Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Πριν από όλα δεν “έχω γράψει κανένα άρθρο στο Documento” όπως αναφέρει.  Απλώς από το “Ανοιχτό  Παράθυρο” σχολίασα το άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Επιμένοντας ότι όσο αυτοαναγορεύεται σε υπέρτατη πολιτική οντότητα στον αντιδεξιό χώρο, που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι, αυτοτραυματίζεται.

Ο Νίκος, σχολιάζοντας τον…σχολιασμό μου, κόλλησε στην φράση για την υποδηλουμένη αξίωση του πρώην Πρωθυπουργού να εξαερωθούν τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ώστε “οι επικεφαλής, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του”.

Η αναφορά στα πρόσωπά τους ήταν, καλοπροαίρετο, σχήμα λόγου- εντελώς κατανοητό στο πνεύμα του άρθρου και χωρίς πρόθεση να τους μειώσει.

Συμβολική περιγραφή της σπουδής- των δυο έως τώρα στελεχών της Νέας Αριστεράς- να αυτοδρομολογηθουν για “την ενίσχυση του σχήματος που οσονούπω ανακοινώνει ο Αλέξης Τσίπρας”.  Από το οποίο κατά την ανάρτηση “περνάει η ανασύνθεση της Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου”.

Δικαίωμά του να το πιστεύει, περίπου… αγιογραφικά, αλλά δεν βλέπω πολλούς να συμφωνούν μαζί του.  Εκτός αν το ΠΑΣΟΚ δεν ανήκει στον προοδευτικό χώρο. Ή πρόκειται να ρευστοποιηθεί ως κόμμα χάριν του κόμματος Τσίπρα- όπως έγινε το 2015.

Ή αν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα την  Σοσιαλδημοκρατία και την Κεντροαριστερά- στην  ευρωπαϊκή συλλογική υπόσταση της οποίας αρνήθηκε να ενταχθεί όταν του το ζητούσαν.

Στην ανάρτησή του ο Μπίστης, αφού αποφάνθηκε ότι “έπαθα Βαξεβάνη”, διαπίστωσε ότι “με το ίδιο πάθος που πριν χρόνια υποστήριζαν από κοινού τον Τσιπρα, τώρα αμφότεροι στρέφοντα” εναντίον του”.

Δεν θα ήταν ενοχλητικό- γιατί δεν στρέφομαι εναντίον κανενός, ούτε υποστηρίζω κανέναν.  Όμως  απλώς θα του έλεγα κάτι για τον ψιλοαχρείο ισχυρισμό ότι ο δημοσιογράφος και εκδότης του Documento, είναι κάτι που το “παθαίνει κάποιος”: μακάρι τα κόμματα που άλλαξε ως τώρα ο ίδιος να είχαν πολλούς υποστηρικτές σαν τον Βαξεβάνη – είτε ως δημοσιογράφο είτε ως εκδότη – στο μιντιακό χώρο.

Η απάντηση Βαξεβάνη δημοσιεύεται στο ΑΠ μαζί με την ανάρτηση. Το μόνο σχετικό που θα μπορούσα να ρωτήσω τον Νίκο Μπίστη είναι: Ρώτησε τον Τσίπρα πριν κάνει τον δημόσιο παραστάτη του εναντίον του; Έχει  αναρωτηθει ποιος χρωστάει σε ποιόν;

Ποιος σύρθηκε κατ’ επανάληψη στα δικαστήρια και λίγο έλειψε να μπει στη φυλακή, για τις αποκαλύψεις του, που μια χαρά αξιοποιούσαν ο Τσίπρας και το κόμμα του; Ειδικά στο σκάνδαλο Νοβάρτις -που ο Τσίπρας πρώτα αναδείκνυε στη Βουλή και εκ των υστέρων διατυμπάνιζε ως  “λάθος” χειρισμών του;

Σε ποια εφημερίδα στηρίχθηκε περισσότερο επιίχρόνια ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός-και πόσο κόστισε στην ίδια το μένος της οικογένειας Μητσοτάκη εναντίον της, γι’ αυτό το λόγο;

Σε ό,τι με αφορά δεν είχα ποτέ κανένα “πάθος” για καμία “υποστήριξη” σε κανέναν Τσίπρα. Τη γνώμη του διατυπώνω πάντα, κινούμενος στο πεδίο της ελευθερίας μου. Ήτοι με το δικαίωμα να την αλλάζω, έχοντας φροντίσει να μην οφείλω τίποτε σε κανένα από τα δημόσια πρόσωπα που σχολιάζω.

Με επιλογή μου -όταν έφυγα από το πολιτικό ρεπορτάζ με τους δεοντολογικούς περιορισμούς στην ειδησεογραφία- ως αρθρογράφος στήριξα τον Τσίπρα. Με μόνο κίνητρο την πεποίθηση ότι θα αναδειχθεί επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης.

Ίσως με επηρέασε ότι καταγόμαστε από διπλανά χωριά της Άρτας και σίγουρα ο αείμνηστος Βασίλης Μουλόπουλος, που επέμενε να με φέρει σε επαφή μαζί του.

Τον στήριζα πάντα με κριτική διάθεση- που θα διαπιστώσει εύκολα όποιος ανατρέξει  στην αρθρογραφία μου στο Α.Π. και αλλού. Και με πολύ μεγάλο κοινωνικό και επαγγελματικό κόστος για μένα.

Δεν μου το ζήτησε ο Τσίπρας, όπως δεν μου ζήτησε ποτέ τίποτε κανένας άλλος από το περιβάλλον του. Δεν είχα άλλωστε καμία άλλη σχέση μαζί του ή οποιαδήποτε προσωπική ατζέντα. Εκτιμούσα κάποια δεδομένα της πολιτικής και της δημόσιας παρουσίας του και τα αναδείκνυα. Μαζί με τις διαφωνίες μου όταν υπήρχαν.

Τόσο δημόσια, όσο και στις συζητήσεις που έκανα μαζί του, κινήθηκα πάντα χωρίς καταναγκασμούς, αξιολογώντας της όταν διατύπωνα τη γνώμη μου.  Στηρίζοντας τις προτεραιότητες της Δημοκρατικής Παράταξης και της χώρας, αλλά και τους αυτοκαταστροφικής χειρισμούς του -ως Πρωθυπουργού και ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ.

Γνωστά πράγματα.

Αν δικαιωθήκαμε όσοι κάναμε τις ίδιες αξιολογήσεις ή ο κύκλος των αυλικών και γραφειοκρατών της Κουμουνδούρου, που τον καθήλωνε κάθε φορά σε αναποφασιστικότητα και τον οδηγούσε στις λανθασμένες επιλογές, είναι ορατό εκ του αποτελέσματος. Αλλά αυτά είναι άλλη συζήτηση.

Αν τα αναφέρω είναι γιατί στην ανάρτηση του Μπίστη χρησιμοποιείται για τα κείμενά μου  ο παραλογισμός με τον όρο “τοξικότητα” για τη… στήριξη που… βλάπτει και ο χαρακτηρισμός  “λυσσαλέα” γι’  αυτό που ονομάζει “αντιδρασή” μου.

“Αντιδραση” ας πούμε. Αλλά “λυσσαλέα” από πού του προκύπτει; Σαν δεν ντρεπόμαστε…  Τι έχω να χωρίσω με τον Τσίπρα;  Όπως είχα να χωρίσω με τον Σημίτη, για τον οποίο βρεθήκαμε πάλι απέναντι στο παρελθόν…

Από πότε στον ιδεολογικό και πολιτικό γαλαξία κάποιου που προτάσσει τη διαδρομή του στην Αριστερά χρησιμοποιούνται τέτοιοι χαρακτηρισμοί για κείμενα ανοιχτής και διάφανης είτε στήριξης, είτε κριτικής; Ποια βιτριολική διάθεση μετατρέπει την πολιτική στάση σε υπόθεση… πάθους; Τι άλλο θα ακούσουμε;

Προφανώς δεν αντιλαμβάνεται ότι οι απόψεις μου δεν διατυπώνονται για χάρη του Τσίπρα. Ενδεχομένως γιατί δεν τα αντιλαμβάνεται ούτε ο ίδιος ο Τσίπρας.

Προκύπτουν ως πολιτικές αντιλήψεις μου για την αποστολή που ανατέθηκε στον Τσίπρα, με τη λαϊκή ετυμηγορία, μετά το  2012: τη συσπείρωση της Δημοκρατικής Παράταξης,  μετά την ακύρωση του ΠΑΣΟΚ από τις μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου ηγεσίες του.

Γίνεται επειδή, κατά την ανάλυση πολλών, οι απλοί δημοκρατικοί πολίτες, που του εμπιστεύθηκαν αυτή την αποστολή με την ψήφο τους, άρχισαν να απογοητεύονται από την πρώτη στιγμή. Με την προσυμφωνημένη ετερόκλητη συμμαχία με τον Καμμένο- που ισχυρίζεται ότι παραμένει πάντα  συνομιλητής του- και το ανιστόρητο τη σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Κοροϊδευόμαστε τώρα;  Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που κατέφυγαν προσωπικά στον Τσίπρα και ποτέ στον ΣΥΡΙΖΑ,  “Αριστερά” των ιδεοληπτικών, των παρακμιακών, ακόμη και των σούργελων που τον περιέβαλαν στο κόμμα και τις κυβερνήσεις του;

Έπρεπε να μένουν εκτός κριτικής η αυτοκτονική διαχείριση των τριών εκλογικών αναμετρήσεων του 2019;  Η αποτυχία ή άρνηση- να υλοποιήσει την νέα εντολή εκείνης της ήττας, για μετεξέλιξή του ΣΥΡΙΖΑ σε φορέα ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Τότε που μπορούσε και όχι τώρα που αυτοβυθίζεται στις συριζοκεντρικές παρουσιάσεις της “Ιθάκης”  που τον εγκλωβίζουν σε περιφερειακό ρόλο.

Ή μήπως να μην γίνεται λόγος για τον τραγέλαφο των εκλογών του 2023, όταν η ανάκτηση της πρωθυπουργίας, ταυτίσθηκε με το σλόγκαν “θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς” – ως… δεύτερη φορά Αριστερά;

Μην μιλήσουμε για την Κασσελακιάδα, τον Νεοσταλανισμό για τη λήξη της, τη διάσπαση,  την εγκατάλειψη του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τους 28 μήνες χωρίς ούτε μια αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη στη Βουλή, την αυτοτραυματικη φλυαρία ενός αχρείαστου τόμου, και την απροσδιόριστη εξαγγελία κομματος, που δείχνει περισσότερο ως επιδίωξη δεύτερης καριέρας.

Έπεσε σε όλες τις παγίδες του Μητσοτάκη και διασύροντας ακόμη και το κόμμα του, ή τους  υπουργούς και τα στελέχη του, του δίνει ένα ακόμη αβαντάζ: την ευκαιρία να λέει: ‘Είδατε από πού γλιτώσαμε;”…

Έτσι καίγεται στη συλλογική συνείδηση το προφίλ του ως Πρωθυπουργού, που ως βασικά στοιχεία της θητείας του είναι οι κομματικές αναμνήσεις του, ούτε οι ηρωικές περιαυτολογίες για τη διαπραγμάτευση με τους ‘Ευρωπαίους. Με ή χωρίς τον Βαρουφάκη.

Είναι συγκεκριμένα: δεν έκλεβε, έλυσε το Μακεδονικό και έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που παρέλαβε. Συν την ορθή κρίση του για την χρησιμότητα του Δημοψηφίσματος και την παράκαμψη του αποτελέσματός του. Το οποιο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν του έδινε την ευχέρεια “να πάει τώρα όπου ήθελε”, όπως είπε στην τελευταία συνέντευξή του.

Σε κάθε περίπτωση είχε ένα προσωπικό κεφάλαιο που ενίσχυε η σκηνική παρουσία του – και το  συρρικνώνει αβασάνιστα  τα τελευταία χρόνια. Υπό τις επευφημίες, όσων προσπαθούν να υπάρξουν  στο δημόσιο χώρο δίπλα του.

Θα περίμενα, λοιπόν, από τον Νίκο Μπίστη, να μου επισημάνει πού αναφερόμενος στον Τσίπρα λέω ανακρίβειες ή ψεύδη και πού διαστρεβλώνω τα πραγματικά περιστατικά. Οι κρίσεις είναι δικαίωμά  μου.

Όπως θα περίμενα, επειδή είναι παλαιότερος και πιο έμπειρος από τον πρώην Πρωθυπουργό, να του εξηγήσει ότι ένας ηγέτης δεν απαξιώνει το ΠΑΣΟΚ, τον Ανδρουλάκη, το Φάμελλο, και τον ΣΥΡΙΖΑ ή τις άλλες δυνάμεις του χώρου.

Αναγνωρίζει την αξία του, τον αγώνα τους, τις προθέσεις τους και προσφέρεται να συμβάλει στη σύγκλισή τους απέναντι στη Δεξιά, αποδεχόμενος τον ρόλο που θα του αναγνωρίσει ένα ευρύτερο σώμα που θα συγκροτήσουν αυτές οι δυνάμεις.

Έχοντας τη δημοκρατική αυτοπεποίθηση ότι μπορεί να διεκδικήσει τον πρώτο. Όχι να αυτοανακηρύσσεται αρχηγός – περιφρονώντας όσους βρίσκονται στο πεδίο της πραγματικής πολιτικής και όχι στα Ινστιτούτα.  Αλλά για το Επινέ και τον Μιτεράν θα μιλάμε τώρα;

Αντί γι’ αυτά μαθαίνω ότι η “υποστήριξή” μου στον Τσίπρα ήταν “έμπλεη τοξικότητας” και “έκανε μεγάλη ζημιά”.  Και ότι – ευτυχώς- “η σημερινή λυσσαλέα αντιδρασή” μου θα την αποκαταστήσει. Να την ενισχύσω τότε…

Θεωρώ άπρεπη και σχιζοφρενική τη διατύπωση ‘Η στήριξη τους έμπλεη τοξικότητας έκανε μεγάλη ζημιά τότε. Η σημερινή λυσσαλέα αντίδραση του, μπορεί να αποκαταστήσει την ζημιά”.  Με καλή διάθεση λέω ότι κάτι δεν πάει καλά σ’ αυτόν τον συλλογισμό. Αλλά αντιμετωπίζεται.

Όπως αντιμετωπίσθηκε και η συμπόρευση στον πυρήνα του σημιτικού  εκσυγχρονισμού- στο λυκόφως του οποίου βρέθηκε υφυπουργός- με όσους θα τροφοδοτούσαν αργότερα το Νεομητσοτακισμό… Ονόματα και μη χωριά.

Το μη αντιμετωπίσιμο θα είναι αν αυτή η εντύπωση για βλαπτική “τοξικότητα υποστήριξης” και η επωφελής αποκατάσταση δια της “λυσσαλέας αντίδρασης” συμπεριλαμβάνει και τον Αλέξη Τσιπρα προσωπικά -και γι΄ αυτό δεν απάντησε σε δυο κλήσεις μου.

Ή έστω αν τον βρίσκει σύμφωνο και πρέπει να προβληματιστούν όσοι αρθρογράφοι τον  υποστηρίζουν σήμερα.

Να το δούμε από άλλη σκοπιά: Έχει την εντύπωση, ο κατά διαστήματα επιτελικός σύμβουλος του Τσίπρα ότι τον έχει βοηθήσει περισσότερο στην αναδιάρθρωση του χώρου από όσους κάνουμε κριτική;

Και -σε ό,τι με αφορά- από την κατάθεση της γνώμης μου -όταν τα βαρίδια που σήμερα θέλει να αφήσει πίσω του, έβγαζαν ανακοινώσεις της Πολιτικής Γραμματείας εναντίον μου, ζητούσαν την διαγραφή μου από τη ΕΣΗΕΑ, με απειλούσαν με μηνύσεις και βυσσοδομούσαν με τα κακόηχα πληκτρόλογιά τους;

Με αυτούς ταυτίζεται σήμερα ο Νίκος διαπιστώνοντας ζημιογόνο “τοξικότητα” στην “υποστήριξή μου;

Ή μήπως νομίζει ότι προσφέρει υπηρεσία με την καλλιέργεια άκριτου μεσσιανισμού, περισσότερο από την κριτική που του υποδεικνύει ότι ο δρόμος που χάραξε με την “Ιθάκη” δεν τον οδηγεί παρά στον… παλαιό περιθωριακό ΣΎΡΙΖΑ. Μείον κάποιους.

Ποιος ήταν πιο χρήσιμος: όποιος λέει δημόσια τη γνώμη του χωρίς ιδιοτέλεια, ή αυτός που ασκούσε φραξιονισμό στην Κουμουνδούρου;   Όποιος σπεύδει στο κόμμα του προτού ακούσει περί τίνος πρόκειται ή όποιος ζητάει να μην σπαταλάει στο πολιτικό του κεφάλαιο;

Η Δημοκρατική Παράταξη προϋπήρχε του Τσίπρα και θα υπάρχει και μετά από αυτόν. Και η αβασάνιστη ανάδειξη του πρώην Πρωθυπουργού σε οιονεί Μωυσή -που θα φέρει τις πλάκες και θα οδηγήσει την παράταξη να διασχίσει την έρημο- υποκρύπτει καταστροφικές αντιλήψεις- που συμπίπτουν με επιδιώξεις παλαιών εχθρών του Τσιπρα που σήμερα “επενδύουν” σ΄ αυτόν.

Επίλογος, χωρίς καμία κακία- που θα είχε ένας “τοξικός υποστηρικτής” ή “λυσσαλέος επικριτής” -τι άλλο θα ακούσω, Θεέ μου:

Ως πρόσωπο συμπαθώ τον Νίκο Μπίστη, για το χιούμορ και το σθένος του. Αλλά για τον πολιτικό Μπίστη αρχίζω να κατανοώ την απομάκρυνσή του από τους πολιτικούς  φορείς  του παρελθόντος του:  ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα  Αριστερά.  Και ελπίζω να μην επαναληφθεί στο επόμενο κόμμα που ήδη έπιασε στασίδι…

Ως πολιτική κίνηση το άρθρο-¨παρέμβαση” στην «Εφ. Συν.» εκτός από την αοριστία, έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό: κινείται έξω από τις ανάγκες της Δημοκρατικής Παράταξης, αυτή την περίοδο – που κάθε άλλο παρά αναμένει κάποιον “σωτήρα”. Και με τον υποκρυπτόμενο εγωκεντρισμό του, το εγχείρημά του τίθεται εκτός τόπου και χρόνου.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κανείς δεν θα διαφωνήσει με τις -κοινότυπες και πολυδιατυπωμένες από το σύνολο της προοδευτικής αντιπολίτευσης- επισημάνσεις του πρώην Πρωθυπουργού για την κυβέρνηση.

Ίσως μάλιστα είναι επιεικής στις διατυπώσεις του για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προσωπικά. Αποφεύγοντας να ζητήσει – όπως έκαναν ήδη ο Ανδρουλάκης με τον Φάμελλο – άμεσες εκλογές, για την απομάκρυνσή του.

Ωστόσο καλά τα λέει, απευθυνόμενος σε “όσους έκαναν τον κόπο να παρακολουθήσουν την προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή”. Στους οποίους όμως, πάλι δεν δίνει καμία πειστική εξήγηση, γιατί ο ίδιος δεν ήταν εκεί.

Αυτή την εντολή δεν του έδωσε το εκλογικό σώμα το 2023; Να αντιμετωπίζει ως κεντρικός αντίπαλος τον Μητσοτάκη και τους υπουργούς του. Όχι να πετροβολάει από μακριά, αραιά και κατ’ επιλογή, με άρθρα και δηλώσεις.

Εν πάση περιπτώσει οι επισημάνσεις του για τη σημερινή κατάσταση είναι εύστοχες. Ως το σημείο που διαπιστώνει – χωρίς να κομίζει βεβαίως γλαύκα στην Αθήνα ότι η χώρα “χρειάζεται πολιτική αλλαγή”.

Ούτε ανακαλύπτει την πυρίτιδα λέγοντας ότι “δεν αρκεί η δυσαρέσκεια των πολιτών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να τη φέρει”. Η συνέχεια του άρθρου είναι προβληματική.

Ακόμη και όταν διαπιστώνει ότι “ δεν υπάρχει ισχυρή και αληθινά εναλλακτική κυβερνώσα δύναμη και πρόταση απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση”. Ή όταν λέει ότι ο Μητσοτάκης κυριαρχεί γιατί “ δεν υπάρχει αντίπαλος”-με “ πολιτικό αφήγημα και όραμα για τη διακυβέρνηση της χώρας”.

Αυτό είναι κοινή διαπίστωση. Αλλά όπως τίθεται στο άρθρο , σχεδόν εμπαίζει αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Γιατί διαχέονται δυο απαράδεκτες αντιλήψεις: πρώτη ότι τα κόμματα και οι αρχηγοί της δημοκρατικής αντιπολίτευσης είναι για πέταμα και δεύτερη ότι ως μόνη εναλλακτική εννοεί τον … εαυτό του- χωρίς καν να ηγείται, ακόμη, πολιτικού φορέα.

Αντί, με κουλτούρα ηγέτη , να αναγνωρίσει τον σημαντικό ρόλο τους απέναντι στο “σύστημα Μητσοτάκη” και να προτείνει συμπόρευση δυνάμεων – με αναλογική συμβολή- σπεύδει με εμφανή υπεροψία να αξιώσει από όλους να τον αναμένουν ως Μεσσία!.

“Ζυγώνει η ώρα που όλοι θα κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας”. Ως ανάληψη ευθυνών για τον ίδιο , εννοεί να τεθεί επικεφαλής όλων των υπολοίπων. Απευθύνεται στους “ προοδευτικούς πολίτες, τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης” σαν να μην υπάρχουν ήδη συγκροτημένες δυνάμεις στο χώρο.

Απλώς οφείλουν να αποδεχθούν “ένα μεγάλο δημοκρατικό «ξεβόλεμά» -τους”. Για “εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου”. Χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ίσως και χωρίς καμία συζήτηση. Απλώς ασπαζόμενοι τη “ δικαιοσύνη, την εντιμότητα και έναν νέο πατριωτισμό” -που κομίζει μόνο ο ίδιος υποτίθεται.

Στο τέλος του άρθρου βρίσκεται η συνήθης θολούρα σε ό,τι άφορα την ταυτότητα του κόμματός του- μιλώντας για “νέα και ισχυρή κυβερνώσα Αριστερά, προγραμματικά συμπαγή και ριζικά ανανεωμένη”.

Η “σοσιαλδημοκρατία” και η “πολιτική οικολογία” παραλείπονται . Μάλλον ως… ευκόλως εννοούμενες συνιστώσες της.

Και αυτή τη φορά ο πρώην πρόεδρος του ΣΎΡΙΖΑ παραβλέπει βασικές παραμέτρους του δημοκρατικού χώρου. Όπως είναι η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ, που φιλοδοξεί, – ευλόγως και άσχετα από τις αδυναμίες της ηγεσίας του και τον αμοραλισμό ορισμένων προσώπων του- να αξιοποιήσει το ιστορικό βάρος του για να επιστρέψει στην κυβέρνηση.

Περιμένει άραγε να εγκαταλείψουν τον Ανδρουλάκη οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και να τρέξουν στον ίδιο, όπως μεταξύ 2012-19 ; Το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει, έστω και περιπτωσιακά.

Ή μήπως υπολογίζει ότι αρκούν για την “επιστροφή” του, μόνο οι δυνάμεις του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ , οι διασπάσεις του οποίου έχουν στην ούγια την υπογραφή του και ένα μέρος του δεν θέλει ούτε να τον βλέπει;

Αντί λοιπόν να ζητήσει το – αποδεκτό στη συλλογική παραταξιακή συνείδηση – να συγκλίνουν όλοι οι πολιτικοί φορείς του προοδευτικού χώρου, σε κοινή πρόταση κυβέρνησα προοπτικής- θέτοντας τον εαυτό του στο πλευρό τους- τους ζητάει να εξαερωθούν.

Ήτοι οι ίδιοι, οι οπαδοί και τα στελέχη τους να πάθουν Μπίστη και Χαρίτση και να τεθούν υπό την ηγεσία του. “Να τον ακολουθήσουν”! Ο Μαχάτμα Γκάντι είναι;

Δεν πρέπει πρώτα να θέσει υπόψη τους, το είδος του κόμματος που συγκροτεί; Την ιδεολογία του, την πολιτική του ταυτότητα, την οργανωτική δομή, το κυβερνητικό πρόγραμμα, την επιτελική ομάδα; Όλα θα κριθούν από τη βούληση του ενός; Πίστευε και μη ερεύνα;

Έχει πλέον το μαγικό ραβδί του για να νικήσει τον Μητσοτάκη -από τον οποίο έχασε πέντε φορές; Ή οποιονδήποτε άλλον πάρει τη θέση του στη ΝΔ; Την εδραίωση της οποίας διευκόλυνε ο ίδιος με τις λανθασμένες επιλογές του, ή την αδυναμία να λάβει αποφάσεις όταν έπρεπε και μπορούσε. Πώς εμφανίζεται τώρα από αποκλειστικός φορέας της αλλαγής, μόνο και μόνο επειδή είναι ο Τσίπρας; Εδώ θα έλεγε κάποιος “κόψε κάτι, ρε μεγάλε”.

Ουδείς παρακάμπτει το ρόλο του στην πολιτική αλλαγή του 2015. Έστω αν την υπονόμευσε εξ αρχής ο ίδιος -με τον Καμμένο και με το σόφισμα “πρώτη φορά Αριστερά”. Το οποίο επαναλαμβάνει συχνά -και στο άρθρο του.

Όπως κανείς δεν υποτιμά την επάρκεια της δημόσιας παρουσίας του, ή όσα πέτυχε στη διακυβέρνησή του- μαζί με όσα χάθηκαν. Όλοι δέχονται ότι δικαιούται τη διεκδίκηση διακριτού ρόλου σήμερα. Παρά την ακατανόητη μεθόδευση για εγκατάλειψη του ρόλου που του έδωσαν οι ψηφοφόροι το 2023 . Ή όσα ακολούθησαν ως την πολιτική επιπολαιότητα της “Ιθάκης”.

Αν όμως κρίνει ότι ο μόνος ρόλος που του αρμόζει είναι του εξ αποκαλύψεως ηγέτη – πάνω από τους πάντες και τα πάντα, χωρίς συλλογικούς κανόνες – κάνει λάθος.

Είχε την ευκαιρία να εδραιωθεί ως φυσικός ηγέτης της Δημοκρατικής Παράταξης και την έχασε. Για να το διεκδικήσει εκ νέου πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ιησού Χριστού: να “ταπεινωθεί”. Και “δια της ταπεινώσεως υψωθήσεται”.

Με απλά λόγια: πρέπει να συμβάλει μαζί με τους άλλους -υπαρκτούς- πολιτικούς αρχηγούς, στις κυβερνητικές επιδιώξεις της σημερινής Προοδευτικής Παράταξης. Όχι ως αυτοσκοπό- πόσο μάλλον ως αυτοσκοπό για τον ίδιο- αλλά ως ανάγκη για τη χώρα- απέναντι στη Δεξιά.

Οφείλει να πιάσει το νήμα από τη αρχή, μαζί με τους υπολοίπους που πασχίζουν, όσο ο ίδιος στήνει ΙΧ Ινστιτούτα και κάνει δημόσιες σχέσεις με πρώην αντιπάλους του. Που δίνουν τη μάχη στη Βουλή αυτή την τετραετία -κατά το μέτρο που αναλογεί στον καθένα.

Αν απλώς τους αντιμετωπίζει ως θηράματα που θα καταβροχθίσει, η νέα φάση της σταδιοδρομίας του στην πολιτική δεν θα καρποφορήσει. Είπαμε: τα κορόιδα τέλειωσαν…

Στράφηκαν προς τον Αλέξη Τσίπρα, ως ό,τι κοντινότερο βρήκαν στην κάλπη.  Αλλά μόνο στην κάλπη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ούτε στο κόμμα του εντάχθηκαν -παρότι δίπλα στον Τσίπρα βρέθηκαν ακόμη και σοβαροί του ΠΑΣΟΚ- ούτε στα Συνδικάτα και την Αυτοδιοίκηση του έδωσαν υπόσταση πότε, ούτε καν στη Νεολαία, αφού η φοιτητική του παράταξη πάτωνε διαρκώς…

Μια δοκιμή έκαναν- και την επανέλαβαν το 2019.  Αλλά ως εκεί. Από το 2023 άρχισε η απομάκρυνση, επειδή ο Τσίπρας είχε αρχίσει να τους απογοητεύει, ποικιλοτρόπως.

Το 2015 κόμπαζε με τους δικούς του για νίκη της “πρώτη φορά Αριστεράς”, σαν να απέκτησε ξαφνικά η Ελλάδα 36% Αριστερούς. Ενώ είχε ήδη -από το 2013 λέγεται- συμφωνία συγκυβέρνησης με τον Καμμένο. Την οποία δεν διέλυσε ποτέ- και οι πολύ καλές προσωπικές τους σχέσεις μια χαρά συνεχίζονται…

Παρότι ψηφοφόροι αυτής της προέλευσης τον έκαναν Πρωθυπουργό, συνέχιζε να εμφανίζεται ως “Αριστερά” καθόλη την περίοδο που κυβερνούσε. Δίνοντας στις κυβερνήσεις του το προβάδισμα σε  ιδεοληπτικούς- ή και παρακμιακούς και σαλεμένους- της “Αριστεράς και τίποτε άλλο”.

Κατά κανόνα, παλιούς Κνίτες, που δεν προσποιούνται οτιδήποτε άλλο οι άνθρωποι και δεν ήθελαν καν στο κόμμα τους άλλους με διαφορετική ιδεολογική στόφα.  Αλλά οι χειρισμοί του είχαν πάντα το ίδιο πρόσημο.

Π.χ. στην περιφέρεια Αττικής το 2019, προτίμησε να ηττηθεί συντριπτικά στηρίζοντας την “αριστερή” Δούρου και όχι τον Κεντροαριστερό Γιάννη Σγουρό που θα κέρδιζε….

Ακόμη και το 2023 -με την απλή αναλογική- παραμύθιαζε τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, ότι επιδίωκε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, ενώ ως υποψήφιο Πρωθυπουργό το περιέβαλαν οι “αριστεροί” πρώην υπουργοί του – που διεκδικούσαν εκ νέου υπουργεία.

Ο -αυθεντικός τουλάχιστον – Πολάκης διακήρυσσε  ως αριστερός πως “θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς”, ο καταδικασθείς Παππάς ζητούσε “δικαίωση” στο πλευρό του, μαζί με όσους λοιδορεί ως αποδιοπομπαίους τράγους. Ακόμη και τον Κασσελάκη ως “αριστερό” τον δέχθηκε.

Η ευκαιρία που χάθηκε

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις. Ως” Αριστερά” πρωτίστως πολιτεύθηκε, ως Αριστερά καταγράφηκε από τη λαϊκή ετυμηγορία. Η ευκαιρία του να εξελιχθεί σε φυσικό επικεφαλής της Κεντροαριστεράς χάθηκε, από αναποφασιστικότητα, ανασφάλεια και περιορισμένους ορίζοντες….

Και τώρα η συγκυρία. Εν όψει της ανακοίνωσης νέου κόμματος στη θέση του ΣΎΡΙΖΑ- με το παλαιό πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως στις γραμμές του- ο Τσίπρας εμφανίζεται και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ.

Το πρώτο, η επαναδιεκδίκηση της “Αριστεράς, εύλογο και κατανοητό. Είναι η μήτρα από την οποία προέκυψε -χάρη στον Αλέκο Αλαβάνο, με όπλο πρωτίστως τη σκηνική παρουσία και την ηλικία του- στη μνημονιακή συγκυρία…

Το δεύτερο όμως, με τη διεκδίκηση της Κεντροαριστεράς πώς του προέκυψε -ώστε να εμφανίζεται σε δημοσιεύματα ότι… συναγωνίζεται τον Ανδρουλάκη, για την επικυριαρχία σ’ αυτόν το χώρο…

Το σημερινό αφεντικό της Χαρ. Τρικούπη, έχει προβλήματα ηγετικότητας, που λέει και η Διαμαντοπούλου. Έχει δίπλα του την ίδια τη Διαμαντοπούλου και άλλα βαρίδια. Και άρχισε να συλλέγει γυρολόγους και να επιχειρεί κομματικές νεκραναστάσεις.

Αλλά διαθέτει ένα πλεονέκτημα -με ιστορική διάσταση: είναι ΠΑΣΟΚ. Αύριο που το ΠΑΣΟΚ θα έχει επικεφαλής κάποιον καλύτερο, θα παραμένει ΠΑΣΟΚ. Και το ΠΑΣΟΚ- ανεξάρτητα από τα βάρη στελεχών και κυβερνήσεών του -έχει ένα διακριτό στοιχείο ταυτότητας:

-Είναι ο συνδυασμός της εγχώριας Κεντροαριστεράς και την ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Και στα κομματικά γραφεία του έχει το πορτρέτο του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Αλέξης Τσίπρας- και το επί χάρτου κόμμα του – τι έχει που να τον καθιστά συν διεκδικητή του χώρου; Ηγείται μήπως πολιτικού φορέα, με Καταστατικό και Διακήρυξη πολιτικών αρχών, που αποτυπώνουν τις ιδέες της Κεντροαριστεράς;

Έχει αποσυγκολληθεί ο ίδιος από τα γκρουπούσκουλα της λεγομένης “ευρωπαϊκής Αριστεράς”; Έχει επιδιώξει την ένταξή του στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που δεν μπήκε ούτε την εποχή που του άνοιγαν τις πόρτες;

Έχει στο επιτελείο του διακεκριμένες προσωπικότητες της Κεντροαριστεράς, με αντίστοιχο βιογραφικό και διαδρομή στον εγχώριο πολιτικό βίο;

Έκανε ποτέ την αυτοκριτική του για τις επιλογές στις οποίες τον οδήγησε η προσήλωση στην “Αριστερά”; Αλλαξε θεμελιώδεις απόψεις που, κατά τις αυτοπαρουσιάσεις του, τον ορίζουν ως “ηγέτη της Αριστεράς”;

Αρκεί το … ολίγον Κεντροαριστερά, αλλά κυρίως Αριστερά που διακρίνει τις ομιλίες του; Ή μήπως είναι “κεντροαριστεροί” όσοι τον περιβάλουν στην Αμαλίας και όσοι θα τον ακολουθήσουν τυφλά στο νέο εγχείρημα προσωπικής πολιτικής σταδιοδρομίας του;

Η Κεντροαριστερά κείται μακράν

Υπάρχει λοιπόν ένα ερώτημα: Ως προς την Αριστερά που τον επέλεξε στην ηγεσία της το 2023 είναι συνεπής και δικαιούνται να είναι επικεφαλής της.

Αλλά την ηγεσία της Κεντροαριστεράς με ποια χαρακτηριστικά της πολιτικής του ταυτότητας και προϊστορίας την επιδιώκει; Είναι κεντροαριστερή η κουλτούρα που καθιστά αυτοσκοπό την “επιστροφή” του;

Γιατί να τον προτιμήσει από τον Ανδρουλάκη, ο ψηφοφόρος που αυτοτοποθετείται στην Κεντροαριστερά, και ποιο κόμμα του θα πάρει τη θέση του ΠΑΣΟΚ;

Κακά τα ψέματα. Ο Τσίπρας συνεχίζει τα λάθη του, πολιτεύεται με μισόλογα, υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών, δεν ανοίγει τα χαρτιά του, δεν επιδιώκει καθαρές σχέσεις με καθαρές θέσεις. Σαν να υποδεικνύει στους άλλους να αρκεστούν στην ύπαρξή του…. Αυτό όμως αργά η γρήγορα προκαλεί κρίσεις εμπιστοσύνης… Τα σύγχρονα κόμματα δεν είναι σέχτες πιστών ή απελπισμένων…

Με όσα θετικά πιστώνεται από τη διακυβέρνησή του και με ό,τι μένει ακόμη από την παλαιά αίγλη της σκηνικής ακτινοβολίας του- την οποία όλο και περισσότεροι βρίσκουν σε υποχώρηση, χωρίς σαγήνη και έμπνευση, μπορεί πράγματι να ηγηθεί της “μη κομμουνιστικής Αριστεράς” που λέει κι ο Κοτζιάς.  Ήδη εκεί ρίχνει πλέον τα δίχτυα του και είναι μάλλον σοφό.

Αλλά η Κεντροαριστερά κείται μακράν για έναν πολιτικό στον οποίο πήγε μαζικά να επενδύσει, αλλά ο ίδιος αντιμετώπιζε τους ψηφοφόρους της ως κορόιδα. Να τον ψηφίζουν, για να κυβερνάει με τις φράξιες των “αριστερών” του… Αυτά κάποτε τελειώνουν…

Από την άλλη ένας πρώην Πρωθυπουργός, αφού απέτυχε να ανασυγκροτήσει το κόμμα του, όταν είχε ευκαιρίες, το οδήγησε σε αλλεπάλληλες ήττες, τελικά το εγκατέλειψε περιφρονητικά και τώρα επιχειρεί να κάνει σόλο καριέρα… σε βάρος του.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Να το ξαναπάμε με ονόματα και διευθύνσεις, προκειμένου να αναδειχθεί, γιατί στην -«μη κομμουνιστική» που θα έλεγε και ο Κοτζιάς- Αριστερά, διαπράττεται ένα πολιτικό έγκλημα, που θα τη στιγματίζει εφεξής ανεξίτηλα.

Με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε για μια πενταετία – για γνωστούς λόγους. Με προβληματικές φιγούρες στις κυβερνήσεις του και τραγικά λάθη από την ηγεσία του. Αλλά χωρίς στίγματα ηθικής τάξης.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και τα λάθη

Στη συνέχεια, επίσης για γνωστούς λόγους, η εκλογική επιρροή του έπεσε ακριβώς στο  μισό της κορύφωσης που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. Δεν ήταν και άσχημα. Το 18% είναι ποσοστό που ένα ιστορικό κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ, με τρεις διαφορετικούς επικεφαλής,  αδυνατεί να προσεγγίσει.

Λογικά θα έπρεπε να εξελιχθεί σε σοκ που τον ανάγκαζε τον πρόεδρο του Αλέξη Τσίπρα –που προσωποποίησε την  άνοδο στην κυβέρνηση- να κάνει αυτό που δεν έκανε το 2919- όταν ηττήθηκε μεν, αλλά με 32%.

Θα χρειαζόταν σχέδιο, δουλειά και εσωτερικές συγκρούσεις -για να αλλάξει και να απαλλαγεί από τα «βαρίδια»- αλλά θα τα κατάφερνε.

Το κόμμα, ακόμη και με αυτό το ποσοστό μετείχε στο διπολικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Και μπορούσε να μετεξελιχθεί και να επανέλθει – δεδομένου ότι είχε «προίκα» από την πρώτη κυβερνητική θητεία του.

Εκτός από «χαρισματικό» επικεφαλής, έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια, έλυσε το Μακεδονικό, άφησε πίσω του διαχειρίσιμη οικονομία -με ισχυρά ταμειακά αποθέματα- και επιπλέον οι Συριζαίοι δεν έκλεβαν.

Αλλά εκείνη τη δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε θύμα του αρχηγού του – που είχε διαμορφώσει περίεργη και πάντως εγωιστική αντίληψη για τον εαυτό του.

Ο Αλέξης Τσίπρας, αντί να σηκώσει τα μανίκια, και να αναλάβει τις ευθύνες του -με αποφάσεις και πρωτοβουλίες- παραιτήθηκε. Κατά γενική εκτίμηση για να μην απολογηθεί -όπως ήταν η πρώτη και αναγκαία πράξη της ανασυγκρότησης.

Έφυγε τυπικά στο προσκήνιο από την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο, ως μαριονετίστας και τα υπόλοιπα είναι γνωστά:

Ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε στην ηγεσία Κασσελάκη -τον οποίο θεωρούσε του χεριού του- και σε μια ακόμη διάσπαση. Τελικά οι δικοί του τον έδιωξαν με νεοσταλινικές μεθόδους: τον αποκαθήλωσε μικρότερο όργανο από εκείνο που τον ανέδειξε και προέκυψε μία ακόμη διάσπαση.

Πολιτικές επιλογές, αποτυχίες και αποστασιοποίηση

Με ευθύνη του Τσίπρα, επί της ουσίας -αφού είχε πάντα βαρύνοντα λόγο- ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το ατού της Μείζονος αντιπολίτευσης.

Όπως το 2019, μετά από ακατανόητες επιλογές του στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης και της Ευρωεκλογές,  προκήρυξε πρόωρες εκλογές και έχασε το δικαίωμα να διορίσει τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τον Επίτροπο στη Κομισιόν και την ηγεσία των Δικαστηρίων.

Ή όπως το 2023, στις εκλογές με την απλή αναλογική, οδήγησε στις κάλπες τον ΣΥΡΙΖΑ με τη χειρότερη δυνατή κυβερνώσα ομάδα- που είχε ήδη ηττηθεί το 2019. Κράτησε στο προσκήνιο  πρόσωπα που αποδοκίμαζε η κοινωνία αλλά και …ο ΣΥΡΙΖΑ και τους διευκόλυνε να μείνουν στη Βουλή. Οι εξηγήσεις που έσωσε αργότερα  ως … συγγραφέας δεν είναι πειστικές.

Θα περίμενε κανείς ότι τα παθήματα θα γινόταν μαθήματα και έστω την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας θα αναλάμβανε να «διασώσει οτιδήποτε αν σώζεται», όπως ήταν εφικτό. Αλλά το απέφυγε – φοβικά.

Προτίμησε τον πολιτικό τουρισμό και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, την κοινοβουλευτική αδράνεια 28 μηνών -χωρίς να επιδιώξει ούτε μια αντιπαράθεση στη Βουλή με τον Μητσοτάκη- έδωσε  γη και ύδωρ στο κατεστημένο, όπως με τις αδιανόητες δηλώσεις του για το σκάνδαλο Novartis – και τελικά… εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ, απαξιωτικά και ως υπαίτιο της δικής του απαξίωσης.

Το νέο εγχείρημα και το ζήτημα της διάλυσης

Συνέχισε τον εξευτελισμό του κόμματός του με ένα βιβλίο, στο οποίο μεταξύ των άλλων -πέρα από το επιχείρημα «κοιτάξτε από ποιους σας γλύτωσα» που πρόσφερε στον Μητσοτάκη- αποκάλυψε ό,τι αντιμετώπιζε την ηγεσία του κόμματος ως  ΙΧ υπόθεση: την πρόσφερε – και έφαγε πόρτα- στον  υπαρχηγό της φράξιας,  στην οποία έριχνε την ευθύνη για την ήττα του. Πρωτοφανή πράγματα.

Μετά από περιηγήσεις ανά την επικράτεια, για να πλασάρει το, μετά ΣΥΡΙΖΑ, «νέο» κόμμα του -που μένει ακόμη στα σκαριά-, ο Πρώην Πρωθυπουργός κάνει στροφή 360 μοιρών και επιστρέφει εκεί από οπού ξεκίνησε: το βασικό πολιτικό προσωπικό στο κόμμα του θα προέρχεται από τον ΣΎΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά που προέκυψε  ως διάσπαση του και έχει… ξαναδιασπαστεί.

Πρόκειται για ομολογία ήττας -αν ληφθούν υπόψη οι αρχικές φιλοδοξίες του – στην οποία προτίθενται και οι δημοσκοπικές εκτιμήσεις για την χαμηλές πτήσεις του.

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο – με ηθικά προβλήματα:  βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο  διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από τις επόμενες εκλογές, για λογαριασμό του.

Δεν πρόκειται για  προσχώρηση ορισμένων στελεχών -και πάντως όχι βουλευτών, όπως έλεγε αρχικά. Αλλά  για πλήρη ρευστοποίηση του  πρώην κόμματός του. Ωστα εμφανίσει στελέχη του, ως  κορμό στο κόμμα που  σχεδιάζει.

Για να καλύψει την ένδεια  νέων προσώπων με  ικανότητα να σταθούν στο δημόσιο χώρο ως πολιτικά στελέχη, θα  ιδιοποιηθεί τον… ΣΥΡΙΖΑ, που αποκήρυσσε. Ακόμη και τον… αρχηγό του – που, μετά το πατάρι και τη δημόσια υποτίμηση ως μη λύση, δείχνει πρόθυμος να  κάνει τον  εξευτελισμό του τέλειο.

Ευθύνες, ηθικά ζητήματα και συμπεράσματα

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη: στον πρώην Πρωθυπουργό αποδίδεται ότι  υποβλέπει τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ,  που δεν είναι ευκαταφρόνητα: ένα επταώροφο κτίριο στην πλατεία Κουμουνδούρου, ο  τίτλο μιας ιστορικής εφημερίδας, η άδεια ενός ραδιοφωνικού σταθμού, η  ετήσια κρατική επιχορήγηση κατά έτος, τα ταμειακά διαθέσιμα, ίσως και κάτι ακόμη

Ακόμη και αν  επ’ αυτού υπάρξει «απόφασή του ΣΥΡΙΖΑ». Καθώς ομοφωνία αποκλείεται,  δικαιούται  ο  νυν πρόεδρος και η συγκυριακή πλειοψηφία οσίων είναι ήδη στην έξοδο, να   ερμηνεύσουν κατά βούληση το σχετικό άρθρο του Καταστατικού για τη «διάλυση του κόμματος»  και να   καταφύγουν σε άλλο κόμμα μαζί με τα  περιουσιακά στοιχεία του;

Ιδιοκτήτες είναι;  Δεν δικαιούνται μερίδιο και όσοι δεν θα τους ακολουθήσουν,  αλλά θα μείνουν  στο κόμμα τους;

Ακόμη και αν ο πρόεδρος και άλλοι στον ΣΎΡΙΖΑ, είναι διατεθειμένοι να το κάνουν , ο Τσίπρας  ως «δημοκρατικός ηγέτης» θα  ρισκάρει να κατηγορηθεί για πλιάτσικο;  Πώς θα θέσει στην υπηρεσία του την «Αυγή» και το «Κόκκινο» που άφησε σε μαύρο χάλι; Ποιο ηθικό υπόδειγμα θα ενσαρκώσει, αν προσποριστεί το κόμμα του, την περιουσία άλλου κόμματος;

Η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως τον Σωκράτη Φάμελλο, τον οποίο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ  ψήφισαν για να είναι πρόεδρός του και   για τα υπόλοιπα να αποφασίσει το εκλογικό σώμα. Ούτε να το βγάλει στο σφυρί-όπως είχε αποδοθεί  ως πρόθεση στον Κασσελάκη- ούτε να το τάξει προίκα στον «νυμφίο που έρχεται εν τω μέσω της νυκτός».

Αν θέλει ο Φάμελλος να πάει σε άλλο κόμμα δεν πρέπει να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΣΎΡΙΖΑ; Ως πρόεδρος και πολιτικός αρχηγός θα πάει-μεταφέροντας και την περιουσία που δεν του ανήκει;

Γούστο τους και καπέλο τους, να είναι υπό μετακόμιση. Ο καθένας αποφασίζει για την πολιτική του υπόληψή ελεύθερα. Εδώ όμως δεν πρόκειται για τον καθένα,  αλλά για κόμμα, με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση  υποδομή, χιλιάδες μέλη εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους. Και  κυρίως Ιστορία, όπως τόνισε ο Τρύφωνας Αλεξιάδης πρόσφατα.

Στις τελευταίες αναμετρήσεις στην κάλπη, ο  ΣΎΡΙΖΑ εκτός από  το 18 % που πήρε με τον Τσίπρα, πήρε και στις Ευρωεκλογές με τον Κασσελάκη  15%. Πόσα κόμματα είχαν αυτές τις επιδόσεις;

Επειδή η πολιτική και  πάντως οι εκλογές δεν γίνονται  γκάλοπ, αλλά με ψήφους, πόση ακριβώς είναι η απήχηση του κόμματος στο εκλογικό σώμα- μετά από όσα μεσολάβησαν- και αν  πρέπει να διαλυθεί, αρμόδιοι να αποφανθούν είναι οι πολίτες. Καμία πλειοψηφία, κανενός κομματικού  σώματος.

Συμπέρασμα: ο ΣΎΡΙΖΑ δεν πρέπει να πεθάνει. Ο σημερινός πρόεδρός του, και η ηγεσία του, οφείλουν να τον οδηγήσουν στις κάλπες- και την επομένη ας πάρουν τα πράγματα το δρόμο που θα πρόκυπτε από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Αν δεν μπορούν, ή δεν θέλουν ας παραιτηθούν για να αναλάβουν άλλοι.   Ο Σωκράτης Φάμελλος  και όσοι ετοιμάζονται για το κόμμα Τσίπρα, διαπράττουν ηθικό ατόπημα – ίσως και  νομικό- αν νομίζουν ότι μπορούν να πάρουν και  το κόμμα μαζί τους.

Η ιστορία  θα τους επιφυλάξει τους χειρότερους χαρακτηρισμούς – ιδιαίτερα στις σελίδες της που θα αφορούν την Αριστερά. Και  το πιθανότερο είναι ότι  στο  κόμμα που θα καταλήξουν οι πολίτες θα τους πληρώσουν με το κατάλληλο νόμισμα.

Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο ο  ελληνικός λαός  τίμησε δυο φορές με την Πρωθυπουργία, είτε βρίσκεται πίσω από αυτές τις διεργασίες είναι όχι, θα διαπράξει εκτός από ιστορικοί «ατιμία και  πολιτικό  λάθος.  Αυτοπυροβολείται…

Δεν θα  ωφεληθεί αν, εκτός από τα κομμάτια  και θρύψαλα όσων  θα τον ακολουθήσουν, τους επιτρέψει να κηρύξουν σε  διάλυση, για χάρη του,  τον πολιτικό φορέα που τον ανέδειξε και τους ανέδειξε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιστορικό κόμμα, πέρα από οποιαδήποτε αξιολόγηση της πορείας του. Προϋπήρχε του Τσίπρα και αν θα υπάρχει και μετά από αυτόν, θα το κρίνουν οι ψηφοφόρου.   Δεν νοείται να  πέσει θύμα ίντριγκας και  διεργασιών που θα παραπέμπουν  στην Αποστασία του Μητσοτάκη με… αριστερό πρόσημο.

Οι «πονηροί» του περιβάλλοντος Τσίπρα

Αν ο πρώην Πρωθυπουργός, θέλει να τιμήσει τη διαδρομή  του  -είτε ως το σημείο που είχε τη συγκατάθεση της Δημοκρατικής Παράταξής, είτε, πριν και μετά- οφείλει το αυτονόητο:

– Να αφήσει  κόμμα με το οποίο έγινε Πρωθυπουργός στην ησυχία του και να μετρήσει τις   δυνάμεις του, έτσι όπως έχει αποφασίσει. Και πάντως όχι με  πάντως όχι με υφαρπαγές αμοραλιστών.

Η εντύπωση που του καλλιεργούν ορισμένοι  ότι ως «λαϊκός ηγέτης»  δεν υπόκειται σε  περιορισμούς και οι ότι επιλογές του αυτοδικαιώνονται επειδή τις κάνει αυτός,  είναι καταστροφική. Με ξένα κόλλυβα,  δεν αγιάζεις.  Οι κοπτάτσιες δεν είναι  της μόδας πλέον..

Η ποινή που θα του επιφυλάξει το εκλογικό  σώμα,  αν αποδεχθεί πράξη  διάλυσης του ΣΎΡΙΖΑ πριν τις εκλογές, θα είναι βαριά και ασήκωτη. Όση στήριξη και αν θεωρεί ότι του εξασφαλίζουν  μιντιακά και οικονομικά κέντρα, που  από εχθροί  έγιναν υποστηρικτές….

ΥΓ: Ορισμένοι πονηροί του περιβάλλοντος Τσίπρα δείχνουν ως προηγούμενο  την  απορρόφηση της Ένωσης Κέντρου, από το ΠΑΣΟΚ. Είναι μάλλον ανιστόρητοι.

Το ΠΑΣΟΚ ενσωμάτωσε στα ψηφοδέλτια του παράγοντες,  μετά το 1977, όταν είχε αποφανθεί το εκλογικό σώμα. Και πάντως δεν μεθόδευσε τη διάλυση κανενός κόμματος.  Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου μετείχε στις εκλογές του 1981 με τον Ζίγδη.

Στοχευμένη και παρασκηνιακή διάλυση κόμματος, συνέβη πολύ αργότερα, με τη διάλυση του Ποταμιού από το Κυριάκο Μητσοτάκη- στα σχέδια του οποίου περιλαμβάνεται και η διάλυση του ΠΑΣΟΚ- και ήδη προχώρησαν  εν μέρει.

Σε τελευταία ανάλυση, ότι και αν έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου,  το έκανε για να ενισχύσει την ιστορική προοπτική της Αλλαγής εν όψει του  1981. Όχι για  να επιβιώσει προσωπικά ο ίδιος,  στην επόμενη Βουλή.

Επιπλέον ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Καλό είναι  σταματήσουν οι κουτοπόνηρες  συγκρίσεις, που άρχισαν  να επανεμφανίζονται…

Το βράδυ των εκλογών του 2019 τα καλύτερα παιδιά του σημιτικού “εκσυγχρονισμού” κοιμήθηκαν μέλη του ΠΑΣΟΚ και την επομένη ξύπνησαν υπουργοί του Μητσοτάκη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ήδη άλλοι θαμώνες της Χαρ. Τρικούπη- από την “ομάδα του Άκη” , μέχρι την “παρέα του ΓΑΠ”- είχαν εξανδραποδιστεί ως ” πρώτη φορά Αριστερά”.

Ο εκφυλισμός  με πολιτικούς  που αλλάζουν χρώμα και φόρμα εργασίας έδωσε βάθος στην κρίση αντιπροσώπευσης του πολιτικού συστήματος. Η πολιτική καταλήγει κακόφημη δραστηριότητα, στεγάζοντας από ακατάλληλους, ανεπαρκείς, περαστικούς μέχρι λαμόγια, σούργελα, ασπόνδυλους και αριβίστες.

Η ανυποληψία απομακρύνει κάθε σοβαρό άνθρωπο  από τα κόμματα που μοιάζουν πλέον με τροπικά δάση: τρέφονται από τη σήψη τους.

Δραστηριότητες από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ οδηγούν την πολιτική ακόμη πιο χαμηλά στη σκάλα του κακού, που κατέβηκε με τον Μητσοτάκη.

Ο Τσίπρας, μετά από  ήττες και διασπάσεις, εγκατέλειψε περιφρονητικά το κόμμα του-, για να ιδρύσει καινούργιο, ΙΧ!  Αλλά με παλαιά στελέχη του, κάτι “λιμά” από το περιθώριο  του ΠΑΣΟΚ και άλλους- αρκεί να τον έχουν βρίσει παλαιότερα.

Άβουλος επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ ο Φάμελλος, αφού διασύρθηκε ακούγοντας από το πατάρι, τον επίδοξο διασπαστή του κόμματος του να τον ταπεινώνει, αποφεύγει να δηλώσει ότι θα πέσει επί των επάλξεων της Κουμουνδούρου, με όσους δεν σπεύσουν για χάντρες και καθρεφτάκια.

Εδώ ανεβαίνει στη σκηνή ο Κώστας Σκανδαλίδης, για λογαριασμό της Κεντροαριστεράς. Σαρξ εκ της σαρκός του ΠΑΣΟΚ, κουμπάρος και ευνοούμενος του Ανδρέα Παπανδρέου, χειρίσθηκε με επάρκεια, ως γραμματέας, δυο πολύ δύσκολες αλλαγές σκυτάλης στη ηγεσία.

Δεν προστάτευσε όμως την υστεροφημία του: ενεπλάκη στην επιχείρηση αυτοδιάλυσης του κόμματος -στο οποίο ήταν και υποψήφιος πρόεδρος- με το επιχείρημα: “έκλεισε τον κύκλο του”.

Όταν απέτυχαν τα  εγχειρήματα “Ελιάς” και του “Κινάλ”, προσυπέγραψε την επιστροφή στο ιστορικό λογότυπο- χωρίς το παπανδρεϊκό περιεχόμενό του- που κατέληξε στον Ανδρουλάκη. Του οποίου υπήρξε πραγματικός καθοδηγητής.

Σήμερα δίνει άλλοθι “ιστορικού ΠΑΣΟΚ” στη “φράξια της Θράκης” και στο σχήμα που διαμορφώθηκε από την εποχή της Γεννηματά για παράκαμψη της φορολογικής νομοθεσίας.

Δεν είναι ενιαίος πολιτικός φορέας όπως εμφανίζεται. Και πρόσφατα η κυβέρνηση το αποκάλυψε ως “συνασπισμό”: κατένειμε επισήμως την κρατική χρηματοδότησή σε…δυο κόμματα: στο ΠΑΣΟΚ  3,1 εκατ. ευρώ και στο Κινάλ 1,03 εκατ..

Στην εσωτερική διανομή μερίδιο διεκδικούν και έτεροι Καπαδόκες. Πρώτο το ΚΙΔΗΣΟ του Γ. Παπανδρέου -που στην ιστοσελίδα του δηλώνει “συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ-Κινάλ”, που <εκπροσωπείται στη Βουλή από τον πρόεδρό του…”μέσω του ΠΑΣΟΚ”! Βαβυλωνία…

Προτού η “υπόθεση Παναγόπουλου” από κοινό σκάνδαλο ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εξελιχθεί σε τυφώνα για το ΠΑΣΟΚ- ήδη, ενώ ο Ανδρουλάκης τον διέγραψε η συνδικαλιστική του παράταξη είναι με τον Παναγόπουλο και τον θέλει ξανά πρόεδρο στη ΓΣΕΕ!- ο Σκανδαλίδης οργάνωσε -εξ αντικειμένου – κάτι σαν αποπροσανατολισμό:

Ανακοίνωσε τη “διεύρυνση των 44”. Κάποιοι ακόμη -ο ένας πιο επιβαρυμένος από τον άλλον -θα εμφανιστούν στα ψηφοδέλτια. Πρόκειται για “διεύρυνση” του ΠΑΣΟΚ με τον… εαυτό του!

Ένας κατάλογος- περιβόλι με πρώην στελέχη του: πρόσωπα που “επιστρέφουν” χωρις να έχουν αποχωρήσει, παλιννοστούντες από τον Τσίπρα -που εν τω μεταξύ  έχουν πει τα μύρια όσα για το ΠΑΣΟΚ- προερχομένους από το “ΠΑΣΟΚ των σπηλαίων”, αλλά και όσους “εκσυγχρονιστές” περίσσεψαν από την διεύρυνση Μητσοτάκη -που ολοκληρώθηκε με τον Λοβέρδο.

Είναι η “συμπαράταξη των 75ρηδων”- δυο είναι ήδη 80άρηδες. Αυτούς βρήκε, αυτούς έφερε – ανακατεμένες με “επιρροές” του Ανδρουλάκη και όσων τον αμφισβητούν.

Δεν μπορούν να δώσουν πνοή στο ΠΑΣΟΚ, αλλά μπορούν να φέρουν αναστάτωση. Ήδη εγείρονται ενστάσεις για τις συμπεριφορές τους, ενώ τουλάχιστον ένας έθεσε κιόλας όρους και απαρίθμησε λόγους … εξόδου του!

Ηγούμενος της αναπαλαίωσης του ΠΑΣΟΚ ο πολύπειρος Σκανδαλίδης αδικεί την προσωπική διαδρομή του. Για να παραφράσουμε το Μπρεχτ: τα πήγε καλά με τα λιοντάρια και καταλήγει στους κοριούς….

Αν κάποιος επιχειρήσει να πληροφορηθεί τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα εν όψει των επόμενων εκλογών, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για χώρα μαζοχιστών και ανόητων – στις πολιτικές επιλογές τους.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από δυο συγκεκριμένα στοιχεία που κυριαρχούν στην επικαιρότητα, που διαμορφώνουν τα ΜΜΕ, εμφανώς ερήμην της πραγματικότητας.

Πρώτο στοιχείο: Ενώ ο Πρωθυπουργός βρίσκεται σε περιδίνηση – με διαρκή σκάνδαλα, κραυγαλέες αποτυχίες, βουή του πλήθους για τις αποφάσεις και τους υπουργούς του – είναι πολύ πιθανό να ξανακυβερνήσει, όπως επιδιώκει.

Δεύτερο στοιχείο. Η κυβερνητική προοπτική του Μητσοτάκη μπορεί να αμφισβητηθεί από μια γιατρό, που έγινε γνωστή από τον αγώνα της να δικαιωθεί στη μνήμη της κόρης που χάθηκε στα Τέμπη, αλλά πλέον φιλοδοξεί να κυβερνήσει. Χωρίς κόμμα και πρόγραμμα, χωρίς σοβαρότητά στη διατύπωση πολιτικών απόψεων, χωρίς να έχει ιδέα από τα εγχώρια και διεθνή δεδομένα και με διάφορα σούργελα να την περιβάλουν. Και θα αυξηθούν: φιγούρες θρησκόληπτων, εθνοκάπηλων και περιθωριακών. Και για τα δυο υπάρχουν «τεκμήρια»: οι δημοσκοπήσεις.

Η κοινοποίησή τους διαμορφώνει – ή έστω επηρεάζει -την πολίτικη ατζέντα και ταυτόχρονα επιδρούν ως αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Δεν είναι στραβός ο γιαλός- στραβά αρμενίζουν οι δημοσκοποφάγοι.

Πρόκειται για καταιγιστική παραγωγή και «κατανάλωση» στατιστικών «ευρημάτων» που γίνονται αποδεκτά από τα μέσα ενημέρωσης, χωρίς αντίλογο – παρ’ ότι δεν συνάδουν με τις συνθήκες διαμόρφωσης των εξελίξεων σε κοινοβουλευτική χώρα.

Διαρκώς και αδιαλείπτως, καμιά δεκαριά «δείγματα», – 800-1200 ατόμων, -επιλεγμένων με τα «επιστημονικά κριτήρια» αντίστοιχων ιδιωτικών επιχειρήσεων – ερωτώνται, τηλεφωνικά συνήθως, για την κατάσταση στη χώρα. Με αιχμή πάντα την ψήφο στις εκλογές, σαν επρόκειτο να στηθούν άμεσα οι κάλπες.

Έχει επικρατήσει ο όρος «φωτογραφία της στιγμής». Αλλά μπορεί να είναι και παραμόρφωση της φωτογραφίας. Η ακόμη χειρότερα: Απόπειρα διαμόρφωσης της. Αλλά μην το πείτε σε δημοσκόπο – θα θιγεί η ιεραποστολική αντίληψη που προβάλει για τη δουλειά του.

Πώς ερωτώνται οι μετέχοντες στο «δείγμα» και πως αξιολογούνται οι απαντήσεις τους, επαφίεται στις εταιρίες που βεβαιώνουν ότι, ακολουθούν διεθνώς παραδεκτά πρότυπα ερευνών κοινής γνώμης. Έτσι είναι αν έτσι το λένε..

Για τα «ευρήματα» που προκύπτουν, από την επεξεργασία των ερωτηματολογίων, πάλι πρέπει να τις εμπιστευtούμε . Καμία δημόσια αρχή δεν είχε ζητήσει τα «σώματα» των ερευνών για διασταύρωση. Άλλωστε ο κλάδος βεβαιώνει ότι αυτοελέγχεται… Να το πιστεύουμε κι αυτό…

Σε ότι άφορα στην ψήφο να δεχθούμε και το διχαστικό: Ισχύει αυτή καθεαυτή στη δημοσκόπηση, ή την υποκαθιστά η «εκτίμηση ψήφου» – με αναγωγές και άλλες μεθόδους – που συνήθως προτιμούν να αναδείξουν τα ΜΜΕ;

Να δεχθούμε ότι είναι θεμιτό να καταγράφονται και οι κλιμακούμενες προτιμήσεις ψήφου σε κόμματα που δεν υπάρχουν και για τα οποία δεν γνωρίζουμε τίποτε πέρα από τους ενδιαφερόμενους να τα ιδρύσουν; Πάντως φρονίμως ποιούντες οι δημοσκόποι δεν τα μετράνε στην ίδια λίστα με τα υπαρκτά κόμματα…

Να κάνουμε και μια – παρακινδυνευμένη – παραδοχή: ότι δεν υπάρχει στατιστική παρέμβαση από τις εταιρίες στα ευρήματα τους – για λόγους που αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Να δεχθούμε επίσης ότι ουδόλως επηρεάζονται από την κυβέρνηση και τα κόμματα όσοι κάνουν… δουλειές μαζί τους – αν και ήταν χρήσιμο να τις ανακοινώνουν.

Να πιστέψουμε ότι η πιθανή εύνοια σε κόμματα ή πρόσωπα, αρχίζει και τελειώνει στην διατύπωση των ερωτήσεων. Γιατί όχι , στον αγγελικό κόσμο που ζούμε;

Υπάρχει όμως κάτι που δεν καταπίνεται: η κοινή λογική, όπως τη διαμορφώνει η ορατή καθημερινότητα και η παρατήρηση δια γυμνού οφθαλμού. Αυτό που ζούμε, που ακούμε και που βλέπουμε. Αυτό που ορίζει τη βασική αρχή της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας: τη εναλλαγή στη διακυβέρνηση και τους όρους που τη διαμορφώνουν.

Η συντριπτικη πλειοψηφία των πολιτών συγκλίνουν στη διαπιστωση πως πολιτεύεται η κυβέρνηση, πως αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ο Πρωθυπουργός και πως συμπεριφέρονται οι υπουργοί – ποιες συνεπειες υπάρχουν στη χωρα μετα την επταετή άσκηση της εξουσιας. Δεν υπάρχει μέρα που να μην αναδεικνύεται η αρνητική, ως καταστροφική, δραστηριότητα τους.

Ταξική πολιτική, σκάνδαλα, αδιαφορία, αδιαφάνεια εκτροπές, ακρότητες, αλαζονεία, οικογενειοκρατία, κομματισμός, διάλυση θεσμών, εκποίηση δημόσιας περιουσίας. διεύρυνση της φτώχειας και ενισχύου του πλούτου και γενικευμένη λαϊκή δυσφορία. Την οποία καταγράφουν… οι ίδιες δημοσκοπήσεις, ως αίτημα πολιτικής αλλαγής, που… δεν θα προκύψει όμως κατά τις «ανάγωγες» τους.

Εκ παραλλήλου, βγάζει η πολιτική ανεπάρκεια της συμπαθούς Καρυστιανού,  η ένδεια του λογού της όταν πρόκειται για τα μεγάλα εγχώρια και διεθνή ζητήματα, η απουσία πολιτικής σκέψης, παραγωγής πολιτικών θέσεων και την ταύτιση με τις εκφράσεις της εγχώριας ακροδεξιάς – που βρίσκεται διαχρονικά στο περιθώριο.

Λοβοτομήθηκαν μεγάλοι όγκοι πληθυσμού και τη θεωρούν…  πρωθυπουργήσιμη, για να εξαφανίσει το «παλιό πολίτικο σύστημα» και όλους τους πολιτικούς, με την Γρατσία του Νατσιού και τη Νεγρεπόντη της δραχμής;

Ας αφήσουμε τους δημοσκόπους. Τη δουλειά τους κάνουν – ως επιχειρήσεις.

Η ευθύνη των Μέσων Ενημέρωσης και των δημοσιογράφων είναι μεγαλύτερη: αναδεικνύουν – ήτοι: εκτός από την «ειδησεογραφική» αναφορά των γκάλοπ κάνουν και δικές τους αναλύσεις – με ακρισία, υλικό που προβάλλεται ως θέσφατο. Επειδή προκύπτει από τους «ερωτηθέντες» μιας εταιρίας;

Χωρίς το άλας της δημοσιογραφίας: την αμφιβολία, την αμφισβήτηση, την διασταύρωση και την επικύρωση. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν ζήτησε ποτέ από εταιρία πρόσβαση στα ερωτηματολόγια μιας ερευνάς και στις συνθήκες διενέργειάς της.

Από τις δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου, προκύπτουν δυο κεντρικά συμπεράσματα. Το ένα είναι ότι ο Μητσοτάκης βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων.

Βάρα με κι ας κλαίω. Σφάξε με αγά μου ν αγιάσω. Και ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει αποδοχή που μπορεί ακόμη και να τον συναγωνιστεί για την πρώτη θέση. Πίστευε και μη ερεύνα….

Από εκεί και κάτω η μεταβαλλόμενη εικόνα για τους υπολοίπους. Σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι πιθανολογήσεων ανάμεσα σε φιγούρες και κόμματα είτε υπάρχουν είτε όχι, για τις υπόλοιπες θέσεις. Πού αλλάζουν σειρά ακόμη και με δέκατα της μονάδας..

Ειδικά για την πρώην πρόεδρο του συλλόγου «Τέμπη 23», ας πάρουμε το παράδειγμα των ευρημάτων της – σοβαρής- MRB, επειδή είναι το πιο πρόσφατο – για λογαριασμό του Open. Το 30, 6% των ερωτηθέντων απάντησε ότι ένα νέο κόμμα με επικεφαλής τη Μαρία Καρυστιανού θα μπορούσε να συσπειρώσει τον χώρο αριστερά της Νέας Δημοκρατίας και να αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική εξουσίας. Δεν είναι πλάκα.

Ακόμη και αν δεχθούμε ότι η διαμόρφωση και επεξεργασία του ερωτηματολογίου των χιλίων προσώπων, έγινε τρόπο που το καθιστά αντιπροσωπευτικό και αυτή είναι η γνώμη της κοινωνίας -ή τουλάχιστον όσων έχουν δικαίωμα ψήφου – γιατί συνιστά αξιόπιστο στοιχείο, χωρίς συζήτηση;

Μόνο ως αστείο μπορεί να γίνει δεκτό ότι πρόσωπο την Καρυστιανού, με κόμμα σαν αυτό που εικάζεται ότι θα εμφανίσει- αν το κάνει τελικά- μπορεί να συγκεντρώσει σε πραγματικές εκλογές τα ποσοστά που της αποδίδουν.

Ως φάρσα ακούγεται ότι ο Μητσοτακης – όχι η Νέα Δημοκρατία- ως κόμμα με άλλον επικεφαλής, αλλάζει- που βρίσκεται στην κορυφή της αποδοκιμασίας θα εξασφαλίσει πάνω από το 30% των ψήφων και συνεπώς είναι πιθανό να συνεχίσει την άσκηση εξουσίας με την απεχθή ομάδα «Mitsotakis and friends»; Όπως και ότι η Κωνσταντοπούλου μπορεί να αναδειχθεί …αξιωματική αντιπολίτευση.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Τα «δείγματα» τους δημοσκόπους, οι δημοσκόποι τα ΜΜΕ, τα ΜΜΕ τους πολίτες;

Ο επικεφαλής της εταιρίας MRB, Δημήτρης Μαύρος ίσως ο σημαντικότερος δημοσκόπος της εποχής, με πείρα σαράντα ετών, σε μια πρόσφατη απάντηση του στο ieidiseis.gr υπερασπίσθηκε ,με σύνεση είναι αλήθεια, τις εταιρίας ερευνών.

Αλλά για τον τρόπο αξιοποίησης των ευρημάτων τους, έδειξε τα ΜΜΕ και για τα ευρήματα τις υστερήσεις στην κοινωνία.

Δεν υπάρχει λόγος διαφωνίας μαζί του. Απλώς έχει ενδιαφέρον μια πληροφορία που έδωσε: «Μία δημοσκόπηση 1. 000 ατόμων τηλεφωνική σαν αυτές που δημοσιεύονται, κοστίζει στον πελάτη (ανάλογα με το μέγεθος του ερωτηματολογίου) μεταξύ 3.500–6. 000 ευρώ».

«Δεν έχω άλλες ερωτήσεις κύριε πρόεδρε », θα έλεγε στην έδρα ένας δικηγόρος…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κληρονόμησε το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ο ένας μετά τον άλλον, οι επίγονοι του στην κομματική ηγεσία, δεν μπορούν να το σηκώσουν.

Ο πρώτος διάδοχός του δεν είχε καν τη συγκατάθεσή του. Από το «Ωνάσειο» ζήτησε από τρία πρόσωπα που εμπιστευόταν -τα δυο ζουν- να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να μην περιέλθει η πρωθυπουργία -που ο ίδιος είχε κερδίσει για τρίτη φορά το 1993- στον Κ. Σημίτη.

Για τον επόμενο, δεν φανταζόταν καν ότι θα μπορούσε να είναι διάδοχός του. Έχοντας όμως υπόψη του, μεθοδεύσεις της οικογένειάς του για τον πρωτότοκο γιο του, τον απέκλεισε στην περίφημη φράση του για τη «μετά Παπανδρέου εποχή». Λέγοντας ότι το ΠΑΣΟΚ «δεν χαρίζεται, δε τιμαριοποιείται», αλλά και «δεν κληρονομείται». Τελικά έγιναν όλα…

Ο Σημίτης -που… συνεργάσθηκε στο παρασκήνιο με τον Γ. Παπανδρέου ώστε να ωφεληθούν και οι δύο- έμεινε επικεφαλής στο κόμμα και πρωθυπουργός για οκτώ χρόνια. Δεν ήταν ο ηγέτης του με την έννοια ότι οδήγησε το ΠΑΣΟΚ από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση -αυτό το έκαναν μόνο οι δυο Παπανδρεου- αλλά κέρδισε δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Παρέδωσε τελικά -ανορθόδοξα και-προσυμφωνημένα- στον φυσικό κληρονόμο του ιδρυτή. Αυτός άσκησε την ηγεσία ως… δικαίωμα, καθυστερώντας να τη μεταβιβάσει όταν έληξε η θητεία του.

Μετά από δυο ήττες, κέρδισε την πρωθυπουργία και την απώλεσε με ρεκόρ για Γκίνες: έφυγε την επόμενη της ψήφου εμπιστοσύνης της Βουλής και χωρίς το κόμμα του να χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Με τις επιλογές του έδωσε τέλος στο ΠΑΣΟΚ των μεγάλων εκλογικών επιδόσεων. Υπήρξε υπεύθυνος για την απώλεια της εκλογικής βάσης, με την αυθαίρετη επιλογή του να πάρει το 2010 αποφάσεις για τις οποίες δεν είχε λαϊκή εντολή, οδηγώντας τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Από τους κληρονόμους στον κομματικό σωλήνα

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος -που υπήρξε το τελευταίο «μεγάλο όνομα» στο ΠΑΣΟΚ- μετά τους Γεννηματά, Σημίτη, Βάσω, Πάγκαλο, Αρσένη, Τσοχατζόπουλο, Κακλαμάνη- φορτώθηκε την αμαρτίες της πρωθυπουργίας Παπανδρέου και κόλλησε στο 13% το 2012. Για να καταποντιστεί στο 4,6% το 2015, εξαιτίας της διάσπασης που οργάνωσε εναντίον του ο… Γ. Παπανδρέου.

Το εκλογικό σώμα άφησε εκτός Βουλής το διασπαστικό κόμμα. Αλλά οι δυο επόμενοι πρόεδροι θα διαπράξουν απρέπεια απέναντί του, με τον διορισμό του στη Βουλή- χωρίς καν να του ζητήσουν να διαλύσει το μόρφωμα που δημιούργησε. Αλλά η εναπομείνασα κομματική βάση εξακολουθεί τον αποστρέφεται, όπως φάνηκε με την αποτυχία του να επανέλθει ως… πρόεδρος. Τρελά πράγματα.

Το ΠΑΣΟΚ πέρασε σε μια άλλη κληρονόμο. Η Φώφη Γεννηματά, δεν είχε μεγάλες πολιτικές δυνατότητες και ισχυρό βιογραφικό, αλλά κατάφερε να δώσει κάποια πνοή στα ερείπια που παρέλαβε.

Ο πρόωρος θάνατός της οδήγησε το ΠΑΣΟΚ σε μια πίστα παρακάτω.

Επικράτησε ένα πρόσωπο -δημιούργημα κυριολεκτικά του κομματικού σωλήνα. Χωρίς στοιχεία ηγετικότητας, με φτωχό βιογραφικό και κακή σκηνική παρουσία- αλλά με καλοδουλεμένο προσωπικό «μηχανισμό» στον κομματικό ιστό.

Ο συμπαθής κατά τα λοιπα, Νίκος Ανδρουλάκης, πέρασε κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έθεσε στις εκλογές του 2023 και 2024 -και κατέστρεψε την ευκαιρία της απλής αναλογικής, για απομάκρυνση του Μητσοτάκη.

Το αποτέλεσμα ήταν να πάρει κάτω από 30% στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών εκλογών -όταν, αμφισβητούμενος, υπερασπίσθηκε το αξίωμά του και τελικά επικράτησε. Χωρίς να πείθει όμως, ούτε καν όταν αναγορεύθηκε, στα χαρτιά, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τώρα βρίσκεται απέναντι σε νέο κύμα αμφισβήτησης και ανασυντάσσει τον ίδιο μηχανισμό με την ίδια επιδίωξη: να κρατήσει τη σφραγίδα.

Το φάντασμα του αλγόριθμου

Αυτό τουλάχιστον φάνηκε στη συνεδρίαση του «ανωτέρου καθοδηγητικού οργάνου» του κόμματος, που σπανίως συγκαλεί. Προνοητικοί: όσα ακούσθηκαν εναντίον του, διαμορφώνουν το ανάγλυφο της σοβούσας εσωκομματικής κρίσης. Αυτή η συνεδρίαση είχε δυο ιδιαίτερα «επεισόδια».

Στο πρώτο η Άννα Διαμαντοπούλου -που την είχε κοπανήσει για 12 χρόνια και όταν δεν πάσχιζε να στήσει κομμα εναντίον του ΠΑΣΟΚ, γυρόφερνε στο Μητσοτακέικο- τους άφησε άναυδους, κάνοντας μάθημα κομματικής ορθοφροσύνης σε όσους πάσχισαν να το κρατήσουν όρθιο, κατά την απουσία της…

Μιλώντας σαν να ήταν εγγυήτρια της συνέχειας και της συνέπειας του κόμματος, είπε στον Χάρη Δούκα, δείχνοντας το κινητό της, ότι δημοσιεύθηκε η ομιλία του πριν την εκφωνήσει: «Τι είναι αυτά που κάνεις; Απαράδεκτο. Ντροπή σου, δεν είναι μια δημόσια συνεδρίαση, είναι συνεδρίαση κομματικού οργάνου».

Είναι κάπως, να λέει «ντροπή σου» σε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, όταν η ίδια το πρωί εμφανίζεται ως διεκδικήτρια της ηγεσίας του και το βράδυ ως επικεφαλής του περίεργου και αδιάφανους «Δικτύου» της, επί του οποίου κανένα κομματικό όργανο δεν έχει λόγο -ενώ ανταγωνίζεται και το επίσημο κομματικό think tank.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό, αφορά τον Δούκα που -μπορεί να έκανε την πατάτα της ζωής του διεκδικώντας την ηγεσία πριν δείξει τι μπορεί να κάνει ως δήμαρχος- αλλά έχει καθαρές και μετρήσιμες προτάσεις. Τις οποίες ο Ανδρουλάκης αποστρέφεται.

Πρώτα είπε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κατά πρόσωπο ότι, «ο στόχος της πρώτης θέσης απομακρύνεται». Δίκην τρολαρίσματος, αφού και οι πέτρες βοούν ότι χάνεται και ο στόχος της δεύτερης, αν όχι και της τρίτης, θέσης.

Στη συνέχεια έριξε τη χειροβομβίδα: «Παρακαλώ πολύ, στο συνέδριο να μη γίνουν κόλπα με τους αλγόριθμους. Δεν μπορώ να διανοηθώ στην Αθήνα να εμφανιστούν λιγότεροι Σύνεδροι από κάποιον νομό της Κρήτης».

Όλοι πάγωσαν, καθώς είδαν πού πάνε τα θραύσματα, αλλά κανείς δεν θέλησε να δώσει συνέχεια. Αντιλαμβανόμενοι ότι αυτό μπορεί να ήταν λόγος για να μην ξανασυνεδριάσουν ποτέ.

Εκείνη τη στιγμή έκανε τη εμφάνισή του το φάντασμα του «μηχανισμού» που ανέδειξε τον Ανδρουλάκη πρόεδρο το 2021 και τον κράτησε στο αξίωμα το 2024. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς αυτό που υπονόησε ο δήμαρχος, μπορεί να τινάξει το συνέδριο στον αέρα και να ανοίξει δρόμο για τη διάσπαση.

Αυτό φαίνεται να είναι πλέον και μύχιος πόθος στο Μέγαρο Μάξιμου, του οποίου οι ένοικοι προτιμούν να έχουν να κάνουν με δυο ΠΑΣΟΚ. Αφού απέτυχαν στις δυο απόπειρες να εγκαταστήσουν ηγεσία περισσότερο δορυφορική από όσο μπορούν να εξασφαλίσουν με τον Ανδρουλάκη.

Για τον οποίο κανείς δεν ξεχνάει ότι προ καιρού επισκέφθηκε τον Πρωθυπουργό, χωρίς να λάβει προηγουμένως γιατί την παρακολουθούσε η ΕΥΠ και εξερχόμενος διαβεβαίωσε ότι θα κάνει «παραγωγική αντιπολίτευση».

Έκτοτε «σκληραίνει τη θέση του». Αλλά οσάκις χρειάσθηκε στη Βουλή, στήριξη ο Μητσοτάκης τού την προσέφερε -τη μια φορά παρέα με τον… Κασσελάκη, που ήταν τότε στα ντουζένια του- και αρνείται να υπογράψει ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί μαζί του μετεκλογικά.

Δεν αρέσουν

Τούτων δοθέντων, που θα έλεγαν οι παλαιοί καθαρευουσιάνοι, πού πάει το ΠΑΣΟΚ; Σίγουρα όχι για πρώτο κόμμα, ίσως για συνέταιρος του Μητσοτάκη και αμφίβολο για αξιωματική αντιπολίτευση.

Όχι μόνο γιατί «δεν αρέσουν», που θα έλεγε η Μέλινα. Λείπει το στιβαρό πολιτικό κέντρο που θα χαράσσει γραμμή και θα αναδεικνύει τις προτεραιότητες, απέναντι στον -«επαγγελματία» που λέει και ο Τσίπρας- σημερινό Πρωθυπουργό…

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι τρεις πλέον έμπειροι του κόμματος, Κ. Σκανδαλίδης, Ν. Χριστοδουλάκης, Π. Κουκουλόπουλος, δεν έχουν κεντρικό ρόλο. Ο Αλ. Παπαδόπουλος κλήθηκε σε εκδήλωση μετά από… 12 χρόνια! Βασικά τέτοιος ρόλος δεν υπάρχει για κανέναν.

Ο Ανδρουλάκης τον κρατάει εξ ολοκλήρου για τον εαυτό του, περιστοιχισμένος από μια ομάδα οικείων του, που παλαιοτέρα ήταν γνωστοί ως «σέχτα της Θράκης»… Η νεότερη γενιά με στοιχεία επάρκειας -όπως ο Κατρίνης και ο Χρηστίδης- κρατείται μακριά από τις αποφάσεις.

Όταν ο Δούκας είπε «απέτυχε η στρατηγική μας» εννοούσε ότι απέτυχε η στρατηγική Ανδρουλάκη ως προέδρου, αφού μόνος του τη διαμορφώνει, όπως του καταλόγισε και ο Γερουλάνος.

Αυτό έχει σαν συνέπεια- αλλά ταυτόχρονα είναι και αποτέλεσμα- την περιορισμένη στελεχοποίηση και την χαμηλή πολιτική και αντιπολιτευτική «ποιότητα» όσων κρατάνε τα κεντρικά «πόστα», παρότι το πολιτικό τους προσδόκιμο δεν πάει μακριά.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Από το κύμα των «κηπουρών» του Γ. Παπανδρέου, μόνο ο Γερουλάνος παραμένει με ρολό στο κόμμα. Και από έναν κύκλο προσώπων που είχαν κεντρική θέση στο κόμμα τότε, μόνο ο Ραγκούσης υπάρχει στην πολιτική ως ηγετικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Όπως και από όσους συνέπραξαν στα υπουργικά του συμβούλια, μόνο ο καθηγητής Παμπούκης -που αποχώρησε αξιοπρεπώς από την κυβέρνηση των… αδελφών Παπανδρέου- σταδιοδρομεί σήμερα στο Πανεπιστήμιο και στο επάγγελμά του, εγχώρια και διεθνώς. Τους άλλους τους κατάπιε η λήθη, και έναν το… Ειδικό Δικαστήριο.

Σάκοι του μποξ

Τι τα θες, τι τα γυρεύεις. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια -όπως την είδαμε στην τελευταία συνεδρίαση- και τα λάθη, νέα λάθη. Ο Ανδρουλάκης επιμένει στο συνέδριο θα επιβεβαιωθεί ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, αλλά στο κόμμα του δεν τον πιστεύουν και οι αντίπαλοι μειδιούν. Σε αυτό το πλαίσιο, στη Χαρ. Τρικούπη, απλώς εξελίσσεται ένα παιχνίδι για 3+1 που καταλήγει σε 2+1+1. Σαν δελφίνοι χωρίς αυτοκράτορα.

Να κλείσουμε επιστρέφοντας στην αρχή. Το ΠΑΣΟΚ έχει να διαχειριστεί τη βαριά κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου και δεν τα καταφέρνει… Βασικά δεν τα καταφέρουν οι μετά τον Σημίτη -που φρόντισε να φύγει χωρίς ήττες- ηγεσίες του.

Ο βαλλόμενος επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ αρνείται να «κουμπώσει» ότι δεν θα συμπράξει με τη ΝΔ, αλλά ισχυρίσθηκε ότι μαζί της ότι τον «πολέμησε η Δεξιά όσο κανέναν». Ίσως και την επί του πολιτικού σχεδιασμού υπαρχηγό του που τον προγράφει δημόσια.

Επιμένει ότι διαθέτει κυβερνητικό πρόγραμμα. Αλλά πρόγραμμα σήμερα μπορεί να καταρτίσει και ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης. Το θέμα είναι ποιος βάζει στην εξίσωση την αξιοπιστία και την επάρκεια της εφαρμογής, με πειστικό τρόπο.

Κι εκεί το ΠΑΣΟΚ πάσχει… Και μάλλον είναι περίεργη η επιμονή της Διαμαντοπούλου να σχηματιστεί στη Χαρ. Τρικούπη… σκιώδης κυβέρνηση. Απέναντι στους – προερχόμενους και από το ΠΑΣΟΚ- υπουργούς του Μητσοτάκη, ανάμεσα στους οποίους υπάρχουν καρατερίστες της πολιτικής αντιπαράθεσης, που ψάχνουν για σάκους του μποξ.

Αυτό που κατάλαβαν όλοι με τη συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στον «Κόντρα», είναι ότι επιδιώκει να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας. «Στόχος μας είναι η πρώτη θέση για να αλλάξουμε τα πράγματα». Ο Ανδρουλάκης βρήκε αντίπαλο…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Όχι, μόνη της, αλλά με άλλους που δεν παρουσιάζει, αλλά πρέπει να την πιστέψουμε ότι υπάρχουν και θα είναι καλύτεροι από τους σημερινούς πολιτικούς.

Οι απαντήσεις στη συνέντευξη, απαντούσαν και στο ερώτημα -που δέχθηκε- για την προσωπική της πολιτική επάρκεια: κακός λόγος, μέτρια ελληνικά, αοριστίες, προτάσεις  χωρίς νόημα, άγνοια των πραγμάτων, ασυνάρτητες απαντήσεις σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, ανερμάτιστοι συλλογισμοί.

Κανένα πρόβλημα. Για την ίδια, «δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που τα κάνει όλα». Παραβλέπει, ότι υπάρχει άνθρωπος που πρέπει να τα κάνει όλα: ο Πρωθυπουργός.

Ασφαλώς όποιος μπαίνει στο παιχνίδι της πολιτικής δικαιούται να διατυπώνει μεγάλους στόχους. Αλλά σ’ αυτό το παιχνίδι οι κανόνες είναι δεδομένοι: ορίζονται από το Σύνταγμα και λειτουργούν στα συμφραζόμενα που διαμορφώνουν εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες- όχι πάντα θεμιτοί. Αλλά αυτοί είναι.

«Δεν πρόκειται να συνεργαστούμε με άτομα που υπάρχουν στο πολιτικό σύστημα» λέει, αν και έχει ήδη έχει συνεργαστεί με κάποιους. Και επιμένει ότι «οι πολιτικοί βγήκαν από κομματικό σωλήνα, δεν ξέρουν την κοινωνία».

Ποιοι την ξέρουν; Κάποιοι που της «στέλνουν βιογραφικά». Ήδη «άνθρωποι και ομάδες, εργάζονται πάνω σ’ αυτό». Με αιχμή την «Επιτροπή Σοφών», τα μέλη της οποίας δεν γνωρίζουμε, αν και τα  υποψιαζόμαστε. Αλλά «όταν θα προτείνουν λύσεις θα είναι εμπεριστατωμένες και θα δείχνουν ότι είναι υλοποιήσιμες».   Αλλιώς τι «σοφοί» θα ήταν;

Κατά την ίδια είναι «άνθρωποι ακέραιοι, άριστοι γνώστες του αντικειμένου, δεν έχουν βαρίδια με την πολιτική, έρχονται ανιδιοτελώς και προσφέρουν». Ποιος ακριβώς αποφαίνεται γι’ αυτήν την «ακεραιότητά» τους δεν προκύπτει.

Αρκεί ότι «θέλουν να ασχοληθούν εθελοντικά». Ως μέλη; Σε όλα τα κόμματα, εθελοντικά μετέχουν τα μέλη. Ως βουλευτές και υπουργοί; Τι είδους εθελοντισμός θα είναι αυτός από πρόσωπα που θα ασκούν εξουσία;

Το σύστημα δεν πέφτει «αμαχητί»

Η κυρία Καρυστιανού προβλέπει ότι «το πολιτικό σύστημα δεν θα πέσει αμαχητί, προφανώς θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ξεγελάσει πάλι τους πολίτες». Αλλά βεβαιώνει ότι «έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς με τους παλιούς πολιτικούς» και «πολλοί πολιτικοί πρέπει να λογοδοτήσουν για την κατάντια της χώρας». Ποιοι ακριβώς;  Έλα ντε…

Τι μπορεί να κάνει το σύστημα για να την αναχαιτίσει; Το έχει κάνει ήδη. «Για να σιωπήσω, μου έχουν προσφερθεί και τίτλοι και πολλά χρήματα…» Ποιοι; Άγνωστο. Προφανώς τής διαφεύγει ότι καταγγελίες χωρίς ονόματα και διευθύνσεις, είναι η επιτομή της αερολογίας. Μέχρι κι ο Άδωνις την πήρε στο ψιλό – και καλά θα κανει να μην τα βάλει μαζί του…

Για τον εαυτό της δεν φοβάται: «Έχω ανοσία στον πόλεμο εναντίον μου, τον βιώνω τρία χρόνια». Αλλά, μπορεί να κινδυνεύσουν όσοι μιλούν μαζί της και προειδοποίησε τη δημοσιογράφο Λουκία Γκάτσου, με την οποία συνομιλούσε.

«Είστε πολύ γενναία που κάνουμε αυτήν τη συνέντευξη, δεν ξέρω τι χρήματα έχετε στο λογαριασμό σας, ελπίζω να είναι αρκετά, διότι δεν ξέρω τι θα γίνει ύστερα από τη συνέντευξη».

Καινούριος Σώρρας μας βρήκε;…

Τι θα αλλάξουν

Προς το παρόν πάντως η δημοσιογράφος χαίρει άκρας υγείας και απολαμβάνει το ντόρο που προκάλεσε η συνέντευξή της, με  την πιο αμείλικτη αντίπαλο  του πολιτικού συστήματος… Που συνεχίζει να υποβάλει στο μαρτύριο της σταγόνας  το ακροατήριό της, όταν αναφέρεται σε κάποιους  -που δεν αναφέρει, αλλά «θα αλλάξουν τη χώρα».

Τι ακριβώς θα αλλάξουν; Το Σύνταγμα, την οικονομική πολιτική,  την ευρωπαϊκή της  ταυτότητα, το διεθνή προσανατολισμό; Των Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας; Από ό,τι λεει, ο,τιδήποτε σχετίζεται με το «παλιό σύστημα».

Ως «ενσάρκωση» κατονομάζει τον Τσίπρα, ο οποίος «μας εξαπάτησε». Πώς; «Μας ανέβασε ψηλά και μετά μας γκρέμισε». Άραγε να τον ψήφισε ως «πρώτη φορά Αριστερά» και την διέψευσε;

Της προκύπτει πάντως ότι «ο κύριος Τσίπρας έχει υπογράψει το χειρότερο μνημόνιο και έχει υποθηκεύσει το κράτος, σαν να είναι δική του περιουσία».

Δεν άκουσε ότι ο «κύριος Τσιπρας» παρέλαβε τα Μνημόνια ,δεν τα προκάλεσε και είναι αυτός που έκλεισε τον μνημονιακό κύκλο; Ώρα είναι να μας πει και για το «ξεπούλημα της Μακεδονιας» στις Πρέσπες…

Αυτό που η ίδια αποκαλεί «κίνημα» έχει ως «στόχο την κάθαρση της χώρας» – με άγνωστες μεθόδους. Κάτι σαν την υπόσχεση Πολάκη το 2023 «θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς».

Ποιο «κίνημα»; Αυτό που «είναι κάτι συλλογικό, που θα ενδιαφέρεται για το κράτος σαν κράτος, την ασφάλεια, την ανεξαρτησία, αλλά και τον οικονομικό τομέα, που ανήκουν οι ευπαθείς ομάδες». Δεν βγαίνει νόημα.

Προς το παρόν υπάρχει μόνο η ίδια και  η δικηγόρος της. Αν εννοεί τα συλλαλητήρια του παρελθόντος Φεβρουάριου μάλλον αντιλαμβάνεται λάθος τα κίνητρα όσων μετείχαν.

Σίγουρα δεν είχαν ως επιδίωξη ένα κόμμα με μόνο «ιδεολογικό πρόσημο» ότι «αγαπάμε τη χώρα, τις ευπαθείς ομάδες, βοηθάμε τους ανθρώπους». Που θα μετέχει στις εκλογές «με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα που θα περιέχει τα πάντα, όλους τους πυλώνες». Τα «πάντα όλα» που έλεγε ο Αλέφαντος.

Τραγελαφική αντίληψη για πράγματα και καταστάσεις

Η κυρία Καρυστιανού αποτάσσεται τα κόμματα και το «παλιό πολιτικό σύστημα», αλλά «χαίρεται που υπάρχουν πολιτικοί που αγκαλιάζουν κινήσεις σαν και αυτή που έχει ως βασικό αίτημα την κάθαρση». Ποιοι ακριβώς είναι αυτοί; Εκτός από τους θρυλούμενους, Καμμένο και Νικολόπουλο, η ίδια αναφέρθηκε μόνο στον ευρωβουλευτή του ΣΎΡΙΖΑ Νίκο Φαραντούρη: «Τον γνώρισα από κοντά, έχω μόνο θετικά να πω». Και ας ανήκει σε κόμμα; Κατά τα λοιπά: δεν ήξερε – δεν ρώταγε;

Ας μην κρυβόμαστε: Η ανθολόγηση της συνέντευξής της αποδίδει  την τραγελαφική αντίληψή της για πράγματα και καταστάσεις. Θεωρεί «περίεργη η σχέση ανάμεσα στους υπουργούς, την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία» και κρίνει ότι «υπάρχει μία εμπλοκή, στην οποία πρέπει να δούμε αν τηρούνται οι νόμοι», Ποια σχέση, ποιοι νόμοι και ποιοι να δουν;

Στον κύκλο της ασυναρτησίας περιλαμβάνονται πολλά. Μίλησε  με στρατιωτικούς και κατάλαβε ότι επίκειται «ιδιωτικοποίησή» τους,  όπως κάνει κυβέρνηση «και με τα τρένα και με την υγεία».

Η «δεξιά ή αριστερή» ιδεολογία, είναι παρωχημένα» – «Το κοινωνικό εγχείρημα είναι πάνω από δεξιά και αριστερά». Η ιδεολογία του «κινήματος» είναι: «αγαπάμε τους πάντες», θέλουμε να «πηγαίνουν όλοι καλά»: η κάθαρση της χώρας, η αξιοκρατία, η ισονομία, το να είμαστε όλοι καλά». Και «αν η πολιτική κέρδιζε τη χαμένη αίγλη της και προτασσόταν η προσφορά προς τα κοινά, ίσως άλλαζαν τα πράγματα».

Πολιτικές θέσεις και αρχές

Πολιτικές θέσεις; «Η καθαρότητα, ο εθελοντισμός και η ακεραιότητα του χαρακτήρα είναι στα βασικά για εμάς». Η τρέχουσα εξωτερική πολιτική  «είναι αντίθετη στα εθνικά συμφέροντα», και «αυτά που συμβαίνουν στα διεθνή είναι απίστευτα». «Τα ήρεμα νερά σημαίνουν πως έχουμε αποδεχθεί κάποια πράγματα, το να βλέπουμε τα τουρκικά αλιευτικά στο Αιγαίο, δεν είναι ήρεμα νερά».

Πολιτικές αρχές; «Η καθαρότητα, ο εθελοντισμός και η ακεραιότητα του χαρακτήρα είναι στα βασικά για εμάς», «Να κλείνει η διχόνοια που είχαμε μεταξύ μας τόσα χρόνια». «Πιστεύουμε όλοι σε αυτό το κίνημα ότι οι πράξεις είναι ανώτερες των λέξεων».

Σύνθημα; «Ας ενωθούμε για να κάνουμε κάποια πράγματα για την χώρα, αφού το κομματικό σύστημα φρόντιζε για τον εαυτό του»… Τώρα «κάτι συλλογικό που θα ενδιαφέρεται και για το κράτος, την εθνική ασφάλεια την κυριαρχία αλλά και για τον οικονομικό τομέα».

Πώς θα ήθελε τον ηγέτη του κινήματος: «Να τον αναδείξει ο κόσμος, να έχει ειλικρίνεια, καθαρότητα, αγάπη για το δίκαιο, τόλμη, αποφασιστικότητα, θάρρος για να τα βάλλει με το σύστημα να γνωρίζει τι έχει ανάγκη η κοινωνία και ο πολίτης». Την ίδια δηλαδή, που «δεν περιμένει από τους πολιτικούς να της το πούνε, βλέπει τους ανθρώπους που δεν τα βγάζουν πέρα με 1.000 ευρώ».

Η επί θύραις αρχηγός ανήγγειλε ότι στις 28 Φεβρουαρίου ίσως θα χρειαστεί να βγούμε ξανά στους δρόμους για τους αγρότες, τους στρατιωτικούς, τους υγειονομικούς, τα Τέμπη φυσικά, την ακρίβεια, για εμάς» – και ότι άλλο ήθελε προκύψει. Δι’ ευχών των αγίων πάτερων ημών κλπ…

Αν το επιχειρήσει, μάλλον θα απογοητευτεί – για άλλο λόγο πήγαν στο Σύνταγμα και τις πλατείες οι διαδηλωτές. Είναι ποιο απαιτητικοί και πιο υποψιασμένοι, από ότι νομίζει… Αλλά ως τότε υπάρχει χρόνος να της εξηγήσει κάποιος: «Μαρία άστο, δεν το ‘χεις…»

Κατά την αφήγησή του, τον Φεβρουάριο του 2008, όταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος σχεδίαζε να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ- μετά το εσωκομματικό στραπάτσο του από τον Γ. Παπανδρέου –συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, συναντήθηκε μαζί του – «σε καφέ των Βορείων προαστίων»- και του μετέφερε το εξής:

– «Κατά την άποψή μας, δεν πρέπει να διασπάσετε το κόμμα σας. Η εναλλαγή στην κυβέρνηση δύο ισχυρών παρατάξεων είναι ζωτικής σημασίας για τη Δημοκρατία μας… πρέπει να έχετε υπομονή, αργά ή γρήγορα θα έρθει η σειρά του Βαγγέλη να ηγηθεί του ΠΑΣΟΚ».

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Κατά το δημοσίευμα, το μήνυμα «αποτέλεσε ισχυρή συνιστώσα για την τελική λήψη της απόφασης» του Βενιζέλου. Έτσι παρέμεινε στο «κόμμα των Παπανδρέου», στο οποίο είχε προσχωρήσει 15 χρόνια μετά τη ίδρυσή του.

Περιθώρια να αμφισβητηθεί η μαρτυρία του Δατσέρη δεν υπάρχουν. Αντίθετα, έχει ενδιαφέρον και η ερμηνεία του για την – εμφανώς συμπληρωματική- συνύπαρξη Βενιζέλου και Καραμανλή ,με απίστευτες αμοιβαίες φιλοφρονήσεις, στην εκδήλωση της εφημερίδας «Δημοκρατία» (Οι λεπτομέρειες εδώ).

Η ανακυκλούμενη επικαιρότητα των τελευταίων δεκαετιών, άφηνε την εντύπωση ότι υπήρχε χάσμα, αν όχι εχθρότητα, ανάμεσα στους δυο Θεσσαλονικείς πολιτικούς. Πλέον όμως , αναδύονται κρίσιμα ερωτήματα που τους αφορούν- και τους υπερβαίνουν ταυτόχρονα.

Για τον Βενιζέλο είναι απλό: η παρέμβαση Καραμανλή τον απέτρεψε από τη αποχώρηση; Όχι η άρνηση επαρκούς αριθμού βουλευτών να τον ακολουθήσουν, κατά τη γενική πεποίθηση;

Επειδή ο τότε Πρωθυπουργός – από την άλλη παράταξη- τον έπεισε να μην διαπράξει «ιστορικό» λάθος, όταν το 2012 «ήλθε η σειρά του», δεν ενημέρωσε ούτε καν το ΕΓ, για τα πορίσματα πέντε ελεγκτικών εταιριών, στις οποίες ανέθεσε την απογραφή όσων παράλαβε στο κόμμα, από τον Παπανδρέου;

Γι’ αυτό, το 2014, δεν τον διέγραψε , ενώ δεν έκρυβε ότι σχεδιάζει διάσπαση του ΠΑΣΟΚ εναντίον του;

Πρωτίστως όμως απαντήσεις οφείλει ο Καραμανλής- που είχε νικήσει ήδη δυο φορές τον Παπανδρέου. Ποιο λόγο είχε να αποτρέψει την- όποιας έκτασης- διάσπαση του ΠΑΣΟΚ;

Ήταν πράξη ευθύνης , για να μην διαταραχθεί η ισορροπία του πολιτικού συστήματος ; Η προστατεύοντας τον Γ. Παπανδρέου, προστάτευσε τον …εαυτό του , από το να έχει αντίπαλο τον Βενιζέλο;

Ίσως επειδή σκόπευε να πάει σε πρόωρες εκλογές, λόγω της ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του , που τον περιόριζε. Άσχετα αν τελικά πήγε για άλλους λόγους -και έχασε δραματικά από τον… Παπανδρέου- που του καταλογίζει έκτοτε τη χρεοκοπία – και το Μνημόνιο, που υπέγραψε ο ίδιος!

Αν «στήριξε» το αδιάσπαστο του ΠΑΣΟΚ , για διατηρηθεί η αρχιτεκτονική της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, ισχύει και για τη στήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη – παρά την αρχική υποβοήθηση του Μεϊμαράκη εναντίον του- από κοινού με … Ντόρα;

Αν αμάρτησε ως «εθνικός παράγων», με ΠΑΣΟΚ για τη σταθερότητα της Μεταπολίτευσης, αμάρτησε και ως «παραταξιάρχης» με τον Μητσοτάκη, για την «ενότητα της ΝΔ» που «νόθευε» ο Νεομητσοτακισμος με αστέρες του Σημίτη και του Καρατζαφέρη;

Οι σκληρές επικρίσεις του για τις υποκλοπές και την πολιτική έναντι της Τουρκίας – αλλά όχι και για την οικονομική πολιτική, ή Μακεδονικό – ήταν απλώς τεχνική συγκράτησης της λαϊκής δυσφορίας στη Νέα Δημοκρατία, για να παραμείνει ισχυρή;

Χάριν της «εναλλαγής στην κυβέρνηση δύο ισχυρών παρατάξεων» ως θέμα «ζωτικής σημασίας για τη Δημοκρατία», έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στον Μητσοτάκη σε κάθε εκλογή;

Για την ενότητα της Νέας Δημοκρατία ,ψήφισε τη Σακελλαροπούλου για πρόεδρο της Δημοκρατίας, ενώ ο Κυριάκος, ως βουλευτής του Σαμαρά, δεν ψήφισε τον Παυλόπουλο – επικαλούμενος λόγους που έθιγαν και τον ίδιο – ούτε ανανέωσε την επιτυχημένη θητεία του;

Ο Καραμανλής αναγνωρίζεται ως σοβαρός και ακέραιος άνθρωπος. Και προφανώς, όταν μιλήσει για την διακυβέρνησή του, θα διευκρινίσει και το 2008. Ως τότε η αποκάλυψη Δατσέρη, οδηγεί στον στίχο του Καββαδία, που τραγούδησε ο Παπακωνσταντίνου: «Πολλά έχουν δει τα μάτια του, μ΄ αυτό μου φέρνει τρόμο»…

Σ’ αυτό το πολίτευμα, η πολιτική ασκείται δια του λόγου. Και στον πολιτικό λόγο οι λέξεις έχουν ιδιαίτερο φορτίο  που ορίζει τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές ανάμεσα σε όσους διεκδικούν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η κυρία Μαρία Καρυστιανού -αξιοσέβαστη και αποτελεσματική στον αγώνα της  για την τραγωδία των Τεμπών- παρουσιάζοντας -σποραδικά και με γενικότητες- την ιδέα ίδρυσης πολιτικού φορέα, χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που θολώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον δημόσιο βίο.

Ανάμεσα σε όσα λέει και όσα της αποδίδονται, κάποιες διατυπώσεις της αμφισβητούν κεκτημένες δημοκρατικές αντιλήψεις. Π.χ  ακούγεται κάπως παράξενα ότι δεν της αρέσει η λέξη «κόμμα», γιατί «έχει φθαρεί και μας θυμίζει όλα τα κακώς κείμενα που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση».

Τα κόμματα δεν είναι ίδια και πάντως δεν βαρύνονται μόνο για τα «κακώς κείμενα». Αυτά τα έλεγαν κάποιοι άλλοι πριν από  μερικές δεκαετίες για να δικαιολογήσουν τη θεωρία του «γύψου».

Σε κόμματα οφείλεται η εξέλιξη της χώρας, οι μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις και οι  πολιτικές αλλαγές, η εδραίωση της  Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας. Χωρίς κόμματα μιλάμε για άλλα μοντέλα διακυβέρνησης.

Η ακροδεξιά οσμή και το τσουβάλιασμα πολιτικών

Ο ισχυρισμός για «σωτηρία της χώρας από τους επίορκους που συνειδητά την καταστρέφουν», έχει ακροδεξιά οσμή. Και δεδομένου ότι η ίδια έχει έλθει, αβασάνιστα, σε επαφή ακόμη και με στοιχεία της εγχώριας ακροδεξιάς, προκαλούνται ερωτήματα.

Άλλο η αποτυχία μιας πολιτικής και μιας κυβέρνησης, που αντικειμενικά βλάπτει και άλλο η «συνειδητή καταστροφή της χώρας». Αν γνωρίζει κάποιους να τους κατονομάσει.

Η ρητορική της απορρίπτει συλλήβδην την πολιτική και το πολιτικό σύστημα. Όπως το κάνει ο Κώστας Πλεύρης ως… φασίστας – και δεν θα ήθελε να του μοιάσει.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να της διαφεύγει ότι οι πολιτικοί και οι κυβερνήσεις – δεν κατέλαβαν αυθαίρετα τους ρόλους τους. Είναι εκλεγμένοι. Νομίμως  και δημοκρατικά, από το αρμόδιο σώμα.

Η «υπερκομματική κίνηση πολιτών» στην οποία αναφέρεται, κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρει θέση στην αφετηρία διεκδίκησης της ψήφου μαζί με τα λοιπά… κόμματα και να αναμετρηθεί μαζί τους. Αλλιώς δεν γίνεται.

Ο τρόπος που τσουβαλιάζει τους πολιτικούς και τα κόμματα, είτε παραπέμπει σε ολοκληρωτικές θεωρίες, είτε ξεπατικώνει λαϊκίστικά μοντέλα. Και αυτό μόνο νέο και υπερβατικό δεν είναι.

Ότι «η κοινωνία ψάχνει απεγνωσμένα μια διέξοδο, έχοντας χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο σημερινό πολιτικό σκηνικό», έχει βάση. Αλλά δεν μπορεί να οδηγεί στην… κατάργηση της πολιτικής. Στην Ιστορία μόνο ακραίες ομάδες  το έχουν επιδιώξει.

Αν «στόχος της είναι να αφήσει πίσω το παλιό σύστημα» με ένα «διαφορετικό εγχείρημα», πρέπει να εξηγήσει  τι ακριβώς θα πάρει τη θέση του. Οι «ομάδες επεξεργασίας προτάσεων» που έχει υπόψη της, δεν μπορούν να διεκδικήσουν το μονοπώλιο «ανιδιοτέλειας, καθαρότητας και ειλικρίνειας». Και αυτό προς την ακροδεξιά καπηλεία γέρνει.

Ερωτήματα για την «επιτροπή σοφών»

Όσοι μετέχουν στην «επιτροπή σοφών» που ισχυρίζεται ότι έχει ήδη συγκροτήσει, θα  αξιολογηθούν μόλις τους  εμφανίσει. «Σοφοί», κατά δήλωσή τους, δεν υπάρχουν.

Αν είναι «άνθρωποι εξειδικευμένοι, οι οποίοι έχουν να προτείνουν δυνατές και εφικτές λύσεις και οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με το υπάρχον πολιτικό σύστημα» επίσης θα κριθεί.

Πάντως κάποιοι από όσους φέρεται να έχει συναναστραφεί ως τώρα, ούτε πολύ «σοφοί» δείχνουν, ούτε «έξω από το σύστημα» έχουν πορευθεί.

Όταν υποστηρίζει ότι «η κοινωνία χρειάζεται ένα αδιάφθορο νέο πολιτικό σύστημα, στο οποίο η συμμετοχή της κοινωνίας θα είναι διαρκής»;

Πώς ακριβώς κάποιοι, που μόνο η ίδια γνωρίζει «δουλεύουν εθελοντικά» και για την επιλογή τους -από την ίδια- το κύριο κριτήριο είναι «η καθαρότητα της πορείας της ζωής τους, η αγάπη για τον συνάνθρωπο και τη χώρα και φυσικά η επιστημοσύνη τους». Μπορεί. Αλλά καμία φορά η αυτοδιαφήμιση της καθαρότητας κάτι κρύβει.

Τι σημαίνει ότι «οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά της  στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έχουν σχέση με την πολιτική». Ακούγεται απλοϊκό και πάντως ασύμβατο με τις ανάγκες της άσκησης πολιτικής και κυρίως διακυβέρνησης σε ευρωπαϊκή χώρα.

Η παλιά θεωρία «κάνε με 24ώρες πρωθυπουργό και θα δεις» δεν περπατάει. Όποιος οδηγήσει σ’ αυτή τη λογική κάποιους πολίτες θα προφέρει κακή υπηρεσία στη χώρα.

Επειδή η κυρία Καρυστιανού δίνει στο εγχείρημά της κυβερνώσα προοπτική, κάποιος να της εξηγήσει ότι η εφαρμοσμένη πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε σε κάποιους που δηλώνουν ότι δεν είναι πολιτικοί και τους ξινίζουν τα κόμματα ως θεσμοί και όποιος έχει πολιτευτεί ως τώρα είναι για πέταμα – και η ίδια θα προσκομίσει άσπιλους και αμόλυντους.

Μια λεπτομέρεια. Ο μόνος που κέρδισε εκλογές και στο υπουργικό Συμβούλιο που σχημάτισε, μόνο ο ίδιος είχε εμπειρία υπουργού, ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Αν θεωρεί ότι μπορεί να τον κοπιάρει, μπλέξαμε..

Υ.Γ.: Με όλο τον σεβασμό: η  υπογραφή «μητέρα της Μάρθης» είναι ιερός ως αυτοπροσδιορισμός. Αλλά δεν συνιστά πολιτική πλατφόρμα…