα στελεχών της Νέας Αριστεράς- να αυτοδρομολογηθουν για “την ενίσχυση του σχήματος που οσονούπω ανακοινώνει ο Αλέξης Τσίπρας”.  Από το οποίο κατά την ανάρτηση “περνάει η ανασύνθεση της Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου”.

Δικαίωμά του να το πιστεύει, περίπου… αγιογραφικά, αλλά δεν βλέπω πολλούς να συμφωνούν μαζί του.  Εκτός αν το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στον προοδευτικό χώρο. Ή πρόκειται να ρευστοποιηθεί ως κόμμα χάριν του κόμματος Τσίπρα- όπως έγινε το 2015.

Ή αν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα την  Σοσιαλδημοκρατία και την Κεντροαριστερά- στην  ευρωπαϊκή συλλογική υπόσταση της οποίας αρνήθηκε να ενταχθεί όταν του το ζητούσαν.

Στην ανάρτησή του ο Μπίστης, αφού αποφάνθηκε ότι “έπαθα Βαξεβάνη”, διαπίστωσε ότι “με το ίδιο πάθος που πριν χρόνια υποστήριζαν από κοινού τον Τσιπρα, τώρα αμφότεροι στρέφοντα” εναντίον του”.

Δεν θα ήταν ενοχλητικό- γιατί δεν στρέφομαι εναντίον κανενός, ούτε υποστηρίζω κανέναν.  Όμως  απλώς θα του έλεγα κάτι για τον ψιλοαχρείο ισχυρισμό ότι ο δημοσιογράφος και εκδότης του Documento, είναι κάτι που το “παθαίνει κάποιος”: μακάρι τα κόμματα που άλλαξε ως τώρα ο ίδιος να είχαν πολλούς υποστηρικτές σαν τον Βαξεβάνη – είτε ως δημοσιογράφο είτε ως εκδότη – στο μιντιακό χώρο.

Η απάντηση Βαξεβάνη δημοσιεύεται στο ΑΠ μαζί με την ανάρτηση. Το μόνο σχετικό που θα μπορούσα να ρωτήσω τον Νίκο Μπίστη είναι: Ρώτησε τον Τσίπρα πριν κάνει τον δημόσιο παραστάτη του εναντίον του; Έχει  αναρωτηθει ποιος χρωστάει σε ποιόν;

Ποιος σύρθηκε κατ’ επανάληψη στα δικαστήρια και λίγο έλειψε να μπει στη φυλακή, για τις αποκαλύψεις του, που μια χαρά αξιοποιούσαν ο Τσίπρας και το κόμμα του; Ειδικά στο σκάνδαλο Νοβάρτις -που ο Τσίπρας πρώτα αναδείκνυε στη Βουλή και εκ των υστέρων διατυμπάνιζε ως  “λάθος” χειρισμών του;

Σε ποια εφημερίδα στηρίχθηκε περισσότερο επιίχρόνια ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός-και πόσο κόστισε στην ίδια το μένος της οικογένειας Μητσοτάκη εναντίον της, γι’ αυτό το λόγο;

Σε ό,τι με αφορά δεν είχα ποτέ κανένα “πάθος” για καμία “υποστήριξη” σε κανέναν Τσίπρα. Τη γνώμη του διατυπώνω πάντα, κινούμενος στο πεδίο της ελευθερίας μου. Ήτοι με το δικαίωμα να την αλλάζω, έχοντας φροντίσει να μην οφείλω τίποτε σε κανένα από τα δημόσια πρόσωπα που σχολιάζω.

Με επιλογή μου -όταν έφυγα από το πολιτικό ρεπορτάζ με τους δεοντολογικούς περιορισμούς στην ειδησεογραφία- ως αρθρογράφος στήριξα τον Τσίπρα. Με μόνο κίνητρο την πεποίθηση ότι θα αναδειχθεί επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης.

Ίσως με επηρέασε ότι καταγόμαστε από διπλανά χωριά της Άρτας και σίγουρα ο αείμνηστος Βασίλης Μουλόπουλος, που επέμενε να με φέρει σε επαφή μαζί του.

Τον στήριζα πάντα με κριτική διάθεση- που θα διαπιστώσει εύκολα όποιος ανατρέξει  στην αρθρογραφία μου στο Α.Π. και αλλού. Και με πολύ μεγάλο κοινωνικό και επαγγελματικό κόστος για μένα.

Δεν μου το ζήτησε ο Τσίπρας, όπως δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτε κανένας άλλος από το περιβάλλον του. Δεν είχα άλλωστε καμία άλλη σχέση μαζί του ή οποιαδήποτε προσωπική ατζέντα. Εκτιμούσα κάποια δεδομένα της πολιτικής και της δημόσιας παρουσίας του και τα αναδείκνυα. Μαζί με τις διαφωνίες μου όταν υπήρχαν.

Τόσο δημόσια, όσο και στις συζητήσεις που έκανα μαζί του, κινήθηκα πάντα χωρίς καταναγκασμούς, αξιολογώντας της όταν διατύπωνα τη γνώμη μου.  Στηρίζοντας τις προτεραιότητες της Δημοκρατικής Παράταξης και της χώρας, αλλά και τους αυτοκαταστροφικής χειρισμούς του -ως Πρωθυπουργού και ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

Γνωστά πράγματα.

Αν δικαιωθήκαμε όσοι κάναμε τις ίδιες αξιολογήσεις ή ο κύκλος των αυλικών και γραφειοκρατών της Κουμουνδούρου, που τον καθήλωνε κάθε φορά σε αναποφασιστικότητα και τον οδηγούσε στις λανθασμένες επιλογές, είναι ορατό εκ του αποτελέσματος. Αλλά αυτά είναι άλλη συζήτηση.

Αν τα αναφέρω είναι γιατί στην ανάρτηση του Μπίστη χρησιμοποιείται για τα κείμενά μου  ο παραλογισμός με τον όρο “τοξικότητα” για τη… στήριξη που… βλάπτει και ο χαρακτηρισμός  “λυσσαλέα” γι’  αυτό που ονομάζει “αντιδρασή” μου.

“Αντιδραση” ας πούμε. Αλλά “λυσσαλέα” από πού του προκύπτει; Σαν δεν ντρεπόμαστε…  Τι έχω να χωρίσω με τον Τσίπρα;  Όπως είχα να χωρίσω με τον Σημίτη, για τον οποίο βρεθήκαμε πάλι απέναντι στο παρελθόν…

Από πότε στον ιδεολογικό και πολιτικό γαλαξία κάποιου που προτάσσει τη διαδρομή του στην Αριστερά χρησιμοποιούνται τέτοιοι χαρακτηρισμοί για κείμενα ανοιχτής και διάφανης είτε στήριξης, είτε κριτικής; Ποια βιτριολική διάθεση μετατρέπει την πολιτική στάση σε υπόθεση… πάθους; Τι άλλο θα ακούσουμε;

Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απόψεις μου δεν διατυπώνονται για χάρη του Τσίπρα. Ενδεχομένως γιατί δεν τα αντιλαμβάνεται ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας.

Προκύπτουν ως πολιτικές αντιλήψεις μου για την αποστολή που ανατέθηκε στον Τσίπρα, με τη λαϊκή ετυμηγορία, μετά το  2012: τη συσπείρωση της Δημοκρατικής Παράταξης,  μετά την ακύρωση του ΠΑΣΟΚ από τις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ηγεσίες του.

Γίνεται επειδή, κατά την ανάλυση πολλών, οι απλοί δημοκρατικοί πολίτες, που του εμπιστεύθηκαν αυτή την αποστολή με την ψήφο τους, άρχισαν να απογοητεύονται από την πρώτη στιγμή. Με την προσυμφωνημένη ετερόκλητη συμμαχία με τον Καμμένο- που ισχυρίζεται ότι παραμένει πάντα  συνομιλητής του- και το ανιστόρητο τη σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Κοροϊδευόμαστε τώρα;  Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που κατέφυγαν προσωπικά στον Τσίπρα και ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ,  “Αριστερά” των ιδεοληπτικών, των παρακμιακών, ακόμη και των σούργελων που τον περιέβαλαν στο κόμμα και τις κυβερνήσεις του;

Έπρεπε να μένουν εκτός κριτικής η αυτοκτονική διαχείριση των τριών εκλογικών αναμετρήσεων του 2019;  Η αποτυχία ή άρνηση- να υλοποιήσει την νέα εντολή εκείνης της ήττας, για μετεξέλιξή του ΣΥΡΙΖΑ σε φορέα ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Τότε που μπορούσε και όχι τώρα που αυτοβυθίζεται στις συριζοκεντρικές παρουσιάσεις της “Ιθάκης”  που τον εγκλωβίζουν σε περιφερειακό ρόλο.

Ή μήπως να μην γίνεται λόγος για τον τραγέλαφο των εκλογών του 2023, όταν η ανάκτηση της πρωθυπουργίας, ταυτίσθηκε με το σλόγκαν “θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς” – ως… δεύτερη φορά Αριστερά;

Μην μιλήσουμε για την Κασσελακιάδα, τον Νεοσταλανισμό για τη λήξη της, τη διάσπαση,  την εγκατάλειψη του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τους 28 μήνες χωρίς ούτε μια αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη στη Βουλή, την αυτοτραυματικη φλυαρία ενός αχρείαστου τόμου, και την απροσδιόριστη εξαγγελία κομματος, που δείχνει περισσότερο ως επιδίωξη δεύτερης καριέρας.

Έπεσε σε όλες τις παγίδες του Μητσοτάκη και διασύροντας ακόμη και το κόμμα του, ή τους  υπουργούς και τα στελέχη του, του δίνει ένα ακόμη αβαντάζ: την ευκαιρία να λέει: ‘Είδατε από πού γλιτώσαμε;”…

Έτσι καίγεται στη συλλογική συνείδηση το προφίλ του ως Πρωθυπουργού, που ως βασικά στοιχεία της θητείας του είναι οι κομματικές αναμνήσεις του, ούτε οι ηρωικές περιαυτολογίες για τη διαπραγμάτευση με τους ‘Ευρωπαίους. Με ή χωρίς τον Βαρουφάκη.

Είναι συγκεκριμένα: δεν έκλεβε, έλυσε το Μακεδονικό και έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε. Συν την ορθή κρίση του για την χρησιμότητα του Δημοψηφίσματος και την παράκαμψη του αποτελέσματός του. Το οποιο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν του έδινε την ευχέρεια “να πάει τώρα όπου ήθελε”, όπως είπε στην τελευταία συνέντευξή του.

Σε κάθε περίπτωση είχε ένα προσωπικό κεφάλαιο που ενίσχυε η σκηνική παρουσία του – και το  συρρικνώνει αβασάνιστα  τα τελευταία χρόνια. Υπό τις επευφημίες, όσων προσπαθούν να υπάρξουν  στο δημόσιο χώρο δίπλα του.

Θα περίμενα, λοιπόν, από τον Νίκο Μπίστη, να μου επισημάνει πού αναφερόμενος στον Τσίπρα λέω ανακρίβειες ή ψεύδη και πού διαστρεβλώνω τα πραγματικά περιστατικά. Οι κρίσεις είναι δικαίωμά  μου.

Όπως θα περίμενα, επειδή είναι παλαιότερος και πιο έμπειρος από τον πρώην Πρωθυπουργό, να του εξηγήσει ότι ένας ηγέτης δεν απαξιώνει το ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρουλάκη, το Φάμελλο, και τον ΣΥΡΙΖΑ ή τις άλλες δυνάμεις του χώρου.

Αναγνωρίζει την αξία του, τον αγώνα τους, τις προθέσεις τους και προσφέρεται να συμβάλει στη σύγκλισή τους απέναντι στη Δεξιά, αποδεχόμενος τον ρόλο που θα του αναγνωρίσει ένα ευρύτερο σώμα που θα συγκροτήσουν αυτές οι δυνάμεις.

Έχοντας τη δημοκρατική αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να διεκδικήσει τον πρώτο. Όχι να αυτοανακηρύσσεται αρχηγός – περιφρονώντας όσους βρίσκονται στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής και όχι στα Ινστιτούτα.  Αλλά για το Επινέ και τον Μιτεράν θα μιλάμε τώρα;

Αντί γι’ αυτά μαθαίνω ότι η “υποστήριξή” μου στον Τσίπρα ήταν “έμπλεη τοξικότητας” και “έκανε μεγάλη ζημιά”.  Και ότι – ευτυχώς- “η σημερινή λυσσαλέα αντιδρασή” μου θα την αποκαταστήσει. Να την ενισχύσω τότε…

Θεωρώ άπρεπη και σχιζοφρενική τη διατύπωση ‘Η στήριξη τους έμπλεη τοξικότητας έκανε μεγάλη ζημιά τότε. Η σημερινή λυσσαλέα αντίδραση του, μπορεί να αποκαταστήσει την ζημιά”.  Με καλή διάθεση λέω ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτόν τον συλλογισμό. Αλλά αντιμετωπίζεται.

Όπως αντιμετωπίσθηκε και η συμπόρευση στον πυρήνα του σημιτικού  εκσυγχρονισμού- στο λυκόφως του οποίου βρέθηκε υφυπουργός- με όσους θα τροφοδοτούσαν αργότερα το Νεομητσοτακισμό… Ονόματα και μη χωριά.

Το μη αντιμετωπίσιμο θα είναι αν αυτή η εντύπωση για βλαπτική “τοξικότητα υποστήριξης” και η επωφελής αποκατάσταση δια της “λυσσαλέας αντίδρασης” συμπεριλαμβάνει και τον Αλέξη Τσιπρα προσωπικά -και γι΄ αυτό δεν απάντησε σε δυο κλήσεις μου.

Ή έστω αν τον βρίσκει σύμφωνο και πρέπει να προβληματιστούν όσοι αρθρογράφοι τον  υποστηρίζουν σήμερα.

Να το δούμε από άλλη σκοπιά: Έχει την εντύπωση, ο κατά διαστήματα επιτελικός σύμβουλος του Τσίπρα ότι τον έχει βοηθήσει περισσότερο στην αναδιάρθρωση του χώρου από όσους κάνουμε κριτική;

Και -σε ό,τι με αφορά- από την κατάθεση της γνώμης μου -όταν τα βαρίδια που σήμερα θέλει να αφήσει πίσω του, έβγαζαν ανακοινώσεις της Πολιτικής Γραμματείας εναντίον μου, ζητούσαν την διαγραφή μου από τη ΕΣΗΕΑ, με απειλούσαν με μηνύσεις και βυσσοδομούσαν με τα κακόηχα πληκτρόλογιά τους;

Με αυτούς ταυτίζεται σήμερα ο Νίκος διαπιστώνοντας ζημιογόνο “τοξικότητα” στην “υποστήριξή μου;

Ή μήπως νομίζει ότι προσφέρει υπηρεσία με την καλλιέργεια άκριτου μεσσιανισμού, περισσότερο από την κριτική που του υποδεικνύει ότι ο δρόμος που χάραξε με την “Ιθάκη” δεν τον οδηγεί παρά στον… παλαιό περιθωριακό ΣΎΡΙΖΑ. Μείον κάποιους.

Ποιος ήταν πιο χρήσιμος: όποιος λέει δημόσια τη γνώμη του χωρίς ιδιοτέλεια, ή αυτός που ασκούσε φραξιονισμό στην Κουμουνδούρου;   Όποιος σπεύδει στο κόμμα του προτού ακούσει περί τίνος πρόκειται ή όποιος ζητάει να μην σπαταλάει στο πολιτικό του κεφάλαιο;

Η Δημοκρατική Παράταξη προϋπήρχε του Τσίπρα και θα υπάρχει και μετά από αυτόν. Και η αβασάνιστη ανάδειξη του πρώην Πρωθυπουργού σε οιονεί Μωυσή -που θα φέρει τις πλάκες και θα οδηγήσει την παράταξη να διασχίσει την έρημο- υποκρύπτει καταστροφικές αντιλήψεις- που συμπίπτουν με επιδιώξεις παλαιών εχθρών του Τσιπρα που σήμερα “επενδύουν” σ΄ αυτόν.

Επίλογος, χωρίς καμία κακία- που θα είχε ένας “τοξικός υποστηρικτής” ή “λυσσαλέος επικριτής” -τι άλλο θα ακούσω, Θεέ μου:

Ως πρόσωπο συμπαθώ τον Νίκο Μπίστη, για το χιούμορ και το σθένος του. Αλλά για τον πολιτικό Μπίστη αρχίζω να κατανοώ την απομάκρυνσή του από τους πολιτικούς  φορείς  του παρελθόντος του:  ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα  Αριστερά.  Και ελπίζω να μην επαναληφθεί στο επόμενο κόμμα που ήδη έπιασε στασίδι…

Ως πολιτική κίνηση το άρθρο-¨παρέμβαση” στην «Εφ. Συν.» εκτός από την αοριστία, έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: κινείται έξω από τις ανάγκες της Δημοκρατικής Παράταξης, αυτή την περίοδο – που κάθε άλλο παρά αναμένει κάποιον “σωτήρα”. Και με τον υποκρυπτόμενο εγωκεντρισμό του, το εγχείρημά του τίθεται εκτός τόπου και χρόνου.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κανείς δεν θα διαφωνήσει με τις -κοινότυπες και πολυδιατυπωμένες από το σύνολο της προοδευτικής αντιπολίτευσης- επισημάνσεις του πρώην Πρωθυπουργού για την κυβέρνηση.

Ίσως μάλιστα είναι επιεικής στις διατυπώσεις του για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προσωπικά. Αποφεύγοντας να ζητήσει – όπως έκαναν ήδη ο Ανδρουλάκης με τον Φάμελλο – άμεσες εκλογές, για την απομάκρυνσή του.

Ωστόσο καλά τα λέει, απευθυνόμενος σε “όσους έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή”. Στους οποίους όμως, πάλι δεν δίνει καμία πειστική εξήγηση, γιατί ο ίδιος δεν ήταν εκεί.

Αυτή την εντολή δεν του έδωσε το εκλογικό σώμα το 2023; Να αντιμετωπίζει ως κεντρικός αντίπαλος τον Μητσοτάκη και τους υπουργούς του. Όχι να πετροβολάει από μακριά, αραιά και κατ’ επιλογή, με άρθρα και δηλώσεις.

Εν πάση περιπτώσει οι επισημάνσεις του για τη σημερινή κατάσταση είναι εύστοχες. Ως το σημείο που διαπιστώνει – χωρίς να κομίζει βεβαίως γλαύκα στην Αθήνα ότι η χώρα “χρειάζεται πολιτική αλλαγή”.

Ούτε ανακαλύπτει την πυρίτιδα λέγοντας ότι “δεν αρκεί η δυσαρέσκεια των πολιτών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τη φέρει”. Η συνέχεια του άρθρου είναι προβληματική.

Ακόμη και όταν διαπιστώνει ότι “ δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση”. Ή όταν λέει ότι ο Μητσοτάκης κυριαρχεί γιατί “ δεν υπάρχει αντίπαλος”-με “ πολιτικό αφήγημα και όραμα για τη διακυβέρνηση της χώρας”.

Αυτό είναι κοινή διαπίστωση. Αλλά όπως τίθεται στο άρθρο , σχεδόν εμπαίζει αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Γιατί διαχέονται δυο απαράδεκτες αντιλήψεις: πρώτη ότι τα κόμματα και οι αρχηγοί της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι για πέταμα και δεύτερη ότι ως μόνη εναλλακτική εννοεί τον … εαυτό του- χωρίς καν να ηγείται, ακόμη, πολιτικού φορέα.

Αντί, με κουλτούρα ηγέτη , να αναγνωρίσει τον σημαντικό ρόλο τους απέναντι στο “σύστημα Μητσοτάκη” και να προτείνει συμπόρευση δυνάμεων – με αναλογική συμβολή- σπεύδει με εμφανή υπεροψία να αξιώσει από όλους να τον αναμένουν ως Μεσσία!.

“Ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας”. Ως ανάληψη ευθυνών για τον ίδιο , εννοεί να τεθεί επικεφαλής όλων των υπολοίπων. Απευθύνεται στους “ προοδευτικούς πολίτες, τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης” σαν να μην υπάρχουν ήδη συγκροτημένες δυνάμεις στο χώρο.

Απλώς οφείλουν να αποδεχθούν “ένα μεγάλο δημοκρατικό «ξεβόλεμά» -τους”. Για “εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου”. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ίσως και χωρίς καμία συζήτηση. Απλώς ασπαζόμενοι τη “ δικαιοσύνη, την εντιμότητα και έναν νέο πατριωτισμό” -που κομίζει μόνο ο ίδιος υποτίθεται.

Στο τέλος του άρθρου βρίσκεται η συνήθης θολούρα σε ό,τι άφορα την ταυτότητα του κόμματός του- μιλώντας για “νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγή και ριζικά ανανεωμένη”.

Η “σοσιαλδημοκρατία” και η “πολιτική οικολογία” παραλείπονται . Μάλλον ως… ευκόλως εννοούμενες συνιστώσες της.

Και αυτή τη φορά ο πρώην πρόεδρος του ΣΎΡΙΖΑ παραβλέπει βασικές παραμέτρους του δημοκρατικού χώρου. Όπως είναι η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξεί, – ευλόγως και άσχετα από τις αδυναμίες της ηγεσίας του και τον αμοραλισμό ορισμένων προσώπων του- να αξιοποιήσει το ιστορικό βάρος του για να επιστρέψει στην κυβέρνηση.

Περιμένει άραγε να εγκαταλείψουν τον Ανδρουλάκη οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και να τρέξουν στον ίδιο, όπως μεταξύ 2012-19 ; Το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει, έστω και περιπτωσιακά.

Ή μήπως υπολογίζει ότι αρκούν για την “επιστροφή” του, μόνο οι δυνάμεις του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ , οι διασπάσεις του οποίου έχουν στην ούγια την υπογραφή του και ένα μέρος του δεν θέλει ούτε να τον βλέπει;

Αντί λοιπόν να ζητήσει το – αποδεκτό στη συλλογική παραταξιακή συνείδηση – να συγκλίνουν όλοι οι πολιτικοί φορείς του προοδευτικού χώρου, σε κοινή πρόταση κυβέρνησα προοπτικής- θέτοντας τον εαυτό του στο πλευρό τους- τους ζητάει να εξαερωθούν.

Ήτοι οι ίδιοι, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του. “Να τον ακολουθήσουν”! Ο Μαχάτμα Γκάντι είναι;

Δεν πρέπει πρώτα να θέσει υπόψη τους, το είδος του κόμματος που συγκροτεί; Την ιδεολογία του, την πολιτική του ταυτότητα, την οργανωτική δομή, το κυβερνητικό πρόγραμμα, την επιτελική ομάδα; Όλα θα κριθούν από τη βούληση του ενός; Πίστευε και μη ερεύνα;

Έχει πλέον το μαγικό ραβδί του για να νικήσει τον Μητσοτάκη -από τον οποίο έχασε πέντε φορές; Ή οποιονδήποτε άλλον πάρει τη θέση του στη ΝΔ; Την εδραίωση της οποίας διευκόλυνε ο ίδιος με τις λανθασμένες επιλογές του, ή την αδυναμία να λάβει αποφάσεις όταν έπρεπε και μπορούσε. Πώς εμφανίζεται τώρα από αποκλειστικός φορέας της αλλαγής, μόνο και μόνο επειδή είναι ο Τσίπρας; Εδώ θα έλεγε κάποιος “κόψε κάτι, ρε μεγάλε”.

Ουδείς παρακάμπτει το ρόλο του στην πολιτική αλλαγή του 2015. Έστω αν την υπονόμευσε εξ αρχής ο ίδιος -με τον Καμμένο και με το σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Το οποίο επαναλαμβάνει συχνά -και στο άρθρο του.

Όπως κανείς δεν υποτιμά την επάρκεια της δημόσιας παρουσίας του, ή όσα πέτυχε στη διακυβέρνησή του- μαζί με όσα χάθηκαν. Όλοι δέχονται ότι δικαιούται τη διεκδίκηση διακριτού ρόλου σήμερα. Παρά την ακατανόητη μεθόδευση για εγκατάλειψη του ρόλου που του έδωσαν οι ψηφοφόροι το 2023 . Ή όσα ακολούθησαν ως την πολιτική επιπολαιότητα της “Ιθάκης”.

Αν όμως κρίνει ότι ο μόνος ρόλος που του αρμόζει είναι του εξ αποκαλύψεως ηγέτη – πάνω από τους πάντες και τα πάντα, χωρίς συλλογικούς κανόνες – κάνει λάθος.

Είχε την ευκαιρία να εδραιωθεί ως φυσικός ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης και την έχασε. Για να το διεκδικήσει εκ νέου πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιησού Χριστού: να “ταπεινωθεί”. Και “δια της ταπεινώσεως υψωθήσεται”.

Με απλά λόγια: πρέπει να συμβάλει μαζί με τους άλλους -υπαρκτούς- πολιτικούς αρχηγούς, στις κυβερνητικές επιδιώξεις της σημερινής Προοδευτικής Παράταξης. Όχι ως αυτοσκοπό- πόσο μάλλον ως αυτοσκοπό για τον ίδιο- αλλά ως ανάγκη για τη χώρα- απέναντι στη Δεξιά.

Οφείλει να πιάσει το νήμα από τη αρχή, μαζί με τους υπολοίπους που πασχίζουν, όσο ο ίδιος στήνει ΙΧ Ινστιτούτα και κάνει δημόσιες σχέσεις με πρώην αντιπάλους του. Που δίνουν τη μάχη στη Βουλή αυτή την τετραετία -κατά το μέτρο που αναλογεί στον καθένα.

Αν απλώς τους αντιμετωπίζει ως θηράματα που θα καταβροχθίσει, η νέα φάση της σταδιοδρομίας του στην πολιτική δεν θα καρποφορήσει. Είπαμε: τα κορόιδα τέλειωσαν…