Η τριετής κλινική δοκιμή φάσης 3 στην οποία συμμετείχαν 1.032 εθελοντές, έδειξε ότι το φάρμακο όχι μόνο μείωσε τους κινδύνους για την υγεία, αλλά όσοι έλαβαν μια εβδομαδιαία δόση των 15 mg έχασαν κατά μέσο όρο 22,9% του σωματικού τους βάρους, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν εικονικό φάρμακο (2,1%).

«Η παχυσαρκία είναι μια χρόνια ασθένεια που θέτει σχεδόν 900 εκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως σε αυξημένο κίνδυνο άλλων επιπλοκών, όπως ο διαβήτης τύπου 2», δήλωσε ο Τζεφ Έμικ, ανώτερος αντιπρόεδρος της Eli Lilly, η οποία παρασκευάζει το zepbound.

Αν και η μελέτη δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί από ομοτίμους, τα αποτελέσματα της κλινικής δοκιμής υποδηλώνουν ότι η τιρζεπατίδη θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε όσους διατρέχουν υψηλό κίνδυνο.

Ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη σε άτομα άνω των 45 ετών που έχουν προδιαβήτη ποικίλλει, αλλά γενικά θεωρείται ότι κυμαίνεται από 9 έως 14%. Όπως και παρόμοια φάρμακα για την απώλεια βάρους που αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια, η τιρεζεπατίδη μιμείται τις επιδράσεις των φυσικών ορμονών: συγκεκριμένα του GLP-1 (πεπτίδιο-1 που μοιάζει με τη γλυκαγόνη) και του GIP (ινσουλινοτροπικό πολυπεπτίδιο που εξαρτάται από τη γλυκόζη). Αυτές οι ορμόνες βελτιώνουν τον έλεγχο του σακχάρου στο αίμα και βοηθούν στην καταστολή της όρεξης.

Ωστόσο, τα φάρμακα αυτά έχουν και μειονεκτήματα. Αν και έχει εγκριθεί για χρήση από τις ρυθμιστικές αρχές, η τιρεζεπατίδη μπορεί να προκαλέσει αρκετά σοβαρές παρενέργειες σε ορισμένα άτομα, συμπεριλαμβανομένων προβλημάτων στο στομάχι και στα νεφρά και σοβαρών αλλεργικών αντιδράσεων.

Παραμένουν επίσης ερωτήματα σχετικά με τη μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα του εν λόγω φαρμάκου. Διαπιστώθηκε πως 17 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της κλινικής δοκιμής, οι συμμετέχοντες που είχαν σταμάτησει να λαμβάνουν τιρζεπατίδη, άρχισαν να ανακτούν βάρος, ενώ αυξήθηκε ο κίνδυνος εμφάνισης διαβήτη τύπου 2. Μετά τη συμπερίληψη αυτών των δεδομένων, η μείωση του κινδύνου μειώθηκε στο 88%.

Η έρευνα πρόκειται να παρουσιαστεί στην Εβδομάδα Παχυσαρκίας 2024 στο Σαν Αντόνιο τον Νοέμβριο.

Η έκθεση στον καπνό στην ενήλικη ζωή είναι ένας καθιερωμένος παράγοντας κινδύνου για διαβήτη τύπου 2 και προηγούμενες έρευνες έχουν διαπιστώσει ότι τα άτομα που καπνίζουν έχουν 30-40% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 σε σχέση με τα άτομα που δεν καπνίζουν.

Στην παρούσα προκαταρκτική μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν δεδομένα για σχεδόν 476.000 ενήλικες από τη βρετανική βάση δεδομένων Biobank, οι οποίοι δεν είχαν διαβήτη τύπου 2 όταν εγγράφηκαν, για να εκτιμήσουν τη συσχέτιση της έκθεσης στον καπνό πριν από τη γέννηση και της έναρξης του καπνίσματος κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία με την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2. Επίσης, διερεύνησαν κατά πόσο η τήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής ως ενήλικες, όπως η υγιεινή διατροφή, η άσκηση, ο επαρκής ύπνος, η διατήρηση φυσιολογικού βάρους και η αποφυγή του καπνίσματος, μπορεί να επηρέασαν την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 στα άτομα υψηλού κινδύνου.

Όπως διαπιστώθηκε, η έκθεση στον καπνό πριν από τη γέννηση συσχετίστηκε με 22% αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2 σε σύγκριση με άτομα που δεν εκτέθηκαν ποτέ. Τα άτομα που ξεκίνησαν το κάπνισμα στην παιδική ηλικία είχαν διπλάσιο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη τύπου 2, σε σύγκριση με άτομα που δεν κάπνισαν ποτέ, όσοι ξεκίνησαν το κάπνισμα ως έφηβοι είχαν 57% υψηλότερο κίνδυνο, ενώ όσοι ξεκίνησαν το κάπνισμα ως ενήλικες 33% υψηλότερο κίνδυνο.

Τον υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2 είχαν οι συμμετέχοντες που είχαν γενετική προδιάθεση να αναπτύξουν διαβήτη τύπου 2 και άρχισαν το κάπνισμα κατά την παιδική ή εφηβική ηλικία. Ο κίνδυνος μειώθηκε στα άτομα που ακολουθούσαν έναν υγιεινό τρόπο ζωής στη μετέπειτα ζωή τους.

Οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι πρόκειται για μελέτη παρατήρησης, οπότε τα ευρήματα υποδεικνύουν μια συσχέτιση και δεν επιβεβαιώνουν άμεση αιτία και αποτέλεσμα. Επίσης, οι πληροφορίες σχετικά με την έκθεση στον καπνό δηλώθηκαν από τους συμμετέχοντες, επομένως τα δεδομένα ενδέχεται να περιλαμβάνουν πιθανά σφάλματα μνήμης.

Η Ολομέλεια συνεδρίασε την περασμένη Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017 στο Υπουργείο Υγείας (Αριστοτέλους) όπου συγκεντρώθηκαν δεκάδες μέλη της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας-Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ), τα οποία όμως δεν έγιναν δεκτά διότι ο πρόεδρος του ΚΕΣΥ είχε απαγορεύσει την είσοδο στους ενδοκρινολόγους.

Έπειτα από αναμονή 3 ωρών, ο πρόεδρος, κ. Ζαδάλλα Μούσλεχ και η γενική γραμματέας της ΕΕΕ-ΠΕΕ κα Ευανθία Διαμάντη-Κανδαράκη, καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, προσεκλήθησαν στην συνεδρίαση, όπου ο πρόεδρος του ΚΕΣΥ καθηγητής Κ. Μάρκου τους ενημέρωσε ότι η συζήτηση για την εξειδίκευση στο διαβήτη αναβάλλεται, επειδή τα μέλη της Ολομέλειας ζήτησαν να παραβρεθούν οι εμπλεκόμενες επιστημονικές εταιρείες.

Ρωτήθηκε ο πρόεδρος του ΚΕΣΥ ποιοι είναι οι εμπλεκόμενοι και αν πρόκειται για τις εταιρείες κορμού, δηλαδή τις επιστημονικές εταιρείες/ενώσεις που εκπροσωπούν αναγνωρισμένες ιατρικές ειδικότητες (Παθολογίας, Παιδιατρικής, Ενδοκρινολογίας), αλλά απέφυγε να απαντήσει.

Η Ολομέλεια του ΚΕΣΥ θα συζητήσει το θέμα σε επόμενη συνεδρίασή της, στις 7 Ιουλίου 2017.

Υπενθυμίζεται ότι το θέμα που έχει ενσκήψει αφορά την απόφαση της Επιτροπής Εκπαίδευσης-Μετεκπαίδευσης του ΚΕΣΥ να δεχθεί αίτημα της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας να εξειδικεύονται στον σακχαρώδη διαβήτη «γιατροί που έχουν ειδικευθεί στην ειδικότητα είτε της Παθολογίας είτε της Παιδιατρικής».

Κατά παράβαση της ελληνικής και κοινοτικής νομοθεσίας, που αναγνωρίζουν τον σακχαρώδη διαβήτη ως αναπόσπαστο τμήμα της ειδικότητας της Ενδοκρινολογίας, η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία κατέθεσε εισήγηση στην εν λόγω Επιτροπή για να αναλάβουν αποκλειστικά παθολόγοι και παιδίατροι την εξειδίκευση στον σακχαρώδη διαβήτη.

Παρά την οξεία αντίδραση της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας-Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ) που έστειλε μέχρι και εξώδικο στον πρόεδρο του ΚΕΣΥ καθηγητή Κ. Μάρκου, ο οποίος μάλιστα είναι ενδοκρινολόγος, το θέμα εξετάστηκε ερήμην της ΕΕΕ-ΠΕΕ στην Επιτροπή, η οποία αποφάσισε ομόφωνα να κάνει δεκτό το αίτημα.

Έτσι, το θέμα παραπέμφθηκε για συζήτηση στην Ολομέλεια του ΚΕΣΥ, η οποία θα συνεδριάσει το προσεχές διάστημα (ίσως στις 9 Ιουνίου) για να λάβει την τελική απόφαση και να κάνει σχετική εισήγηση προς το Υπουργείο Υγείας.

Η αλήθεια είναι όμως ότι:
1. Ο σακχαρώδης διαβήτης ανήκει στις ενδοκρινοπάθειες και υποχρεωτικά διδάσκεται στο πλαίσιο της ειδικότητας της Ενδοκρινολογίας.
2. Η εξειδίκευση στο σακχαρώδη διαβήτη (η αποκαλούμενη ως «διαβητολογία») δεν είναι αναγνωρισμένη στη χώρα μας ούτε ως τίτλος ιατρικής ειδικότητας ούτε ως τίτλος ιατρικής εξειδίκευσης, ενώ μόνο οι ενδοκρινολόγοι δικαιούνται να φέρουν τον τίτλο του διαβητολόγου. Η χρήση του τίτλου αυτού από γιατρούς άλλων ειδικοτήτων είναι μη νόμιμη, αφού ο τίτλος αυτός δεν είναι θεσμοθετημένος και συνεπώς δεν έχει νομική υπόσταση.
3. Η προτεινόμενη από το ΚΕΣΥ εξειδίκευση στο σακχαρώδη διαβήτη μόνο των μη-ενδοκρινολόγων θα προκαλέσει τεράστια σύγχυση στους ασθενείς και δραματική μείωση στο επίπεδο της φροντίδας τους αφού οι γιατροί που θα τους αντιμετωπίζουν δεν θα είναι εκπαιδευμένοι σε όλες τις ενδοκρινοπάθειες (παθήσεις που σχετίζονται με τις ορμόνες) αλλά σε μία μεμονωμένη, λες κι ο σακχαρώδης διαβήτης δεν επηρεάζει άλλα όργανα και ιστούς πλην του παγκρέατος.
4. Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία, για να πάρει ένας γιατρός την ειδικότητα της Ενδοκρινολογίας είναι προαπαιτούμενο να εμβαθύνει σε όλες τις πτυχές του σακχαρώδους διαβήτη και των επιπλοκών του.
5. Προηγούμενες αποφάσεις της Ολομέλειας του ΚΕΣΥ έχουν απορρίψει την καθιέρωση εξειδίκευσης στον σακχαρώδη διαβήτη, διότι «η Διαβητολογία δεν παριστά ένα καλά καθορισμένο πεδίο άσκησης της Ιατρικής που ΔΕΝ μπορεί να συμπεριληφθεί στα καθιερωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα άλλων ειδικοτήτων», ενώ έχει «επαλληλία100% με την Ενδοκρινολογία», όπως αναγράφεται χαρακτηριστικά σε μία από αυτές (2003).
6. Από το 1992 το ΚΕΣΥ είχε προτείνει να αλλάξει ο τίτλος της ειδικότητας της Ενδοκρινολογίας και να γίνει «Ενδοκρινολογία - Διαβήτης - Μεταβολισμός», κάτι όμως που ποτέ δεν εφαρμόστηκε.
7. Στην Ευρώπη δεν τίθεται πουθενά θέμα διαχωρισμού της Ενδοκρινολογίας από τον σακχαρώδη διαβήτη, ενώ αναγνωρίζεται αποκλειστικά και μόνο η ειδικότητα της Ενδοκρινολογίας και όχι η «διαβητολογία», η οποία σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ είναι ενταγμένη στο γνωστικό αντικείμενο της Ενδοκρινολογίας.
8. Οι χρόνιες επιπλοκές του διαβήτη αντιμετωπίζονται από τις αντίστοιχες ειδικότητες (π.χ. Νεφρολογία, Νευρολογία, Αγγειολογία, Καρδιολογία, Οφθαλμολογία), δίχως την αναγκαιότητα και τη συμβολή κάποιου «εξειδικευμένου διαβητολόγου», επομένως δεν συντρέχει λόγος για «καλύτερη εκπαίδευση-εξειδίκευση» παθολόγων γι’ αυτές, όπως ισχυρίζεται η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία.

Παρόλα αυτά, η Επιτροπή Εκπαίδευσης-Μετεκπαίδευσης του ΚΕΣΥ δεν έλαβε υπ’ όψιν το ελληνικό και κοινοτικό δίκαιο, ούτε τις προηγούμενες αποφάσεις/γνωμοδοτήσεις του ΚΕΣΥ, κατά την απόφασή της επί της εισήγησης της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, την οποία και αποδέχτηκε.

Στις καταγγελίες αυτές προχώρησε σήμερα η ΕΕΕ-ΠΕΕ, η οποία προγραμματίζει συγκέντρωση-διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία του ΚΕΣΥ, την Παρασκευή 9 Ιουνίου 2017 στις 11 π.μ.

Όπως είπαν σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν ο κ. Ζαδάλλα Μούσλεχ, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ και πρόεδρος της ΕΕΕ-ΠΕΕ, και η κυρία Ευανθία Διαμάντη-Κανδαράκη, καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ και γενική γραμματέας της ΕΕΕ-ΠΕΕ, η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία αναφέρει στην εισήγησή της προς το ΚΕΣΥ ότι «η Διαβητολογία καθορίζεται ως εξειδίκευση ιατρών που έχουν ειδικευθεί στην ειδικότητα είτε της Παθολογίας είτε της Παιδιατρικής, με αντικείμενο την απόκτηση ειδικών γνώσεων για την πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία του σακχαρώδους διαβήτη και των επιπλοκών του».
Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ισχύει πουθενά στον κόσμο αλλά γίνεται προσπάθεια να περάσει στην Ελλάδα «δίχως να εξυπηρετεί επιστημονικούς λόγους ούτε την ποιότητα περίθαλψης των διαβητικών ασθενών», ενώ «ενέχει τον κίνδυνο δημιουργίας συντεχνιακών συνθηκών» όπως αναφέρει η ΕΕΕ-ΠΕΕ στο εξώδικό της με ημερομηνία 15 Μαΐου 2017.

Η ΕΕΕ-ΠΕΕ τονίζει ότι «ο σακχαρώδης διαβήτης, λόγω της πολυσυστηματικής φύσης του, αποτελεί επιστημονικό αντικείμενο έρευνας πολλαπλών ειδικοτήτων και ΟΧΙ μίας επαγγελματικά κατοχυρωμένης εξειδίκευσης-ειδικότητας», ενώ «επιστημονικό ενδιαφέρον πρέπει να μπορεί να αναπτύσσει οποιοσδήποτε ΙΑΤΡΟΣ κάθε ειδικότητας, χωρίς να συντρέχει η ανάγκη νομικής ή επαγγελματικής κατοχύρωσης του τίτλου "διαβητολόγος"».

«Με την λογική της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας, ο ενδοκρινολόγος ο οποίος υποχρεωτικά εκπαιδεύεται (εξειδικεύεται) για δύο χρόνια στην Παθολογία στο πλαίσιο των σπουδών του, κανονικά είναι και... Παθολόγος (κατά το «Διαβητολόγος»), ενώ ο παθολόγος που έχει εξειδικευθεί στη διαβητική νεφροπάθεια ουσιαστικά είναι και... Νεφρολόγος», τόνισαν χαρακτηριστικά οι ομιλητές.

Το όλο θέμα είχε ανακινήσει το προηγούμενο προεδρείο της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ΕΔΕ) και το συνεχίζει το νυν, ο πρόεδρος του οποίου είναι ο συντάκτης του σχετικού αιτήματος της ΕΔΕ αλλά και τακτικό μέλος της Επιτροπής Εκπαίδευσης-Μετεκπαίδευσης του ΚΕ.Σ.Υ. που ομόφωνα αποφάσισε τη θέσπιση της επίμαχης εξειδίκευσης!

«Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας-Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων (ΕΕΕ-ΠΕΕ) δηλώνει ρητά την αμετακίνητη θέση του για την έλλειψη αναγκαιότητας θέσπισης της εξειδίκευσης στον σακχαρώδη διαβήτη», είπαν οι κ.κ. Μούσλεχ και Διαμάντη-Κανδαράκη.

«Και αυτό, διότι δεν υπάρχει ειδικότητα στο εν λόγω νόσημα και ως εκ τούτου εξειδίκευση, σύμφωνα και με την πάγια θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ειδικευμένων Ιατρών (UEMS), της Ευρωπαϊκής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας (ESE), της συντριπτικής πλειονότητας των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του παράγωγου Κοινοτικού Δικαίου (Οδηγίας 2013/55/ΕΕ της 20-11-2013, η οποία τροποποίησε την Οδηγία 2005/36/ΕΚ της 07-09-2005, η οποία, με τη σειρά της, είχε αντικαταστήσει την Οδηγία 93/16/ΕΟΚ της 05-04-1993)».

Επίσης, «το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΕΕ-ΠΕΕ εμμένει στην αυτονόητη και απολύτως νόμιμη διεκδίκηση της κατοχύρωσης της αλλαγής τίτλου της ειδικότητας από “Ενδοκρινολογία” σε “Ενδοκρινολογία - Διαβήτης - Μεταβολισμός”, σε εναρμόνιση με όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες», κατέληξαν.

Ο κ. Κώστας Φαινέκος, τ. διευθυντής στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Κοργιαλένειο - Μπενάκειο) προχώρησε στην συγγραφή ενός μυθιστορήματος το οποίο παρουσιάζει όλα όσα σχετίζονται με την σύγχρονη θεραπευτική, αλλά και την αποφυγή των επιπλοκών του Σακχαρώδη Διαβήτη ( τύπου 1 και τύπου 2).

Στα 20 κεφάλαια του βιβλίου αναφέρονται με εμπνευσμένη διηγηματική περιγραφή όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την θεραπεία, την πρόληψη , την διατροφή, την άσκηση, την ψυχολογική στήριξη, αλλά και τους πολύπλοκους μηχανισμούς, αυτής της νόσου, που μετρά εκατομμύρια ασθενών σε όλο τον κόσμο. Στο βιβλίο, αναδεικνύονται επίσης , ο σημαντικός ρόλος του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος των ατόμων με διαβήτη, καθώς και οι εξελίξεις που σημειώνονται τα τελευταία χρόνια στο ερευνητικό πεδίο για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένα νέο κορίτσι που έρχεται αντιμέτωπο με την σκληρή πραγματικότητα της διάγνωσης του σακχαρώδους διαβήτη και η προσπάθειά του για να βρει λύσεις και να ζήσει μια «γλυκιά» ζωή όπως την είχε ονειρευτεί!

Η δύσκολη πορεία από το διαβητικό κώμα, στον έρωτα και την προσωπική ευτυχία, γίνεται η αφορμή για να καταλάβει ο αναγνώστης ότι υπάρχουν λύσεις επειδή η ζωή είναι πιο γλυκιά από όσο νομίζουν οι ασθενείς με διαβήτη.

Τη διαδικασία αυτή υπόσχονται να διευκολύνουν διάφορες εφαρμογές για «έξυπνα» κινητά που συλλέγουν και αναλύουν τα στοιχεία που εισάγουν οι χρήστες τους.

Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι: μπορούν στ’ αλήθεια αυτά τα apps να διευκολύνουν το γλυκαιμικό έλεγχο;
Απ’ ό,τι φαίνεται ναι, σύμφωνα με μια νέα έρευνα στην οποία συμμετείχαν 43 άτομα με τύπου 1 ή τύπου 2 διαβήτη που δοκίμασαν ένα προηγμένο σύστημα μέτρησης της γλυκόζης.

Το σύστημα αποτελείται από έναν ασύρματο μετρητή γλυκόζης που συνδέεται μέσω bluetooth με το smartphone και ένα app το οποίο συλλέγει, αποθηκεύει και αναλύει τις μετρήσεις γλυκόζης που κάνει το άτομο με το μετρητή. Με αυτό τον τρόπο επιτρέπει την παραγωγή γραφικών παραστάσεων που δείχνουν τις διαχρονικές διακυμάνσεις της γλυκόζης αίματος και επιτρέπουν στο άτομο με διαβήτη να λαμβάνει καλύτερες αποφάσεις για τη θεραπεία του.

Όπως έδειξε η έρευνα, σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες (το 95,4%) κατόρθωσαν να συγχρονίσουν το μετρητή με το app, καθώς και να αποκτήσουν πρόσβαση και να ερμηνεύουν σωστά τις οπτικές παρουσιάσεις (displays) της γλυκόζης. Επιπρόσθετα, το 98% χαρακτήρισαν ως «κατανοητές» τις οπτικές παρουσιάσεις και το 89,7% μπορούσαν να ενεργοποιούν και να χρησιμοποιούν τα διάφορα χαρακτηριστικά του (features).

Το σύστημα που ονομάζεται Contour Next One και το app που το συνοδεύει (λέγεται Contour Diabetes App) αξιολόγησαν επιστήμονες με επικεφαλής τον δρα Τίμοθι Μπέιλι, πρόεδρο του ερευνητικού ινστιτούτου AMCR στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.

Όπως εξήγησε ο δρ Μπέιλι σε εκδήλωση που διοργανώθηκε πρόσφατα για την παρουσίαση του συστήματος, το Contour Diabetes App είναι σχεδιασμένο να συλλέγει και να παρουσιάζει λεπτομερείς πληροφορίες που μπορεί να βοηθήσουν τα άτομα με διαβήτη να διαχειριστούν καλύτερα την πάθησή τους. Έτσι, εκτός από τις μετρήσεις της γλυκόζης μπορεί να καταγράφει τα γεύματα, τη φυσική δραστηριότητα και τη φαρμακευτική αγωγή. Οι χρήστες μπορούν επίσης να προσθέτουν φωτογραφίες, σημειώματα και φωνητικά υπομνήματα (memos) για να παρακολουθούν καλύτερα την πορεία της πάθησής τους. Επιπρόσθετα μπορούν να μοιράζονται τα αποτελέσματα με τον γιατρό τους, δημιουργώντας ένα αρχείο pdf με τα στοιχεία που είναι αποθηκευμένα στο app, το οποίο μπορούν να στείλουν στο γιατρό με email.

Με αυτό τον τρόπο, «τόσο ο γιατρός όσο το άτομο με διαβήτη είναι πληρέστερα ενημερωμένοι και μπορούν να εστιάσουν τη συζήτηση στα σημεία που πραγματικά χρειάζεται», είπε ο δρ Μπέιλι, προσθέτοντας ότι «εργαλεία όπως το συγκεκριμένο μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα με διαβήτη και όσους τα φροντίζουν να εντοπίσουν σημαντικές τάσεις στη ρύθμιση της γλυκόζης, οδηγώντας έτσι σε καλύτερες εκβάσεις για την υγεία».

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο μετρητής Contour Next One αλλά και η εφαρμογή εμφανίζουν τις μετρήσεις με διαφορετικά χρώματα, ανάλογα με το αν τα επίπεδα της γλυκόζης βρίσκονται εντός ή εκτός εύρους στόχου. Έτσι, αν βρίσκονται εντός ορίων η μέτρηση εμφανίζεται με πράσινο χρώμα, αν η γλυκόζη είναι υψηλότερη από το στόχο με κίτρινο χρώμα και αν είναι κάτω από το στόχο με κόκκινο.

Έχει επίσης ένδειξη που προειδοποιεί αν η σύνδεση με το app είναι επιτυχής ή όχι, ενώ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού.

Το CONTOUR Diabetes App διατίθεται στα app store της Apple (για iOS) και στο Google Play (για Android).

Όπως εξηγεί ο Δρ. Αντώνιος Π. Λέπουρας, ιατρός παθολόγος εξειδικευμένος στην Διαβητολογία, διευθυντής της Παθολογικής–Διαβητολογικής Κλινικής και του Διαβητολογικού Κέντρου του ΙΑΣΩ GENERAL, τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη μπορούν να συμμετέχουν σε όλα τα αθλήματα, ακόμα και σε επίπεδα υψηλού ανταγωνισμού ή πρωταθλητισμού, αλλά καλύτερα να αποφεύγουν τα ακραία και ριψοκίνδυνα σπορ.

Για το μέσο άτομο με διαβήτη το ιδανικό είναι η συστηματική αερόβια άσκηση με χαμηλή έως μέτρια ένταση (π.χ. τζόγκινγκ, τένις, κολύμπι, ρακέτες, ποδήλατο). Αυτό επιδρά ευνοϊκά τόσο στη γλυκόζη αίματος και στον μεταβολισμό των λιπιδίων και των πρωτεϊνών, μειώνοντας το σπλαχνικό λίπος και τα κιλά, όσο και βελτιώνοντας την ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη και συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στον έλεγχο της αρτηριακής πιέσεως και της υπερλιπιδαιμίας (αυξημένα επίπεδα χοληστερίνης, τριγλυκεριδίων).

Ωστόσο τα άτομα με τύπου 1 διαβήτη και γενικότερα όσοι παίρνουν ινσουλίνη, χρειάζονται πολύ καλή εκπαίδευση γιατί είναι υπαρκτός και σοβαρός ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας. Τα άτομα αυτά καλό είναι να αποφεύγουν ή έστω να συνδυάζουν με τακτικές μετρήσεις του σακχάρου τις ασκήσεις αντοχής επί περισσότερο από 60 λεπτά, ακόμη κι αν έχουν μέτριας έντασης άσκηση, συνιστά ο Δρ. Λέπουρας.

Αντίστοιχα, «στα άτομα με τύπου 2 διαβήτη η συστηματική γυμναστική αποτελεί απαραίτητο συστατικό της θεραπείας», υπογραμμίζει και προσθέτει ότι «τα σπορ με μέτρο αποτελούν έναν πολύ ευχάριστο και αποδοτικό τρόπο άσκησης και διατήρησης καλής φυσικής κατάστασης (fitness) η οποία φαίνεται ότι είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας για την δραστική μείωση σε όλα σχεδόν τα προβλήματα που δημιουργεί ο διαβήτης».

Για τον τύπου 1
O Δρ. Λέπουρας τονίζει ότι τα άτομα με τύπου 1 διαβήτη πρέπει να ξέρουν τα εξής:

* Η άσκηση βοηθάει την βελτίωση του μεταβολικού ελέγχου, αλλά δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σε βελτιωμένο γλυκαιμικό έλεγχο.

* Τα επίπεδα της ινσουλίνης και σακχάρου στο αίμα, άρα και ο κίνδυνος για υπογλυκαιμία, εξαρτώνται από τον τύπο της ινσουλίνης, τη δόση της (μεγάλη δόση σημαίνει μεγαλύτερος κίνδυνος), το σημείο (π.χ. το να γίνει στους γλουτούς ή τον μηρό όταν πρόκειται να κάνει το άτομο τζόγκινγκ ή στην κοιλιά όταν προγραμματίζει να κάνει κοιλιακούς) και την ώρα που έγινε η τελευταία ένεση (π.χ. ένα ταχείας δράσης ανάλογο αρχίζει να δρα περίπου 15 λεπτά μετά την ένεση, έχει αιχμή δράσης τα 90 λεπτά και πρακτικά μετά από 4 ώρες επιδρά ελάχιστα), καθώς και από την ένταση και τη διάρκεια της άσκησης (π.χ. η αγωνιστική ποδηλασία, η κολύμβηση και το ποδόσφαιρο επί περισσότερο από 60 λεπτά αυξάνουν τον κίνδυνο υπογλυκαιμίας).

* Η υπογλυκαιμία (δηλαδή επίπεδο σακχάρου κάτω από 60 mg/dl) μπορεί να εμφανιστεί στη διάρκεια της άσκησης ή 12 έως 24 ώρες αργότερα.

* Η υπογλυκαιμία που εμφανίζεται κατά την άσκηση απαιτεί για να αντιμετωπιστεί υψηλές ποσότητες (πάνω από 50 γραμμάρια) υδατανθράκων, όπως 1/2 έως 1 κουτί αναψυκτικό με ζάχαρη, 2-3 καραμέλες, 1 μικρό κουτί φυσικό χυμό κ.λπ. Επειδή όμως συχνά επανέρχεται και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, καλό είναι να καταναλώνει το άτομο, 30 λεπτά αργότερα, ένα δεύτερο ελαφρύ γεύμα πλούσιο σε σύνθετους υδατάνθρακες, όπως φρούτο, ξηρούς καρπούς κ.λπ.

* Σε περίπτωση επανειλημμένων υπογλυκαιμιών δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, επομένως το άτομο πρέπει να διακόψει την άσκηση και να επικοινωνήσει με τον διαβητολόγο του.

* Η μέτρηση του σακχάρου πριν από την άσκηση είναι επιβεβλημένη, διότι υπάρχει και ενδεχόμενο υπεργλυκαιμίας στη διάρκειά της. Η υπεργλυκαιμία είναι πιθανότερο να εκδηλωθεί όταν το άτομο έχει παραλείψει ή μειώσει την προηγούμενη δόση ινσουλίνης ή αν πάσχει από μία φλεγμονή την οποία έχει παραμελήσει (π.χ. μια γρίπη, εμπύρετες καταστάσεις κ.λπ.).

* Αν το σάκχαρο πριν από την άσκηση είναι πάνω από 300 mg/dl ή αν είναι πάνω από 250 mg/dl και συνυπάρχουν κετόνες στα ούρα (κετοξέωση), ο κίνδυνος υπεργλυκαιμίας και κετοξεωτικού κώματος είναι πολύ μεγάλος. Σε τέτοια περίπτωση μην ασκηθείτε, αλλά χρησιμοποιήστε ένα ανάλογο ινσουλίνης ταχείας δράσης, περιμένετε 1 ώρα και ξαναμετρήστε το σάκχαρο σας.

* Μην αρχίζετε την γυμναστική αν δεν έχετε τιμές σακχάρου (γλυκόζης) κάτω από 250 mg/dl.

* Να θυμάστε ότι τα ανάλογα ινσουλίνης ταχείας δράσης αρχίζουν να δρουν 5-10 λεπτά μετά την ένεση, κάνουν την αιχμή της δράσης τους σε περίπου 90 λεπτά και στη συνέχεια δρουν για άλλες 3-4 ώρες.

Πρόσθετες συμβουλές για τους ινσουλινοεξαρτώμενους με τύπου 1 διαβήτη είναι οι εξής:
1) Η ινσουλίνη που χρησιμοποιείτε πριν από την άσκηση θα πρέπει να γίνεται υποδόρια και όχι σε σημεία που θα χρησιμοποιηθούν στη διάρκεια της άσκησης. Μείωση κατά 30-70% της βασικής ινσουλίνης, ιδίως σε άτομα που πρόκειται να ακολουθήσουν πρόγραμμα συστηματικής άσκησης, είναι αποτελεσματική για την πρόληψη ιδίως των υπογλυκαιμιών που εμφανίζονται όψιμα (π.χ. 24 ώρες μετά).

2) Αν παίρνετε την ανθρώπινη ινσουλίνη ταχείας δράσης Actrapid (regular) ή ταχέως δρώντα ανάλογα ινσουλίνης, μειώστε πριν από την άσκηση τη δόση τους κατά 10-50%, ανάλογα με το είδος, τη διάρκεια και την ένταση της άσκησης. Το ίδιο πρέπει να κάνετε και με τη δόση της βασικής ινσουλίνης, ιδίως αν προγραμματίζετε καθημερινά έντονα σπορ (π.χ. σέρφινγκ, ποδηλασία κ.λπ.). Μπορεί να χρειασθεί μείωση της δόσης της βασικής ινσουλίνης κατά περισσότερο από 60%. Σε περίπτωση αμφιβολίας, συμβουλευθείτε τον διαβητολόγο σας.

3) Να προγραμματίζετε την άσκηση 3-4 ώρες μετά την ένεση Αctrapid (regular) και 2 ώρες μετά την ένεση των ταχέως δρώντων αναλόγων.

4) Να μετράτε πάντοτε το σάκχαρό σας πριν αρχίσετε να γυμνάζεστε.

5) Αν πριν από την άσκηση το σάκχαρο είναι κάτω από 100 mg/dl, να καταναλώσετε 20-60 γραμμάρια απλού υδατάνθρακα (π.χ. 1 ποτήρι πορτοκαλάδα ή 1 μέτριο φρούτο ή 1 φέτα ψωμί ολικής αλέσεως) και να περιμένετε 20-25 λεπτά για να το ξαναμετρήσετε. Αν δεν ξεπερνάει τα 110-120 mg/dl δεν πρέπει να γυμνασθείτε.

6) Οι ιδανικές τιμές του σακχάρου πριν από την γυμναστική είναι 120-180 mg/dl.

7) Αν το σάκχαρό σας πριν από την άσκηση είναι πάνω από 250 mg/dl και υπάρχουν κετόνες ή αν είναι πάνω από 300 mg/dl, πρέπει να καθυστερήσετε την άσκηση μέχρι να ρυθμισθεί κάνοντας μικρή δόση ταχείας δράσης ινσουλίνη.

8) Μόλις περάσουν 30-45 λεπτά έντονης άσκησης, πρέπει να φάτε 20-60 γραμμάρια απλού υδατάνθρακα (π.χ. 2 κράκερ, 1 μικρό φρούτο, 1 μικρό ποτήρι χυμό, 1 χούφτα ξηρούς καρπούς κ.λπ.).

9) Να ελέγχετε το σάκχαρό σας κάθε 30-40 λεπτά έντονης άσκησης.

10) Μετά την άσκηση, να μειώσετε την προγραμματισμένη προγευματική ινσουλίνη κατά 10-50%.

Για τον τύπου 2
Τα άτομα με τύπου 2 διαβήτη πρέπει να ξέρουν ότι:
* Η άσκηση είναι σωτήρια για τα άτομα με διαβήτη τύπου 2.

* Τόσο ο μεταβολικός όσο και ο γλυκαιμικός έλεγχος βελτιώνονται δραστικά με την άσκηση. Παράλληλα αυξάνεται και υποβοηθείται η απώλεια βάρους, ενώ μελέτες έχουν δείξει ότι μπορεί να αποτραπεί το ένα στα τρία εμφράγματα, καθώς και να ελαττωθεί η αρτηριακή πίεση μέχρι και 1 βαθμό. Ωστόσο άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι μόλις το 16% των ατόμων με τύπου 2 διαβήτη γυμνάζονται επί περισσότερο από 1 ώρα την εβδομάδα, όταν ιδανικά το ελάχιστο για σωματική άσκηση είναι 30 λεπτά ημερησίως ή 4 ώρες την εβδομάδα.

* Αν και ο κίνδυνος υπογλυκαιμίας είναι μικρότερος, καλό είναι να μετριέται το σάκχαρο πριν ή στη διάρκεια της άσκησης όταν αυτή προβλέπεται να διαρκέσει πάνω από 1 ώρα, κυρίως όταν το άτομο λαμβάνει ινσουλινο-εκκριτικά αντιδιαβητικά δισκία.

Γενικές συμβουλές
* Απαιτείται μεγάλη προσοχή στις ακραίες περιβαλλοντικές θερμοκρασίες (πολλή ζέστη ή κρύο). Σε τέτοιες περιπτώσεις, καλό είναι να αποφεύγετε την άσκηση.

* Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνετε στα υποδήματα που χρησιμοποιείτε, ιδίως αν πάσχετε από περιφερική νευροπάθεια ή αγγειοπάθεια (διαβητικό πόδι).

* Φροντίστε να πίνετε άφθονα υγρά, για να αποφύγετε την αφυδάτωση. Ένα καλό, γενικό πρόγραμμα ενυδάτωσης περιλαμβάνει 2 ποτήρια νερό 2 ώρες πριν την άσκηση, 1-2 ποτήρια νερό 30 λεπτά πριν αρχίσει η γυμναστική, και 1/2 ποτήρι νερό κάθε περίπου 15 λεπτά στη διάρκεια της άσκησης.

* Καλό είναι να τρώτε κάτι ελαφρύ 2-3 ώρες πριν και μετά την άσκηση.