Με άλλα λόγια, όταν οι χαράκτες της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους μελετούν την αλληλεξάρτηση φυσικού περιβάλλοντος και πολιτισμικού οικοδομήματος με σκοπό την παγίωση ή την αύξηση της οικονομικής ισχύος της χώρας τους, τότε εφαρμόζουν γεωοικονομική προσέγγιση των διεθνών σχέσεων.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Και όταν το ζητούμενο είναι η ενίσχυση της στρατιωτικής ισχύος της χώρας τους, τότε κινούνται στο πεδίο της γεωστρατηγικής. Το σύνολο αυτό των δύο προσεγγίσεων σε μια οργανική μεταξύ τους σχέση αποτελεί την γεωπολιτική.

Η γεωπολιτική ουσιαστικά είναι ένα καλό εργαλείο προκειμένου να αυξηθεί η ισχύ ενός κράτους.

Κατά την απογραφή του 1928 η Ελλάδα είχε 6.200.000 κατοίκους και η Τουρκία 13.600.000. Μόλις σε διάστημα μιας γενιάς η διαφορά αυτή διπλασιάστηκε και μετά από μια ακόμη γενιά η Ελλάδα είναι 10.691.20 ενώ η Τουρκία 83 εκατομμύρια.

Η διαφορά έχει φτάσει σχεδόν το οκταπλάσιο, ενώ σύμφωνα με την Eurostat το 2080 που η Ελλάδα θα έχει 7,2 εκατομμύρια κατοίκους η Τουρκία θα είναι μια δύναμη 107,1 εκατομμυρίων κατοίκων.

Η αντιστοιχία δηλαδή θα έχει φθάσει 1 προς 15 (παρόλα αυτά πρέπει να ληφθεί σοβαρά η πληθυσμιακή ανομοιογένεια, 20 εκατομμύρια Κούρδοι και 15 εκατομμύρια Αλεβήδες).

Την ίδια στιγμή ο μέσος όρος ηλικίας στην Ελλάδα είναι 45,5 έτη, ενώ στην Τουρκία 31,5. Είμαστε ήδη ένας γερασμένος λαός με αυξητική τάση Μ.Ο. ηλικίας, ενώ στην Τουρκία ο Μ.Ο. ηλικίας έχει καθοδικές τάσεις. Κάποτε ένας πρόεδρος της Τουρκίας, ο Τουργκούτ Οζάλ, είχε πει: «Δεν χρειάζεται να προκαλέσουμε πόλεμο με την Ελλάδα, αφού οι πληθυσμιακές εξελίξεις των δύο λαών θα επιλύσουν το Κυπριακό και το Αιγαίο».

«Αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τα ποσοτικά μεγέθη, για να επισημάνουμε τους ποιοτικούς συντελεστές, την ειδική εκείνη ατμόσφαιρα , ανησυχία, κινητικότητα και ερεθιστικότητα που δημιουργείται εκ των πραγμάτων μέσα σε μια κοινωνία, πάνω από τα μισά μέλη της οποίας είναι νεότερα των 25 ετών.

Αυτή η πληθώρα διάχυτης και ακαταστάλαχτης ανθρώπινης ενέργειας ζητά να διοχετευθεί, και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι, πέρα από ή και παράλληλα με τη στενά εννοούμενη δραστηριότητα, θα διοχετευθεί σε δραστηριότητες συναπτόμενες άμεσα ή έμμεσα με τον προσδιορισμό και την έμπρακτη προάσπιση της τουρκικής ταυτότητας και της θέσης της μέσα στον κόσμο.

Μόνον εκεί όπου κοχλάζει νεανικό αίμα γεννιούνται ιδέες ικανές να κινητοποιήσουν μάζες, όσο «πρωτόγονες» κι αν φαίνονται οι ιδέες αυτές στα μάτια δημογραφικά φθινόντων γειτόνων εκλεπτυσμένων από την ξαφνική ευζωία ή διανοουμένων που εξ επαγγέλματος παράγουν ιδεολογίες του ειρηνιστικού ευδαιμονισμού υπό τις διαφορετικότερες μορφές»1

Η οικονομία της Τουρκίας (παρά τα όποια προβλήματα στην παρούσα φάση), ενώ ήταν σχετικά συγκρίσιμη με την Ελληνική το 2002, το ΑΕΠ της Τουρκίας έφθανε μόλις τα 232,7 δις δολάρια σε σύγκριση με το ελληνικό ΑΕΠ που βρισκόταν στα 155 δις δολάρια, το 2014 το τουρκικό ΑΕΠ έφθασε τα 800 δις δολάρια σε αντίθεση με τα 182$ του ελληνικού.

Η Βαριά βιομηχανία της Τουρκίας γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση με παράλληλη ανάπτυξη στον πρωτογενή αλλά και στον δευτερογενή τομέα, ενώ στην Ελλάδα επήλθε πλήρης αποβιομηχανοποίηση με ταυτόχρονη συρρίκνωση του πρωτογενούς αλλά και δευτερογενούς τομέα.

Τα πρωτοπόρα ελληνικά ναυπηγεία απαξιώθηκαν, σε αντίθεση με την άνθηση των τουρκικών. Η κρατικοδίαιτη πολεμική βιομηχανία της Ελλάδας εξαφανίστηκε με αποτέλεσμα να εισάγουμε ακόμη και είδη στρατιωτικού ρουχισμού made in Turkish, σε αντίθεση με την Τουρκία που έφθασε σε σημείο να κατασκευάζει σχεδόν το 70% του εξοπλισμού της και να εισάγει πολύτιμο συνάλλαγμα από πωλήσεις οπλικών συστημάτων (ελικόπτερα, άρματα κλπ) σε άλλες χώρες δημιουργώντας ταυτόχρονα πολιτικοστρατιωτικές συμμαχίες . Καθόσον άλλη βαρύτητα έχει στις διεθνείς σχέσεις, να εισάγεις συνάλλαγμα από εξαγωγές στρατιωτικού υλικού και άλλη από ροδάκινα και ντομάτες.

Τα τουρκικά πανεπιστήμια σφύζουν από ζωή και παράγουν γνώσεις που διαχέονται στην τουρκική οικονομία και παραγωγή, σε αντίθεση με τα δικά μας που σέρνονται και προσπαθούν να προσπορισθούν πόρους από διάφορα ευρωπαϊκά προγράμματα προς όφελος των «λειτουργών» τους.

Είμαστε ένα κράτος που φθίνει δημογραφικά και οικονομικά, σε αντίθεση με την Τουρκία που αναπτύσσεται και επιζητεί την ανάπτυξη του ζωτικού της χώρου.

Οι γαλάζιες πατρίδες και τα σύνορα της καρδιάς, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η φυσική εξέλιξη της ακμής της σε έναν κόσμο όπου τα σύνορα είναι προσωρινά στην φυσική κίνηση των κρατών.

Η Τουρκία στερούμενη υδρογονανθράκων αναζητεί ενεργειακούς πόρους προκειμένου να συντηρήσει την ενεργοβόρα βαριά βιομηχανία της και να συμβάλει περεταίρω στην οικονομική ανάπτυξη της. Είτε με Ερντογάν είτε με Κεμαλιστές πρέπει να ξεδιψάσει ενεργειακά και εκεί θα την βρούμε μπροστά μας.

Το Τορκολιβυκό σύμφωνο δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φερετζές της νομιμοποίησης, αρπαγής των υδρογονανθράκων του ελληνισμού ( Ελλάδας- Κύπρου).

Η επίκληση του διεθνούς δικαίου εκ μέρους μας, ουδεμία ισχύ έχει στην πράξη παρά μόνον εάν έχουμε ισχυρές ή τουλάχιστον ισοδύναμες ένοπλες δυνάμεις με την Τουρκία (ο Τσόρτσιλ είχε πει καλό το διεθνές Δίκαιο, εάν ταυτόχρονα έχεις και στρατιωτική ισχύ να το υπερασπίσεις).

Τα πολυάριθμα ψηφίσματα του ΟΗΕ περί απομάκρυνσης των τουρκικών κατοχικών δυνάμεων στην Κύπρο, ουδόλως επηρέασαν την Τουρκική εξωτερική πολιτική, αλλά ορέγεται και την υπόλοιπη Κύπρο διεξάγοντας έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ.

Όσο για την Ελλάδα λησμονεί ότι είναι εγγυήτρια δύναμης και προσπαθεί κρυπτόμενη ως στρουθοκάμηλος να μας πείσει ότι ασκεί σώφρον εξωτερική πολιτική. «Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα» 2 ή νεοελληνιστί «Η σύνεση είναι το πρόσχημα του άνανδρου».

Η επικράτηση του ισχυρότερου σύμφωνα με την θεωρία του Νίτσε, δεν είναι τίποτε άλλο από την Θουκυδίδειο λογική, όπου ο ισχυρότερος θα πάρει ότι του επιτρέπει η ισχύς του, ο δε αδύναμος θα παραχωρήσει ότι του επιβάλει η αδυναμία του.

Οι συνεχείς ανακατατάξεις συνόρων σε παγκόσμια κλίμακα αποδεικνύουν την ρευστότητα των συνόρων. Ας μην κρυβόμαστε πλέον, δεν είναι δυνατόν το ελληνικό κράτος να μοιράζει δισεκατομμύρια ευρώ για αναδρομικά ενώ την ίδια στιγμή έχει αεροπλάνα καθηλωμένα και οπλιτικά συστήματα σε αχρηστία ένεκα έλλειψης ανταλλακτικών.

Η ενδοτικότητα της πολιτικής ελίτ με την ταυτόχρονη δημιουργία τρίτης φάλαγγας ενδοτισμού των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και πολλών ακαδημαϊκών, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που μας οδηγεί σε εθνικό ακρωτηριασμό.

Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ακόμη και τώρα κρατούν. Ενισχύστε της και απομακρύνετε το κλήμα ηττοπάθειας που έχει καλλιεργηθεί στον ελληνικό λαό.

Οι απαιτήσεις της Τουρκίας δεν είναι δυνατόν να ικανοποιηθούν όσες υποχωρήσεις και αν κάνει η ελληνική πολιτική ελίτ μαζί με τους κολαούζους της, καθόσον καθημερινά η Τουρκία προσθέτει νέες απαιτήσεις.

Κινδυνεύουμε να χάσουμε το Αιγαίο και την Μεσόγειο ένεκα τουρκικής χρησικτησίας χάριν του ελληνικού ενδοτισμού.

Η προσφυγή μας στα διεθνή φόρα αλλά και στην Ευρωπαϊκή ένωση με ταυτόχρονη εξασθένηση των ενόπλων δυνάμεων μας, είναι η μεταμφιεσμένη επιθυμία του ευδαιμονισμού ενός γερασμένου και μαλθακού λαού , άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορα μας.

Η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας προς πάσα κατεύθυνση (Λιβύη- Ιράκ-Αρμενία-Υεμένη-Ελλάδα-Κύπρος) διέπεται από τον γεωπολιτικό κανόνα ότι η έκταση των συνόρων ενός κράτους είναι μια αντανάκλαση της υγείας του έθνους.

Όσο για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ότι τα σύνορα είναι προσωρινά στην φυσική κίνηση των κρατών.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και επιθυμία προσπορισμού των υδρογονανθράκων του ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος), δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ζωώδη επιθυμία της Τουρκίας να ξεδιψάσει ενεργειακά την ταχέως αναπτυσσόμενη βιομηχανία της, η οποία προς το παρών εξαρτάται από εισαγωγές από την Ρωσία, γνωρίζοντας ότι είναι μια ευκαιριακή συμμαχία και δεν δύναται να στηρίζεται σε αυτή.

Η γεωγραφία και η ιστορία έχουν δικάσει την Ρωσία και την Τουρκία να αλληλοσυγκρούονται και ως εκ τούτου παρά τις όποιες ευκαιριακές συγκλήσεις γνωρίζουν ότι σύντομα θα έρθουν σε αντιπαράθεση.

Στη ζωή, λέει ο Νίτσε, υπάρχουν οι δυνατοί και οι υποταγμένοι, η διάκριση των αγαθών και των πράξεων είναι προϊόν ηθικού εκμαυλισμού. Ο άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει στην αρχέγονη κατάσταση, όπου αρετή είναι η δύναμη.

Αυτό και εφαρμόζει η Τουρκία έναντι της Ελλάδας η οποία με τις συνεχείς υποχωρήσεις και τον ενδοτισμό της κινδυνεύει να υποστεί τις συνέπειες του αδήριτου νόμου της εξέλιξης όπου το παιχνίδι είναι σκληρό και ο πλέον αδύναμος θα υποστεί τις συνέπειες.

Η εύρεση υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή του ελληνισμού (Ελλάδα-Κύπρος) σε μια περίοδο όπου όλα επαναπροσδιορίζονται γεωπολιτικά, η χώρα βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική και πολιτική κατάσταση με καταλυτικές συνέπειες στο κύρος και την ισχύ της.

Η διαχείριση των υδρογονανθράκων προϋποθέτει υψηλή γνώση γεωπολιτικής με ταυτόχρονη προβολή ισχύος και επίδειξη δύναμης για την αποτελεσματική αντιμετώπιση διψώντων ενεργειακά γειτόνων, διαφορετικά όποιος δεν έχει τα παραπάνω προσόντα, γίνεται έρμαιο και απλός κομπάρσος στο γεωπολιτικό παίγνιο στην καλύτερη περίπτωση, ενώ δεν αποκλείεται και ο εθνικός ακρωτηριασμός.

Οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις παρά τα όποια προβλήματα, διαθέτουν την ισχύ του πυρός αλλά και την βούληση να διασφαλίσουν τα ελληνικά συμφέροντα.

Το πρόβλημα είναι η πολιτική ελίτ της χώρας μας με τους κολαούζους της, οι οποίοι έχουν καλλιεργήσει κλήμα ηττοπάθειας στον ελληνικό λαό(και τι θέλετε να κάνουμε πόλεμο;), οι οποίοι με τις συνεχείς υποχωρήσεις τους και την μυστική διπλωματία, μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην συνδιαχείριση του Αιγαίου-Μεσογείου.

Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες που συναπαρτίζουν τον ελληνικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και βάθους και ίσως καταρρεύσουν μπροστά στην μεγάλη απόφαση να διεξάγουν ένα πόλεμο.

Γιατί εάν ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, ποιος πόλεμος μπορεί να αποτελέσει την συνέχεια μιας σπασμωδικής ενδοτικής πολιτικής η οποία έχει ήδη παραχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας πριν ακόμη ξεκινήσουν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στο πεδίο της μάχης .

* Ο Νίκος Καρατουλιώτης είναι υποστράτηγος Ε.Α.

Έτσι λοιπόν και σύμφωνα με την θεωρία του Μακίντερ «όποιος κυβερνά την καρδιά της γης “Heartland”, εξουσιάζει την Παγκόσμια Νήσο. Όποιος εξουσιάζει την Παγκόσμια Νήσο, κυβερνά τον κόσμο» και καθ’ επέκταση όποιος κυβερνάει την Ευρασία, ελέγχει τα πεπρωμένα του κόσμου.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Ευρασία
Η Ευρασία είναι η μεγαλύτερη ήπειρος της υδρογείου και αποτελεί άξονα από γεωπολιτική άποψη. Κύρια χαρακτηριστικά της γεωστρατηγικής ταυτότητας της Ευρασίας είναι :
• Ο πληθυσμός της, που αποτελεί τα 4/6 του παγκοσμίου πληθυσμού.
• Ο ορυκτός πλούτος της, που αποτελεί το 85% των πηγών ενεργείας (φυσικό αέριο και πετρέλαιο).

Η Ευρασία αντιπροσωπεύει περίπου το 60% του παγκοσμίου ΑΕΠ. Εδώ βρίσκονται οι ισχυρότεροι γεωπολιτικοί παίκτες οι οποίοι θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ.

Μετά από τις Ηνωμένες Πολιτείες (Ηνωμένων Πολιτειών) οι επόμενες έξι μεγαλύτεροι μεγαλύτερες οικονομίες και οι επόμενοι έξι καταναλωτές στρατιωτικών όπλων βρίσκονται στην Ευρασία.

Οι δύο πιο πολυπληθείς διεκδικητές της περιφερειακής ηγεμονίας και της παγκόσμιας επιρροής είναι ευρασιατικές δυνάμεις. Όλες οι δυνάμεις που θα μπορούσαν δυνητικά να αμφισβητήσουν την πολιτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία της Ηνωμένες Πολιτείες είναι ευρασιατικές. Αθροιστικά, η δύναμη της Ευρασίας υπερβαίνει κατά πολύ εκείνη της Ηνωμένες Πολιτείες.

Έτσι λοιπόν η Δύση δηλαδή οι ναυτικές δυνάμεις, προκειμένου να εξασφαλίσουν την επικυριαρχία τους στην παγκόσμια νήσο, δημιούργησαν ένα δακτύλιο στραγγαλισμού, γύρω από την Heartland τον οποίo ονόμασαν Rimland.

Η Ρωσία δυνητικά θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να υλοποιήσει την Hertland και ως εκ τούτου παρέμεινε ο αιώνιος αντίπαλος των ναυτικών δυνάμεων και θα έπρεπε να απομονωθεί στο εσωτερικό της και να στραγγαλισθεί γεωπολιτικά.

Με την λήξη του ψυχρού πολέμου και την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης, το ΝΑΤΟ όχι μόνο δεν έπαψε να υπάρχει αλλά αντίθετα έγινε ποιο επιθετικό. Η υπερδύναμη ζαλισμένη από την απρόσμενη νίκη της, έβλεπε την διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την ανατροπή της Σοβιετικής Ένωσης.

Έτσι μετά από μια παρατεταμένη περίοδο αμηχανίας και ομφαλοσκόπησης, τον Μάιο του 1997 ανακοινώνεται το νέο «γεωπολιτικό μανιφέστο» των Ηνωμένων Πολιτειών, με το οποίο χαράσσεται η νέα Εθνική Στρατηγική.

Στόχος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους μέσα στο νέο μεταψυχροπολεμικό Διεθνές Σύστημα, όπου μέσα από ιστορικές συγκυρίες αναδείχθηκε σε ηγεμονική δύναμη παγκόσμιας κλίμακας.

Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής είναι:
α. αποδυνάμωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο
β. αποτροπή «οιασδήποτε μορφής συμμαχίας» Ρωσίας-Ευρώπης
γ. αποτροπή μετεξέλιξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ανεξάρτητη δύναμη

Βασικό εργαλείο για την επίτευξη των στόχων της εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών είναι το ΝΑΤΟ, το οποίο από αμυντικός οργανισμός, μεταλλάσσεται σε έτι επιθετικότερο εργαλείο. Το ΝΑΤΟ, είναι το εργαλείο εκείνο που επιτρέπει στους Αμερικανούς να κρατούν τη Γερμανία «κάτω», τη Ρωσία «έξω» και τους εαυτούς τους «μέσα» στην Ευρώπη.

Η Ευρωατλαντική συμμαχία σφίγγει και άλλο την γεωπολιτική θηλιά (Rimland) γύρω από την Ρωσία ενσωματώνοντας συνεχώς νέα μέλη.

Το 1999 Πολωνία, Ουγγαρία και Τσεχία για να συνεχίσει το 2002 με τις χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία), τη Σλοβενία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Επαληθεύοντας το ρητό στις διεθνείς σχέσεις «οι χθεσινοί εχθροί, σημερινοί φίλοι».

Στα υπόλοιπα σύνορα της Ρωσίας όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν κάποια αντίστοιχη στρατιωτική συμμαχία, ανέτρεψαν τις υπάρχουσες κυβερνήσεις και επέβαλαν νέες της αρεσκείας τους, με την βοήθεια κάποιων Μ.Κ.Ο. (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων). Χαρακτηριστικό των νέων κυβερνήσεων είναι ότι οι επικεφαλείς τους είναι κατά κανόνα αμερικανοσπούδαστοι και βρίσκονται σε ευθεία γραμμή με τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον ακόμη και εάν αυτό είναι σε βάρος της πατρίδας τους.

Έτσι έλαβαν χώρα μια σειρά από «έγχρωμες επαναστάσεις» όπως ονομάσθηκαν.
Α. Στην Ουκρανία (πορτοκαλί επανάσταση)
Β. Στην Κιργισία (επανάσταση του λεμονιού)
Γ. Στην Μολδαβία (επανάσταση του αμπελιού)
Δ. Στην Αρμενία (επανάσταση του βερίκοκου)
Ε. Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Γεωργία όπου με την επανάσταση των ρόδων και την ανατροπή του Έντουαρντ Σεβαρνάτζε μετά από εξέγερση της φοιτητικής οργάνωσης Kmera ("Aρκετά"), που χρηματοδοτείτο από το ίδρυμα Liberty Institute, θυγατρικό του γνωστού USAID ανήλθε στην εξουσία ο Σαακασβίλι.
ΣΤ. Παρόμοιες προσπάθειες ανατροπής κυβερνήσεων σημειώθηκαν με τη βοήθεια διαφόρων ΜΚΟ στην Λευκορωσία από το νεοσυντηρητικό International Republican Institute, στο Αζερμπαϊτζάν από τη νεολαιίστικη οργάνωση "Νέα Σκέψη" με την υποστήριξη του National Democratic Institute, στη Κιργισία ("επανάσταση του λεμονιού"), και στο Καζακστάν ("εξέγερση της τουλίπας).

Ταυτόχρονα ίδρυσαν την GUAM η οποία αποτελεί μια στρατιωτική συμφωνία μεταξύ Γεωργίας, Ουκρανίας, Αζερμπαϊτζάν και Μολδαβίας. Σκοπός της παραπάνω συμμαχίας είναι να δημιουργήσουν πρόβλημα στο μαλακό υπογάστριο του Καυκάσου, μπήγοντας ποιο βαθειά το μαχαίρι στα πλευρά της Ρωσίας.

Στην ίδια λογική του ρωσικού απομονωτισμού εντάσσεται και ο πόλεμος στο Ιράκ και Αφγανιστάν.

Η διάλυση την Γιουγκοσλαβίας, του τελευταίου εναπομείναντα συμμάχου της Ρωσίας στα Βαλκάνια, ήταν αποτέλεσμα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για την πλήρη απομόνωση της Ρωσίας στον ιστορικό της χώρο.

Ο εμφύλιος στην Ουκρανία, μία από τα ίδια…. Ο απομονωτισμός της Ρωσίας.

Συρία
Η Ρωσία διαθέτει ένα αξιόλογο σύστημα βάσεων στην Συρία το οποίο πρόσφατα σε συμφωνία με τον Άσαντ ανακατασκευάζει και επεκτείνει

Ναυτική Βάση Ταρτούς, Βάση Ακροάσεων στη Λαττάκεια και Αεροπορική Βάση Χμεϊμίμ.

Οι παραπάνω βάσεις προσφέρουν τις δυνατότητες να ενεργεί ο Ρωσικός στόλος στη Μεσόγειο και ως εκ τούτου να υλοποιηθεί η διαθήκη του Μεγάλου Πέτρου για έξοδο σε θερμές θάλασσες, αλλά και να σπάει ο δακτύλιος απομονωτισμού «Rimland»

Η Ρωσία από την μεριά της στραγγαλίζεται γεωπολιτικά και στηρίζει τον Άσαντ με κάθε τρόπο, προκειμένου να ανασάνει γεωπολιτικά.

*Υποστράτηγος Ε.Α.

Το 2009 οι αμυντικές δαπάνες στην Ελλάδα ανήρχοντο στο ποσό των 7,31 δις Ευρώ, εκ των οποίων τα 2,175 για εξοπλιστικές δαπάνες.

Του Νίκου Καρατουλιώτη

Τα τελευταία χρόνια έχουν σταθεροποιηθεί σε 4,15 δις ευρώ εκ των οποίων μόνο τα 500εκατομμύρια ήταν για τα εξοπλιστικά.

Δηλαδή οι αμυντικές δαπάνες μειώθηκαν περίπου κατά 45% ενώ οι εξοπλιστικές δαπάνες είναι σχεδόν ανύπαρκτες, μείωση κατά 80%.

Η Τουρκία την ίδια περίοδο αύξησε τις αμυντικές δαπάνες της κατά 65 %, στο αστρονομικό ποσό των 19 δις ευρώ.

Και ενώ οι περικοπές ήταν αφόρητες για τις ένοπλες δυνάμεις, το πολιτικό προσωπικό παραμένει αλώβητο, με τον ποιο ακριβό Πρόεδρο Δημοκρατίας όλης της Ευρώπης. Με 300 βουλευτές και ένα κράτος το οποίο έχουν απομυζήσει αναρίθμητοι μετακλητοί και διοικητικά κομματικά στελέχη.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

*Υποστράτηγος Ε.Α.

Έχει διαπιστωθεί ότι οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων είναι εξαιρετικά δαπανηροί αλλά και ένεκα του σύγχρονου πυρηνικού οπλοστασίου, ενδεχομένως η απόλυτη καταστροφή κάθε είδους μορφή ζωής στον πλανήτη γη.

Του Νίκου Καρατουλιώτη

Το κράτος-ευεργέτης, χρηματοδοτεί και εξοπλίζει τον «αντιπρόσωπο» του, ο οποίος με την σειρά του γίνεται χρηστικό εργαλείο προώθησης των συμφερόντων του πρώτου.

Οι μεγάλες δυνάμεις χρησιμοποιώντας το «διαίρει και βασίλευε», δημιουργούν εστίες έντασης σε διάφορες περιοχές στις οποίες με την εμπλοκή των «αντιπροσώπων» τους, προσπαθούν να προωθήσουν τα συμφέροντα τους.

Τον πρώτο «πόλεμο δι’ αντιπροσώπων», αν και τότε δεν υπήρχε αυτός ο όρος, τον έχουμε, στα «Κερκυραϊκά» του Θουκυδίδη όπου η μεν Αθήνα εξόπλισε  στους δημοκρατικούς, οι δε Κόρινθο και Σπάρτη ενίσχυσαν ναυτικά τους ολιγαρχικούς.

Οι συμπτώσεις και οι ομοιότητες του τότε και του τώρα, είναι συγκλονιστικές. Τόσο στον τότε υπάρχων γεωπολιτικό παίγνιο αλλά και στο σημερινό γίγνεσθαι, έχουμε ένα διπολικό διεθνές σύστημα, Αθήνα Σπάρτη και ΗΠΑ Ρωσία με έντονο ανταγωνισμό και προβλήματα διεθνούς ασφάλειας.

Σήμερα η υπερδύναμη των ΗΠΑ, όπου για πρώτη φορά αμφισβητείται η παγκόσμια ηγεμονία της και ο κόσμος τείνει να γίνει πολυπολικός και να αναδειχθούν και άλλες δυνάμεις «Ρωσία, Κίνα κλπ»,  έχει εξαπολύσει μια σειρά από πολέμους «δι’ αντιπροσώπων».

Οι πόλεμοι στην Συρία, Ουκρανία, Καύκασο, Λιβύη, εμφύλιος στη Υεμένη κλπ. δεν είναι τίποτε άλλο από πολέμους « δι’ αντιπροσώπων» που σκοπό έχουν τον απομονωτισμό της Ρωσίας στο εσωτερικό της «Hertland» και την μη έξοδο της σε θερμές θάλασσες.

Μέσα στο όλο γεωπολιτικό παίγνιο η Ελλάδα κατά το παρελθόν συμμετείχε σε αντίστοιχους πολέμους, δι’ αντιπροσώπων (με τελευταίο τον εμφύλιο πόλεμο). Χαρακτηριστική είναι η επέμβαση στην Ρωσική επανάσταση το 1919 με την συμμετοχή  της Ελλάδας (Α΄ Σώμα Στρατού με δύο Μεραρχίες , ΙΙη και ΧΙΙΙη)  στην Κριμαία.

Η εκστρατεία αυτή οδηγήθηκε σε πλήρη αποτυχία και είχε σαν αποτέλεσμα, την συρρίκνωση του ελληνισμού της εκεί και γύρω περιοχής από τα αντίποινα που ακολούθησαν όταν έφυγε ο ελληνικός στρατός.

Στη συνέχεια, η Ελλάδα μη διδαχθείσα από το πάθημα της στην Κριμαία επαναλαμβάνει το ίδιο το λάθος με την Μικρασιατική εκστρατεία, συμμετέχοντας  ως ‘αντιπρόσωπος’ των άγγλων  σε ένα πρωτοφανή ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων.

Έτσι την σχετική εισήγηση κάνει ο βετεράνος πρωθυπουργός Λόυδ Τζώρτζ ο οποίος δηλώνει ότι: «Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί ένα τετελεσμένο γεγονός, και το κυριότερο διαθέτει έναν ετοιμοπόλεμο στρατό». Αφού είχε γίνει η εισήγηση του βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών υπό τον  Χάουαρντ Νίκολσον: «Η αιτία που μας ώθησε στην υποστήριξη της Ελλάδας δεν ήταν συναισθηματική, ήταν η προστασία των Ινδιών και του Σουέζ.

Αφού η Τουρκία αποδείχθηκε αναξιόπιστη σύμμαχος, στραφήκαμε προς την Ελλάδα.

Η χώρα αυτή είναι αρκετά ισχυρή για να μην μας δημιουργεί οικονομικές δαπάνες σε περίοδο ειρήνης, και αρκετά αδύνατη σε περίοδο πολέμου ώστε να μένει υποτελής σε εμάς».

Μέχρι πρότινος η Τουρκία ήταν το χαϊδεμένο παιδί της Δύσης, με αποτέλεσμα τόσο οι ΗΠΑ αλλά και το ΝΑΤΟ να παίρνουν το μέρος της στις παράλογες απαιτήσεις της. Με αυτά και τούτα φθάσαμε στην σημερινή κατάσταση, με μια Κύπρο όμηρο  των Τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και ένα Αιγαίο με γκρίζες ζώνες.

Και ξαφνικά μετά την σύγκρουση των Αμερικανοτουρκικών συμφερόντων, περίεργα πράγματα και γεγονότα συμβαίνουν στη περιοχή μας. Μετακινήσεις στρατιωτικών βάσεων και οπλικών συστημάτων των ΗΠΑ, από την Τουρκία στην Ελλάδα.

Η τωρινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ και συνοδοιπόρων, από το «φονιάδες των λαών αμερικάνοι» έχει μεταβληθεί στο αγαπημένο παιδί της Αμερικής μετατρέποντας την Ελλάδα σε μια απέραντη βάση αμερικανικών συμφερόντων (και μάλιστα χωρίς ανταποδοτικά οφέλη). Από το «έξω οι βάσεις του θανάτου» φτάσαμε….. στο πάρε κόσμε βάσεις……

Ερωτήσεις

Προς τι, η απόρρητη έκθεση της CIA η οποία πρόσφατα ‘διέρρευσε’ και μιλούσε για πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

Γιατί στην συγκεκριμένη έκθεση γίνεται μνεία για ισορροπία του τρόμου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

Γιατί μετρούν λεπτομερώς την στρατιωτική ισχύ των δύο χωρών και καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι τα οπλικά συστήματα των δύο χωρών είναι ικανά να επιφέρουν βαρύτατες απώλειες τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο αλλά και υποδομών;

Και επειδή δεν έχουμε συνηθίσει σε διαρροές απόρρητων εκθέσεων από την CIA, μήπως η παραπάνω έκθεση έχει σκοπό την προετοιμασία της κοινής γνώμης για τα επερχόμενα; Ή στην πίεση της ελληνικής κυβέρνησης  για περαιτέρω ενδοτικότητα, την οποία ούτως ή άλλως δεν έχει ανάγκη, γιατί έχουν παραχωρηθεί τα πάντα στο βωμό της εξουσίας;

Συμπεράσματα

1. Εκ των πραγμάτων συνάγεται αβίαστα το συμπέρασμα, ότι έρχονται γεωπολιτικές αλλαγές στην περιοχή μας.
2. Όσο χειροτερεύουν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις, οι ΗΠΑ στρέφονται προς την Ελλάδα.
3. Ενώ μέχρι χθες το ΝΑΤΟ αμφισβητούσε την ελληνική κυριαρχία σε ελληνικά νησιά και μιλούσε για αφοπλισμό, σήμερα επίσημα και με αμερικανική υποκίνηση θωρακίζουμε τα νησιά και στρατιωτικοποιούμε πλήρως το Αιγαίο με αμερικανική υποκίνηση. Ανδραβίδα, Άραξος, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη, Σύρο, Σούδα, Κάλυμνο (δίπλα στα Ίμια), οι αμερικανικές δυνάμεις ενισχύουν την θέση τους αλλά και δημιουργούν νέες βάσεις.
4. Με το πρόσφατο νομοσχέδιο Μενέντεζ οι ΗΠΑ βάζουν στο στόχαστρο Τουρκία και Ρωσία, μέσω Ελλάδας και Κύπρου.

Επίλογος

Οι επερχόμενες εξελίξεις θα είναι ραγδαίες μιας και ο ιστορικός χρόνος στην παρούσα φάση είναι λίαν συμπεπιεσμένος.

Η μεγάλη συσσώρευση στρατιωτικών αλλά και οικονομικών δυνάμεων στην περιοχή ενδεχομένως να λειτουργήσουν ως καταλύτης πολεμικών συγκρούσεων είτε υπό την μορφή θερμού επεισοδίου (στην καλύτερη περίπτωση, ή ολική σύγκρουση (στην χειρότερη περίπτωση).

Οι δρόμοι των αγωγών είναι στρωμένοι μα αίμα…..  Ο έλεγχος εφοδιασμού με φυσικό αέριο της Νότιας Ευρώπης με προοπτική την κατασκευή αγωγού για την τροφοδοσία της, με τα προσφάτως ανακαλυφθέντα κοιτάσματα Αιγύπτου-Ισραήλ-Κύπρου και οσονούπω της Ελλάδας από την μια μεριά. Και από την άλλη ο αποκλεισμός της Ρωσίας και του φυσικού αερίου  της, δημιουργούν το όλο γεωπολιτικό παίγνιο.

 Η αναμέτρηση Ελλάδα – ΗΠΑ, και Τουρκία – Ρωσία, έχει ήδη ξεκινήσει.  Αυτό συνάγεται και από την φράση του ελληνικού υπουργείου των εξωτερικών : « Η Ρωσία πολεμά ως σύντροφος εν όπλοις της Τουρκίας»….

Η αποπομπή μέρους του προσωπικού της Ρωσικής πρεσβείας αλλά και η στροφή της Ρωσίας στο Κυπριακό, να μιλήσει για «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» ….  Προμηνύουν τα επερχόμενα …

Μέχρι χθες οι ελληνοτουρκικές διαφορές ήταν μια  «ενδοοικογενειακή» σύγκρουση στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Σήμερα το παιχνίδι χοντραίνει και οι ελληνοτουρκικές διαφορές γίνονται χρηστικό εργαλείο σύγκρουσης και επιβολής συμφερόντων των ΗΠΑ και Ρωσίας. Τόσον οι ΗΠΑ αλλά και η Ρωσία ουδόλως ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα της Ελλάδας ή Τουρκίας. Πρωτίστως  ενδιαφέρονται για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων….. και να μην λησμονούμε ότι, όταν τσακώνονται τα βουβάλια, την πληρώνουν τα βατράχια….     

Η Ελλάδα πρέπει να αποφύγει την εμπλοκή της ως ‘αντιπρόσωπος’ στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων στη περιοχή και να λειτουργήσει ως παράγων ειρήνης και σταθερότητας.

Τα παθήματα του παρελθόντος πρέπει να μας γίνουν μαθήματα και να διδαχθούμε τόσο από το εγχείρημα της Κριμαίας, αλλά και από το δράμα της μικρασιατικής καταστροφής.

Στους προηγούμενους πολέμους δι’ αντιπροσώπων, που συμμετείχε η Ελλάδα (Ουκρανία- Μικρά Ασία), πρωθυπουργός ήταν ο Βενιζέλος ο οποίος και απέτυχε παταγωδώς στην διαχείριση τους, τι μας κάνει να πιστεύουμε ότι θα το επιτύχει το σημερινό πολιτικό σύστημα;

Οι μετριότητες και ανθυπομετριότητες , που  συναπαρτίζουν τον ελληνικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν γεωπολιτικά ζητήματα τέτοιου βάθους.

Γιατί αν ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική;

 *Υποστράτηγος Ε.Α.

Εδώ συναντήθηκε και συγκρούστηκε ο περσικός επεκτατισμός με την Δύση (η μάχη του Μαραθώνα), καθώς και ο ελληνικός με τον ρωμαϊκό πολιτισμό για να επικρατήσει ο δεύτερος μόνο αφού κατέλαβε την Βαλκανική.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Από την βαλκανική χερσόνησο πέρασε ο Δυτικός επεκτατισμός μέσω των σταυροφοριών προς την Ανατολή. Η Βαλκανική ιστορικά μοιάζει με ένα κάστρο που ο καθένας το ήθελε για τους δικούς του λόγους. Η ύπαρξη του Βυζαντίου βόλευε την Δύση καθόσον ήταν ένας κυματοθραύστης στις ορδές της Ανατολής (Τούρκων, Αράβων και Περσών). Ταυτόχρονα λειτουργούσε και ως ασπίδα από τις βορειανατολικές εισβολές των σλαβικών φύλων αλλά και από τα βόρεια νορμανδικά φύλα.

Παρόλα τα παραπάνω όταν ο ανταγωνισμός μέσα στην Ευρώπη κορυφώθηκε για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών προς την Ανατολή, η Δύση δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το Βυζάντιο ως ενδιάμεσο σκαλοπάτι προκειμένου να επιβάλουν τα γεωπολιτικά συμφέροντα τους, για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών.

Το όλο εγχείρημα, με μια δόση ισχυρού θρησκευτικού φονταμενταλισμού, είχε σαν αποτέλεσμα τις σταυροφορίες, όχι για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων αλλά για τον έλεγχο των εμπορευματικών οδών και μόνον.

Οι σταυροφορίες με την σειρά τους είχαν σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση του Βυζαντίου και στην συνέχεια την κατάληψη της βαλκανικής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να κινδυνέψει όλη η Ευρώπη όταν τα τουρκικά στρατεύματα έφτασαν έξω από την Βιέννη.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με το ένα πόδι στην ανατολή και το άλλο στην δύση και κυρίως ως κάτοχος των Στενών, απέκτησε τεράστια δύναμη μόνο όταν κατέλαβε την βαλκανική. Η βαλκανική ως περιοχή της Rimland, θεωρείται στρατηγικό σημείο καθόσον απομονώνει την Ευρασία από την Μεσόγειο.

Από την εποχή του Τσάρου και ειδικότερα με την διαθήκη του Μεγάλου Πέτρου (για έξοδο στην θερμή θάλασσα), η Ρωσία προσπάθησε κατ’ επανάληψη την έξοδο της στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά πάντα προσέκρουε στα δυτικά συμφέροντα που είχαν σφραγίσει γεωστρατηγικά την περιοχή, προκειμένου η Ευρασία να παραμείνει στο εσωτερικό της.

Ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα η Γερμανία και η Αυστροουγγαρία συμμαχούν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, προκειμένου μέσου της Βαλκανικής να επεκτείνουν τον ζωτικό τους χώρο προς την Μέση Ανατολή και την Ινδία.

Από την Βαλκανική ξεκίνησε ο Μεγάλος Πόλεμος. Όταν δολοφονήθηκε ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος στο Σαράγεβο, για να έχουμε στην συνέχεια ένα ντόμινο πολέμων που είχε σαν αποτέλεσμα την πρώτη φάση του Μεγάλου Πολέμου ή τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Κατά την δεύτερη φάση, ή τον Β΄ παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία θεώρησε απαραίτητη την κατάληψη της Βαλκανικής, προκειμένου να ενεργήσει στρατιωτικά στην Αφρική, αλλά και να έχει καλυμμένα τα νώτα της για την μεγάλη επίθεση που ετοίμαζε εναντίον της Ρωσίας.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης εδώ συγκρούστηκαν τα ενδοϊμπεριαλιστικά συμφέροντα της Γερμανίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλο που οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι αυτοί ξεκίνησαν τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, εν τούτοις οι Ηνωμένες Πολιτείες την τελευταία στιγμή υφάρπαξαν την μεταπολεμική λεία των Βαλκανίων.

Εδώ παρουσιάζεται το παράδοξο φαινόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες να ερωτοτροπούν με το Ισλάμ και να δημιουργούν το μουσουλμανικό τόξο των Βαλκανίων από την Τουρκία μέχρι την Αλβανία, αποκόπτοντας τους ομόδοξους Έλληνες με τον ρωσικό λαό (γεωπολιτική των θρησκειών). Ο παραλογισμός και ο κυνισμός σε όλο το μεγαλείο του. Ενώ στην Ανατολή (Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.), το ΝΑΤΟ πολεμά εναντίον του Ισλάμ στα Βαλκάνια δημιουργεί συμμαχίες με το Ισλάμ.

Η Γιουγκοσλαβία που ήταν ο τελευταίος παραδοσιακός σύμμαχος της Ρωσίας, έπρεπε να ματώσει και να διαμελιστεί για να επέλθει ο πλήρης απομονωτισμός της Ρωσίας στο εσωτερικό της Ευρασίας και το σφίξιμο του εξωτερικού δακτυλίου, δηλαδή της Rimland.

Μετά τον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας και την δημιουργία νέων κρατών στην περιοχή τα αμερικανικά συμφέροντα ήταν πιο εύκολο να επιτύχουν τους στόχους τους: Πρώτον, τον απομονωτισμό της Ευρασίας (δηλαδή της Heartland) και δεύτερον, την δημιουργία μιας σφήνας στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, προκειμένου να αποτελεί ένα αποτρεπτικό παράγοντα αυτονόμησης της Ευρώπης από τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η γεωστρατηγική αξία των Βαλκανίων στην μετα-Σοβιετική εποχή είναι αναβαθμισμένη και αυτό φαίνεται από την μετακίνηση των αμερικανικών βάσεων από την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη σε χώρες των Βαλκανίων.

Έτσι αλλάζει η εστίαση του γεωπολιτικού ενδιαφέροντος των Ηνωμένων Πολιτειών από την Κεντρική Ευρώπη προς την περιοχή της Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής, όπου εξελίσσεται το μέγα γεωπολιτικό παίγνιο των αγωγών. Εδώ στα Βαλκάνια δημιουργήθηκε το «εκτρωματικό τέρας» κράτος, του Κοσσόβου, πέρα από κάθε έννοια διεθνούς δικαίου αλλά και διεθνών συνθηκών, περί μη αλλαγής των συνόρων.

Στο Κόσσοβο των Βαλκανίων οι Αμερικανοί κατασκεύασαν την δεύτερη μεγαλύτερη πολεμική βάση του κόσμου Camp Bondsteel, η οποία φαίνεται ακόμη και από το διάστημα (αυτή και το σινικό τείχος).

Σε έκταση 3.865 στρεμμάτων φιλοξενεί 9.000 Αμερικανούς στρατιωτικούς μαζί με τον βαρύ εξοπλισμό τους, σε απόσταση μόλις 150 χιλιόμετρα από την άτακτη «ενεργειακά» Ελλάδα, η οποία τόλμησε και λοξοκοίταξε προς την Ρωσία, με τον αγωγό Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη και όλα αυτά προκειμένου να ελέγχουν τους αγωγούς της περιοχής και το εν εξελίξει γεωπολιτικό παίγνιο της Νότιας διαδρομής.

Στην FYROM οι Ηνωμένες Πολιτείες, κατασκεύασαν την μεγαλύτερη αμερικανική πρεσβεία με πρότυπο σταθμός ηλεκτρονικής παρακολούθησης της CIA.

Τα βαλκάνια είναι ο ενδιάμεσος κρίκος στον γεωστρατηγικό άξονα Καύκασος - Βαλκάνια - Μεσόγειος - Μέση Ανατολή. Σε αυτή την γραμμή θα δοθεί η μάχη της ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης και ο γεωπολιτικός απομονωτισμός της Ρωσίας.

Μέσα σε αυτή την λογική οι ΗΠΑ πρωτοστατούν στην «σταθεροποίηση» της FYROM με την είσοδο της στο ΝΑΤΟ, προκειμένου να ελέγχουν την κεντρική Βαλκανική αλλά ταυτόχρονα να απομονώνουν την Γιουγκοσλαβία από την ομόδοξο και ορθόδοξη Ελλάδα, μιας και η Ελλάδα Γιουγκοσλαβία, δυνατόν να αποτελέσουν άξονα με απρόβλεπτες συνέπειες.

Έτσι λοιπόν αφού απέπεμψαν την κυβέρνηση Γκρουέφσκι, η οποία ήταν φίλα διακείμενη προς την Ρωσία, επέβαλαν την κυβέρνηση Ζάεφ η οποία ελέγχεται πλήρως από της ΗΠΑ.

Η FYROM όμως είναι λίαν ασταθείς χώρα, ένεκα εσωτερικών προβλημάτων της αλλά και του ετερογενούς πληθυσμού της, και προκειμένου να σταθεροποιηθεί οι ΗΠΑ κρίνουν απαραίτητο την είσοδο της στο ΝΑΤΟ.

Η ένταξη της FYROM στο ΝΑΤΟ κατοχυρώνει τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή και ταυτόχρονα απομονώνει την Ευρασία στο εσωτερικό της.

Βεβαίως η υπογραφή της συνθήκης των Πρεσπών κατοχυρώνει μεν τα συμφέροντα των ΗΠΑ, αλλά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αίσθημα του ελληνικού λαού, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τους μεγάλους.

Εξάλλου στην Ελλάδα διαχρονικά πάντα υπάρχουν έλληνες που λειτουργούν με βάση το ατομικό τους συμφέρον και όχι της πατρίδας.

Εξάλλου και ο Εφιάλτης Έλληνας ήταν.

*Υποστράτηγος ΕΑ και συγγραφεας του βιβλίου: Γεωπολιτική Σκακιέρα, η Ελλάδα στο κέντρο των γεωστρατηγικών συγκρούσεων. Εκδόσεις Ηρόδοτος.

Η Ελλάδα πάντα ως «υπάκουος σύμμαχος» εκτελούσε τις εντολές της υπερδύναμης έστω και σε βάρος των συμφερόντων της.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Η Τουρκία από την μεριά της, οσάκις συνέπιπταν τα συμφέροντα της με αυτά του μεγάλου αδελφού, εκτελούσε αλλά ταυτόχρονα παρήγαγε και εξωτερική πολιτική προς όφελος της. Έτσι σε αυτή την λογική δεν δίστασε να έρθει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, τόσο στις επιχειρήσεις Ιράκ- Αφγανιστάν, αλλά και στην παρούσα φάση στις επιχειρήσεις της Συρίας.

Η αλλοπρόσαλλη πολιτική της, άλλοτε συμμαχώντας με τον ISIS και τώρα δημιουργώντας συμμαχία με τον άξονα του κακού, «Ρωσία – Ιράν», αλλά και η μετωπική σύγκρουση της με τις ΗΠΑ στο θέμα των κούρδων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής αντί να έχει ως αποτέλεσμα την απομόνωση της «τουλάχιστον», εν τούτοις βλέπουμε να είναι ο κερδισμένος στην περιοχή εκμεταλλευόμενη τόσο τις ΗΠΑ αλλά και την Ρωσία.

Η Αμερική της προσφέρει Patriot (που μέχρι χθες αρνούνταν) αλλά και F-35 (έναντι τιμήματος) βεβαίως.

Η Ρωσία από την μεριά της, προσφέρει S – 400, και συνδράμει στο πυρηνικό εξοπλιστικό της πρόγραμμα της.

Η Ελλάδα μέσα στην λογική του “yes Men”, μεταβάλλεται σε απέραντη Αμερικανική βάση και έρχεται σε σύγκρουση με την Ρωσία , παραβλέποντας ότι το αντιαεροπορικό της σύστημα ( και όχι μόνο) είναι Ρωσικό και επιπλέον χάνει ένα διαχρονικό σύμμαχο που είχε στο Κυπριακό.

Εμείς καμαρώνουμε ότι είμαστε στρατηγικοί σύμμαχοι με τις ΗΠΑ, λησμονώντας τον ρόλο της υπερδύναμης τόσο στο Κυπριακό αλλά και στο γκριζάρισμα της Μεσογείου – Αιγαίου, λησμονώντας τον ρόλο τους στην ετεροβαρή σχέση τους στην περιοχή προς όφελος της Τουρκίας.

Για πρώτη φορά μια ελληνική κυβέρνηση και αναφέρομαι στην παρούσα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ξεπουλά τα πάντα και ως ικέτης, στρεφόμενη στις ΗΠΑ, εκλιπαρεί για την δημιουργία βάσεων ανά την επικράτεια (Κάρπαθος κλπ), με μηδενικά ανταλλάγματα.

Μέσα στην λογική του άκρατου ενδοτισμού και υπακούοντας στα κελεύσματα της υπερδύναμης, υπογράψαμε την επονείδιστη συμφωνία των Πρεσπών , αλλά και ανεχόμαστε την τρομοκράτηση της ανεγνωρισμένης ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία. Με το αιτιολογικό ότι δήθεν τόσο τα Σκόπια αλλά και η Αλβανία αποτελούν κίνδυνο και πρέπει να κλείσουμε τα μέτωπα προκειμένου να στραφούμε προς Ανατολάς (δηλαδή την Τουρκία).

Κανένας εχέφρων και λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει πως αυτές οι χώρες οι οποίες στερούνται παντελώς στρατού (ούτε ένα αεροπλάνο ή πολεμικό πλοίο), μπορούν να αποτελέσουν απειλή.
Απλά προκειμένου να κερδίσουν ακόμη και μία μέρα παραμονής στην εξουσία οι κυβερνώντες, προβαίνουν σε κάθε είδους παραχώρηση.

Όσο για τις δηλώσεις του Αρχηγού ΓΕΕΘΑ κ. Αποστολάκη, πρέπει κάποιος να του τονίσει ότι, ο στρατός δεν κάνει δηλώσεις αλλά πράττει….

*Υποστράτηγος Ε.Α

Και ενώ όλοι περιμένουν τον διαμελισμό της Τουρκίας, ο Ερντογάν παραδίδει μαθήματα υψηλής διπλωματίας επεκτείνοντας την Τουρκία. Έτσι λοιπόν σήμερα τουρκικά στρατεύματα εισήλθαν στην Μανμπίτζ και ελέγχουν την περιοχή σε συνεργασία με τις ΗΠΑ.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Ενώ προ ολίγων ημερών σε συνεργασία με την Ρωσία, η Τουρκία κατόρθωσε να ελέγχει την Ιλντίμπ.

Ταυτόχρονα ελέγχει μόνη της την Αφρίν σε συνεργασία με τους Τουρκμένους. Ουσιαστικά ελέγχει σχεδόν όλη την Βόρεια Συρία και βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Κομπάνι, με προοπτική τον έλεγχο του Βόρειου Ιράκ. Και όλα αυτά με την επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη».

Όλοι οι αναλυτές και τηλεοπτικές περσόνες, μιλούσαν για την επερχόμενη καταστροφή της Τουρκίας (μέχρι και διαμελισμό), ενώ αυτή βγαίνει ισχυροποιημένη.

Ο Ερντογάν κατόρθωσε σε ένα άκρως ανταγωνιστικό και πολύπλοκο πεδίο μάχης να έρθει σε συμφωνία με τους αντιπάλους και να προωθήσει τα τουρκικά συμφέροντα γεφυρώνοντας τις όποιες διαφορές των ισχυρών παικτών στην περιοχή, δημιουργώντας ετερόκλητες και πολύπλοκες συμμαχίες.

Όσο για την Διεθνή Διπλωματία και την ηθική της, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, ότι υπάρχουν συμφέροντα και μόνον.

*Υποστρατηγος ε.α

Ελπίζει ότι οι Αχαιοί θα λυπηθούν το νήπιο. Πλην όμως ο Οδυσσέας θα το πετάξει από τα τείχη και θα της το φέρουν νεκρό πάνω σε μια ασπίδα.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Η Εκάβη υψώνοντας τα χέρια στον ουρανό θα ξεσπάσει σε κατάρες:

«Καταραμένοι να είστε Αχαιοί. Να σφάζεστε μεταξύ σας. Σύντροφος παντοτινός η έχθρα. Σε πολέμους αδελφοκτόνους να χύνεται το αίμα σας. Το φαρμάκι της διχόνοιας να φωλιάζει στις φλέβες σας. Μονοιασμένους ποτέ να μην σας βρίσκει ο Ήλιος. Την μοίρα του Σίσυφου να έχετε και ποτέ να μην φτάνετε στον τερματισμό. Να ματώνετε ξανά και ξανά και πάντα να είναι άπιαστο το όνειρο σας, μέχρι τον αιώνα το άπαντα».

Από τότε άσπρη μέρα δεν είδαμε. Ενωμένοι υπό τον Αλέξανδρο φθάσαμε στον Ινδό ποταμό. Διαιρημένοι οι επίγονοι υποτάσσονται από τους Ρωμαίους.

Το Βυζάντιο διαιρημένο σε ενωτικούς και ανθενωτικούς έχει την ανάλογο τύχη στους Οθωμανούς.
Ενωμένοι οι έλληνες επαναστάτες τον πρώτο χρόνο έχουν επιτυχίες ανέλπιστες. Και όπως θα πει ο Κολοκοτρώνης στους φοιτητές στον περίφημο λόγο του στην Πνύκα « ….. δυό χρόνους θα κυριεύαμε την Θεσσαλία και την Μακεδονία μας και, ίσως φθάναμε μέχρι την Κωνσταντινούπολη».

Η διχόνοια θα μετατρέψει την επανάσταση σε εμφύλιο και η Ελλάδα θα τεθεί υπό την επιτροπεία της Δύσης.

Το 1912 ενωμένοι διπλασιάζουμε την Ελλάδα. Το 1915 ξεσπά ο εθνικός διχασμός με αποτέλεσμα να βουλιάξουν τα όνειρα μας στο λιμάνι της Σμύρνης.

Το 1940 ενωμένοι θα πραγματοποιήσουμε την εποποιία, για να ακολουθήσει ο εμφύλιος με αποτέλεσμα ενώ οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες θα προχωρούν στην ανασυγκρότηση , εμείς θα αλληλοσπαραζόμαστε.
Μήπως φταίνε οι κατάρες της Εκάβης;

Ας μην γελιόμαστε κανένα μεταφυσικό φαινόμενο δεν μπορεί να επηρεάσει την τύχη της πατρίδας μας. Αυτό μόνο εμείς οι Έλληνες μπορούμε να το κατορθώσουμε…..

*Υποστράτηγος Ε.Α
Βιβλιογραφία Ιχνηλατώντας το χθες (Ιωάννης Μπακούρος)

Προχθές υποδεχθήκαμε σαν ήρωες, τους στρατιωτικούς που χαθήκαν στο Έβρο (λες και ήταν η κοκκινοσκουφίτσα που χάθηκε στο δάσος). Και μάλιστα αιχμαλωτιστήκαν χωρίς να κάνουν χρήση των όπλων, λησμονώντας το «Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ».

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Τον Φεβρουάριο η ναυαρχίδα του λιμενικού μας, στην περιοχή των Ιμίων εμβολίστηκε από τουρκικό σκάφος της ακτοφυλακής, εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Στην ίδια περιοχή των Ιμίων ο έλληνας ΥΠΕΞ με τα γεγονότα του 1996 παρότρυνε τους στρατιωτικούς να πουν ότι «την σημαία την πήρε ο άνεμος», ενώ ταυτόχρονα ο τότε πρωθυπουργός ευχαριστούσε τους Αμερικανούς εντός της βουλής, υπό τα γιουχαΐσματα του ελληνικού κοινοβουλίου.

Όταν ο σημερινός πρωθυπουργός λίγο μετά την ανάληψη των καθηκόντων του έλεγε ότι «οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα» και μπέρδευε την Μυτιλήνη με την Λέσβο.

Όταν σήμερα, οι έλληνες ψαράδες κάνουν προσφυγή στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τις τουρκικές καθημερινές θαλάσσιες παραβιάσεις, επειδή το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να διασφαλίσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

Αναρωτιέμαι, τι μέλει γενέσθαι; Πόσο χαμηλά ακόμη μπορεί να πέσει αυτός ο τόπος; Και πόσο μπορεί να πορεύεται με ιδανικά της απαξίας;

Έλληνες φοβάμαι ότι την χάσαμε την μπάλα… Και έρχονται τα χειρότερα.

*Υποστράτηγος Ε.Α

Μετά το «λεφτά υπάρχουν», ο ΓΑΠ από το Καστελόριζο απεύθυνε διάγγελμα προς τους σανοφάγους σχετικά με τον πηγαιμό προς την Ιθάκη.

Του Νίκου Καρατουλιώτη*

Ο ίδιος δεν κατάφερε να φθάσει ποτέ στην Ιθάκη και να απολαύσει το «νόστιμο ήμαρ».

Αντ’ αυτού κατέφθασε ο Αλέξης και ενδυθείς τον μανδύα του Οδυσσέα εξήγγειλε προς τους λωτοφάγους διάγγελμα εξόδου από τα μνημόνια.

Αλλά μιας και ο Αλέξης αποφάσισε να παίξε τον ρόλο του Οδυσσέα, καλό είναι να του θυμίσω κάποιες ιστορικές λεπτομέρειες.
Το όνομα «Οδυσσέας», προέρχεται από το ρήμα «οδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους Θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές δυσαρέσκειας.

Και για του λόγου το αληθές ο Οδυσσέας είχε οικτρό τέλος και δολοφονήθηκε από τον γιό του Τηλέγονο, που απέκτησε με την Κίρκη. Ο Τηλέγονος αναζητώντας τον πατέρα του αποβιβάστηκε στην Ιθάκη, ο Οδυσσέας βγήκε για να τους διώξει και σκοτώθηκε από τον Τηλέγονο, ο ποίος δεν τον γνώριζε.

Όταν ο Τηλέγονος κατάλαβε πως είχε σκοτώσει τον πατέρα του, ήταν πια αργά. Πήρε το άψυχο κορμί του, το γιο του, τον Τηλέμαχο, και την Πηνελόπη και κατευθύνθηκε στην Αία. Εκεί η Κίρκη τους έκανε όλους αθάνατους.

Η ιστορία τελειώνει με δύο παράξενους γάμους: η Κίρκη παντρεύεται τον Τηλέμαχο και η Πηνελόπη τον Τηλέγονο…
Προσωπικά νομίζω ότι το διάγγελμα εξόδου έπρεπε να γίνει από το Μεσολόγγι.

Καθόσον το οικτρό τέλος του Οδυσσέα στην Ιθάκη, αλλά και των ελλήνων κατά την έξοδο του Μεσολογγίου θα είναι ο κοινός τόπος… Των σανοφάγων και λωτοφάγων ελλήνων ψηφοφόρων.

*Υποστράτηγος Ε.Α