Του Δρ. Φώτη Κουτσουπιά

Τα ερωτήματα ωστόσο που πρέπει να απαντηθούν είναι πρώτον αν η μεταδοτική ικανότητα των παιδιών είναι ίδια με των ενηλίκων και δεύτερον πώς αυτό ενδέχεται να επηρεάσει την πορεία της μετάδοσης του ιού στην κοινωνία.

Σχετικά με το πρώτο, όσον αφορά στην μολυσματική ικανότητα των παιδιών, για τα παιδιά κάτω των δέκα, μάλλον ισχύει πως η μολυσματικότητά τους είναι χαμηλή. Άνω των δέκα ετών, όταν είναι συμπτωματικά, έχουν ιικό φορτίο σε παρόμοιες ποσότητες με τους ενήλικες και μπορούν να μεταδώσουν την ασθένεια τόσο αποτελεσματικά όσο και οι ενήλικες.
Η μολυσματικότητα των ασυμπτωματικών παιδιών πιθανολογείται ότι είναι χαμηλή, δεν υπάρχουν όμως επαρκή στοιχεία για να το τεκμηριώσουν.

Σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα και από μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο μέχρι και τα τέλη Ιουλίου, τα σχολικά κρούσματα δεν αποτελούν εξέχον χαρακτηριστικό της πανδημίας COVID-19, και τούτο μπορεί να οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η πλειονότητα των παιδιών δεν εμφανίζουν συμπτώματα όταν μολύνονται με SARS-CoV-2. Οι έρευνες για περιπτώσεις που εντοπίστηκαν στο σχολικό περιβάλλον υποδηλώνουν ότι η μετάδοση από παιδί σε παιδί στο σχολικό περιβάλλον είναι ασυνήθιστη και όχι κύρια αιτία μόλυνσης από SARS-CoV-2.

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης - Ευρωπαϊκής Οικονομικής Επικράτειας (Σουηδία και Ισλανδία) που κράτησαν τις δομές προσχολική αγωγής και τα δημοτικά σχολεία ανοιχτά, με μέτρα μετριασμού (π.χ. υγιεινή χεριών, σωματική απόσταση, διαμονή στο σπίτι όταν αρρωσταίνουν κ.λπ.) κατά τη διάρκεια της επιδημίας τους δεν ανέφεραν μεγαλύτερο αριθμό νοσηλευόμενων περιπτώσεων μεταξύ παιδιών, παρά το γεγονός ότι η συνολική επιδημία είναι σοβαρή και παρατεταμένη π.χ. στη Σουηδία.

Οι χώρες της ΕΕ/ΕΟΕ που άνοιξαν εν μέρει τα σχολεία τους πριν από το καλοκαιρινό διάλειμμα, με μέτρα μετριασμού της κοινότητας, δεν έχουν υποστεί σχολικές επιδημίες ή μεγάλη αναζωπύρωση - σε αντίθεση με το Ισραήλ, το οποίο παρουσίασε σημαντικό δεύτερο κύμα τον Ιούλιο του 2020 και ανέφερε σχολικά κρούσματα τα οποία ήτανε μάλλον από την κοινότητα προς τα σχολεία και όχι το αντίθετο.

Από τις μελέτες φαίνεται πως το κλείσιμο των δομών παιδικής μέριμνας και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι μάλλον απίθανο να είναι ένα αποτελεσματικό μέτρο ελέγχου για την κοινοτική μετάδοση του COVID-19. Επιπλέον, δεν παρέχουν σημαντική πρόσθετη προστασία για την υγεία των παιδιών, αφού ούτως ή άλλως τα περισσότερα από αυτά αναπτύσσουν μια πολύ ήπια μορφή COVID-19. Επομένως, οποιεσδήποτε αποφάσεις σχετικά με το κλείσιμο του σχολείου πρέπει να λαμβάνονται με σκοπό τον μετριασμό της επιδημίας στην κοινότητα μόνο στο πλαίσιο των μέτρων που θα πρέπει να ληφθούν για τον περιορισμό της μετάδοσης σε αυτήν.
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει πως το κλείσιμο των σχολείων έχει νόημα μόνο όταν είναι απαραίτητο ένα γενικευμένο lock down στην κοινότητα.

Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Νοσημάτων (ECDC) πραγματοποίησε μια συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας για να εξετάσει τα στοιχεία σχετικά με το ρόλο του κλεισίματος των σχολείων στη μετάδοση της νόσου στην κοινότητα. Κατέληξε πως πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σε εκπαιδευτικά ιδρύματα που εξυπηρετούν παιδιά με σοβαρές προϋπάρχουσες ιατρικές ευπάθειες.
Επιπλέον στοχευμένα μέτρα στα σχολεία για την αύξηση της φυσικής απόστασης, τη βελτίωση του αερισμού και του καθαρισμού, των εγκαταστάσεων πλύσης χεριών και της παροχής προσωπικής προστασίας, θα μετριάσουν την πιθανή μετάδοση του COVID-19 στα σχολεία και συγχρόνως θα βοηθήσουν στην πρόληψη και άλλων αναπνευστικών λοιμώξεων του φθινοπώρου και του χειμώνα (κοινό κρυολόγημα, γρίπη, γαστρεντερίτιδες κ.α.) μειώνοντας έτσι την πίεση στα σχολεία και στην υγειονομική περίθαλψη.

Κλείσιμο όλων των σχολείων μετά από κρούσματα της κοινότητας ή κρούσματα στα σχολεία, είναι μάλλον απίθανο να έχει σημαντικό αντίκτυπο στη δυναμική της τοπικής επιδημίας, αλλά μπορεί να χρειαστεί να γίνουν λόγω απουσιών του προσωπικού ή λόγω ανησυχίας των γονέων.

Ωστόσο, από τα στοιχεία που υπάρχουν, προκύπτει ότι η μετάδοση εντός των σχολείων ήταν ασυνήθιστη και, ως εκ τούτου, εάν τηρηθεί η φυσική απόσταση, η υγιεινή και άλλα μέτρα, τα σχολεία δεν θα αποτελέσουν περιβάλλον διάδοσης της νόσου περισσότερο από επαγγελματικούς ή ψυχαγωγικούς χώρους με παρόμοιες πυκνότητες ανθρώπων.

Το ζητούμενο αυτήν την περίοδο είναι να είμαστε όσο γίνεται πιο κοντά στην κανονικότητα, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα και την υγεία μας. Δεν είναι εύκολο.
Τα νέα που μας έρχονται από την επιστημονική κοινότητα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των υπό παρασκευή εμβολίων, είναι ενθαρρυντικά.
Το εμβόλιο που θα μας θωρακίσει από τον ιό θα είναι σε σχετικά σύντομο χρόνο διαθέσιμο και για όλους, προβάλλεται ως αποτελεσματικό και ασφαλές.

Μέχρι να φτάσουμε στο στάδιο των εμβολιασμών να επιλέξουμε το δίπτυχο: προφυλάξεις και τήρηση των κανόνων υγιεινής.
Είμαστε σε "πόλεμο", είναι κρίμα να φάμε μια σφαίρα λίγο πριν το τέλος του.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά*

Η περίοδος των διωγμών των Ελλήνων της Χαλδίας

(1914-1923) Μέρος Β΄ Κεφάλαιο 10 Σελ. 331 - 334

«Είναι φρικτά τα μαρτύρια τα οποία υπέστη τότε ο ελληνισμός. Αι αρμενικαί σφαγαί ωχριούν προ των σκληρών δοκιμασιών εις ας υπεβλήθησαν οι δυστυχείς Έλληνες των επαρχιών Χαλδίας, Κερασούντας και Νεοκαισαρείας»

Οι διωγμοί που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου, άρχισαν αμέσως μετά την άλωση της Τραπεζούντας την 15η Αυγούστου του 1461. Αλλά παρ’ όλες τις καταπιέσεις των κατακτητών, ο ελληνισμός άντεξε. Στηρίγματά του ήταν οι ελληνορθόδοξες παραδόσεις και η ακλόνητη πίστη ότι «πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ’ναι».

Ο ελληνισμός επιβίωσε ταυτιζόμενος με την Εκκλησία, οι ηγέτες της οποίας στην πλειονότητά τους πρωτοστάτησαν στις υπέρ του έθνους θυσίες. Μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, η ισλαμική μισαλλοδοξία επέτρεπε και διαλείμματα ηρεμίας, ώστε να συνεχίζεται η πρόοδος των Ελλήνων. Από το 1914 όμως μέχρι το 1923, πραγματοποιήθηκε οργανωμένη γενοκτονία μέχρι πλήρους αφανισμού του ελληνικού στοιχείου.

Το 1908, η οργάνωση των Νεοτούρκων «Ένωση και Πρόοδος» επανέφερε το Σύνταγμα στην Τουρκία. Ο λαός το δέχτηκε με εκδηλώσεις χαράς και ενθουσιασμού σαν φως ελευθερίας.

Μόνο ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄, ο οποίος γνώριζε τη τουρκική νοοτροπία, προείπε ότι «απαρχή νέων δυστυχημάτων άρξεται διά τας εν Τουρκία μειονότητας». Χριστιανοί και μουσουλμάνοι αλληλοασπάζονταν με τις λέξεις σύνταγμα, ισότης, δικαιοσύνη.

Και αν ρωτούσε κανείς την αιτία, έπαιρνε την απάντηση: «Από δω και μπρος δε θα λέμε το Χριστιανό κιαβούρ, κιαφίρ, αλλά Ρούμογλου, Τσίρπιλα, Ουστόγλου» ότι δηλαδή δε θα τους θεωρούσαν άπιστους και εχθρούς, αλλά συμπατριώτες με τα ίδια δικαιώματα.

Ο ελληνικός λαός εκμεταλλεύτηκε τη φαινομενική αυτή ελευθερία για να ιδρύσει φιλανθρωπικά και φιλεκπαιδευτικά σωματεία, θεατρικές και φιλαρμονικές ομάδες, να εκδώσει εφημερίδες και περιοδικά, να δημιουργήσει αναγνωστήρια και βιβλιοθήκες που τροφοδοτούσαν με έντυπο υλικό την εθνική αυτοσυνειδησία.

∆υστυχώς όμως οι Νεότουρκοι αποδείχτηκαν χειρότεροι από τους Παλαιότουρκους. Αλλάζοντας προσανατολισμό, επεδίωξαν τη δημιουργία «καθαρά τουρκικού εθνικού κράτους» διά της μεθόδου της φυσικής εξόντωσης των χριστιανών.

Πράγματι, δεν πέρασαν λίγοι μήνες από της ανακηρύξεως του Συντάγματος και οι εισηγητές του εκδήλωσαν τις πραγματικές τους προθέσεις με το σύνθημα «η Τουρκία στους Τούρκους».

Αφού η νεοτουρκική κυβέρνηση εξασφάλισε την εξουσία εξορίζοντας το σουλτάνο στη Θεσσαλονίκη, έστειλε στην Ανατολή τους πράκτορές της να διακηρύξουν τις αρχές του Συντάγματος.

Οι Τούρκοι πρόσφυγες από τη Μακεδονία, τη Θράκη και την Ήπειρο, που ήρθαν μετά τους βαλκανικούς πολέμους στον Πόντο, τροφοδότησαν τον ήδη υπάρχοντα φανατισμό κατά των Ελλήνων. Επιπλέον, ο εμπορικός αποκλεισμός που τους επιβλήθηκε, τους συρρίκνωσε και οικονομικά. «Τότε πλέον διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί ημών και εγνώσθη ότι το σύνταγμα της Τουρκίας δεν ήτο άλλο τίποτε ειμή φενάκη, καμουφλαρισμένη πρόσοψις προς καταστροφήν των Χριστιανών».

Το 1914 ξέσπασε παγκόσμια σύρραξη. Η Γερμανία συμμάχησε με την Τουρκία. Στις 20 Ιουλίου 1914 κηρύχτηκε γενική επιστράτευση. Στις δυο έδρες της εκκλησιαστικής επαρχίας Χαλδίας, Χεριάνων και Κερασούντας, την Αργυρούπολη και την Κερασούντα, χρησιμοποίησαν τα κτήρια των ελληνικών σχολών για στρατώνες, σύμφωνα με το νόμο περί επιτάξεως «για τις ανάγκες του τουρκικού στρατού».

Με τον ίδιο νόμο έμπαιναν οι αρμόδιοι στρατιώτες στα ελληνικά καταστήματα της Αργυρούπολης, έπαιρναν ό,τι ήθελαν και άφηναν μια απόδειξη με την τιμή, «εξοφλητέα μετά το πέρας του πολέμου».

Με δικαιολογία την επίταξη επίσης, γύμνωσαν τις μονές Χουτουρά, Γουμερά και Χαλιναρά, ενώ από τα ελληνικά σπίτια αφαίρεσαν τα πάντα, ακόμη και είδη άσχετα με τις στρατιωτικές ανάγκες.

Η επιστράτευση αφορούσε τις ηλικίες 20-50 ετών κάθε εθνικότητας. ∆όθηκε όμως τρίμηνη προθεσμία για καταβολή του «αντισηκώματος», του ποσού των 44 λιρών αντί της θητείας. Οι πόροι των χριστιανών της επαρχίας Χαλδίας- Κερασούντας, εκείνη ακριβώς την εποχή, δεν τους εξασφάλιζαν οικονομική άνεση.

Αφ’ ενός μεν είχε διακοπεί το εμπόριο και αφ’ ετέρου δεν είχε γίνει ακόμη η συγκομιδή των καρπών. Πουλούσαν ό,τι είχαν για να πληρώσουν. Η μια φορά δεν ήταν αρκετή. Αν δεν είχαν να πληρώσουν δεύτερη και τρίτη, υποχρεωτικά κατατάσσονταν στο στρατό.

Η συμπεριφορά προς τους στρατευμένους χριστιανούς ήταν τόσο απάνθρωπη, που συχνό ήταν το φαινόμενο των φυγόστρατων. Πολλοί από αυτούς έγιναν αντάρτες και
ανέλαβαν την προστασία του άμαχου ελληνικού πληθυσμού. Όσοι όμως συλλαμβάνονταν είχαν σκληρή τιμωρία.

Το Μάιο του 1915 κάποιοι φυγόστρατοι νέοι στην Κερασούντα αποπειράθηκαν να αποδράσουν με μια βάρκα. Έγιναν αντιληπτοί όμως και δέχτηκαν πυροβολισμούς, από τους οποίους γλίτωσαν τριάντα τρία παλικάρια. Αλυσόδετοι μεταφέρθηκαν στο στρατοδικείο της Αμισού, όπου τους περίμενε βέβαιος θάνατος αν δεν επενέβαινε ο μητροπολίτης Γερμανός Καραβαγγέλης.

Μετά τη γενοκτονία των Αρμενίων (1915), οι Τούρκοι δεν εμπιστεύονταν καθόλου τους Χριστιανούς, από τους οποίους απέσπασαν τα όπλα και τους έστειλαν στα «τάγματα εργασίας» τα λεγόμενα «αμελέ ταμπουρού». Υποσιτιζόμενοι, άστεγοι, εργάζονταν σκληρά και πέθαιναν καθημερινά από τις ταλαιπωρίες.

Την ίδια περίοδο άρχισαν οι εκτοπίσεις και οι εξορίες άμαχων ελληνικών πληθυσμών στα βάθη του Πόντου, σε βαρύ χειμώνα, χωρίς τροφή, στέγη, περίθαλψη, με αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό τους.

Στον Άγιο Φωκά Μούζενας ο ξεκληρισμός των κατοίκων διά των εκτοπισμών ξεκίνησε με αφορμή το ενδιαφέρον του αγαθού ιερέα για τον οπλισμό φιλοξενούμενών του Τούρκων χωροφυλάκων, διότι εκλήφθηκε ως «συγκέντρωση πληροφοριών για προδοσία».

Στις περιφέρειες Αργυρούπολης, Άρδασσας και Κρώμνης της επαρχίας Χαλδίας, το Μάρτιο του 1916, συνελήφθησαν όλοι οι Έλληνες από 15 έως 70 ετών με σκοπό τον εκτοπισμό τους. Τελικά οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι κατόπιν ενεργειών του Χρύσανθου Τραπεζούντος, τον οποίο ευχαρίστησε με επιστολή του ο αρχιερατικός επίτροπος Χαλδίας. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους η Τραπεζούντα παραδόθηκε στους Ρώσους.

Υπό την κατοχή τους εξασφαλίστηκε σχετική ασφάλεια και στην επαρχία Ροδοπόλεως, όπως και σε τμήμα της γειτονικής επαρχίας Χαλδίας, κυρίως στην Αργυρούπολη και το Τορούλ (Μεσοχαλδία).

Ωστόσο, εν όψει της έλευσης του ρωσικού στρατού, οι Έλληνες κάτοικοι υπέφεραν πολλά από τους Τούρκους που υποχωρούσαν. Το μεγαλύτερο μέρος δε της επαρχίας, τα Χερίανα και η Κερασούντα, παρέμεναν στον τουρκικό τομέα.

Οι εκτοπισμοί των γυναικοπαίδων συνεχίζονταν. Παρά τα επανειλημμένα διαβήματα του μητροπολίτη Λαυρεντίου προς το διοικητή Βεχήπ πασά, εκείνος επέμενε υποκριτικά ότι «η απομάκρυνσις εκ της παραλίας είναι προσωρινή και προς το συμφέρον» των Ελλήνων.

Σε άλλο τηλεγράφημα προς το μητροπολίτη, ο Τούρκος επίτροπος πληροφορούσε ότι «δεν είναι δυνατόν να επανέλθωσι εις τα μέρη των οι κάτοικοι μερικών χωρίων, των οποίων η μετανάστευσις εθεωρήθη αναγκαία διά λόγους στρατιωτικούς».

Συγχρόνως προειδοποιούσε ότι όσοι «επεζήτησαν να επανέλθωσιν εις τας εστίας των, θα συλληφθώσιν».

«7 Φεβρουαρίου 1917. ...Μετά κατάληψιν Τραπεζούντος υπό Ρώσων μυριάδες Τούρκων μεταναστών ενέσκυψαν στην επαρχία Κερασούντος, ελεηλάτησαν τα ελληνικά χωρία και ανεχώρησαν καταλείποντες χολέραν και τύφον. Κατά διαταγήν του Βαλή της Τραπεζούντος ήρχισε νέα καταδίωξις των Ελλήνων, συλληφθέντων και εξορισθέντων των πλουσιοτέρων εξ’ αυτών.

Όταν υπό του γενικού επιτελείου απεφασίσθη η απομάκρυνσις των Ελλήνων από την παραλίαν του Ευξείνου Πόντου, αύτη εξετελέσθη υπό του Βαλή Τραπεζούντος και των οργάνων του κατά τον μάλλον απαίσιον τρόπον.

Παρά τας διαβεβαιώσεις του αρχηγού του τρίτου στρατιωτικού σώματος, η εκκένωσις των χωρίων εξετελέσθη εντός 24 ωρών, μη επιτρέποντος εις τους εκτοπιζόμενους να παραλάβωσιν μεθ’ εαυτών ούτε τροφάς, ούτε ενδύματα, ούτε οικοσκευάς.

∆ιανυκτέρευσαν δε εν υπαίθρω υπό ραγδαίαν βροχήν και ισχυράν συνοδείαν χωροφυλάκων. Εις ουδέν χωρίον επετράπη αυτοίς να επικοινωνήσωσι μετά της Μητροπόλεως, μετά δε την αναχώρησίν των Τούρκοι υπάλληλοι και ιδιώται διήρπασαν τας περιουσίας των. Τα εκκενωθέντα χωρία ανέρχονται εις 38, ο δε πληθυσμός εις 23.000».

Το ίδιο συνέβαινε και στον υπόλοιπο Πόντο. Από το Ακ Νταγ, αποικία της Χαλδίας στην Άγκυρα, χαρακτηριστική είναι η εξής περίπτωση στρατεύσιμου νέου: «Το Σεπτέμβριο του 1916 με πήραν από το χωριό μου, το Αχτραχμαλού της περιφέρειας Ακ Νταγ μαντέν. Μετά από πορεία 35 ημερών, άντρες 18 ως 50 χρονών, φτάσαμε στο Κοζάτ.... Όπλα δε μας έδωσαν.

Από το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα κουβαλούσαμε πυρομαχικά και άλλα εφόδια στο στρατό που πολεμούσε (με τους Ρώσους) ή επισκευάζαμε τους δρόμους... Κάθε μέρα πέθαινε κάποιος από την εξάντληση ή το ξυλοκόπημα. Πολλές φορές τα παλιά μας τσαρούχια τα ψήναμε στη φωτιά, τα αλατίζαμε και τα τρώγαμε. Το Νοέμβριο άρχισε να μας θερίζει και ο τύφος, όμως το άνοιγμα των δρόμων από τα χιόνια συνέχιζε και πολλές φορές αντικαθιστούσαμε τα ζώα στο να τραβάμε κάρα ή πυροβόλα».

Ενώ συνεχιζόταν ο πόλεμος, οι ελληνικοί πληθυσμοί αποδεκατίζονταν με πρωτοφανή αγριότητα. Είναι ενδεικτική η περίπτωση του ναού Αγίου Γεωργίου στο Πάτλαμα, προάστιο της Κερασούντας, όπου κλείνονταν όσοι εκτοπισθέντες επιχειρούσαν να διαφύγουν. Οι περισσότεροι ήταν από χωριά της Αργυρούπολης. Στοιβαγμένοι στο μικρό χώρο του ναού, ζωντανοί και νεκροί μαζί, καταδικάζονταν σε αργό θάνατο κάτω από άθλιες συνθήκες: πείνα, δίψα, έλλειψη οξυγόνου, ακαθαρσία.

Γύρω στις 3.000 Έλληνες έχασαν εκεί τη ζωή τους. Ακόμη, συνήθεις ήταν σκηνές όπως αυτή των μικρών παιδιών των εκτοπισθέντων που συλλαμβάνονταν στους δρόμους της Κερασούντας, συγκεντρώνονταν κατά δεκάδες στις βάρκες και ρίχνονταν στη θάλασσα. Η κατάσταση έγινε περισσότερο απελπιστική, όταν κατέρρευσε το μέτωπο.

Τα ρωσικά στρατεύματα οπισθοχωρούσαν εξ’ αιτίας της επικράτησης των μπολσεβίκων τον Οκτώβριο 1917 και μαζί αποχωρούσαν χιλιάδες Έλληνες. Από τους 90.000 εναπομείναντες κατοίκους της επαρχίας Χαλδίας, οι μισοί κατέφυγαν στη Ρωσία. Ακολούθησε η επάνοδος του τουρκικού στρατού, στις αρχές του 1918.

Σε έκθεση προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο ο Χρύσανθος κατήγγειλε άγριες λεηλασίες σε βάρος της επαρχίας του. Το Μάρτη του 1918 ο Βεχήπ-πασάς μετέφερε το στρατηγείο του στην Τραπεζούντα, όπου εγκαταστάθηκε η τουρκική κυβέρνηση για να προβεί και πάλι σε αυθαιρεσίες.

Το ίδιο συνέβαινε και στα χωριά της Χαλδίας. «Καθ’ ολοκληρίαν του επάρατου έτους 1918 αι τουρκικαί ορδαί αφηνιασμέναι και ακράτηται διέτρεχον χωρία, κωμοπόλεις και πόλεις λεηλατούσαι και κατακαίουσαι...».

Κορκοτά, Χαβίανα, Πιβερά, Άδυσσα, Ρυάκ, Παλαιοχώρι, έγιναν στόχοι των επιδρομέων. Στην Τσίτη οι Τούρκοι λήστεψαν τους συγχωριανούς τους Έλληνες και στράφη-καν εναντίον της μονής Παναγίας Γουμερά.

Ο εκ Χαλδίας μητροπολίτης Κολωνίας Γερβάσιος Σουμελίδης έγραφε προς το σύλλογο «Ελεύθερος Πόντος» της Θεσσαλονίκης: «Όσον αφορά τα τμήματα Αργυρουπόλεως, Τορούλ, Χεριάνων, Τριπόλεως, Κιουρτούν, Κερασούντος, εκφραστικότερος χαρακτηρισμός από τις κατωτέρω τρεις λέξεις δεν υπάρχει: φρίκη, ερείπια, νεκροταφεία».

Στο μεταξύ, οι Πόντιοι της ∆ιασποράς, σε Ρωσία, Γαλλία, Κωνσταντινούπολη και Ελλάδα, ξεκίνησαν την προσπάθεια για δημιουργία αυτόνομου ποντιακού κράτους.

Πρωτεργάτες ήταν ο Κ. Κωνσταντινίδης, οι μητροπολίτες Τραπεζούντας Χρύσανθος Φιλιππίδης, ο Αμισού και Αμασείας Γερμανός Καραβαγγέλης, ο Θεοφύλακτος Θεοφυλάκτου, ο Βασίλειος Ιωαννίδης, ο Λεωνίδας Ιασωνίδης κ.ά.. ∆υστυχώς όμως, το κίνημα αυτό απέτυχε, αφού δεν είχε σταθερούς και καθολικά αποδεκτούς στόχους.

Οι διαδόσεις περί επικείμενης ελευθερίας ενίσχυσαν το φαινόμενο της ένοπλης αντίστασης κατά των Τούρκων: «... οι ημέτεροι (Αργυροπολίτες) νέοι, υπό την ιδέα ότι επίκειται η ίδρυσις της Ποντιακής ∆ημοκρατίας, ήρπασαν τα όπλα και κυρίως εξ Αργυρουπόλεως καταφθάσαντες εις το χωρίον Άτρα ήρχισαν μάχην μετά Τούρκων».

Τη δράση των νέων αυτών εμπόδισε για λόγους «σύνεσης» ο αρχιερατικός επίτροπος Χαλδίας, ο Θεόδωρος Παπαδόπουλος, αδελφός του μητροπολίτη Λαυρέντιου.

Επίσης ο Θεόδωρος συμφώνησε με τον Τούρκο αξιωματικό, εν όψει της αποχώρησης των Ρώσων, να καταλάβει αμέσως την Αργυρούπολη «για να αποκατασταθεί η τάξη».

Οι φιλοπάτριδες εκείνοι νέοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Γενικά η μητρόπολη Χαλδίας κράτησε μετριοπαθή πολιτική θέλοντας να αποδείξει στους Τούρκους ότι δεν την άγγιζε η κατηγορία για «ίδρυση μιας ποντιακής ρωμαίικης κυβέρνησης».

Αυτή ακριβώς η πολιτική όμως, στάθηκε αιτία να κατηγορηθεί ο μητροπολίτης, που σε όλην τη διάρκεια των διωγμών απουσίαζε από την Αργυρούπολη.

Μετά την υπογραφή της ανακωχής του Μούδρου, τον Οκτώβριο του 1918, για λίγο καιρό σταμάτησαν οι διώξεις.

Οι περιορισμοί στους τόπους εξορίας και εξοντώσεως χαλάρωσαν. Όσοι απόμειναν, θλιβερά ερείπια ενός ζωντανού και δραστήριου πληθυσμού, επέστρεφαν κάτισχνοι και σκελετωμένοι στις καμένες εστίες τους και με εκπληκτικό δυναμισμό βάλθηκαν να ξαναδημιουργήσουν αυτά που είχαν χάσει: «Πριν ή εγκαταστήσωσι θύρας ή παράθυρα εις τας κατεστραμένας οικίας των, συνέστησαν κοινότητας, ήνοιξαν τας πύλας των εκπαιδευτηρίων, κατήρτισαν συλλόγους, διοργάνωσαν συσσίτια και λέσχες και εγκαθίδρυσαν ορφανοτροφεία.

Οι βεβηλωθέντες ναοί επανεύρον την ιερότητα του πε-ριβόλου των και τα φυτώρια των Μουσών ακμαιοτέρους τους τροφίμους των». Λίγους μήνες μετά την Ανακωχή, το ορφανοτροφείο της Πουλαντζάκης φιλοξενούσε 130 ορφανά, της Κερασούντας 220, της Αργυρούπολης 330. Τα Φροντιστήρια Αργυρούπολης και Κερασούντας ξανάρχισαν τα μαθήματα.

Η εκδικητική μανία κατά των χριστιανών, εμφανίζεται και πάλι το 1919. Πολλοί Έλληνες από τα χωριά της Χαλδίας Παλαγία και Σαρπίσκια βασανίστηκαν και ρίχτηκαν στις φυλακές. Ο Τοπάλ Οσμάν, πρωτεργάτης της νεοτουρκικής ιδεολογίας έγινε δήμαρχος Κερασούντας, οπότε συνέχισε και επίσημα τη δολοφονική του δραστηριότητα.

Ο Παναγιώτης Ερμείδης, δικηγόρος, ο Χαράλαμπος Ελευθεριάδης, νομικός σύμβουλος της οθωμανικής Τράπεζας, ο Γεώργιος Καλογερόπουλος, διευθυντής του ορφανοτροφείου, είναι ελάχιστοι από τους Έλληνες που κατακρεουργήθηκαν ή στραγγαλίστηκαν το 1919, αφού συνελήφθησαν ύπουλα από τους τσέτες του «τέρατος», όπως αποκαλούσαν τον Τοπάλ Οσμάν.

Ακόμη, οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν στους Έλληνες, που είχαν καταφύγει στη Ρωσία κατά τον πόλεμο, να επανέλθουν. Τα πλοία που διέθεσε η ελληνική κυβέρνηση για να τους επαναφέρει, εμποδίζονταν από τις τουρκικές λιμενικές αρχές να προσορμιστούν.
Όσοι κατάφερναν τελικά να επανέλθουν, αντιμετώπιζαν την απειλή της φυλακής ή και του θανάτου, οπότε ανεστάλη το κύμα επανόδου των προσφύγων.

Τον Απρίλη του 1919, όταν ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός έφτασε στην Κερασούντα φέρνοντας ανθρωπιστική βοήθεια, ο Λαυρέντιος ήταν εκεί και χωροστάτησε στη δοξολογία που έγινε μαζί με τον Αμισού Γερμανό. Είναι πιθανή, αλλά όχι εξακριβωμένη η συμμετοχή του στην επιτροπή προσφύγων, που οργάνωνε συσσίτιο για 3.000 άτομα.

«Ελλείψει πόρων η επιτροπή των προσφύγων όρισε διά τους 2.500 πρόσφυγας και πτωχούς τους σιτιζομένους εις τα συσσίτια, την παροχήν τροφής μεν καθ’ εκάστην, άρτου δε τρεις φορές την εβδομάδα.

Λόγω όμως του νέου πλήθους των προσφύγων, οι οποίοι από τα διάφορα μέρη της υπαίθρου κατέρχονται εδώ, η Επιτροπή αποφάσισε όπως αυξήση τον αριθμό των σιτιζομένων εις 3.000, παρέχουσα εις αυτούς την μεν μίαν ημέραν μόνον τροφήν, την δε άλλην μόνο άρτον. Το μέτρον τούτο ήρχισε εφαρμοζόμενον από σήμερον».

Στις 19 Μαΐου του 1919, ο Κεμάλ Ατατούρκ, στρατιωτικός, αντίπαλος του σουλτάνου Φερίτ, επιβιβάστηκε στη Σαμψούντα και ξεσήκωνε τους Τούρκους της Μικρασίας.

Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους ο Χρύσανθος επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, όπου κατέληξε σε γραπτή συμφωνία με τους συνεργάτες του Κεμάλ περί αποδοχής κηδεμονευομένης ισοπολιτείας του Πόντου.

Το Σεπτέμβριο πραγματοποιήθηκε στη Σεβάστεια η Εθνοσυνέλευση των Νεοτούρκων, η οποία αποφάσιζε να δεχθεί την αμερικανική κηδεμονία, τονίζοντας όμως «τη μη παραχώρηση πολλών προνομίων στο χριστιανικό πληθυσμό». Τον Απρίλη του 1920 εγκαταστάθηκε στην Άγκυρα η νέα κυβέρνηση.

Παράλληλα ο Χρύσανθος διαπραγματεύθηκε το σενάριο ποντοαρμενικής ομοσπονδίας και εξασφάλισε τη συμμαχία των Αρμενίων (Ερεβάν, Ιανουάριος 1920), «ίνα προστατεύσωσι τους Έλληνας του Πόντου και ίνα αντιμετωπίσωσι πάντα κίνδυνον προερχόμενον εκ των τουρκικών στρατευμάτων, τακτικών ή ατάκτων».

Ωστόσο, το κυρίως αίτημα των Ποντίων ήταν η αυτονομία του Πόντου ή η αναγνώριση ανεξάρτητου ποντιακού κράτους.

Το 1921, όταν ο πρωθυπουργός Γούναρης επισκέφθηκε τη Σμύρνη, τον συνάντησε η Επιτροπή Ποντίων Κωνσταντινούπολης για να του ζητήσει ελληνική στρατιωτική επέμβαση από τα παράλια του Πόντου. Κι εκείνος δήλωσε ότι «η κυβέρνησις δεν εγκρίνει επί του παρόντος...».

Η πολιτική των συμμάχων Άγγλων, Γάλλων και Ρώσων, μεταβλήθηκε σε φιλοτουρκική, βραχυκυκλώνοντας τις ελληνικές προσπάθειες, τόσο στον ένοπλο, όσο και στον διπλωματικό αγώνα.

Συμπαράσταση δεν υπήρχε, τουλάχιστον ενεργής, ούτε από τη Μ. Εκκλησία. Κατά τη διάρκεια των διώξεων, ο Πατριάρχης Γερμανός εύρισκε υπερβολικές τις αναφορές των μητροπολιτών και συμβούλευε τους μητροπολίτες «να μην αντιδρούν ευθέως».

Όλα αυτά, ενώ οι Τούρκοι συνέχιζαν το έργο τους: «Μετά την ανακωχή, ο Οσμάν αγάς εξόντωσε μέχρις ενός τα θλιβερά απομεινάρια 80 περίπου χωρίων της περιφερείας Χαλδίας - Κερασούντος με τον οδυνηρότερο τρόπο. Περικύκλωσε τα χωρία διά μεγάλης δυνάμεως “τσετών” και συνέλαβε όλους τους κατοίκους μετά των γυναικών και παιδίων, τους ενέκλεισε εις μερικά σπίτια και τους κατέκαυσε ζώντας».

Σύμφωνα με τον Κεμάλ Ατατούρκ, το έθνος του κινδύνευε από την «ίδρυση ρωμαίικης ∆ημοκρατίας στην επαρχία Τραπεζούντας». Από το ∆εκέμβρη του 1920 άρχισαν οι ατομικές συλλήψεις Ελλήνων και να αποστέλονται στις φυλακές της Αμάσειας. Από τα τέλη Αυγούστου 1921, λειτούργησαν τα «∆ικαστήρια Ανεξαρτησίας», που καταδίκαζαν τους συλεφθέντες με την κατηγορία ότι «εσκόπουν να ιδρύσωσι ∆ημοκρατίαν του Πόντου».

Η διαδικασία που ακολουθούσε ο πρόεδρος, βουλευτής Κεβατζέ Ζατέ Εμίν βέης, ήταν η εξής: εκφωνούσε τα ονόματα των κατηγορουμένων, τους ειρωνεύονταν, τους έβριζε χυδαία και ανακοίνωνε την καταδικαστική απόφαση, η οποία κατά 99/100 ήταν θάνατος διά απαγχονισμού.

Τον Αύγουστο 1921 η Αστυνομία της Αργυρούπολης έκανε εξονυχιστική έρευνα για ανεύρεση ενοχοποιητικών στοιχείων σχετικά με το κίνημα ανεξαρτησίας του Πόντου. Αφού δε βρέθηκαν, κατήγγειλε τους προκρίτους στις δικαστικές αρχές για φανταστικές υπερβάσεις σε βάρος των Τούρκων κατά τη ρωσική κατοχή. Μεταξύ αυτών ήταν και ο δήμαρχος Νικόλαος Μουμτζίδης.

Επί τέσσερις μήνες φυλακισμένοι οι πρόκριτοι υποβλήθηκαν σε 17 δίκες. Τελικά αθωώθηκαν χάρη στη συνηγορία Τούρκων Αργυρουπολιτών που θυμήθηκαν τις επί ρωσικής κατοχής ευεργεσίες τους.

Οι διώξεις συνεχίζονταν στην επαρχία για τους ελάχιστους εναπομείναντες. Κάποιοι πρόλαβαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, όπως τα γυναικόπαιδα στη Μασούρα Μούζενας, που ειδοποιήθηκαν για όσα θα συνέβαιναν.

Αντίθετα, κάποια άλλα, όπως «...τα χωριά Σάντας και Κρώμνης λεηλατήθηκαν και κάηκαν. Εξακολούθησαν επίσης οι εξορίες στα τάγματα εργασίας: «Και την 6η ∆εκεμβρίου του 1921, εις την καρδίαν του χειμώνος, οι από ηλικίας 15-60 ετών κάτοικοι της Αργυρουπόλεως, 49 τον αριθμό, συναθροισθέντες δι’ ονομαστικού καταλόγου, οδηγήθημεν εις το Ταλταπάν, όπου αφού εκρατήθησαν οι κτίσται και οι εργάται δι’ αγγαρείας, μετά πολλών άλλων αθροισθέντων χωρικών και συνοδεία χωροφυλάκων, διελθόντες το φοβερόν όρος Κοπ-Νταγ εφθάσαμεν εξόριστοι εις Ερζερούμ».

Το Μάρτιο του 1922 εγκαταστάθηκαν στην Αργυρούπολη 400 Τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Οι βιαιοπραγίες τους περιορίστηκαν χάρη στους εντόπιους Τούρκους. ∆ιασκορπίστηκαν προς την Κερασούντα, αφού καθ’ οδόν λήστεψαν τα λιγοστά πλέον χριστιανικά χωριά της επαρχίας.

Τον Αύγουστο του ίδιου έτους, κατόπιν πλήρους εγκατάλειψης των συμμάχων, κατέρρευσε το ελληνικό μέτωπο της Μικράς Ασίας.

Στις 24 Ιουλίου 1923 υπογράφτηκε στη Λωζάνη ειρηνευτική συνθήκη. Τους όρους της ειρήνης υπαγόρευε η «νικήτρια» Τουρκία.

Η ειρήνη αυτή, εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των Μεγάλων ∆υνάμεων. Συνάμα, έδινε λύση στο δράμα του ποντιακού λαού με την υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών.

Από τους Έλληνες κατοίκους της εκκλησιαστικής επαρχίας Χαλδίας, Χεριάνων και Κερασούντας, ένα πολύ μικρό ποσοστό κατάφερε να διασωθεί και να φτάσει τελικά στην Ελλάδα.

* O Δρ. Φώτης Δ. Κουτσουπιάς είναι μέλος του μητρώου πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά*

Πέρα από το γεγονός ότι χρειάζεται ακόμα χρόνος, όπως λένε οι ειδικοί για να ολοκληρωθεί η εικόνα για την διασπορά του ιού και την πορεία του, χρειάζεται να δείξουμε ακόμα μία φορά εμπιστοσύνη.

Η εμπιστοσύνη μας προς την κυβέρνηση, καθώς είναι οι ίδιοι άνθρωποι που πρόταξαν την ανθρώπινη ζωή ως αξία και όχι τα οικονομικά κριτήρια. Η ίδια κυβέρνηση είναι που εμπιστεύτηκε τη γνώμη των ειδικών και μόνο, για να προβεί στις δύσκολες αλλά απαραίτητες λήψεις αποφάσεων.

Μετά από πολυήμερη παραμονή στο σπίτι και κυρίως, μετά από  παρατεταμένη αγωνία, φόβο και άγχος, δημιουργείται αμηχανία στη σκέψη για ξαφνική και απότομη επαναφορά μας στην πρότερη καθημερινότητα.

Γιατί από τη μία, είναι πιθανό οι μεγάλες προσδοκίες, η ανυπομονησία και ο ενθουσιασμός για  την  επιστροφή στην ενεργή κοινωνική και επαγγελματική ζωή να οδηγήσουν σε απογοήτευση, σε «ματαίωση» όπως είναι ο ψυχολογικός όρος. Δηλαδή, σχεδόν τίποτα να μην είναι όπως ήταν πριν τα υγειονομικά περιοριστικά μέτρα, και οι συνθήκες που θα έχουν ανακύψει λόγω του προηγούμενου δύσκολου διαστήματος, να ορθώνονται μπροστά μας δυσθεώρητες και τα προβλήματα δυσεπίλυτα.

Από την άλλη πλευρά υφίσταται η πιθανότητα, χωρίς να έχει βρεθεί εμβόλιο για τον νέο κορονοϊό ή κάποια άμεσα διαθέσιμη και επιβεβαιωμένη θεραπεία, οποιοσδήποτε από εμάς να νοσήσει μετά το πέρας της καραντίνας.

Αυτό το ενδεχόμενο προκαλεί αισθήματα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και γεννά απορίες σχετικά με το «μετά». Στην «μετά-covid-19» εποχή ποια θα πρέπει να είναι άραγε η στάση μας στις κοινωνικές συναναστροφές, πώς θα γίνονται οι επαφές μας με τις ευπαθείς ομάδες, πώς θα αντιμετωπίσουμε επόμενα κρούσματα του ιού στο περιβάλλον μας;

Σε δεύτερο χρόνο δεν πρέπει να ξεχνούμε τα πολύ κρίσιμα ζητήματα που έχουν προκύψει για μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας, ζητήματα βιωσιμότητας των επιχειρήσεων τους, οικονομικές συνέπειες της αναστολής εργασίας και το υπαρκτό φάσμα της ανεργίας να ξεπροβάλλει ως ενδεχόμενο αποτέλεσμα του lockdown.

Και όλα τα παραπάνω δείχνουν ακόμα πιο απογοητευτικά  αν σκεφτούμε ότι ήρθαν πάνω στο σημείο που είχαμε πιστέψει ότι με συντεταγμένη οικονομική και δημοσιονομική πολιτική, υπήρχε η έξοδος από το τούνελ της οικονομικής κρίσης.
Η απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν είναι δυνατόν να δοθεί ούτε σε ένα κείμενο, ούτε από έναν άνθρωπο.

Η απάντηση για το «βγαίνουμε από το σπίτι» θα έρθει μέσα από ένα σχέδιο, μέσα από συντονισμένες ενέργειες και αποφάσεις. Με τον ίδιο τρόπο που γνωρίσαμε και εμπιστευτήκαμε το «μένουμε σπίτι», που μας σύστησε η ομάδα των ειδικών επιστημόνων πριν από αρκετές εβδομάδες, θα έρθει και η πρόβλεψη για την «έξοδο» από το σπίτι, για την επιστροφή μας στην καθημερινότητα, για την επαναλειτουργία της οικονομίας.

Η ετοιμότητα που δείχνει στις αντιδράσεις της η κυβέρνηση, δε σταματά στο να οργανώσει την προστασία μας από τον ιό. Θα είναι  η μέριμνα και για την σταδιακή επαναφορά μας σε ρυθμούς "κανονικούς» για να δει τις δυσκολίες στις αποπληρωμές των οικονομικών υποχρεώσεων, για να δει τις εργασιακές απώλειες, για να αντιμετωπίσει το κόστος των οικονομικών απωλειών και να καταστρώσει σχέδιο ώστε να βρεθεί διέξοδος και τρόπος ανάκαμψης.

Το πρώτο μέλημα παραμένει η υγεία και η ασφάλεια όλων των Ελλήνων. Άλλωστε είναι γενική η αίσθηση πως πλέον εδραιώνεται για τα καλά στη χώρα μας μετά από χρόνια η εμπιστοσύνη στην διακυβέρνηση της χώρας. Και αυτό το κερδίσαμε όλοι μαζί μέσα από την προσπάθεια και την υπεύθυνη στάση όλων αυτών των εβδομάδων.
Οφείλουμε, με καλή και βάσιμη πίστη πλέον, να δείξουμε εμπιστοσύνη, να δείξουμε υπομονή και να κρατήσουμε την ανυπομονησία μας με τον ίδιο τρόπο που χαλιναγωγήσαμε τον φόβο μας και τον πανικό και αποφύγαμε τον όλεθρο που υπέστησαν πολλές Ευρωπαϊκές -και όχι μόνο- χώρες.

Οφείλουμε να δείξουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, εκεί βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας και να πιστέψουμε ότι μπορούμε εμείς οι Έλληνες του 2020 να διαχειριστούμε όχι μόνο τον φόβο από την απειλή της πανδημίας ή την αναμενόμενη πίεση που προκύπτει από τον εγκλεισμό, αλλά ότι μπορούμε να πάμε ακόμα παραπέρα. Μπορούμε να διαχειριστούμε και να αντέξουμε την απογοήτευση, την θλίψη που προκύπτει από την απώλεια της καθημερινότητας, της σταθερής ρουτίνας και τους ρυθμούς ζωής που είχαμε προ πανδημίας, και τους χάσαμε.

Μετά από την αμφιβολία, και την απογοήτευση, επιβάλλεται να φέρουμε εκ νέου το φως στις ψυχές μας, την ελπίδα, το κουράγιο ότι μπορούμε με υπομονή και αυτοπειθαρχία να κατακτήσουμε πολλά, ακόμα περισσότερα απ' όσα νομίσαμε ότι μπορούμε. Μόνον έτσι θα κατορθώσουμε την απόλυτη προσωπική αλλά και συλλογική νίκη.

Άλλωστε μετά από όλη αυτή την περίοδο, αν υπάρχει ένα μήνυμα πιο επίκαιρο από ποτέ και πιο ισχυρό, είναι αυτό της Ανάστασης του Χριστού.

* O Δρ. Φώτης Δ. Κουτσουπιάς είναι μέλος του μητρώου πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή σε όλη την Ευρώπη χάρη στα επιτεύγματα που έχει επιδείξει ως τώρα η χώρα μας στην διαχείριση της πανδημίας σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, όπως αποδεικνύουν παρακάτω τα στοιχεία που θα παραθέσουμε.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά*

Χάρη στην αποδοχή που έχει ο πρωθυπουργός από τους πολίτες, αλλά και στην επαγρύπνηση των Ελλήνων πολιτών ως προς τα διεθνή τεκταινόμενα, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η συμμόρφωση τους στα μέτρα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα μέτρα όμως από μόνα τους δεν επαρκούν, αν δεν συμμορφωθούν όλοι, και ιδιαίτερα οι λεγόμενες μη ευπαθείς ομάδες.

Επειδή ο χαμηλού κινδύνου πληθυσμός είναι πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με τον υψηλού, για αυτόν τον λόγο η αλλαγή στη συμπεριφορά του έχει και πολύ μεγαλύτερη επίδραση στην μείωση της αιχμής του αριθμού των μολύνσεων, όπως φαίνεται και από το παρακάτω διάγραμμα, που δείχνει χαρακτηριστικά πως μειώνονται οι προσβολές ατόμων υψηλού κινδύνου, όταν τα προληπτικά μέτρα είναι ιδιαίτερα αυστηρά και αφορούν σε όλο τον πληθυσμό.

Η σημασία που έχουν τα αυστηρά προληπτικά μέτρα για όλους φαίνεται καθαρά και στο παρακάτω διάγραμμα που δείχνει την επίδραση που είχε η λήψη αυστηρότερων προληπτικών μέτρων σε δύο ιταλικές επαρχίες της ίδιας περιφέρειας στις οποίες η παρουσία ασθενών με κορωνοιό ξεκίνησε την ίδια μέρα. Ταυτόχρονα, αυτό δείχνει τη σημασία που έχει το να περιφρουρεί κανείς καλύτερα την περιοχή του, άρα και τον καθοριστικό ρόλο που μπορεί να παίξει η τοπική αυτοδιοίκηση σε αυτήν την κατεύθυνση.

Τα μέτρα που παίρνονται αυτή τη στιγμή βασίζονται κυρίως στη δημιουργία απόστασης ασφαλείας με σκοπό να προστατευθούν οι υψηλού κινδύνου ασθενείς. Όταν λέμε υψηλού κινδύνου ασθενείς, δεν εννοούμε μόνο τους ηλικιωμένους, αλλά και νέους ανθρώπους με χρόνια προβλήματα υγείας, όπως για παράδειγμα άσθμα, ρευματοπάθειες, λήψη ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων κ.α...

Αρκεί όμως να κρατούν τις αποστάσεις μόνο οι υψηλού κινδύνου άνθρωποι και οι θεωρητικά χαμηλού κινδύνου, κυρίως οι νεότεροι να συγκεντρώνονται σε παρέες ανεμπόδιστα; Η απάντηση είναι πως όχι, διότι η παρεμπόδιση της μετάδοσης δεν εξαρτάται μόνο από την απόσταση αλλά και από τον αριθμό των μολυσμένων ατόμων όπως φαίνεται από το παρακάτω γράφημα:

Αν τα κόκκινα σπίρτα είναι οι χαμηλού κινδύνου και τα πράσινα σπίρτα οι υψηλού κινδύνου, βλέπουμε πως για να αποφευχθεί η ανάφλεξη των πράσινων σπίρτων δεν εξαρτάται μόνο από την απόσταση τους από το σπίρτο που καίει αλλά και από πόσα σπίρτα θα είναι αναμμένα συνολικά.

Το παράδειγμα αυτό δείχνει ότι το να περιμένουμε από τους πλέον ευάλωτους ανθρώπους , δηλαδή εκείνους που χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη, να είναι οι μόνοι που θα μεταβάλλουν τη συμπεριφορά δεν είναι μόνο άδικο, αλλά και αναποτελεσματικό, από την άποψη της προστασίας της δημόσιας υγείας.

Τα άτομα με χαμηλό κίνδυνο είναι απαραίτητο επίσης να αποτελούν μέρος αυτών των προσπαθειών.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η Ελλάδα βρίσκεται με 821 επιβεβαιωμένα κρούσματα στην 38η θέση παγκοσμίως σε συνολικό αριθμό διαγνωσμένων κρουσμάτων, έναντι της 25ης που βρισκόταν πριν δέκα μέρες, καθώς αυξάνονται σταδιακά τα κρούσματα σε χώρες με πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό από τη δική μας. Το σημαντικό στοιχείο όμως είναι άλλο:

Η Ελλάδα έχει περίπου 79 επιβεβαιωμένα κρούσματα ανά ένα εκατομμύριο πληθυσμού, μια αναλογία που την τοποθετεί αρκετά χαμηλά, στην 62η θέση παγκοσμίως. Αυτά τα δεδομένα έχουνε στρέψει την προσοχή όλης της Ευρώπης στη χώρα μας καθώς φαίνεται ότι τα έγκαιρα μέτρα που παρουσίασε ο πρωθυπουργός, καθώς και η σοφή στελέχωση των κρίσιμων θέσεων που προορίζονταν για την αντιμετώπιση της κρίσης φέρνουνε αποτελέσματα. Αυτά τα αποτελέσματα πρέπει να περιφρουρήσουμε τώρα #μένοντας σπίτι.

Στο twitter έχει δημιουργηθεί μια παγκόσμια τάση που συγκεντρώνει εκατομμύρια followers στην οποία συμμετέχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι , που λέγεται #flatteningthecurve - ισοπεδώστε την καμπύλη, εννοώντας την προσπάθεια για την μείωση του ύψους της καμπύλης προσβολής των ευπαθών ομάδων πληθυσμού την μείωση δηλαδή του αριθμού των προσβολών στην ευπαθή ομάδα (της καμπύλης του πρώτου διαγράμματος) δίνοντας χρόνο στο σύστημα υγείας να αντιμετωπίσει με αποτελεσματικότητα τα σοβαρά κρούσματα.

Τα προληπτικά μέτρα από άτομα χαμηλού κινδύνου μπορούν να έχουν βαθιές και θετικές συνέπειες. Εναπόκειται σε όλους μας, μαζί, να ισοπεδώσουμε την καμπύλη και να προστατεύσουμε τους πιο ευάλωτους από εμάς.

Η Ελλάδα φαίνεται πως αποτελεί ξανά, πρότυπο για τις υπόλοιπες χώρες και αυτό δεν είναι επίτευγμα μόνο ενός, αλλά όλων μας, μαζί.

Κεντρικά, η κυβέρνηση, που ο λαός μας σοφά εξέλεξε και ατομικά, ο καθένας από εμάς, που φαίνεται ότι έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της δικής του ευθύνης, καταφέρνουμε έως σήμερα να κρατήσουμε την κατάσταση της χώρας μας σε «αξιοζήλευτη» θέση, παρά τις αντιξοότητες που έχουμε λίαν προσφάτως, περάσει.

Ωστόσο, δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα του εφησυχασμού, πρέπει μέχρι τη τελευταία ημέρα που θα υπάρχει κρούσμα στην Ελλάδα να παραμένουμε στον διαρκή μας αγώνα που ναι, αυτή τη φορά πρέπει να δοθεί από τον καναπέ μας, στέλνοντας SMS για τις απαραίτητες εξόδους και κάνοντας βίντεοκλήσεις με τους δικούς μας, διότι το κέρδος που θα έχουμε όλοι, όταν τερματίσουμε, θα είναι τεράστιο και η επόμενη ημέρα θα βρει εμάς υγιείς, με τους αγαπημένους μας ανάμεσα μας και τη χώρα μας σε καλύτερη θέση στην Ευρώπη και παγκοσμίως.

* O Δρ. Φώτης Δ. Κουτσουπιάς είναι μέλος του μητρώου πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά*

Μέχρι σήμερα την ευθύνη της υπογραφής είχαν αποκλειστικά οι αρμόδιοι υπουργοί.

Είναι αυτονόητο ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική εκσυγχρονιστική διοικητική μεταρρύθμιση, ένα πολύ σημαντικό βήμα απο- κομματοποίησης του Κράτους.

Οι αρμοδιότητες που έχει εδώ και χρόνια η πολιτική ηγεσία απονέμονται τώρα στην Διοίκηση.

Το γεγονός αυτό όπως πρόσφατα τόνισε ο πρωθυπουργός στη συνάντηση που είχε με τους Γενικούς Διευθυντές- είναι πολύ σημαντικό, διότι με τον τρόπο αυτό αποκαθίσταται η ισορροπία της ίδιας της δημόσιας λειτουργίας.

Η Βουλή κρατά την ευθύνη της νομοθέτησης, η Κυβέρνηση εξειδικεύει και αποσαφηνίζει τις αποφάσεις και η διοίκηση με τη σειρά της απρόσκοπτα και ανεπηρέαστα αναλαμβάνει την εφαρμογή τους.

Με την μεταρρυθμιστική αυτή πρωτοβουλία αδρανοποιείται και εξαλείφεται το πελατειακό σύστημα που ταλανίζει τη χώρα μας δεκαετίες.

Με την ρύθμιση αυτή αφαιρούνται σημαντικές εξουσίες από τις κορυφές των χαρτοφυλακίων και έτσι ανακόπτονται οι αναφορές των πολιτών σ’ αυτές.

Βασικός σκοπός είναι η αποφυγή κάθε είδους πολιτικής παρέμβασης στη Διοίκηση.

Η Κυβέρνηση εμπιστεύεται με αυτόν τον τρόπο τη Δημόσια Διοίκηση έτσι ώστε να υπηρετήσει αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον, αυτό άλλωστε επιτάσσει και η ίδια η αποστολή της.

Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, τονισε με έμφαση ότι πρόκειται για μια δική του ψήφο εμπιστοσύνης στη Δημόσια Διοίκηση.

Είναι αδήριτη ανάγκη οι πολιτικές επιλογές να βρουν πετυχημένες τεχνοκρατικές εφαρμογές που θα φέρουν γρήγορο αποτέλεσμα, πάντα προς το συμφέρον του πολίτη. Και είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη τις όποιες κομματικές σκοπιμότητες, να αφήσουμε το κράτος να λειτουργήσει ομαλά και κυρίως να αποκτήσει συνέχεια.

Αυτό το οποίο αποτελούσε οραματική διακήρυξη όλων των κυβερνήσεων από τη μεταπολίτευση και μετά γίνεται πράξη, το ακομμάτιστο και αξιοκρατικό, απο-πολιτικοποιημένο κράτος.

Διαθέτουμε έναν σημαντικότατο αριθμό καταρτισμένων και άξιων Γενικών Διευθυντών, με διατάξεις αντικειμενικές και αξιοκρατικές, τους οποίους οφείλουμε να εμπιστευτούμε και να αξιοποιήσουμε.

Γενικοί Διευθυντές οι οποίοι είναι έτοιμοι να επωμιστούν το μεγάλο βάρος να υλοποιήσουν ένα σημαντικό σκέλος της μεταρρύθμισης του επιτελικού κράτους.

Όπως ανέφερε κατά την ομιλία του ο πρωθυπουργός: «Υπάρχουν, μεταρρυθμίσεις που συνοδεύονται από πολλά λόγια και επιχειρήματα που τελικά οδηγούν σε ένα ελάχιστο ή μηδενικό αποτέλεσμα. Και υπάρχουν και άλλες που αν και περιγράφονται μέσα σε λίγες γραμμές μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντικές τομές που ανατρέπουν παθογένειες δεκαετιών».

* O Δρ. Φώτης Δ. Κουτσουπιάς είναι μέλος του μητρώου πολιτικών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.

Η επίσημη θεματολογία ωστόσο περιελάμβανε δύο κυρίως θεματικές ενότητες:
Η πρώτη με τίτλο "Με εθνική αυτοπεποίθηση κερδίζουμε τις μάχες απέναντι στον Λαϊκισμό".
Το μήνυμα του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν σαφές, αφού είναι ο πρώτος Ευρωπαίος ηγέτης που αντιμετώπισε και νίκησε τον λαϊκισμό.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Η δεύτερη θεματική ήταν: "Πολιτική για τους πολίτες, δίνοντας απαντήσεις στις προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου που επηρεάζουν τη ζωή μας". Με έμφαση στην αναβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών και παράλληλα εξετάζονται συναφή ζητήματα.
Το συνέδριο περιελάμβανε και το ζήτημα των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Ήταν ένα συνέδριο ανοιχτό και υποδέχτηκε και ανθρώπους που εκφράζουν διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές από αυτές που εκφράζει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ένας από τους βασικούς στόχους του συνεδρίου ήταν να προβληθεί η τρέχουσα νέα πολιτική πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών.

Η περίοδος του διχασμού και του λαϊκισμού αποτελούν παρελθόν, η Νέα Δημοκρατία θέλει να εκφράσει το αίτημα της πλειοψηφίας των Ελλήνων για μια άμεση "μετάβαση σε μία εποχή συλλογικής ωριμότητας"

Ήταν πράγματι ένα συνέδριο στα ευρωπαϊκά πρότυπα, περιελάμβανε ποικίλες παράλληλες δράσεις αλλά και κοινωνικές προεκτάσεις.

Στόχος είναι να προχωρήσουμε ενωμένοι, με προγραμματισμό, αποφασιστικότητα, κατανόηση των πραγματικών αναγκών και προβλημάτων των πολιτών και την αναζήτηση των ανάλογων λύσεων.

Πρώτη φορά το συμβολικό όριο των 100 ημερών έχει κατορθώσει να αγγίξει με θετικό βαθμό την καθημερινότητα του πολίτη.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην πορεία της βελτίωσης της οικονομίας που κινείται πέραν πάσης προσδοκίας: ο δείκτης οικονομικού κλίματος έκλεισε στις 107,2 μονάδες τον Σεπτέμβριο, καταγράφοντας την υψηλότερη επίδοση από τον Μάρτιο του 2008, η χώρα δανείστηκε έντοκα γραμμάτια με αρνητικό επιτόκιο - για πρώτη φορά στην ιστορία της - την περασμένη Τετάρτη ενώ το επιτόκιο, για το δεκαετές ομόλογο, που λίγους μήνες ήταν 3,9% κατέβηκε στο 1,5%.

Αναφέρομαι σε αυτά που καταλαβαίνουμε στην τσέπη μας: ο ΕΝΦΙΑ, ήδη, από φέτος, μειώθηκε κατά 22% μεσοσταθμικά, βελτιώθηκε η ρύθμιση των 120 δόσεων, με αποτέλεσμα 1.155.000 οφειλέτες, να ρυθμίσουν 11,5 δισ. ευρώ οφειλών σε Εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, χορηγήθηκαν 66.000 αυξημένες συντάξεις χηρείας που είχαν μειωθεί δραματικά από την προηγούμενη Κυβέρνηση, επιστράφηκαν οφειλές του ΕΦΚΑ περίπου 100 εκατ. ευρώ, στους ελεύθερους επαγγελματίες.

Επιπλέον το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη αποκαθίσταται με την πρόσληψη 1500 ειδικών φρουρών, την κατάργηση του ασύλου βίας και ανομίας στα Πανεπιστήμια, την εκκένωση καταληφθέντων κτιρίων.

Αλλά και το γεγονός ότι δεν θρηνήσαμε ούτε ένα θύμα αυτό το καλοκαίρι, παρά τις περισσότερες πυρκαγιές, σε σχέση με πέρυσι, ενώ και οι καμένες εκτάσεις ήταν πολύ λιγότερες, δείχνουν τον βαθμό ετοιμότητας της κυβέρνησης.

Πολυ σημαντική είναι επίσης η είδηση πως καλύφθηκαν όλα τα κενά, σε εκπαιδευτικό προσωπικό, στα σχολεία, με πρόσληψη 30.350 αναπληρωτών εκπαιδευτικών και ειδικού βοηθητικού και επιστημονικού προσωπικού που δείχνει ότι λαμβάνεται ειδική μέριμνα για την επούλωση των πληγών σε ευαίσθητους τομείς της δημόσιας διοίκησης όπως η Παιδεία.

Όσο για την καθημερινότητα και την βελτίωση της, η αύξηση κατά 10 εκατ. ευρώ, περίπου, και η προκαταβολική καταβολή του επιδόματος θέρμανσης, το τέλος στις ουρές της ντροπής, έξω από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ, καθώς και στην ταλαιπωρία συμπολιτών μας με βαριές ασθένειες, χορηγώντας τους φάρμακα από τα φαρμακεία και τα νοσοκομεία, η αύξηση στα λεωφορεία που εξυπηρετούν τους πολίτες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι μόνο η αρχή.

Ειδικότερα για τα λεωφορεία αξίζει να αναφέρω ότι μόνο στην Αθήνα, κυκλοφορούν πλέον 1070 οχήματα, από 900 περίπου πέρυσι, ενώ στη Θεσσαλονίκη 317, από 215, που παρέλαβε η νέα διοίκηση του ΟΑΣΘ.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν από τη σημερινή κυβέρνηση για να φτάσουμε στην πολυπόθητη ανάπτυξη, πρόοδο και ευημερία.

Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά που έγιναν μπορεί να φαίνονται λίγα μπροστά στην εικόνα της αποδιοργάνωσης που επικρατεί ακόμα σε αρκετούς τομείς.

Οφείλουμε ωστόσο να αναγνωρίσουμε τα πρώτα θετικά αποτελέσματα και κυρίως την συστηματική προσπάθεια που καταβάλλεται.

Είπαμε όμως, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.

* Ο Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιάς είναι μέλος του Μητρώου Στελεχών της Νέας Δημοκρατίας

Η αξιοπιστία της χώρας ήταν ένα από τα πολλά που απωλέσαμε με την διακυβέρνηση ΣυΡιζΑ. Διότι μπορεί ο τότε Πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας να υπήρξε ο χρήσιμος και πρόθυμος Πρωθυπουργός, που έκανε όλα όσα του υπαγόρευαν οι δανειστές μας για να διατηρηθεί στην εξουσία, μπορεί να υπέγραφε αδιαμαρτύρητα ό,τι όρο του φέρνανε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν.

Του Δρ. Φώτη Κουτσουπιά

Τα πεπραγμένα του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του, ήδη από τον πρώτο μήνα έχουν προκαλέσει εντύπωση, έχουν κάνει την Ευρώπη να μιλάει θετικά για αυτά.

Του Δρ. Φώτη Δ. Κουτσουπιά

Δεν αναφέρομαι στον άρτια δομημένο νόμο για το επιτελικό κράτος, ούτε στην ευφυή στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Ούτε στον πολιτικό πολιτισμό που επέβαλλε. Αναφέρομαι κυρίως στην πλήρη αντιστοιχία προεκλογικών λόγων και μετεκλογικών πράξεων.

Με άλλα λόγια αναφέρομαι στη συνέπεια. Η λέξη δεν αποτελεί κενή έννοια, αλλά αποκτά ουσιαστικό νόημα, γεννώντας ένα αίσθημα αισιοδοξίας σε έναν λαό που ταλαιπωρήθηκε, εξευτελίστηκε, απογοητεύτηκε από την κρίση και υπέφερε από την λογική της διακυβέρνησης του Σύριζα.

Όλα αυτά τα χρόνια, η συνέπεια δεν αποτελούσε το εθνικό μας γνώρισμα. Δεν χαρακτήριζε τους περισσότερους πολίτες δεν διέκρινε την πλειοψηφία των πολιτικών. Η μετεκλογική ασυνέπεια έγινε αποδεκτή από τον κόσμο σαν κάποιο εθνικό μας έθιμο.

Στην Ευρώπη, οι εταίροι μας αμέσως αντιλήφθηκαν ότι τα ψέματα λέγονταν μόνο για την εσωτερική κατανάλωση και δεν τους απασχολούσαν.

Όμως οι "δημιουργικές λογιστικές" που μας βάλανε από το παράθυρο στη νομισματική ένωση, οι κοινοτικές οδηγίες που δεν ακολουθούσαμε, τα κονδύλια που για αλλού ξεκινούσαν και αλλού κατέληγαν και αργότερα τα μνημόνια που υπογράφαμε, αλλά δεν εφαρμόζαμε, αυτά τους ενοχλούσαν πολύ.

Έτσι όταν ξέσπασε αυτή η καταιγίδα της οικονομικής κρίσης, βρεθήκαμε γρήγορα σαν ελληνικός λαός, στο κέντρο του κυκλώνα.

Φωνές που μιλούσαν για εξοστρακισμό από την Ε.Ε. άρχισαν να δυναμώνουν και φτάσανε στο σημείο να αποτελούν την κυρίαρχη άποψη, κοντέψαμε να βγούμε μέχρι και από την συνθήκη του Schengen και τότε ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός της χώρας έλεγε «μικρό το κακό».

Η ασυνέπεια αυτών των πολιτικών επηρέασε ολόκληρο τον λαό μας, το βιώσαμε όταν ταξιδεύαμε στο εξωτερικό και αντιμετωπίζαμε την προσβλητική στάση των Ευρωπαίων, που μας θεωρούσαν εξ´ αρχής αφερέγγυους.

Ο κ. πρωθυπουργός είχε δώσει μια νέα διάσταση στη λέξη "κωλοτούμπα" που την προήγαγε σε πολιτική τακτική.

Όλη η Ευρώπη απορούσε, κατάργηση μνημονίων, δεκαεπτά ώρες διαπραγμάτευση, δημοψήφισμα παρωδία, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Όλα αυτά φαίνονται τώρα να ανήκουν στο παρελθόν, να έχουν αντικατασταθεί από μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα.

Συνέπεια. Έτοιμα από καιρό νομοσχέδια που γίνονται νόμοι (ΕΝΦΙΑ, πλαφόν στις συντάξεις, 120 δόσεις, εργασιακά, πανεπιστημιακό άσυλο κ.α.) αποκαθιστούν εν μέρει αδικίες, διορθώνουν στρεβλώσεις, πατάσσουν την ανομία φέρνοντας αισθήματα ανακούφισης, δικαιοσύνης και ασφάλειας στους πολίτες.

Συνέπεια. Οι πολυαναμενόμενες αλλαγές προσώπων σε οργανισμούς, όπως ο ΟΑΣΘ, που αλώθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σαν λάφυρο από τον στενό πυρήνα του συστήματος διακυβέρνησης Σύριζα, χαροποίησε την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που αισθάνθηκαν οι ίδιοι δικαιωμένοι, εξαιτίας ακριβώς αυτής της άμεσης αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησης του κρατικού μηχανισμού με αξιόλογα και αξιόμαχα στελέχη.

Το μπαράζ των πυρκαγιών που έπληξε τη χώρα μας, αντιμετωπίζεται με τρόπο που γεννά στους πολίτες αίσθημα σιγουριάς, τους κάνει να νιώθουν πως το κράτος είναι στα αλήθεια δίπλα τους.

Ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αντιλήφθηκε πολύ καλά το μήνυμα της λαϊκής εντολής για αυτοδύναμη διακυβέρνηση.

Και απάντησε με το μήνυμα της συνέπειας, ζητώντας και από τον λαό το ίδιο. Τονίζει ξεκάθαρα πως από δω και πέρα, ο λαός όπως και οι πολιτικοί, πρέπει να είναι συνεπείς.

Προχωράει και ένα βήμα παραπέρα, η δική τους συνέπεια θα έχει και χειροπιαστή ανταμοιβή, ξεκινώντας από τη ρύθμιση των 120 δόσεων. Δίνοντας κίνητρο και ανταμείβοντας την συνέπεια του φορολογούμενου Έλληνα.

Προάγεται η προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί ένα νέο μοντέλο σχέσης εμπιστοσύνης μεταξύ του πολίτη και του κράτους.

Μία σχέση σταθερή, εκατέρωθεν υπεύθυνη και κυρίως συνεπής, που αποτελεί στοιχείο δομικό και απαραίτητο για την πρόοδο και την ανάπτυξη αυτής της χώρας.

Ζούμε στο σκηνικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μίας αριστεράς που κέρδισε την εξουσία σαν οργισμένη, αντισυμβατική ψεύτρα και θα την χάσει σαν περιφρονημένη πολιτική θεατρίνα.

Του Δρ. Φώτη Κουτσουπιά

Σε έναν κόσμο που οι τεχνολογικές εξελίξεις τρέχουν με φρενήρεις ρυθμούς, ο κ. Τσίπρας μοιράζει πενιχρές αργομισθίες και επιδόματα, αδιαφορόντας για την πραγματική ανάπτυξη.

Η εξουσία σαν αυτοσκοπός για ψευτοεπαναστάτες, εμποτισμένους με την αριστερίστικη ιδεολογία, αλλά με τρόπους ζωής γεμάτους χλιδή και καλοπέραση.

Αποβλέποντας στην διεύρυνση των εκλογικών του ορίων, ο κ. Τσίπρας, χρησιμοποίησε όχι μόνον μία απόχρωση πολιτικού αμοραλισμού, αλλά όλο το φάσμα των πολιτικών χρωμάτων με τις διαβαθμίσεις του.

Άφησε την πόρτα της εξουσίας ανοικτή και προσέλκυσε άτομα που δεν είχαν καμμία σχέση με την αριστερή ιδεολογία, ή καλύτερα, δεν είχαν καμμία ιδεολογία.

Όλοι αυτοί είδαν φώς και μπήκαν, με μοναδικό συνεκτικό δεσμό την νομή και διατήρηση της εξουσίας. Άτομα με ανεξάντλητο ταξικό φθόνο, ανεπαρκέστατοι στις προκλήσεις των καιρών, δεν έχουν τις ικανότητες και τις γνώσεις να κυβερνήσουν και δεν μπορουν ή δεν θέλουν να αποκαταστήσουν την διαταραγμένη έννομη τάξη, μονίμως προσδεδεμένοι στον μικρόκοσμο των παθογενειών τους.

Σε ένα κόμμα, το ήθος και την ευπρέπεια τα επιβάλλει ο αρχηγός με το παράδειγμά του και στη συνέχεια τα υιοθετεί η παράταξη.

Ο αρχηγός δίνει τον τόνο και επαναφέρει στην την τάξη όσους παραφέρονται. Ο κ. Τσίπρας, ευτελίζοντας τους θεσμούς, ως στρατηγική επιλογή, έχει αποφασίσει να στοιχηθεί πίσω από τον κ. Πολάκη.

Απευθύνεται από το βήμα της Βουλής στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και χρησιμοποιεί τον ενικό, καταπατώντας για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά χρονικά, κάθε έννοια ευγένειας και αξιοπρέπειας.

Το ύφος του είναι απαξιωτικό, καθώς επίσης και οι εκφράσεις και οι παρομοιώσεις του ''φουριάρικο κατσίκι'' γιά τον κ. Μητσοτάκη, "ξαναζεσταμένο φαγητό" για τους νεκρούς στο Μάτι και άλλα παρόμοια.

Αποκαλεί φασίστες, όσους έχουν αντίθετη άποψη και επιμένουν να θέλουν την πολυφωνική δημοκρατία. Συριζαϊσμός και πολακισμός σαν έννοιες πολιτικής συμπεριφοράς και "ευπρέπειας" σε όλο τους το μεγαλείο.

Οι σπασμωδικές αντιδράσεις των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν ότι ο κ. Τσίπρας, έχοντας σαν όχημα την πολιτική εξαπάτηση, το ψεύδος και την εσκεμμένη παραποίηση στοιχείων, προσπαθεί να δημιουργήσει με προεκλογικές δηλώσεις και παροχολογία, βραχύβια υποκατάστατα λύσεων, δομημένα σε ένα πλέγμα ψευδαισθήσεων, με μία πλύση εγκεφάλου, που στόχο έχει το ταλαιπωρημένο από την εξαντλητική φορολογία και την ανεργία, νευρικό σύστημα της κοινωνίας.

Ο ρόλος του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στην προσπάθεια αποκατάστασης της νομιμότητας και της ανάπτυξης είναι ξεκάθαρος.

Τρείς είναι οι άξονες πάνω στους οποίους θα στηριχθεί η διακυβέρνηση της χώρας:

1. Λιγότεροι φόροι.

2. Περισσότερες δουλειές.

3. Ασφάλεια στις γειτονιές.

Επίσης, πρωταρχική επιδίωξη θα είναι η επαναφορά του δημόσιου ήθους στο σωστό, παραδοσιακό, πολιτισμικό επίπεδο της Ελληνικής κοινωνίας, για να λειτουργεί η κοινωνία με όρους δίκαιους, κανόνες ηθικούς και αρχές γενικώς παραδεκτές.

**Μέλος του Μητρώου Στελεχών της ΝΔ