Όλοι αναμένουμε την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης που και οι δικαστές κάνουν την δουλειά τους όσο μπορούν καλύτερα με βάση πάντα την νομολογία που έχει ψηφιστεί από την Βουλή. Και από εκείνη την στιγμή αρχίζουν τα δύσκολα, η Δικαιοσύνη κινείται με βάση τον Ποινικό Κώδικα, το Σύνταγμα και την έννομη τάξη, προσπαθώντας να τιμωρήσει τον θύτη, εφόσον κριθεί ένοχος, και να αποδώσει δικαιοσύνη, ώστε το θύμα να πάρει μια ανάσα ανακούφισης και να συνεχίσει τη ζωή του σε ένα νέο περιβάλλον.

Όμως πολλές φορές, αν όχι όλες, βρισκόμαστε μπροστά σε κακουργηματικές πράξεις με τους θύτες να... απολαμβάνουν την νομοθεσία και να σκέφτονται την επόμενη μέρα. Και ο απλός πολίτης δεν μπορεί να κατανοήσει πολλές φορές την ετυμηγορία της Δικαιοσύνης, την οποία σεβόμαστε, που δίνει στην ουσία σε επικίνδυνους εγκληματίες μια δεύτερη ευκαιρία.

Δηλαδή ένας που βιάζει ένα παιδί, και το κακοποιεί πολλάκις, γιατί πρέπει ο νόμος να του δίνει την ευκαιρία να ζήσει μια δεύτερη ζωή και να μην πεθάνει στην φυλακή. Όταν λέμε ΙΣΟΒΙΑ να το πράττουμε κιόλας. Δηλαδή το κτήνος που βίασε το κοριτσάκι στη Ρόδο, πρέπει να βγει έξω σε μερικά χρόνια; Ποτέ δεν πρέπει να συμβεί κάτι τέτοιο.

Η κυβέρνηση να κινηθεί γρήγορα και να αλλάξει το νόμο επί το αυστηρότερο, αύριο κιόλας, όταν ένα κτήνος, δυστυχώς την τελευταία περίοδο αυξάνονται, προβεί σε τέτοιες πράξεις να γνωρίζει ότι θα πεθάνει στην φυλακή. Η ποινή που προβλέπει ένας νόμος για κάθε παράνομη πράξη, διαφέρει χρονικά πολύ σε σχέση με την έκτιση της όποιας ποινής. Άτομα που τιμωρούνται με την ποινή των ισοβίων να είναι ισόβια και όχι οι δολοφόνοι, οι τρομοκράτες, οι βιαστές, οι έμποροι ναρκωτικών, να κυκλοφορούν ελεύθεροι σε λίγα χρόνια από την καταδίκη τους. Η κοινωνία βράζει και θέλει απαντήσεις.

Έτσι μετά τον διαχρονικό αγώνα για τον έλεγχο των γεωγραφικών περασμάτων του εμπορίου και των θαλασσίων οδών, τη διαμάχη ανάμεσα σε πόλεις και έθνη για την πρόσβαση σε πλουτοπαραγωγικές πηγές, είδη επισιτισμού, πολύτιμα μέταλλα και μέσα διεθνών συναλλαγών, τις συγκρούσεις για την εξασφάλιση ζωνών επιρροής, τον πόλεμο στα πεδία της μάχης, διπλωματικής επιρροής και προπαγάνδας για τον ενεργειακό πλούτο και τη μεταφορά του για τις ανάγκες της οικονομικής ζωής και ανάπτυξης, ο κόσμος μας έχει εισέλθει στην εποχή της ψηφιακής οικονομίας, που κατακυριεύει σταδιακά το σύνολο της οικονομικής ζωής και δράσης.

Του Ειδικού Συνεργάτη

Πρώτιστο ζητούμενο είναι η εφαρμογή και ο έλεγχος των νέων τεχνολογιών, μέσα από τις οποίες μεταφέρεται το σύνολο των δεδομένων και λειτουργεί κάθε έκφανση και τομέας των σύγχρονων συναλλαγών.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η νέας Ευρωπαική Επιτροπή, μέσα από τη δήλωση της Προέδρου της, έχει αναγάγει σε κύριο ζητούμενο και στόχευση την (ανάκτηση) της κυριαρχίας μας ως Ενωμένη Ευρώπη, στον τομέα των ψηφιακών εφαρμογών ( Digital Sovereignty) .

Η προσπάθεια δεν είναι εύκολη. Υπάρχει ήδη ολιγωρία και καθυστέρηση. Τόσο στην ανάληψη πρωτοβουλιών, όσο και στην πραγματοποίηση των αναγκαίων επενδύσεων. Κύριο πεδίο αποτίμησης των προσπαθειών που θα γίνουν και της συνέπειας λόγων και έργων είναι η εφαρμογή του νέου ψηφιακού περιβάλλοντος μεταφοράς δεδομένων και επικοινωνίας, που καθορίζεται από την τεχνολογία 5G.

Οι προκλήσεις είναι μεγάλες, όπως και οι κίνδυνοι. Η ομαλή εφαρμογή της νέας τεχνολογίας θα δώσει μοναδική ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη και θα βελτιώσει δυνητικά την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών και της εν γένει συναλλακτικής και κοινωνικής μας δραστηριοποίησης.

Οι ευκαιρίες όμως εγκυμονούν και κινδύνους. Βασικός διεκδικητής για την εγκατάσταση σε επίπεδο παροχής εξοπλισμού και λογισμικού για τη νέα τεχνολογία εμφανίζεται ο Κινεζικός κολοσσός της Hauwei. Ακολουθεί με μικρότερο βεληνεκές διεκδίκησης η Κινεζική ZTE. Εξελίξεις που αναδεικνύουν τη μεθοδική και στοχευμένη εργασία των Κινέζων όλο το προηγούμενο διάστημα.

Που όπως φαίνεται κατάφεραν όχι μόνο να αποκτήσουν τεχνογνωσία, μέσα από τους δρακόντειους όρους της συνεργασίας τους με τις Δυτικές Εταιρείες, αλλά και να αναπτύξουν και δική τους. Με τη στήριξη βέβαια του Κινεζικού κρατικού καπιταλισμού, φανερή αλλά και σιωπηρή. Σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά δραστική.

Θα ήταν υπό την έννοια αυτή εξαιρετικά ανεύθυνο οι αρμόδιες Ευρωπαικές κρατικές αρχές να αγνοήσουν τον κίνδυνο πρόσβασης των Κινεζικών αρχών, στα δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών που θα μεταφέρονται μέσα από τον Κινεζικό εξοπλισμό.

Η δυνατότητα μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης, μέσα από ελεγχόμενα κενά, που θεωρητικά οι κατασκευαστές, μπορούν να δημιουργήσουν, είναι αν μη τι άλλο υπαρκτή και εξαιρετικά επικίνδυνη. Η Κίνα δεν είναι Ευρώπη και η πίεση που μπορεί να ασκήσει στους πολίτες και τις εταιρείες της, όπως η Hauwei και η ZTE, είναι σίγουρα ‘πειστική’.

Ας μη λησμονούμε ότι δαπανά τεράστια όπως ποσά στον τομέα της εσωτερικής επιτήρησης και ελέγχου. Λέγεται ότι το 75% εκ των ποσών αυτών δεν παρουσιάζεται καν καθώς αφορά στους μη δημοσιευμένους προυπολογισμούς των τοπικών και περιφερειακών αρχών.

Η δυνατότητα εξάλλου αντίδρασης στις κρατικές πιέσεις και η επίκληση του Κράτους Δικαίου, μόνο χαμόγελα μπορεί να προκαλέσει. Δεν είναι τυχαίο ως προς αυτό το γεγονός ότι μέσα από τη ‘συστηματική αξιοποίηση’ του έμψυχου δυναμικού της, πέτυχε ρυθμούς ανάπτυξης μεσοσταθμικά 9,63% σε ετήσια βάση επί 20 χρόνια.

Εύλογο ήταν να έχει πετύχει να έχει Ακαθάριστο Εθνικό Προιόν ίσο με της Ενωμένης Ευρώπης, αν και με τετραπλάσιο πληθυσμό. Είναι επιδόσεις που δεν επιτυγχάνονται με επίπεδο σεβασμού των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ίδιο ή ανάλογο με αυτό της Ευρώπης. Για το οποίο ως Ευρώπη, ούτε διαπραγματεύσεις, ούτε εκπτώσεις κάνουμε.

Οι ΗΠΑ έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Όπως και η επιτροπή των Ευρωπαίων ειδικών που συστήθηκε για τον σκοπό αυτό. Προβληματίζει η θέση της Γερμανίας, που δείχνει να βάζει δικές της προτεραιότητες. Έτσι σε πρώτο χρόνο φαίνεται να αρκείται σε δεσμεύσεις των Κινέζων ότι δε θα κατασκοπεύσουν.

Λες και θα το έλεγαν ακόμα και αν το σκέφτονταν. Είναι μια προσέγγιση που εγκυμονεί κινδύνους. Όσο και να είναι το θέλγητρο της Κινεζικής Αγοράς, η ζημία από μια προβληματική εφαρμογή και υπονόμευση του δικτύου 5G θα είναι καταστροφική. Το επισήμανε πρόσφατα και η Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων, σε σχέση εν γένει με την Κινεζική διείσδυση.

Οι προσωπικές ατζέντες επιτείνουν τη σύγχυση και ανατρέπουν τις συνέργειες. Τη διαπραγματευτική δηλαδή δύναμη της Ενωμένης Ευρώπης. Δεν έχουμε περιθώρια για νέα επιμύθια.

Που εκκινούν από μια κοινή αφετηρία. Τη στυγνή επίδειξη δύναμης και την αδιαφορία για τις όποιες εσωτερικές και διεθνείς αντιδράσεις. Τις πρώτες μάλιστα είτε τις χειραγωγούν, είτε τις καταπνίγουν.

Του Ειδικού Συνεργάτη

Ο Ερντογάν εν πρώτοις αποδεικνύει με τον κυνισμό των επιλογών του, ότι γνωρίζει να διαμορφώνει την ατζέντα. Εκ του ασφαλούς βέβαια και με απόλυτη αδιαφορία για κανόνες, ηθική και δεοντολογία.

Δε διστάζει να αλλάξει στρατόπεδα, να ανατρέψει και να συνάψει συμμαχίες, να χρησιμοποιήσει λεφούσια μισθοφόρων και πλιατσικολόγων, να κάνει χρήση βαρέος και ενδεχομένως απαγορευμένου οπλισμού, να προβεί σε επίδειξη ωμής βίας, ως φόβητρο και υπόμνηση, σε όσους σκέφτονται να του αντισταθούν και σε κοινό εκβιασμό, ακόμα και έναντι της Ευρωπαικής Ένωσης, μέσω της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών.

Είναι στρατευμένος στις ιδεοληψίες του, αλλά ταυτόχρονα και ευλύγιστος στη διαπραγμάτευσή τους. Αναζητά κοινά συμφέροντα, έστω και ευκαιριακά και προτιμά τις άμεσες λύσεις και προσφορές από τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιδιώξεις. Μεταβάλει προτεραιότητες και τις προσαρμόζει στις συνθήκες.

Όταν η οικονομία πήγαινε καλά, ήταν ο μετριοπαθής μεταρρυθμιστής, που φιλοδοξούσε να εξάγει το ‘εκκοσμικευμένο’, ειρηνικό και πετυχημένο Ισλάμ. Με την επιδείνωση των εσωτερικών προβλημάτων και της οικονομίας, κατέφυγε στην ένταση και τη βία, την αναζήτηση εχθρών και τη συσπείρωση της Τουρκικής κοινωνίας, απέναντι σε πολέμους, ‘ελεγχόμενης εξέλιξης’. Η διάρκειά του, είναι απόδειξη της επιτυχίας του. Του εξασφαλίζει θέση συνομιλητή σε κάθε σχεδιασμό για την επόμενη ημέρα.

Ο Πούτιν έχει αποδείξει ότι είναι χαλκέντερος. Μετέφερε στην πολιτική τον κυνισμό και την αποτελεσματικότητα της επαγγελματικής του εκπαίδευση.

Με βαθιά γνώση της Ρωσικής κοινωνίας και κουλτούρας, χρησιμοποίησε όλους τους μηχανισμούς για να ανυψώσει τον εγωισμό ενός πληγωμένου και ηττημένου με το τέλος του ψυχρού πολέμου έθνους και να θέσει υπό τον έλεγχό του, τη διεστραμμένη ‘θεσμική’ λειτουργία των ολιγαρχών, ως έκφανση κατ’ ουσία του οργανωμένου εγκλήματος.

Είναι κυνικός στους σχεδιασμούς του και στη μεθοδικότητα επιδίωξής τους. Γνωρίζει να κολακεύει και να εκμεταλλεύεται ιστορικές ευαισθησίες και χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς επιρροής και προπαγάνδας, που διαμορφώθηκαν από την Τσαρική Ρωσία και μεγαλούργησαν επί της Σοβιετίας.

Η στόχευση και διείσδυση στο Άγιο Όρος και η απροκάλυπτα παρεμβατική και πολιτική στάση της Ρωσικής Εκκλησίας έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Ελλαδικής Εκκλησίας, για το θέμα της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας, αποτελούν αδιάψευστα παραδείγματα της πρακτικής αυτής.

Με στυγνό υπολογισμό, περιχαρακώνει τα αποκτήματά του και διαμορφώνει διαπραγματευτικά μέσα για επίτευξη συμβιβασμών σε θέματα που δεν αποτελούν κατ’ ανάγκη προτεραιότητές του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ουκρανία, όπου το τελευταίο διάστημα παρατηρείται κινητικότητα.

Δείχνει να ενθαρρύνει την επιδίωξη λύσης με την ενσωμάτωση των περιοχών του Ντομπάς στην Ουκρανία και την παραχώρηση του ελέγχου των συνόρων με τη Ρωσία στις Ουκρανικές Αρχές.

Ως αντάλλαγμα εξασφαλίζει ενισχυμένη αυτονομία για τους Ρωσόφωνους και επιδιώκει την άρση των κυρώσεων που έχουν προκαλέσει μέγιστη ζημιά στην Ρωσική οικονομία. Και βέβαια ούτε λόγος να γίνεται για την Κριμαία, η οποία απουσιάζει κραυγαλέα από κάθε σχετική συζήτηση.

Την ίδια στιγμή δημιουργεί ένα δίκτυο χωρών επιρροής του στην Ευρωπαική Ένωση, με πρώτες μεταξύ αυτών την Ουγγαρία του Ορμπάν και στη συνέχεια τη Σλοβακία και την Τσεχία, ενώ από κοντά καιροφυλακτούν και οι φωνές ‘πραγματισμού’ από τη Γερμανία και εσχάτως από την Εσθονία.

Και ούτε λόγος να γίνεται για τις υποψήφιες για ένταξη, με πρώτη τη Σερβία και σε δεύτερο χρόνο τα Σκόπια.

Με απάθεια και αφού εδραίωσε τον ρόλο του στη Συρία και ενώ ενισχύει τη θέση του στη Λιβύη, με προμετωπίδα όπως οι μηχανισμοί του προπαγανδίζουν τον αγώνα κατά των Τζιχαντιστών, ‘κλείνει το μάτι’ στην Τουρκία και στους Τζιχαντιστές μισθοφόρους της, να κατασφάξουν τους Κούρδους στο Αφρίν αρχικά και στη συνέχεια στη ΒορειοΑνατολική Συρία.

Απεργάζεται την πώληση πολεμικού υλικού στον Ερντογάν, ενώ εκ των πραγμάτων δε βλέπει με καλό μάτι την ύπαρξη και αξιοποίηση υδρογονανθράκων στα Ελληνικά και Κυπριακά οικόπεδα. Η ανάδειξη ενός νέου ανταγωνιστή θα ρίξει τις τιμές.

Οι οποίες είναι ήδη πεσμένες και αποτελούν δεύτερη πηγή πονοκεφάλων για τη Ρωσική οικονομία, μετά βέβαια τις συνέπειες των Δυτικών κυρώσεων. Εξέλιξη δυσάρεστη για το ‘ξανθό γένος’. Που πρώτιστα κοιτάει τα συμφέροντά του.

Που σε λίγο όλη η Ευρώπη θα τα βρει μπροστά της. Με τις αγέλες των αφιονισμένων τζιχαντιστών, που με τη χορηγία αν όχι την ενεργή συνδρομή του Ερντογάν και των τυχοδιωκτών του, μπαίνουν ξανά στη δράση. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η οργή και τα έντονα συναισθήματα για τον λαό μας, που έχουμε βιώσει πρώτο χέρι την Τουρκική γενοκτόνα θηριωδία.

Του Ειδικού Συνεργάτη

Κάπου εκεί έρχεται και ο λύκος για να εκμεταλλευτεί την αναμπουμπούλα. Αρχικά μέσα από κύκλους, στη συνέχεια με πικρόχολες αναλύσεις φερεφώνων και στο τέλος με δηλώσεις αξιωματούχων, όπως ο Ρώσος πρέσβης στην ΕΕ, Σιζχώφ, η λευκή αρκούδα μας λέει ότι όπως ο Τράμπ εγκατέλειψε τους Κούρδους θα εγκαταλείψει και εμάς.

Ταυτόχρονα οι κάθε λογής απολογητές των Νεφελίμ και των Ελλοχίμ, ‘καυτηριάζουν’ την αδυναμία της Ευρωπαικής Ένωσης, που αδυνατεί όπως λέει να έχει ουσιαστική παρέμβαση και να ανατρέψει τις εξελίξεις.

Σπέκουλα με άλλα λόγια, που λίγο έως καθόλου ενδιαφέρει τους θιασώτες της, για την τραγωδία των Κούρδων και την εκρηξιογενή κατάσταση στη γειτονιά μας, αλλά στοχεύει αποκλειστικά στη ‘διδακτική’ προπαγάνδα.

Για να μην ξεχνιόμαστε λοιπόν. Ο Δυτικός κόσμος είναι αυτός που πάντα μέχρι σήμερα μας έθεσε υπό τη σκέπη του. Ενδεχομένως με πλημμέλειες, λάθη και άδικη συμπεριφορά.

Ήταν όμως ο πυρήνας των Δυτικών, με τους οποίους πολεμήσαμε στο ίδιο στρατόπεδο στους δύο παγκοσμίους πολέμους-και στη Νορμανδία- και υλοποίησε στη χώρα μας το μεγαλύτερο πρόγραμμα επενδύσεων και αναμόρφωσης του δικτύου υποδομών μας.

Αυτό δηλαδή που ξεκίνησε ως επισητιστική βοήθεια και ως σχέδιο Μάρσαλ και συνεχίστηκε σε πολύ μεγαλύτερη διάσταση και βάθος χρόνου, ως Κοινοτικά προγράμματα στήριξης και εκ βάθρων αλλαγή της χώρας μας σε σύγχρονο Ευρωπαικό κράτος.

Κοντά σε αυτό το θεμελιώδες επίτευγμα, που έκανε τη χώρα μας θεσμικό πρωταγωνιστή στη γεωπολιτική περιοχή μας, ως μέλος του σκληρού πυρήνα των Δυτικών συμμαχιών -το ποσό και αν το εκμεταλλευτήκαμε και ποιος είναι υπαίτιος για ανεπάρκεια και παραλείψεις αποτελεί άλλη κουβέντα-καταφέραμε να εμπεδώσουμε τους Δημοκρατικούς θεσμούς.

Καταστήσαμε με την εγγύηση των Δυτικών, αυτών που σε πλείστες όσες περιπτώσεις δικαίως μεμφόμαστε για διπλά στάνταρντς και εφεκτικότητα απέναντι στην Τουρκία, αυτονόητο το απατηλό όνειρο άλλων εποχών.

Την ελευθερία της έκφρασης δηλαδή, την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και τον πλουραλισμό στην ενημέρωση.

Την ίδια ώρα οι κάθε λογής χαβαλετζήδες που ονειρεύονται εναλλακτικούς δρόμους, δεν έχουν παρά να ρίξουν μια ματιά γύρω τους. Και στα όσα οι λεγόμενο ανταγωνιστές του πολυπολικού κόσμου ‘προσφέρουν’.

Η Ρωσία ευαγγελίζεται το λεγόμενο Ευρωασιατικό σύμφωνο. Ένα κακέκτυπο της φιλοσοφίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν οι Ευρωπαικές Κοινότητες.

Με εξαιρετικά περιορισμένη απήχηση καθώς στερείται προσώρας και δε φαίνεται να αποκτά, ένα ουσιώδες στοιχείο. Αυτό των διαθεσίμων κεφαλαίων.

Τα οποία οι Δυτικοί επένδυσαν και συνεχίζουν να επενδύουν. Με άλλα λόγια φραμπαλάς για το Σύμφωνο αυτό, χωρίς ουσία. Ακολούθως είναι και οι Κινέζοι. Οι οποίο κατά βάση υλοποιούν το λεγόμενο πρόγραμμα της μιας Ζώνης και Δρόμου.

Με ένα εκκωφαντικό και ως προς αυτό χαρακτηριστικό. Τη στόχευσή τους να αποκτήσουν υποδομές που θα διευκολύνουν και θα κατοχυρώσουν τη δική τους διείσδυση, εξάπλωση και επικράτηση. Ρέστα για τους υπόλοιπους δεν υπάρχουν.

Οι συγκρίσεις είναι απλές και κραυγαλέες. Και για όσους ακόμα περιμένουν τον λευκό ιππότη, έρχεται το Ξανθό γένος, με τον πραγματικά ικανότατο ως γεωπολιτικό παίκτη, ηγέτη του να τους διαψεύσει.

Ο ίδιος ο Πούτιν αποκάλυψε στον Ολάντ το σχέδιο των ‘αλλοδρομιτών’ εγκεφάλων να τυπώσουν δραχμές.

Τους ‘έδωσε μάλιστα στεγνά’ όταν, εμπιστευτικά θεωρητικά, ζήτησαν τη συνδρομή του. Κάτι σαν την ψυχρολουσία που η Ελληνική πολιτική ηγεσία, λέγεται ότι βίωσε από τον Γκρομίκο, όταν αναζητούσε επαναπροσανατολισμό, εκτός ΝΑΤΟ. Τουλάχιστον στα Ορλωφικά το εξεγερμένο υπόδουλο Γένος, απλά εγκαταλείφθηκε. Δεν ακούστηκε να δόθηκε ως πεσκέσι από τους Τσάρους στην Οθωμανική Πύλη.

Το επιμύθιο βέβαια υπερβαίνει την απόρριψη της ανέξοδης προπαγάνδας. Η υπόμνηση είναι ότι όσο στενά και να μας στηρίζουν οι φίλοι μας -και κάθε προσφορά δεκτή από τους Δυτικούς, τους ξανθούς και τους κίτρινους-στο τέλος της ημέρας πρέπει να στηριζόμαστε αποκλειστικά στις δυνάμεις μας. Για να διασκεδάσουμε ακόμα και τη ΄μοναξιά της εγκατάλειψης’.