Κοντολογίς, η Χαρ. Τρικούπη, εμπνέεται αποκλειστικά από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και αυτό που εκπέμπει ως προεκλογικό προσανατολισμό είναι διάθεση να τον τοποθετήσει επικεφαλής της εκλογικής αναμέτρησης- τόσο με τον Μητσοτάκη, όσο και με τον Τσίπρα.

Στην πολιτική τα σύμβολα μπορούν να δώσουν ώθηση. Είτε ως φάροι πορείας προς τα πίσω, είτε ως υποδείγματα κίνησης προς το μέλλον. Και σ αυτό η ανακίνησης της μνήμης στο ΠΑΣΟΚ θα εκδηλωθεί με την υπενθύμιση των ενδόξων ημερών της πολιτικής καταγωγής τους, με δυο εκδηλώσεις. Αλλά μόνο με εμπροσθοβαρές περιεχόμενο δεν εξοπλίζονται.

Η πρώτη αφορά την ιδρυτική επέτειο- με υπερδόση από Ανδρέα Παπανδρέου και ηχηρή ανάγνωση εδαφίων από την 3η Σεπτέμβρη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

H μεταφορά του εορτασμού

Ωστόσο, η μεταφορά του εορτασμού στον τόπο καταγωγής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ – υποδηλώνει «Ανδρουλακοποίηση» της επετείου και περιορίζει τον «πανελλαδικό» χαρακτήρα της- ακόμη και τη μαζικοποίηση δια της μεταφοράς οπαδών.

Η δεύτερη οδηγεί στο Περιστέρι στις 18 Οκτωβρίου. Για την επέτειο της «Αλλαγής» το 1981, που προσέδωσε στο ΠΑΣΟΚ κεκτημένη ταχύτητα διαρκείας, ως και σήμερα.

Η μουσική κάλυψη – δίκην κράχτη – ανατέθηκε στον Χρήστο Νικολόπουλο. Μεγάλος λαϊκός δημιουργός, παλαιός φίλος του ΠΑΣΟΚ- και του Σκανδαλίδη -και στη λίστα της «διεύρυνσης» του Μαρτίου. Αλλά ποια σχέση έχει η μουσική του, η γενιά του – και οι εκπομπές του στην ΕΡΤ επι Μητσοτάκη -με το σημερινό ΠΑΣΟΚ και το «τάργκετ γκρουπ» του;

Αν θέλουν νοσταλγία, γιατί όχι τον σπουδαίο Ηλία Ανδριόπουλο, με τον κομματικό παιάνα «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες»;

Πίσω από το στήσιμο αυτών των εκδηλώσεων διακρίνεται η δυστοκία του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο στον πολιτικό σχεδιασμό- όπου χειροτέρα δεν γίνεται- αλλά και στις στοχεύσεις του: καταθέτει διαρκώς προγράμματα, αλλά επιχειρώντας να τα συνδέσει ιδεολογικά και πολιτικά με την καταγωγή του, αντί για το μέλλον δείχνει το… παρελθόν.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι νέος και δεν θυμάται το ειρωνικό μειδίαμα του Ανδρέα Παπανδρέου στη Βουλή της Μεταπολίτευσης, όταν ο Γιάννης Ζίγδης ανέφερε ως υπόδειγμα ανάπτυξης το… 1910!

Ενδεχομένως δεν έχουν κατανοήσει το μεγάλο δίδαγμα του ιδρυτή: ο πολιτικός παρακολουθεί την εξέλιξη των πραγμάτων, δεν περιμένει να τον ακολουθήσει η εξέλιξη.

Παράδειγμα, οι θέσεις του για την κοινοτική Ευρώπη. Εναντιώθηκε, όσο έκρινε ότι η ΕΟΚ ως τελωνειακή Ένωση, που ήταν τότε, θα βλάψει την αγροτική Ελλάδα. Όταν άρχισε να μετεξελίσσεται, εξελίχθηκε και η δίκη του στάση και κατέληξε διακεκριμένος φιλοευρωπαϊος πολιτικός:

-Υπέγραψε τη σημαντικότερη απόφαση με την ίδρυση -την Ενιαία Πράξη του 1986 που απελευθέρωσε την κίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και προσώπων-– και το 1994 έθεσε το στόχο της ένταξης στην Ευρωζώνη. Τα υπόλοιπα είναι φούμαρα κομματικής αντιπαράθεσης.

Το ζητούμενο για το ΠΑΣΟΚ του 2026

Το ζητούμενο λοιπόν για το ΠΑΣΟΚ του 2026, είναι να κάνει μια ένεση αυτοπεποίθησης και όχι να επιστρέψει στο 1974, ή στο 1981.

Το δεύτερο δεν αντιγράφεται: πήγε να το κανει το 2009 Γ. Παπανδρέου και έφερε στο ΠΑΣΟΚ σε διάλυση και τη χώρα σε διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Από την ιδρυτική πράξη, μόνο ο Τσίπρας, με τη fake 3η Σεπτέμβρη του Θησείου, δεν κατανοεί ότι το οραματικό «τετράπτυχο» δεν υπάρχει. – «Εθνική Ανεξαρτησία» τέλος με την ευρωπαϊκή ένταξη, η «Λαϊκή Κυριαρχία» μια χαρά είναι όσο γίνονται ελεύθερες εκλογές, η «Κοινωνική Απελευθέρωση» θάφτηκε στα ερείπια του Τείχους και τη «Δημοκρατική Διαδικασία» ας την εφαρμόσουν στις αποφάσεις τους.

Αν θέλουν να τιμήσουν τις παρακαταθήκες του Ανδρέα, αρκεί να συνειδητοποιήσουν το χάρισμα που τον έκανε λαϊκό ηγέτη: έβλεπε το καινούργιο που έρχεται και έκλεινε ραντεβού μαζί του – και με την Ιστορία.

Όσο στο σημερινό ΠΑΣΟΚ που οι μισοί θεωρούν ως καινούργιο τον… επόμενο Μητσοτάκη και άλλοι μισοί τον προηγούμενο Τσίπρα και να θέλει να τους συναντήσει η Ιστορία δεν μπορεί.

Όπως θα έλεγε ο Αμερικάνος συνθέτης Χάρολντ Ρομ: δεν θα υπάρχει κανείς εκεί να την περιμένει…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Πάρτε μια γεύση από τη θαυμάσια στιχουργική του: «Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω / Αλέξη πες μου / Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι / Το καλοκαίρι έχει τελειώσει / Από καιρό έχει τελειώσει / Τι ζητάς / Στην παραλία τα καφενεία είναι κλειστά / Κι η θάλασσα βρώμικη και σάπια…».

Αλλά ας πάμε σε κάτι πεζό. Προκειμένου να δείξει ότι το κόμμα του δεν διαθέτει άδηλη –και υψηλή– χρηματοδότηση, ο Τσίπρας επιχειρεί να αναδείξει αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε handmade, στην οργανωτική και επικοινωνιακή δουλειά.

Τα κάνουν όλα μόνοι τους. Η ΕΛΑΣ είναι κάτι σαν αυτοκινούμενο τροχόσπιτο –ή σαν προσκοπική κατασκήνωση. Και τα έσοδα θα έρθουν με το crowdfunding, που ανήγγειλε ο γραμματέας Χατζηγιαννάκης.

Αυτά δεν έχουν και μεγάλη σχέση με την πολιτική. Λίγοι θα τον πιστέψουν, αλλά δικαιούται να προσπαθήσει. Ένα δείγμα το πολιτικό ντοκιμαντέρ που παρήγαγαν «εθελοντές» της ΕΛΑΣ –υπό τον συντονισμό της Φανής Κουντούρη, καθηγήτριας Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας στο Πάντειο.

Η ίδια εξήγησε στον «Σκάι» για αυτό το «in-house» βίντεο: «Η σκέψη δεν ήταν να τον επανασυστήσουμε, ούτε να κατασκευάσουμε έναν νέο Τσίπρα». Απλώς «ο κόσμος να τον κοιτάξει ξανά, να τον ακούσει ξανά».

Δεν είναι πολιτικός λόγος, αλλά κινηματογραφική αφήγηση, διόλου επιθετική, για να πείθει με τον άμεσο και ήπιο λόγο.

Πείθει όμως;

Με θέμα «Η πολιτική μπορεί να αλλάξει τις ζωές μας», ο ίδιος ο Τσίπρας μιλάει για τον εαυτό του. Στο δεύτερο επεισόδιο –που εστίαζε στη νέα γενιά– το ίδιο. Στο τρίτο επεισόδιο με τίτλο «Η ώρα της ευθύνης» επίσης.

Ο πρώην πρωθυπουργός λέει: «Υπήρχαν και πράγματα που δεν καταφέραμε να κάνουμε, ή τα κάναμε λάθος».

Δηλαδή; Ποια «πράγματα» και κυρίως ποιοι «έκαναν λάθος»; Αν αναφέρεται στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-19, κι αυτά μας τα έχει εξηγήσει στην Ιθάκη. Όλα αυτά τα ξέρουμε από την Ιθάκη. Προς τι η επανάληψη;

Η προσέγγιση δείχνει πολιτικό μάρκετινγκ –με σχεδιασμό να εμφανίζονται και διάφοροι εθελοντισμοί. Μόνο που οι άνθρωποι είναι τραγικά άσχετοι με τον εγχώριο δημόσιο βίο.

Λανσάροντας την «επιστροφή» του Τσίπρα αντιφάσκουν: τον εμφανίζουν διαρκώς ως «νέο» και «επόμενο» με υλικό που είναι «παλιό» και προηγούμενο.

Τον φωτίζουν ως αποκλειστικό κάτοχο και νομέα της περιόδου 2012 ως το 2023, με κορύφωση την κυβερνητική τετραετία του.

Ωστόσο, η επιτυχία που εξέλαβε ως «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν απλώς μηχανική μετακίνηση κάλπης, πρώην ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ. Δεν έγιναν αριστεροί ο ένας στους τρεις Έλληνες.

Όσοι ψήφισαν Τσίπρα δεν πήγαν στον ΣΥΡΙΖΑ, έφυγαν από το ΠΑΣΟΚ και «δοκίμασαν με τον Τσίπρα». Είδαν κι αποείδαν ότι δεν πρόκειται να ανασυστήσει τον πολιτικό χώρο συνάντησης της εγχώριας Κεντροαριστεράς με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και απομακρύνθηκαν. Τόσο απλό.

Αν ο στόχος ήταν να αναδείξει «τι σημαίνει πολιτική σήμερα», το αποτέλεσμα απογοήτευσε. Πλήξη και επικοινωνιακές πατέντες της δεκαετίας του 1980.

Το λάθος είναι ότι ρίχνει τους προβολείς πίσω. Αποτέλεσμα: όπως ως συγγραφέας έτσι και ως storyteller, ο Τσίπρας δείχνει απλώς να υποδύεται έναν άλλο Τσίπρα. Σε ένα άχαρο σενάριο, χωρίς σασπένς από τότε που ο Κραουνάκης αποκάλυψε το τέλος: θέλει απλώς να γίνει πρωθυπουργός.

Το παρελθόν δεν επιστρέφει α λα καρτ. Δεν υπήρχε μόνο η δική του –ακτινοβολούσα τότε– παρουσία. Υπήρχαν ο Καμμένος και όσοι στο βιβλίο του και στις συνεντεύξεις του αποτάσσεται –αλλά κατόπιν εορτής. Τότε που μπορούσε να κάνει επιλογές με προοπτική, είχε σύνδρομο Αννίβα: η Ρώμη ήταν έτοιμη να πέσει, αλλά έκανε πίσω.

Όσο και αν τον «βασανίζει» σήμερα «η ανάγκη να επιχειρήσουμε σε στέρεες βάσεις», από κανέναν δεν διαφεύγει ότι «οι βάσεις» είναι ο ίδιος. Και από ό,τι φαίνεται, είναι πλέον τραγικά μόνος.

Η ΕΛΑΣ είναι ο Τσίπρας, όπως ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Και οι ψυμιθιωτές του, στο πρώτο που έπρεπε να έχουν απάντηση είναι: πόσος Τσίπρας υπάρχει μέσα στον Τσίπρα;

Τα υπόλοιπα είναι ερασιτεχνισμοί…

Για το πρώτο, ο δημοσιογράφος είναι υποχρεωμένος να υπερασπιστεί την εγκυρότητα όσων παραθέτει, καθώς απολογείται σε εμπλεκομένους, στη Δικαιοσύνη αν χρειαστεί, και στο επαγγελματικό σωματείο του, αν παραβιάζονται οι κανόνες που του θέτει κατά την εγγραφή του.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Το δεύτερο –ακόμη και αν πρόκειται για σκληρή κριτική και άδικη αξιολόγηση προσώπων και πράξεων– αποτελεί δικαίωμά του. Απολογείται μόνο στη συνείδησή του και στον διευθυντή του –κατά το μέρος που αφορά το μέσο ενημέρωσης στο οποίο εργάζεται– και κρίνεται μόνο από τους αναγνώστες του.

Και στις δύο περιπτώσεις, υπόκειται στην υποχρέωση της φιλοξενίας των αντιδράσεων όσων εμπλέκονται στο δημοσίευμα, με ή χωρίς την απάντησή του.

Η πρακτική των εξώδικων που ακολουθούν ορισμένοι, αλλά και η καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος προσφυγής στα δικαστήρια –με πραγματική επιδίωξη τον εκφοβισμό ή την οικονομική εξόντωση του δημοσιογράφου– απορρίπτεται από τα αρμόδια όργανα του κλάδου του, την ευρωπαϊκή νομοθεσία και, πλέον, και την ελληνική. Κατ’ εφαρμογή τους, υπάρχουν συναφείς αποφάσεις Δικαστηρίων υπέρ των δημοσιογράφων.

Έτσι αποκτά επιπλέον νομιμοποίηση ο πυρήνας της ερευνητικής και μαχόμενης δημοσιογραφίας, που ασκείται χάριν της ενημέρωσης και της αλήθειας.

Αυτή η δημοσιογραφία δεν μπορεί να περιμένει τελεσίδικες κρίσεις οργάνων της Πολιτείας. Βασίζεται σε πληροφορίες, όπως προκύπτουν από ντοκουμέντα, επώνυμες δηλώσεις και από πηγές, ευλόγως, προστατευόμενες από τον δημοσιογράφο – που έτσι αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου την ευθύνη για την κοινοποίησή τους.

Ωστόσο, ενίοτε οι πηγές αποδεικνύονται αναξιόπιστες ή κακώς πληροφορημένες. Εξ ου και η δημοσιογραφική «αρχή» της διπλής, τουλάχιστον, διασταύρωσης – συμπεριλαμβανομένης και της προκαταβολικής ενημέρωσης θιγομένων από την πληροφορία, για ενδεχόμενη αντίδρασή τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορεί να αποκλειστεί ο δόλος και η σκοπιμότητα της πηγής – οπότε ο δημοσιογράφος απλώς πιάστηκε κορόιδο.

Τότε όμως, οφείλει να αναγνωρίσει το λάθος του και να ζητήσει συγγνώμη από πρόσωπα των οποίων την τιμή και την υπόληψη έθιξε η δημοσίευση. Και τα σκυλιά δεμένα. Συμβαίνει σε όλους και δεν αναιρεί την αξία της δημοσιογραφικής εργασίας. Το αντίθετο…

Δεν είναι δουλειά των δημοσιογράφων να σχολιάζουν ο ένας τη δουλειά του άλλου. Αλλά οφείλουν να το κάνουν αν πρόκειται να προστατεύσουν ό,τι έχει απομείνει από το κύρος του επαγγέλματός τους. Ήδη θεωρείται κακόφημο από μεγάλη μερίδα πολιτών, που δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται τα μέσα ενημέρωσης, όσο και τους πολιτικούς.

Την περασμένη Κυριακή στην εφημερίδα «Εστία» δημοσιεύθηκε –με την υπογραφή του προβεβλημένου δημοσιογράφου που τη διευθύνει– πληροφορία για μια αξιοπρόσεκτη πολιτική συναναστροφή.

Ένας υπουργός και δύο κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, εκ των οποίων ο ένας είναι και βουλευτής, συνυπήρξαν σε δείπνο στην οικία περιγραφόμενου ως φιλοκυβερνητικού επιχειρηματία.

Το σκανδαλώδες της υπόθεσης δεν είναι η κοινή φιλοξενία που θα μπορούσαν να απολαύσουν ως κοινωνική συναναστροφή. Αλλά ότι, κατά τα προβαλλόμενα ως ρεπορτάζ της εφημερίδας, είχαν «ανάρμοστη» πολιτική συζήτηση σε βάθος.

Έφτανε έως τη μετεκλογική συνεργασία των κομμάτων τους για απαλλαγή μελών της σημερινής κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού από ποινικές ευθύνες.

Η βεβαιότητα της εφημερίδας γι’ αυτό το σημαντικό πολιτικό γεγονός του παρασκηνίου, επεκτάθηκε και στην περιγραφή υποδοχής της πληροφορίας από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Δεδομένου ότι ούτε ο Γεραπετρίτης από την πλευρά της ΝΔ, ούτε η Διαμαντοπούλου και ο Χριστοδουλάκης από τη πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχουν καμία αρμοδιότητα για αποφάσεις και επιλογές αυτής της μορφής, συνεπάγεται ότι εκτελούσαν κομματική αποστολή – και συνεπώς μετέφεραν τη συζήτηση στους επικεφαλής των κομμάτων τους.

Αλλιώς, δύο στελέχη του ΠΑΣΟΚ, παρότι τονίζονται οι… διαφορετικές αναφορές τους, συνωμοτούσαν σε βάρος του Ανδρουλάκη και υπέρ του Μητσοτάκη. Συγκλονιστικό…

Ωστόσο, αμέσως μετά την κυκλοφορία της εφημερίδας, και οι τρεις φερόμενοι ως συνδαιτυμόνες διέψευδαν κατηγορηματικά ότι μετείχαν στο συγκεκριμένο δείπνο και φυσικά ότι συζήτησαν μεταξύ τους όσα τους αποδόθηκαν.

Οι διαψεύσεις στην πολιτική δεν έχουν εξ ορισμού βάση αληθείας – μπορεί να είναι παραπειστικές. Αλλά αυτό κρίνεται από την απάντηση του δημοσιογράφου ή του μέσου ενημέρωσης στο οποίο απευθύνονται.

Εν προκειμένω, παραδόξως, δεν υπήρξε αυθημερόν αντίδραση, οπότε το ενδιαφέρον μεταφέρθηκε στην έκδοση της επόμενης μέρας.

Αλλά αυτή η «αντίδραση», ας μην κρυβόμαστε, επέφερε ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα όχι μόνο στη δημοσιογραφία, αλλά και στην κοινή λογική.

Η «Εστία» ούτε υπερασπίζεται τις πληροφορίες της, ούτε επικαλείται κακή ενημέρωση για να ζητήσει συγγνώμη από το κοινό της και τους εμπλεκομένους για την παραπλάνησή της από τις πηγές της.

Με μονόστηλο της πρώτης σελίδας αναφέρεται στο «εθνικό πένθος για την απώλεια των δυο πιλοτών» των συγκρουσθέντων ελικοπτέρων, ως λόγο να μην απαντήσει στις αντιδράσεις Γεραπετρίτη, Διαμαντοπούλου, Χριστοδουλάκη, και στο «παραλήρημα του κυβερνητικού εκπροσώπου». Επί του θέματος το οποίο η ίδια δημιούργησε. Ήτοι, οι διαψεύσεις στρέφονται εναντίον όσων τις έκαναν και όχι στην αιτία που τις προκάλεσε.

Ανωνύμως η εφημερίδα πιστώνει τον εαυτό της με «σοβαρότητα, νηφαλιότητα και τεκμηρίωση» και επιφυλάσσεται να απαντήσει… «στην έκδοση της προσεχούς Κυριακής», με «γραπτά στοιχεία» και «συγκεκριμένα». Ούτε καν δύο μέρες μετά το «πένθος».

Έλεος! Γιατί σε μια εβδομάδα; Όσα παρουσίασε ήταν συγκεκριμένα, αφορούσαν την προηγούμενη μέρα, δεν είναι υπό εξέλιξη ώστε να περιμένει κάτι και η πληροφορία είχε την υπογραφή του διευθυντή της.

ν συνέβησαν και διαθέτει αποδείξεις –επικαλούμενη έστω πηγές που προστατεύει– όφειλε να το δηλώσει αμέσως. Ή αλλιώς, να δεχθεί ότι έπεσε θύμα κακής ενημέρωσης και να ζητήσει συγγνώμη.

Με άλλα λόγια: η συνάντηση που αναφέρει –ανεξάρτητα από το περιεχόμενο που της αποδίδει– είτε υπήρξε είτε όχι. Δεν μπορεί να υπήρξε με… προθεσμία μιας εβδομάδας για να τεκμηριωθεί.

Ιδίως όταν υπάρχουν κατηγορηματικές διαψεύσεις και επικείμενες δικαστικές ενέργειες εναντίον της.

Δεν γνωρίζουμε τι δεν μπορεί να παρουσιάσει σήμερα, αλλά θα μπορεί να παρουσιάσει την επόμενη Κυριακή προς υπεράσπισή της. Νέο ρεπορτάζ επί ανυπάρκτου γεγονότος, κατά τους διαψεύδοντες; Ή μήπως απάντηση του τύπου «ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει»; Αυτό δεν είναι ενημέρωση…

Εδώ δεν χωράνε υπεκφυγές. Δεν συζητάμε αν ο Γεραπετρίτης συνομιλεί γενικώς με Πασόκους, ούτε αν η Διαμαντοπούλου θέλει συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ή επιβουλεύεται τη θέση του Ανδρουλάκη.

Πρόκειται για συγκεκριμένη πληροφορία που αφορά συγκεκριμένα πρόσωπα. Ή υπήρξε ή δεν υπήρξε η συνάντησή τους.

Αν υπήρχε, το περιεχόμενο θα ήταν ενδεχομένως πιθανολογούμενο. Αλλά εν προκειμένω ο καπνός δεν έχει φωτιά. Η επίκλησή της δείχνει κατασκευασμένη – για λόγους που μόνο η εφημερίδα γνωρίζει.

Μακάρι να μην είναι έτσι και να θεμελιώσει δημοσιογραφικά, έστω με καθυστέρηση, την «αποκάλυψή της». Χλωμό δείχνει. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη περίπτωση μέσου ενημέρωσης, που ενοχλείται επειδή η αλήθεια του χαλάει μια ωραία ιστορία.

Έτσι όμως η επαγγελματική δημοσιογραφία τραυματίζεται με τον χειρότερο τρόπο: δημοσιογράφοι βάζουν τα χέρια τους και βγάζουν τα μάτια τους…

Η κρίση αντιπροσώπευσης που μαστίζει την ενημέρωση στην Ελλάδα δεν οφείλεται μόνο στην κυβέρνηση και την εξουσία γενικά. Ευθύνονται και όσοι την ελέγχουν…

Ο λόγος στην πολιτική δεν είναι απλώς γέφυρα φραστικής επικοινωνίας με το ακροατήριο. Έχει φορτίο και μνήμη.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Στην εποχή που όλα καταγράφονται και μπορούν να ανακληθούν αστραπιαία, όσο συμβάλλει στην επικράτηση του πολιτικού, άλλο τόσο μπορεί να τον καταποντίσει.

Ύστερα από δύο μήνες λειτουργίας της ΕΛΑΣ, ο δημόσιος λόγος των στελεχών της — παρά τη θρυλούμενη εκπαίδευσή τους από τον καθηγητή Μαρατζίδη, ή… εξαιτίας της — αφήνει κενά. Δεν είναι θέμα απειρίας ή κατάρτισης.

Ο επικεφαλής του κόμματος, πιο έμπειρος από όλους, χειρίστηκε με ατελή πολιτικό λόγο ένα θέμα στο οποίο, προσωπικά, πλεονεκτεί.

Ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης εκτόξευσε δημόσια ότι, ως Πρωθυπουργός, «λαδώθηκε» για να εισηγηθεί νόμο στη Βουλή είναι ο ορισμός της συκοφαντικής δυσφήμισης — κατά τον Ποινικό Κώδικα.

Το είχε στο έλεός του. Αλλά η απάντηση «δεν θα τον μηνύσω γιατί κάθε φορά που τα λέει παίρνουμε μία μονάδα στις δημοσκοπήσεις» συνιστά αρνητική παιδαγωγική για τα στελέχη του.

Περιορίζει την υπεράσπιση της ηθικής του πολιτικού χώρου τους, την οποία οργανωμένα και από χρόνια επιχειρεί να ακυρώσει, ως πολιτικό πλεονέκτημα, η κυβερνητική προπαγάνδα.

Η, απολύτως καταρτισμένη, αρμόδια της ΕΛΑΣ για την Παιδεία, έδειξε ότι οι θέσεις για τα ΑΕΙ είναι πιο διάτρητες και από κεφαλοτύρι: είναι εναντίον της ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ, όπως επιβάλλει το άρθρο 16 του Συντάγματος, αλλά αν βρεθεί στην κυβέρνηση, θα διατηρήσει όσα θα έχουν ιδρυθεί ήδη.

Το πιο εκπαιδευμένο στέλεχος της ΕΛΑΣ — όπως πρέπει να θεωρηθεί η προβαλλόμενη ως εμβληματική Θεώνη Κουφονικολάκου — έδωσε σε τηλεοπτική εκπομπή ρεσιτάλ… αχρείαστου λόγου, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση Τσίπρα θα εφαρμόσει το διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον Νετανιάχου…

Οι μυημένοι διακρίνουν μια ακόμη — μετά τις συγκοινωνίες χωρίς εισιτήριο — ερασιτεχνική αντιγραφή του δημάρχου της Νέας Υόρκης, που, κατά την εκπρόσωπο, «κομίζει κάτι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς».

Ότι και αν κομίζει, επί του συγκεκριμένου θέματος υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά: ο Ζοχράν Μαμντάνι — που στη συνέχεια μάζεψε την απερίσκεπτη δήλωσή του — είναι ήδη δήμαρχος. Και ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ πρόκειται να βρεθεί πράγματι σε συγκεκριμένο χρόνο στα όρια της δημαρχίας του.

Αντίθετα, η άφιξη του Νετανιάχου στην Ελλάδα δεν προβλέπεται και η διακυβέρνηση της ΕΛΑΣ δεν φαίνεται στον ορίζοντα — καθώς το 15% των δημοσκοπήσεων δεν συνιστά πλειοψηφία.

Όλα αυτά, μαζί και ταυτοχρόνως, που θα έλεγε ο Σαββόπουλος, υποδηλώνουν ότι στο στρατηγείο της Αμαλίας και στα «εργαστήρια της Ξενοφώντος» η επεξεργασία του πολιτικού λόγου μένει στα παραδοσιακά ξύλινα καλούπια της παλαιάς Αριστεράς.

Αν πρέπει να γνωρίζουν κάτι στην ΕΛΑΣ — με πρώτους τον πρόεδρό της και τη συμπαθέστατη δικηγόρο που προσωποποιεί ως πορτ παρόλ τις επικοινωνιακές αντιλήψεις του κόμματος — είναι αυτό που έλεγε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Γουίλ:

– «Τα λόγια ενός πολιτικού δεν φανερώνουν την ιδέα που έχει για το θέμα του, αλλά την ιδέα που έχει για το ακροατήριό του».

Δεν ξέρουμε πώς θα καταρρεύσει η κυβερνώσα ΝΔ με τις πράξεις της, αλλά η αντιπολιτευόμενη ΕΛΑΣ με τον λόγο της, θα καταρρεύσει στην τηλεόραση.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Εν προκειμένω είναι δύο. Αμφότεροι εξωκοινοβουλευτικοί, αποτυχόντες στη κούρσα για την ηγεσία, χωρίς απήχηση στον κομματικό ιστό, αλλά εγωκεντρικοί και φιλόδοξοι.

Ο Χάρης Δούκας -αυτοξιολογούμενος ως βιονικός, ώστε να εκτελεί ταυτόχρονα καθήκοντα δημάρχου Αθηναίων και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης- είχε μια εσωκομματική επιτυχία:

Το πρόσφατο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ υιοθέτησε την πρότασή του για αποκλεισμό της μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ.  Συμβατό με την ιστορική φυσιογνωμία του κομματος.

Ο δήμαρχος ωστόσο επιχείρησε να το ξεχειλώσει, αναδεικνύοντας από τώρα το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον Τσίπρα, με εκλογική σύμπραξη σε ενδεχόμενες επαναληπτικές εκλογές.

Χωρίς καν ο αρχηγός της νεόκοπης ΕΛΑΣ να έχει εκδηλώσει αντίστοιχες διαθέσεις…

Παρότι, αν το ΠΑΣΟΚ έπρεπε να αναζητήσει συνεργασίες το ΠΑΣΟΚ, ευλόγως θα στρεφόταν σε όμορες δυνάμεις , η σπουδή του δεν καλύπτεται από την συνεδριακή απόφαση.

Η οποία όμως ισχύει στο ακέραιο και όποιος την αμφισβητεί βρίσκεται εκτός γραμμής.

Αν το κάνει ο ευρωβουλευτής Νίκος Παπανδρέου, δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.  Έχει όμως όταν η αμφισβήτηση εκδηλώνεται από μέλος της “ηγετικής ομάδας”, που είχε διεκδικήσει την ηγεσία και είναι αρμόδια για τον “πολιτικό σχεδιασμό”.

Ο σκορπιός και η φύση του

Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου αντιδρά θυμίζοντας το ανέκδοτο με τον σκορπιό, που δεν μπορεί να αποφύγει τη… φύση του.

Σε μια περίοδο που οι “πρωτοκλασάτοι” του ΠΑΣΟΚ όφειλαν να μετράνε τα λόγια τους, επιτέθηκε  με απρέπεια στον Δούκα, επειδή “δεν θα μπορούσε να φανταστεί πιο γελοία προσέγγιση».

Με αυτό το άλλοθι εκδήλωσε πάλι τις προτιμήσεις της προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Τον έχει χαρακτηρίσει ήδη “καλό Πρωθυπουργό”. Τώρα του έδωσε νέα εύσημα: “Αυτά τα χρόνια είναι καλά τα δημοσιονομικά μας και στο εξωτερικό είναι πολύ καλή η αποδοχή της χώρας”. Τι άλλο χρειάζεται ένας Πρωθυπουργός από την …αντιπολίτευση;

Ή αλλιώς, τι είδους αντιπολίτευση κάνει το ΠΑΣΟΚ όταν στελέχη του εξυμνούν τον Μητσοτάκη, τους υπουργούς και την πολιτική του;

Επειδή δεν άρχισε ο Δούκας χειρών αδίκων, ο  Ανδρουλάκης βρίσκεται ξανά με το “πρόβλημα Δίαμαντοπούλου” στα χέρια. Ίσως περισσότερο από τότε που διατυμπάνιζε ότι “έχει πρόβλημα η εικόνα του”.

Η κυρία, με καταιγιστική επικοινωνιακή παρουσία, προσπαθεί να εμφανιστεί, πάνω από τον ίδιο. Ως θεσμός του ΠΑΣΟΚ, παρότι το εγκατέλειψε στα δύσκολα, επιχείρησε να στήσει κόμμα εναντίον του και φλέρταρε με το σύστημα Μητσοτάκη- με αμοιβαία καλή γνώμη για τον… ΄Αδωνι!.

Με “άκρες” στο μιντιακό σύστημα και υποβοηθουμένη από το προσωπικό της “Δίκτυο” και μια διαδικτυακή ομάδα “φίλων της”, υπερίπταται του ΠΑΣΟΚ και προκαταλαμβάνει τις επιλογές του.

Ο “επιτυχημένος” Μητσοτάκης

Είναι έμπειρη και ήξερε τι θα ακολουθήσει την προσβλητική επίθεσή της στον δήμαρχο. Το θέμα είναι αν πρόεδρός του της έχει εξηγήσει ποιου κόμματος στέλεχος είναι: πλην της συνεδριακής δέσμευσης, νοείται το κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ να συμπράξει με τη σημερινή Δεξιά;  Ή να δίνει πόντους στη ΝΔ, της οποίας ηγείται ο Μητσοτάκης η ΕΥΠ οποίου τον παρακολουθούσε;

Αν αρχίσουν από τη Χαρ. Τρικούπη να του δίνουν συγχωροχάρτια, ο Τσίπρας θα τους στείλει λουλούδια και δεν υπάρχει λόγος να πάνε στις εκλογές… Και πάντως δεν είναι βέβαιο ότι θα  φτάσει ως τις κάλπες ο Ανδρουλάκης.

Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπει κατάργηση του συνεδρίου, πόλωση με τα όμορα δημοκρατικά κόμματα και προαναγγελία συγκυβέρνησης με τον “επιτυχημένο στα δημοσιονομικά” Μητσοτάκη στον οποίο αναγνωρίζει ότι αναβάθμισε διεθνώς τη χώρα  -όταν τη κατέστησε δακτυλοδεικτούμενη και ουραγό…

Αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν την αποκαθηλώσει, τουλάχιστον, από το κομματικό ρετιρέ με αφαίρεση της αρμοδιότητας για τον πολιτικο σχεδιασμό που της έδωσε απερίσκεπτα, καλύτερα να στείλει από τώρα τα κλειδιά του κόμματος στον Μητσοτάκη….

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Προεξοφλεί ως διασφαλισμένη τη δεύτερη θέση στις εκλογές και επιδιώκει την πρώτη.

Η αισιοδοξία είναι κινητήρια δύναμη στην πολιτική, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει ότι η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα κάνει «γκελ» στην κοινωνία. Ότι το εκλογικό σώμα θα τη βγάλει από τις επόμενες κάλπες με ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης —ίσως και παραπάνω.

Αν επικαλείται τις δημοσκοπήσεις της συγκυρίας —που τον φέρουν να ανταγωνίζεται την… Καρυστιανού και όχι το ΠΑΣΟΚ— και τις υιοθετεί, γιατί παραλείπει ότι τον αφήνουν πολύ πίσω από τον Μητσοτάκη, τον οποίο απειλεί να διαδεχθεί, εδώ και τώρα;

Η προσωπική αντιπαράθεση ως επικοινωνιακό εργαλείο

Κατά τη συμμετοχή του στο Φόρουμ του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», ο πρώην πρωθυπουργός είπε, σωστά, ότι χαίρεται για «την αλαζονεία με την οποία με αντιμετωπίζει ο κ. Μητσοτάκης» — τον οποίο όρισε ως «βασικό πολιτικό του αντίπαλο». Όπως άλλωστε και ο απερχόμενος Πρωθυπουργός… τον ίδιο!

Ακόμη πιο σωστά είπε «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» και «όλοι αλλάζουμε, αλλά ταυτόχρονα παραμένουμε ίδιοι». Παρ’ ότι δεν είναι ευδιάκριτη η αναλογία σε ό,τι τον αφορά.

Είναι όμως διακριτό ότι χρησιμοποιεί πλέον άλλα επικοινωνιακά εργαλεία. Διαφορετικά από την παραδοσιακή προβολή της ιδεολογίας του και της αντίστοιχης πολιτικής. Ίδια με τα εργαλεία του Μητσοτάκη. Πλέον επιχειρεί την αντιπαράθεσή τους ως πρόσωπα.

«Εγώ γεννήθηκα στους Αμπελόκηπους, σε ένα τριάρι διαμέρισμα εκατό τετραγωνικών, από μια μέση οικογένεια, δεν σπούδασα σε ξένα πανεπιστήμια, δεν πήγα στο Columbia, έμαθα αγγλικά σε συνοικιακό φροντιστήριο, γι’ αυτό δεν έχω καλή προφορά, δεν είχα νταντάδες ξενόγλωσσες, δεν ήμουν γιος πολιτικού, δεν μεγάλωσα σε κάποιο τζάκι».

Η «τελείως διαφορετική διαδρομή» του Μητσοτάκη δεν λέει πολλά για την έκβαση της αναμέτρησης μεταξύ τους, αν λάβουμε υπόψη την Ιστορία της πολιτικής. Περισσότερο στον κινηματογράφο συγκινούν αυτές οι διαφορές.

Με άλλα λόγια: δεν προκύπτει πώς ακριβώς αυτή η αυτοπαρουσίαση του δίνει σήμερα πλεονέκτημα – όταν τα στοιχεία της υπήρχαν στο παρελθόν και δεν τον ωφέλησαν.

Το πραγματικό πρόβλημα και το έλλειμμα εναλλακτικής

Μεταξύ μας: αν κάποιος είχε μεγαλώσει σε διαμέρισμα 60 τετραγωνικών και δεν είχε καν τη δυνατότητα να πληρώσει για φροντιστήριο αγγλικών, ή γεννήθηκε σε καλύβα, θα ήταν προτιμότερος για αντίπαλος του σημερινού Πρωθυπουργού;

Το πρόβλημα με τον Μητσοτάκη δεν είναι τα ξένα πανεπιστήμια στα οποία σπούδασε. Αντίθετα, του δίνουν τεχνική επάρκεια στον απαιτητικό χώρο της πολιτικής.

Άλλωστε ουδείς εμποδίζει να λέει τόσο συχνά και ο Τσίπρας «καταλαβαίνω τι σημαίνει να μη βγαίνει ο μήνας». Όπως δεν τον έχει εμποδίσει το κακόφημο οικογενειακό παρελθόν, ο χαρακτήρας του, ο ρηχός λόγος και η σκηνική αδεξιότητα.

Η πολιτική του είναι το πρόβλημα. Και αυτό δεν αντιμετωπίζεται με ηθικολογίες, ευχολόγια, εύκολες υποσχέσεις, αυτοβιογραφικά βιβλία και καλοπιάσματα κοινωνικών ομάδων.

Χρειάζεται καθαρή ιδεολογία, σαφής πολιτική, χειροπιαστό πρόγραμμα, οργανωμένο κόμμα, αξιόμαχο πολιτικό προσωπικό, γνήσια επαφή με την κοινωνική βάση, μιντιακή στήριξη.

Με εξαίρεση το τελευταίο, όλα στην περίπτωση της ΕΛΑΣ είναι άγνωστα ακόμη. Και η προσωπική σύγκριση στο δημόσιο χώρο, όσο και αν είναι υπέρ του Τσίπρα, δεν τον ωφέλησε ως τώρα ούτε μια φορά…

Λογικά κενά και πολιτικές ακροβασίες

Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος έκανε μια δήλωση που δεν δείχνει τεκμηριωμένη από τα πράγματα -ως τώρα τουλάχιστον-: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξέρει ότι στη δεύτερη κάλπη θα χάσει» και «θα δώσουμε μάχη να χάσει και στην πρώτη».

Εδώ υπάρχουν λογικά κενά και πολιτικές ακροβασίες. Αν δεν χάσει στην πρώτη, πώς θα υπάρξει δεύτερη; Και για να χάσει, ποιοι ακριβώς θα «δώσουν τη μάχη»;

Οι στρατιές της ΕΛΑΣ που δεν υπάρχουν —ακόμη τουλάχιστον; Οι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, Συριζαίοι που ήδη προσχωρούν στο κόμμα του και εξασφαλίζουν θέσεις στα ψηφοδέλτιά του;

Ο Τσίπρας θα πάρει μέρος στις επόμενες εκλογές με τον ίδιο προσωπικό εξοπλισμό που είχε στις προηγούμενες:

– Έχει καλή σκηνική παρουσία, οργανωμένο πολιτικό λόγο και πρωθυπουργική εμπειρία, έβγαλε τη χώρα από τον Μνημονιακό κύκλο και έλυσε το Μακεδονικό, ενώ οι κυβερνήσεις του δεν βαρύνονται με σκάνδαλα διαφθοράς και η εντιμότητα του ιδίου δεν αμφισβητήθηκε —ώστε να την προβάλει συνέχεια.

Από εκεί και πέρα όμως, έχει ποίκιλες επιβαρύνσεις που δεν αίρονται επειδή ο ίδιος τις αποδίδει σε έναν περιορισμένο κύκλο συνεργατών και υπουργών του – αφήνει πίσω ως «βαρίδια». Ούτε αποκτά εικόνα του σπαρασσόμενου πλανήτη επειδή πήγε ένα ταξίδι στην Αμερική και μιλάει με κάποιους περιθωριακούς στην Ευρώπη.

Επιπλέον, στα ελληνικά πράγματα τον βαρύνει η χαμένη ευκαιρία να ανασυντάξει τη Δημοκρατική παράταξη και να εξελιχθεί σε φυσικό επικεφαλής της. Αυτές οι ευκαιρίες δεν επαναλαμβάνονται — και ούτε είναι υπόθεση πολιτικού μάρκετινγκ.

Το ιδεολογικό μωσαϊκό και η ανάγκη για ανανέωση

Ως τι λοιπόν διεκδικεί τώρα την εκλογική νίκη; Ο συνδυασμός «Ριζοσπαστική Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία, Πολιτική Οικολογία» που προβάλλει, όχι μόνο δεν έχει πλειοψηφικά χαρακτηριστικά, αλλά οι εσωτερικές αντινομίες τους και η επιμέρους κατάσταση των «ρευμάτων» του τον καθηλώνουν, πανευρωπαϊκά.

Προφανώς ως κεντρικό πλεονέκτημα υπολαμβάνει τον εαυτό του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το στοιχείο υπάρχει —με μικρότερες αναλογίες από το παρελθόν προφανώς. Άλλαξαν οι καιροί. Αρκεί όμως για να φέρει πολιτική αλλαγή —ειδικά προβάλλοντας την «επιστροφή» ως αυτοσκοπό;

Πολύ σωστά λέει ότι «η πολιτική ζωή της χώρας χρειάζεται ανανέωση». Αλλά ο ίδιος δεν είναι ακριβώς «νέος», σίγουρα δεν είναι καινούργιος και κατά κανόνα η ανανέωση αρχίζει από την κορυφή —με άφθαρτους επικεφαλής.

Στο επιτελείο του Τσίπρα, λίγοι έχουν τις πολιτικές προϋποθέσεις να εκφράσουν την τάση της κοινωνίας να υιοθετεί νέα σχήματα. Και πάντως, όπως φάνηκε στις συγκεντρώσεις του, το ακροατήριό του απέχει από το να είναι νεανικό.

Ο αιθεροβάμων ηγέτης και οι δύο σκόπελοι

Θα μπορούσε να είναι προσόν ότι παίρνει τα πράγματα από την αρχή, αν δεν είχε προηγηθεί η αυτοκαταστροφική «Ιθάκη» που έπληξε την ικανότητά του να αποφασίζει έγκαιρα και να οικοδομεί σχέσεις εμπιστοσύνης.

Ό,τι ο πρώην Πρωθυπουργός λέει δίκην απολογισμού, «κυβέρνησα 4,5 χρόνια, έχω νίκες, έχω και ήττες», θα μπορούσε να διαβαστεί ως τεκμήριο πολιτικής ωρίμανσης.

Αλλά όταν ούτε καν δύο μήνες μετά το Θησείο —χωρίς, ακόμη, διακριτό κόμμα, σαφή ιδεολογία και καθαρές πολιτικές θέσεις— προβάλλεται ως προσωπικό επιχείρημα επικείμενης επιστροφής στην πρωθυπουργία, δείχνει ότι παραμένει αιθεροβάμων.

Ακόμη και να είναι με διαφορετικό τρόπο από το 2015, έχει δύο δυσχέρειες: Η πρώτη είναι ότι πριν «νικήσει τον Μητσοτάκη» πρέπει το κόμμα του να βγει από την κάλπη ισχυρότερο από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τόσο εύκολο όσο νομίζουν τα μειράκια και οι ξεπερασμένοι που συνθέτουν το προσωπικό επιτελείο του.

Η δεύτερη είναι ίσως σημαντικότερη: οι πρόθυμοι να πειραματιστούν λιγοστεύουν και τα κορόιδα τελείωσαν.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Δεν επιτίθεμαι σε κανέναν. Τη γνώμη μου διατυπώνω. Αλλά η καλή πρόθεση του αναγνώστη με υποχρεώνει να γράψω ξανά σε πρώτο πρόσωπο- και ανέτρεξα στο αρχείο.

Πράγματι  πριν απο τις εκλογές του 2023 σημείωνα συχνά: «Αν ο Τσίπρας δεν αποσύρει τα “βαρίδια”, δεν εμφανίσει νέα κυβερνώσα ομάδα και δεν θέσει καθαρούς στόχους για τη χώρα, όποιος μείνει ας ακούει των γυναικών τα μοιρολόγια, που έλεγε ο Κολοκοτρώνης». Το αποτέλεσμα το ξέρουμε…

Αμέσως μετά την εκλογική συντριβή του Ιουνίου έγραψα: «Προς θεού: όχι άλλο ΣΥΡΙΖΑ. Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταλάβει ο Τσίπρας ότι αν μείνει αυτό το -αθεράπευτο- κόμμα θα το παραδώσει στο όριο του 3% που το παρέλαβε;»

Τελικά ο πρώην Πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του απο την ηγεσία του κόμματος του  και σταδιακά άρχισε η συζήτηση για το ενδεχόμενο να ιδρύσει νέο κόμμα.

Ο φίλος του Σταμάτης Κραουνάκης, που μάλλον τον ήξερε καλύτερα απο όλους είπε προφητικά: «Δεν θέλει να ιδρύσει άλλο κόμμα, θέλει να ξαναγίνει Πρωθυπουργός».

Καθώς μπήκε το 2025 με τις συναφείς φημολογίες να εντείνονται, έχοντας ακόμη επικοινωνία μαζί  του, σημείωσα από αυτές τις στήλες:

«Πρώτο: Να αφήσει πίσω του την – από αξιοθρήνητη πολιτικά ως αντιαισθητική- κληρονομιά του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό πεδίο και την προβληματική συμπεριφορά εξουσίας. Μαζί και τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη που τα προσωποποίησαν. Συν την ανίερη σύμπραξη με τον Καμμένο.

Αυτό που μπορεί να κρατήσει ο ίδιος, ως σήμα κατατεθέν του από εκείνη την περίοδο, είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, η έξοδος από το Μνημόνιο και η προσωπική κυβερνητική ηθική του. Συν τη γενναία απόφαση να μην υιοθετήσει την «υπόδειξη» του Δημοψηφίσματος για έξοδο από την ευρωζώνη- που δεν ήταν ποτέ στα πλάνα του. Η αναδρομή στα υπόλοιπα τον βλάπτει.

Δεύτερο: να αναλάβει πρωτοβουλία συγκρότησης νέου πολιτικού φορέα εξ αρχής. Με νέο όνομα, νέα ΄ σύμβολα, νέα ηγετική ομάδα. Με ιδρυτική πράξη που θα ενσωματώνει τις προϋποθέσεις επικράτησης στην αναμέτρηση με τον Μητσοτάκη…»

Ο αναγνώστης έχει δίκιο. Αυτό κάνει σήμερα ο Τσίπρας. Όχι επειδή το υπέδειξα εγώ ή κάποιος άλλος, αλλά γιατί προφανώς είναι ό,τι πιο λογικό θα μπορούσε να κάνει.

Τα λάθη του Αλέξη Τσίπρα

Το  θέμα είναι ότι πριν από αυτό έκανε πολλά ακόμη που το ακυρώνουν. Να δούμε μερικά;

Πριν από όλα δεν αποχώρησε απο τον ΣΥΡΙΖΑ. Παραιτήθηκε απο την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο σαν μαριονετίστας.  Έφυγε από τη ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι αν δεν απομακρύνθηκε κι από τη κουζίνα του.

Έτσι λειτούργησε στην ανάδειξη και την αποκαθήλωση του Κασσελάκη. Ανάμεσα σε διάφορους σταθμούς… ταξιδιωτικής πολιτικής και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού και την ίδρυση του  επωνύμου Ινστιτούτου,  με το οποίο αντί για πολιτική έκανε… σεμινάρια. Εν τω μεταξύ ο Μητσοτάκης συνέχιζε να οργιάζει ατουφέκιστος- από τον Τσίπρα τουλάχιστον.

Μέχρι που ήλθε το απίστευτο: εγκατέλειψε  τον ΣΥΡΙΖΑ – αλλά και τη Βουλή! Επί 28 μήνες μετά τις εκλογές δεν πήγε ούτε μια φορα να αντιμετωπίσει τον Μητσοτάκη. Ούτε μια. Στην αρχή τον στένευε ο ρόλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολιτευσης που του ανέθεσαν οι πολίτες, στη συνέχεια έβρισκε κατώτερή του τη Βουλή- όπως έλεγαν συνεργάτες του και υπονοούσε ο ίδιος…

Η συνέχεια έβρεξε λάθη. Ποιος θα το φανταζόταν ότι θα δήλωνε: «Κάναμε λάθος με τη Νοβάρτις»; Με το συγκεκριμένο σκάνδαλο έκανε καριέρα στην αντιπολίτευση για καιρό. Ποιο ήταν το λάθος και ποιος το έκανε;  Δεν υπήρχε σκάνδαλο -και ποιος ευθύνεται γιατί δεν διαλευκάνθηκε;  Ή το λάθος ήταν ότι δεν αποφάσισε τη σύσταση Προανακριτικής, όπως εξομολογήθηκε αργότερα;  Υποδηλώνοντας ότι… τους τη χάρισε…

Το  δικό του “λάθος” έφταιγε και δεν έδειξε να συγκινείται απο τις διώξεις που υπέστη η  ακέραιη εισαγγελέας Ελένη Τουλουπάκη- την οποία τα «θύματα» του λάθους του έστειλαν στο Ειδικό Δικαστήριο;  Οπου ουδόλως την υπερασπίσθηκε.

Όπως δεν υπερασπίσθηκε τους δημοσιογράφους του κλίματος του Κώστα Βαξεβάνη και της Γιάννας Παπαδάκου, που  πλήρωσαν τα -αδιάψευστα ως σήμερα- ρεπορτάζ τους στις εφημερίδες του για το σκάνδαλο. Και λίγο έλειψε να βρεθούν στη φυλακή …

Δεν είπε λέξη για τις δικαστικές περιφέρειες των προστατευόμενων μαρτύρων, ούτε για την εκ των πράγματων κατάργηση του θεσμού από τον Μητσοτάκη. Κι αυτό λάθος;

Συν το λάθος του Παππά, που έβαλε σε προσωπική “ταλαιπωρία” τους μιντιαρχες που ήθελαν νόμιμη τηλεοπτική συχνότητα;  Και κόντρα στο “λάθος” έβαλε τον Παππά στο ψηφοδέλτιο μετά τη καταδίκη του απο το Ειδικό Δικαστήριο.

Κι ύστερα ήλθαν οι μέλισσες: η μητέρα όλων των λαθών, η περιβόητη “Ιθάκη”.  Με το επιχείρημα ότι “δικαιούνται να πει τη δική του αληθεια για το 2015” έγραψε -στα 50 του- ολόκληρη αυτοβιογραφία αρχίζοντάς από τα παιδικά του χρονια.  Ήταν το λάθος που δεν έπρεπε να κάνει και ανήκω σ’ αυτούς που είχαν προβλέψει τις συνέπειες…

Δεν αυτοπυροβολήθηκε απλώς επιστρέφοντας σε μια περίοδο που είχε κλείσει θετικά γι’ αυτόν. Διέσυρε  πρώην υπουργούς και στελέχη του και παρασύρθηκε σε αφηγήσεις που… δικαιώνουν  τους κεκράκτες του Μητσοτάκη όταν λένε: «Είδατε απο ποιους γλυτώσαμε;»

Ο λάθος Τσίπρας

Να μείνουμε σ’ αυτά. Το κόμμα ήλθε στη συνέχεια. Αλλά δεν δείχνει διάθεση να ενώσει τις δυνάμεις της Δημοκρατικης Παράταξης.  Απλώς επιδιώκει με την εγωιστική άνεση της σκηνικής παρουσίας του και η ευρύτερη μιντιακή στήριξη, που έχει πλέον απο ισχυρούς παραγοντες του κατεστημένου, ότι θα αρχίσει νέα προσωπική  καριέρα στην πολιτική. Αντί να καλέσει τα κόμματα που αντιμάχονται τον Μητσοτάκη, τα απαξιώνει, όταν δεν σιχτιρίζει τις ηγεσίες τους…

Με μόνη επιδίωξη την επικράτησή του. Για λογαριασμό της χώρας ή ως ρεβάνς για τον ίδιον; Αν είχε κατά νου το πρώτο θα έκανε τη θαρραλέα αυτοκριτική απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις. Από τον Αύγουστο του 2018 και εντεύθεν…

Στην πολιτική τα προσόντα, για να έχουν αξία, πρέπει να ζητηθούν από την κοινωνία. Και για να ζητηθούν πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη.  Κι εκεί πάσχει. Είναι όταν ένας άλλος Τσίπρας, αλλά ο   λάθος Τσίπρας.

Διαδοχή ή αντικατάσταση του Μητσοτάκη;

Η προοδευτική παράταξη χρειάζεται ηγεσία. Κάποιον με επάρκεια, πολιτικό εκτόπισμα, συγκρότηση και πολιτικό λόγο που να φτάνει στη βάση της κοινωνίας και να διαμορφώνει προοπτική πολιτικής αλλαγής.

Αλλά ηγεσία δεν σημαίνει  «χειροκρότημα» σε επιλεγμένες εμφανίσεις -δίκην σταρ- και στελέχωση με επιλεκτική επαναπρόσληψη Συριζαίων. Σημαίνει καθαρές θέσεις και καθαρές σχέσεις- και ανένδοτος πολιτικός αγώνας με στόχους για τη χώρα  και την κοινωνία. Γιατί η πολιτική δράση δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε υπόθεση προσωπικής καριέρας.

Η τριετής απουσία του από τις κοινωνικές διεργασίες, η πολιτική αδράνεια στα μέτωπα των αγώνων, δεν απολήγει σε κόμμα ως ανώτερη μορφή οργάνωσης του λαού, αλλά σε τεχνικό κατασκεύασμα με πρακτικές πολιτικού μάρκετινγκ.  Και ως τέτοιο δεν μπορεί να πάει μακριά…

Ο συλλογισμός “άσε να γίνουμε τώρα αξιωματική αντιπολίτευση και στις μεθεπόμενες εκλογές   καθαρίζουμε” παραμένει στον Κώστα Βουτσά: “Μωρέ, ας τρουπώσω και τα λέμε”. Τα κόμματα στις κάλπες δεν δίνουν Πανελλήνιες με σκονάκια.

Η πολιτική δράση δεν οργανώνεται με δημοσκοπήσεις, διευθυντήρια και άβατα. Αναπτύσσεται στο ανοιχτό πεδίο. Ο «μεταλλαγμένος» σπόρος της “επιστροφής” του ως τώρα περιορίζεται στον άνυδρο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ- ως αδέξια απόπειρασχεδόν ιερόσυλης αντιγραφής του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ως εισηγητής μιας νέου τύπου ιδεολογίας μένει μακριά από τη δεξαμενή άντλησης πολιτικής ισχύος- τις κοινωνικές κινητοποιήσεις και κατ’ επέκταση την πραγματική πολιτική ζωή- και αρκείται σε «εμφανίσεις»- με υποστήριξη από όσους κατηγγειλε ως διαπλοκή.

Αυτός δεν είναι ο Τσίπρας, που ψήφισε πέντε φορές η Δημοκρατική Παράταξη προτού τον εγκαταλείψει. Τα λάθη του κατέληξαν στη διάλυση του κόμματος του και αφαίρεσαν την πλειοψηφική δυναμική της Παράταξης, που πήγε είκοσι χρόνια πίσω. Όπως με τα λάθη του ΚΚΕ το 1945-‘46.

Κάποια ΜΜΕ του δίνουν περισσότερο χώρο και χρόνο και κάποιοι δημοσκόποι στρώνουν τον δρόμο. Πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι απλώς κάποιοι κύκλοι θέλουν να τον αξιοποιήσουν στις διαπραγματεύσεις τους με τον Μητσοτάκη. Αν φροντίζει για τέτοιου είδους στήριξη πρέπει να είναι έτοιμος και για τα ανταλλάγματα που θα του ζητηθούν.

Για να επιστρέψουμε στην αρχή και στην παρατήρηση του αναγνώστη: Ο Τσίπρας σνομπάρισε την εντολή της λαϊκής ετυμηγορίας του 2023-  όπως είχε υπονομεύσει με το είδος της αντιπολίτευσης που -δεν= έκανε την πλεονεκτικότερη του 2019. Δεν “έκοψε” τον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνοντας πραγματική πρωτοβουλία ανασύνταξης της Δημοκρατικής Παράταξης.  Έστησε μια “μηχανή” για να τον ξεσκαρτάρει, με προσωπικά κριτήρια.  Αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν του κάνει  ο Τσακαλώτος, αλλά του κάνει ο Βασιλειάδης και ο Καλογήρου.

Εξ αρχής μαστόρεψε ένα σχήμα που θα περιστρέφεται γύρω του. Δεν θα πάρει ίδιος νομιμοποίηση από την ΕΛΑΣ, αλλά η ΕΛΑΣ παίρνει από αυτόν. Δεν επιδιώκει την πολιτική αλλαγή, αλλά την αλλαγή της δικής του κατάστασης. Είχε δίκιο ο Κραουνάκης.

Για να το πετύχει, όμως, πήρε ένα δρόμο που εύστοχα περιέγραψαν ο Κ. Βαξεβάνης και άλλοι: δεν  οδηγεί στην αντικατάσταση του Μητσοτάκη, αλλά στη διαδοχή του.

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να  απαντήσουν στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας- ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους  ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς.

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι θέαμα;

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…

Θα περίμενε κανείς ότι εφόσον ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να το ανακοινώσει «το τιμημένο» θα άρχιζε από δυο πράγματα -που θα έκλειναν έναν λογαριασμό και θα άνοιγαν έναν άλλο:

Το πρώτο θα ήταν η αυτοκριτική του για τις επιλογές του από τον Καμμένο ως Κασσελάκη, για να λάθη που έφεραν την πρόωρη ήττα το 2019 και για την αδράνεια που ακολούθησε την εντολή να ηγηθεί της ανασυγκρότησης του χώρου που οδήγησε σε συντριβή.

Προτίμησε να παρουσιάσει τον εαυτό σε συσκευασία νέου προϊόντος, σαν να απευθυνόταν σε χρυσόψαρα.

Το δεύτερο θα ήταν να δείξει διάθεση συνεννόησης με τις λοιπές δυνάμεις της Δημοκρατικής Παράταξης. Όχι να εμφανίζεται ως κομιστής της μαρμάρινης πλάκας με τις συνταγές ανατροπής του Μητσοτάκη- και να τον συναγωνίζεται  αλαζονεία «υπεροχής».

Αντί να αναλάβει πρωτοβουλία για το «ελληνικό Επινέ» και να θέσει τον εαυτό του- και τα προσόντα του που θα έλεγε ο Βενιζέλος- στη διάθεση όσων σπεύσουν στην πανδημοκρατική στρατιά, χρίσθηκε ηγέτης- χωρίς καν οπαδούς- και ανέλαβε την κυβερνητική προοπτική της παράταξης, ως εργολαβία που δεν του ανέθεσε κανείς.

Κληρονομεί τον εαυτό του

Άλλοι κληρονόμησαν στην πολιτική τους ανιόντες τους, αυτός κληρονομεί τον εαυτό του.

Αντί να εμφανιστεί ως κήρυκας ενότητας, λειτουργεί ως φορέας διχασμού και περαιτέρω  παραταξιακού κατακερματισμού, Ώστε να μην υπάρχει ισχυρός αντίπαλος της Δεξιάς στις επόμενες  εκλογές. Με τον υπολογισμό ότι θα δρομολογηθεί ο ίδιος για τις… μεθεπόμενες εκλογές.

Αντί να μιλήσει με ευγνωμοσύνη για τους δημοκρατικούς πολίτες που τον ανέδειξαν Πρωθυπουργό, τους αντιμετωπίζει από καθέδρας ως… ακολούθους του, που πρέπει να τον ψηφίσουν και τα  υπόλοιπα θα τα αναλάβει αυτός. Όπως ανέλαβε το σκάνδαλο της Νοβάρτις….

Αντί να μιλήσει με εκτίμηση για το κόμμα με το οποίο έφτασε στο ρετιρέ της πολιτικής, το διασύρει. Αντί να δείξει σεβασμό στο ΠΑΣΟΚ και το ιστορικό φορτίο του, εμφανισθηκε ως …κληρονόμος του Ανδρέα Παπανδρέου. Αντί να τιμήσει όσους αγωνίζονται τα τελευταία χρόνια που ο ίδιος κάνει τουρισμό κατά του Μητσοτάκη, τους αντιμετωπίζει με περιφρόνηση…

Πολιτικό μάρκετιγκ

Ο νέος Τσίπρας δεν κάνει πολιτική. Κάνει επικοινωνία. Δεν βασίζεται στην ακτινοβολία μιας ιδεολογίας, αλλά στο πολιτικό μάρκετινγκ. Δεν θέλει δίπλα του  πολιτικά στελέχη, αλλά σκηνοθέτες της δημόσιας παρουσίας του. Δεν αναζητά ισχύ απο τους πολίτες, αλλά από τους ισχυρούς του οικονομικού και μιντιακού στερεώματος.

Η αρχή του κόμματος του υπήρξε μια κακή αρχή. Στην ουσία είναι χειρότερη αν δει κανείς ποιοι έσπευσαν και ποια μέσα να τον καταστήσουν «θέμα προς συζήτηση». Η  «ιδρυτική» συμπεριφορά του συνιστά αρνητική παιδαγωγική στο δημόσιο βίο.

Προφανώς δεν θέλει να ηγηθεί ενός προοδευτικού πολιτικού ρεύματος, αλλά μιας παρέας που με τη συνδρομή ίματζ μέικερς θα τον προβάλουν, με τρόπο που θα περιορίζει την επιρροή του ΠΑΣΟΚ, ενώ άλλες ομάδες θα κάνουν το ίδιο με το ΠΑΣΟΚ εναντίον του. Το σχέδιο Μητσοτάκη για την επικράτησή του δεν είναι και τόσο πολύπλοκο: αρκεί να μην οι αντίπαλοι.

Ο πρώην πρωθυπουργός είδε το τυρί και ορμάει, αλλά δεν βλέπει τη φάκα: κάποιοι τον χρησιμοποιούν διαπραγματευτικά απέναντι στο «σύστημα Μητσοτάκη». Απευθύνεται σε λάθος κοινό, με λάθος τρόπο και λάθος κόμμα, για λάθος λόγους.

Ένας εμπριμέ μπερντές

Η Κεντροαριστερά δεν είναι λίγο Κέντρο και λίγο Αριστερά. Λίγο Δημοκρατικός Καπιταλισμός και λίγο οικολογία. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το κόμμα μου. Έχει ιστορία, παράδοση, ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα, απευθύνεται σε συγκεκριμένα λαϊκά στρώματα με συγκεκριμένο ύφος και ήθος. Η επίκλησή της δεν προσφέρεται για καριέρα…

Αυτό που πάει να σχηματίσει ο Τσίπρας είναι ένας εμπριμέ μπερντές, στον οποίο ο ίδιος θα κρύβει τους συνομιλητές, τους συνεργάτες του και τους στόχους του.  Στο Θησείο είδαμε μόνο τον έναν, οι άλλοι δεν «υπάρχουν» ως διαμορφωτές πολιτικής.

Ότι διέλυσε ως μαριονετίστας τον ΣΥΡΙΖΑ  δικό τους  θεμα. Άλλωστε αν θέλουν μπορούν να σώσουν τη παρτίδα. Αλλά ότι δίνει το τελειωτικό χτύπημα στη Δημοκρατική Παράταξη, είναι ασυγχώρητο. Γιατί μόνο ως σανίδα σωτηρίας προς τον Μητσοτάκη μπορεί νοηθεί αυτό που επιχειρεί…

Ο Παπανδρέου και ο Ζαχαριάδης

Το 1946 το ΚΚΕ πήγε αυτή την Παράταξη, με τη μέγα ΕΑΜική κληρονομιά της, δεκαετίες πίσω. Με κάποια αναλαμπή το 1981 μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια της ως κυβερνώσα δύναμη, χάρη στον  Ανδρέα Παπανδρέου. Που ήταν λαϊκός ηγέτης με επάρκεια, συγκρουσιακή κουλτούρα και εμπροσθοβαρή αντίληψη των πραγμάτων και όχι «επιτυχημένη φίρμα» προς μίμηση και αντιγραφή.

Η κεκτημένη ταύτιση που έδωσε στην παράταξη έφτασε ως το δικό του 2015. Αυτό που δημιούργησε ο Παπανδρέου τον έφτασε στη νίκη.  Αλλά το μοιράσθηκε με τον Καμμένο και με το σόφισμα «πρώτη φορά Αριστερά».

Με αποτέλεσμα να διαλύσει το κόμμα του, να ακυρώσει την πλειοψηφική ταυτότητα της παράταξης και στο τέλος να παραδώσει στον Μητσοτάκη που όχι μόνο τον νίκησε ως αντιπολίτευση, αλλά τον ξετίναξε ως κυβέρνηση. Πρακτικά είναι ο δημιουργός και τροφοδότης του Νεομητσοτακισμού.

Ενώ τον άφησε ατουφέκιστο μετά το 2023, εμφανίζεται τώρα ως προνομιούχος αντίπαλός του -χωρίς πολιτικό φορτίο, ιδεολογία και στελέχωσή που μπορεί να αναμετρηθεί όχι μόνο με τον σημερινό αρχηγό της Δεξιάς, αλλά και με όποιον ενδέχεται να βάλουν στη θέση του οι  χορηγοί  της…

Μετά και την παράσταση του Θησείου κανείς δεν πιστεύει ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε ποτέ να γίνει Ανδρέας Παπανδρέου. Πολλοί όμως διαπιστώνουν ότι γίνεται ήδη Ζαχαριάδης…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Δεν τον περίμεναν μεγάλα πλήθη «μπαρτσελονικά» και οι ιντερνετικοί ωσεί παρόντες ήταν λίγο πάνω από 22.000, όπως δημοσιεύθηκε. Το ημίφως έκρυβε τα αραιωμένα και άσπρα μαλλιά: ο μέσος όρος ηλικίας των ακροατηρίων του παραμένει υψηλός.

Ήταν εκεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ του Λεκανοπεδίου – όχι ολόκληρος. Έλειπαν επίσης οι βουλευτές του, που θα τον ακολουθήσουν. Υπάκουσαν με δουλοπρέπεια —αντίστοιχη του «Πάλλας»— στην υπόδειξη να απουσιάσουν.

Η σκηνική παρουσία και η απουσία του «σπίρτου»

Όταν ο πρώην Πρωθυπουργός ανέβηκε στην εξέδρα, πρέπει να δοκίμασε την έκπληξη του Όρσον Ουέλς: «Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσοι λίγοι και εγώ να είμαι τόσοι πολλοί;».

Δεν τον περίμενε καν ο… εαυτός του. Υπήρχε ελάχιστος Τσίπρας μέσα στον Τσίπρα. Εξαιρετική σκηνική παρουσία και συγκροτημένος λόγος, με επικοινωνιακή άνεση περφόρμερ στη σκηνή. Αλλά από το παλιό «σπίρτο», μηδέν.

Δεν ενθουσίαζε και δεν είχε τίποτε καινούριο να πει. Το «πρόγραμμα των εφτά δεσμεύσεων» ήταν συνοπτική επανάληψη ευχολογίων.

Η συγκέντρωση δεν είχε παλμό και στο supporting, δύο καλοί ηθοποιοί πάσχιζαν να δώσουν πνοή σε απλοϊκά σκετσάκια, με ατάκες όπως: «Χωρίς τον Τσίπρα το Μνημόνιο θα έπαιρνε σύνταξη στην Ελλάδα». Τι μου λες;

Το αμφιλεγόμενο λογότυπο «ΕΛΑΣ»

Η θεατρική αποκάλυψη του πολυαναμενόμενου λογότυπου απογοήτευσε: ΕΛΑΣ! Ήταν σαν να τους έκανε πλάκα!

Απέχει από την προσδοκία διακριτής και εμπροσθοβαρούς πολιτικής ταυτότητας. Απλή σύνθεση χονδροειδών συμβολισμών. Συρραφή όρων, που δεν βγάζει —πολιτικό— νόημα.

Ως ΕΛΑΣ αναφέρεται η χώρα στην καθαρεύουσα – από ακροδεξιούς κυρίως. Ηχητικά, η Ελληνική Αστυνομία και το θρυλικό ένοπλο τμήμα της ΕΑΜικής αντίστασης. Οι συνειρμοί και με τα τρία ταυτοχρόνως είναι σχιζοφρενικοί.

Το «Ελληνική» είναι αυτονόητο, από «Συμπαράταξη» δεν υπάρχει ούτε δείγμα μέχρι τώρα και το «Αριστερή» -εκτός από δραματικά αυτοαναφορικό- μοιάζει με τρικ παράκαμψης του όρου «Αριστερά».

Η επίκληση της Ιστορίας και το «νέο» ΠΑΣΟΚ

Παρ’ ότι, κατά τον Τσακαλώτο, «ο Τσίπρας θεωρεί ότι η ιστορία της Αριστεράς τελείωσε γι’ αυτόν», παρουσίασε το κόμμα του ως… φορέα της κληρονομιάς του ΕΑΜ, της ΕΔΑ, του ΣΥΡΙΖΑ και του… ΠΑΣΟΚ!

Με αναφορές σε ό,τι πιο ηρωικό βρήκε πρόχειρο ο λογογράφος: από τον Βελεστινλή ως τον Μανδηλαρά.

Κληροδοσία από τις γενιές του «1-1-4», του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, δεν αναφέρθηκε —παρ’ ότι είχαν φυσική εκπροσώπηση στη συγκέντρωση.

Η ομιλία του ήταν ευπρεπώς σκηνοθετημένη, αλλά δεν είχε τι να αναδείξει, εκτός από τον ίδιο. Δεν υπήρξαν τολμηρές ιδέες, μεγάλο όραμα, ούτε καν κεντρικό σύνθημα.

Τελικά θα καταφύγουν στον Παπακωνσταντίνου: «Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με εμάς;». Έλα ντε…

Το στοίχημα της παρουσίασης του κόμματος χάθηκε πρωτίστως γιατί ο Τσίπρας προσπάθησε να είναι κάποιος άλλος.

Η επίδειξη της «Διακήρυξης», όπως το 1974 στο «Κινγκ Πάλλας», και το κοριτσάκι στην εξέδρα, όπως το 1985 στο Σύνταγμα, δεν τον κάνουν Ανδρέα Παπανδρέου. Τι τους θέλει τους ιστορικούς παραλληλισμούς;

Στις πρώτες θέσεις της ιδρυτικής πράξης του ΠΑΣΟΚ ήταν ο Καράγιωργας, ο Σημίτης, ο Χαραλαμπόπουλος, η Ακρίτα, η Φλέμινγκ, ο Λαλιώτης… Τώρα ο Τεμπονέρας, ο Μπίστης, η Λινού και ο Σαουλίδης, που έφαγε πόρτα στο συνέδριο του Ανδρουλάκη.

Από αυτή την άποψη, η ιδιοποίηση της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, κόντρα… στο ΠΑΣΟΚ, έχει διαστροφικά στοιχεία. Απόγνωση του πνιγμένου που ψάχνει σανίδες επιβίωσης…

Το πολιτικό παρασκήνιο και η επόμενη κάλπη

Πρακτικά αυτό που επιχειρεί ο Τσίπρας δεν είναι η συσπείρωση της Κεντροαριστεράς, αλλά η διάσπασή της.

Η χαρά του Μητσοτάκη. Όπως την αναδεικνύει ο Άδωνις —διαλέγοντας ως αντίπαλο τον «θυμωμένο» Ανδρουλάκη και όχι τον «ταλαντούχο» Τσίπρα.

Στο Μέγαρο Μαξίμου τους αρκεί απλώς να μην είναι μαζί.

Στο Θησείο περίσσεψαν οι απουσίες… Αλλά από τα συμφραζόμενα προέκυπτε ότι, ως επικεφαλής του δικού του κόμματος, ο Τσίπρας αναγνωρίζει πως οι ψηφοφόροι της ένδοξης περιόδου 2012-19 προήλθαν από το ΠΑΣΟΚ.

Ματαίως όμως θα τους αναζητήσει στην επόμενη κάλπη. Κορόιδα δεν ξαναπιάνονται…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

– «Η κατάσταση με την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν πάει άλλο. Οι ηγεσίες και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και των άλλων κομμάτων της προοδευτικής αντιπολίτευσης αγωνίζονται για την πολιτική αλλαγή.

Ωστόσο, για διάφορους λόγους δεν συγκλίνουν στη συγκρότηση ενός πολιτικού φορέα με πλειοψηφική προοπτική απέναντι στη Δεξιά, όπως συνέβη και άλλες φορές το παρελθόν. Μπροστά στον κίνδυνο να παραταθεί η καταστροφική παραμονή του «συστήματος Μητσοτακη» στην κυβέρνηση -ή να ανανεωθεί η εκλογική επικράτηση της ΝΔ με άλλη ηγεσία- θέτω την εμπειρία μου ως πρώην Πρωθυπουργός στη διάθεση των δημοκρατικών δυνάμεων. Αναγνωρίζοντας τα λάθη και τις παραλείψεις μου στην ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής Παράταξης, καλώ τα κόμματα που την εκπροσωπούν να συζητήσουμε από μηδενική βάση τη διαμόρφωση των προϋποθέσεων που θα την οδηγήσουν σε νικηφόρο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές.

Σε ό,τι με αφορά θα αναλάβω το ρολό που θα μου ανατεθεί από τη συλλογική βούληση των φορέων που θα συμπράξουν για την πολίτικη αλλαγή».

Ωραία δήλωση. Καμιά ηγεσία, κανενός κόμματος του αντι-δεξιού χώρου, δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στην πίεση της βάση τους να κινηθεί αυτή η διαδικασία. Και ήδη θα υπήρχε εναλλακτική λύση με ισχυρή κυβερνώσα ομάδα και υποψήφιο Πρωθυπουργό πιθανότατα τον Τσίπρα.

Αλλά αυτή δήλωση δεν υπήρξε ποτέ- ούτε καν ως πρωταπριλιάτικο ψέμα. Για έναν απλό λόγο: αυτός που θα μπορούσε να την κάνει, δείχνει ότι ενδιαφέρεται πρωτίστως για την ανανέωση της προσωπικής σταδιοδρομίας του στην πολιτική.

Αντί να προσεγγίσει τα κόμματα που δίνουν τον αγώνα τους μέσα και έξω από τη Βουλή κατά του Μητσοτάκη- στην τρέχουσα τετραετία που ο ίδιος κάνει πολιτικό τουρισμό, σεμινάρια και βιβλίο παρουσιάσεις- τους αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού.

Απαξιώνει τον ΣYΡΙΖΑ, επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ, και μειώνει τις άλλες δυνάμεις. Αποδεχόμενος μόνο όσους σέρνονται δουλικά πίσω του -με κριτήριο την προσωπική επιβίωση τους. Αυτός ο διασταυρούμενος αμοραλισμός, είναι ο καλύτερος σύμμαχο του Μητσοτάκη.

Ο Αλέξης Τσίπρας, στον οποίο το 2012 η συλλογική συνείδηση των πολιτών που απογοήτευσε το ΠΑΣΟΚ, ανέθεσε την ανασυγκρότηση της Δημοκρατικής παράταξης, κάνει το τρίτο ιστορικό, πολιτικό- αν όχι και ηθικό- λάθος του.

–Το πρώτο έγινε το 2015. Όταν χαρακτήρισε την εκλογική νίκη- που όφειλε στη Δημοκρατική Παράταξη- ως «πρώτη φορά Αριστερά στην κυβερνηση», σχηματίζοντας αντίστοιχο υπουργικό Συμβούλιο. Με την απαξίωση που περιείχε η ανάρμοστη σύμπραξη με τον Καμμένο ,που είχε προαποφασίσει- και δεν διέκοψε ποτέ. –Το δεύτερο λάθος του έγινε το 2019. Μετά την αψυχολόγητη προκήρυξη προώρων εκλογών που οδήγησε στην ήττα του, δεν προχώρησε στη ανασύνταξη του ευρύτερου προοδευτικού χώρου σε εμπροσθοβαρή κυβερνώσα δύναμη – κατά τη λαϊκή εντολή-

Υπέκυψε στα «βαρίδια» του ΣΥΡΙΖΑ- που αποδοκιμάζει κατόπιν εορτής στην «Ιθάκη» -και οδηγήθηκε στη συντριβή του 2023 , προτείνοντας για την κυβέρνηση όσους την είχαν απωλέσει το 2019.

Η διολίσθηση αυτής της περιόδου του συνεχίσθηκε με τα «Κασσελακικά» και την απαξιωτική εγκατάλειψη της Βουλής, αφήνοντας «ατουφέκιστο» για ολόκληρη την τετραετία τον Μητσοτάκη. Τώρα ο κύκλος ολοκληρώνεται με το τρίτο λάθος. Την εγωιστική αξίωση να τον «ακολουθήσουν» οι προοδευτικές δυνάμεις της χώρας ως ηγέτη τους, χωρίς να εκλεγεί από κανένα συλλογικό όργανο.

Πριν καν ο νέος πολιτικός φορέας – που κάποια στιγμή θα ανακοίνωσε- δώσει δείγματα ιδεολογίας, πολιτικής και οργάνων. Ακόμη και για το «Μανιφέστο» του, ενώ έχει στο «χώρο» τον Αντώνη Λιάκο και άλλους διανοούμενους, απευθύνθηκε στον Σιακαντάρη και τον Μαραντζίδη.

Αυτή τη στιγμή η προοπτική του «κόμματος Τσίπρα» συρρικνώνεται στην επανασυγκέντωση του παλαιού, περιθωριακού ΣΥΡΙΖΑ -όπως προκύπτει από τις συγκεντρώσεις στις οποίες μιλάει. Δεν διακρίνεται κανένα ρεύμα που θα του δώσει ώθηση καθώς ο ίδιος αποκόπτεται από την Δημοκρατική παράταξη, αναζητώντας μιντιακα ερείσματα σε αντίπαλους τους.

Έχει μια έσχατη ευκαιρία να ξαναπιάσει το νήμα, αξιοποιώντας τα «χαρτιά του»: τη σκηνική παρουσία του και ότι του απέμεινε από το πολιτικό του κεφάλαιο- που σπατάλησε τα τελευταία χρόνια:

-Να εγκαταλείψει στον ηγεμονισμό του. Να μιλήσει ισότιμα με τις δυνάμεις της Παράταξης με βάση τις αρχές, τη διαδρομή της και τις ανάγκες της χώρας- όχι ως αυτοσκοπό. Έχοντας υπόψη του ότι κορόιδα δεν υπάρχουν πλέον…