Αξιοσημείωτο πάντως το γεγονός πως οι νέες επιχειρήσεις ήταν στην πλειοψηφία τους ατομικές και ΙΚΕ, αναφέρει το newmoney.

Σε ο,τι αφορά το μεγαλύτερο Επιμελητήριο της χώρας, το ΕΒΕΑ, η εικόνα είναι ανάλογη αφού το 2018 συστάθηκαν 5.441 επιχειρήσεις, ενώ έκλεισαν 2.459 επιχειρήσεις.

«Μετά από οκτώ δύσκολα χρόνια, τα χειρότερα για την ελληνική οικονομία φαίνεται να βρίσκονται πίσω μας, γεγονός, άλλωστε, που πιστοποιούν και τα στοιχεία του ΓΕΜΗ, σύμφωνα με τα οποία, τη χρονιά που μας πέρασε, υπήρξε μία έκρηξη ίδρυσης και λειτουργίας επιχειρήσεων σε πανελλαδική κλίμακα, ενώ περιορίστηκαν σημαντικά τα λεγόμενα λουκέτα», σχολιάζει σε ανακοίνωση του ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του ΕΒΕΑ κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος. Ωστόσο προειδοποιεί πως «ο δρόμος μπροστά είναι κάθε άλλο παρά εύκολος και η χώρα χρειάζεται να πετύχει γρήγορους και ταυτόχρονα διαχειρίσιμους ρυθμούς ανάπτυξης». Εξάλλου, όπως υπογραμμίζει, «για την οριστική έξοδο από την ύφεση απαιτείται ένα εθνικό σχέδιο και πολιτική συναίνεση για την επεξεργασία και την υλοποίηση δημιουργικών προτάσεων και πολιτικών που θα στοχεύουν στην προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων και επενδύσεων, τη στήριξη της εξωστρέφειας με τελικό στόχο την παραγωγή πλούτου και την αποκατάσταση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, ώστε να εξαλειφθούν οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσης».

Το να είναι ο Σύριζα ή ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ κατά της επιχειρηματικότητας, και ιδιαίτερα της ιδιωτικής, το καταλαβαίνουμε.

Του Κων. Γκουζία*

Η σοσιαλ-κομμουνιστική ιδεολογία υπόσχεται στους «προλετάριους» λαγούς με πετραχήλια, αλλά δεν λέει τίποτα απολύτως ούτε για το πώς παράγεται ο πλούτος, ούτε και από ποιους.

Ακόμα χειρότερα, αποσιωπώντας αυτήν την διάσταση της παραγωγής του πλούτου, οι σοσιαλκομμουνιστές –σε αντίθεση με τους σοσιαλδημοκράτες– εξευτελίζουν και την σκέψη του Καρόλου Μαρξ, ο οποίος εθαύμαζε τους επιχειρηματίες και την ικανότητά τους να δημιουργούν πλούτο προς συσσώρευση.

Όταν όμως παρόμοια άγνοια ως προς την παραγωγή πλούτου επιδεικνύεται και από τους αυτοαποκαλούμενους φιλελεύθερους αρθρογράφους και πολιτικούς, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Όταν, για παράδειγμα, μία ιστορική εφημερίδα όπως η Εστία, δια του σημερινού της διευθυντού δείχνει να αγνοεί ποιοι είναι οι εχθροί της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, τότε ο απλός φιλελεύθερος πολίτης έχει κάθε λόγο να προβληματίζεται.

Ο προβληματισμός του γίνεται δε εντονότερος αν θελήσει να ανατρέξει στην αφετηρία της αντιεπιχειρηματικότητας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Διότι ουσιαστικά ο κρατισμός και το αντιεπιχειρηματικό πνεύμα θεμελιώθηκαν στην χώρα μας την περίοδο 1974-1981, επί διακυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή, του αποκαλούμενου και «εθνάρχη».

Τα γεγονότα ομιλούν από μόνα τους για όσους γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση:

1. Τον Δεκέμβριο 1974 ο Κων. Καραμανλής ανοίγει τον χορό των κρατικοποιήσεων κρατικοποιώντας την Ολυμπιακή Αεροπορία του Αρ. Ωνάση έναντι τιμήματος 68 εκατ. δολλαρίων, τα οποία κατεβλήθησαν στους κληρονόμους του Έλληνα εφοπλιστή τον Αύγουστο 1975.

Όπως προκύπτει δε από ερώτηση βουλευτών της τότε Ενώσεως Κέντρου, το διάστημα Σεπτέμβριος 1974-Σεπτέμβριος 1977 προσελήφθησαν στην ΟΑ περί τα 7.000 άτομα.

Έτσι, μία εταιρεία που είχε κοστίσει στον Έλληνα φορολογούμενο 6,8 δισεκατομμύρια δραχμές, τον είχε επιβαρύνει μέχρι να πωληθεί στον Ανδρέα Βγενόπουλο με 3 δισεκατομμύρια ευρώ ή 1,13 τρισεκατομμύρια δραχμές. Αν αυτό δεν είναι σοσιαλκομμουνισμός, τότε τί είναι;

2. Πέραν της ΟΑ, την προαναφερόμενη περίοδο κρατικοποιήθηκε μέσα σε μία νύκτα, με συνοπτικές και διαβλητές διαδικασίες, ολόκληρος όμιλος 22 ιδιωτικών επιχειρήσεων, με τράπεζες, βιομηχανίες κλπ.

Όπως γράφει ο Γ. Κράλογλου (Capital, 10.01.2013), «στις 5 Δεκεμβρίου 1975 έφθασε στα δημοσιογραφικά γραφεία η είδηση ότι στις 10 το πρωΐ οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδος ξεκινούσαν, με άνωθεν εντολή, το ξήλωμα του πρώτου ιδιωτικού ομίλου της χώρας, του ομίλου Στρατή Ανδρεάδη, κρατικοποιώντας 5 τράπεζες, ναυπηγεία, ασφαλιστικές, το Χίλτον, τα λιπάσματα, 3 ακόμη βιομηχανίες και στην συνέχεια τις εταιρείες μεταφορών … Και μετά έναν χρόνο, το 1976, τα διϋλιστήρια του Νιάρχου».

3. Το ίδιο μοναδικό γεγονός για δημοκρατική χώρα εξιστορεί η Καθημερινή (άρθρο του Ν. Νικολάου) επετειακά στις 8.12.2007, ως εξής:

«Η απόφαση της Ν.Ε. στις 6 Δεκεμβρίου 1975 ήταν τυπική. Η καρατόμηση του Ανδρεάδη με συνοπτικές διαδικασίες, που θύμιζαν διαδικασίες εκτάκτου στρατοδικείου, είχε ολοκληρωθεί την προτεραία.

Ο Καραμανλής μέσα σε δύο ώρες συγκαλεί υπουργικό συμβούλιο στο οποίο χαρακτηρίζει την συμπεριφορά Ανδρεάδη σαν επεισόδιο που εμπίπτει στο άρθρο 44 του Συντάγματος που αναφερόταν σε “έκτακτες περιπτώσεις επειγούσης και απροβλέπτου ανάγκης”!

Κανείς υπουργός δεν απετόλμησε αντίρρηση και βάσει του άρθρου αυτού συντάσσεται πράξη νομοθετικού περιεχομένου την οποία –είναι νύκτα προχωρημένη– υπογράφει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος, και μόλις που προλαβαίνει ξημερώματα να δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως!».

4. Χάριν πληρότητος της αναδρομής αυτής να θυμίσουμε ότι για το Διϋλιστήριο στην Πάχη Μεγάρων και την κατασκευή από την εταιρεία Στραν ΑΕ, η δικαίωση του Στρατή Ανδρεάδη για τις αυθαιρεσίες του Κων. Καραμανλή επήλθε μετά από 22 χρόνια, όταν το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώθηκε να αποζημιώσει τους κληρονόμους Ανδρεάδη. Όπως έγραψε το Βήμα (25.05.1977) «με αυτή την απόφαση το υπουργείο Οικονομικών στις 17 Ιανουαρίου 1997 μετρά στο χέρι των κληρονόμων 7,5 δισεκατομμύρια δραχμές περίπου». Και το παγκάρι αυτό εκπλήρωσε-πληρώνει ο φορολογούμενος.

5. Ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, δημιουργός του ομίλου των οκτώ εταιρειών ΙΖΟΛΑ, Γιώργος Δράκος, που δοκίμασε στο πετσί του την καραμανλική σοσιαλμανία, στο βιβλίο του «Χαμένα Χρόνια – Ο Σοσιαλισμός στην Ελλάδα», γράφει τα εξής: «Κρίναμε με σκληρή γλώσσα την περίοδο 1974-1981, που μάς έβγαλε από τον δρόμο της προόδου και της δημιουργίας, μάς έβαλε στον δρόμο της οπισθοδρόμησης και άνοιξε τις πόρτες στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της οικονομίας μας. Θα πω την βαρειά λέξη “έβαλε τις βάσεις”, προετοίμασε ψυχολογικά και δημιούργησε το κλίμα αποδοχής του από τον ελληνικό λαό».

6. Τέλος, να ολοκληρώσω με το σημαντικότερο εξ όλων, τα γραφόμενα στο κύριο άρθρο της Εστίας της 12ης Μαΐου 2006, αναφερόμενο στην ανάγκη αναθεώρησης του σοσιαλιστικού συντάγματος που συντάχθηκε και ψηφίσθηκε το 1975 μόνον από τους βουλευτές της ΝΔ, επί κυβερνήσεως Κων. Καραμανλή (θείου). Γράφει λοιπόν η φιλτάτη Εστία της εποχής εκείνης (2006):

«Είναι τόσο σοσιαλιστικό το ισχύον σύνταγμα, ώστε στο άρθρο 106 προβλέπεται ακόμη και η αναγκαστική κρατικοποίηση ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Σε μία εποχή που η παγκόσμια τάσις είναι οι αποκρατικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, το ελληνικό σύνταγμα προβλέπει το αντίθετο. Κανένας δεν σκέφθηκε να καταργήσει το εν λόγω άρθρο και δυστυχώς ούτε ο κ. Καραμανλής [εννοεί τον ανεψιό, τότε πρωθυπουργό] το περιέλαβε στα προς αναθεώρηση άρθρα τα οποία ανακοίνωσε κατά την χθεσινή του ομιλία στην κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ».

Από αυτά που προαναφέρονται δεν απαιτείται ιδιαίτερα υψηλός δείκτης ευφυΐας για να αντιληφθεί κανείς τα πραγματικά, αλλά και τα βαθύτερα, αίτια της χρεοκοπίας της χώρας.

Τα τετελεσμένα γεγονότα που προανέφερα είναι τόσο εκκωφαντικής καταδιώξεως του επιχειρείν στην Ελλάδα κατά την μεταπολίτευση, όσο φωτεινή και διατυμπανιζομένη είναι η διαρκής, επίμονη, πολυμήχανη, παρελκυστική παρεμπόδιση εκ μέρους της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου, των βουλευτών του και των τοπικών παραγόντων που ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ, στις επιχειρηματικές δραστηριότητες σήμερα στην Ελλάδα.

Στο Ελληνικό, στις Σκουριές, την επένδυση της NCH Capital στην Κέρκυρα, ή ακόμα και μικρές/μικρότερες σε αιολικά πάρκα σε ξερονήσια και βουνοκορφές, αλλά ακόμη και την θρυλούμενη από το 2012 επένδυση στην Ζάκυνθο του Χαμάντ μπιν Χαλίφα ελ Θάνι, εμίρη του Κατάρ –απογοητευμένου φιλέλληνα ο οποίος, αν δεν έχω χάσει κάποιο επεισόδιο,ακόμη περιμένει απάντηση σε τρεις επιστολές του από τον Πρωθυπουργό για «τα επαναλαμβανόμενα εμπόδια … που θα ήτο δυνατόν να ερμηνευθούν ως αρνητική ανταπόκριση από το Ελληνικό Δημόσιο προς την θετική προσέγγιση του κράτους του Κατάρ».

Έτσι, οι εχθροί της επιχειρηματικότητας, και αν ακόμη δεν έχουν ή δεν έχουμε βρει τον δικό τους «πάγκο», εν τέλει οδηγούν τους φορολογούμενους στο παγκάρι-μέλανα οπή της φορολογίας για να πληρώσουν τα εγκληματικά λάθη του και την χώρα-Νέα Σοβιετία στην εξαθλίωση.

Υ.Γ. Από τον Ιούλιο 1974 μέχρι την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, η μοναδική προσπάθεια αποκρατικοποιήσεων στην Ελλάδα έγινε επί πρωθυπουργίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά υπονομεύθηκε τόσον μέσα από το κόμμα του όσο και από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

* Ναυπηγός-Μηχανολόγος ΕΜΠ

Στην άποψη αυτή, μετά από αυταπάτες, συγκρούσεις και καθυστερήσεις, φαίνεται ότι προσφάτως προσχώρησε – λεκτικά, τουλάχιστον – και ο κ. Τσίπρας, τεθείς μάλιστα επί κεφαλής taskforceμε αντικείμενο την προσέλκυση επενδύσεων.

Του Κώστα Χριστίδη*

Άλλο θέμα το ότι η όλη πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, μάλλον σε απώθηση επενδύσεων οδηγεί.

Μία θεμελιώδης προϋπόθεση για την απρόσκοπτη ανάπτυξη του επιχειρείν είναι η ασφάλεια δικαίου, η σταθερότητα δηλ. του νομικού πλαισίου  και η ταχεία και ορθή επίλυση των προκυπτουσών διαφορών.

Ατυχώς η Ελλάδα έχει μία από τις χειρότερες επιδόσεις διεθνώς στον τομέα αυτόν.

Φορολογική νομοθεσία, χωροταξικός και πολεοδομικός σχεδιασμός, χρήσεις γης, όροι δόμησης, προστασία περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς, θέματα ανταγωνισμού και εργασιακών σχέσεων, επίλυση διαφορών αποτελούν πηγές αβεβαιότητας, καθυστερήσεων, απρόβλεπτων εξελίξεων.

Και αντί η κατάσταση να βελτιώνεται μέσω σταθερού και καλύτερης ποιότητας νομοθετικού πλαισίου, επιτάχυνσης της απονομής δικαιοσύνης με εξωδικαστικούς τρόπους επίλυσης διαφορών, βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής, εξειδίκευση των δικαστικών λειτουργών σε οικονομικά και άλλα θέματα που απαιτούν ειδικές γνώσεις, ηλεκτρονικοποίηση διαδικασιών κλπ., αντιθέτως επιδεινώνεται σημαντικά λόγω μίας τάσεως που ειδικά κατά το τελευταίο διάστημα εξαπλώνεται δίκην χιονοστιβάδας.

Πρόκειται για την προσπάθεια ποινικοποίησης επενδυτικών και επιχειρηματικών αποφάσεων που από την φύση τους συνεπάγονται υψηλά ποσοστά κινδύνου και αβεβαιότητας.

Ο οικονομικός αναλφαβητισμός που μαστίζει το μεγαλύτερος μέρος του ελληνικού πληθυσμού ατυχώς επεκτείνεται και σε σημαίνοντα πρόσωπα της κοινωνίας, όπως βουλευτές, δασκάλους και καθηγητές, εισαγγελικούς και δικαστικούς λειτουργούς.

Οι τελευταίοι συχνά αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια της ζημίας, την οποία συχνά ταυτίζουν με μία ιδιότυπη μορφή διαφυγόντος κέρδους, ιδίως όταν ο νόμος δεν απαιτεί την ύπαρξη οριστικά βεβαιωμένης λογιστικής ζημίας αλλά αρκείται σε ‘’απειλή’’ αυτής (όπως συμβαίνει με τον νόμο 1608/1950 περί καταχραστών δημοσίου χρήματος,  αυτό το κατ’ εξοχήν μειωτικό του νομικού μας πολιτισμού απολίθωμα).

Η ανασφάλεια δικαίου αναδεικνύεται χαρακτηριστικά σε περιπτώσεις όπως των 36 κατηγορουμένων που δικάζονται για δεύτερη φορά για την υπόθεση της διόγκωσης της τιμής μετοχών του ΧΑΑ το 1999, καίτοι είχαν απαλλαγεί με ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών (αρχικά οι εμπλεκόμενοι ήταν 42, εκ των οποίων 6 απεβίωσαν στο μεσολαβήσαν διάστημα).

Επίσης στην περίπτωση των έξι μελών του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙ ΠΕΔ που παραπέμπονται για απιστία περί την υπηρεσία (και πάλι με τις επιβαρυντικές περιστάσεις του Ν.1608/1950) σχετική με την υπόθεση πώλησης και επαναμίσθωσης 28 ακινήτων του Δημοσίου.

Γενικότερα, η απαγγελία κατηγοριών και η καταδίκη για ποινικά αδικήματα των μελών του Δ.Σ. μίας ανώνυμης εταιρείας (δημόσιας ή ιδιωτικής) για πλείστα όσα θέματα της διαρκώς μεταβαλλόμενης νομοθεσίας μας ανατρέπει κατ’ ουσίαν τον θεσμό της ανώνυμης εταιρείας, αποθαρρύνει την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και αποτρέπει την πραγματοποίηση επενδύσεων, άνευ των οποίων εκατοντάδες χιλιάδες απλών ανθρώπων καταδικάζονται στην ανεργία και στην ανέχεια.

Νομικός – Οικονομολόγος*