Του Γιάννη Κουρτάκη

Ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, παίζει τα ρέστα του, στο βωμό του πολιτικού του συμφέροντος. Αδιαφορεί για το που βρίσκεται η αλήθεια, που η υπερβολή και που το ψέμα, μπροστά στον στόχο, που δεν είναι άλλος από το να λεκιάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Με λογικές που παραπέμπουν στο απόλυτο σκοτάδι, ο κ. Τσίπρας, αναζητά το χαμένο του πολιτικό αφήγημα. Μπροστάρηδες σ’ αυτή την προσπάθεια για άλλη μια φορά εκτός από τους γνωστούς «άθλιους», εσχάτως έχουν επιστρατευθεί και οι γνωστοί τρομοκράτες του διαδικτύου. Ανώνυμα τρολ, που συμπεριφέρονται σαν κανονικοί μπράβοι, εκτελώντας συμβόλαια χαρακτήρων, χωρίς να υπολογίζουν απολύτως τίποτα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας, ανέχεται τέτοιου είδους συμπεριφορές.

Ως πρωθυπουργός παρακολουθούσε (και ενίοτε έδειχνε να απολαμβάνει) τις ομιλίες του συγκυβερνήτη του Πάνου Καμμένου, ο οποίος σε κάθε του παρέμβαση, στοχοποιούσε με άθλια υπονοούμενα, όποιον αντιστέκονταν στην χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Η λογική που επικρατούσε στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι πλέον γνωστή. «Λέγε λέγε κάτι θα μείνει…». Έχοντας ανεχθεί επί πέντε χρόνια τον Καμμένο, κανείς δεν περιμένει κάτι λιγότερο απ’ αυτό που βλέπουμε σήμερα από τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Ευθύνεται και μάλιστα στον απόλυτο βαθμό γιατί επί δύο χρόνια ξέχασε τις αθλιότητες που είχαν εκτοξεύσει από το βήμα της Βουλής οι Καμμένος, Πολάκης, Τζανακακόπουλος, Τασία και μια σειρά από άλλα στελέχη. Στο πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έδωσε άφεση αμαρτιών, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε κίνηση θα εκλαμβάνονταν ως κίνηση πολιτικού ρεβανσισμού. Λάθος και μάλιστα τεράστιο, που φαίνεται περίτρανα τις τελευταίες μέρες.

Ο Πολακισμός δεν διστάζει να στοχοποιήσει ούτε τον πρωθυπουργό, ούτε την σύζυγο του, ούτε και τα παιδιά του. Γιατί η αθλιότητα δεν έχει ούτε όρια, ούτε κανόνες ηθικής. Αν λοιπόν πραγματικά η σημερινή κυβέρνηση θέλει να δημιουργήσει ένα υγιές (πολιτικό) περιβάλλον, οφείλει να αναλάβει θεσμικές πρωτοβουλίες που πρωτίστως θα θωρακίζουν την Δημοκρατία, από τους διαχρονικούς πολιτικούς τραμπούκους.

Όλα τα υπόλοιπα είναι για να περνά η ώρα, και θα περάσει, μαζί με την σημερινή συζήτηση. Εκείνο που θα μείνει και πάλι ως «κληρονομία» θα είναι τα διάφορα «οχήματα» που χρησιμοποιεί ο Τσίπρας, για να παραμένει πολιτικά ζωντανός. Οι Καμμενοπολάκηδες στην πολιτική και οι Βαξεβανοκαρτεροί στην δημοσιογραφία.

ΠΗΓΗ: parapolitika.gr

Δυστυχώς, όμως, για όλους αυτούς, η περίοδος της ασυλίας του 3%, που ό,τι κι αν έλεγαν περνούσε στη σφαίρα της αδιαφορίας, ανήκει στο παρελθόν. Πλέον, ο κ. Τσίπρας και η παρέα του κρίνονται ως η μακροβιότερη μνημονιακή κυβέρνηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Του Γιάννη Κουρτάκη

Τα άλλοθι του παρελθόντος δεν υπάρχουν, ενώ η ολιγωρία και η ανοχή που επέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στη «Χρυσή Αυγή», μόνο και μόνο για να περνά αποφάσεις -όπως η εκλογή της νέας προέδρου στην Επιτροπή Ανταγωνισμού- είναι πλέον καταγεγραμμένες.

Οσο κι αν δεν αρέσει στους «Τσιπροπολάκηδες», η κυβέρνηση που έστειλε στις Φυλακές Κορυδαλλού τον αρχηγό και τους βουλευτές της «Χρυσής Αυγής» δεν είναι άλλη από αυτήν του Αντώνη Σαμαρά.

Οταν ο Μεσσήνιος πολιτικός αποφάσιζε να δώσει τέλος στην παράνομη δράση και τους νεοναζί, αδιαφορώντας ακόμα και για τις απειλές που δεχόταν για τη ζωή του, ο κ. Τσίπρας απλώς παρακολουθούσε και τα φερέφωνά του απλώς διατύπωναν την «άποψή» τους.

Αυτό που δεν λένε οι «Συντάκτες», οι «Κόκκινοι», οι «Ντοκουμέντοι» και δεν ξέρω ποιοι άλλοι, που έμειναν να προπαγανδίζουν υπέρ του Τσίπρα, είναι ότι, για να φτάσουμε στις απολογίες των «Χρυσαυγιτών», κάποιος τόλμησε να ξεκινήσει μια έρευνα, που οδήγησε σε διώξεις, προ-φυλακίσεις και σε μια δίκη.

Και αυτός ήταν ο κ. Σαμαράς με υπουργό Δημόσιας Τάξης τον κ. Νίκο Δένδια και υπουργό Δικαιοσύνης τον κ. Χαράλαμπο Αθανασίου.

Το απόστημα της «Χρυσής Αυγής» δεν έσπασε ούτε από τις βαθυστόχαστες αναλύσεις στην «Αυγή» του Καρτερού ούτε από τις ανέξοδες αμπελοφιλοσοφίες στην «Εφημερίδα των Συντακτών» της Ψαρά.

Εσπασε γιατί υπήρξαν η πολιτική βούληση και η αποφασιστικότητα που επέδειξε ο τότε πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς.

Οσοι πανηγυρίζουν οφείλουν, όση εμπάθεια κι αν διαθέτουν, να μνημονεύσουν τη συγκεκριμένη ενέργεια. Γιατί από εκεί ξεκίνησε η αρχή του τέλους. Από τότε σταμάτησε η ανεξέλεγκτη δράση των «Χρυσαυγιτών».

Είναι δύσκολο να βγει ο κ. Τσίπρας και να πει «μπράβο στον Σαμαρά».

Και είναι ακόμα πιο δύσκολο να εξηγήσει στους Ελληνες πολίτες, αλλά και στους υποστηρικτές του 3%, τους λόγους που επί τεσσεράμισι χρόνια που κυβερνούσε τη χώρα δεν είχε ολοκληρωθεί η δίκη της «Χρυσής Αυγής».

Δυστυχώς για τον τέως πρωθυπουργό, πάντα ο ιστορικός καταγράφει τις πράξεις και όχι τις προθέσεις και τις αναλύσεις.

Εν προκειμένω, υπάρχουν τρία δεδομένα. Οτι η κυβέρνηση Σαμαρά ξεκίνησε να τελειώνει τη «Χρυσή Αυγή», ότι η κυβέρνηση Τσίπρα επέδειξε σε όλα τα επίπεδα ανοχή απέναντι στους ναζί και, τέλος, ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατάφερε να απαλλάξει την Κοι-νοβουλευτική Δημοκρατία από τη συμμετοχή των «Χρυσαυγιτών». Τα υπόλοιπα είναι για τους αδαείς...

ΠΗΓΗ: ΠΑΠΑΡΟΛΙΤΙΚΑ

Κεντρικός στόχος το κλείσιμο του ΔΟΛ και του Mega. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Τσίπρας «επιστράτευσε» και τον πολιτικό του τραμπούκο, Παύλο Πολακη, ο οποίος άρχισε τους τραμπουκισμούς με στόχο τους δημοσιογράφους που δεν υποκλίνονται στον «ηγέτη Αλέξη». Στη ιστορία έχει μείνει η φράση του Σφακιανού, περί «βοθροκάναλων» κ.α.

Ο τότε πρωθυπουργός παρακολουθούσε προσωπικά την καθημερινή προσπάθεια κυβερνητικών αξιωματούχων και όχι μόνο, που είχε ως στόχο την εξόντωση των εφημερίδων του ΔΟΛ και το Mega. Και όταν το σχέδιο απέτυχε, άρχισαν οι εκβιασμοί.

Συγκεκριμένα ο κ. Τσίπρας θέλησε να αποτρέψει τον εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη, όταν ο τελευταίος σε συνάντησή τους, τον κατέστησε κοινωνό της απόφασής του, να διεκδικήσει τον πρώην ΔΟΛ. Αφού δεν τα κατάφερε, προσπάθησε να «κατεβάσει» στο τερέν επιχειρηματίες, που μπαινόβγαιναν στο (τότε) Μαξίμου.

Έτσι, απέναντι στον κ. Μαρινάκη, εκτός από το «πουλέν» των Τσιπροκαμμένων, Ιβάν Σαββίδη, κατήλθε και ο Δημήτρης Μελισσανίδης.

Τελικά ο ΔΟΛ, κατέληξε στην Alter Ego, εξέλιξη που προκάλεσε κανονικό πανικό στον κ. Τσίπρα. Κάπως έτσι άρχισε ο πόλεμος εναντίον του γνωστού εφοπλιστή. Ο άπειρος σε όλα πολιτικός άνδρας, έχοντας δίπλα του, μια παιδική χαρά, προεξάρχοντος του Δημήτρη Τζανακόπουλου, οπλίστηκε από ένα πρωτόγνωρο εμμονικό σύνδρομο. Έτσι σχεδόν καθημερινά, είχαν στο στόχαστρο τον Μαρινάκη, θεωρώντας ότι με την λάσπη και τις σκευωρίες, θα μπορέσουν να τον αποτρέψουν να κάνει την δουλειά του. Όπως ήταν αναμενόμενο, ηττήθηκαν κατά κράτος, αφού κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά.

Τα media του ΔΟΛ, όχι μόνο δεν έκλεισαν, αλλά βρήκαν ένα νέο ιδιοκτήτη, διατεθειμένο να ρίξει ζεστό χρήμα, σε μια καθοριστική για την ιστορική τους συνέχεια περίοδο. Ήταν η πρώτη ήττα για μια ομάδα ανθρώπων που θεωρεί την ενημέρωση, ως κεκτημένο της. Για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την οποιαδήποτε κριτική με καχυποψία, αναζητώντας (πάντα) τους υποβολείς. Είναι λογικό να μην καταλαβαίνουν ότι στην Ελλάδα, υπάρχουν δημοσιογράφοι που δεν λειτουργούν, όπως αυτοί που συνομιλεί καθημερινά ο κ. Τσίπρας. Όπως είναι ακόμη πιο δύσκολο να καταλάβουν ότι στην ελεύθερη οικονομία, επικρατεί αυτός που επενδύει κανονικό χρήμα.

Η σημερινή μέρα ήταν ο επίλογος του δράματος για την «παιδική χαρά» του ΣΥΡΙΖΑ. Οι Τζανακοπολάκηδες και οι Τσιπροπαπάδες, κατέγραψαν μια ακόμη ήττα, αφού το μόνο που δεν θα ήθελαν, είναι να γίνει ιδιοκτήτης του «καταραμένου» Mega ο «εχθρός» Βαγγέλης Μαρινάκης. Κι όμως συνέβη κι αυτό. Και τώρα ο κ. Τσίπρας, ίσως ήρθε η ώρα να επιχειρήσει έναν απολογισμό. Να δει τι κέρδισε και τι έχασε.

Αν λοιπόν επιχειρήσει μόνος του την αυτοκριτική, θα καταλάβει ότι η εμπάθεια, η καχυποψία και οι ιδεοληψίες, οδηγούν σε αλλεπάλληλες ήττες, κάνοντας ακόμη πιο ισχυρούς τους «εχθρούς».

Πέραν τούτου, ένας ηγέτης όταν καταγράφει κάθε μήνα από μια ήττα, στο τέλος γίνεται κουρελόχαρτο, που δεν χρησιμοποιείται, ούτε στην πολιτική τουαλέτα. Εκτός κι αν έχει εθιστεί τόσο από τον Πολάκη, νιώθοντας πιο βολικά στην «βοθρολογική» του .

Tου Γιάννη Κουρτάκη
Πηγή: parapolitika.gr

Και μιλάμε για επώνυμες αναφορές που καταδεικνύουν την παράνομη δράση μιας ομάδας ανθρώπων, που είχε ως στόχο να θέτει σε ομηρία, επιχειρηματίες, πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και δικαστικούς λειτουργούς που δεν έκαναν τα χατήρια του «μεγάλου». Με βάση τις πρώτες ενδείξεις το κύκλωμα αν και στήθηκε στο «δρόμο» είχε κανονική δομή και λειτουργούσε με υποδειγματικό τρόπο.

Του Γιάννη Κουρτάκη*

Απολύτως κυρίαρχος ο «υπουργός» που έδινε τις κατευθυντήριες γραμμές για το πως θα κινηθούν τα υπόλοιπα μέλη της Οργάνωσης. Η μεθοδολογία -που έχει εκθέσει και τους δρώντες στην Οργάνωση- ήταν γνωστή και στις περισσότερες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενη. Μια ανώνυμη επιστολή που έφτανε στο γραφείο του υπουργού, προκαλούσε σχεδόν αυτόματα δημοσίευμα σε δυο συγκεκριμένες εφημερίδες.

Ακολούθως ένας πρόθυμος εισαγγελεας, που ήταν φανατικός αναγνώστης των δυο συγκεκριμένων εφημερίδων, άνοιγε δικογραφία και το έργο μόλις άρχισε να παίζεται. Μετά σε καθημερινή βάση, υπουργός, εκδότες, δικηγόροι και εισαγγελείς παρακολουθούσαν τη θέμα, προβαίνοντας σε κινήσεις που παραπέμπουν στην Σικελια.

Αφού ξεκινούσε η εισαγγελική έρευνα, ενημερώνονταν και το Μαξίμου, με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα σε πολλές περιπτώσεις να παρακολουθεί προσωπικά την εξέλιξη των υποθέσεων. Σε πολλές ιστορίες ακούγεται και το όνομα του πρώην υπουργού Πάνου Καμμένου, ο οποίος στην αρχική φάση της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είχε δείξει διάθεση να εμπλακεί σε βάθος και με τα θέματα της Δικαιοσύνης.

Τα όσα ακούγονται -και ακούγονται στην κυριολεξία- προκαλούν ανατριχίλα. Το παραδικαστικό κύκλωμα ήταν αδίστακτο. Δεν υπολόγιζε στην κυριολεξία τίποτα και κανένα. Μάλιστα το «δρομολόγιο» ήταν γνωστό. Μετά την ανώνυμη επιστολή, δημοσιεύματα και την δίωξη, ακολουθούσε η διαπραγμάτευση. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Δικηγόροι μέλη της Οργάνωσης πλησίαζαν τους εμπλεκόμενους και τους «πουλούσαν» υπηρεσίες. «Να ξέρεις ότι μπορώ να βοηθήσω στην υπόθεση σου» έλεγαν. Μεταξύ των προσφερόμενων υπηρεσιών που περιείχε ο τιμοκατάλογος, συμπεριλαμβάνονταν και η αυτοπρόσωπη παρουσία του «υπουργού» στο σπιτι ή σε χώρο που θα αποφάσιζαν από κοινού οι συναλλασσόμενοι.

Παράλληλα με τα ντακαβερια οι δικηγόροι -που εντεκως τυχαία - προσέφεραν υπηρεσίες και στα μέλη της Οργάνωσης, επισκέπτονταν καθημερινά τα εισαγγελικά γραφεία, πιέζοντας προς την κατεύθυνση των λύσεων που είχαν υποσχεθεί στους «πελάτες» τους. Το παραδικαστικό που στήθηκε επι ΣΥΡΙΖΑ έχει και άλλες πολλές πτυχές. Για παράδειγμα όταν οι δικαστικοί λειτουργοί δεν έκαναν τα χατήρια του «υπουργού», την επόμενη έβλεπαν ανώνυμο δημοσίευμα σε δυο (ίδιες) εφημερίδες που τους αφορούσε.

Χωρίς ονόματα, αλλά με αναλυτική περιγραφή. Ο στόχος προφανής που δεν άλλος από την αποστολή του μηνύματος. Τα «θύματα» έχουν συγκεντρώσει όλα τα στοιχεία και σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις που θα εκθέσουν ανεπανόρθωτα προσωπικά τον Αλέξη Τσίπρα. Περαν τούτου, κάποιοι λένε, ότι σημαντική υπήρξε και η συμβολή υπηρεσιών που κλήθηκαν να συνεισφέρουν στην αποκάλυψη του κυκλώματος. Συγκεκριμένα καταλυτικό ρόλο φαίνεται ότι έχουν παίξει πρόσωπα που διατηρούν ανοικτό δίαυλο επικοινωνίας με τις μυστικές (και όχι μόνο) υπηρεσίες του Ισραήλ.

Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που επισημαίνουν ότι σε ανύποπτο χρόνο, υπήρξε ενημέρωση του κ. Τσίπρα για την δράση του παραδικαστικού κυκλώματος, από τον απερχόμενο διοικητή της ΕΥΠ Γιάννη Ρουμπάτη.

*Από την στήλη «Πρωινός καφές» της εφημερίδας «Παραπολιτικά»