Η βαλβιδική καρδιοπάθεια εμφανίζεται όταν μία από τις τέσσερις βαλβίδες της καρδιάς σταματάει να λειτουργεί σωστά. Σύμφωνα με έκθεση της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας για το 2026, η νόσος ευθύνεται για περισσότερους από 440.000 θανάτους στις ΗΠΑ την περίοδο 1999-2020.

Στη μελέτη οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από 463.000 από τη βάση δεδομένων UK Biobank, με μέση ηλικία τα 58 έτη. Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για την αξιολόγηση της μοναξιάς και της κοινωνικής απομόνωσης κατά την ένταξή τους στη μελέτη. Οι ερωτήσεις για τη μοναξιά αφορούσαν στο αν οι συμμετέχοντες ένιωθαν συχνά μοναξιά και πόσο συχνά μπορούσαν να εμπιστεύονται τους άλλους. Οι ερωτήσεις για την κοινωνική απομόνωση επικεντρώθηκαν στη συχνότητα των δια ζώσης αλληλεπιδράσεων.

Οι συμμετέχοντες με υψηλότερες βαθμολογίες μοναξιάς ήταν συχνότερα άνδρες και είχαν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Παρουσίαζαν επίσης υψηλά ποσοστά καπνίσματος, σωματικής αδράνειας, ανθυγιεινών προτύπων ύπνου και χαμηλών διατροφικών δεικτών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής το κινεζικό πανεπιστήμιο Central South University, παρακολούθησαν τους συμμετέχοντες για χρονικό διάστημα σχεδόν 14 ετών χρησιμοποιώντας ιατρικά αρχεία για την καταγραφή νέων διαγνώσεων βαλβιδικής καρδιοπάθειας, καθώς και γενετικές πληροφορίες και οικογενειακό ιστορικό μέσω της συλλογής δειγμάτων αίματος.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης διαγνώστηκαν περισσότερα από 11.000 νέα περιστατικά εκφυλιστικής βαλβιδοπάθειας. Οι συμμετέχοντες που ανέφεραν υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς είχαν 19% αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν εκφυλιστική βαλβιδοπάθεια, 21% αυξημένο κίνδυνο στένωσης της αορτικής βαλβίδας και 23% αυξημένο κίνδυνο ανεπάρκειας της μιτροειδούς βαλβίδας, σε σύγκριση με τα άτομα που δήλωσαν ελάχιστη μοναξιά. Αντίθετα, η κοινωνική απομόνωση δεν φάνηκε να έχει επίδραση στις βαλβιδοπάθειες.

Η μοναξιά φάνηκε να αυξάνει τον κίνδυνο ανεξάρτητα από το γενετικό υπόβαθρο του ατόμου. Ωστόσο, τα άτομα που είχαν υψηλό γενετικό κίνδυνο για νόσο των καρδιακών βαλβίδων και υψηλή βαθμολογία μοναξιάς παρουσίασαν τον υψηλότερο κίνδυνο διάγνωσης βαλβιδοπάθειας.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι τη σχέση μεταξύ μοναξιάς και βαλβιδοπάθειας εξηγούν εν μέρει ανθυγιεινές συμπεριφορές του τρόπου ζωής, όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και η ακανόνιστη σωματική δραστηριότητα.

Στους περιορισμούς της μελέτης, οι ερευνητές αναφέρουν ότι η μελέτη ήταν παρατηρησιακή και τα ευρήματα δείχνουν απλά συσχέτιση μεταξύ των δύο παραγόντων. Τονίζουν ότι απαιτούνται και άλλες μελέτες για να κατανοηθούν οι βιολογικοί μηχανισμοί που συνδέουν τη μοναξιά με την εκφύλιση των βαλβίδων και να εξεταστεί αν παρεμβάσεις που μειώνουν τη μοναξιά, μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο βαλβιδοπάθειας.

«Υπάρχει επιτακτική ανάγκη βελτίωσης των υφιστάμενων μοντέλων πρόβλεψης του κινδύνου καρδιαγγειακής νόσου για τον εντοπισμό των γυναικών που διατρέχουν μελλοντικό κίνδυνο», δήλωσε η Δρ. Stephanie Faubion, ιατρική διευθύντρια της Εταιρείας Εμμηνόπαυσης.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι γυναίκες με ιστορικό και των δύο συμπτωμάτων είχαν 1,5 φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν καρδιακή νόσο και 1,7 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν εγκεφαλικό επεισόδιο σε σύγκριση με άλλες γυναίκες. Η σχέση ήταν ιδιαίτερα ισχυρή μεταξύ των γυναικών με ημικρανίες με αύρα.

Στη μελέτη συμμετείχαν σχεδόν 2.000 γυναίκες οι οποίες ήταν 18 έως 30 ετών μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 60.

Τα ευρήματα είναι σημαντικά, τονίζουν οι επιστήμονες, επειδή οι ημικρανίες και οι εξάψεις είναι πολύ κοινές στις εμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

Σχεδόν 8 στις 10 γυναίκες στην εμμηνόπαυση εμφανίζουν εξάψεις, ενώ οι ημικρανίες επηρεάζουν περίπου το 17,5% των γυναικών στα τέλη της αναπαραγωγικής τους ηλικίας.

Είναι η πρώτη μελέτη που εξετάζει τις κοινές επιδράσεις της ημικρανίας και των εξάψεων/νυχτερινών εφιδρώσεων ανεξάρτητα από τη χρήση οιστρογόνων και τους παραδοσιακούς παράγοντες κινδύνου για καρδιακές παθήσεις, όπως το κάπνισμα, τα επίπεδα χοληστερόλης, η αρτηριακή πίεση και τα επίπεδα σακχάρου νηστείας.

«Η μελέτη υπογραμμίζει τη σημασία της συνεκτίμησης παραγόντων που κυριαρχούν στις γυναίκες ή είναι ειδικοί για τις γυναίκες, όπως το ιστορικό ημικρανίας και τα επίμονα αγγειοκινητικά συμπτώματα, κατά την αξιολόγηση του καρδιαγγειακού κινδύνου», σημείωσε η Faubion.