Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Μια ματιά μόνο στην συμπεριφορά των κομμάτων της αντιπολίτευσης στο Ελληνικό κοινοβούλιο, για να μην πάμε σε Δήμους και Περιφέρειες που η απλή αναλογική μετέτρεψε σε... ρουσφετολογικούς οργανισμούς, θα μας το επιβεβαιώσει: Ο ρόλος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ συνοψίζεται σε τρεις λέξεις «ότι ήθελε προκύψει»... Αρκεί να διαχέεται ένας αντιπολιτευτικός λόγος, χωρίς ντροπή, χωρίς ιδεολογία, χωρίς προτάσεις, ψαρεύοντας απλά σε «ψεκασμένους», συνωμοσιολόγους, αρνητές εκ συστήματος των πάντων. Τον παρακολουθούμε καθημερινώς στις αντιφατικές θέσεις του ανάλογα της περίστασης, στην αγαστή συνεργασία με τους μπαχαλάκηδες, στην αισχρή χρησιμοποίηση της πανδημίας, στον καταιγισμό προπαρασκευασμένων fake news για συκοφάντηση προσώπων και πραγμάτων, στην συνειδητή στρέβλωση της πραγματικότητας. Μόνο και μόνο για να είναι αντίθετος στις κυβερνητικές επιλογές και με σκοπό να επανέλθει στην εξουσία με την ιδία μέθοδο που την πήρε την πρώτη φορά: Με την απάτη, την κολοτούμπα και το ψέμα!...

ΤΟ ΚΙΝΑΛ δείχνει να έχει χάσει τα... αυγά και τα πασχάλια. Ενώ η ηγεσία του προβάλλει γραμμή ίσων αποστάσεων από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ στις ανακοινώσεις δείχνει «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το 65% της βάσης του συμφωνεί με την ΝΔ όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις!... Ταυτόχρονα θέλει να επαναφέρει στο άρμά της τους Πασόκους που τρύπωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ λόγω συμφέροντος ή αντιδεξιάς κουλτούρας... Να τους κάνει τι;...

ΤΟ ΚΚΕ είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο: Αρνούμενο να δει την πραγματικότητα, ζει σε άλλες εποχές, καταφεύγει κατά καιρούς σε «αντάρτικο» για να εδραιώσει μια πλαστή εντύπωση ότι έχει δυνατότητες παρέμβασης και απήχησης. Μοιάζει κλειστό γκρουπ με επαγγελματικά στελέχη και μυστικές διασυνδέσεις, ένα «μαγαζάκι γωνία», κλεισμένο στον Περισσό, σιτιζόμενο από τον Ελληνικό λαό, με ένα παλαιολιθικό λόγο της εμφυλιακής περιόδου. Δεν το παίρνουν πια στα σοβαρά ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η κυβέρνηση ούτε η υπόλοιπη αντιπολίτευση παρ' όλο που δείχνει απέναντι του ένα περίεργο «δέος» σεβασμό και ανοχή...

Η ''ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ'' συνονθύλευμα ψεκασμένων, θρησκόληπτων, ακροδεξιών και φασιστοειδών προσαρμόζει τον λόγο της σε ένα μείγμα κομπογιαννιτισμού και ιεροκηρύγματος, με όχημα την εκπομπή του αρχηγού στα κανάλια, που «περνάει γραμμή», μαζί με πωλήσεις θαυματουργών αλοιφών... Κρατάει όμως ακόμα δημοσκοπικά.

ΤΕΛΟΣ ΤΟ ΜεΡΑ25 κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με τον λόγο του Βαρουφάκη γεμάτο παραδοξολογία, έτσι για να... διαφέρουμε. Στην ουσία πετάει... μπούρδες, σιτίζεται από τον κρατικό κορβανά προς το παρόν, αλλά με άδηλο και χλωμό μέλλον. Είναι δυνατόν αυτή η αντιπολίτευση να προκαλέσει φθορά σε μια κυβέρνηση σαν της Ν.Δ που τουλάχιστον έχει στόχους, υλοποιεί το πρόγραμμα της, βλέπει μπροστά, παρόλο που έπεσε σε μια απρόβλεπτη θανατηφόρα πανδημία;... Λίγο χλωμό φαίνεται. [Στο επόμενο θα δούμε τις αντιπολιτεύσεις Δήμων και Περιφερειών].

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επ. εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και Τ. Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Εκείνο το καλοκαίρι ο Κολοκοτρώνης βρίσκεται συνέχεια στην Αιγιάλεια γιατί στις άλλες περιοχές οι προσκυνημένοι όλο και πληθαίνουν, για αυτό κι όλο περισσότερο κινδυνεύει.

Το Τουρκοπροσκύνημα που ξεκίνησε πριν ένα χρόνο από τη Ρούμελη, τώρα έχει εξαπλωθεί στο Μοριά. Η Πάτρα με το Νενέκο έχει προσκυνήσει. Το ίδιο και πολλές γύρω περιοχές. Ο Μωριάς «τα ‘χει χαμένα».

Ο Κολοκοτρώνης φεύγει από τα Καλαβρυτοχώρια και κατεβαίνει για σιγουριά στην Αιγιάλεια, που δεν έχει προχωρήσει, τόσο πολύ, το «μίασμα του προσκυνήματος». Ο γέρος του Μοριά διάλεξε για τελευταίο, σίγουρο ταμπούρι, το χαμηλό βουνό, που είναι πάνω από το Αίγιο, και από τότε το βουνό πήρε το όνομα «Κολοκοτρώνης».

Από εκεί φρόντιζε την οργάνωση της αντίστασης. Με στήριξη και ουσιαστική βοήθεια των δύο Αιγιωτών στρατηγών, του Ανδρεά Λόντου και του Δημήτρη Μελετόπουλου, μέσα στο καλοκαίρι δόθηκαν δύο σημαντικές μάχες: Η μια έγινε ανεπιτυχώς, στις 17 Ιουλίου 1827 στον Άη –Γιάννη τον Τσετσεβό και η άλλη στις 27 Αυγούστου 1827 στην Καυκαριά, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη  Μελετόπουλο.

Εκείνο τον καιρό ο Κολοκοτρώνης είχε πέσει στη δυσμένεια της κυβέρνησης η οποία υποστήριζε και έστελνε εφόδια μόνο στον Ανδρέα Λόντο.

Αλλά και οι σχέσεις Κολοκοτρώνη.

 – Ανδρέα Λόντου και Μελετόπουλου –Λόντου, δεν ήσαν αρμονικές. Ο ένας «τρωγόταν» με τον άλλον.

 Αυτές οι διαμάχες στάθηκαν αφορμή να χαθεί η μάχη στον Άη –Γιάννη τον Τσετσεβό, γιατί ο Κολοκοτρώνης απαγόρευσε στον Λόντο, να τρέξει ως εκεί με τους εξακόσιους Βοστιτσάνους πολεμιστές του.

Ευτυχώς όμως που στάθηκε νικηφόρα η άλλη μεγάλη μάχη στην Καυκαριά, και έτσι με πρωτεργάτες πάλι τους Αιγιώτες πολεμιστές δόθηκε το μεγαλειώδες ιστορικό και ηρωικό επιστέγασμα της Εθνεγερσίας του Εικοσιένα.



Κατά τα τέλη Αυγούστου 1827, με ορμητήριο το «Στρατόπεδο Βοστίτσας», πολέμησαν επανειλημμένως οι Αιγιαλείας, μαζί με άλλους Μωραΐτες, εναντίον των  Τούρκων και των Τουρκοπροσκυνημένων. Αλλά σπουδαιότερη από αυτές τις μάχες είναι η Μάχη της Καυκαριάς.

Είναι μια νίκη των Ελλήνων που οφείλεται, κυρίως στον Αιγιώτη στρατηγό Δημήτρη Μελετόπουλο, τον αντίπαλο τότε, του Λόντου, ο οποίος Λόντος κατατρεγμένος από τον Κολοκοτρώνη, αναγκαζότανε να παίρνει τα παλληκάρια του και να πολεμάει στη Ρούμελη, δηλαδή έξω από τα «αμπελοχώραφα» του Κολοκοτρώνη!!!

Στις  26 και 27 Αυγούστου, αν και διηρημένος, εξαιτίας του Κολοκοτρώνη, ο στρατός της Βοστίτσας, αφού ο μισός τουλάχιστον αναγκαζότανε να πολεμάει μακριά από την Πελοπόννησο υπό την οδηγία του Λόντου, ο Μελετόπουλος κέρδισε τη μάχη της Καυκαριάς, περί της οποίας έγραψαν την άλλη μέρα, στις 28 Αυγούστου, ο Μελετόπουλος και οι άλλοι καπεταναίοι προς τον Αρχιστράτηγον Ριχ. Τσώρτς:

-«Αφ ον καιρόν ήλθον οι Άραβες εις Πελοπόννησον, τοιαύτην παρομίαν καταστροφήν εις καμμίαν (άλλην) μάχην δεν έπαθον οι εχθροί».

Η αναφορά αυτή είναι ανέκδοτη και αντίγραφό της βρίσκεται μέσα στην κόπια του Μελετόπουλου και είναι γραμμένη με το χέρι του ίδιου και φέρει τις υπογραφές και όλων των άλλων οπλαρχηγών: Δημήτρη Πλαπούτα, Ν. Πετμεζά, Χρ. Φωτομάρα, Γ. Ροδόπουλου (Βοστιτσάνου και αυτού γνωστού), Γ. Χελιώτη κλπ…

Πρωταγωνιστής όμως φαίνεται καθαρά ότι είναι ο Μελετόπουλος.

 Σε ένα άλλο απόσπασμα της αναφορά τους οι στρατηγοί της μάχης γράφουν:

 -«… Εις τας 26 του βαδίζοντος (μηνός Αυγούστου) το πρωί, οι εχθροί εσκήνωσαν πλησίον του στρατοπέδου μας, τέσσαρες  χιλιάδες πεντακόσιοι όντες  (ενώ οι Έλληνες ήσαν μόνο δύο χιλιάδες όπως  λέει ο Κολοκοτρώνης, στα απομνημονεύματά του).

Τότε, οι ανδρείοι Έλληνες ήρχισαν το πυρ κατ’ αυτών και εις το τέλος τους λιθοβολούν και με πέτρες εφόνευσαν αρκετούς. Μη υποφέροντες πλέον οι βάρβαροι την ανδρείαν των Ελλήνων μας, ετράπησαν εις δρομαίαν φυγήν και ως λέοντες οι ιδικοί μας επέπεσαν εις αυτούς φονεύοντας άρχι των ορίων των ταμπουρίων των…».

Αλλά και ο Σπηλιάδης ένας από τους γραμματικούς του Κολοκοτρώνη γράφει:

- «…Την 27 Αυγούστου 1827 κινούνται Τούρκοι τετρακισχίλιοι περίπου και πεντακόσιοι Έλληνες Τουρκοπροσκυνημένοι, υπό την οδηγίαν του Νενέκου, ενάντιον του Πλαπούτα, όστις ήτο τοποθετημένος εις Καυκαριάν, με χίλιους Καλαβρυτινούς υπό τον Ν. Πετμεζάν, τρακοσίους Βοστιτσάνους υπό τον Δ. Μελετόπουλον και άλλους…».

Τριακόσιοι λοιπόν ήσαν, τότε, στην Καυκαριά, οι Βοστιτσιάνοι.

Αλλά τριακόσιοι δεν είναι λίγοι. Είναι οι μισοί από τους μάχιμους. Εξακόσιους έβγαζε στρατιώτες η Αιγιάλεια. Τούτο προκύπτει και από την επίσημη κατάσταση του Υπουργείου Πολέμου.

Η συμμετοχή αυτή της Αιγιάλειας σε στρατό ήταν πολύ μεγαλύτερη σε αναλογία με την συμμετοχή των γειτονικών επαρχιών.

Γιατί, η Αιγιάλεια με τα 34 χωριά της και τους 6000μόνο κατοίκους της έδωσε στην Καυκαριά 300 στρατιώτες.

Η μάχη της Καυκαριάς θα είναι η τελευταία μεγάλη νίκη των Ελλήνων.

Ύστερα από λίγο, με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, τερματίστηκε ο Αγώνας. 

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η υπέροχη Εθνεγερσία των Ελλήνων, όπως άρχισε, στις 20 Μαρτίου του 1821  από το Αίγιο με τον Λόντο, έτσι και τελείωσε στις 27 Αυγούστου του 1827 με τον Μελετόπουλο, στην περιοχή μας με τη νικηφόρα μάχη της Καυκαριάς που είχε το γενικό πρόσταγμα ο δεύτερος Αιγιώτης στρατηγός, ο Δημήτρης Μελετόπουλος.

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επ. εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και Τ. Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Ήσαν οι συνταγματάρχες Γεώργιος Παπαδόπουλος και Νικόλαος Μακαρέζος επιτελικοί αξιωματικοί στο ΓΕΣ, στα χέρια των οποίων βρισκόταν τα σχεδία πολιτικής εκτροπής, με την ονομασία σχέδιο «Περικλής» που είχε εκπονήσει το ''βαθύ κράτος'' της δεξιάς για παν ενδεχόμενο και ο ταξίαρχος Στυλιανός Παττακός εκτελεστικός βραχίονας μιας και έλεγχε τα τανκς στο Γουδή.

Έχουν περάσει 53 χρόνια από τότε και τα περισσότερα ιστορικά ερωτήματα έχουν βρει τις απαντήσεις τους. Απομένουν μερικές μικρές ιστορίες και λεπτομέρειες που όμως ίσως άλλαζαν την ιστορία:

Ο Γ. Παπαδόπουλος από το Ελαιοχώριο Αχαΐας γιος δασκάλου [φανατικού οπαδού της Ε.Κ...] και σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες βαφτιστήρι του Γ. Παπανδρέου, πράκτορας της Ιντελιντζες Σέρβις στην κατοχή στην Πάτρα, μέλος των Ταγμάτων Ασφαλείας, γνωστός συνωμότης του Β' Γραφείου αντικατασκοπίας, της ΚΥΠ και του Πενταγώνου είχε στα χέρια του το απόρρητο σχέδιο «ΠΕΡΙΚΛΗΣ» μαζί με τον Μακαρέζο που ήταν επικεφαλής του ''ψυχολογικού πολέμου'' και ετοίμαζε την κοινή γνώμη για την προοπτική πραξικοπήματος. Δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να εφαρμόσουν τον «ΠΕΡΙΚΛΗ», με την πολύτιμη βοήθεια του Παττακού που κινητοποίησε τα τεθωρακισμένα...

Το εμπόδιο των στρατηγών που ετοίμαζαν δικό τους κίνημα με τον βασιλιά, το ξεπέρασαν παίρνοντας το ρίσκο να ξεγελάσουν τους νομιμόφρονες αξιωματικούς, ότι ο Κωνσταντίνος ήταν ενήμερος, ο οποίος κατάλαβε πολύ αργά ότι τελικά δεν έλεγχε τίποτα. Η τριανδρία προχώρησε μόνή της, δεν υπήρξε καμία σοβαρή αντίδραση και πολύ γρήγορα επιβλήθηκαν και εδραιώθηκαν...

Ένας άπειρος μονάρχης, μια άβουλη ανώτατη στρατιωτική ηγεσία και ένα απορρυθμισμένο κι άπνοο πολιτικό σύστημα υπέκυψαν πολύ γρήγορα. Η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, οι πράκτορες μάλλον της CIA είχαν κάποιες επαφές, σίγουρα πληροφορίες, δεν επενέβησαν όμως.

Κρίθηκε ότι κάτι τέτοιο θα βόλευε όλους μια και κίνδυνος για αυτούς ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου που θα έσπρωχνε τον ''Γέρο'' που θα σάρωνε στις εκλογές, προς τον αντιαμερικανισμό.

Οι Αμερικανοί αξιωματικοί της στρατιωτικής αποστολής έγιναν έτσι οι καλύτεροι συνήγοροι της Χουντικής κυβέρνησης. Ο σταθμάρχης Τζακ Μορι μόλις διάβασε το τηλεγράφημα που του έστειλε ο πρέσβης Φιλιπ Ταλμποτ με τίτλο ''ο βιασμός της Ελληνικής Δημοκρατίας'' σχολίασε: ''Και πως μπορείς να βιάσεις μια πόρνη;''... Τόσο απαξιωμένο ήταν το πολιτικό σύστημα. Οι ΗΠΑ πλήρωσαν αργότερα βέβαια το τίμημα της άκριτης στήριξης της δικτατορίας.

ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΧΑΝ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Ο Παπαδόπουλος αποδεδειγμένα ήταν ο οργανωτής του περίφημου σαμποτάζ στον Έβρο το 1965, με την βενζίνη στα στρατιωτικά οχήματα. Ο σάλος έφτασε στην Βουλή όπου ο υφυπουργός Άμυνας Μιχ. Παπακωνσταντίνου επέμενε ότι έπρεπε να αποστρατευτεί γιατί ήταν σαφές ότι ήταν ένας συνωμότης με ηγετικές φιλοδοξίες.

Ο Ηλίας Ηλιού της ΕΔΑ ζήτησε το ίδιο από το βήμα της Βουλής λέγοντας την ιστορική φράση: ''Αποστρατεύστε τον Παπαδόπουλο γιατί μια ημέρα θα μας δέσει''!.... Όπερ και εγένετο.

Ο Γ. Παπανδρέου όμως είχε αντίθετη άποψη. Όπως είπαμε το Ελαιοχώρι είναι κοντά στο Καλέντζι ο γέρο- Παπαδόπουλος οπαδός του γέρου, κουμπαριά, μέτρησαν περισσότερο και ο μικροκομματισμός επεκράτησε.

Ο Παπαδόπουλος γλύτωσε από την αποστρατεία, μυαλό βέβαια δεν έβαλε…Ο αείμνηστος Μιχάλης Παπακωνσταντίνου πολλά χρόνια μετά, σε μια τυχαία μεσημεριανή συνάντηση με δημοσιογράφους στο ξενοδοχείο ''Μεγάλη Βρεταννία'' μας είχε διηγηθεί ότι σε μια σύσκεψη για την τύχη του μετέπειτα δικτάτορα, ο Γ. Παπανδρέου δήχθηκε ένα τηλεφώνημα και ζήτησε από όλους να βγουν από το δωμάτιο.

Όταν επέστρεψαν τους ανακοίνωσε ότι δεν θα πειραχθεί ο Παπαδόπουλος. Χωρίς να έχει στοιχεία ο Παπακωνσταντίνου πίστευε ότι το τηλεφώνημα έγινε από το παλάτι. Βέβαια κανείς δεν μπορεί να μαντέψει τι μπορεί να γινόταν με τον αρχισυνωμότη εκτός
στρατεύματος, πάντως η αρχηγική του παρουσία θα αποδυνάμωνε την κίνηση, μπορεί και να την ανέβαλε.

Ένα άλλο περιστατικό ήταν ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα στις 20 Απριλίου στην σύζυγο του Λάζαρη υπασπιστή του Σπαντιδάκη αρχηγού του ΓΕΣ, που ένας άγνωστος προειδοποιούσε ότι την επομένη θα γινόταν πραξικόπημα.

Ειδοποιήθηκε ο επικεφαλής του Α2 Πανουργιάς οποίος κάτι είχε ακούσει περί Παττακού και τον κάλεσε αμέσως. Ο Παττακός του έδωσε τον λόγο της στρατιωτικής του τιμής ότι οι πληροφορίες δεν είχαν βάση ο Πανουργιάς τον πίστεψε και δεν δόθηκε συνέχεια. Το τρίτο περιστατικό έχει αποκαλύψει ο Μακαρέζος στον Α. Παπαχελά.

Ο ταγματάρχης Μάκης Αρναούτης στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου πήγε στο Α2 να μάθει τι ετοιμαζόταν γιατί είχε κάποιες πληροφορίες και κατά σύμπτωση στο γραφείο του αρμόδιου αξιωματικού υπήρχε η λίστα με τα ονόματα των αξιωματικών που θα συλλαμβάνοντο, μεταξύ των οποίων και το δικό του!....

Ο Κωνσταντίνος πολύ αργότερα δήλωσε ότι δεν ενημερώθηκε ποτέ για αυτό, ο Αρναούτης πέθανε πριν ρωτηθεί, ενώ ο Μακαρέζος είπε ότι μετά από αυτό επίσπευσαν το πραξικόπημα για να μην αποκαλυφθούν.

Τρεις μικρές λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να εξελιχτούν διαφορετικά. Όπως και η ιστορία της χώρας. Και κλείνω με μια άλλη λεπτομέρεια, που δείχνει τα βαθειά μεσάνυχτα που βρισκόταν η πολιτική ηγεσία, αλλά και ο τύπος της εποχής:

Στις 12 τα μεσάνυχτα τις 21ης Απριλίου που κυκλοφόρησαν οι πρωινές εφημερίδες στην Ομόνοια , το πρωτοσέλιδο της ''Αυγής'' επίσημου οργάνου της Αριστεράς έγραφε: ''Δεν υπάρχει καμία περίπτωση πραξικοπήματος''!... Τα τεθωρακισμένα την ίδια στιγμή ήσαν ήδη έξω από την Βουλή...

Όσον αφορά την ιδεολογία ή τις απόψεις για την μορφή του καθεστώτος που ήθελαν να εγκαθιδρύσουν οι συνταγματάρχες, μόνο ο Παπαδόπουλος εξέφρασε κάποια στίγματα αλλά και αυτά νεφελώδη.... Αφού εξασφάλισε την προσωπική του εξουσία έβαλε σε εφαρμογή ένα... φιλόδοξο πρόγραμμα ανανέωσης της χώρας.

Σύμφωνα με αυτό η Ελλάδα έπρεπε να εξαγνιστεί από την παρακμή της δύσης την οποία θεωρούσε υπεύθυνη για την εξάπλωση της αναρχίας στην Ελληνική κοινωνία, αλλά και απειλή για τα θεμέλια του ''ελληνοχριστιανικού πολιτισμού''.

Σύμφωνα με την αυτοσχέδια αυτή ουτοπία του Παπαδόπουλου οι κοινωνικές τάξεις θα καταργούνταν και γενική σύγκληση ως προς τα ζωτικά ζητήματα θα γινόταν με συστηματική κατάρτιση σε τομείς που θα κρίνονταν εθνωφελείς.

Η αλήθεια είναι ότι το σχέδιο ανέλαβαν να εφαρμόσουν νεαροί αξιωματικοί κυρίως λοχαγοί, που ήσαν παθιασμένοι με την ''επανάσταση'' και πίστευαν τις ουτοπίες του Παπαδόπουλου. Μετά από κάποιο διάστημα όμως και αφού το σλόγκαν ''Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών'' έγινε η κυρίαρχη ιδεολογία της Χούντας, τα πράγματα ατόνησαν, οι εσωτερικές ίντριγκες υπερίσχυσαν και το ιδεολόγημα πήγε περίπατο.

Όπως μου είχε εκμυστηρευτεί κορυφαίος παράγοντος της δικτατορίας το 1970 ''από τότε που ο Γιώργης, κατέβηκε από το τζιπ και μπήκε στην προεδρική Μερσεντές, τέλειωσε και η επανάσταση''.

Ο δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης σε ένα βιβλίο που έβγαλε στην μεταπολίτευση με τίτλο ''2650 μερόνυχτα συνωμοσίας'' περιγράφει με λεπτομέρειες τις εσωτερικές κόντρες του ''επαναστατικού συμβουλίου'' και των σκληρών αξιωματικών, που πολλές φορές έφταναν στα όρια του γελοίου.

Η τελευταία πράξη του Παπαδόπουλου να μεταβιβάσει κάποιες αρμοδιότητες σε μια μεταβατική κυβέρνηση πολιτικών με επικεφαλής τον Μαρκεζίνη προκάλεσε την οργή του Ιωαννίδη ισχυρού παρασκηνιακού άνδρα της στρατιωτικής αστυνομίας που τον ανέτρεψε και έδωσε τέλος στην εξουσία του.

Ο ίδιος ο Μαρκεζίνης άλλωστε όταν δέχθηκε να γίνει πρωθυπουργός, δήλωσε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, γυρίζοντας από την Γενεύη που είχε πάει για να δει την κόρη του, μια ημέρα πριν ορκιστεί: ''Μετα από μένα ο Καντάφι'' υπονοώντας ότι αν δεν κατορθώσει να πολιτικοποιήσει το καθεστώς από μέσα, το επόμενο βήμα θα ήταν μια προσωπική δικτατορία τύπου Λιβύης...

Όλη η επταετία ήταν μια κακή παρένθεση της νεώτερης πολιτικής ιστορίας που απάλλαξε την δεξιά από τους σκληρούς εμφυλιακούς ιδεολόγους και από την άλλη ξανάφερε την αριστερά στο προσκήνιο ως ''δοκιμαζόμενη'' προοδευτική δύναμη, με τις γνωστές μεταπολιτευτικές ακρότητες των ''επαναστατημένων νιάτων''.

Η Ελλάδα όμως δεν έφταιγε σε τίποτα να πάει τόσα χρόνια πίσω και να παλεύει ακόμα να ξεπεράσει τα δεινά μιας ''αστείας δικτατορίας'' που η ιδεολογία της ήταν μια καφενειακού τύπου συζήτηση στο Ελαιοχώριο Αχαΐας!...

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επ. εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και Τ. Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Χωρίς ιδιαίτερη αιτία για όλα αυτά.

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Το μόνο πράγμα Εγγλέζικης προέλευσης που αποδέχθηκα αμέσως και το τηρώ μέχρι σήμερα, ήταν η μουσική και ειδικά τα δύο μυθικά συγκροτήματα που σημάδεψαν όχι μόνο την ευρωπαϊκή μουσική αλλά και την κοινωνία, από την δεκαετία του ‘60 μέχρι σήμερα: οι Μπητλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς!

Εκεί όπως που κατέταξα τους Εγγλέζους στη «μαύρη λίστα», σαν λαό, σαν έθνος, ή μάλλον σαν αυτοκρατορία ήταν όταν άρχισα να ερευνώ τα γεγονότα του 1940-44 στην Αιγιάλεια και έπεσα πάνω σε όλες τις ίντριγκες και τις παγίδες που μας είχαν στήσει και που δυστυχώς πέσαμε μέσα.

Όλοι, οι δεδηλωμένοι αντίπαλοι τους, οι φίλοι τους, αλλά και οι συνεργάτες τους….

Τότε ήταν που αναγκαστικά πήγα για πρώτη φορά στο Λονδίνο για συνάντηση με Βρετανούς ιστορικούς και δημοσιογράφους που ερευνούσαν τα ίδια θέματα για ανταλλαγή και διασταύρωση στοιχείων. Ήδη ήξεραν τα δικά μου δημοσιεύματα για την πολιτική τους πρακτική στη χώρα μας, για το σατανικό τους «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοσαν με μεγάλη επιτυχία και με αντιμετώπισαν με το γνωστό τους τρόπο, τηρώντας «αποστάσεις ασφαλείας», πολύ φλέγμα και την απερίγραπτη ειρωνεία τους. Βέβαια «κουφάθηκαν» όταν τους απέδειξα ότι όλα όσα έγραφα προέκυπταν από έρευνα και συνεντεύξεις από δικούς τους συνεργάτες, Έλληνες δηλαδή που είχαν πιστέψει στους πράκτορές τους και συνεργάστηκαν μαζί τους, πιστεύοντας ότι έτσι θα βοηθούσαν στην απελευθέρωση της πατρίδας τους…

Όταν κατάλαβαν όμως που το πήγαιναν οι Εγγλέζοι ήταν πλέον αργά, το κακό είχε γίνει ο ελληνικός λαός είχε διχαστεί…

Αυτά τα «μαρτυρικά μνημόνια» των επιζώντων που πρόλαβα να πάρω, ανατρέπουν όλη την Εγγλέζικη προσπάθεια να περάσουν την δική τους εκδοχή, πράγμα που τους κάνει έξαλλους…

Θυμήθηκα τις παλιές ιστορίες με τους Εγγλέζους και τη συμπεριφορά τους μετά την αναζωπύρωση για μια φορά ακόμα του θέματος των μαρμάρων του Παρθενώνα και τις δηλώσεις που προηγήθηκαν ή ακολούθησαν.

Αυτή τη φορά οι Εγγλέζοι βρέθηκαν «στριμωγμένοι στο καναβάτσο» τα έχασαν και δεν ξέρουν τι να πουν (ίσως είναι και το ζόρι που τραβάνε με το BREXIT).

Καλύτερη απόδειξη της κλοπής από την αναπαράσταση της ζωοφόρου του Παρθενώνα και τα αντίγραφα των κλεμμένων που βρίσκονται πλέον στο μουσείο της Ακροπόλεως δεν υπάρχει…

Ο μεγαλύτερος γλύπτης όλων των εποχών, δημιουργός της ζωοφόρου του ναού της Αθηνάς και πιθανόν των γλυπτών της Ολυμπίας ο Φειδίας, γίνεται αντικείμενο αρπαγής όχι πια από τους Τούρκους ή τους αναρίθμητους κατακτητές που λήστευαν κατά διαστήματα την πόλη των Αθηνών, αλλά από τους ισχυρούς Ευρωπαίους της εποχής που ήδη είχαν μεταφέρει στις χώρες τους δείγματα πανάρχαιων πολιτισμών. Πως δικαιολογείται σήμερα αυτή η αδιανόητη λεηλασία;

Και δεν είναι μόνο αυτά, ότι άρπαξε δηλαδή ο Έλγιν: Δεν υπάρχει γωνιά του πλανήτη που να μην έχει δείγματα, συλλογές ή και ολόκληρα μουσεία τα οποία να μην προέρχονται από την αρχαία ελληνική γλυπτική.

Σκόρπια μάρμαρα σε χωράφια, οικοδομικό υλικό για σπίτια και εκκλησίες, ασβέστες και καμίνια… εκεί που χωνεύτηκε η μεγαλειώδης δημιουργία του ελληνικού πλούτου.

Από το Βυζάντιο ακόμα η λεηλασία είναι έντονη σε ότι αφορά την αρχαία θρησκεία του δωδεκάθεου και οτιδήποτε θυμίζει Αρχαία Ελλάδα.

Για χίλια πεντακόσια χρόνια η Μικρά Ασία και ο ελλαδικός χώρος ήταν ένα τεράστιο ξέφραγο αμπέλι, όπου ο καθένας άρπαζε οτιδήποτε του άρεσε.

Πριν και μετά την Αναγέννηση τα ευρωπαϊκά κράτη συναλλάσσονται με τους Τούρκους και αρπάζουν οτιδήποτε θα ήταν χρήσιμο στα μελλοντικά μουσεία τους.

Καραβιές με αρχαία αριστουργήματα βυθίζονται στα νερά του Αιγαίου παρασύροντας στο βυθό την κλεμμένη πραμάτεια τους. Ο Δίας των Αντικυθήρων, οι πολεμιστές του Ριάτσε είναι μερικά δείγματα λεηλασίας. Πολλά από αυτά φτάνουν στον προορισμό τους και στολίζουν πλατείες και μουσεία της Ευρώπης.

Τα 4 άλογα στον Άγιο Μάρκο της Βενετίας, η Νίκη της Σαμοθράκης, η Αφροδίτη της Μύλου είναι δείγματα μιας αναίσχυντης αρπαγής. Εφοδιασμένοι οι πράκτορες των ξένων χωρών με τούρκικα φιρμάνια, ξηλώνουν, αρπάζουν, καταστρέφουν και μεταφέρουν.

Η Ελλάς διαλυμένη, απρόσωπη και σκλαβωμένη κάτω από την πιο βάρβαρη, απολίτιστη και μακραίωνη κατοχή που γνώρισε ποτέ, αγνοεί την Ιστορία της και τη γλώσσα της. Η Ακρόπολη μεταβάλλεται άλλοτε σε τουρκοχώρι με το τζαμί του και άλλοτε σε ελληνοχώρι με την εκκλησία του.

Τινάζεται στον αέρα στη διάρκεια της πολιορκίας και καθημερινά καταστρέφεται, τεμαχίζεται και διαρπάζεται. Σαν από θαύμα μένει ζωντανή, φορτωμένη επί 2.500 χρόνια με ότι λαμπρότερο άφησε ο ελληνικός πολιτισμός.

Ας γυρίσουμε όλως πάλι στο θέμα του μουσείου και τους Εγγλέζους:

Ένα ακόμα Μνημείο αλαζονείας και ειρωνείας αποτελεί η επίσημη δήλωση των Άγγλων ότι δέχονται τάχα ευχαρίστως να μας δανείσουν τα κλεμμένα μάρμαρα, αρκεί να υπογράψουμε ένα χαρτί που να λέει ότι αυτοί είναι οι ιδιοκτήτες τους…

Θα μπορούσαμε να το κάνουμε και να μην τα επιστρέψουμε.

Δηλαδή να τα κλέβαμε και εμείς, όπως ο δικός τους τυχοδιώκτης Έλγιν ….

Όμως δεν πρόκειται να το κάνουμε γιατί θα γίνουμε ίσα και όμοια με αυτούς. Και βέβαια η χώρα που γέννησε τα μάρμαρα του Παρθενώνα δεν κατοικείται ούτε από κλέφτες ούτε από αποικιοκράτες …

Άλλωστε, οι Άγγλοι έχουν και τα δικά τους μουσεία για να επιδεικνύουν στους τουρίστες τους, όπως το Μουσείο της Μαντάμ Τυσώ με τα … κέρινα ομοιώματα! Ας περιοριστούν σε αυτά και ας επιστρέψουν τα μάρμαρα από εκεί που τα έκλεψαν. Εκεί που δημιουργήθηκαν και που πρέπει να παραμείνουν στους αιώνες τους άπαντες !…

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

«Όσοι ακούνε τον ιερό ποταμό, τον επιθυμούν, τον βλέπουν, τον αγγίζουν, τον υμνούν και λούζονται σε αυτόν, εξαγνίζονται αμέσως, γνωρίζοντας την τελειωτική απελευθέρωση. Ακόμα και εκείνοι που ζουν μακριά του, με απλή επίκληση του ονόματός του απαλλάσσονται από τις αμαρτίες που έχουν διαπράξει στην διάρκεια των τριών προηγούμενων υπάρξεων…»

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Το Βαρανάσι είναι η ιερή πόλη των Ινδουϊστών, η αρχαιότερη πόλη της Ινδίας, η πόλη με τους 1600 ναούς που κατοικείται συνεχώς από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα (η παλαιά του ονομασία ήταν Μπεναρές).

Ο πλούτος του Βαρανάσι και η θρησκευτική του σημασία συνδέονται με την επιβίωση της πόλης, παρά την παρέλαση διαφόρων κατακτητών που πέρασαν από εκεί (κυρίως μουσουλμάνων) , επιβίωση που οι Ινδουιστές αποδίδουν στα ιερά νερά του Γάγγη, του ιερού ποταμού της Ινδίας που πηγάζει από τα Ιμαλάια και τα νερά του περιέχουν 100 διαφορετικά μέταλλα.

Στην εύφορη περιοχή της Δυτικής όχθης του Γάγγη που βρίσκεται η πόλη, καλλιεργούνται ζαχαροκάλαμα και δημητριακά ενώ η πόλη είναι διεθνώς γνωστή για τα μεταξένια υφάσματα και υφαντά, που στολίζονται με λεπτά νήματα από χρυσό και ασήμι, αλλά και για το ξύλινα χειροτεχνήματα, το επεξεργασμένο ελεφαντόδοντο και τα βραχιόλια από φυσικό γυαλί.

Κάθε μέρα, όλο το χρόνο στο Βαρανάσι συρρέουν ανυπολόγιστα πλήθη από όλη την απέραντη Ινδία, κάθε φύλου και κάθε ηλικίας, κάθε κάστας.

Το όνειρο κάθε Ινδουιστή είναι να πλυθεί έστω και μια φορά στη ζωή του στο Γάγγη και αποτελεί θεία τύχη να πεθάνει στο Βαρανάσι αφού θα πάει κατευθείαν στον παράδεισο… 25 ολόκληρους αιώνες το Βαρανάσι είναι το θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Ινδίας, από εκεί (την περιοχή Σαρνάθ) ξεκίνησε την διδασκαλία του ο Βούδας, εκεί υπάρχει το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Ινδίας ειδικευμένο στις σανσκριτικές σπουδές, εκεί υπάρχει διάχυτη η κουλτούρα της Ανατολής.

Κάθε μέρα, πάντα το χάραμα, στα παμβρώμικα, πλην ιερά , νερά του Γάγγη, μπροστά στα ογκώδη ιστορικά κτήρια του Βαρανάσι (τα περισσότερα δωρεές πλουσίων Ινδών στο ιερό ποτάμι ), ένα πολύχρωμο πλήθος περιμένει να βρει ένα τετραγωνικό μέτρο ελεύθερο για να μπει το ιερό ποτάμι, να λουστεί, να πιεί νερό, να απαλλαγεί από όλες τις αμαρτίες της προηγούμενης ζωή του…

Ένα θέμα φανταστικό, εξωπραγματικό για εμάς τους Ευρωπαίους, δυνατό υποβλητικό, ανεπανάληπτο… αλλά συνάμα ανεξήγητο: Πως είναι δυνατό κανένας να μην παθαίνει τίποτα από τα βρώμικα νερά του ποταμού, στον οποίο φαίνονται να επιπλέουν νεκρές αγελάδες και δεκάδες άλλα ζώα, άρρωστοι από ανίατες ασθένειες, ετοιμοθάνατοι που μπορεί να πεθάνουν εκεί και τόνοι λάσπης που κατεβάζει ο ποταμός από τις κατολισθήσεις των Ιμαλάιων…

Η εξήγηση που μπορεί να δώσει ένας δυτικός, που έζησε από κοντά όλο αυτό το πράγμα, είναι μόνο αυτή που δίνει η Βραχμαπουράνα το πανάρχαιο ινδικό κείμενο των Ινδών, που είναι εξόχως αποκαλυπτική…

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Τα αίτια αυτής της σύγκρουσης, οι άνθρωποι που τη δημιούργησαν, οι τακτικές που ακολούθησαν, οι εμπλεκόμενοι, τα ανεξίτηλα σημάδια και οι πληγές που άφησε πίσω της έχουν αναλυθεί  από δεκάδες ιστορικούς με ρίζες και στα δύο στρατόπεδα, σε διεθνή συνέδρια - ημερίδες  και τελευταία από επιστημονικές ιστορικές έρευνες  που ερμήνευσαν τον Ελληνικό Εμφύλιο όχι σαν ντέρμπυ ανάμεσα σε δύο πολιτικές παρατάξεις, αλλά ως μια τεράστια ανθρώπινη τραγωδία, από την οποία οι νέες γενιές είχαμε πολλά να διδαχθούμε.

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Ο ίδιος ο Ελληνικός λαός μάλιστα μετά το 1950, δείχνοντας μια απίστευτη ωριμότητα άφησε πίσω του τα εμφύλια πάθη και ρίχθηκε με τα μούτρα στην ανοικοδόμηση της ρημαγμένης χώρας, παρά τις βλακώδεις αποφάσεις της «νικήτριας» δεξιάς να συνεχίσει τις διώξεις σε μια ηλίθια ρεβανσιστική πολιτική…

Ο εμφυλιοπολεμικός λόγος επανήλθε στο προσκήνιο  τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, μέσα από την αναζωογονημένη αριστερά, τα «αντάρτικα», τις κορόνες περί «ένοπλης επανάστασης»,  άλλων ευτράπελων που μόνο για  γέλια ήταν… και ξεφούμησε   μετά  την «ενηλικίωση των επαναστατημένων νιάτων»!...

Η οικονομική κρίση του 2009 όμως ξανάφερε δυναμικά στο Ελληνικό  λεξιλόγιο τον εμφύλιο . Αυτή τη φορά όμως για να επιβεβαιώσει την ρήση ότι «η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο σαν φάρσα» !...

Και την επαναφορά έκαναν οι «αγανακτισμένοι» του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της «Χρυσής Αυγής», που χρησιμοποίησαν  πύρινα εμφυλιοπολεμικά συνθήματα, για να απαξιώσουν ηθικά τις φιλελεύθερες δυνάμεις, δηλητηριάζοντας το πολιτικό περιβάλλον και δημιουργώντας μια τοξική πολιτική ατμόσφαιρα, η οποία όχι μόνο εξέθρεψε αλλά και «νομιμοποίησε» ηθικά και πολιτικά φαινόμενα ατομικής βίας, επιθέσεις ακροαριστερών ομάδων κατά της αστυνομίας, προπηλακισμούς «μνημονιακών» πολιτικών και πανεπιστημιακών κ.α..

Στις πλατείες των «αγανακτισμένων» συναγελάστηκαν η άκρα Αριστερά  και Δεξιά και επήλθε η ώσμωση των δύο χώρων που έμελλε να συγκυβερνήσουν για 4 χρόνια την χώρα.

Η πολιτική της Γερμανίας στο Ελληνικό ζήτημα θεωρήθηκε νέα κατοχή, με διορισμένους γκαουλάιτερ η Τρόικα έπαιζε το ρόλο των άλλοτε κατοχικών δυνάμεων, ενώ η πάλη κατά των μνημονίων μετατράπηκε σε νέο… απελευθερωτικό αγώνα του «αλύγιστου Ελληνικού» λαού με την   αριστερά πρωτοπόρα  και τον ΣΥΡΙΖΑ  επικεφαλής ενός νέου ΕΑΜ !...

Οι μνημονιακοί έγιναν οι νέοι «δοσίλογοι» οι «Τσολάκογλου» και οι «Ταγματασφαλήτες» … Το σχέδιο των σκοτεινών εγκεφάλων της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ έπιασε.

Το κλίμα πόλωσης και φανατισμού του 1940 αναβίωσε όπως στην Κατοχή που δεν είχε άλλη δυνατότητα κανείς από το να είναι πατριώτης ή προδότης και μετατράπηκε στο «ή με εμάς, ή με αυτούς»!...

Το φαιδρό της Ιστορίας είναι ότι κανείς δεν τα πίστευε ούτε ήταν διατεθειμένος  να πάρει τα όπλα και να …βγει στο βουνό, πράγμα που αποδείχθηκε περίτρανα όταν ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνώντας με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, αποδέχθηκαν πλήρως εφάρμοσαν και επαύξησαν τα μισητά μνημόνια !...

Ήταν απλά ένα επιτελικό σχέδιο αριστερών εγκεφάλων να ξυπνήσουν μνήμες να πολώσουν και να ξαναβρεθούν στο προσκήνιο.

Και τα κατάφεραν, με αποτέλεσμα να ξαναφέρουν την χώρα στα πρόθυρα μιας νέας χρεοκοπίας!...

Το ερώτημα λοιπόν που ξαναμπαίνει 70 χρόνια μετά την λήξη του ένοπλου εμφυλίου και την επιθετική επανεμφάνιση στο πολιτικό λεξιλόγιο της κρίσης, οφείλεται στο ότι η περίοδος αυτή της Ιστορίας μας άφησε πίσω της ένα βαθύ και ανεξίτηλο τραύμα που δεν λέει να ξεφτίσει και αναζωπυρώνεται όταν υποδαυλιστεί;…

Η απάντηση δεν είναι εύκολ ! Τουλάχιστον επιστημονικά. Μερικοί μελετητές του φαινομένου συμφωνούν ότι ένα τόσο δραματικό  γεγονός αποκτά «νοηματικές διαστάσεις με διαγενεακή αναφορά».

Γίνεται δηλαδή, συλλογική εμπειρία και στις επόμενες γενιές, ένα «πολιτισμικό τραύμα»… Είναι όπως μου έλεγε ο αείμνηστος Ρένος Αποστολίδης  «υποβόσκων κίνδυνος, κάτω και από την καθημερινότητά μας».

Άλλοι λένε ότι είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα πολιτισμικό τραύμα από την περιέργεια ή ακόμα και την γοητεία που ασκεί στους νεώτερους μια σκοτεινή πτυχή του παρελθόντος, μαζί με ρεβανσιστικές τάσεις  που υπάρχουν σε απογόνους αριστερών συμμετεχόντων στην σύγκρουση, που ξαφνικά η εργαλειοποίηση της Ιστορίας, όπως έκανε   ο ΣΥΡΙΖΑ ξυπνάει μνήμες για «ρεβάνς»,   αποδίδοντας πρόσκαιρους πολιτικούς καρπούς.

Ίσως, 70 χρόνια μετά, με δύο «αναζωπυρώσεις», είναι ευκαιρία ο καθένας από μόνος του να δώσει μια απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα,  βλέποντας  τον εμφύλιο ΜΟΝΟ σαν μια φρικτή ιστορική στιγμή της Ιστορίας μας, εκεί δηλαδή  που έπρεπε από χρόνια να τον  έχουμε κατατάξει!...

* Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Του εξήγησα και με την ευκαιρία σκέφθηκα την ιστορία αυτού του κεντρικού δρόμου (αρχίζει από την Μητροπόλεως και καταλήγει στη Ρ. Φεραίου) και ποιος ήταν ο άνθρωπος από τον οποίο πήρε το όνομά του.

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Ο Αράτος λοιπόν υπήρξε μια εξέχουσα προσωπικότητα της Αχαϊκής Συμπολιτείας από τους μεγαλύτερους πολιτικούς άνδρες της Ελληνιστικής περιόδου, άριστος διπλωμάτης και αρχηγός για 25 χρόνια της Αχαϊκής Συμπολιτείας.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Δήμος Αιγίου, πριν πολλά χρόνια, τον τίμησε αφιερώνοντας του ένα κεντρικό δρόμο της πόλης. Γεννήθηκε το 276π.Χ. στη Σικυώνα, γιος του αρχηγού των Δημοκρατικών Κλεινία και της Αριστοδάμας. Όταν ήταν 7 χρονών ο πατέρας του δολοφονήθηκε και ο Άρατος βρήκε καταφύγιο στο θείο του Προφάντου στο Άργος. Η τραυματική αυτή εμπειρία ήταν η αιτία του μίσους του για τους τυράννους και τα τυραννικά καθεστώτα που αφθονούσαν τότε στην Ελλάδα…

Σε ηλικία 20 χρονών μαζεύει όλους τους εξόριστους δημοκρατικούς από την Σικυώνα και με «επιχείρηση κομάντο» πηδάνε από τα τείχη και καταλαμβάνουν την πόλη.

Ο τύραννος Νικοκλής, που ήταν προστατευόμενος του Βασιλιά Αντίγονου της Μακεδονίας αναγκάστηκε να φύγει και ο Άρατος επανιδρύει την Δημοκρατία, επαναφέρει τους εξόριστους και τους επιστρέφει την περιουσία τους, κάνοντας ταυτόχρονα τη Σικυώνα μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας.

Το 245 π.Χ. εξελέγη για πρώτη φορά στρατηγός, και για πολλά χρόνια κανόνιζε την πορεία της Συμπολιτείας. Σαν διπλωμάτης ήταν πολύ ικανός. Αλλά σαν στρατηγός ήταν μέτριος.

Το 243 π.Χ. ο Άρατος χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική με την οποία απελευθέρωσε την Σικυώνα, κατέλαβε την Ακροκόρινθο και ελευθέρωσε την Κόρινθο από τον Αντίγονο και την Μακεδονική ηγεμονία. Η Κόρινθος, τα Μέγαρα, η Επίδαυρος, η Τροιζήνα αποσπάστηκαν από τον Αντίγονο και έγιναν μέλη της Αχαϊκής Συμπολιτείας που διπλασιάστηκε σε έκταση και πληθυσμό.

Μέσα στα σχέδια του Αρατου ήταν και η απελευθέρωση του Άργους από τους τυράννους του, Αριστόμαχο και Αρίστιππο, αλλά οι προσπάθειες του απέτυχαν. Κατόρθωσε όμως να καταλάβει τις Κλωνεές και την Ηραία.

Το 241 π.Χ. νίκησε την γειτονική πόλη της Πελλήνης. Με την Αιτωλία ως σύμμαχό του (239π.Χ.)επιτέθηκε στο Άργος το οποίο δέκα χρόνια αργότερα (229π.Χ.) κατάφερε να το φέρει στην Αχαϊκή Συμπολιτεία. Τον ίδιο χρόνο βοήθησε τους Αθηναίους να διώξουν από την πόλη τους Μακεδόνες.

Το 228π.Χ. ήταν η χρονιά που η Αχαϊκή Συμπολιτεία έφθασε στο απόγειο της ακμής της. Η συνεχώς αυξανόμενη δύναμη της Συμπολιτείας δημιούργησε τις ανησυχίες της Σπάρτης, η οποία συμμάχησε με την αντίπαλο των Αχαιών, Αιτωλική Συμπολιτεία . έτσι ο βασιλιάς της Σπάρτης Κλεομένης Γ΄ ήρθε σε ανοιχτή ρήξη με τους Αχαιούς, έκανε εκστρατεία στην Αρκαδία και κατέλαβε την Μαντινεία, την Τεγέα και τον Ορχομενό.

Ο Άρατος επειδή έβλεπε ότι χάρη στις μεταρρυθμίσεις του Κλεομένη η Σπάρτη γινόταν ολοένα και ισχυρότερη ζήτησε τη βοήθεια του Αντίγονου Δώσονος βασιλιά της Μακεδονίας. Σε αντάλλαγμα οι Αχαιοί προσέφεραν στον Αντίγονο την Ακροκόρινθο. Έτσι ο Άρατος με δική του πρωτοβουλία ξαναέφερε στην Πελοπόννησο τους Μακεδόνες, που ο ίδιος λίγα χρόνια πριν είχε διώξει…

Ο Αντίγονος κατέβηκε αμέσως στην Πελοπόννησο και ξαναπήρε από τους Σπαρτιάτες πολλές πόλεις των Αχαιών. Ξαναΐδρυσε την Κορινθιακή ή Ελληνική συμμαχία την οποία αποτέλεσαν όχι μόνον πόλεις αλλά και «κοινά» και αναγνωρίστηκε αρχηγός της Συμμαχίας, στην οποία έπαιρνε μέρος όλη η Ελλάδα.

Το 223π.Χ. ο Αντίγονος νικήθηκε από τον Κλεομένη στο Λέχαιο. Την επόμενη χρονιά ξεσηκώθηκε το Άργος με προτροπή του Άρατου και αυτό ανάγκασε τον Κλεομένη να επιστρέψει στην Σπάρτη.

Ο Αντίγονος εκμεταλλεύτηκε την απουσία του Κλεομένη και κατέλαβε στρατηγικές θέσεις και το 222π.Χ. νίκησε μαζί με τους Αχαιούς τους Σπαρτιάτες στη μάχη της Σελλασίας και προχώρησε κατά της Σπάρτης την οποία και ενσωμάτωσε στη Συμπολιτεία.

Ακολούθησε ο συμμαχικός πόλεμος (220-217 π.Χ.) ανάμεσα σε Αχαιούς και Αιτωλούς, όπου ο Άρατος ζήτησε βοήθεια από τους Μακεδόνες οι οποίοι κατέβηκαν με επικεφαλής τον Φίλιππο Ε΄ λεηλάτησαν την Αιτωλία, αλλά τελικά τα βρήκαν μαζί τους και έκαναν συμμαχία με τελικό σκοπό να καταλάβουν όλη την Πελοπόννησο.

Στο σχέδιο αντέδρασε ο Άρατος και για αυτό ο Φίλιππός τον δολοφόνησε το 213 π.Χ. μαζί με τον γιό του, βάζοντας τέλος στη δημοκρατική διακυβέρνηση της Πελοποννήσου και την προσήλωσή του σε αρχές που υπηρέτησε σε όλη του την ζωή.

Μεγάλο του λάθος, η εμπιστοσύνη που έδειξε στους Μακεδόνες τους οποίους έφερε στην Πελοπόννησο για να τον βοηθήσουν, ενώ τους είχε διώξει, με αποτέλεσμα να τους ανοίξει την όρεξη να γίνουν κύριοι της περιοχής και το κυριότερο να τον δολοφονήσουν εν ψυχρώ για να τον βγάλουν από τη μέση.

Αυτή είναι, εν συντομία η ιστορία του Άρατου που κέρδισε την εκτίμηση και την τιμή της πόλης μας και της ιστορίας. Ευκαιρία να θυμηθούμε και τι γινόταν τότε στην περιοχή μας και να το συγκρίνουμε με τα σημερινά δεδομένα στην παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα. Έχει, πράγματι ενδιαφέρον…

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Με ένα λιμάνι κολοσσό δίπλα όπως της Πάτρας, με τον Αστακό απέναντι και με το μεγάλο πρόβλημα της δυσκολίας λόγω των αναταράξεων που προκαλεί η διέλευση μεγάλων πλοίων από τον Κορινθιακό (δημιουργία… τσουνάμι), επαναφέρω την παλιά μου πρόταση για το πάλαι ποτέ πολυσύχναστο λόγω σταφίδας και νυν ήρεμου λιμανιού της όμορφης και ιστορικής πόλης του Αιγίου που συνδέεται και με το νέο χαρακτήρα που πρέπει να πάρει η Αιγιάλεια, συμβατό και με την αναπτυξιακή πολιτική της Νέας Κυβέρνησης της Ν.Δ.:

Του Φάνη Ζουρόπουλου*

Επιβεβαιώθηκαν απόλυτα οι απόψεις μου πριν χρόνια, όταν δρομολογούντο οι διαδικασίες κατασκευής του λιμανιού, που έλεγα ότι η λύση για το Αίγιο είναι η κατασκευή μιας τεράστιας Μαρίνας, διεθνών προδιαγραφών που να αρχίζει από τον Μεγανίτη και να φθάνει μέχρι την Αλυκή, που θα άλλαζε τελείως την παραλιακή ζώνη του Αιγίου και συγχρόνως θα έδινε οικονομική ανάσα σε όλη την περιοχή!

Το Αίγιο χρειαζόταν εμπορικό λιμάνι όταν η χαρτοποιία φόρτωνε καραβιές χαρτιού ή έφερνε χαρτόμαζα και όταν η Αιγιάλεια εξήγαγε χιλιάδες τόνους σταφίδα στη Μεγάλη Βρετανία, δύο πηγές που έδιναν εκατομμύρια στην τοπική κοινωνία και κρατούσαν ψηλά το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων. Τώρα και τα δύο αυτά οικονομικά στηρίγματα έχουν εκλείψει, η σταφίδα εξάγεται σε άλλες αγορές και άλλον τρόπο και η Χαρτοποιία έχει βάλει λουκέτο εδώ και δεκαετίες.

Ο όρμος του Αιγίου είναι ιδανικός για ελλιμενισμό σκαφών αναψυχής, η παραλιακή ζώνη έχει ήδη γεμίσει- και χωράει και άλλα - καταστήματα πώλησης και τροφοδοσίας για τα σκάφη, η απόσταση από τους κυριότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας (Δελφούς, Ολυμπία, Επίδαυρος) είναι σχεδόν η ίδια και καλύπτεται με μια ημερήσια εκδρομή, το χιονοδρομικό του Χελμού είναι δίπλα μας, η ορεινή ενδοχώρα επίσης, δεξιά και αριστερά απλώνονται θαυμάσιες παραλίες για κολύμπι (Λόγγος, Άκολη, Σελιανίτικα, Νικολέικα, Ροδιά, Διακοπτό, Ακράτα), η Αθήνα απέχει μόνο 1½ ώρα. Μπορείς να έχεις το σκάφο σου εδώ και κάθε Σαββατοκύριακο να έρχεσαι, ενώ το Ιόνιο και η Ιταλία μπορούν να έχουν επίσης την μαρίνα του Αίγιου μόνιμο αγκυροβόλι…

Αντί αυτού τι κάναμε; Ένα λιμάνι που στοίχισε εκατομμύρια, χωρίς business plan, χωρίς καμία προοπτική επιβατικής κίνησης (λόγω Πάτρας, Κυλήνης, Αστακού), χωρίς να έχει εκδηλωθεί κανένα ενδιαφέρον για εισαγωγή –εξαγωγή εμπορευμάτων… Ούτε καν μελέτη του Αρχηγείου του Λιμενικού σώματος δεν έλαβε κανείς υπ’ όψιν του, ότι δηλαδή στον Κορινθιακό δεν μπορεί κανένα σκάφος να πλέει με ταχύτητα πάνω από 8 μίλια, γιατί τα κύματα που χτυπάνε τις παραλίες είναι επικίνδυνα (έχουμε πολλά περιστατικά τέτοιων τεχνικών τσουνάμι…).

Με την κατασκευή της τεράστιας μαρίνας θα άλλαζε και όλος ο χαρακτήρας της Αιγιάλειας που θα γινόταν αγροτουριστικός με παροχή υπηρεσιών και παραγωγή αγροτικών προϊόντων για τοπική κυρίως κατανάλωση… Η βιομηχανική εποχή τέλειωσε, πρέπει να μπούμε στην νέα, εκμεταλλευόμενοι τις σημερινές πανευρωπαϊκές αλλαγές.

Μια Δημοτική Αρχή που θα έκανε πράξη ένα τέτοιο όραμα είναι σίγουρο ότι θα έβαζε τα θεμέλια για την νέα εποχή της Αιγιάλειας. Αντί γι’ αυτό κάναμε ακόμα μια τρύπα στα νερά του Κορινθιακού…

Αντί να μετατρέψουμε την παραλία σε νέο Σαν Τροπέζ της Μεσογείου, την κάναμε ένα ακόμα καταφύγιο για τους γλάρους (που λένε και οι οικολόγοι…): χωρίς πρόγραμμα, χωρίς πλάνο, χωρίς ιεράρχηση, χωρίς προοπτική, χωρίς όραμα. Με λίγα λόγια έτσι για πλάκα!...

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι τ. πρόεδρος της Ε.Ι.Ε.Τ. και εκτελεστικός πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων (Ε.Ε.Δ.)

Και την κούραση την νοιώθουν αυτοί που τα γράφουν και σε πολλές περιπτώσεις αυτοί που τα… διαβάζουν, γιατί αυτοί στους οποίους απευθύνονται δεν τα ακούν καν, δεν νοιάζονται, δεν τα αντιλαμβάνονται και το κυριότερο, δεν πρόκειται να αλλάξουν στο παραμικρό λόγω αυτών που καθημερινώς στηλιτεύονται…

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Εκείνη δε που «δεν καταλαβαίνει τίποτα» είναι η ίδια η κυβέρνηση που έχει χαράξει στρατηγικά, το δικό της δρόμο : Λέει αυτά που λέει γιατί ο Τσίπρας και σύσσωμη η προπαγάνδα του Μαξίμου απευθύνονται στο δικό τους ακροατήριο, στο δικό τους κοινό που παρακολουθεί τις… θεατρικές παραστάσεις τους… Ένα κοινό που δεν διαθέτει γνώση, ούτε μνήμη, αρέσκεται στους λαϊκιστές δημαγωγούς, αλλά έχει και μερικά ακόμα χαρακτηριστικά, καθαρά Ελληνικής προέλευσης…

Δεν τα έχουν όλοι όλα, αλλά κάποιοι έχουν κάποια από αυτά, ο Τσίπρας όμως πιστεύει ότι αυτοί είναι το κοινό του 61,3% που ψήφισε «ΟΧΙ» στο περιβόητο δημοψήφισμα και με την τακτική του, θα τους ξανακάνει να ψηφίσουν!... Αυτό είναι το κοινό του, σε αυτούς απευθύνεται από αυτούς προσδοκά να «ξαναμασήξουν» και να τους ξαναπάρει την ψήφο….

Ας δούμε ποιο είναι το κοινό που απευθύνεται ο Τσίπρας και που κατόρθωσε με ένα όργιο ψευδολογίας, παροχολογίας, κυβιστήσεων και απίστευτου κυνισμού να τον πετάξουν από το 4%, στην κυβέρνηση και τώρα να τον συντηρούν στο 20% και πάνω…

Είναι πρώτον μια μάζα που μεταπηδά εύκολα ανάλογα με τις υποσχέσεις ενώ ταυτόχρονα τους βοηθάει να… αναθεματίζουν τις προηγούμενες καταστάσεις.

Επί χούντας δεν μίλησαν καθόλου, μετά την μεταπολίτευση έγιναν ακραιφνείς δημοκράτες, χώθηκαν στο ΠΑΣΟΚ σαν «αριστερή πτέρυγα», κάποιοι και στην Ν.Δ. και επί κρίσης κατέφυγαν στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Χρυσή Αυγή, ως «αγανακτισμένοι»…

Ένα άλλο ποσοστό είναι αυτοί που επί ΣΥΡΙΖΑ βολεύτηκαν και υπάρχει χρόνος ακόμα βολευτούν, σε θέσεις του Δημοσίου ή έχουν κάποιο όφελος (όχι απαραιτήτως οικονομικό) να παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Στους περισσότερους από αυτούς η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ προπαγάνδα, έχει περάσει το εμφυλιακό σύνδρομο, ότι αν έλθει άλλη κυβέρνηση στην εξουσία θα υποστούν… διώξεις και προσωπική ζημιά!...

Υπάρχει ένας ακόμα σοβαρός αριθμός Ελλήνων που είναι εκ φύσεως επαίτες.

Και μάλιστα επαιτούν από το κράτος που πιστεύουν ότι πρέπει να τους… συντηρεί ή να τους λύνει όλα τα προβλήματά τους. Ένας βραχίονας τους είναι το κίνημα «Δεν πληρώνω» που ο ΣΥΡΙΖΑ υπέθαλψε ως αντιπολίτευση και… ξεπούλησε σαν κυβέρνηση. Παρ’ όλα αυτά τώρα ξαναπόκτησε μαζί τους επαφή !...

Υπάρχουν επίσης οι Ελληναράδες για τους οποίους υπάρχει και… βασιλεύει ο Πολάκης, οι οποίοι θέλγονται από το εκ του ασφαλούς νταηλίκι, την ψευτομαγκιά, τον ψευτοτσαμπουκά και την ψευτολεβεντιά Κρητικής κοπής… Αυτοί μπαινοβγαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στην Χρυσή Αυγή, χωρίς κανένα πρόβλημα!...

Τέλος υπάρχει εκείνο το κοινό – και αυτό θεωρώ σημαντικότερο-των ιδεοληπτικών ιδεολόγων που ακολουθούν πρόθυμα όποιον δηλώνει «αριστερός» κολλημένοι στην μεταπολιτευτική αριστερή κουλτούρα, από όπου δεν εννοούν να ξεκολλήσουν, παρ’ ότι οι περισσότεροι είναι σπουδασμένοι, κοσμογυρισμένοι και με λυμένο το οικονομικό.

Ζουν μια καθαρά αστική ζωή, έχουν αρπάξει πακέτα στην ασύδοτη εποχή της μίζας, της χωρίς απόδειξη, της χωρίς λογαριασμό και τώρα δηλώνουν «αριστεροί» και σούπερ «αντιδεξιοί»…

Μέσα σε αυτούς υπάρχουν μορφωμένα άτομα που πιστεύουν ότι ζουν… κάπου μεταξύ 1943 και 1946, έχοντας μυθοποιήσει τόσο πολύ τους ηρωισμούς και τις θυσίες των πολιτικών τους προγόνων που δεν μπορούν να σκεφθούν παρά μόνο με αναφορές άλλων εποχών… Αυτό το ξέρει καλά η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ προπαγάνδα και βάζει τον Τσίπρα να καταθέτει στεφάνια στην Καισαριανή, να ηρωοποιεί τον Μπελογιάννη και ένα σωρό άλλα…

Εκεί απευθύνεται και το… σλόγκαν «πήραμε την κυβέρνηση όχι την εξουσία» που επαναλαμβάνουν….

Αυτή την «Χαρτογράφηση» έχει κάνει και πάνω σε αυτή δουλεύει η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ προπαγάνδα. Αυτό είναι το «κοινό τους» σε αυτούς απευθύνονται τα τσιτάτα, οι Πολακισμοί, οι μαγκιές, οι αριστερισμοί, οι κυβιστήσεις… Ότι γράφεται κατακεραυνώνοντας όλες αυτές τις ηλιθιότητες δεν τους αγγίζουν, δεν τα διαβάζουν καν…

Το θέμα δεν είναι τι κάνει η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ προπαγάνδα όσοι περάσαμε ένα φεγγάρι από τα λημέρια της τα προβλέπαμε και τα αντιμετωπίζουμε ως γραφικότητες… το θέμα είναι τι θέλει τελικά αυτός ο λαός; Αυτό το κοινό που τους ακολουθεί και μέχρι που μπορεί να φτάσει βλέποντας τους να καταστρέφουν την πατρίδα τους και «αυτοί να άδουν»!...

Ο λαϊκισμός θα μου πείτε είναι ύπουλη παγίδα, έβγαλε ένα Τράμπ πλανητάρχη. Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για τον «εξυπνότερο λαό του κόσμου», δεν είναι παίξε γέλασε!...

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.

Μια ευρωπαϊκή πρωτοβουλία με καλή πρόθεση που θέλει να βάλει και τάξη στο διαδικτυακό χάος και να βοηθήσει τον τύπο, τους πνευματικούς δημιουργούς και τους ανθρώπους τους πνεύματος να αμείβονται για την δουλειά τους και τα δικαιώματά τους.

Του Φάνη Ζουρόπουλου

Το πρόβλημα δεν είναι απλό αλλά κινδυνεύει αντί να λυθεί υπέρ των δημιουργών να οδηγήσει σε μεγαλύτερο έλεγχο από τα ιντερνετικά μονοπώλια…

Αναφέρομαι στον τρόπο που θα γίνει αυτό. Η Google που είναι μονοπώλιο στα «ψαχτήρια» θα κάνει συμφωνία με τις εφημερίδες, τα πρακτορεία ειδήσεων ή με μεμονωμένους δημοσιογράφους και θα τους αμείβει.

Οι όροι δεν είναι ακόμα γνωστοί θα καθοριστούν μετά από συζήτηση με τις δύο πλευρές λέει η απόφαση του Ε.Κ. Αυτοί που δεν θα κάνουν συμφωνία με την google δεν θα εμφανίζονται καθόλου στην αναζήτηση, επομένως η google απορρίπτει όσους θέλει, πληρώνει όσους θέλει, γίνεται δηλαδή παντοδύναμη, περισσότερο από ότι ήταν…

Ακόμα μεγαλύτερο το πρόβλημα στο youTube που επίσης ανήκει στη Google! Στιχουργοί, συνθέτες, μουσικοί πρέπει να πληρώνονται, ή να ανεβάζουν βίντεο για να προωθούν τις συνομιλίες τους, από όπου αμείβονται. Ένας μεγάλος πιανίστας όμως που δεν κάνει συναυλίες πως θα αμειφθεί, όταν το έργο του ανεβαίνει δωρεάν στο YouTube; Ποιος έχει υπολογιστές να ελέγχει αν κάτι που ανέβηκε είναι ελεύθερο δικαιωμάτων;

Η απόφαση του Ε.Κ. έχει καλές προθέσεις αλλά πολλές φορές αυτό οδηγεί αντί σε λύσεις, στην κόλαση!

Μια κάποια λύση θα ήταν η δημιουργία Ευρωπαϊκών «ψαχτηριών», για να αποδυναμωθεί το μονοπώλιο της Google… περίπλοκη πρόταση αλλά αν δεν γίνει η… παντοδύναμη αυτοκρατορία της Google θα μας έχει όλους …τσουβαλιάσει.

Και κυρίως για εμάς τους δημοσιογράφους, θα έχει αφαιρέσει το μέσον που πρέπει να ελέγχουμε την εξουσία… Το μόνο λόγο ποια που θα δικαιολογεί την ύπαρξή μας. Γιατί οι ειδήσεις είναι πλέον άλλου … παπά Ευαγγέλιο…

*Ο Φάνης Ζουρόπουλος είναι Επίτιμος εκτελεστικός Πρόεδρος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων και τέως Πρόεδρος της Ένωσης Επαρχιακού Τύπου.