Του Τάσου Καραμήτσου

Ας μη σταθούμε όμως στην οικογένεια αυτή που υπέστη το περιστατικό, γιατί στο κάτω-κάτω είναι και το σοκ που περνάς όταν σου χτυπάνε πάνοπλοι αστυνομικοί την πόρτα, έστω κι αν δεν είναι για σένα, αλλά για τους παραβατικούς γείτονές σου.

Θέλω να σταθώ στο «κύμα συμπαράστασης κατά της αστυνομικής βίας» που ξεσηκώνεται πάντα από μια μικρή, πασίγνωστη και πολύ κουραστική πλέον μειοψηφία θολοκουλτουριάρηδων, δήθεν δικαιωματιστών, που ξεσηκώνονται με τη βία αλλά πάντα αλά καρτ.

Πάμε, λοιπόν, να αναλογιστούμε ότι έχει καεί η Αθήνα εκατοντάδες φορές από το 2010, έχουν καταστραφεί άπειρες περιουσίες φτωχών (ή μη) πολιτών, έχουν φάει ξύλο άπειροι συνταξιούχοι σε πορείες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά οι «θολοί» δεν ανέβασαν ούτε ένα tweet διαμαρτυρίας.

Στη Marfin του Συντάγματος κάηκαν τρεις άνθρωποι, εκ των οποίων η μία έγκυος, αλλά οι συγκεκριμένοι «καλλιτέχνες» που έφτιαξαν το κύμα διαμαρτυρίας κατά της βίας του Χρυσοχοΐδη δεν έγραψαν ποτέ μια λέξη.

Οταν τα ΜΑΤ ξυλοκοπούσαν στις ραχούλες των Πρεσπών κάτι γιαγιάδες ή κάτι «γραφικούς με τη σημαία της Μακεδονίας» δεν έτρεχε κάστανο για το παρεάκι. Αυτή η βία ήταν σωστή, δικαίωμα στη διαμαρτυρία έχουν μόνο όσοι συμφωνούν μαζί μας.

Υπάρχει, λοιπόν, επιλεκτική μνήμη και αντίδραση στη βία απ’ όλους αυτούς. Τέσσερις μήνες τώρα η Αστυνομία κάνει τη δουλειά της, ανακαταλαμβάνει δημόσια κτίρια, ανοίγει τα πανεπιστήμια και αφοπλίζει από μολότοφ τους εγκληματίες (ναι, μια μολότοφ βάζει φωτιά και η φωτιά καμιά φορά σκοτώνει, έτσι;).

Και αφού δουλεύει γι’ αυτό που πληρώνεται η ΕΛ.ΑΣ., ναι, μάλιστα, σωστά, κάνει και λάθη και αχρείαστες χοντράδες, βεβαίως, επειδή δεν ελέγχονται μερικές χιλιάδες άνθρωποι.

Το «θολό» παρεάκι δεν καταλαβαίνει τίποτα, όμως, τους... χαλάει που δεν φτιάχνουν βόμβες, δεν στρίβουν τσιγαριλίκια και δεν πουλάνε λαθραία στην ΑΣΟΕΕ ή στο Πολυτεχνείο.

Τους ξινίζει που μια παρέα από 100-200 άτομα έχασε το μεροκάματο να νοικιάζει με μαύρα λεφτά στους φουκαράδες μετανάστες δωμάτια σε κατειλημμένα δημόσια κτίρια.

Τρελαίνονται με τα δήθεν κιτς φώτα της στολισμένης Αθήνας και ενθουσιάζονται με το καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο των Εξαρχείων.

Αλλοι έχουν όφελος από όλη αυτή τη μανιέρα της συστηματικής αντίδρασης σε ό,τι νορμάλ πάει να γίνει στη χώρα (ό,τι ισχύει σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο δηλαδή) και άλλων είναι απλώς χόμπι και λόγος ύπαρξης να στηρίζουν ό,τι μίζερο κατατρώει την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.

Είναι μια άλλη εκδοχή -αλλά ίδια μήτρα σκέψης και νοοτροπία- των σύγχρονων «Σταμουλοκολλάδων» που διέλυσαν την Αθήνα σταματώντας το μετρό της επειδή τους είπαν να πάνε στα ταμεία της εταιρείας και να δουλέψουν γι’ αυτό που έχουν προσληφθεί.

Είναι, αν θέλετε, όλο αυτό το παρεάκι που πρωταγωνίστησε, φώναξε, χόρεψε στο Σύνταγμα και έσπρωξε χιλιάδες απελπισμένους (και αδαείς) προς το μεγάλο ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου του 2015, που μόλις το είδε ο ίδιος ο Τσίπρας... έκοψε δρόμο και άλλαξε (μαζί με χρώμα) και πολιτική. Και έκανε και σωστά.

ΠΗΓΗ: PROTOTHEMA.GR

Δηλαδή, ποτέ δεν έπιασε όταν δημιουργήθηκε κατόπιν συμφωνίας επιχειρηματιών και εκτελεστικής εξουσίας για να στηρίξει μια κυβέρνηση.

Του Τάσου Καραμήτσου

«Λεφτά υπήρχαν» και θα υπάρχουν πάντα πρόθυμα να συνδράμουν στον έλεγχο ή στη δημιουργία ΜΜΕ κατ’ εντολήν πρωθυπουργού, αλλά αυτό δεν έφτασε και δεν θα είναι ποτέ αρκετό ως μόνη και βασική αναγκαία προϋπόθεση επιτυχίας ενός Μέσου.

Προσπάθειες σαν αυτές που είδαμε επί ΣΥΡΙΖΑ, για να μην τους αδικούμε κιόλας, έγιναν και παλιότερα από άλλους: από ερασιτεχνικές μέχρι πολύ πιο σοβαρές και κοστοβόρες.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, για παράδειγμα, στην αρχή πειραματίστηκε με έναν άσημο εκδότη από τον Βόλο, που του έδωσε ένα δάνειο από την Εθνική Τράπεζα για να φτιάξει εφημερίδα, στη συνέχεια προώθησε έναν κανονικό απατεώνα, τον Κοσκωτά, για να κάνει media, και κατέληξε στα θηρία της επιχειρηματικότητας της εποχής που άνοιξαν «μια απ’ όλα»: εφημερίδα, ραδιόφωνο και στο τέλος κανάλι, όμως χωρίς αποτέλεσμα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκαν να πληρώνουν και τα έκλεισαν, όπως ακριβώς κάνει τώρα ο Ιβάν (το μέγεθος του Δ. Μάρη δεν χρήζει ιδιαίτερης αναφοράς) και δικαίως γιατί τα άνοιξε για να εξυπηρετήσει τον κ. Τσίπρα.

Μετά τον Ανδρέα το ίδιο επιχείρησε και η κυβέρνηση Καραμανλή με παρόμοιο τρόπο: έβαζε δηλαδή τον κρατικό (τότε) ΟΠΑΠ να δίνει σε μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα με κυκλοφορία 3.000 φύλλα περί τα 3,5 εκατ. ευρώ ετησίως, όταν το «ΘΕΜΑ», με την κυκλοφορία του να αγγίζει τα 270.000 φύλλα, έπαιρνε διαφήμιση από την ίδια πηγή σχεδόν 200.000 ευρώ.

Πού κατέληξε το κόλπο με την κρατική διαφήμιση; Μα πουθενά απολύτως! Καμία «κυβέρνηση Καραμανλή» δεν διεσώθη όταν ήρθε η ώρα της.

Μάθημα λοιπόν πρώτο και βασικό τόσο για έναν παθόντα, όπως ο κ. Τσίπρας, όσο και για έναν δοκιμαζόμενο στη βάσανο της πρωθυπουργίας, όπως ο κ. Μητσοτάκης, αν και ο δεύτερος έχει άλλη εμπειρία γιατί... είδε και γνώρισε πολλά για τα ΜΜΕ μέσα από την οικογένειά του.

«Πάρ’ το αλλιώς» από την αρχή: δεν υπάρχουν καλά και φιλικά media και κακά και εχθρικά, απλά υπάρχουν τα media, μιλάμε για τα κανονικά media. Αν, λοιπόν, το Μέσο Ενημέρωσης αξίζει και μετράει, απλά το σέβεσαι και κοιτάς να το «κουμαντάρεις» με την καλή έννοια.

«Μα καλά, υπάρχει καλή έννοια», θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης, «στο “κουμαντάρω” ή, έστω πιο κομψά, “διαχειρίζομαι”;». Η απάντηση είναι ναι, μάλιστα, βεβαίως. Ολα μαζί για να μην κάνετε λάθος.

Γιατί αν, για παράδειγμα, οι υπουργοί μιας κυβέρνησης βομβαρδίζουν με ειδήσεις μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα και δείχνουν ότι σέβονται τη δουλειά των δημοσιογράφων της και επίσης αν φέρονται από στοιχειωδώς φιλικά έως ουδέτερα στην ιδιοκτησία της, τότε στο τέλος θα καταφέρουν να έχουν μια ευπρεπή και δίκαιη αντιμετώπιση.

«Δεν είναι φιλικό το Μέσο προς εμάς, αλλά μπορούμε να συνεννοηθούμε στο πλαίσιο της Ενημέρωσης και της Δημοκρατίας», ό,τι συμβαίνει δηλαδή στις δυτικές δημοκρατίες που δεν ανοιγοκλείνουν media κάθε τετραετία, όταν αλλάζει μια κυβέρνηση.

Είδατε εσείς να κλονίζονται για πολιτικούς λόγους οι «New York Times», η «Washington Post», οι «Financial Times», η «Daily Mail», η «Le Monde», η «Le Figaro», η «La Repubblica», η «El Pais» κ.λπ.;

Για οικονομικούς λόγους ναι, αλλά από την εναλλαγή των κυβερνήσεων όχι. Αυτά συμβαίνουν μόνο σε υπανάπτυκτες δημοκρατίες.

Για να εξηγούμαστε, όλα αυτά ισχύουν υπό τη βασική προϋπόθεση ότι μιλάμε για κανονικά οργανωμένα Μέσα και όχι για «πιστόλια» ή «νεροπίστολα» επιχειρηματιών ή κυβερνήσεων που όντως μπορεί να ανοιγοκλείνουν, αλλά δεν εισφέρουν το παραμικρό στον χρηματοδότη ή στον εντολέα πρωθυπουργό.

Αντίθετα, συνήθως είναι τόσο κραυγαλέα η υποστήριξή τους στα συμφέροντα που υπηρετούν που απλώς αυτοακυρώνονται ή κάνουν κακό στα αφεντικά τους.

Ετσι, λοιπόν, ένας πρωθυπουργός και ένα δημοκρατικό και ανοιχτόμυαλο κόμμα -είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση- προσέχουν για να έχουν με τα media.

Αν προσέχουν στη συμπολίτευση με τη συμπεριφορά τους τον χώρο των media, είναι βέβαιο ότι «θα έχουν» και όταν βρεθούν στην αντιπολίτευση μια καλή μεταχείριση και προβολή που θα τους βοηθήσει στο μέλλον να ξαναγυρίσουν.

Αν κάνουν λάθος ανάλυση και ερμηνεία προσώπων, χαρακτήρων και καταστάσεων όπως έκανε (και πιθανότατα συνεχίζει να κάνει) ο κ. Τσίπρας, τότε δεν θα βρουν ποτέ κανονικούς μιντιακούς συνομιλητές.

Δεν αρκεί να δώσεις μια δουλειά σε κάποιο από τα πολλά πρόθυμα παλικάρια της εγχώριας επιχειρηματικότητας, ας πούμε, για να σου εξασφαλίσει με τη χρηματοδότηση ένα Μέσο.

Αυτά μπορεί να γίνονται στη Ρωσία και στην Τουρκία, αλλά πραγματικά ακόμα κι εκεί ο Πούτιν και ο Ερντογάν δεν σκέφτονται τόσο απλοϊκά όσο ο τέως πρωθυπουργός για τη διαχείριση των Μέσων Ενημέρωσης.

Τώρα αν το πρόβλημά του ήταν ότι «δεν ήξερε, δεν ρώταγε» τι τρέχει με τα media, αυτό είναι σχετικά απλό, λύνεται, γιατί μπορεί ενώ είναι στην αντιπολίτευση να... ρωτήσει και να μάθει, πάντως όχι τους ίδιους που τον ενημέρωναν κατά τη διακυβέρνησή του, γιατί (με όλο το θάρρος) τον άφησαν βαθιά νυχτωμένο, ίσως επίτηδες, αλλά μπορεί και λόγω άγνοιας και απειρίας.

Μπορεί όμως και να μη θέλει ούτε να ρωτήσει ούτε να μάθει επειδή απλά έχει άλλο μοντέλο «μη δυτικό» στο μυαλό του, οπότε, ΟΚ, δικαίωμά του.

Αν όμως δεν ισχύει αυτό, την επόμενη φορά ας φροντίσει να «ψωνίσει» φιλίες και σχέσεις από το πάνω ράφι!

ΠΗΓΗ: PROTOTHEMA.GR

Σε ανθρώπους της εργασίας δηλαδή, οι οποίοι αντί να ξυπνάνε το πρωί και να στριφογυρνούν στα ανά τη χώρα πολιτικά στέκια-καφενεία και σε επαγγελματίες κομματικούς παράγοντες με περγαμηνές στην αερολογία, αυτό που έκαναν ήταν να εξακολουθούν να δουλεύουν σκληρά.

Του Τάσου Καραμήτσου

Η ειδοποιός διαφορά από άλλες κυβερνήσεις που δοκίμασαν σχήματα με «τεχνοκράτες» είναι τόσο ο αριθμός τους, που είναι πολλαπλάσιος (21 από τους 51), όσο και αυτό καθαυτό το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός τούς έδωσε και «βαρύ τίτλο» για τα κυβικά τους, δηλαδή τους έκανε υφυπουργούς και όχι γενικούς γραμματείς ή ειδικούς συμβούλους.

Ετσι, λοιπόν, θεωρητικά αυτοί οι άνθρωποι είναι απευθείας συνδεδεμένοι με το πρωθυπουργικό γραφείο, ήτοι με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όπου θα μπορούν να βγάζουν δουλειά και να ελέγχονται γι’ αυτή δίχως την παρέμβαση τρίτων και φυσικά χωρίς να νοιάζονται για το πολιτικό κόστος, μια που δεν πολιτεύονται.

Θα μπορούσε να βρει καλύτερους, δηλαδή πιο γνωστά ονόματα στον χώρο της διοίκησης επιχειρήσεων; Μα φυσικά, πάντα υπάρχουν καλύτεροι, αρκεί ο πρωθυπουργός μιας χώρας της οποίας οι σοβαροί και επιτυχημένοι πολίτες ή «λείπουν προσωρινά στο εξωτερικό» ή, δρώντας στην Ελλάδα, όταν ακούνε για εμπλοκή με την πολιτική αλλάζουν πεζοδρόμιο, να τους πείσει να το κάνουν αυτό. Το οποίο, εδώ που τα λέμε, μοιάζει μάλλον ακατόρθωτο, τουλάχιστον τώρα στην αρχή.

Φυσικά το κυβερνητικό μείγμα έχει και τους κλασικούς κοινοβουλευτικούς πολιτικούς που... όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε εδώ και αρκετά χρόνια, όπως θα παρατηρήσετε σωστά και σκωπτικά. Ασφαλώς και έτσι είναι. Καλώς ή κακώς, οι ψηφοφόροι ανέδειξαν στην κάλπη σχεδόν όλους αυτούς που σήμερα πρωταγωνιστούν στην κυβέρνηση, αν και πρέπει να τονιστεί ότι μοιραία από αυτήν -αλλά και από ολόκληρη τη Ν.Δ.- λείπουν πια οι βαρόνοι της τελευταίας 20ετίας. Γιατί τον Αδωνη και τον Χατζηδάκη ή τον Τσιάρα και τον Κικίλια μόνο βαρόνους του κόμματος δεν μπορείς να τους πεις.

Τώρα, λοιπόν, αρχίζουν τα δύσκολα για τον Κυριάκο, αφού η κάλπη -δηλαδή ο ελληνικός λαός- του έκανε το χατίρι και η τύχη τού χαμογέλασε και για μερικές χιλιάδες ψήφους έμεινε έξω η Χρυσή Αυγή και ο ίδιος σχημάτισε μια άνετη πλειοψηφία 158 και όχι 154 βουλευτών. Εχει τον χρόνο, μια καθαρή τετραετία, να παράξει έργο και να ξεκολλήσει την Ελλάδα από την πρωτοφανή μιζέρια που περνάει πάνω από μια 15ετία τώρα. Και μάλιστα χρόνο ανεμπόδιστο από προβλεπόμενα πολιτικά γεγονότα, δηλαδή εκλογές δήμων, Ευρωβουλής ή ακόμα και ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας (εκλέγεται με 151 βουλευτές).

Εχει επίσης ως κληρονομιά και ένα ακόμα πλεονέκτημα. Την υπερτετραετή διακυβέρνηση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος κατά τη θητεία του έκανε τα πάντα όλα, μνημόνια με σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, εκχώρηση μακεδονικού ονόματος, εξυπηρετήσεις επιχειρηματικών συμφερόντων κ.λπ. Το δήθεν ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που ταλαιπωρούσε από το 1974 και μετά την Ελλάδα θρυμματίστηκε στη συνείδηση του πολίτη, ασχέτως αν ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του με το υψηλό ποσοστό που πήρε προβάλλουν ως ο αντικαταστάτης του «ετέρου πόλου» στη χώρα.

Το 31,5% που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη γνώμη μου δεν το έδωσαν οι πολίτες για να βγουν στις πλατείες και να σκίζουν τα μνημόνια που έφερε (και) η νέα πολιτική τους επιλογή, αλλά γιατί είτε ανήκουν ιστορικά στην Κεντροαριστερά (ήταν ΠΑΣΟΚ), είτε δεν πείθονται από τη Ν.Δ., είτε απλά έχουν ειδικά συμφέροντα που εξυπηρετήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Καμία από αυτές τις κατηγορίες ψηφοφόρων δεν έχει δεδομένη ο κ. Τσίπρας μόνο και μόνο επειδή δεν θα φθείρεται στην αντιπολίτευση.

Αντιθέτως, θα πρέπει να τους πείσει ότι θα αλλάξει και θα γίνει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα. Αν μπορέσει να «νικήσει τον Μαδούρο που έχει μέσα του» σε ορισμένα ζητήματα, όπως στην αντιμετώπιση της Δικαιοσύνης, των media,των πολιτικών του αντιπάλων κ.ο.κ., και αν καταλάβει ότι με το ψέμα δεν κυβερνάς για πάντα αφού στο τέλος πάντα εκτίθεσαι, τότε μπορεί και να τον ξαναδούμε.

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στο ενδιαφέρον θέμα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, ο χρόνος άρχισε να κυλάει, είναι αμείλικτος, όμως και οι πολίτες δεν είναι χαζοί: αντιλαμβάνονται από την αρχή κάποια πράγματα. Καλά ξεκίνησε, με πολλούς νέους ανθρώπους, με απλά συμβολικά πράγματα, όπως να μην αλληλοπροσλαμβάνονται στο Δημόσιο οι... συγγενείς του κόμματος, με σωστές αποφάσεις, όπως οι προτεραιότητές του στη μείωση της φορολογίας και τις μεγάλες επενδύσεις (π.χ. Ελληνικό), με τις απλουστεύσεις του Αδωνη στη σύσταση εταιρειών, με την κατάργηση του ασύλου και με την παρουσία ενός ισχυρού προσώπου όπως ο Χρυσοχοΐδης στην ασφάλεια.

Μπορεί να αλλάξει πολλά και γρήγορα η νέα κυβέρνηση, έχει την ευκαιρία και πρέπει να της δοθεί απλόχερα. Για να της ασκηθεί εξίσου σκληρά και η κριτική, όποτε χρειαστεί.

ΠΗΓΗ: PROTOTHEMA.GR

Πάμε όμως πίσω στο φαινόμενο Τσίπρας, όπου τα ψεματάκια του 2012 έγιναν χοντρά ψέματα το 2015 με το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ετσι, λοιπόν, με τα παραμύθια περί απελευθέρωσης από «τα δόντια των δανειστών» εξελέγη πανηγυρικά και με τις ευχές ακόμα και αυτών που δεν τον ψήφισαν να πετύχει.

Του Τάσου Καραμήτσου

Το τι επακολούθησε είναι γνωστό, αν και έχει τη χρησιμότητά του να το θυμηθούμε ειδικά σήμερα που ψηφίζουμε. Πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ 2015, η εποχή του απόλυτου χάους, του τρόμου και του σκότους: η περίοδος ενός πρωθυπουργού που πειραματιζόταν και λειτουργούσε υπό την επήρεια ενός ημιπαράφρονα τύπου (του Βαρουφάκη), ο οποίος ακκιζόμενος στις διεθνείς συναντήσεις ως εκπρόσωπος της χώρας και κάνοντας απλά τον πονηρό οδηγούσε τη χώρα κατευθείαν στα βράχια.

Τη μοιραία απόφαση, όμως, που μας οδήγησε σε ένα τρίτο μνημόνιο, στην απώλεια του τραπεζικού συστήματος και την απεμπόληση ολόκληρης της περιουσίας του ελληνικού λαού (την υποθήκευσαν οι δανειστές στο Υπερταμείο για 99 χρόνια, μέχρι και τα ιστορικά μνημεία του ελληνικού έθνους) δεν την πήρε... κάποιος παράφρων Βαρουφάκης, αλλά ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Εκανε ένα δημοψήφισμα, υφάρπαξε την ψήφο των πολιτών που μέσα στη θερινή ραστώνη του 2015 και μην έχοντας πληρώσει έως τότε ούτε ευρώ σε φόρους ψήφισαν «Οχι» δίχως να αντιλαμβάνονται ότι το «Οχι» ήταν στο ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Ο απολύτως ανεύθυνος υπεύθυνος του «Οχι» Τσίπρας όταν κατάλαβε, μόλις μία εβδομάδα μετά, ότι βγάζοντας τη χώρα από το ευρώ θα πάει φυλακή ίδρωσε... μετά ξεΐδρωσε και με τη χαρακτηριστική άνεση που διαθέτει ένας επαγγελματίας ψεύτης και αριβίστας μετέτρεψε το «Οχι» σε «Ναι». Γλίτωσε τα χειρότερα, αλλά μας έστειλε έναν βαρύτατο λογαριασμό.

Αν αυτό ήταν το μοναδικό «έγκλημα» του απερχόμενου πρωθυπουργού, τουλάχιστον προσωπικά θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι ναι μεν ήταν μια ακραία περίπτωση λαϊκιστή (άλλωστε δεν είναι ο πρώτος) ή απλώς ενός αφελή και ανίδεου πολιτικού που είχε αυταπάτες, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται.

Μετά όμως άρχισαν... τα άλλα. Τα «δύσκολα, τα μαύρα και περίεργα» σε ό,τι αφορά τον χαρακτήρα και τη διακυβέρνησή του, όταν δηλαδή πια ο κ. Τσίπρας επανεκλέγεται το φθινόπωρο του 2015 και ακολουθεί μια συντεταγμένη πορεία δίχως χίμαιρες για τα οικονομικά, τους δανειστές κ.λπ.

Συμμαχεί με έναν ακροδεξιό πολιτικό στην κυβέρνηση, συγκροτώντας έναν κανονικό «μη πολιτικό συνεταιρισμό» με σκοπό τη διακυβέρνηση άνευ όρων. Ο Τσίπρας κάνει τη δουλειά του, ο Καμμένος τη δική του για σχεδόν μια τετραετία, και απλά χωρίζουν τρεις μήνες πριν το τέλος του έργου.

Ποια ήταν όμως από το 2016 και μετά η βασική έννοια (ο κεντρικός στόχος) του κ. Τσίπρα και του στενού περιβάλλοντός του, αφού την οικονομική διαχείριση της χώρας την εκχώρησε πλήρως στην τρόικα με διεκπεραιωτή τον Ευκλείδη Τσακαλώτο;

Ο κ. Τσίπρας είχε τρεις μεγάλες προτεραιότητες στο μυαλό του όταν «πάτησε πια στα πόδια του» ως πρωθυπουργός, τις οποίες βεβαίως τυγχάνει να έχουν και όλοι οι αυταρχικοί πολιτικοί της Ευρώπης όπως ο Ορμπαν και ο Σαλβίνι ή οι δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής, τηρουμένων των αναλογιών πάντα γιατί είμαστε στην Ευρώπη.

Να τα βρει με τον ξένο παράγοντα, να έχει λόγο ή και να ντιλάρει ο ίδιος τις μεγάλες μπίζνες της χώρας και να ελέγξει πλήρως, αν μπορεί, τα media ώστε να διευκολυνθούν οι κινήσεις του.

Ετσι, μέσα σε δύο χρόνια από «ακραίος αριστερός πολιτικός» έγινε το αγαπημένο παιδί της Μέρκελ, το καμάρι του Γιούνκερ και του μπίζνεσμαν Μοσκοβισί, το απόλυτο πουλέν του Αμερικανού πρεσβευτή -ειδικών αποστολών (Ουκρανία)- στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ.

Τα έκανε όλα «όπως έπρεπε», από τη βάση της Σούδας έως το μείζον ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας. Και αυτοί -όλοι αυτοί, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί- τον τίμησαν μέχρι το παρά πέντε. Του έδωσαν ό,τι είχαν, με αποκορύφωμα τη μη μείωση των συντάξεων λίγο πριν από τις ευρωεκλογές.

Αλλά και στις μπίζνες της χώρας διέπρεψε ο Αλέξης. Αν εξαιρέσεις δυο-τρεις περιπτώσεις, όλος ο επιχειρηματικός κόσμος, που -όλως τυχαίως- εξαρτάται από το κράτος, έπινε νερό στο όνομά του. Γρήγορος, αποτελεσματικός και μπεσαλής, ο Αλέξης «έφτιαχνε» τις δουλειές μια χαρά, ο ίδιος, χωρίς μεσολαβητές. Θα πείτε εσείς, είναι κακό ο πρωθυπουργός της χώρας να βλέπει τους μπίζνεσμαν και να διευθετεί δουλειές;

Καθόλου, αρκεί να επωφελείται και το Δημόσιο, αλλά αυτά θα φανούν στο μέλλον. Ετσι δεν είπε άλλωστε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός όταν τον ρώτησαν σχετικά με τη Novartis;

Εξίσου δραστήριος ήταν στο ζήτημα των media. Θα λέγαμε εμείς -λόγω αντικειμένου- ότι... ήταν η τρέλα του. Ο διακαής του πόθος να κλείσει όποιον δεν γουστάρει (η λέξη ολίγον ακραία, αλλά αποτυπώνει πλήρως την αλήθεια) και να ανοίξει απολύτως ελεγχόμενα και πειθήνια media.

Την απόπειρα ελέγχου των media μάλιστα επιχείρησε να την κάνει πολύ χειρότερα και από τον Ερντογάν. Στην Τουρκία ο πρόεδρος έδωσε δυο-τρεις μεγάλες δουλειές στον όμιλο Ντεμιρορέν, προκειμένου να εξαγοράσει τον μεγάλο μιντιακό όμιλο της «Χουριέτ» από τον μη φιλικά προσκείμενο σε αυτόν όμιλο Ντόγκους αντί 1,2 δισ. ευρώ.

Εδώ ο δικός μας πήγε λατινοαμερικάνικα με κλασικό παραδικαστικό, μαϊμού στημένες εξεταστικές επιτροπές που λοιδορούσαν όσους πλήρωναν τα δάνειά τους και λούφαραν τους δικούς τους, με εκβιασμούς στους τραπεζίτες και αφόρητες πιέσεις ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού, την Εφορία, την Επιτροπή Ανταγωνισμού, το ΣΔΟΕ, ό,τι βρήκε μπροστά του.

Μερικοί άντεξαν με προσωπικό κόστος, άλλοι δεν τα κατάφεραν, αλλά και ο ίδιος ο Τσίπρας βγήκε βαριά τραυματισμένος από όσους επέζησαν από τη φονική αυτή επιδρομή του επιχειρηματικά, ηθικά, αλλά και σε ανθρώπους των media.

Πλήρωσε και πληρώνει το κόστος του «μαδουρικού πνεύματος» από το οποίο διακατέχεται σε σχέση με τη λειτουργία των σύγχρονων ΜΜΕ και θα εξακολουθήσει να το πληρώνει αν δεν αλλάξει νοοτροπία. Και φυσικά από δικά του media δεν έφτιαξε τίποτα βιώσιμο για την επόμενη μέρα, απλά ανακατεύτηκε ο ίδιος με τη λάσπη, εν μέρει με δημοσιογραφικό υπόκοσμο και εν πολλοίς με τους «απολύτως τίποτα» του επαγγέλματός μας.

Σήμερα η χώρα καλείται να αλλάξει κεφάλαιο και ο κ. Τσίπρας να πάει σπίτι του προσωρινά ή για πάντα - θα το δείξει η Ιστορία, αλλά εξαρτάται και από τον ίδιο. Λογικά θα έχει τον χρόνο να σκεφτεί και να ξανασκεφτεί εκεί στην αντιπολίτευση πώς και με ποιους κυβέρνησε την Ελλάδα, να κάνει την αυτοκριτική του, κάτι το οποίο απέφυγε συστηματικά όλο αυτό τον καιρό (και δεν εννοώ μόνο δημοσίως), και κυρίως να αντιληφθεί ένα πράγμα.

Οτι η αλαζονεία οδηγεί σχεδόν πάντοτε στην ύβρη, ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και πως όταν σπέρνεις ανέμους, συνήθως θερίζεις θύελλες.

ΠΗΓΗ: PROTOTHEMA.GR

Το «Πρώτο Θέμα» ας το κρίνει όπως θέλει ο καθένας, άλλωστε ιδιωτικό μέσο ενημέρωσηςείναι και όποιος θέλει το αγοράζει ή το επιλέγει στο Διαδίκτυο. Αν όχι, πάει αλλού και δικαίωμά του. Mε χαρά…

Του Τάσου Καραμήτσου

Το δεύτερο, που ασφαλώς δεν θα μείνει σε... καμία Ιστορία αλλά μόνο στην ψυχή μου, είναι μια φιλία 30 ετών. Στενή φιλία με πολλές δυσκολίες αλλά και πολύ πιο μεγάλες χαρές, ανθρώπινεςκαι επαγγελματικές.

Μια κανονική ανθρώπινη σχέση, από αυτές που χτίζονται και δοκιμάζονται μια ζωή, από τη νεαρή ηλικία, και δεν μοιάζουν καθόλου με εκείνες των επωνύμων που βλέπετε στις τηλεοράσεις και διαβάζετε στα περιοδικά.

Για μένα σήμερα δεν μετράει τίποτα παραπάνω από το δεύτερο. Έχασα έναν πολύ δικό μου άνθρωπο. Και ας μου συγχωρεθεί η πολυτέλεια να εκφράζω δημοσίως κάτι από τα συναισθήματά μου, δεν το συνηθίζω και ελπίζω να μην ξαναχρειαστεί.

Τα υπόλοιπα για την πολυτάραχη ζωή του αλλά και για τη μεγάλη του επιτυχία τα γράφουν όλοι οι φίλοι μας εδώ. Ίσως κάποτε γράψω κι εγώ. Και είναι πολλά αυτά που πρέπει κάποτε να γραφτούν.

Θέλω, πάντως, για κάτι να μην αφήσω καμία αμφιβολία τώρα που «έφυγε» ο Θέμος.

Προς τους αναγνώστες μας, προς τους 220 ανθρώπους που εργάζονται εδώ, αλλά και σε όσους επιχείρησαν από την πρώτη ημέρα μέχρι και σήμερα να διαλύσουν αυτό το μέσο ενημέρωσης. Και ήταν πάρα πολλοί και με διαφορετικά κίνητρα, με αποκορύφωμα βέβαια την τελευταία τετραετία, σε σημείο ύβρεως.

Το «Πρώτο Θέμα» όχι μόνο θα συνεχίσει την πορεία του, αλλά κάθε χρόνο θα μεγαλώνει και θα παράγει νέα δημοσιογραφικά προϊόντα, τα οποία θα έχουν γνώμονα να ικανοποιούν μόνο όσους επιλέγουν να τα διαβάζουν.

Λάθη κάναμε, κάνουμε και θα ξανακάνουμε, όπως όλοι άλλωστε όταν «τρέχουν» και δημιουργούν κάτι στη ζωή. Και τα παραδεχόμαστε και κάνουμε και την αυτοκριτική μας με ειλικρίνεια γιατί είμαστε ένας ολοζώντανος δημοσιογραφικός οργανισμός.

Όμως εμείς δεν κοροϊδέψαμε ποτέ τους αναγνώστες μας, δεν κάναμε συναλλαγές και γι’ αυτό σταθήκαμε όχι μόνο όρθιοι στη μεγάλη κρίση της χώρας και στην ακόμα μεγαλύτερη των μέσων ενημέρωσης, αλλά δυναμώσαμε κιόλας. Δεν κάναμε πίσω ποτέ στις απόψεις μας. ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ.

Δεν ανταλλάξαμε τη δημοσιογραφική μας ισχύ με οποιοδήποτε τίμημα και φυσικά αυτό είχε απώλειες ακόμα και σε ανθρώπινη ζωή. Και δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα αλλά ούτε αύριο. Αυτό το γνωρίζουν όλοι πια, φίλοι και εχθροί. Ας μην το ξεχνάνε όμως. Ήρθαμε για να μείνουμε και να είμαστε για πάντα οι πρωταγωνιστές. Και αυτό το γνώριζε πολύ καλά ο Θέμος, γι’ αυτό και «έφυγε» ήσυχος.

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Επίσης, δεν είναι σαφές για την ώρα αν… το ρελέ για να ξεκινάει ή να σταματάει η περικοπή του ελληνικού χρέους ανάλογα με τις επιδόσεις της οικονομίας μας θα το κρατάει ο Τόμσεν του ΔΝΤ -με ό,τι αυτός εκπροσωπεί- ή ο «νέος Σόιμπλε», δηλαδή ο Σολτς.

Του Τάσου Καραμήτσου

Ολα έχουν φυσικά τη σημασία τους και ειδικά τα πρόσωπα-κλειδιά στην υπόθεση «μεταμνημονιακή Ελλάδα», αλλά πάντως ένα είναι σαφές: κανείς δεν θέλει να μας αφήσει μόνους και ειδικά σε προεκλογική περίοδο, γιατί απλούστατα έχουμε ροπή προς την καταστροφή όλων όσων με πόνο φτιάξαμε και συμμαζέψαμε.

Ο Τσίπρας μοιάζει να παρακολουθεί αμήχανα την όλη εξέλιξη και αντιλαμβάνεται ότι η ιδέα να κάνει προεκλογική καμπάνια με σλόγκαν την «καθαρή έξοδο» δεν πείθει πλέον… ούτε τον Καρανίκα.

Αυτό που φαίνεται να μπορεί να κάνει, αφού δεν γίνεται να μην περικόψει τις συντάξεις, είναι να μοιράζει φιλοδωρήματα σε όσο περισσότερους μπορεί. Και μάλιστα σε όσους νομίζει ότι μπορεί να πείσει να τον ξαναψηφίσουν.

Τι θα καταφέρει ακριβώς θα το δούμε τη νύχτα των εκλογών, αλλά από την πείρα ετών δεν φαίνεται να σώζεται κανείς με τις παροχές της τελευταίας ώρας. Αν και εδώ μιλάμε για μια φτωχοποιημένη κοινωνία που είναι πιο εύκολο να δεχτεί ενσυνείδητα την κοροϊδία.

Δεν ξέρω αν έχει άλλα δεδομένα ή άσους στο μανίκι για να σταθμίσει πότε θα κάνει το βήμα των εκλογών, αλλά κάτι ιδέες περί σκανδάλων τύπου Novartis δεν του πήγαν καθόλου καλά, ενώ και το Μακεδονικό μόνο ζημιά θα του κάνει στο εσωτερικό της χώρας.

Η μετά το καλοκαίρι περίοδος, εκεί μεταξύ μπάνιου και σχολείου, δηλαδή τον Σεπτέμβριο, έχει αποδειχθεί λόγω τουρισμού και χαλαρότητας η πιο καλή για την κυβέρνηση.

Οι δημοσκοπικές μετρήσεις δείχνουν ότι μεγάλη μερίδα του κόσμου, που επηρεάζεται από τα 25-30 δισ. ευρώ που μπαίνουν στη χώρα από τους τουρίστες, γεμίζει την τσέπη της και ξεχνάει τον πόνο της. Το ίδιο και τα στοχευμένα μπόνους που έδωσε τα δύο τελευταία χρόνια. Μετά ξαναφεύγει η διαφορά σε διπλάσια νούμερα.

Αρα η λογική λέει τότε να πάει σε εκλογές, αλλά η ψυχή του είναι βέβαιο ότι θα ήθελε… να μην πάει ποτέ σε εκλογές. Γιατί απλά ξέρει ότι θα τις χάσει.

Ετσι λοιπόν και ο Μάιος του 2019 έχει τα υπέρ του: πρώτον, περί τους οκτώ μήνες ακόμα εξουσία και μπίζνες (το ’χουν τα παιδιά αυτό!) αλλά και δύο ήττες σε μία. Θα χάσουν εκλογές και ευρωεκλογές σε μία μέρα.

Ασχετα αν, όπως πιστεύουν οι ίδιοι, μπορεί κανείς να εκτονωθεί στην ευρωκάλπη και να… τους τη χαρίσει στην εθνική κάλπη. Σε κάθε περίπτωση, ο Μάιος του 2019 έχει -ας μην ξεχνάμε- και τη φθορά μιας ακόμα χειμερινής περιόδου. Και η φθορά αρχίζει να παίρνει διαστάσεις γεωμετρικής προόδου.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ