Ομιλία απηύθυνε ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΣΕΒ κ. Σπύρος Θεοδωρόπουλος παρουσίασε τις θέσεις της επιχειρηματικής κοινότητας για τη βελτίωση της παραγωγικότητας με στόχο μια πιο ανταγωνιστική οικονομία και ευημερούσα κοινωνία.

Κεντρικός προσκεκλημένος της εκδήλωσης ήταν ο Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Γερμανίας και Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Dr Joachim Nagel, ο οποίος συζήτησε με τον δημοσιογράφο κ. Παύλο Τσίμα. Κατά την εναρκτήρια τοποθέτησή του, ο Dr Nagel τόνισε: «Όσα πέτυχε η Ελλάδα την τελευταία δεκαετία δεν είναι μόνο μια εθνική ιστορία επιτυχίας, είναι πηγή έμπνευσης για ολόκληρη την Ευρώπη. Δείχνουν ότι οι μεταρρυθμίσεις, όσο δύσκολες κι αν είναι, αποδίδουν.»

Στην ομιλία του, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ υπογράμμισε ότι το διεθνές περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αναταράξεις και πρωτοφανή αβεβαιότητα, με επιπτώσεις στο εμπόριο, την ενέργεια και τις αλυσίδες εφοδιασμού. Ταυτόχρονα, όπως επεσήμανε, η Ευρώπη υστερεί σε ανάπτυξη, παραγωγικότητα και τεχνολογική πρόοδο έναντι χωρών όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ινδία, ενώ ένα χρόνο μετά την έκθεση Ντράγκι, μόλις το 11% των προτάσεών της έχει προχωρήσει, γεγονός που δείχνει την αργή ευρωπαϊκή ανταπόκριση.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, τόνισε ότι η Ελλάδα έχει πετύχει σημαντικά βήματα προόδου και σταδιακής σύγκλισης: σταθερή ανάπτυξη με μεγαλύτερους ρυθμούς από την ΕΕ, κατάκτηση της επενδυτικής βαθμίδας, μείωση της φοροδιαφυγής, δραστική μείωση της ανεργίας, αύξηση μισθών και μείωση φορολογικών συντελεστών για χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Όπως σημείωσε «η Ελλάδα πέτυχε να λειτουργεί ως μια κανονική χώρα, μια χώρα που ζει σύμφωνα με τις δυνατότητές της και δεν επιβαρύνει τις επόμενες γενιές».

Ο Πρόεδρος του ΣΕΒ στάθηκε ιδιαίτερα στη συνεισφορά των επιχειρήσεων, με αιχμή τη βιομηχανία, στην καλή πορεία της ελληνικής οικονομίας. Όπως ανέφερε, οι συνολικές εξαγωγές αγαθών ανήλθαν σε 50 δισ. ευρώ το 2024, ισοφαρίζοντας για ακόμη μια χρονιά τα έσοδα από τον τουρισμό και τις λοιπές εξαγόμενες υπηρεσίες. Η βιομηχανία, δεύτερος μεγαλύτερος εργοδότης στη χώρα μετά το εμπόριο, προσφέρει μισθούς κατά 35% υψηλότερους από τον μέσο όρο της οικονομίας, ενώ κλάδοι όπως τα τρόφιμα, τα φάρμακα, τα μέταλλα, τα χημικά και ο ναυτιλιακός εξοπλισμός διευρύνουν συνεχώς την παρουσία τους στις διεθνείς αγορές. Παράλληλα, εξήρε τη συμβολή και άλλων κλάδων στο ΑΕΠ της χώρας, ενώ τόνισε ότι το οικοσύστημα καινοτομίας επιτυγχάνει σημαντική ανάπτυξη, με 3.000 startups και συνολική αποτίμηση που εκτιμάται μεταξύ 8-12 δισ. δολαρίων για το 2024.

Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι παραμένουν κρίσιμες υστερήσεις έναντι της Ευρώπης όπως το έλλειμμα στο ισοζύγιο αγαθών, το υψηλό ενεργειακό κόστος και η μεταβλητότητά του, η πολυνομία, η γραφειοκρατία και η αργή απονομή δικαιοσύνης.

Κεντρικός άξονας της ομιλίας του Προέδρου του ΣΕΒ ήταν το ζήτημα της χαμηλής παραγωγικότητας. Όπως σημείωσε, η Ελλάδα βρίσκεται στο 54% του μέσου όρου της ΕΕ (με τη βιομηχανία στο 75%), και έχει παραμείνει σχεδόν στάσιμη τα τελευταία 30 χρόνια. Ιδιαίτερα στάθηκε στη «μεγάλη παρεξήγηση που», όπως είπε, «έχει επικρατήσει σε μερίδα της κοινωνίας πως όταν μιλάμε για αύξηση παραγωγικότητας, εννοούμε αύξηση των ωρών εργασίας ή εντατικοποίησή της». Ενώ η παραγωγικότητα, όπως διευκρίνισε, «είναι η δημιουργία προστιθέμενης αξίας και είναι ζήτημα οργάνωσης, τεχνολογίας, επενδύσεων, θεσμικής απλοποίησης, ταχύτητας απονομής δικαιοσύνης, ποιότητας εκπαίδευσης και κατάρτισης σε κάθε επίπεδο, λειτουργικότητας των υποδομών και σταθερότητας των κανόνων».

Σημείωσε ότι κύριοι υπεύθυνοι για την αύξηση της παραγωγικότητας δεν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά η πολιτεία και οι επιχειρήσεις και απηύθυνε κάλεσμα σε όλους «να θέσουμε ως κοινό στόχο τη ραγδαία αύξηση της παραγωγικότητας, σε κάθε πτυχή και σε κάθε δραστηριότητα του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, με ετήσια ορόσημα, μετρήσιμους δείκτες και τακτική λογοδοσία».

Ο κ. Θεοδωρόπουλος προέτρεψε πολιτεία και επιχειρήσεις σε άλμα παραγωγικών επενδύσεων, το οποίο όπως είπε θα σημάνει αντίστοιχα άλμα εξωστρέφειας, τεχνολογίας και παραγωγικής ανασύνταξης και επαναδιατύπωσε την πρότασή του για θεσμοθέτηση των υπεραποσβέσεων ως οριζόντιου, επενδυτικού κινήτρου.

Παράλληλα, έθεσε ως κρίσιμη προτεραιότητα το ανθρώπινο δυναμικό, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για μαζική επένδυση στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση, στην κατάρτιση και επανακατάρτιση, στην υιοθέτηση της Τεχνητής Νοημοσύνης από τις επιχειρήσεις και στην ενίσχυση της συμπερίληψης στην αγορά εργασίας.

Για το θέμα του ενεργειακού κόστους, ο Πρόεδρος του ΣΕΒ επανέλαβε ότι παραμένει καθοριστικός παράγων για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Τόνισε ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες με το υψηλότερο κόστος ενέργειας στην ΕΕ, γεγονός που διαβρώνει οριζόντια την ανταγωνιστικότητα όλων των κλάδων και επηρεάζει αρνητικά τον πληθωρισμό. Όπως σημείωσε, για τη βιομηχανία -και ιδιαίτερα για την ενεργοβόρο- η πρόσβαση σε ανταγωνιστική και προβλέψιμη ενέργεια αποτελεί όρο επιβίωσης. Τέλος, εξέφρασε την προσδοκία ο διάλογος που έχει ήδη ξεκινήσει μεταξύ Πολιτείας και ΣΕΒ να οδηγήσει σύντομα σε θετικά αποτελέσματα για τη στήριξη της εγχώριας παραγωγής.

Κλείνοντας, απηύθυνε κάλεσμα συνεργασίας ώστε «να προχωρήσουμε από την ατομική προσπάθεια, στη συλλογική» και «να πετύχουμε τη μετάβαση της Ελλάδας από μια χώρα "κανονική” σε μια χώρα παραγωγική».

Συγκεκριμένα, κάλεσε την Πολιτεία «να καταστήσει την παραγωγικότητα βασικό κριτήριο όλων των πολιτικών» και τις επιχειρήσεις «να εντείνουν την επενδυτική προσπάθεια, την ψηφιοποίησή τους, την εξωστρέφεια και την επένδυση στους ανθρώπους». Τέλος, διαβεβαίωσε την κοινωνία ότι η βελτίωση της παραγωγικότητας είναι «ο δρόμος για καλύτερες δουλειές, υψηλότερους μισθούς, καλύτερες κοινωνικές παροχές και όχι ένας δούρειος ίππος για την εντατικοποίηση της εργασίας».

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η ΙΟΝ, αναφέρεται ότι:

«Σε συνέχεια πρόσφατων δημοσιευμάτων σχετικά με την είσοδο του κ. Σπ. Θεοδωρόπουλου στην ΙΟΝ ΑΕ, η Διοίκηση της εταιρείας γνωστοποιεί ότι δεν έχει υπάρξει οποιαδήποτε πρόταση ή συζήτηση επί του θέματος αυτού».

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα, ο κ. Σπύρος Θεοδωρόπουλος εφέρετο να είναι σε προχωρημένες συζητήσεις με την ΙΟΝ προκειμένου να αποκτήσει μετοχικό ποσοστό στην ΙΟΝ.

Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες ανέφεραν περί προσέγγισης για την εξαγορά του 75% της ΙΟΝ, ηγούμενος μάλιστα σχήματος των γνωστών συνεπενδυτών (σσ Σταύρος Νένδος, Μιχάλης Αραμπατζής, Αχιλλέας Φώλιας κοκ), ενώ άλλες έκαναν λόγο  για μία προσπάθεια αμοιβαίας συνεννόησης για την από κοινού συγκρότηση του νέου ομίλου.

Tου Τάκη Θεοδωρόπουλου

Και όσο το σκέφτομαι, καλύτερα να τον αφήσουν στην ησυχία του. Θα έχει μεγαλύτερη πλάκα να τον δούμε να τρέχει μόνος του στη Βασιλίσσης Σοφίας φωνάζοντας «Ψωμί – παιδεία – ελευθερία», περιμένοντας ματαίως να τον χτυπήσουν, όπως ο ίδιος ζήτησε τις προάλλες.

Υποθέτω ότι από χθες συνεδριάζει η Κεντρική Επιτροπή του ΜέΡΑ25 για να αποφασίσει ποιος θα τρέχει δίπλα του, κρατώντας του την ομπρέλα εάν πέσουν οι ψιχάλες που ανακοίνωσε η ΕΜΥ. «Πάλι με τον Βαρουφάκη ασχολείσαι»; Το Σάββατο ήμασταν τρεις οι σχολια-στές αυτής της εφημερίδας που ασχοληθήκαμε μαζί του.

Το επαναλαμβάνω. Ο Κουτσούμπας και το ΚΚΕ είναι πληκτικοί. Μας βομβαρδίζουν με πλήξη, για να εξαντλήσουν όποια ηθική ικμάδα μάς έχει απομείνει. Ο Τσίπρας, χλωμό αντίγραφο του φερέλπιδος πολιτικού που σάρωνε την Ελλάδα του 2014, εξακολουθεί να κυνηγάει τα φαντάσματα του διχασμού. Στον μικρόκοσμό του η Ελλάδα είναι κομμένη στα δύο: από τη μία οι 2.000 που θέλουν να διαδηλώσουν και, από την άλλη, καμιά δεκαριά εκατομμύρια, εκ των οποίων οι περισσότεροι φοβούνται τον ιό. Ο Βαρουφάκης κάνει τη διαφορά.

Η φετινή επέτειος ανήκει στον Βαρουφάκη. Μπορεί να στενοχωρώ πολλούς ζηλωτές του μνημοσύνου, όμως ίσως τους δώσω τροφή για σκέψη. Οταν ένας άνθρωπος σαν τον Γιάνη καίγεται τόσο πολύ για να φωνάξει «Ψωμί – παιδεία – ελευθερία», το πρόβλημα δεν το έχει αυτός.

Αυτός δεν έχει πρόβλημα. Αυτός είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα το έχει το σύνθημα. Ποια καλύτερη απόδειξη περιμένουμε για τη φθορά του συνθήματος που συμβολίζει την εξέγερση του 1973 από το γεγονός ότι το έχει υιοθετήσει ο Βαρουφάκης;

Αγαπητέ κ. Χρυσοχοΐδη. Μην τον κάνετε «ντα». Αφήστε τον να εκφραστεί ελεύθερα. Επιτέλους, κάποιος θα μας δείξει πόσο φθαρμένοι είναι οι εορτασμοί για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αν δούμε τον Γιάνη μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία και θέλουμε να δείξουμε στοιχειώδη σεβασμό στην εξέγερση, του χρόνου θα καταργήσουμε την πορεία.

Φίλη μού έγραψε πως ό,τι κι αν λέω, το BBC εξακολουθεί να του παίρνει συνέντευξη στις ανταποκρίσεις του από την Ελλάδα. Και όταν το BBC καλεί τον Βρετανό πρωθυπουργό, εμφανίζεται ο Τζόνσον. Τι να κάνουμε; Αυτά έχει η ζωή.

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Οσο Διαδίκτυο και αν παρακολουθήσεις, όσες σειρές και αν εξαντλήσεις στη διάρκεια του εγκλεισμού, το ζωντανό θέαμα, όπως και να το κάνεις, δεν συγκρίνεται. Ο Βαρουφάκης να τρώει ξύλο από την αστυνομία και να το απολαμβάνει κιόλας φωνάζοντας ηδονικά: «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Κι άλλο, κι άλλο, πιο δυνατά».

Οχι, δεν πρέπει να μας το στερήσουν. Οι πορείες του ΚΚΕ είναι πληκτικές. Μακρόσυρτες σαν τα 12 ευαγγέλια, εξαντλούν υπομονή και αντοχές. Ο Βαρουφάκης, όμως; Κατ’ αρχάς, δεν κινδυνεύει να προκαλέσει συνωστισμό. Οσοι θα τον ακολουθήσουν, μάλλον για να τον δουν να τρώει ξύλο από την αστυνομία θα το κάνουν. Και εκεί, μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία, να αρπάζει με τα αργασμένα μπράτσα του το πουκάμισο της διαμαρτυρίας, να το ανοίγει πετώντας τα κουμπιά σαν σπόρους που θα γεννήσουν νέους αγώνες και με υψωμένη τη γροθιά του να φωνάζει προς τους υαλοπίνακες του Γκρόπιους: «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι. Βαράτε. Γιατί δεν με βαράτε;».

Ο κ. Χρυσοχοΐδης θα πρέπει να το σκεφτεί σοβαρά. Ο πληθυσμός πιέζεται από τον εγκλεισμό. Πιέζεται οικονομικά, πιέζεται ψυχολογικά. Χρειάζεται άρτον, χρειάζεται και θέαμα. Αν ο Βαρουφάκης συμμετείχε σε πολυπληθή πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου, θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητος. Τώρα, όμως, μόνος του, με καμιά εικοσαριά οπαδούς του, θα βρει τον εαυτό του. Μπορεί μάλιστα να κάνει και δηλώσεις. Θέλω να πω, κ. Χρυσοχοΐδη, να αφήσετε την αφήγηση να εξελιχθεί. Και στην κωμωδία το σενάριο μετράει. Μην τον χτυπήσουν από την αρχή, μην κάψετε το κωμικό στοιχείο. Αφήστε μας να το απολαύσουμε, να το περιμένουμε, να μας προετοιμάζει με την αγέρωχη έκφρασή του, να τον δούμε να περνάει μπροστά από τη Βουλή και όταν πια φθάσει στην αμερικανική πρεσβεία, εκεί η αστυνομία ας αναλάβει δράση. Πόσοι καταθλιπτικοί θα λυτρωθούν την ημέρα εκείνη από το βάσανό τους;

Ντροπή μου, θα μου πείτε. Σκύβω το κεφάλι εις ένδειξη συντριβής. Πώς τολμώ να παίζω έτσι με το δράμα ενός απελπισμένου ανθρώπου; Δεν αντέχει τον εγκλεισμό και θέλει να ξεσκάσει λίγο με την παρέα του; Αυτό είναι το λιγότερο. Σκεφθείτε το δράμα ενός ανθρώπου που πριν από πέντε χρόνια ήταν πανίσχυρος υπουργός, που έδινε μαθήματα θεωρίας των παιγνίων στους Ευρωπαίους, που η πλανητική του λάμψη τραβούσε τη δημοσιότητα όπως τα αποφάγια τις μύγες, που έκλεισε τις τράπεζες και δεν τον άφησαν να διαλύσει την Ευρώπη. Είναι απολύτως λογικό, πέντε χρόνια μετά να θέλει να φάει ξύλο από την αστυνομία για να καταλάβει πως είναι ακόμη ζωντανός.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δικαιολογημένα η αντιπολίτευση, μείζων, ελάσσων, υπαρκτή και ανύπαρκτη κατακρίνει τον κ. Μητσοτάκη για τη στάση που τήρησε στον Λευκό Οίκο. Κατ’ αρχάς ανέχθηκε αδιαμαρτύρητα τις ερωτήσεις που απηύθυναν οι δημοσιογράφοι στον κ. Τραμπ για το Ιράν, την παραπομπή του και άλλες λεπτομέρειες.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Κανονικά θα έπρεπε να τους διακόψει, ευγενικά στην αρχή, και αν δεν υπάκουαν βάζοντας τις φωνές, υπενθυμίζοντάς τους ότι δεν ταξίδεψε τόσα μίλια για να τους ακούει.

Τόσα αγγλικά ξέρει. Δεν μπορούσε να τους πει go, go, go ή shut up; Κι αν αυτοί επέμεναν, διότι τέτοιοι είναι, να απαιτήσει από τον οικοδεσπότη να τους πετάξει έξω. Ενδεχομένως δε, προκειμένου να δείξει την πυγμή του, να ζητούσε τη συνδρομή της φρουράς φωνάζοντας «Guard! Guard! Πού είναι οι guards, τι τους έχεις εδώ και τους πληρώνεις Ντον;». Επειτα από τέτοια επίδειξη δύναμης, όταν έμεναν πια μόνοι είναι μάλλον βέβαιο ότι ο Τραμπ, εντυπωσιασμένος και ήδη φοβισμένος, θα έπεφτε σαν ώριμο φρούτο.

Ο Μητσοτάκης θα μπορούσε πλέον να θέσει τους όρους του υπό μορφήν τελεσιγράφου. Πρώτον, να ζητήσει από τον Τραμπ να μην ξανατηλεφωνήσει στον Ερντογάν, να τα «χαλάσουνε» που λένε. Δεύτερον, να επεκτείνει μονομερώς την υφαλοκρηπίδα των νησιών μας. Τρίτον, να πετάξει έξω από τη Μεσόγειο την Τουρκία και τέταρτον, ε, κάτι θα έβρισκε για τέταρτο.

Ο κ. Μητσοτάκης είχε όπλα στα χέρια του τα οποία δυστυχώς δεν τα χρησιμοποίησε. Θα μπορούσε να απειλήσει τον Τραμπ, σε περίπτωση που δεν δεχόταν τους όρους του ότι θα συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών άμα τη επιστροφή του στην Αθήνα.

Και ανάλογα με τον αριθμό ρανίδων ιδρώτος που θα κυλούσαν μέσα από τα πορτοκαλί κρόσσια της κόμης του συνομιλητή του να κλιμάκωνε τις επιθέσεις του. «Αν δεν υπακούσεις θα σου στείλω τον Τσίπρα». «Την αλεπού της διπλωματίας; Μιλάει αγγλικά και δεν καταλαβαίνεις τι λέει ο δαιμόνιος». Το επόμενο χτύπημά του ο Μητσοτάκης θα το έδινε χαμογελώντας σαδιστικά: «Υπάρχει και ο Βαρουφάκης». Προκειμένου να κερδίσει χρόνο ο Τραμπ θα ρωτούσε: «Πώς σου φάνηκε η ταινία του Γαβρά»;

Κι εδώ ο Μητσοτάκης θα τον αποτέλειωνε: «Δεν αποκλείω και ηχηρό μήνυμα του Παυλόπουλου με πολλαπλούς αποδέκτες».

Εντρομος απέναντι σε τέτοια σκληρότητα ο Τραμπ θα έλεγε «ό,τι πεις» και θα φώναζε τη Μελάνια για να νιώσει κάποια ασφάλεια στην αγκαλιά της.

Ετσι κάνουν οι ηγέτες. Οπως ο Τσίπρας που μπήκε στον Λευκό Οίκο σαν πεινασμένο κανίς για να τους ξεγελάσει και βγήκε έχοντας μαζέψει την μπάνκα. Οχι σαν τον Μητσοτάκη που βρήκε την ευκαιρία να δηλώσει ότι η Ελλάδα είναι πιστή σύμμαχος των ΗΠΑ, να εκθέσει τις θέσεις της Ελλάδας για την Τουρκία και τη Λιβύη, αξιοποιώντας το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων για τον Τραμπ και να μιλήσει για τα F-35. Κι όλ’ αυτά, άκουσον άκουσον, σε άπταιστα αγγλικά.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ