Η τριετής κλινική δοκιμή φάσης 3 στην οποία συμμετείχαν 1.032 εθελοντές, έδειξε ότι το φάρμακο όχι μόνο μείωσε τους κινδύνους για την υγεία, αλλά όσοι έλαβαν μια εβδομαδιαία δόση των 15 mg έχασαν κατά μέσο όρο 22,9% του σωματικού τους βάρους, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν εικονικό φάρμακο (2,1%).

«Η παχυσαρκία είναι μια χρόνια ασθένεια που θέτει σχεδόν 900 εκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως σε αυξημένο κίνδυνο άλλων επιπλοκών, όπως ο διαβήτης τύπου 2», δήλωσε ο Τζεφ Έμικ, ανώτερος αντιπρόεδρος της Eli Lilly, η οποία παρασκευάζει το zepbound.

Αν και η μελέτη δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί από ομοτίμους, τα αποτελέσματα της κλινικής δοκιμής υποδηλώνουν ότι η τιρζεπατίδη θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε όσους διατρέχουν υψηλό κίνδυνο.

Ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη σε άτομα άνω των 45 ετών που έχουν προδιαβήτη ποικίλλει, αλλά γενικά θεωρείται ότι κυμαίνεται από 9 έως 14%. Όπως και παρόμοια φάρμακα για την απώλεια βάρους που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια, η τιρεζεπατίδη μιμείται τις επιδράσεις των φυσικών ορμονών: συγκεκριμένα του GLP-1 (πεπτίδιο-1 που μοιάζει με τη γλυκαγόνη) και του GIP (ινσουλινοτροπικό πολυπεπτίδιο που εξαρτάται από τη γλυκόζη). Αυτές οι ορμόνες βελτιώνουν τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα και βοηθούν στην καταστολή της όρεξης.

Ωστόσο, τα φάρμακα αυτά έχουν και μειονεκτήματα. Αν και έχει εγκριθεί για χρήση από τις ρυθμιστικές αρχές, η τιρεζεπατίδη μπορεί να προκαλέσει αρκετά σοβαρές παρενέργειες σε ορισμένα άτομα, συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων στο στομάχι και στα νεφρά και σοβαρών αλλεργικών αντιδράσεων.

Παραμένουν επίσης ερωτήματα σχετικά με τη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα του εν λόγω φαρμάκου. Διαπιστώθηκε πως 17 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της κλινικής δοκιμής, οι συμμετέχοντες που είχαν σταμάτησει να λαμβάνουν τιρζεπατίδη, άρχισαν να ανακτούν βάρος, ενώ αυξήθηκε ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Μετά τη συμπερίληψη αυτών των δεδομένων, η μείωση του κινδύνου μειώθηκε στο 88%.

Η έρευνα πρόκειται να παρουσιαστεί στην Εβδομάδα Παχυσαρκίας 2024 στο Σαν Αντόνιο τον Νοέμβριο.

Η έκθεση στον καπνό στην ενήλικη ζωή είναι ένας καθιερωμένος παράγοντας κινδύνου για διαβήτη τύπου 2 και προηγούμενες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τα άτομα που καπνίζουν έχουν 30-40% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 σε σχέση με τα άτομα που δεν καπνίζουν.

Στην παρούσα προκαταρκτική μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα για σχεδόν 476.000 ενήλικες από τη βρετανική βάση δεδομένων Biobank, οι οποίοι δεν είχαν διαβήτη τύπου 2 όταν εγγράφηκαν, για να εκτιμήσουν τη συσχέτιση της έκθεσης στον καπνό πριν από τη γέννηση και της έναρξης του καπνίσματος κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία με την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2. Επίσης, διερεύνησαν κατά πόσο η τήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής ως ενήλικες, όπως η υγιεινή διατροφή, η άσκηση, ο επαρκής ύπνος, η διατήρηση φυσιολογικού βάρους και η αποφυγή του καπνίσματος, μπορεί να επηρέασαν την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 στα άτομα υψηλού κινδύνου.

Όπως διαπιστώθηκε, η έκθεση στον καπνό πριν από τη γέννηση συσχετίστηκε με 22% αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2 σε σύγκριση με άτομα που δεν εκτέθηκαν ποτέ. Τα άτομα που ξεκίνησαν το κάπνισμα στην παιδική ηλικία είχαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2, σε σύγκριση με άτομα που δεν κάπνισαν ποτέ, όσοι ξεκίνησαν το κάπνισμα ως έφηβοι είχαν 57% υψηλότερο κίνδυνο, ενώ όσοι ξεκίνησαν το κάπνισμα ως ενήλικες 33% υψηλότερο κίνδυνο.

Τον υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2 είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν γενετική προδιάθεση να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 και άρχισαν το κάπνισμα κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία. Ο κίνδυνος μειώθηκε στα άτομα που ακολουθούσαν έναν υγιεινό τρόπο ζωής στη μετέπειτα ζωή τους.

Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι πρόκειται για μελέτη παρατήρησης, οπότε τα ευρήματα υποδεικνύουν μια συσχέτιση και δεν επιβεβαιώνουν άμεση αιτία και αποτέλεσμα. Επίσης, οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον καπνό δηλώθηκαν από τους συμμετέχοντες, επομένως τα δεδομένα ενδέχεται να περιλαμβάνουν πιθανά σφάλματα μνήμης.