Tης Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Η πρώτη σκοπιά, που εύλογα ο κάθε λογικός άνθρωπος αντιμετωπίζει μία εμπόλεμη κατάσταση, είναι αυτή των θυμάτων. Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί για τη συντριπτική πλειοψηφία των κοινωνιών το υπέρτατο αγαθό, το οποίο και πρέπει να προστατεύεται με κάθε τρόπο. Οι χιλιάδες απώλειες ζωών δεν μπορεί και δεν πρέπει να δημιουργούν σε κανέναν διαφορετικό συναίσθημα από αυτό της οδύνης. Μία οδύνη, που καλούνται οι επιζήσαντες συγγενείς και φίλοι να διαχειριστούν σε πρώτο στάδιο και κατόπιν όλοι οι υπόλοιποι και η οποία θα μετακυληστεί σε επόμενες γενιές. Μία οδύνη, η οποία άμεσα θα συντροφεύεται από το μίσος, γι’ αυτούς που αναίτια την προκάλεσαν και άλλαξαν τις ζωές τόσων ανθρώπων.

Η επόμενη σκοπιά του πολέμου, είναι η έκβασή του. Εάν δε, υπάρχει ένας δυνατός και ένας πιο αδύναμος αντίπαλος, αρχικά όλα μπορεί να φαντάζουν ξεκάθαρα αλλά η αναμενόμενη πορεία των πραγμάτων αποδεικνύει, ότι η συγκεκριμένη κατάσταση αποτελεί «πεδίον δόξης λαμπρό» για κάθε τρίτο ενδιαφερόμενο. Με ποιο τρόπο; Με το καλύτερο περίβλημα που τεχνηέντως δημιουργείται. Ο δυνατός αντίπαλος είναι ο «κακός» - για πολλούς λόγους που αναπαράγονται και υπάρχει η ηθική υποχρέωση για παροχή βοήθειας στον «καλό» - για άλλους τόσους λόγους που αναπαράγονται περισσότερο. Πως καθορίζεται πλέον η έκβαση του πολέμου από τους τρίτους; Με την παροχή οπλικών συστημάτων, τα οποία θα βοηθήσουν την ηθική υποχρέωση. Η παροχή αυτή έχει επίσης πολλές παραμέτρους, όπως η δοκιμή των όπλων στην πράξη έναντι του αντιπάλου, η αύξηση της παραγωγής των κάθε τύπου όπλων, η βελτιστοποίηση των όπλων και κυρίως, το εν κρυπτώ κόστος των όπλων. Γιατί, καλή είναι η ηθική αλλά ουδείς τρίτος είναι τόσο ηθικός, ώστε να παράσχει δωρεάν προηγμένα όπλα, δεδομένου ότι το κέρδος και για την ακρίβεια το υπερκέρδος, θα προέλθει από την μαζική πώληση των όπλων αυτών σε πολλούς ενδιαφερόμενους αγοραστές τόσο υπό τον φόβο μιας πιθανής μελλοντικής εμπλοκής τους και ανάγκης για προετοιμασία όσο και για να έχουν καλές σχέσεις με τον πωλητή.

Η τελευταία σκοπιά, είναι η παράπλευρη χρήση μιας εμπόλεμης κατάστασης, ώστε να επανακτηθεί το κύρος του αντίπαλου δυνατού τρίτου εμπλεκόμενου. Είτε μέσω Οργανισμών είτε μέσω Συμμαχιών είτε μέσω διμερών σχέσεων τα πράγματα θα επανέλθουν στην αρχική τους κατάσταση, αυτή στην οποία ο δυνατός μιλάει και οι υπόλοιποι συμφωνούν. Εν προκειμένω, δεν νομίζω, ότι η Ευρώπη μπορεί πια να περηφανεύεται για την αυτοδυναμία της ή το αυτοδιοίκητό της ή ό,τι άλλο συναφές προσπαθούσε τόσα χρόνια. Σε μία στιγμή όλα τροποποιήθηκαν και αυτή η νέα κατάσταση, όπου τέθηκαν τα πάντα υπό τον άμεσο έλεγχο των ΗΠΑ, θα υπάρχει για πολλά χρόνια αδιατάρακτη. Κάπως έτσι, μπορούμε να κάνουμε λόγο, ότι εκ νέου ζούμε καταστάσεις της δεκαετίας του ’60, τις οποίες είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο σε κινηματογραφικές ταινίες.

Το αύριο του πολέμου στην Ουκρανία, όποτε αποφασιστεί, θα βρει τον πλανήτη μας με τελείως νέα δεδομένα. Όλα θα έχουν οριοθετηθεί από την αρχή, όλοι θα έχουν πάρει την θέση τους στη νέα διεθνή σκακιέρα και θα υπάρχουν οι δύο παίκτες που θα αποφασίζουν τις κινήσεις και θα μετακινούν αναλόγως τα πιόνια στη νέα παρτίδα. Γιατί βασικός κανόνας στο σκάκι είναι, ότι χρειάζονται πάντα δύο παίκτες. Και ο ένας παίκτης, όσο και αν προσπαθεί να κινηθεί εναντίον του άλλου παίκτη, θα το κάνει μόνο μέχρι το στάδιο της αποδυνάμωσης και όχι της εξόντωσης. Αλλιώς, δεν θα υπάρχει πια το παιχνίδι και αυτό δεν το θέλει κανένας παίκτης.

της Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Όπως συμβαίνει στα πάντα, υπήρξε και εδώ χρήση και κατάχρηση των δυνατοτήτων που παρέχονται, αφού σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι στη συντριπτική πλειοψηφία, ο βασικός πρωταγωνιστής υπήρξε το «εγώ», με την αντίστοιχη προβολή ή υπερβολή ή την κατ’ επιλογή αλλοίωση της πραγματικότητας.
Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό της δημόσιας επικοινωνίας και των όσων έχουν επακολουθήσει, έχουν καταγραφεί και παρατηρούνται πολλά θέματα κοινωνιολογικού χαρακτήρα, με βασικό αυτό του τί πλέον θεωρείται « το καλό» δηλαδή αυτό που εκφεύγει του μετρίου ή του συνήθους. Πως καθορίζεται «το καλό»; Εν προκειμένω, από τη χρήση ενός γεγονότος ή μίας συμπεριφοράς, το οποίο σύμφωνα με τον αριθμό αναμετάδοσης και σχολιασμού του, γίνεται αποδεκτό από πολλούς χρήστες, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται στην ίδια ομάδα ενδιαφέροντος, δεδομένου ότι κατ’ επιλογή τους ασχολούνται με αυτό.
Είναι όμως κάτι τέτοιο αντικειμενικό; Η απάντηση είναι όχι. Και είναι απλή, γιατί εδώ αρχίζουν και προσμετρώνται η κοινή αποδεκτά λογική και οι παραστάσεις του καθ’ ενός, που σίγουρα δεν είναι ίδιες σε όλους και σίγουρα, δεν είναι ίδιες με τους μή ασχολούμενους με τα μέσα. Κοινώς, αν πολλοί θεωρούν το «μέτριο» ως «καλό», αυτό δεν σημαίνει, ότι θα αλλάξουμε τον βασικό ορισμό του «καλού» ή ότι θα αποδεχτούμε το «μέτριο».
Αν ανατρέξουμε στην καθημερινότητά μας, είναι εύκολο να βρούμε πάρα πολλά τέτοια παραδείγματα ανθρώπων και συμπεριφορών, τα οποία επιβεβαιώνουν αυτή την προσπάθεια αλλοίωσης κάποιων βασικών κοινωνικών κανόνων. Ο χώρος της εργασίας σίγουρα παρέχει τέτοια δυνατότητα, δεδομένου του καλώς ή κακώς νοούμενου επαγγελματικού ανταγωνισμού και της προσπάθειας για ανέλιξη. Ο χώρος της πολιτικής, επίσης, αποτελεί «πεδίον δόξης λαμπρό», με χίλια όσα έχουμε μάθει ή επωμιστεί. Τέλος και ο κοινωνικός – φιλικός περίγυρος δίνει τη δυνατότητα αναγνώρισης ομοειδών φαινομένων, όπου άλλα ισχύουν και άλλα παρουσιάζονται να ισχύουν. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι, ότι ενώ η αλλοίωση της πραγματικότητας είναι εμφανής, υπάρχει η έντονη προσπάθεια να παρουσιαστεί η πλασματική εικόνα σαν η αληθινή.
Πρέπει να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στην πραγματική του διάσταση, να είμαστε περήφανοι για όσα έχουμε καταφέρει και να προσπαθούμε για υπαρκτή καλυτέρευση. Η όποια εικονική πραγματικότητα δεν οδηγεί πουθενά και εν τέλει, δεν θα μπορέσει να διαμορφώσει το αύριο, αφού είναι επίπλαστη.
Και δεδομένων των πολύ σοβαρών καταστάσεων που βιώνουμε, ίσως θα έπρεπε να είναι το τελευταίο που θα μας απασχολεί, η αλλοιωμένη εικόνα μας προς τα έξω. Ούτε πρότυπο θα γίνει κάποιος ούτε σημείο αναφοράς με την προσπάθεια ανάδειξης και αλλοίωσης του «μέτριου» προς το καλύτερο. Σε κάθε περίπτωση, το «μέτριο» πάντα τέτοιο θα είναι και μάλιστα, είναι και αναγνωρίσιμο.

Γράφει η Θάλεια Χούντα 

Οι παππούδες και γιαγιάδες της δικής μου γενιάς είχαν σημείο αναφοράς και μιλούσαν διαρκώς για τον πόλεμο που έζησαν και όλα τα ολέθρια που αυτός έφερε μαζί του. Έναν μεγάλο πόλεμο που είχε πολλούς νεκρούς, μεγάλη ανέχεια και πείνα και εξίσου μεγάλες καταστροφές. Με τα δεδομένα αυτά, μεγάλωσαν τους γονείς μας και αυτοί μετέφεραν σε εμάς, θεωρώ, το απόλυτο βίωμα υπήρξε για χρόνια το θέμα του «φαγητού». Έπρεπε να υπάρχουν προμήθειες σε όλα και έπρεπε το καθημερινό φαγητό να είναι αρκετό και πάντα συνοδευόμενο από «την κατοχή» που δεν είχαν να φάνε.

Προ δεκαετίας πιστεύαμε, ότι όλα θα κυλούσαν στο ιδεατό κόσμο που είχε δημιουργηθεί, αυτόν του πλούτου και της πολυτέλειας σε συνδυασμό με τη νέα μεσαία τάξη που είχε δημιουργηθεί και τις απαιτήσεις που πλέον υπήρχαν. Ήρθαν τα Μνημόνια και τα πάντα άλλαξαν άρδην, με τις τεράστιες οικονομικές καταστροφές και την αντίστοιχη κοινωνική αναδιάταξη και αναταραχή που τις ακολούθησε. Επαγγελματικά ονόματα με «βάρος» εξαφανίστηκαν εν μία νυκτί, αποκαλύφθηκαν η κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος και ο ανεξέλεγκτος τραπεζικός δανεισμός και η πείνα άρχισε να κάνει, μετά από πολλές δεκαετίες, την εμφάνισή της.

Συνήλθαμε με αγώνα και πολλές δομικές αλλαγές συνηθειών από αυτό τον σκόπελο και μας προέκυψε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ένας πόλεμος που έχει άμεσο αντίκτυπο, πέραν όλων των άλλων, στην ενέργεια και την σίτιση δηλαδή τους δύο βασικούς τομείς λειτουργίας των σύγχρονων κοινωνιών. Χωρίς πρόσβαση στην ενέργεια η καθημερινότητά μας δεν υπάρχει, δεδομένου ότι τα πάντα έχουν οικοδομηθεί πάνω της και, πλέον, οι αναφορές στην επισιτιστική κρίση που έρχεται είναι καθημερινές και από επίσημα χείλη.

Αυτό είναι το δικό μας «σήμερα», το οποίο είναι πέραν του δέοντος δυναμικό και έχει την σημασία του για εμάς που το ζούμε. Μας δίνει την άμεση δυνατότητα να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα, να αναγνωρίσουμε το «μέτριο» σαν τέτοιο και να το βγάλουμε από το βάθρο του «καλού» που το είχαμε τοποθετήσει, να προσαρμόσουμε πολλές από τις συνήθειες μας στις υπάρχουσες καταστάσεις και εν τέλει, να είμαστε μέσα στην κάθε ημέρα που βιώνουμε εστιάζοντας σε αυτή.

Σίγουρα, έχει και θα έχει πολλά να πει και η γενιά μας, αφού έχουν συμβεί πρωτόγνωρες και πολύ σοβαρές καταστάσεις, οι οποίες θα αναδιαμορφώσουν την κοινωνία μας. Όπως έχει αναφέρει και ο Αλμπέρ Καμί «Δεν μπορείς να δημιουργήσεις εμπειρία. Πρέπει να την υποστείς». Οι εμπειρίες μας είναι το αύριο και είναι το ίδιο πολύτιμες με όλων αυτών του παρελθόντος.

Tης Θάλειας Χούντα – δημοσιογράφου

Τις πρώτες ημέρες τα ΜΜΕ αφιέρωναν από πολλές ώρες έως όλο τον τηλεοπτικό τους χρόνο στην όσο πιο λεπτομερή κάλυψη των στρατιωτικών επιχειρήσεων των εμπλεκόμενων. Το κοινό μέσω των αναλύσεων άκουσε και, ίσως, έμαθε νέες ορολογίες, νέες τεχνολογίες, νέες πολεμικές μηχανές κοκ.

Όλα αυτά, μέχρις ότου άρχισε η επιβολή των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, η οποία και ανταπέδωσε με δικές της κυρώσεις κατά των μή φιλικών σε αυτή Χωρών. Μία εξ’ αυτών, αφορούσε την ενέργεια και την όποια απρόσκοπτη συνέχειά της προς τις Ευρωπαϊκές Χώρες, μέσω οικονομικών μετατροπών στην πληρωμή της. Πλέον, όλα είχαν αλλάξει άρδην, αφού με αυτή τη Ρωσική κίνηση βρέθηκαν σαν άμεσοι αποδέκτες της όλοι οι Ευρωπαίοι πολίτες, δεδομένου ότι όλες οι Χώρες, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ήταν συνδεδεμένες και εξαρτώμενες από την Ρωσική ενέργεια.

Έτσι, άλλαξε και το κυρίως θέμα των ΜΜΕ, αφού πλέον οι πολεμικές ενέργειες απώλεσαν την πρωτεύουσα θέση τους, παραχωρώντας αυτή στο ενεργειακό και πλέον αφορούν μόνο ως προς την συνέχισή τους, η οποία συνδέεται άμεσα με την παροχή φυσικού αερίου. Η σκληρή πραγματικότητα ακουμπάει πλέον όλα τα Ευρωπαϊκά σπίτια και όλες τις Ευρωπαϊκές βιομηχανίες και μάλιστα, στην καθημερινότητά τους και όπως αυτή έχει διαχρονικά και επισταμένως διαμορφωθεί, όπου τα απάντα είναι συνδεδεμένα με την αυτονόητη παροχή ενέργειας και μάλιστα, προσιτής σε όλους.

Οι ΗΠΑ, σαν εμπράκτως επανακτίσαντες τα παγκόσμια πρωτεία, έχουν επιβάλλει όλους τους κανόνες της νέας πραγματικότητας και ήδη, μετρούν τα τρομακτικά τους κέρδη, τα οποία έχουν σίγουρο ορίζοντα πολλών ακόμη ετών. Το Αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο εν μία νυκτί ανακαλύφθηκε και επιβλήθηκε ως η σίγουρη λύση στην απρόσκοπτη συνέχιση μέρους της ενέργειας στην Ευρώπη, ενώ και η Αμερικανική πολεμική βιομηχανία δεν προλαβαίνει τις παραγγελίες τόσο των παλαιών πελατών όσο και των αρκετών νέων που προστέθηκαν.

Η Χώρα μας δεν μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στην κρίση αυτή και υφίσταται σε οδυνηρό βαθμό τις συνέπειές της. Πρωτίστως, η αύξηση στις τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και του φυσικού αερίου έχουν πλήξει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα νοικοκυριά, με αποτέλεσμα να έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο. Με δεδομένους τους μισθούς και τις συντάξεις είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί η καθημερινότητα, η οποία περιλαμβάνει τις αυξήσεις στα τρόφιμα, στα καύσιμα και στην ενέργεια αλλά και τις φορολογικές υποχρεώσεις. Σε συνδυασμό δε, με την δεκαετή μνημονιακή ύφεση και την πανδημία, η κατάσταση είναι σε οριακό βαθμό οδυνηρή. Δεν απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις περί την οικονομία, για να γίνει αντιληπτό το σημερινό καθεστώς της αγοράς και του κάθε σπιτιού. Απαιτούνται όμως στοχευμένα και ουσιαστικά μέτρα αντιμετώπισης της κατάστασης, τα οποία και θα δώσουν την οικονομική ανάσα που είναι τόσο αναγκαία.

Επιπλέον, σαν Χώρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την Τουρκία, η οποία οξύνει διαρκώς τα μεταξύ μας πράγματα και εκμεταλλεύεται τόσο τις διεθνείς καταστάσεις όσο και την στάση μας, η οποία εκλαμβάνεται ως αδράνεια. Ουδείς πια μπορεί με ασφάλεια να προβλέψει μόνο τον χρόνο που θα συμβεί κάποιο σοβαρό επεισόδιο και όχι το ίδιο το επεισόδιο. Ο «λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται» και πιο μεγάλη αναμπουμπούλα από τη σημερινή κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μας δύσκολα θα ξαναβρεθεί.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκληφθεί ως το «ορθό», η εικόνα ανεμελιάς και ελαφρότητας που ευκαιριακά παρουσιάζεται εν όψει και του καλοκαιριού. Απαιτείται άμεσα απ’ όλους επαγρύπνηση και συνεργασία σε όλους τους τομείς, για να διασφαλίσουμε όχι μόνο ένα βιώσιμο αύριο αλλά ένα καλύτερο.

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Τα δεδομένα που χρήζουν απαντήσεων, συνεχώς αυξάνονται και περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα: έδαφος, θάλασσα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, παραγωγή σιτηρών, οικονομικούς αποκλεισμούς, πολεμικό υλικό και πάνω απ’ όλα, πολλές ανθρώπινες απώλειες.

Το καθ’ ένα μόνο του είναι αρκετό, για να συνταράξει την ισορροπία που κυριαρχούσε επί χρόνια. Όλα μαζί, είναι αρκετά για να συνταράξουν τον πλανήτη συθέμελα.

Θα υπάρξει νικητής και ηττημένος σε αυτό τον πόλεμο; Σίγουρα ναι, αλλά όχι με την μορφή που έχουμε στο νου μας. Νικητές θα είναι οι οικονομικά δυνατοί και ηττημένοι όλοι οι υπόλοιποι είτε είναι Κράτη είτε Οργανισμοί είτε εταιρείες.

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, παρά μόνο ορθή ανάγνωση των μέχρι στιγμής δεδομένων. Πρώτα απ’ όλα οι Αμερικανικές εταιρείες πετρελαίου πανηγυρίζουν για την ανέλπιστη άνοδο των τιμών, συνέπεια της έλλειψης του Ρωσικού πετρελαίου. Ομού και οι συν αυτές πετρελαϊκές εταιρείες των φίλιων Χωρών. Κατόπιν ακολουθούν οι Αμερικανικές εταιρείες παραγωγής κάθε φύσεως όπλων, οι οποίες επίσης μέσα σε ένα μήνα δέχθηκαν παραγγελίες δισεκατομμυρίων.

Αναμένουν για άμεσο κάλεσμα οι Αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες θα αναλάβουν την ανοικοδόμηση των καταστροφών σε κτίρια και υποδομές στην Ουκρανία, κάτι που επίσης θα χρειαστεί πολλά χρόνια και περισσότερα χρήματα. Ως εδώ για τους νικητές. Όλοι οι υπόλοιποι πρέπει να θεωρούνται ηττημένοι είτε σε έναν τομέα είτε σε περισσότερους.

Ποιος μπορεί να είναι ένας άλλος σοβαρός τομέας; Τα διεθνή ΜΜΕ μεταφέρουν τη νεότερη εικόνα, η οποία γλαφυρά αποτυπώνεται στην επισιτιστική κρίση, η οποία ήδη έχει εισέλθει σε πλήθος Κρατών και δη, Ευρωπαϊκών, με αντίστοιχες επισημάνσεις από τα πολιτικά πρόσωπα. Μετά το βασικό ερώτημα, ¨πως θα ζεσταθούμε¨, ήρθε το ακόμη πιο βασικό ¨τι θα έχουμε για φαγητό¨; Τα σιτηρά από τις εμπόλεμες Χώρες δεν θα έρθουν φέτος και μάλλον για αρκετά ακόμη χρόνια στις αγορές, όπως και τα λιπάσματα.

Η παγκόσμια οικονομία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δοκιμάζεται και είμαστε μόνο στην αρχή. Όλη η αλυσίδα της καθημερινότητάς μας είχε στηθεί πάνω στο πετρέλαιο και τα παράγωγά του, στην ηλεκτρική ενέργεια και στα τρόφιμα. Όλη αυτή αλυσίδα, για αρχή, δείχνει εντελώς εύθραυστη και καθίσταται πλέον πανάκριβη. Άρα, μή προσβάσιμη στον αριθμό ανθρώπων οι οποίοι μέχρι χθες έκαναν ακώλυτη χρήση της.

Οι απαιτήσεις όλων αυτών των ανθρώπων, σε συνδυασμό με τις αυξανόμενες ανάγκες τους, οδηγούν και θα οδηγήσουν σε σειρά ανατροπών, με τις σημερινές Κυβερνήσεις να δέχονται τα πρώτα κύματα αντίδρασης. Ανεξαρτήτως των όποιων δυνατοτήτων και ευθυνών τους οι Κυβερνήσεις αυτές δύσκολα θα είναι παρούσες την επόμενη ημέρα.

Είναι πολιτικά λογικό, να θεωρηθούν υπεύθυνες για την πορεία των πραγμάτων έναντι των πολιτών τους και είναι πολιτικά δεδομένο, ότι θα επωμιστούν το κύμα της λαϊκής οργής.

Εμείς σαν Χώρα και ελέω των Μνημονίων, γνωρίζουμε ίσως καλύτερα όλων των υπολοίπων, τι σημαίνει στην πράξη οικονομική υποδούλωση. Ζήσαμε την οικονομική καταστροφή, την κοινωνική αναδιάταξη και την προσπάθεια ανάδειξης του πρωτογενούς τομέα, έστω και σε μικρό βαθμό, σαν μία δικλείδα ασφαλείας.

Ακόμη δεν είχαμε συνέλθει απ’ αυτή την κατάσταση και βιώσαμε την πανδημία του κορωνοϊού με τις έτερες σημαντικές συνέπειές της. Και τώρα, είμαστε αντιμέτωποι με μία άλλη οικονομική λαίλαπα, η οποία απειλεί ό,τι και όσα απέμειναν από τις προηγούμενες.

Είναι τώρα η κρίσιμη ώρα των αποφάσεων και των πράξεων, οι οποίες θα καθορίσουν την πορεία μας και είναι τώρα η κρίσιμη ώρα, για να αποδείξει ο καθ’ ένας το τι μπορεί να πράξει.

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Και σήμερα, με όλο τον πλουραλισμό της ενημέρωσης και μάλιστα, της άμεσης, η εικόνα για το πρόσωπο του νικητή δεν έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν.

Η δε σειρά των πραγμάτων παραμένει εξίσου σταθερή: δαιμονοποίηση του αντιπάλου, δημιουργία τρόμου σε περίπτωση που υπερισχύσει ο αντίπαλος και πλέον, αναγκαστική εμπλοκή του «καλού», όχι γιατί το ήθελε αλλά γιατί το επιβάλλουν οι κανόνες της παγκόσμιας ηθικής.

Της ηθικής δηλαδή που ο «καλός» έχει επιβάλλει και έχει οριοθετήσει, κατά τέτοιο τρόπο ώστε εν τέλει να μην αμφισβητηθούν ή πολύ περισσότερο θιγούν τα συμφέροντά του.

Ποιος μπορεί να είναι ο «νικητής» σήμερα; Η απάντηση είναι απλή και σύντομη, μία από τις Υπερδυνάμεις. Πόσες Υπερδυνάμεις έχουμε; Σίγουρα, τόσες ώστε να δικαιολογείται το διαχρονικό «καλό και κακό» και όλα όσα ακολουθούν αυτό τον διαχωρισμό: συμμαχίες, εξοπλισμοί, εμπόριο, διακρατικές σχέσεις.

Είναι ακριβώς το αντίστοιχο του Παράδεισου και της Κόλασης, της ημέρας και της νύκτας, του άσπρου και του μαύρου. Χωρίς την ύπαρξη του ενός δεν μπορεί να υπάρξει και το άλλο.

Με τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, μάθαμε πάλι κάποιες νέες συλλογιστικές. Αυτό που βλέπουμε σαν εικόνα, δεν είναι πόλεμος! Τι είναι τότε; «ειδική επιχείρηση». Σε τι διαφέρει από τον πόλεμο; Σε τίποτα ως προς την ουσία, σε πολλά ίσως ως προς τον τύπο.

Αν θυμηθούμε τη δίκη και καταδίκη των Σέρβων Ηγετών για εγκλήματα πολέμου και την αντίστοιχη μή δίωξη κανενός άλλου εμπλεκόμενου, ο οποίος υπήρξε συμπορευόμενος του νικητή, μάλλον θα έχουμε μία πρώτη απάντηση για την ονομασία «ειδική επιχείρηση». Βεβαίως, τα μεγέθη εδώ είναι άλλα, όμως ουδείς γνωρίζει τις διαθέσεις του νικητή και μέχρι που θα θελήσει να οδηγήσει τις καταστάσεις.

Επίσης, μία άλλη στρατηγική κίνηση ήταν η διακοπή εκπομπής των μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης της μίας πλευράς και πλέον, η μόνη «αλήθεια» είναι αυτή που μονόπλευρα λαμβάνουμε από την άλλη πλευρά. Και δεν γίνεται λόγος για τις καταστροφές, οι οποίες είναι υπαρκτές αλλά γίνεται λόγος για τις πραγματικές αιτίες που οδήγησαν την κατάσταση στο σημείο μηδέν και γιατί κάποιος δεν μπόρεσε να τις προλάβει ή να τις αντιμετωπίσει στο αρχικό στάδιο.

Γίνεται επίσης λόγος για την εικόνα που λαμβάνουμε, η οποία συστηματικά αποτυπώνεται στο μυαλό μας και εμμέσως, θα μας οδηγήσει στην επόμενη κίνηση και απόφασή μας. Γίνεται λόγος και για το παρασκήνιο όλων όσων συμβαίνουν, δεδομένου ότι το παρασκήνιο επεξηγεί πλήρως το προσκήνιο και μπορεί ο νικητής, να μην επιθυμεί να αναδειχθεί το αληθινό παρασκήνιο αλλά αυτό που τον εξυπηρετεί και στον επιθυμητό βαθμό.

Η κατάσταση στην Ουκρανία υπήρξε ένα καλό παράδειγμα με άμεσα αποτελέσματα περί της θεώρησης ή αναθεώρησης των «φίλων» του νικητή. Σε τέτοιες βίαιες καταστάσεις τα περιθώρια επιλογής είναι δύο: είσαι με τον νικητή ή είσαι απέναντι από τον νικητή.

Με τον τρόπο αυτό όλοι αναγκάζονται να πάρουν θέση, όλοι δηλώνουν τη συνεργασία τους και παρέχουν τη βοήθειά τους και ο νικητής απλά επαναβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία του έναντι όλων.

Εξ’ άλλου, τίποτα δεν λαμβάνει χώρα κοντά στο έδαφος του νικητή – ποιος θα τολμούσε μάλιστα να πράξει κάτι αντίθετο – και το περιθώριο του νικητή να κάνει ό,τι επιθυμεί και να χωρίσει όπως επιθυμεί, είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Αυτή ήταν και αυτή είναι η μόνη σκληρή αλήθεια, αντίθετα σε όσα επιθυμούσαμε και πιστεύαμε, ότι έχουν αλλάξει. Βεβαίως, την πίστη μας για το δίκαιο κανένας νικητής ή ηττημένος δεν θα μας την αλλάξει και αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την ανθρώπινη υπόστασή μας.

Η μεν Ευρώπη, άρχισε ήδη τις πρώτες κινήσεις σχετικά με την απεξάρτησή της από την Ρωσία και σύντομα, θα ανακοινωθούν τα εναλλακτικά σχέδια που υπάρχουν και οι νέες συμφωνίες. Πράττει δηλαδή το αυτονόητο, να μην είναι  δέσμια μίας μόνο Χώρας και μάλιστα μιας Χώρας με την οποία είναι εν δυνάμει αντίπαλος πολιτικά και στρατιωτικά.

Η δε Ελλάδα μας, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο τι πράττει, ώστε να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα και να μπορέσει να βρει εναλλακτικές λύσεις. Στο ερώτημα πόσο εξαρτημένη είμαστε σαν Χώρα, η απάντηση είναι απλή: σε υπερβολικά μεγάλο αριθμό και σχεδόν στα πάντα. Στον ηλεκτρισμό, στο φυσικό αέριο, στο πετρέλαιο, στο κρέας, στο γάλα, στις πατάτες, στα όσπρια, στα βιομηχανικά είδη κοκ.

Και εύλογα ο καθ’ ένας μας μπορεί και οφείλει να σκεφτεί, τι έκαναν οι Κυβερνήσεις μας όλα αυτά τα χρόνια; Πόσο συνειδητά άφησαν την χώρα έρμαιο στις ορέξεις τρίτων χωρών; Πόσο απροστάτευτοι και απροετοίμαστοι είμαστε; Τι αυτάρκεια έχουμε στα βασικά αγαθά και στα είδη πρώτης ανάγκης;

Ουδείς εκ των κυβερνώντων ασχολήθηκε σοβαρά με τον πρωτογενή τομέα και την ενίσχυσή του με κάθε είδους διευκολύνσεις αλλά τουναντίον, υπήρξαν περιπτώσεις όπου το κλείσιμο βιομηχανιών, επιχειρήσεων κλπ παρουσιάστηκε και σαν «εθνικό έργο». Βήμα προς βήμα οδηγηθήκαμε στο γκρεμό και δεν μας φταίει κανένας, γιατί μάτια είχαμε και βλέπαμε που θα πηγαίναμε.

Και σήμερα τι κάνουμε; Κυρίως, τι κάνουμε αύριο; Θα συνεχίσουμε να είμαστε στην ίδια αδιανόητη κατάσταση; Για πόσο θα εισάγουμε τα απλά και στοιχειώδη διατροφικά είδη όπως ρεβύθια από το Μεξικό, πατάτες από την Αίγυπτο, κρεμμύδια από την Τουρκία και σκόρδα από την Κίνα; Κανένας στη χώρα μας δεν έχει την ευκαιρία να καλλιεργήσει όλα αυτά και κυρίως, κανένας δεν επιδοτείται για να το πράξει;

Ας σκεφτούμε ένα υποθετικό σενάριο, όπου η χώρα μας εμπλέκεται στρατιωτικά με μία άλλη χώρα, η οποία έχει διάφορες φαντασιώσεις και μας επιτίθεται, για να τις ικανοποιήσει. Σίγουρα, θα υπάρξει ένα χρονικό διάστημα χάους και σχεδόν σίγουρα, θα υπάρξει έλλειμμα προϊόντων. Τι θα κάνουμε τότε και πως θα αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο της ύπαρξής μας, χωρίς διαθέσεις υπαναχώρησης εξ’ αιτίας έλλειψης οσπρίων ή λαχανικών;

Πέραν όλων αυτών, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και απαιτεί, έστω και τώρα, σοβαρή αντιμετώπιση. Η αυτάρκεια της Χώρας σε κάθε είδος πρώτης ανάγκης πρέπει να γίνει το κυρίαρχο ζητούμενο, ανεξαρτήτως της όποιας βοήθειας περιμένουμε από τους Διεθνείς Οργανισμούς που συμμετέχουμε. Όπως κανένας ξένος στρατιώτης δεν θα πολεμήσει για την προάσπιση της γης μας, πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας, ότι και κανένας δεν μας δώσει κάτι χωρίς αντάλλαγμα. Και επειδή το αντάλλαγμα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλο και εκτός της όποιας σκέψης και συναλλαγής, έχουμε υποχρέωση προετοιμασίας.

Ας είναι αυτό το μάθημα που πήραμε σαν χώρα, μέσω του πολέμου που γίνεται και τον οποίο επ’ ουδενί δεν πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε σαν κάτι πρόσκαιρο ή σαν τηλεοπτικό σόου. Είναι η σκληρή και αιματηρή αλήθεια, η οποία δεν ξέρουμε μόνο το πότε θα κτυπήσει και την δική μας πόρτα. Γιατί υπάρχει και η παροιμία που αναφέρει «ο κακός χειμώνας θα φύγει, ο κακός γείτονας ποτέ».

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Επίσης, κάποιοι από τους πάρα πολλούς δορυφόρους που υπάρχουν, έχουν εστιάσει στις εμπλεκόμενες μονάδες και υπάρχει ακριβής εικόνα των κινήσεών τους κατά τον χρόνο διεξαγωγής τους. Οι ειδικοί – οι πραγματικά ειδικοί – θεωρώ, ότι θα εστιάσουν στη νέα αυτή μορφή πολέμου, η οποία έχει ως πεδίο μάχης τις ίδιες τις πόλεις και κατά πόσο είναι εκπαιδευμένο το στράτευμα να αντιμετωπίσει το νέο αυτό πεδίο.

Οι ειδήσεις τώρα, είναι ένα άλλο μεγάλο πεδίο «μάχης» παράλληλο με αυτό των πραγματικών μαχών και αποκλειστικός σκοπός είναι να παρουσιαστεί η εικόνα που εξυπηρετεί την πλευρά που την προβάλλει και αν αυτή η πλευρά είναι η πιο ισχυρή, τότε και η είδηση έχει την αντίστοιχη διάδοση. Δεν είναι τυχαίο, ότι ο Ουκρανός Πρόεδρος χρησιμοποιεί σωρηδόν διαδικτυακές εφαρμογές για προβολή των θέσεών του ούτε επίσης είναι τυχαίο, ότι το διαδίκτυο της Ρωσικής πλευράς έγινε αντικείμενο στόχου της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ο καθένας από εμάς γίνεται απλός αποδέκτης αυτών που έχουν επιλεγεί να του προβληθούν, όπου πολλές φορές υπό το κάλυμμα της ενημέρωσης εξυπηρετούνται και άλλα πράγματα.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι έχουν γίνει αναλύσεις επί αναλύσεων αναφορικά με τον χρονικό ορίζοντα που κινείται η Ρωσία και κατά πόσο αυτό κρίνει την επιτυχία ή αποτυχία των πολεμικών ενεργειών της. Όλα καλά και άγια, όμως δεν προξενεί εντύπωση το ότι δεν έχει εμφανιστεί κανένας Ρώσος, για να διευκρινίσει την δική του θέση; Ξέρουν όλοι οι άλλοι και δεν γνωρίζουν οι ίδιοι;

Επίσης, πριν καλά καλά αρχίσουν οι μάχες, έτεροι αναλυτές μας έχουν δημιουργήσει την πεποίθηση, ότι ο πόλεμος χάθηκε για τη Ρωσία, εστιαζόμενοι σε μία πληροφορία ή είδηση προερχόμενη από την μία εμπλεκόμενη πλευρά. Η πραγματική πλέον εικόνα είναι, ότι οι Ρώσοι σιωπηλά κερδίζουν εδάφη στην Ουκρανία. Και όλα αυτά, ενώ επισήμως δεν έχει ανακοινωθεί από Ρωσικής πλευράς ποιος είναι ο τελικός της στόχος, ώστε με ασφάλεια να εκτιμηθεί η επίτευξή του ή όχι.

Αν συνδυάσουμε και τον τεράστιο δανεισμό που δέχεται η Ουκρανία από διάφορους Οργανισμούς, Ενώσεις, Ταμεία κλπ αλλά και αυτόν που θα χρειαστεί για την ανοικοδόμηση των υποδομών και της οικονομίας της, δεν νομίζω να πιστεύει κανένας, ότι θα είναι στην πλευρά των νικητών. Ήδη κατακτήθηκε οικονομικά ήδη έχει δεσμεύσει το μέλλον της για πολλά χρόνια και ήδη είναι πλέον «όμηρος» των εντολών που λαμβάνει.

Ίσως αυτή, είναι η μόνη μέχρις στιγμής αλήθεια των όσων λαμβάνουν χώρα. Οι οικονομικοί «πολέμαρχοι» έχουν ήδη πολεμήσει και κερδίσει και τώρα απλώς παρατηρούν τους στρατιωτικούς να μάχονται, άνευ ουσίας. Είναι εύκολο να υπολογίσουμε τα ποσά που θα δαπανούνται από τώρα και στο εξής για αμυντικές δαπάνες, όπως είναι εύκολο να δούμε και ποιοι είναι οι πωλητές. Αν αυτοί δε, ταυτίζονται με την μία των εμπλεκομένων πλευρών… μάλλον δεν είναι σύμπτωση.

Το πιο δυσάρεστο όλων και σε αυτή την πολεμική αναμέτρηση, είναι οι απώλειες των ανθρώπινων ζωών. Άνθρωποι που λίγες ημέρες πριν συνέχιζαν τις ζωές τους με τις οικογένειές τους, σήμερα δεν υπάρχουν πια και το κενό αυτό δεν αναπληρώνεται από κανέναν και από τίποτα. Γιατί στο τέλος, όποιος απολογισμός κερδών ή απωλειών και να γίνει στο στρατιωτικό επίπεδο, όλοι θα είναι χαμένοι στην ίδια την ζωή.

Γράφει η Θάλεια Χούντα

Επίσης, υπήρξε βίαιη κατάληψη ξένης Χώρας, υπό το πρόσχημα διάφορων ιστορικών θεωριών σε συνδυασμό με πολιτικές ιδεολογίες και ενέργειες που απορρέουν απ’ αυτές. Ουδείς πλέον μπορεί να νιώθει σίγουρος, αν αντιτεθεί στα σχέδια μιας Μεγάλης Δύναμης και πολύ περισσότερο, αν συνορεύει και με αυτή.

Εδώ προβλήθηκε η θεωρία της «ασφάλειας» δηλαδή ο κίνδυνος επίθεσης στη Ρωσία με την παρουσία στην Ουκρανία στρατιωτικών δυνάμεων τρίτων Χωρών και με τη βούληση της Ουκρανίας για ένταξή της στο ΝΑΤΟ. Όποιες Διεθνείς Συμφωνίες υπήρχαν και ίσχυαν μεταξύ των δύο Κρατών, σε ένα λεπτό εξαφανίστηκαν, αποδεικνύοντας στην πράξη, ότι είναι κενές περιεχομένου και ουσίας.

Όσο για τον ΟΗΕ, μοιάζει όλο και περισσότερο στην προκάτοχό του Κοινωνία των Εθνών, η οποία κοιμώμενη παρακολουθούσε τις εξελίξεις που οδήγησαν στον Παγκόσμιο Πόλεμο. Όσο και να θέλει να παρουσιάζεται σαν παγκοσμίου κύρους Οργανισμός, στην πράξη αποδείχτηκε, ότι δεν διαθέτει το κύρος να προλάβει τις εξελίξεις και να προστατεύσει όσα θεωρεί ως βασικά και πολύτιμα αγαθά.

Θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, να δούμε τι θα συμβεί και στο Συμβούλιο Ασφαλείας, δεδομένου ότι η Ρωσία είναι μόνιμο μέλος του και δεν υπάρχει αντίστοιχο προηγούμενο λήψεως μέτρων εναντίον μόνιμου μέλους, αφού, πέραν των άλλων, έχει το δικαίωμα του βέτο σε κάθε απόφαση.

Η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε τις δυνατότητες που είχε την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και δεν δίστασε, να υλοποιήσει τις επιδιώξεις της. Βασικό στοιχείο όλων των ενεργειών της είναι ένα: η δημιουργία τετελεσμένων σε όσο το δυνατόν πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Και με μία πρώτη ανάγνωση, το πέτυχε.

Τοποθέτησε τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σε ρόλο απλού παρατηρητή στο στρατιωτικό επίπεδο. Οριοθέτησε την Ευρωπαϊκή Ένωση σε επίπεδο μόνο επιβολής οικονομικών μέτρων εναντίον της. Όσο για τον περιβόητο Ευρωστρατό και την Δύναμη Κρούσης του, «δεν τον είδε καν». Και όλα αυτά, πριν ολοκληρωθεί ένα εικοσιτετράωρο από την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.

Η Ρωσία αποδείχτηκε «καλά διαβασμένη» και ταυτοχρόνως, καλά προετοιμασμένη. Γνωρίζει, ότι στρατιωτικά οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ  δεν νομιμοποιούνται να επέμβουν στην Ουκρανία, αφού  αυτή δεν πρόλαβε να ενταχθεί στην Αμυντική Συμφωνία και δια του τρόπου αυτού, δεν υπάρχει το νομικό και νόμιμο κάλυμμα για παροχή στρατιωτικής βοήθειας. 

Όσο για τις οικονομικές κυρώσεις, ήταν εδώ και καιρό γνωστό, ότι θα λαμβανόντουσαν εναντίον της. Φρόντισε λοιπόν και έκλεισε ενεργειακές συμφωνίες με την Κίνα και την Ινδία και τα έσοδά της θα είναι πολλαπλάσια αυτών που θα απωλέσει από τις Ευρωπαϊκές Χώρες.

Άρα, καμία οικονομική δυσχέρεια από πλευράς εσόδων δεν θα κάνει την εμφάνισή της στη Ρωσική οικονομία. Αν υπολογιστεί δε, ότι αφ’ ενός ακόμη η Ευρώπη στηρίζεται στο φυσικό αέριο και αφ’ ετέρου οι Ρώσοι επιχειρηματίες επιχειρούν με δισεκατομμύρια ευρώ στην Ήπειρό μας, οι όποιες κυρώσεις λαμβάνουν τον χαρακτήρα απλού τιμωριτικού μέτρου για «νουθεσία».

Αλίμονο στην Ουκρανία και τους κατοίκους της οι οποίοι δυστυχώς βιώνουν αυτό που όλοι μας απευχόμαστε: ένα πόλεμο μέσα στην πατρίδα τους με όσες τραγικές και καταστροφικές συνέπειες φέρνει μαζί του. Ένα πόλεμο, που από την αρχή γνωρίζουν, ότι είναι χαμένος γι’ αυτούς και το μόνο που απομένει ηθικά να διασωθεί, είναι η τιμή τους και η περηφάνεια τους.