Του Διονύση Κ. Καραχάλιου

Στο Νοσοκομείο Νίκαιας, το οποίο η αθλιότητα της Αριστεράς, μετέτρεψε σε πεδίο εκδήλωσης της απροκάλυπτης λατρείας της προς την βία, έχουν γίνει πρόσφατα έργα ανακαίνισής του, συνολικού ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ και έχουν προσληφθεί 65 γιατροί, 135 νοσηλευτές και 133 άτομα βοηθητικού προσωπικού. Αλλά το ΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι ικανοποιημένοι! Γιατί;

Μα διότι η βελτίωση των υποδομών, η αύξηση του ανθρώπινου δυναμικού, η πλήρωση των αναγκών και γενικά η  επιτυχής αντιμετώπιση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ένα νοσοκομείο, ΔΕΝ εξυπηρετεί την Αριστερά! Καταστρέφει το μίζερο αφήγημά της, αποδυναμώνει την ανεξάντλητη μπουρδολογία της, γελοιοποιεί τους περιλάλητους «αγώνες» της και θέτει στο περιθώριο τα αρρωστημένα, συμπλεγματικά κομματόσκυλά της, που επιδιώκουν διαρκώς την αναταραχή, την αταξία, την αποδιοργάνωση και την αναποτελεσματική λειτουργία του δημοσίου ιδρύματος, το οποίο θεωρούν τσιφλίκι και καπετανάτο τους…

Στο επεισόδιο φέρεται να πρωτοστάτησε ένας γιατρός- συνδικαλιστής, ο οποίος προφανώς νομίζει ότι η μειοψηφία, την οποία εκπροσωπεί, του δίνει το δικαίωμα να εκδηλώνει την αλητεία και τον τραμπουκισμό, που έχει διδαχθεί στις γιάφκες της Αριστεράς, εναντίον υπουργού νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης…

Το γεγονός ότι αυτός ο «λεβεντόμαγκας» εννοεί – με το ελλειμματικό μυαλό που διαθέτει- να εξουσιάζει το νοσοκομείο του οποίου είναι υπάλληλος, σε βαθμό που να εμποδίζει ως «πορτιέρης» νυκτερινού κέντρου, την είσοδο στον προϊστάμενό του υπουργό, ανήκει στην «λογική» μιας Αριστεράς, που έχει μάθει να θεωρεί μισητό εχθρό της όποιον δεν συμφωνεί με τον έμφυτο σταλινισμό της και την φασιστική νοοτροπία της…

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο ψευτοπαληκαράς, που ένοιωσε να μεγαλώνει το νανοειδές ανάστημά του, μέσα σε μια μάζα αποβρασμάτων, που εκλαμβάνουν τα ψυχοπαθολογικά τους συμπλέγματα ως συνδικαλιστικά δικαιώματα, έτυχε της πλήρους συμπαράστασης και επιδοκιμασίας της «όλης» Αριστεράς…

Διότι η Αριστερά, πλήρως αποκαμωμένη από την κατάρρευση των ιδεολογικών ψευδαισθήσεών της, παντελώς ανίκανη να αρθρώσει πειστικό πολιτικό λόγο, αποδιοργανωμένη μέσα στο πέλαγος των προσωπικών αντιπαραθέσεων των στερημένων υποτυπώδους προσωπικότητας στελεχών της, δεν έχει άλλη δυνατότητα να κάνει αισθητή την παρουσία της…

Μόνον οι τραμπουκισμοί, οι προπηλακισμοί και οι ύβρεις, δηλαδή οι κτηνώδεις εκδηλώσεις μιας τρισάθλιας αλήτικης συμπεριφοράς, χωρίς όρια αυτοσεβασμού και ντροπής, μπορούν να αναδείξουν την παρουσία της και να την εμφανίσουν ως δήθεν κυρίαρχη των γεγονότων, έτσι όπως τα εννοούν και τα αντιλαμβάνονται  υποκείμενα σαν τον αναιδή Πολάκη, που έσπευσε, με το σκουριασμένο μυαλό που διαθέτει, να πανηγυρίσει (!) για τα όσα συνέβησαν σε βάρος του Άδωνι Γεωργιάδη…

Άραγε, τι θα είχε συμβεί, εάν δεν ήταν παρούσα η αστυνομία και δεν εμπόδιζε την συμμορία των αλητών, οι οποίοι με επι κεφαλής τον ψυχικά και πνευματικά ξεχαρβαλωμένο τραμπουκογιατρό, είναι βέβαιο ότι ήθελαν να λιντσάρουν, να ποδοπατήσουν, ακόμη και να σκοτώσουν τον υπουργό, όπως ακριβώς υπαγόρευε το μίσος που εκπορευόταν από την μαυρισμένη ψυχή τους και φαινόταν πεντακάθαρα στα μάτια τους;

Άραγε τι περισσότερο κάνει ο ψυχρός δολοφόνος που αφαιρεί την ζωή από το ανυπεράσπιστο θύμα του;

Απλώς στην προκειμένη περίπτωση η παρουσία της αστυνομίας απέτρεψε μια δολοφονική πράξη, που είχε πάμπολλες πιθανότητες να συμβεί, με βάση την αγριότητα, την βαναυσότητα και την αναλγησία κομματικών εγκαθέτων, που έδρασαν προμελετημένα, με απάνθρωπα ένστικτα, οιστρηλατούμενοι από ταξικό μίσος και εκδικητική διάθεση, για όσα τους ενοχλούν σε μια κοινωνία την οποία δεν έχουν καταφέρει να υποτάξουν στις σταλινοφασιστικές τους διαθέσεις…

Αυτή η παραληρηματική βία θολωμένων συνειδήσεων δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από μια αποτρόπαιη έκφραση της συνδικαλιστικής ασυδοσίας, που γεννήθηκε με τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της περιλάλητης «αλλαγής», κατά την έξαλλη περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου…

Προέρχεται από εκείνους, που έμαθαν να ζουν ως κηφήνες, με προνόμια, παροχές και επιδόματα, και, κυρίως, με την αίσθηση μιας ανεξέλεγκτης παντοδυναμίας, χωρίς όρια στον παραλογισμό των απαιτήσεων, χωρίς μέτρο στην αντιδημοκρατικότητα της συμπεριφοράς και χωρίς αίσθηση κοινωνικής συνείδησης, την ίδια στιγμή που αυτοτοποθετούνται στον «προοδευτικό» χώρο και αισθάνονται την Αριστερά, που υπηρετούν τυφλά και φανατισμένα, ως το ελιξίριο των συμπλεγμάτων τους και των φαντασιώσεών τους…

Σε μια άλλη χώρα, που στοιχειωδώς σέβεται τον εαυτό της και τους πολίτες της και η οποία θεωρεί την προστασία της δημοκρατίας ως προϋπόθεση ελεύθερης διαβίωσης και έκφρασης, ο «τσαμπουκαλής» γιατρός θα ετίθετο αυτοστιγμεί εκτός νοσοκομείου και, με συνοπτικές διαδικασίες, θα πήγαινε σπίτι του…

Στην δημοκρατική μας χώρα, αυτό το απόβρασμα θα εξακολουθήσει να δρα στο νοσοκομείο, όπου, υποτίθεται, εργάζεται, μισθοδοτούμενος από τον Έλληνα φορολογούμενο, με την διεστραμμένη σκέψη του να καθοδηγεί τις πράξεις του και την συμμορία, που τον περιβάλλει και με την φαντασία του να καλπάζει προς την «λαϊκή δημοκρατία» των αρρωστημένων ονείρων του... Και με το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Νέα Αριστερά και τις λοιπές «δημοκρατικές δυνάμεις» να χειροκροτούν την αλητεία του και τον αριστερόστροφο κομπλεξισμό του….

Του Διονύση Κ. Καραχάλιου 

Πόθεν έλκουν τις πληροφορίες τους οι «επισπεύδοντες»;

Τι περισσότερο γνωρίζουν αφού και αυτοί, όπως και εμείς, δεν είμαστε και δεν ήσαν παρόντες και δεν έχουμε (και δεν έχουν) σαφή και ακριβή γνώση των περιστατικών που οδήγησαν στην βύθιση του σκάφους και στον θάνατο 15 από τους 40 επιβάτες του;

Έκαναν έρευνα και συγκέντρωσαν κάποια στοιχεία, τα οποία ήλεγξαν ώστε να καταλήξουν στα συμπεράσματά τους; Έλαβαν υπ’ όψη τους την προσωρινή, έστω, εκδοχή του Λιμενικού Σώματος και, έστω και αν αμφισβητούν την αμεροληψία και την ειλικρίνεια των στελεχών του, φρόντισαν να διασταυρώσουν την εκδοχή τους, με όσα άκουσαν στους «διαδρόμους», ή πληροφορήθηκαν από τους πάντοτε πρόθυμους «αλληλέγγυους»;

Βάσει ποίων στοιχείων κατέληξαν στους αφορισμούς τους και στην, για μια ακόμη φορά, καταδίκη του Λιμενικού;

Απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν θα λάβετε! Διότι η άνεση του δημοσιογραφικού γραφείου, ή, ακόμη καλύτερα, η θαλπωρή της βαθιάς πολυθρόνας σε κάποια από τα in café της γνωστής πλατείας, φαίνεται ότι διευρύνει την σκέψη και την ευφυία κάποιων λαμπρών εγκεφάλων, έτσι ώστε να καταλήγουν στα ανεπίδεκτα αμφιβολιών συμπεράσματα, στα οποία τους οδηγεί η δημοσιογραφική τους αυθεντία…

Γράφει στην «Καθημερινή» (05.02) η Ξένια Κουναλάκη, με προφανή την επικριτική διάθεσή της: «Χθες για τη νέα τραγωδία στη Χίο ο υπουργός Μετανάστευσης Θανάσης Πλεύρης αποφαίνεται ταχύτατα ότι δεν φταίει το Λιμενικό, αλλά ευθύνονται οι ‘‘διακινητές» - ένας Μαροκινός χρίζεται ‘‘φερόμενος διακινητής’’»…

Η εξαίρετη κυρία δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει την απεσταλμένη της ίδιας εφημερίδας στην Χίο, Αλεξία Καλαϊτζή, της οποίας το επιτόπιο ρεπορτάζ δημοσιεύθηκε στο ίδιο φύλλο (05.02) και σύμφωνα με το οποίο στο μοιραίο σκάφος, ένα φουσκωτό 10 μέτρων… ήταν στοιβαγμένοι 40 άνθρωποι. Πάντα κατά το ίδιο ρεπορτάζ, ο δύτης Βαγγέλης Κηρυθράς, που έφθασε στον τόπο του ατυχήματος μαζί με την ομάδα του, διαπίστωσε ότι «τα σώματα των νεκρών ήταν πολύ κτυπημένα , με παραμορφωμένα το πρόσωπό τους και το κεφάλι τους. Είχαν κτυπήματα στην κοιλιά και στον θώρακα […] Όλοι χτύπησαν μεταξύ τους […] Σε μια σύγκρουση αυτού του σκάφους με οποιοδήποτε σκάφος, κάτι τέτοιο ήταν αναπόφευκτο…».

Στο ίδιο φύλλο της «Καθημερινής», έτερος συνάδελφος της κυρίας Κουναλάκη, ο Γιάννης Σουλιώτης, σε δικό του ρεπορτάζ, αναφέρει ότι, «κάποιοι από τους μετανάστες εξετάστηκαν ενόρκως από στελέχη του Λιμενικού που διενεργούν την προανάκριση και ορισμένοι φέρονται να δήλωσαν ότι κατά την διάρκεια της καταδίωξης το πλήρωμα του περιπολικού σκάφους άναψε έναν προβολέα και έριξε φως στο φουσκωτό με τους μετανάστες.

Υπό καθεστώς φόβου, ο χειριστής του δουλεμπορικού έστριψε το τιμόνι αριστερά, με αποτέλεσμα το φουσκωτό να προσκρούσει στη δεξιά πλευρά του πλωτού του Λιμενικού και να ανατραπεί […] Από το σύνολο των διασωθέντων όλοι είναι Αφγανοί, πλην ενός υπηκόου Μαρόκου.

Ο τελευταίος νοσηλεύεται φρουρούμενος, καθώς συνελήφθη ως διακινητής. Φέρεται να αναγνωρίσθηκε από δύο μάρτυρες- μετανάστες…». Τίποτε από τα παραπάνω δεν έκανε τον κόπο να λάβει υπ’ όψη της η κυρία Κουναλάκη… Το φωτεινό μυαλό της είχε καταλήξει, κάπου μεταξύ ενός espresso ή κάποιου drink, στα δικά του συμπεράσματα, χωρίς την στενάχωρη ταλαιπωρία διασταύρωσης πληροφοριών, λογικών συνειρμών και αναγκαίων επιφυλάξεων, μέχρι να δούμε το σχετικό πόρισμα και να μπορούμε να έχουμε κάποια βάση περισσοτέρων σκέψεων και προσεκτικοτέρων κρίσεων…

Όμως η κάθε Κουναλάκη δεν χρειάζεται τίποτε απ’ όλα αυτά. Από το βάθρο της αυθεντίας της έχει περιγράψει, χάρη στο αστραφτερό και κοφτερό μυαλό της, την εικόνα του ατυχήματος: Αιμοδιψείς Λιμενικοί, με δολοφονικά ένστικτα, γυροφέρνουν αδιάκοπα στο Αιγαίο και μόλις δουν το σαπιοκάραβο των ελπίδων φορτωμένο μετανάστες, σεληνιάζονται, πλημμυρίζουν με αντιμεταναστευτικό μίσος, ξεχύνονται αφρίζοντας  και ορμούν με λύσσα επάνω του και «όποιον πάρει ο Χάρος…»!... Ακολουθεί η «συμπαιγνία» του αρμόδιου υπουργού, ο οποίος, δίχως ίχνος ανθρώπινης ευαισθησίας, πανηγυρίζει για το «φονικό» και καλύπτει τους αποτρόπαιους δολοφόνους, που έχουν πια πλημμυρίσει τις τάξεις του Λιμενικού Σώματος, που, με τη σειρά του πλημμυρίζει από το αίμα μεταναστών… Τελικά δε, βρίσκεται και ένας δυστυχής που τον «χρίζουν» διακινητή, ενώ ο καημένος, εντελώς από ατυχία και όχι, προς Θεού!, για τα dollars,  βρέθηκε την λάθος στιγμή στον λάθος τόπο…

Η Κουναλάκη δεν είναι παρά μια ενδεικτική περίπτωση του τρόπου με τον οποίο η ανεύθυνη δημοσιογραφία δηλητηριάζει σκόπιμα την κοινή γνώμη, απλά και μόνον διότι υπηρετεί εμμονές και ιδεοληψίες που καλύπτονται πολύ εύκολα πίσω από το ενδιαφέρον «για τον άνθρωπο», το οποίο έχει καταντήσει ευτελές πρόσχημα για κάθε πικρόχολο αλαζόνα, που τα ξέρει όλα και, κυρίως, έχει ένα ιδιαίτερα σημαντικό προσόν: Επιθυμεί, χωρίς να το δηλώνει φωνακτά, την πτώση της κυβέρνησης...

Τελικά μια, φαίνεται, να είναι η λύση: Να αλλάξει «ρότα» το Λιμενικό: Να στελεχωθεί από «ανθρωπιστές» αλληλέγγυους, με φωτεινά μυαλά και ανοικτές καρδιές! Μόλις συναντούν τα τρισάθλια δουλεμπορικά, να προσφέρουν κατ’ αρχήν λουλούδια στον διακινητή και στη συνέχεια να ανεβάζουν τους «λάθρα» στο λιμενικό σκάφος και με μια μικρή δεξίωση να εορτάζουν την συναδέλφωση των λαών! Στη συνέχεια, να προσφέρουν τα μέσα επικοινωνίας του σκάφους για να απευθύνουν πρόσκληση και σε άλλους φίλους και συγγενείς, για να προστρέξουν στην «προοδευτική» χώρα που λέγεται Ελλάδα… Θα ήταν ακόμη πιο ωραίο, στο «προοδευτικό» πλέον σκάφος, να επιβαίνει και η κάθε Κουναλάκη για να προσδίδει μεγαλύτερο κύρος στην όλη τελετή…

Υπάρχει βέβαια ένα πρόβλημα: Η άνεση της γνωστής «πλατείας» δεν μπορεί να υποκατασταθεί από θαλασσοταραχές και ναυτίες… Οπότε ας μείνουν τα πράγματα ως έχουν για να έχει και η κάθε Κουναλάκη λόγω υπάρξεως…

Σύμφωνα δε με αντίστοιχες πληροφορίες, ο συνολικός αριθμός των τρακτέρ, που είναι ενεργά στην Ελλάδα, αυτή την στιγμή, κυμαίνεται μεταξύ 150.000 και 200.000.

Αν υποθέσουμε, για χάρη της συζήτησης, ότι ο αριθμός των τρακτέρ στα μπλόκα είναι διπλάσιος, δηλαδή 10.000 και ο συνολικός αριθμός των τρακτέρ στην Ελλάδα είναι ο μικρότερος από τους δύο προαναφερόμενους, δηλαδή 150.000, τούτο σημαίνει ότι, στα μπλόκα, που εδώ και δύο περίπου εβδομάδες, έχουν προκαλέσει επικοινωνιακή ασφυξία στις εθνικές οδούς, μετέχει μόλις το 6,67% του συνόλου των γεωργικών ελκυστήρων της χώρας!

Δηλαδή ακόμη και με τους πλέον «αισιόδοξους», για τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις των αγροτών, υπολογισμούς, το ποσοστό αυτών που συμμετέχουν στα μπλόκα είναι πολύ κατώτερο και από το ποσοστό του ΚΚΕ, που συνήθως και κατά παράδοση, είναι ο κινητήριος μοχλός του κυκλοφοριακού χάους που, επίσης παραδοσιακά, προκαλείται, παραμονές εορτών, εδώ και πολλά χρόνια στην χώρα, στο όνομα και για χάρη του Έλληνα αγρότη…

Το γεγονός ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση βρίσκεται στο πλευρό μιας τελικά, ασήμαντης, αλλά αφηνιασμένης, μειοψηφίας, που εννοεί να εκβιάζει, να απειλεί, να χυδαιολογεί, ακόμη και να τραμπουκίζει (όπως μας επιβεβαίωσαν οι βίαιες και άνανδρες επιθέσεις ξεσαλωμένων αγροτοπατέρων εναντίον αστυνομικών και των οχημάτων τους) απαιτώντας την «εδώ και τώρα» ικανοποίηση πλήθους αιτημάτων, δεν προξενεί εντύπωση…

Όπως δεν προξενεί εντύπωση και η άρνηση των αγροτών να προσέλθουν σε διάλογο με την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Η άρνηση του διαλόγου συνιστά, για την νεοελληνική πραγματικότητα, «δημοκρατικό δικαίωμα» υψίστου «συμβολισμού» ( για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση του συρμού…), το οποίο δεν διανοούνται να απεμπολήσουν οι «δημοκρατικές» δυνάμεις της Αριστεράς, του καταϊδρωμένου πίσω από τις κινητοποιήσεις της ΠΑΣΟΚ, αλλά και των ακροδεξιών συσσωματώσεων, που δεν διστάζουν να συναγελάζονται με την Αριστερά, την οποία, υποτίθεται, απεχθάνονται και μισούν!...

Όσοι προτιμούν την σύγκρουση με την κυβέρνηση, αντί για τον διάλογο και την ουσιαστική αναζήτηση λύσεων για τα προβλήματα των αγροτών, πέρα από τα αδιέξοδα τα οποία προκαλούν ως προς τις διεκδικήσεις τους, δείχνουν να αδιαφορούν και για τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας. Το κλείσιμο των δρόμων, η παρεμπόδιση της ελεύθερης κυκλοφορίας, η δημιουργία προβλημάτων στην μετακίνηση χιλιάδων ανθρώπων, ειδικά εν όψει των Χριστουγέννων, η αναστάτωση στον προγραμματισμό και τις υποχρεώσεις άλλων επαγγελματιών, είναι καταστάσεις που υποδηλώνουν αλαζονεία, αδιαφορία και περιφρόνηση για τους άλλους, που όσο και αν θέλουν να κατανοήσουν τα προβλήματα των αγροτών και τον «δίκαιο αγώνα» τους, με κανένα τρόπο δεν δικαιολογούν την ασέβεια και την προσβολή των δικών τους δικαιωμάτων…

Και για να είμαστε πιο σαφείς, ως προς την αξιολόγηση μιας συμπεριφοράς, που ακόμη και αν θεωρηθεί ότι έχει δικαιολογημένη αφετηρία, δεν μπορεί να επιδοκιμαστεί στο μέτρο που θίγει, χωρίς μέτρο και ντροπή, τα δικαιώματα των άλλων, ας αναλογισθούμε το εξής:

Πως θα ένοιωθαν οι αγρότες, αν κάποιες άλλες κοινωνικές ομάδες κατελάμβαναν οδούς και διαβάσεις και εμπόδιζαν την πρόσβασή τους στο χωράφι τους ή στην στάνη τους; Ποια νομιμοποίηση και ποια ηθική δικαίωση μπορεί να αναζητεί κάποιος, που εννοεί να θεωρεί τον εαυτό του αποκλειστικό δικαιούχο προνομίων, επιδοτήσεων και κρατικής προστασίας και, ταυτόχρονα, να πλήττει, με την αλαζονεία του, την αδιαλλαξία του και τον «κουτσαβάκικο» τσαμπουκά του, άλλες κοινωνικές ομάδες, που εν όψει Χριστουγέννων, σχεδιάζουν, προγραμματίζουν και ελπίζουν;

Η κοινωνία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε ζούγκλα, όπως συμβαίνει όταν κάποιοι θεωρούν ότι τα δικά τους δικαιώματα και οι δικές τους διεκδικήσεις βρίσκονται πέρα και πάνω από τα δικαιώματα και τις αγωνίες των συμπολιτών τους. Και σε κάθε περίπτωση, όταν ζητάς από την κυβέρνηση λύσεις για τα προβλήματά σου, δεν νομιμοποιείσαι να αρνείσαι τον διάλογο, ζητώντας, εκβιαστικά και χωρίς αίσθηση των προβλημάτων, που δημιουργείς με την δική στου στάση στην υπόλοιπη κοινωνία, να πάρεις τις απαντήσεις που θέλεις, απλά και μόνον επειδή απειλείς και εκβιάζεις…

Σύμφωνα με το ακαδημαϊκό περιοδικό European Research Studies Journal (ERSJ) ενώ η Ελλάδα διαθέτει τον τρίτο υψηλότερο αριθμό εργαζομένων στη γεωργία (10,3% του πληθυσμού), μετά την Ρουμανία (20,9%) και Βουλγαρία (16,6%), η Ελλάδα κατατάσσεται τελευταία, μεταξύ των 14 χωρών της «παλαιάς ΕΕ» – δηλαδή μεταξύ των χωρών που ήσαν μέλη της Ένωσης τον 20ό αιώνα –, με πρώτη την Ολλανδία των 1,7 εκατ. εκταρίων στρεμμάτων καλλιεργήσιμης γης και συνολική έκταση το ένα τρίτο της Ελλάδας. Ενδεικτικά, κάθε στρέμμα γης στην Ελλάδα αποδίδει μόλις 190 ευρώ, ενώ κάθε στρέμμα γης στην Ολλανδία αποδίδει 1.700 ευρώ. Η τεράστια διαφορά στην παραγωγικότητα οφείλεται στην ακολουθούμενη πολιτική, που

προκρίνει διαρκείς επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες, την ανάπτυξη της μεταποιητικής δραστηριότητας και την έμφαση στη συνεργατική επιχειρηματικότητα. Και για όσους σπεύσουν να απαλλάξουν τους αγρότες μας από τις σχετικές ευθύνες, γι’ αυτή την ελληνική υστέρηση και να τις αποδώσουν στο «ανάλγητο κράτος», στο «κατεστημένο» κλπ. κλπ., ας σκεφθούν, χάριν παραδείγματος και μόνον, τα «έργα και τις ημέρες» των «αξέχαστων» αγροτικών συνεταιρισμών μας, αλλά και την ευκολία με την οποία οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις – πολύ πριν ανακύψει ο ΟΠΕΚΕΠΕ - μετατρέπονταν σε θηριώδη 4Χ4 ή συνέβαλλαν στην «παραγωγική» λειτουργία των ανα την επαρχία «πολιτιστικών κέντρων», που εξεθείαζε ο αλήστου μνήμης Βαγγέλης Γιαννόπουλος…

Και ας λάβουμε, επίσης, υπ’ όψη μας ότι, μόλις το 5,5% των Ελλήνων γεωργών έχουν παρακολουθήσει κάποια βασική εκπαίδευση (έναντι 20,2% στην Ε.Ε.), ενώ ελάχιστοι έχουν πλήρη γεωργική εκπαίδευση, γεγονός που, παρά την σημασία του, δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τους αγρότες των «μπλόκων», αφού δεν περιλαμβάνεται αντίστοιχο αίτημα στον μακροσκελέστατο σχετικό κατάλογό τους…

Εκεί δηλαδή όπου, μεταξύ άλλων, ζητούν:

• να σταματήσει «η κρατική καταστολή, ο αυταρχισμός και τα αγροτοδικεία, - παραγραφή όλων των δικογραφιών για τις κινητοποιήσεις στους αγωνιστές αγρότες με απόφαση της Βουλής» (αίτημα που προηγείται όλων των άλλων, με σκοπό να παραμείνουν ατιμώρητοι οι τραμπούκοι και οι βάνδαλοι τους οποίους «θαυμάσαμε» στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων για την λεβεντιά και την καλλιέπειά τους…)
• να μην ενταχθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ (δεν χρειάζονται σχόλια…)
• να καταργηθεί το ηλεκτρονικό δελτίο αποστολής δηλαδή να μην υπάρχει επίσημο παραστατικό συναλλαγής (όπως ήθελαν πάντα οι έμποροι, τους οποίους, όμως, καταγγέλλουν οι αγρότες επειδή τους «εκμεταλλεύονται»!).
• να καταργηθεί η ηλεκτρονική ταυτότητα ΑΤΑΚ-ΚΑΕΚ σε χωράφια κάτω των 20 στρεμμάτων» (δηλαδή να μπορούν να δηλώνουν οι αγρότες όποιο γεωτεμάχιο θέλουν ως δικό τους, αυτό ακριβώς που συνέβαινε με τους απατεώνες του ΟΠΕΚΕΠΕ!).

Και ενώ αιτήματα αυτής της μορφής δυναμιτίζουν εκ προοιμίου την αποκλιμάκωση της έντασης, θα μπορούσε, άραγε, κάποιος από τους αγριεμένους αγροτοπατέρες των μπλόκων να μας εξηγήσει γιατί οι Ολλανδοί αγρότες εισπράττουν από τις εξαγωγές των προϊόντων τους 125 δις ευρώ και εμείς μόνον 12 δις;

Θα μπορούσαν οι λεβεντάνθρωποι, που πετροβολούσαν και αναποδογύριζαν τα οχήματα της αστυνομίας, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, στην απόκτηση της οποίας οι ίδιοι ελάχιστα συμμετέχουν, να μας πουν ποια θα ήταν η δική τους στάση, αν κάποιοι «τρελαμένοι» όπως αυτοί, αναποδογύριζαν και βανδάλιζαν τα τρακτέρ τους;

Φυσικά απαντήσεις δεν υπάρχουν… Υπάρχει μόνο «το δίκιο του αγρότη», όπως το εννοούν αυτοί που νομίζουν ότι, εκπροσωπούν εργολαβικά την πλειοψηφία των συναδέλφων τους και γι’ αυτό «πίνουν στην υγειά τους», όταν αφήνουν τα τρακτέρ στα μπλόκα και ξημεροβραδιάζονται στους γύρω καφενέδες…

Του Διονύση Κ. Καραχάλιου

Τι ακριβώς πέτυχε ο Τσίπρας με την κυκλοφορία της «Ιθάκης»; Πολύ περισσότερα απ’ όσα επεδίωξε, αλλά προς την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση!

Αντί να απαλλαγεί από την εικόνα της ανευθυνότητας, της επιπολαιότητας και της προχειρότητας, η οποία στιγμάτισε την σχεδόν πενταετή διακυβέρνησή του, κατάφερε να πείσει, ακόμη και τον πλέον επιεική, για τα πεπραγμένα του, παρατηρητή ότι, όλη η κυβερνητική πολιτεία του ήταν η επιβεβαίωση μιας προβληματικής προσωπικότητας, την οποία χαρακτήριζε, σε κάθε της βήμα, η έλλειψη στοιχειώδους αίσθησης ευθύνης, η ανυπαρξία επεξεργασμένης και ώριμης σκέψης και η βιαστική λήψη αποφάσεων, χωρίς επαρκή προετοιμασία και επίγνωση της κρισιμότητας των περιστάσεων.

Η ομολογούμενη αποτυχία, με βάση τα πικρόχολα σχόλια, που ο ίδιος παραθέτει γι’ αυτούς, στην επιλογή των στενών του συνεργατών  (Βαρουφάκης, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνης, Παππάς, Πολάκης, Αχτσιόγλου) αποδεικνύει ότι, κάθε άλλο παρά διαθέτει τη ηγετική στόφα, με την οποία ακόμη και σήμερα, αθεράπευτα αλαζών,  πιστεύει ότι είναι προικισμένος…

Η ιδέα έκδοσης του βιβλίου προφανώς υπαγορεύθηκε από την ανάγκη του Τσίπρα να θυμίσει στην κοινή γνώμη τις επιτυχίες του (για την ακρίβεια αυτά που ο ίδιος θεωρεί ως επιτυχίες της πολιτικής του…)  και να ξαναζωντανέψει μια προοπτική που η ολοκλήρωσή της θα συνιστά πλήρη δικαίωση της πολιτικής του πορείας.

Όμως, η «Ιθάκη» δεν προσφέρει μια διαφορετική ανάγνωση απ’ όλα όσα ήδη γνωρίζουμε. Αντιθέτως, με μάλλον κουραστικό, μονότονο και κάθε άλλο παρά ελκυστικό τρόπο, επαναφέρει, στην μνήμη της κοινής γνώμης, τους κινδύνους που πέρασε η χώρα εξ αιτίας του, την ανεπάρκειά του να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, την επιπολαιότητα των χειρισμών, την άγνοια της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, τις παλαιομαρξιστικές και νεοσταλινικές εμμονές του και την μόνη ικανότητα, η οποία πράγματι διακρίνει την σκέψη του: αυτή που του επιτρέπει να δικαιολογεί, με παντελή την απουσία ουσιαστικής αυτοκριτικής, κάθε επιλογή του, κάθε απόφασή του και κάθε πράξη του, χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να συνυπολογίσει τις δυσάρεστες έως καταστρεπτικές επιπτώσεις τους!...

Μια άλλη στόχευση του Τσίπρα ήταν ασφαλώς η δρομολόγηση μιας νέας πολιτικής πορείας, μέσα σ’ ένα σύγχρονο πλαίσιο ιδεολογικής, κοινωνικής και πολιτικής ανανέωσης, ικανό να του προσδώσει δυναμική και προοπτική, χωρίς τα βάρη του παρελθόντος.

Εδώ όμως η αποτυχία είναι παταγώδης: Η εμφανής, σε όλο το ογκώδες πόνημά του, προσπάθεια του Τσίπρα να δικαιολογήσει τα πρωθυπουργικά πεπραγμένα του και να αντλήσει από αυτά κύρος, εμπιστοσύνη και δυναμισμό, προσκρούουν στην πραγματικότητα που είναι ακόμη τόσο ζωντανή, ώστε να στοιχειώνει ανεπανόρθωτα κάθε μελλοντική προσδοκία του και κάθε μικρή ή μεγάλη φιλοδοξία του…

Ακόμη, η εμφανής προσπάθεια του Τσίπρα να απαλλαγεί από τις αρνητικές εικόνες των συνεργατών του, οι οποίοι, την εποχή της ΣΥΡΙΖΑϊκής παντοδυναμίας συγκέντρωναν την απόλυτη εμπιστοσύνη του  και την πλήρη κάλυψή του, φέρνει στο προσκήνιο τον κακότροπο, δύσθυμο, αλαζονικό, υπερφίαλο και εγωιστικό χαρακτήρα ενός ανθρώπου, που δεν διστάζει να «πατήσει επί πτωμάτων» προκειμένου να παραμείνει ο ίδιος στην επιφάνεια… Και αυτή την προσπάθεια την καταβάλει ο Τσίπρας, χωρίς να έχει σκεφθεί το στοιχειώδες: Ότι, δηλαδή, χωρίς να πείθει, για την αλήθεια των καινοφανών ισχυρισμών του, διαμορφώνει ένα δύσβατο πεδίο αντιπαλοτήτων και αντιπαραθέσεων με εκείνους που, κάποτε, «έπιναν νερό στο όνομά του» και, τώρα, θα θέλουν να «ξεσκίσουν» κάθε πτυχή της επιμελώς (;), αλλά ατελώς φιλοτεχνημένης «νέας» εικόνας του…

Δεν χρειάζεται να ειπωθεί ότι, το 760 σελίδων πόνημα του Τσίπρα είναι, τελικά, μια πομπώδης συνάθροιση από αριστερόστροφες κοινοτοπίες,  εντυπωσιοθηρικούς πομφόλυγες και ανούσιους βερμπαλισμούς, που δύσκολα θα ξεπεράσουν σε ένταση την απλή περιέργεια εκείνων οι οποίοι θα αποφασίσουν να το διαβάσουν, ώστε να αισθανθούν την ανάγκη να αναθεωρήσουν την εντύπωση, που οριστικά και αμετάκλητα, έχει διαμορφώσει στην συνείδηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών ο νεόκοπος συγγραφέας…

Προσωπικά, έμεινα συγκλονισμένος από μια και μόνη περιγραφή που έχει καταχωρήσει ο Τσίπρας στην Ιθάκη: Την συνάντησή του με τον Καμμένο και την συμφωνία τους για κυβερνητική συνεργασία, που σφραγίσθηκε με την ανεπανάληπτη «ατάκα» του άλλοτε υπουργού Εθνικής Άμυνας προς τον πρωθυπουργό του ΣΥΡΙΖΑ: Θα είσαι ο Βελουχιώτης και θα είμαι ο Ζέρβας!!!

Η γελοιότητα σε όλο της το μεγαλείο!

Τελικό συμπέρασμα: Μια Ιθάκη χωρίς Οδυσσέα, που αφήνει τον Τσίπρα πολύ πιο αδιάφορο, πολύ πιο αποδυναμωμένο και πολύ πιο γραφικό απ’ ότι ήταν μέχρι χθες!

Του Διονύση Κ. Καραχάλιου

Ασφαλώς και μόνον η αναμονή της έκδοσης του βιβλίου του Τσίπρα προκαλεί συναρπαστικές σκέψεις! Πέρα από την ανατριχίλα που προκαλεί, κυρίως στους άλλοτε «συντρόφους» του, η προοπτική της επανεμφάνισής του στην «ενεργό πολιτική», όπως ο ίδιος άφησε να εννοηθεί!...

Διότι, μέχρι σήμερα, μπορούσαμε να φανταστούμε τον Τσίπρα να υποχρεώνει τους Ευρωπαίους ηγέτες να χορεύουν « με τα νταούλια και τους ζουρνάδες» του!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να σαρώνει «με ένα νόμο και ένα άρθρο» το δημόσιο χρέος και να «ξεσκίζει» τα μνημόνια»!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να εμφανίζεται, ακόμη μια φορά, σε πάνελ με τον Μπιλ Κλίντον και να τον αφήνει άναυδο με τα υπέροχα αγγλικά του !...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να απλώνει την συντριβή του για την εκατόμβη στο Μάτι, αγναντεύοντας το απέραντο γαλάζιο, πάνω στο κότερο της εφοπλίστριας φίλης του!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να αναδεικνύει, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», παρέα με τον Πολάκη, τον Παππά και τον Τζανακόπουλο!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να ορίζει πρόεδρο της Βουλής την Ζωή Κωνσταντοπούλου, δίνοντας διέξοδο στο μοναδικό ταλέντο της να «εξοντώνει» φίλους και εχθρούς με τον ανεξάντλητο λόγο της και τα ευρηματικά καμώματά της!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να ξεστομίζει αγέρωχα το αλησμόνητο «go home Madame Merkel» και ύστερα να την παρακαλεί γονατιστός και κάθιδρος να σώσει την πρωθυπουργική του καρέκλα!...

Μπορούσαμε να φανταστούμε να αποκαλεί «Ολλανδρέου» τον πρόεδρο της Γαλλίας και μετά να τρέχει πίσω του, για να στηρίξει την «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνησή του!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε στο Άγιον Όρος, να απομονώνεται μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και να προσεύχεται (!), ως πιστός θρησκευόμενος, καίτοι δεδηλωμένος άθεος!...

Μπορούσαμε να τον φανταστούμε να προσφέρει την Μακεδονία στον Ζάεφ και να παίρνει, ως αντάλλαγμα, την γραβάτα του Σκοπιανού παραχαράκτη!...

Όλα αυτά και πολλά άλλα μπορούμε να τα φανταστούμε, καθώς δεν είναι πολύ μακριά ο καιρός όπου ο Τσίπρας «γοήτευε» την ελληνική κοινωνία με την πολιτική του σκέψη, τα μεγαλόπνοα οράματά του, τις πλουσιοπάροχες υποσχέσεις του, τον ανεξάντλητο πατριωτισμό του και την ασύγκριτη ευκολία του στην εχθροπάθεια, στο αντιδεξιό μένος και στην διαρκή αναβάπτισή του στις σταλινικές καταβολές των νεανικών του χρόνων!...

Αλλά τον Τσίπρα συγγραφέα πως μπορεί να τον φανταστεί κανείς;

Όσο και να το επιχειρήσουμε, είναι δύσκολο να τον φανταστούμε καθισμένο σε γραφείο, κλεισμένο στον εαυτό του, να βασανίζει το μυαλό του, να συγκεντρώνει την σκέψη του, να ξεχωρίζει τα σημαντικά και να παραμερίζει τα ασήμαντα, να διαρθρώνει εκφράσεις και προτάσεις και να αποτυπώνει σε γραπτό κείμενο κάτι περισσότερο από το «τρία πουλάκια κάθονται»!...

Ευτυχώς, έσπευσε ο εκδοτικός οίκος, που ανέλαβε να μας προσφέρει το πόνημα του Τσίπρα και μας ενημέρωσε ότι:

«Με λογοτεχνική ενάργεια περιγράφονται τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του συγγραφέα, η ριζοσπαστική του πολιτικοποίηση στις γραμμές της ΚΝΕ και της Αριστεράς, όταν ο κόσμος άλλαζε με την πτώση του τείχους, η ανάδειξή του σε επικεφαλής του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, η είσοδος στο Μαξίμου.

Πρόκειται για ένα συναρπαστικό, με δυο λόγια, αφήγημα, στα 11+1  κεφάλαια του οποίου ο αναγνώστης θα αντικρίσει την αλήθεια, τεκμηριωμένη με ντοκουμέντα, πρακτικά συνεδριάσεων και δραματικούς διαλόγους με όλους τους ηγέτες της εποχής και θα κατανοήσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς του Αλέξη Τσίπρα τότε, αλλά και την κριτική ματιά του σήμερα, για την περίοδο εκείνη. Επιπλέον, θα μοιραστεί τις αξίες, τις διαδρομές και τις συνθήκες που διαμόρφωσαν τόσο τον ίδιο τον συγγραφέα, όσο και την πορεία της χώρας. Θα βρει απαντήσεις στα πώς και τα γιατί, έξω από την παραμόρφωση που έχει υποστεί η αλήθεια από την προπαγάνδα των τελευταίων χρόνων»!...

Από αυτή την συνοπτική παρουσίαση του εκδοτικού οίκου, νομίζω ότι επιβάλλεται να κρατήσουμε δύο σημεία:

1ον, την «λογοτεχνική ενάργεια», με την οποία ο Τσίπρας περιγράφει τα όσα περιγράφει! Ο Τσίπρας πρωθυπουργός, ο Τσίπρας ριζοσπάστης, ο Τσίπρας ανανεωτής, ο Τσίπρας οραματιστής, ο Τσίπρας καταλύτης των ευρωπαϊκών εξελίξεων, ο Τσίπρας ηγέτης, ο Τσίπρας αγωνιστής, ο Τσίπρας… ο Τσίπρας … ο Τσίπρας… Αλλά, ο Τσίπρας ΚΑΙ λογοτέχνης; Υπάρχει πλέον κάτι άλλο που δεν το έχει επιτύχει αυτός ο μέγας, ο ένας και μοναδικός;

2ον την διαβεβαίωση ότι, ο αναγνώστης μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του Τσίπρα, «θα αντικρίσει την αλήθεια» και «θα μοιραστεί τις αξίες» του !!! Συνέλθετε: Ναι! Την «αλήθεια» και τις «αξίες» του Τσίπρα!

Εν τάξει, όλα μπορούν να ειπωθούν, σε μια χώρα όπου ο καθένας μπορεί να είναι «ό,τι δηλώσει»! Αλλά, τον Τσίπρα «λογοτέχνη», υπηρέτη της «αλήθειας» και υπέρμαχο «αξιών», μόνον, ίσως, η αξιότιμη συμβία του θα μπορούσε να τον φανταστεί! Ούτε καν ο Φάμελλος, ο Πολάκης και ο Παππάς!...

Το γεγονός ότι το βιβλίο θα φέρει τον μονολεκτικό τίτλο «Ιθάκη» ασφαλώς προσθέτει μια ακόμη πινελιά στην, γνωστή άλλωστε, «μεγαλοφυΐα» του Τσίπρα:

Ο ΚΑΙ «λογοτέχνης» Τσίπρας «συνδιαλέγεται», άραγε, με τον Καβάφη, μέσα από το πασίγνωστο ομότιτλο ποίημά του, όπως όταν «συνομιλούσε» με την Παναγία στο Άγιον Όρος; Όλα είναι πιθανά, εάν εκλάβουμε ως δεδομένο ότι, ο πολυτάλαντος και εμβριθής συγγραφέας έχει διαβάσει το ποίημα και, κυρίως (γιατί εδώ είναι τα δύσκολα…) έχει αντιληφθεί το νόημά του!

Γράφει ο Καβάφης στην δική του «Ιθάκη»:

«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, Τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή,  αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει»…

Άραγε, στον «πηγαιμό» του για την «Ιθάκη», βρήκε ο Τσίπρας την « υψηλή σκέψη», που του συνέστησε να παραστήσει και τον συγγραφέα; Όσο για τους «Λαιστρυγόνες» και του «Κύκλωπες» είναι αδύνατον να μην τους έχει «συναντήσει»: Οι δρόμοι της Αριστεράς είναι γεμάτοι από δαύτους!...

Ο «αντισυστημισμός» λειτούργησε τόσο δυναμικά και αποφασιστικά, ώστε πέτυχε να φέρει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση της χώρας! Τούτο συνέβη περίπου «φυσιολογικά», σε μια εποχή όπου, η όξυνση των παθών, η πεζοδρομιακή καταγγελία των πάντων, η χυδαιότητα ως έκφραση πολιτικής αντιπαράθεσης και η αδίστακτη καλλιέργεια ψευδαισθήσεων και φαντασιώσεων, συνιστούσαν πολιτική επιλογή, με την βεβαιότητα, αφ’ ενός της επίλυσης όλων των προβλημάτων, που προκάλεσε στην ζωή των πολιτών η οικονομική κρίση και, αφ’ ετέρου, της παραδειγματικής τιμωρίας εκείνων που η λαϊκή «ετυμηγορία» στις πλατείες των «αγανακτισμένων» έκρινε ως ενόχους υπαρκτών και ανύπαρκτων εγκλημάτων...

Όμως, ποιο ακριβώς είναι το «σύστημα»; Στην ευρύχωρη σκέψη και κυρίως στην διάπλατη φαντασία όλων εκείνων που φανατικά εμφανίζονται ως διαπρύσιοι και αποφασισμένοι εχθροί του, το «σύστημα» είναι μια απροσδιόριστη, σε μέγεθος, ομάδα ανθρώπων, χωρίς αισθήματα και ηθικές αρχές, που έχουν συγκροτήσει και λειτουργούν έναν πολύπλοκο και πολυπλόκαμο μηχανισμό εξουσίας και οι οποίοι, με όπλα τους την αυθαιρεσία, την απληστία και την ασυδοσία, εργάζονται νυχθημερόν για την υπεράσπιση των σκοτεινών και ιδιοτελών συμφερόντων τους, απεργάζονται την διαρκή εκμετάλλευση όλων όσοι δεν ανήκουν στις τάξεις της, διαθέτουν απεριόριστα μέσα (υλικά, οικονομικά, νομικά, διοικητικά κλπ.) για την διαιώνιση της κυριαρχίας τους, την αύξηση των προνομίων τους και την ενίσχυση της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής τους επιβολής, ενώ, παράλληλα, δεν επιτρέπουν, σε όσους υποφέρουν από την αδικία, τις στερήσεις και τα βάσανα, που συσσωρεύονται στις πλάτες τους, εξ αιτίας της αντιλαϊκής συμπεριφοράς τους, να απολαύσουν τα δικαιώματά τους ως πολιτών, να βελτιώσουν την ζωή τους και να διεκδικήσουν όλα όσα θεωρούν ότι τους αξίζουν.

Με αυτό το περιεχόμενο, ο όρος υποδηλώνει ότι, στην ελληνική κοινωνία υπάρχει, αφ’ ενός μεν ένας μικρός κύκλος ανθρώπων, οι οποίοι, ενταγμένοι στο «σύστημα», διαχειρίζονται ληστρικά την εξουσία και τους θεσμούς της Πολιτείας, αποκλειστικά και μόνον για λογαριασμό τους και προς όφελός τους, αφ’ ετέρου δε, η μεγάλη μάζα των «κοινών θνητών», που είναι ο «λαός», υποταγμένος δια βίου στην «κακή του μοίρα», ανήμπορος να αντέξει τα βάρη του και να λύσει τα προβλήματά του, μονίμως αδικούμενος και ταλαιπωρούμενος από την ωμή βαρβαρότητα και τον ανεξέλεγκτο αυταρχισμό του «συστήματος»…

Στα μάτια εκείνων που το «σύστημα» διαφεντεύει, χωρίς έλεος και περιορισμούς, την ζωή τους, τα πάντα γύρω τους υπάρχουν και λειτουργούν με μοναδικό γνώμονα την εξυπηρέτηση του «συστήματος»: η Δημόσια Διοίκηση, η Εκκλησία, η Δικαιοσύνη, οι Ένοπλες Δυνάμεις, τα Σώματα Ασφαλείας είναι φορείς που λειτουργούν ως όργανα του «συστήματος» και, εξ αυτού του λόγου είναι εντεταλμένοι, όχι στην εξυπηρέτηση των πολιτών και των συμφερόντων της χώρας και της κοινωνίας, αλλά στην εξασφάλιση της απεριόριστης, χωρίς φραγμούς και αναστολές, δυναστικής κυριαρχίας του. Γι’ αυτό και αισθάνονται ότι πρέπει να είναι «ενάντια» στο σύστημα και να αγωνίζονται ασταμάτητα για την ανατροπή του.

Αλλά, ανεξάρτητα από αυτόν τον «τυπικό» διαχωρισμό, τον οποίο οι αυτοαποκαλούμενοι «αντισυστημικοί» προβάλλουν θορυβωδώς ως αποτέλεσμα της ανάλγητης επιβολής του συστήματος έναντι των εκτός αυτού ευρισκομένων, που υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειες του «περιθωρίου», στο οποίο αισθάνονται ότι ζουν, αξίζει να δούμε αν, πράγματι, αυτή η «γκρίζα» απεικόνιση ανταποκρίνεται στην αλήθεια των πραγμάτων.

Ως αντισυστημικό κόμμα εμφανίζεται, επικαλούμενο και τις ιστορικές του καταβολές, το ΚΚΕ. Μισεί τον καπιταλισμό, εχθρεύεται το αστικό κράτος, αρνείται την επιλογή του δυτικού κόσμου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως απειλητικών για τα λαϊκά συμφέροντα, καταψηφίζει το σύνολο των νομοσχεδίων που θεωρεί βλαπτικά για την εργατική τάξη, απεχθάνεται τη νομιμότητα, την κοινωνική γαλήνη και την δημόσια τάξη, λοιδορεί τις εθνικές ανησυχίες και καταφέρεται προσβλητικά και περιφρονητικά έναντι εκείνων που διαφωνούν με τις ιδέες του και με τις πρακτικές του. Ταυτόχρονα, όμως, χρησιμοποιεί τις συνταγματικές ελευθερίες, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την «κατανόηση» της κοινωνίας στην κινηματική λογική του και στις έκνομες δραστηριότητές του, ως μοχλούς πίεσης για την διαιώνιση της πολιτικής του παρουσίας και την συντήρηση των «ιδεολογικών» κεκτημένων του. Και επιμένει να οραματίζεται, ως εναλλακτική προοπτική του μισητού αστικού κράτους, την σοβιετικού τύπου κοινωνία, που υπήρξε το πλέον απάνθρωπο και αποτυχημένο «σύστημα» διακυβέρνησης όλων των αιώνων! Πως λοιπόν η ασύστολη εκμετάλλευση της δημοκρατικής ανεκτικότητας και μεγαθυμίας μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «αντισυστημική» συμπεριφορά; Ένα κόμμα, που ιδεολογικά κυριαρχείται από την προοπτική ανατροπής του αστικού καθεστώτος και οραματίζεται την επιβολή της «λαϊκής» εξουσίας, μόνον εάν περιφρονούσε την δημοκρατική ανοχή στις ιδεολογικές και πολιτικές του επιλογές και αρνείτο την επίκληση δικαιωμάτων, που προσφέρει η δημοκρατική πολιτεία, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως αντισυστημικό. Όμως, το ΚΚΕ δρα εποικοδομητικά, για την ύπαρξη και την απρόσκοπτη λειτουργία του, ΕΝΤΟΣ του συστήματος, το οποίο επιθυμεί μεν να ανατρέψει, αλλά, ταυτόχρονα, το χρησιμοποιεί ανεμπόδιστα και καταχρηστικά για την διαμόρφωση των συνθηκών που θα καταστήσουν δυνατή την ανατροπή του!

Ως αντισυστημικό κόμμα εμφανίζεται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα ο δικός του «αντισυστημισμός» γαλουχήθηκε την εποχή της οικονομικής κρίσεως, μεγαλούργησε με την οργή και την αγανάκτηση της «πάνω» και της «κάτω» πλατείας, σε αγαστή συνεργασία με τους νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής και τους φαντασιόπληκτους «ψεκασμένους» του Καμμμένου, και έφθασε στην εξουσία, χάρη στην απατηλή γοητεία, του ηγέτη του και την ομαδική «υστερία», που προκάλεσε, εναντίον του «κατεστημένου» και των παλαιών κομμάτων. Υποσχέθηκε μια «άλλη Ευρώπη που είναι εφικτή», οραματίστηκε την ολοκληρωτική ρήξη με το «παρελθόν», για χάρη ενός απροσδιόριστου, αλλά περίλαμπρου σοσιαλιστικού μέλλοντος, βρήκε το αντίδοτο στην κρίση με την κατάργηση του μνημονίου και των δανειστικών υποχρεώσεων «με ένα νόμο και ένα άρθρο» και οδήγησε την χώρα, εν μέσω παραληρηματικού ενθουσιασμού των οπαδών του, αλλά και στρατιάς αφελών, σ’ ένα εσπευσμένο και ακατανόητου περιεχομένου δημοψήφισμα, με το οποίο διαλαλούσε την σωτηρία της χώρας και την ανατροπή του κατεστημένου των Βρυξελλών. Αλλά, όταν ήλθε η ώρα, όπου τέθηκε εν κινδύνω η εξουσία, στην οποία είχαν στρογγυλοκαθίσει, χάρη στην ευπιστία, αν όχι στην ευήθεια, μιας μεγάλης μερίδας «κακομαθημένων» αστών, ο Τσίπρας και οι νεοσταλινικοί «σύντροφοί» του, τότε ο «αντισυστημισμός» τους μετατράπηκε σε αγωνία πολιτικής επιβίωσης, μέσα στο διαρκώς απαξιούμενο και λοιδορούμενο «σύστημα», για την προστασία του οποίου επινοήθηκαν τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα, το σκάνδαλο «Νοβάρτις» και «η στραβή» στο Μάτι, διανθισμένα με την αριστερότροπη «καπατσοσύνη» του Παππά και την βλοσυρή χυδαιότητα του αδίστακτου λεβεντόμαγκα Πολάκη…

Ως ηγερία του «αντισυστημισμού» εμφανίζεται και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Γεννημένη στο άνετο αστικό περιβάλλον του μεγαλοδικηγόρου πατέρα της, πρώην ηγέτη του Συνασπισμού (19 Δεκεμβρίου 1993 - 12 Δεκεμβρίου 2004), μεγάλωσε με τα «νάματα» της «ανανεωτικής» Αριστεράς και συμπλήρωσε τη νομική της συγκρότηση στην Σορβόννη και στο Κολούμπια, προφανώς για να επιβεβαιώσει το περιθώριο που βασανίζει την σκέψη της και την κληρονομημένη αγωνιστικότητά της, ώστε πλήρης εφοδίων, να υπηρετήσει ευδοκίμως και επωφελώς το δικηγορικό λειτούργημα, αλλά και να ενώσει τις τύχες της με τον «ριζοσπαστισμό» του Τσίπρα. Η εξάμηνη θητεία της ως προέδρου της Βουλής ανέδειξε τα λαμπρά προσόντα της, αλλά και την αταλάντευτη αποφασιστικότητά της έναντι του «συστήματος», αφού στα χέρια της και κυρίως στον ακατάβλητο και «σαρωτικό», για την ψυχική ισορροπία των συναδέλφων της, λόγο της, ο κανονισμός της Βουλής και η δεοντολογία του νομοθετικού σώματος έφθασαν στο απόγειο της εγωκεντρικής ερμηνείας και εφαρμογής τους. Μετά την «Kolotumba» του Τσίπρα, διεχώρισε τη θέση της από τον ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαίωσε το βαθύτατα «λαϊκό» της προφίλ με την πλήρως αποτυχημένη «Λαϊκή Ενότητα» του Λαφαζάνη και βρήκε, τελικά, δόξης πεδίο λαμπρό με την ίδρυση της «Πλεύσης Ελευθερίας», ένα κόμμα που έμελλε να γίνει μονοπρόσωπο προπύργιο του άκρατου και ανένδοτου «αντισυστημισμού»! Ένα κόμμα που διακρίνεται για την ανυπαρξία και την αφωνία του συνόλου των στελεχών του, έτσι ώστε η μοναδική και ακατάβλητη Ζωή να μπορεί άνετα και απρόσκοπτα να κάνει, στην κυριολεξία, ό,τι θέλει: να επιβάλει ως βουλευτή ακόμη και τον σύντροφό της, να προτείνει ως υποψήφιο πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πατέρα της, να μετατρέπει το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών σε εφαλτήριο της δημοσκοπικής της έκρηξης, πάντοτε οργισμένη και αγανακτισμένη, περισσότερο και από τους συγγενείς των θυμάτων, να σφυροκοπά ακατάπαυστα με την πολυλογία της, να προσβάλλει τους πάντες χωρίς μέτρο και ντροπή, να παίζει με τα νεύρα των συναδέλφων της και, γενικά, να αξιοποιεί προς όφελος της τα πλεονεκτήματα, την ανοχή και την αντοχή του «συστήματος», το οποίο, πάντως, εξακολουθεί να μισεί, με παλαιοκομματική εμμονή, περισσότερο και από τον Τσίπρα!...

«Αντισυστημικοί» δηλώνουν και οι πάσης φύσεως και προέλευσης θιασώτες του «γκέτο» των Εξαρχείων, των καταλήψεων και του πανεπιστημιακού ασύλου. Εμπλεοι αδούλωτου επαναστατικού πνεύματος και ακόρεστου μίσους κατά του «κατεστημένου», προσφεύγουν, χωρίς ιδεολογικές αναστολές, στα δικαιώματα που αυτό τους προσφέρει, όταν η Δικαιοσύνη επιληφθεί των δραστηριοτήτων τους, οπότε η αναζήτηση προστασίας, με την επίκληση των νόμων και των «παραθύρων» του συστήματος, αναδεικνύει το ψυχικό τους μεγαλείο και την ευελιξία της αγωνιστικότητάς τους!...

Φανατικά «αντισυστημική» δηλώνει, όπου βρεθεί, όπου σταθεί και όπου τραγουδήσει και η Νατάσα Μποφίλιου! Με τα α λά Μέριλιν μαλλιά της, τα φρεσκοβαμμένα νύχια, τις τουαλέτες, που, αναμφίβολα, αποπνέουν βαθύ πόνο και αδιάκοπη θλίψη για κάθε απόβλητο και αναξιοπαθούντα της κακούργας κοινωνίας, «τσακίζει» αδιάκοπα, με τα μελιστάλακτα άσματά της, τον φασισμό και αποδεικνύει συνεχώς ότι ο αγώνας για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό θα ευδοκιμήσει μόνον όταν, επί τέλους, η λαοφιλής Νατάσα αποφασίσει να ανέβει «στο βουνό»!

Εξ ίσου «αντισυστημικός» και ο μεθυστικά ανδροπρεπής Βασίλης Μπισμπίκης! Έχοντας εγκαταλείψει, ως περιττή και άχρηστη την σχολική εκπαίδευση, που το «σύστημα» παρέχει, προφανώς για να αλλοιώσει το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, ο ασυγκράτητος γόης των γυναικείων φαντασιώσεων, ανδρώθηκε μέσα στον λαό και για χάρη του λαού, έτσι ώστε να φτάσει στο αποκορύφωμα της επαναστατικότητάς του, χορεύοντας μια κακόγουστη και ξεκάρφωτη ζεϊμπεκιά στην Επίδαυρο, έτσι για να την «σπάσει» σε όσους οπισθοδρομικούς νομίζουν ότι ο Σοφοκλής και η Αντιγόνη του απαιτούν σεβασμό, σοβαρότητα και υπευθυνότητα! Και επιβεβαίωσε τον «αντισυστημισμό» του με τις αφελείς δικαιολογίες που ψέλλισε, όταν εμφανίστηκε στην Δικαιοσύνη για να εξηγήσει, πώς κατόρθωσε και πήρε «σβάρνα» δέκα αυτοκίνητα με το φτωχαδιάρικο «Raptor», μέσα στο οποίο πνίγει τα βάσανά του και την αγωνία του, για την ταλαιπωρία που φορτώνει στους κραταιούς ώμους του το αδίστακτο «σύστημα»!...

Ολοφάνερα «αντισυστημικοί» είναι και οι Free Palestine, που αποφάσισαν να μεταφέρουν, δια θαλάσσης, στην Γάζα τον ξεδιάντροπο αντισημιτισμό τους. Με επί κεφαλής την ακατάβλητη «βουλεύτρια» της εξαφανισμένης Νέας Αριστεράς Πέτη Πέρκα και τον πανταχού παρόντα εθνικό μας διασώστη Ιάσωνα Αποστολόπουλο, οι γενναίοι θαλασσοπόροι, επιβιβάστηκαν σε ιστιοπλοϊκό αγνώστου ιδιοκτησίας και χρηματοδότησης, αλλά σίγουρα με «αντικαπιταλιστικό» αέρα στα πανιά του, παρέκαμψαν την Κύπρο, που δεν τυγχάνει τους δικού τους επαναστατικού και ανατρεπτικού ενδιαφέροντος και επιχείρησαν να διασπάσουν την ισραηλινή ακτοφυλακή, που, όμως, δεν μοιάζει να συγκινείται από την ανοησία και την υποκρισία κακομαθημένων αλληλέγγυων! Θέλοντας να πάρουν λίγη δόξα από την Γκρέτα Τούνμπεργκ, το αγέλαστο κοριτσάκι, που δεν μεγαλώνει ποτέ, αλλά ζει συναρπαστικά, χάρη στον πολύπλευρο δικαιωματισμό, που αφειδώς προσφέρει στους ανά την υφήλιο ηλιθίους, βρέθηκαν μπουζουριασμένοι μαζί της, σε καθόλου άνετες, για την καλομαθημένη κορμοστασιά τους, συνθήκες, οπότε και θυμήθηκαν την κυβέρνηση! Από αυτή την κυβέρνηση, την οποία περιφρονούν και βρίζουν καθημερινά, με κάθε νοσηρή επινόηση της αφυδατωμένης σκέψης τους, «απαίτησαν» να τους απελευθερώσει από τα ισραηλινά δεσμά και να τους φέρει πίσω, για να συνεχίσουν, σε άλλα μετερίζια, τον αντισυστημισμό τους! Καλός ο αγώνας για την Χαμάς, καλή και η παλαιστινιακή σημαία, ιδίως όταν ξεδιπλώνονται στην ασφαλή πλατεία Συντάγματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι «αγωνιστές» πρέπει και να υποφέρουν για τους αγώνες τους!...

Το βασικό πρόβλημα όλων αυτών των «αντισυστημικών», που γεννιούνται στα θερμοκήπια της ιδεολογικά αποξηραμένης Αριστεράς, αλλά, εσχάτως, ανθίζουν και μεταξύ των συνωμοσιολόγων και των φαντασιόπληκτων της ακροδεξιάς, προκύπτει από το γεγονός ότι εκλαμβάνουν την ιδεολογική τους πενία και την πολιτική τους ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα ενός «συστήματος» που περικλείει την θεσμική κυριαρχία των «ελίτ», την διαμόρφωση αυταρχικών μηχανισμών εξουσιαστικού ελέγχου και κατασταλτικής επιβολής, την υποταγή του κράτους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ισχυρών, την περιφρόνηση και καταπάτηση των δικαιωμάτων του «λαού» και την απόρριψη οποιασδήποτε προοπτικής βελτίωσης της θέσης των «αδικημένων» της κοινωνίας…

Οι διακατεχόμενοι από αυτές τις βεβαιότητες, αισθάνονται αποκλεισμένοι από την άσκηση της εξουσίας, περιφρονούν τους θεσμούς, αρνούνται να υπακούσουν στην «αστική» νομιμότητα, θεωρούν ότι οι «ισχυροί», οι «πλούσιοι» και οι «νεοφιλελεύθεροι» συγκροτούν έναν στυγνό μηχανισμό στήριξης της «αντιλαϊκής» κυβέρνησης και, γι’ αυτό, αντιδρούν θορυβωδώς σε οποιαδήποτε κυβερνητική επιλογή, καθώς, πίσω από αυτή, διακρίνουν την διαρκή προσπάθεια κατάπνιξης των δικαιωμάτων τους και την μόνιμη διάθεση της «εξουσίας» να τους κρατήσει στο περιθώριο και στην ανέχεια….

Όμως, παρά την σφοδρή και ανένδοτη αντισυστημική τους στάση, είναι πάντοτε έτοιμοι να εκμεταλλευθούν τις δυνατότητες και τις ευκολίες του συστήματος, να επωφεληθούν της επιείκειας και της μεγαθυμίας του κράτους, που μισούν βαθύτατα, χωρίς όμως να αρνούνται τα πλεονεκτήματά του και να διαλαλούν τον άκρατο «αντισυστημισμό» τους, έστω και αν δεν είναι όλοι αποφασισμένοι να θυσιάσουν την καλοπέρασή τους και να «ανέβουν στο βουνό», όπως η παθιασμένη και ασυγκράτητη αγωνίστρια Μποφίλιου!...

Με απλά λόγια, οι υπερηφάνως αυτοαποκαλούμενοι «αντισυστημικοί» είναι τόσο γερά προσδεδεμένοι στο σύστημα, το οποίο μισούν, απειλούν, αλλά και ποικιλοτρόπως εκμεταλλεύονται, ώστε είναι απολύτως βέβαιον ότι, δεν μπορούν να ζήσουν ούτε στιγμή μακριά του και χωρίς αυτό!...

Του Διονύση Κ. Καραχάλιου

Εκεί, όπου το ΠΑΣΟΚ απεγνωσμένα αναζητεί τους λόγους της πλήρους αδυναμίας του να αποκτήσει την επιθυμητή δυναμική, που θα του επιτρέψει να διεκδικήσει, στην ουσία και όχι στα λόγια του Νίκου Ανδρουλάκη, την εξουσία!...

Και εκεί, όπου η πολυκερματισμένη, πλην ΚΚΕ, Αριστερά,  βολοδέρνει ανάμεσα στον σχιζοφρενικής μορφής βολονταρισμό της Ζωής Κωνσταντοπούλου, στην αγωνιώδη προσπάθεια του Φάμελλου, με τα  εναπομείναντα «ρετάλια» του ΣΥΡΙΖΑ, να πείσει ότι μπορεί να γίνει ο νέος Τσίπρας, στην σπαραξικάρδια εμμονή του Κασσελάκη να αποδείξει ότι έχει μέλλον και προοπτική, στην πολιτική αφάνεια στην οποία έχει περιπέσει η άλλοτε «απαστράπτουσα» Έφη Αχτσιόγλου (ποιος άραγε την θυμάται ακόμη;..) μετά του μονίμως εξαγριωμένου συντρόφου της Δημήτρη Τζανακόπουλου και στο νέο όραμα που ετοιμάζεται να προσφέρει στην χώρα ο ακούραστος και πλήρης καινοτόμων ιδεών Τσίπρας!...

Εκείνο που αξίζει ιδιαίτερης μνείας, διότι εξηγεί το «ναυάγιο» στο οποίο έχει εμπλακεί ολόκληρη η Αριστερά, είναι το γεγονός ότι, καθένας από αυτούς τους «αξεπέραστους», σε πολιτική ωριμότητα και ιδεολογική επάρκεια, «ηγέτες» έχει την πεποίθηση πως κατέχει το μυστικό της επιτυχίας και είναι έτοιμος να σώσει την χώρα, διαλαλώντας, ακατάπαυστα, τα αραχνιασμένα ψευτοϊδεολογήματά του, τις τετριμμένες μεγαλοστομίες του και, κυρίως, την αδημονία του να προσφέρει στον ελληνικό λαό ό,τι δεν μπορεί να του δώσει η μισητή, «νεοφιλελεύθερη», «αντιδραστική» και «ακροδεξιά» Νέα Δημοκρατία!...

Και αν όλοι οι άλλοι έχουν κάποιο λόγο για να διεκδικούν αυτό που ονειρεύονται, επειδή κάποια στιγμή, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, ήλθαν σε σύγκρουση με τον άλλοτε αδιαφιλονίκητο ηγέτη τους, τον Αλέξη Τσίπρα και, συνεπώς, νομίζουν ότι έχουν αποκαθαρθεί απ’ ό,τι αρνητικό του προσάπτουν σήμερα, ο αλήστου μνήμης πρωθυπουργός της ΣΥΡΙΖΑϊκής τετραετίας μοιάζει να πιστεύει ότι μπορεί να επανέλθει ως «παράκλητος» ενός λαού, τον οποίο κάποτε κατάφερε να τον χορεύει «με τα νταούλια του και τους ζουρνάδες του»!...

Είναι αλήθεια ότι μόνον ο Τσίπρας, θα μπορούσε να διακατέχεται από αυτή την απερίγραπτη αισιοδοξία! Διότι μόνον ο άνθρωπος που, κάποτε, νόμιζε ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα υποκλιθεί στο πέρασμά του, αυτός που «με ένα άρθρο και ένα νόμο» θα εξαφάνιζε το δημόσιο χρέος της χώρας, αυτός που ανέθεσε τις τύχες της στον ανεκδιήγητο Βαρουφάκη, αυτός που συνέλαβε το σκάνδαλο Novartis για να απαλλαγεί από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αυτός που λάτρευε τις μολότοφ και απολάμβανε την εφοπλιστική θαλαμηγό, προκειμένου να πνίξει τον «πόνο» του για το Μάτι και αυτός που οριοθέτησε το πολιτικό του ήθος με την χυδαιότητα του Πολάκη και τις ίντριγκες του Παππά, είναι ικανός να νομίζει ότι, εξακολουθεί να διαθέτει αποθέματα αξιοπιστίας και κύρους για να επανέλθει στο «λαμπρό» του παρελθόν!...

Δείγμα της μοναδικότητας της προσωπικότητάς του αποτελεί η εκμυστήρευσή του ότι του «λείπει η ενεργός πολιτική» («Le Monde», 21.08.2025)!

Και μόνο το γεγονός ότι ενώ είναι, υποτίθεται, εν ενεργεία βουλευτής, διαλαλεί ότι του  «λείπει η ενεργός πολιτική» αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του: Επί 2 ½  χρόνια, ων βουλευτής της αντιπολίτευσης, ουδεμία ενέργειά του υπάρχει που να δικαιολογεί την ιδιότητά του!

Αλλά και η διαβεβαίωσή του, στο ερώτημα αν θα ιδρύσει νέο κόμμα, ότι «προς το παρόν, γράφω το βιβλίο μου. Δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο» (!) είναι λογικό να προβληματίζει: Μπορεί να γράψει βιβλίο ο Τσίπρας; Στα ελληνικά ή στα αγγλικά, με τα οποία κάποτε θάμπωσε τον Κλίντον, θα το γράψει; Και πόσες αλήθειες θα περιλαμβάνει αυτό το βιβλίο, από έναν άνθρωπο που υπήρξε αδίστακτος στην διαστρέβλωση των γεγονότων, στην εκτόξευση κάθε είδους παροχολογικών υποσχέσεων και στην αδιάκοπη διοχέτευση ταξικού μίσους, με το οποίο δηλητηρίασε επί μια σχεδόν 15ετία την ελληνική κοινωνία;

Όλα αυτά τα ερωτήματα γεννώνται, καθώς παρατηρείται μια έντονη προσπάθεια αριστερόστροφων κονδυλοφόρων, να επαναφέρουν τον «μύθο» στις αλλοτινές και τόσο διαψευσθείσες διαστάσεις του!...

Αλλά το φαινόμενο δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει: Αυτή ήταν πάντοτε η τακτική της Αριστεράς: Δίπλα στην ωμή και δυσάρεστη γι΄ αυτήν αλήθεια των γεγονότων, η καλλιέργεια «μύθων», η διάπλαση προσδοκιών, η εξώθηση της φαντασίας σε οράματα και ψευδαισθήσεις, ήταν το μοναδικό αντίδοτό της στην πλήρη αδυναμία της να συλλάβει και να κατανοήσει την πραγματικότητα!...

Γράφει ο Διονύσης Κ. Καραχάλιος

Αυτό ήταν! Σύμπασα η Αριστερά, γνωστή για τις «ευαισθησίες» της, τον «ανθρωπισμό» της και την μέχρι δακρύων αλληλεγγύη της σε όλους τους «πονεμένους» και τους «κατατρεγμένους» της υφηλίου, ξεσηκώθηκε, εκδηλώνοντας με πάθος, αγανάκτηση και οργή, τον αποτροπιασμό της για το ανοσιούργημα!...

Τι ακριβώς διέπραξε η Γλυκερία, που πυροδότησε τον λεπτεπίλεπτο συναισθηματικό κόσμο της Αριστεράς;

Μήπως χρηματοδότησε τον πολεμικό εξοπλισμό του Ισραήλ;

Μήπως βομβάρδισε τα νοσοκομεία και τα σχολεία της Γάζας, κάτω από τα οποία κρύβονται οι στυγεροί δολοφόνοι της Χαμάς;

Μήπως έσφαξε ανήμπορους γέρους, βίασε ανυπεράσπιστες γυναίκες και κατέσφαξε βρέφη, όπως η Χαμάς;

Μήπως διαδήλωσε για την εξαφάνιση των Παλαιστινίων από τον χάρτη, όπως επιθυμούν οι «free Palestine» για το Ισραήλ, αδιαφορώντας για τους 1.200 νεκρούς της αποφράδας 7ης Οκτωβρίου 2023 και τους 50 περίπου ομήρους που κρατούν ακόμη οι τρομοκράτες-εγκληματίες της Χαμάς;

Τίποτε από όλα αυτά…

Απλώς η Γλυκερία «χάλασε την σούπα», που με περισσή φροντίδα και ακόμη μεγαλύτερη υποκρισία έχει κατασκευάσει η Αριστερά, για ένα και μόνο λόγο:

Στερημένη πλέον από την μαγεία των κοσμοειδώλων της, που κατέρρευσαν παταγωδώς με την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η Αριστερά αισθάνεται την ανάγκη να συμπαρασταθεί σε ένα φανατικό ισλαμικό κίνημα, που εχθρεύεται με ασίγαστο πάθος τον δυτικό κόσμο, τις ελευθερίες του και τα επιτεύγματά του και να εκφράσει το μίσος της εναντίον μιας χώρας, που είναι αποφασισμένη να

προστατεύσει την ελευθερία των πολιτών της από τους φανατικούς μουσουλμάνους, που ζηλεύουν και φθονούν τον πλούτο τους και την ευημερία τους!...

Το «ατόπημα» της Γλυκερίας ήταν τόσο μεγάλο, ώστε έπρεπε να τιμωρηθεί με τον τρόπο, που άριστα γνωρίζει η ηθικά εκφυλισμένη, πνευματικά αιχμάλωτη των αραχνιασμένων ιδεοληψιών της και πολιτικά αδιόρθωτη Αριστερά:

Με τον αποκλεισμό της «ενόχου» από την καλλιτεχνική ζωή της χώρας!...

Με απόλυτη «δημοκρατικότητα» απέκλεισαν την Γλυκερία από την συναυλία προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη!

Και, στη συνέχεια, απειλώντας, εξ ίσου «δημοκρατικά», με επεισόδια, την ανάγκασαν να δηλώσει ότι δεν θα συμμετάσχει στην συναυλία προς τιμήν της Λίνας Νικολακοπούλου!

Ωμός φασισμός;

Θλιβερά απομεινάρια σταλινικής τρομοκρατίας;

Πανηγυρικά αποκαλυπτήρια ενός αδυσώπητου ολοκληρωτισμού, που εξακολουθεί να επωάζεται στις συνειδήσεις εκείνων, οι οποίοι καμώνονται ότι «είναι με τον άνθρωπο», την ίδια στιγμή που ποδοπατούν, ανελέητα, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και υπηρετούν δουλικά δογματικούς αναχρονισμούς, καταχωνιασμένους στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας»;

Ή, μήπως, η αβάστακτη μικρότητα, που εκδηλώνεται από συμπλεγματικά και κοινωνικά ασήμαντα ανθρωπάρια, ανίκανα να αποκτήσουν προσωπικότητα και οντότητα και τα οποία «γιγαντώνονται» μέσα στην άβουλη, ποδηγετούμενη και οιστρηλατούμενη από αγελαία ένστικτα μάζα;

Όλα αυτά μαζί και, ίσως, πολύ περισσότερα, δεν είναι αρκετά για να χαρακτηρίσουν όλους εκείνους, που στο όνομα της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ειρήνης, είναι πανέτοιμοι, να πλήξουν, με απύθμενη αναλγησία και ανήκουστη βαρβαρότητα, εκείνους που μισούν και στοχοποιούν, απλά και μόνον επειδή δεν συμβαδίζουν με τις ορέξεις τους και δεν είναι διατεθειμένοι να υποκύψουν στις εκβιαστικές απαιτήσεις τους και να μιμηθούν την αιχμάλωτη σκέψη τους…

Το γεγονός ότι οι συνάδελφοι της Γλυκερίας, οι οποίοι ασφαλώς γνωρίζουν το ήθος της, την ευπρέπειά της και την καλλιτεχνική της προσφορά, δεν τολμούν να δηλώσουν την συμπαράστασή τους και να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για την «δολοφονία», που της έχουν ετοιμάσει οι σύγχρονοι σταλινοφασίστες της Αριστεράς,

είναι απλώς η επιβεβαίωση της ύπαρξης και της διαιώνισης ενός μοναδικού, στα παγκόσμια χρονικά φαινομένου:

Στην ελεύθερη και δημοκρατική Ελλάδα, με το αδιάπτωτο, στο μεγαλείο του, ιστορικό και πολιτισμικό παρελθόν, στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του δυτικού κόσμου, η τρομοκρατία της Αριστεράς κρατεί τόσο καλά, ώστε ακόμη και ο ξεδιάντροπος αντισημιτικός ρατσισμός μιας ιδεολογικά ξεχαρβαλωμένης και πολιτικά ανυπόληπτης Αριστεράς, να εμφανίζεται ως «προοδευτική» και «φιλελεύθερη» κίνηση ευαίσθητων και καλοπροαίρετων αλληλέγγυων!

Δυστυχώς!...

Σηκώνουμε την Παλαιστινιακή σημαία,

ΟΧΙ στη συνεργασία Ελλάδας Ισραήλ,

Λευτεριά στη Παλαιστίνη!».

Του Διονύση Κ. Καραχάλιου*

Η «επιτυχία» των κινητοποιήσεων, που κυρίως απέβλεπε στην δημιουργία αναταραχής, εν μέσω τουριστικής περιόδου, στις μεγάλες πόλεις και στα θέρετρα της χώρας μας, ήταν τόσο «μεγάλη» ώστε π.χ. στην Ζάκυνθο, όπου αυτή την εποχή «στοιβάζονται» περίπου 40.000 άνθρωποι, συγκεντρώθηκαν μετά βίας καμιά τριακοσαριά αργόσχολοι, εκ των οποίων περισσότεροι από τους μισούς ταξίδεψαν, εντελώς «αυθόρμητα», στο νησί, για να διαλαλήσουν τον «ανθρωπισμό» τους!...

Στην Αθήνα, στο Σύνταγμα, είναι ζήτημα αν εμφανίσθηκαν περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων οι μουσουλμάνοι (βασικά λαθρομετανάστες, που «λιάζονται» στις πλατείες και στα παγκάκια της πρωτεύουσας…) προσπαθούσαν να συναγωνιστούν σε φανατισμό τους στρατευμένους αργόσχολους της Αριστεράς, οι οποίοι διψούν για «αντίσταση» και «ανατροπή»…

Εμπνευστής και οργανωτής των σχετικών εκδηλώσεων ήταν μια, άγνωστη στο ευρύ κοινό, οργάνωση, με διεθνή δράση, η οποία στην Ελλάδα εκπροσωπείται από το παράρτημά της, την BDS Greece.

Μια απλή ματιά στον επίσημο ιστότοπο της οργάνωσης αυτής (bdsgreece.net)  είναι αρκετή για να διαπιστωθούν οι προθέσεις και οι σκοπιμότητες τις οποίες υπηρετεί…

Ας ξεκινήσουμε από την επωνυμία της οργάνωσης: BDS είναι τα αρχικά τριών λέξεων: BOYCOTT, DIVESTMENT, SANCTIONS, δηλαδή Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις!

Η ξενάγησή μας στον ως άνω ιστότοπο της Οργάνωσης μας πληροφορεί ότι:

«Το ‘‘Μποϊκοτάζ’’ περιλαμβάνει την απόσυρση της υποστήριξης προς το Ισραήλ και τις ισραηλινές και διεθνείς εταιρείες που εμπλέκονται στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, καθώς και σε συνεργάτες ισραηλινών αθλητικών, πολιτιστικών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων.

Οι εκστρατείες για ‘‘Απόσυρση Επενδύσεων’’ παροτρύνουν τις τράπεζες, τα τοπικά συμβούλια, τις εκκλησίες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και τα πανεπιστήμια να αποσύρουν επενδύσεις από όλες τις ισραηλινές εταιρείες και από διεθνείς εταιρείες που εμπλέκονται στην παραβίαση των παλαιστινιακών δικαιωμάτων.

Οι εκστρατείες για ‘‘Κυρώσεις’’ πιέζουν τις κυβερνήσεις να εκπληρώσουν τη νομική υποχρέωσή τους στο να λογοδοτήσει το Ισραήλ, μεταξύ άλλων καταργώντας το στρατιωτικό εμπόριο και τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και αποβάλλοντας το Ισραήλ από διεθνείς θεσμούς όπως τον ΟΗΕ και την FIFA»!...

Στην «ταυτότητα» της Οργάνωσης και, προφανώς, για την «στρατολόγηση» των αφελών, των αδιάβαστων ή των «ευαίσθητων», περιλαμβάνεται και η πομπώδης διαβεβαίωση ότι, «Είναι ένα κίνημα αντίπαλο προς κάθε μορφή ρατσισμού (συμπεριλαμβανομένου του αντισημιτισμού) το οποίο στρέφεται ενάντια σε επίσημους θεσμούς και κρατικές ή επιχειρηματικές επιλογές και επ’ ουδενί ενάντια σε πρόσωπα ή ταυτότητες»!...

Φυσικά η διαβεβαίωση αυτή θα είχε υποτυπώδες, έστω, νόημα, αν στην απερίγραπτη και ωμή φιλοπαλαιστινιακή φλυαρία, που αναδύεται από τα κείμενα του συγκεκριμένου ιστότοπου, υπήρχε, μια έστω ολιγόλογη αναφορά στο φρικιαστικό έγκλημα της Χαμάς, της 7ης Οκτωβρίου 2023, με τους 1.200 απάνθρωπα δολοφονημένους νεκρούς (μεταξύ των οποίων ανήμποροι ηλικιωμένοι, βιασμένες γυναίκες και διαμελισμένα βρέφη)  και τους διακόσιους και πλέον ομήρους, εκ των οποίων περίπου 50 παραμένουν, αν είναι ακόμη ζωντανοί, στα χέρια των κακούργων, που εξακολουθούν να προκαλούν τον θαυμασμό «ευαίσθητων» ανθρώπων, όπως τα μέλη της εν λόγω Οργάνωσης…

Ο ιστότοπος της Οργάνωσης μας πληροφορεί ακόμη ότι, «Το BDS είναι ένα ευρύ, αντιρατσιστικό κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, το οποίο αντιτάσσεται σε όλες τις μορφές διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένου του αντισημιτισμού και της ισλαμοφοβίας»!... Το γεγονός ότι όλα τα κείμενα του ιστότοπου αποπνέουν μίσος κατά του Ισραήλ, ενώ δεν υπάρχει η παραμικρή αναφορά  για την δράση και τα εγκλήματα των τρομοκρατικών ισλαμιστικών οργανώσεων αποδεικνύει πόση αξία έχει η αποβλακωτική «διαβεβαίωση» της Οργάνωσης ότι «αντιτάσσεται σε όλες τις μορφές διακρίσεων»!...

Και για να μας εντυπωσιάσει με το εύρος της παγκόσμιας συσπείρωσης γύρω από την δράση της, η Οργάνωση μας ενημερώνει ότι, «Το κίνημα BDS είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που ξεκίνησε από 170 παλαιστινιακά συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, δίκτυα προσφύγων, γυναικείες οργανώσεις, επαγγελματικές ενώσεις, λαϊκές επιτροπές αντίστασης και άλλους οργανισμούς της κοινωνίας των πολιτών της Παλαιστίνης, το οποίο υποστηρίζεται από συνδικάτα, εκκλησίες, ΜΚΟ και κινήματα που εκπροσωπούν εκατομμύρια ανθρώπους σε κάθε ήπειρο και υπάρχουν  εκστρατείες BDS σε κοινότητες σε όλο τον κόσμο. Οι προοδευτικές εβραϊκές ομάδες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο κίνημα»…

Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες μαντικές ικανότητες για να αντιληφθεί κανείς ότι, η Αριστερά ενισχύει με όλες της τις δυνάμεις ΚΑΙ αυτό το «προοδευτικό» κίνημα. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα αλήστου μνήμης «κινήματα ειρήνης», που είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους σε όλη την Δυτική Ευρώπη, την στιγμή που η Σοβιετική Ένωση τοποθετούσε τους διηπειρωτικούς πυραύλους της στα Ουράλια Όρη, προφανώς για να εξασφαλίσει την «φιλία και την συνεργασία των λαών»…

Η παταγώδης κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το άνοιγμα των αρχείων της απεκάλυψαν τους πακτωλούς που κατευθύνονταν από την «πατρίδα των λαών» προς τους «προοδευτικούς αγωνιστές» της Δύσης, οι οποίοι απολάμβαναν μεν πλουσιοπάροχα όσα στερούνταν οι πολίτες - υπήκοοι του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά διετράνωναν την λατρεία τους για το «παράδεισο» των ονείρων τους, μέχρι το απότομο «ξύπνημα», που έδωσε τέλος στις φαντασιώσεις και στις ονειρώξεις τους…

Η ανέξοδη ισλαμοφιλία και ο συνακόλουθος αντιεβραϊσμός συνθέτουν το νέο όραμα των απογοητευμένων από την κατάρρευση των κοσμοειδώλων τους αριστερών, που αναζητούν διεξόδους στον αντιδυτικισμό τους, τον αντιευρωπαϊσμό τους και τον αραχνιασμένο αλλά πάντα ζωντανό στην σκέψη τους αντικαπιταλισμό τους…

Όμως, οι πρόσφατες εικόνες μερικών δεκάδων αργόσχολων να εμποδίσουν την απόβαση Ισραηλινών τουριστών στα λιμάνια της χώρας, ή οι τρομοκρατικές περίπολοι «ταγμάτων εφόδου» του Ρουβίκωνα, υπερβαίνουν κατά πολύ το λεγόμενο «δικαίωμα του λαού» να διατρανώνει  τα αισθήματά του (λέμε τώρα…) και άπτεται της εξωτερικής πολιτικής και των εθνικών συμφερόντων της χώρας μας…

Οπότε και τίθεται το ερώτημα: Τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Τι κάνουν οι κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας; Ποια είναι αυτή η BDS Greece που διοργανώνει και χρηματοδοτεί αντισημιτικές εκδηλώσεις οργής, αγανάκτησης και μίσους; Ποια η νομική της υπόσταση, η φορολογική της κατάσταση, οι διασυνδέσεις της στο εξωτερικό,  η προέλευση των κεφαλαίων της   και η κατεύθυνση τους;

Είναι προφανές και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να γίνει αντιληπτό ότι, οι σκοπιμότητες και οι δραστηριότητες της εν λόγω οργάνωσης, πλήττουν   την τουριστική μας οικονομία, τις επενδύσεις μας, την εθνική μας άμυνα και την εξωτερική πολιτική. Πλήττουν ακόμη την προσπάθεια της Ελλάδας να κερδίσει το χαμένο έδαφος και να ενισχύσει τις διεθνείς της σχέσεις με αξιόπιστους και ικανούς συμμάχους, μακριά από τις ανοησίες της Αριστεράς, που θυμίζουν τις άλλοτε γραφικές τριτοκοσμικές αναζητήσεις και τα σφιχταγκαλιάσματα με δικτάτορες και δικτατορίσκους ανά την υφήλιο…

Το γεγονός ότι δίπλα σε «πρωτοβουλίες», όπως αυτή της BDS Greece, αναπτύσσονται και διάφορες άλλες, όπως οι εμφανίσεις «φιλοπρόοδων» καλλιτεχνών τυλιγμένων με την παλαιστινιακή μαντήλα ή την σημαία «σύμβολο» αγωνιστικού μεγαλείου (…), με «πρωτοπόρα» σ’ αυτόν τον τομέα, την καλλικέλαδη Μποφίλιου, που σε κάθε εκδήλωσή της «τσακίζει τον φασισμό» και «τρομοκρατεί» τον Νετανιάχου, πέρα  από την γραφικότητα του φαινομένου, έχει και μια, πολύ σοβαρότερη, διάσταση:

Επιβεβαιώνει το γεγονός ότι, μια μερίδα της κοινής γνώμης, που συνήθως αγανακτεί και οργίζεται, όταν συγκρίνεται ο φασισμός-ναζισμός με τον κομμουνισμό, στην πραγματικότητα, έχει υιοθετήσει ανατριχιαστική ναζιστική νοοτροπία, επικαλούμενη, για να παρασύρει τους αφελείς και τους αδιάβαστους, τον υποκριτικό ανθρωπισμό της, πίσω από τον οποίο κρύβεται, χωρίς ντροπή, η αιώνια επιδίωξη των διεστραμμένων κακούργων του Ισλάμ για την εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη…

Το ότι ο Νετανιάχου εξαφάνισε πλήρως την Χεζμπολάχ,  απορρύθμισε σε 10 ημέρες το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και τείνει να εξοντώσει τα υπολείμματα των στυγνών δολοφόνων της Χαμάς, είναι οι λόγοι που «δικαιολογούν» όλο αυτό το «προοδευτικό» μίσος και όλη αυτή την «λατρεία» για τα παιδιά της Γάζας, για τα οποία, εν τούτοις, αδιαφορούν πλήρως  οι  ισλαμιστές παλληκαράδες, που τα χρησιμοποιούν ως ασπίδες για τα λαγούμια τους και τα όπλα τους…

Και τέλος, ένα απλό ερώτημα: Εδώ και πενήντα χρόνια, έχετε δει κάποια κινητοποίηση για το δράμα της Κύπρου; Κάποια «ανθρωπιστική» διαμαρτυρία για την άγρια δολοφονία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού; Κάποιες καταγγελίες για την καταστροφή και την λεηλασία των ναών της Μεγαλονήσου; Και τώρα, πρόσφατα, είδατε κάποιους δακρυσμένους και πονεμένους αριστερούς για τις δολοφονίες των Χριστιανών στην Συρία;

Ούτε είδατε, ούτε πρόκειται να δείτε…

Και κάτι ακόμη: Στο Ισραήλ υπάρχει αντιπολίτευση, που επικρίνει και καταγγέλλει τον Νετανιάχου… Μήπως έχετε ακούσει έστω έναν Παλαιστίνιο της Γάζας να καταδικάζει την Χαμάς και να απαιτεί την επιστροφή των ομήρων;

Ούτε ακούσατε, ούτε πρόκειται να ακούσετε… Διότι το Ισλάμ επιθυμεί την εξαφάνιση μιας ολόκληρης χώρας «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα»…

Και διότι η Αριστερά γνωρίζει να «επιλέγει» τους στόχους της και να κατευθύνει τον «ανθρωπισμό» της… Και θα συνεχίσει να το κάνει, όσο υπάρχει ανοχή και αδιαφορία σε πράξεις και εκδηλώσεις, που ευθέως πλήττουν τα εθνικά μας συμφέροντα και παραβιάζουν ασύστολα τη νομοθεσία της χώρας μας, με τον συνεχώς διαλαλούμενο, ναζιστικής λογικής, ρατσισμό τους και την πρόκληση σε πράξεις βίας και κοινωνικής αναταραχής…