Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

ΠΑ.ΣΟ.Κ - ΚΙΝ.ΑΛ, ενός πολιτικού σχήματος, που θα είναι πέρα από τις σημερινές του διαστάσεις.

Ο λαός αυτός γνώρισε πολιτικούς θριάμβους με ηγεσίες τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον αξέχαστο για τον λαό και ξεχασμένο από «ορισμένους».

Η αυτόνομη πολιτική έκφραση του ενδιάμεσου, κεντρώου, κεντροαριστερού, (όπως θέλετε πείτε τον), χώρου, είναι κατ’ αρχάς εγγύηση του πολιτικού συστήματος. Εγγύηση δημοκρατικής πορείας και ομαλότητας.

Ιστορικός, πολιτικός και ιδεολογικός θεματοφύλακας με προοδευτική κατεύθυνση, είναι μόνον το ΠΑ.ΣΟ.Κ, το οποίο δικαιούται αλλά και υποχρεούται να περιφρουρήσει τον ενδιάμεσο, κεντρώο και προοδευτικό χώρο, ο οποίος δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, δεν είναι αλάνα για να παίζουν μπάλα τα παιδιά του κ. Μητσοτάκη και του κ. Τσίπρα. Έχει ιδιοκτήτη. Και ο ιδιοκτήτης του οφείλει να ασκήσει τα ένδικα μέσα ανάκτησής του και αποβολής τού κάθε καταπατητή.

«Μεγάλη ευθύνη το να είσαι Κρητικός» είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης. Με την «άδειά» του, θα παραφράσουμε: «Μεγάλη ευθύνη να είναι κανείς, σήμερα, ΠΑ.ΣΟ.Κ». Και η ευθύνη αυτή είναι ενιαία και έχει αναφορά στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον.

Αυτή η παράταξη «έρχεται από μακριά και πάει πολύ μακριά», έλεγε ο Αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου. Και το εννοούσε. Την πήγε μακριά και δημιούργησε όλες τις προϋποθέσεις για να την πάνε οι επίγονοί του μακρύτερα.

Αλλά για να πάει μακρύτερα, πρέπει να εμβαθύνουν οι επίγονοι στο ιστορικό της παρελθόν, να αναδείξουν τη μεγάλη προσφορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησής του. Έργο σημαντικό, μοναδικό, με ναυαρχίδα το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Πρέπει να γίνει συνείδηση σε όλους τους Έλληνες ότι αν δεν υπήρχε το Ε.Σ.Υ, παρά την αποδυνάμωσή του τα τελευταία χρόνια, οι συνέπειες της πανδημίας θα ήταν δραματικές τραγικές. Χάρις σε αυτό το Σύστημα έχουν αποφευχθεί.

Η ευθύνη της συνειδητοποίησης αυτής ανήκει στην ηγεσία του ΚΙΝ.ΑΛ. Το κάνει, όμως, αυτό σήμερα; Οφείλει, επίσης, να συνειδητοποιήσει ο λαός το τεράστιο έργο σε ό,τι αφορά τη ριζική μεταρρύθμιση στον τομέα της αποκέντρωσης και της αυτοδιοίκησης.

Αυτή η τεράστια καινοτομία αποδέσμευσε και μετέφερε αρμοδιότητες και πόρους από την κεντρική διοίκηση στους αποκεντρωμένους θεσμούς, (Δήμους και Περιφέρειες).

Οι αποκεντρωμένες αρμοδιότητες και οι πόροι από το μέχρι τότε στενόκαρδο και κομματικά ελεγχόμενο κεντρικό κράτος, δεν ήταν καθόλου αυτονόητες.

Αποτέλεσμα αυτής της τεράστιας θεσμικής αποκέντρωσης ήταν η ραγδαία, η ισόρροπη και με γεωγραφική αντιστοίχιση ανάπτυξη όλης της ελληνικής επικράτειας. Σε αυτούς τους θεσμούς οφείλεται, επίσης, η συμμετοχή του πολίτη σε διαδικασίες που τον αφορούν και, μέσα από τις οποίες, προκύπτουν οι συνθήκες της ανανέωσης. Όλα αυτά είναι σήμερα κατακτήσεις του λαού.

Όμως χωρίς το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν θα ήταν. Τις κατακτήσεις αυτές «καρπώνονται» και οι σημερινοί αντίπαλοι της Δημοκρατικής Παράταξης, δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ, οι οποίοι όμως δεν έχουν την τόλμη να αναγνωρίσουν τον δημιουργό τους.

Όλως ενδεικτικά θα αναφερθούμε και στη μεγάλη συμβολή του ΠΑ.ΣΟ.Κ, σε ό, τι αφορά τα εθνικά μας συμφέροντα: Σθεναρή προάσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας, ένταξη της χώρας στην Ο.Ν.Ε και επίσης ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Να μην ξεχνάμε, επίσης, τις μεγάλες καινοτομίες στους τομείς της ισότητας,
στο οικογενειακό δίκαιο, στη θεμελίωση και διεύρυνση των θεσμών κοινωνικής πρόνοιας, στη θέσπιση Ανεξάρτητων Αρχών κλπ. Όλα αυτά, που σήμερα είναι κατακτήσεις για την ελληνική κοινωνία, πριν θεσμοθετηθούν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν ήταν καθόλου δεδομένα.

Την πολύπλευρη, πολυεπίπεδη και πολυσχιδή προσφορά του ΠΑ.ΣΟ.Κ και του Ανδρέα Παπανδρέου οφείλει και υποχρεούται να την εκλαϊκεύσει το ΠΑ.ΣΟ.Κ - ΚΙΝ.ΑΛ μαζί με τα αναπτυξιακά έργα υποδομής, επί Κώστα Σημίτη.

Σε ό,τι αφορά την εκλογή της ηγεσίας, το ΠΑ.ΣΟ.Κ - ΚΙΝ.ΑΛ, έχει κάνει πράξη την ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή. Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρώτος αυτός, προσέφυγε στον δημοκρατικό λαό για την εκλογή ηγεσίας, η οποία επικυρώθηκε με τη συμμετοχή, περίπου, ενός εκατομμυρίου πολιτών. Το ίδιο συνέχισε και η Φώφη Γεννηματά τον Νοέμβριο του 2017.

Σε αυτήν τη διαδικασία σύρθηκε και η συντηρητική παράταξη της Ν,Δ εκλέγοντας τη σημερινή ηγεσία της. Εκτιμούμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει ουδέ η ελαχίστη σκέψη απόκλισης από αυτήν τη μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση. Είναι μονόδρομος.

Η Φώφη Γεννηματά και οι πρώην Πρωθυπουργοί και Πρόεδροι του ΠΑ.ΣΟ.Κ, Γιώργος Παπανδρέου και Κώστας Σημίτης, πρέπει να είναι συνεγγυητές αυτής της πορείας. Και συνεγγυητές της ενότητας.

Αυτή η προοπτική να εξαγγελθεί από τώρα, η οποία θα δώσει τον σπινθήρα στην επανεκκίνηση για τη λαϊκή συσπείρωση, την ανάκαμψη ,την εκτίναξη της Δημοκρατικής Παράταξης. Είναι η ώρα να επιδείξουμε τον παραταξιακό πατριωτισμό μας.

Κάλπες λοιπόν παντού. Από τον Έβρο μέχρι τη Γαύδο. Από τους Οθωνιούς μέχρι το Καστελόριζο. Κάλπες και στον ελληνισμό της διασποράς.

Υ.Γ.: Το μόνο κόμμα που δεν μπορεί να προσφύγει στη λαϊκή βάση του είναι ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ, γιατί είναι δέσμιο των μηχανισμών του, από τους οποίους δεν μπορεί να ξεφύγει.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

** Δημοσιεύτηκε στο «Καρφί»

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Ήταν βαθιά η πίστη του στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Και τον ενοχλούσε αφάνταστα η ταύτιση στην κοινή γνώμη της ιδιότητας του βουλευτή με εκείνη του δημοσίου υπαλλήλου. Ο βουλευτής, υποστήριζε ο Αλευράς, δεν είναι δημόσιος υπάλληλος.

Είναι λειτουργός του πολιτεύματος. Είναι πληρεξούσιος του λαού, είναι εντολοδόχος του. Αντλεί την εξουσία του από τον λαό, εκφράζει τον λαό και υπηρετεί τον λαό. Και πρέπει να έχει ο βουλευτής ανεπίληπτο βίο, αδαμάντινο ήθος, και άψογη κοινοβουλευτική συμπεριφορά.

Για τη συμβολή του στα κοινά ο βουλευτής

α) Δεν λαμβάνει μισθό, όπως πχ. ο δημόσιος υπάλληλος, λαμβάνει αποζημίωση. Πουθενά και σε κανένα συνταγματικό κείμενο δεν υπάρχει ο όρος μισθός ή αμοιβή. Γίνεται λόγος μόνο για αποζημίωση. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Άλλο μισθός και άλλο αποζημίωση. Ο μισθός συνδέεται με τον διορισμό του υπαλλήλου, ενώ η αποζημίωση συνδέεται με το αιρετόν του βουλευτή.

β) Δεν είναι, επίσης, τυχαίο ότι ο βουλευτής, κατά το Σύνταγμα, δεν εκφράζει την εκλογική του περιφέρεια στην οποία εκλέγεται, αλλά το Έθνος.
Με θλίβει βαθύτατα το γεγονός ότι ο βουλευτής, έλεγε ο Αλευράς, εξομοιώνεται στη συνείδηση του λαού με την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.

γ) Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η βουλευτική αποζημίωση δεν καταβάλλεται από τον Γενικό Προϋπολογισμό του κράτους, αλλά από τον Προϋπολογισμό της Βουλής, (ειδικό λογιστήριο). Είναι τυχαίο αυτό; Καθόλου τυχαίο δεν είναι. Είναι ο θεμέλιος λίθος, από τον οποίον εκπορεύεται η αυτονομία της Βουλής, οριοθετείται η ανεξαρτησία της Βουλής. Η αυτοτέλειά της.
Ήταν ανέκαθεν στη σκέψη μου, έλεγε, και είχε ωριμάσει μέσα μου η απόφαση να συνδεθεί η βουλευτική αποζημίωση και με το συνταξιουχικό στάδιο των πληρεξουσίων του Έθνους. Ήταν λάθος
εξ αρχής η υπαγωγή του συνταξιοδοτικού δικαιώματος στο δημόσιο, (Γενικό Λογιστήριο).

Το θέμα αυτό είχε ο Αλευράς συζητήσει και με τον καπετάνιο, (έτσι έλεγε τον Ανδρέα), ο οποίος είχε συναινέσει.

Δυστυχώς όμως, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, δεν ευτύχησε να προταθεί από τον Ανδρέα για Πρόεδρος της Βουλής, εκείνης που προήλθε από τις εκλογές του 1994.

Πόσο ρηξικέλευθος σε καινοτομίες ήταν ο Γιάννης Αλευράς γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ο Σύλλογος Υπαλλήλων της Τραπέζης της Ελλάδος. Αξιομνημόνευτο το τεράστιο έργο του υπέρ του προσωπικού της.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Δημοσιεύτηκε στο "Καρφί"

Γρηγόρης: Πρόεδρε, θέλω να μου εξηγήσεις ορισμένα πράγματα που δεν καταλαβαίνω.

Γρηγόρης: Να, π.χ. βλέπω ότι τα αριστερά κόμματα δεν συμφωνούν με την πάταξη της ανομίας στα πανεπιστήμια. Δεν τους αρέσει η εύρυθμη λειτουργία τους, η κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας;

Κρητικός: Δεν συμφωνούν, γιατί αυτές οι αξίες, αυτά τα αγαθά, που θέλει να εξασφαλίσει ο νόμος, αντιστρατεύονται τα κομματικά συμφέροντα, που έχουν «επενδύσει» στον χώρο του πανεπιστημίου τα κόμματα κυρίως της αριστεράς.

Γρηγόρης: Και ποιες είναι οι επιδιώξεις τους; Δεν ενδιαφέρονται για τη μόρφωση των παιδιών του ελληνικού λαού; Του φτωχού λαού, των λαϊκών στρωμάτων για τα οποία «κόπτονται»;

Κρητικός: Όχι, δεν ενδιαφέρονται. Το αντίθετο μάλιστα. Την αριστερά εξυπηρετεί η αναρχία, το μπάχαλο, γιατί, μέσα από αυτά, εξασφαλίζει την επιβίωσή της. Με αυτή συντηρείται. Χρόνια ολόκληρα η αριστερά χρησιμοποιεί τη φοιτητική νεολαία ως μοχλό των κομματικών της επιδιώξεων. Γι’ αυτό πρέπει η κοινωνία, πλέον, μέσα από οργανωμένους φορείς να αξιώσει: Έξω ο κομματισμός από την εκπαίδευση. Μόνον τότε το πανεπιστήμιο θα γίνει φυτώριο της μόρφωσης, της προόδου και της ανάπτυξης. Και μόνον έτσι θα αποκτήσει ο τόπος ελεύθερο πανεπιστήμιο.

Γρηγόρης: Έχω ακόμα μια απορία. Βλέπω κάποιους καθηγητές να μαζεύουν υπογραφές εναντίον του νομοσχεδίου για τα πανεπιστήμια. Λύσε μου και αυτήν την απορία.

Κρητικός: Η «συντεχνία», φίλε Γρηγόρη. Η συντεχνία έχει μοιράσει τη διοίκηση των πανεπιστημίων με την αναρχία. Έχουν εξασφαλίσει και οι δύο πλευρές ορισμένα βολέματα.

Βολεύει και τις δύο πλευρές αυτή η κατάσταση. Και δεν θέλουν να αλλάξει. Είναι η λεγόμενη πανεπιστημιακή διαπλοκή. Ας όψεται, το έχω ξαναγράψει, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, που στο άρθρο 16 του Συντάγματος κατοχύρωσε τη συντεχνία του, (ήταν καθηγητής), αποκλείοντας την ίδρυση και ιδιωτικών πανεπιστημίων. Θα υπήρχε ανταγωνισμός ανάμεσα στα ιδιωτικά και στα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα. Έτσι θα αναβαθμίζονταν τα δημόσια πανεπιστήμια.

Γρηγόρης: Υπάρχει λύση για να βγει η ανώτατη εκπαίδευση από αυτό το αδιέξοδο;

Κρητικός: Υπάρχει. Ένα αυτόνομο, γνήσιο φοιτητικό κίνημα, απαλλαγμένο από κομματικές ιδεοληψίες και θεωρίες, ένα φοιτητικό κίνημα με στόχο περισσότερη μόρφωση, περισσότερους πόρους. Η γενιά μου είχε σημαία το 15% του προϋπολογισμού για την παιδεία.

Ένα τέτοιο ακομμάτιστο και ακηδεμόνευτο κίνημα, το οποίο θα αγκαλιάσει ολόκληρη την κοινωνία. Χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία με τον νόμο της Διαμαντοπούλου. Ας μη χαθεί μια ακόμα ευκαιρία που προσφέρει το σημερινό νομοσχέδιο. Ας αφουγκραστούν τα κόμματα την ανάγκη της εποχής και ας πιάσουν τον σφυγμό της κοινωνίας. Η κοινωνία το απαιτεί.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

- Γρηγόρης: Θυμάσαι πρόεδρε από πότε μου έλεγες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ είναι ανεμομαζώματα, είναι ένα συνονθύλευμα και κάποια στιγμή θα διαλυθεί;

- Κρητικός: Πώς δεν το θυμάμαι, ήταν λίγο μετά τις εκλογές του 2019. Το μόνο που δεν υπολόγισα είναι ότι η διάλυση θα ξεκινήσει τόσο γρήγορα. Ήδη άρχισαν τα όργανα. Κουρντίζονται, κάνουνε πρόβες, γράφουν παρτιτούρες, χωρίζονται σε ομάδες. Πιάσανε ήδη δουλειά.

- Γρηγόρης: Πώς το ήξερες Πρόεδρε;

- Κρητικός: Όποιος γνωρίζει την ιστορία αυτού του χώρου, του κομμουνιστικογενούς εννοώ, και όποιος έχει μάτια να βλέπει πίσω από τις κλειστές πόρτες του, το βλέπει. Πόσες διασπάσεις έχει κάνει αυτός ο χώρος, θυμάσαι; Πόσες συγκρούσεις φατριών, σεχτών, ομάδων, χαφιεδορουφιάνων, (Μπούλκες, Τασκένδη κλπ), τις έχεις μετρήσει;

Γιατί πρέπει να εξαιρεθεί από αυτήν την κληρονομική κατάρα ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η κατασκευή αποτελείται από ετερόκλητες δυνάμεις και από πάσης φύσεως οικοδομικά υλικά; Επομένως: ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα. Άλλωστε, αυτό αναγράφεται φαρδιά πλατιά στο DNA του κομμουνιστογενούς χώρου.

- Γρηγόρης: Έτσι εξηγείται η ομαδοποίηση. Αυτές οι συνιστώσες δεν έχουν τέλος. Τώρα βλέπουμε νέες παρέες, «ΟΜΠΠΕΑ», «ΡΕΝΕ» κλπ.

- Κρητικός: Έχουμε μπερδευτεί. Όπου να ’ναι θα δεις και καμμιά ομάδα προστασίας Λαϊκού Αγωνιστή, (ΟΠΛΑ), για την προστασία του κ. Τσίπρα, η οποία θα περιφρουρεί τον Μεγάλο Αρχηγό. Αλλά ούτε αυτή θα τον σώσει.

- Γρηγόρης: Και από πού θα προκύψει αυτή η «ΟΠΛΑ»;

Κρητικός: Από διάφορους επίστρατους, (προεδρικούς, 53+ κλπ.). Αλλά ούτε αυτή θα τον σώσει, αφού είναι ο ίδιος, εκείνος ο οποίος, με την αλλοπρόσαλλη, αναξιόπιστη και τυχοδιωκτική αντιπολίτευση που κάνει, επισπεύδει το τέλος του. Βλέπουν, έτσι, οι οπαδοί του ότι δεν πρόκειται να δουν εξουσία στον αιώνα τον άπαντα. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος, ο βασικότερος, που θα οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στη διάλυση.

- Γρηγόρης: Πρόεδρε, βλέπω να δικαιώνεσαι. Αλλά να σε ρωτήσω και για την προοπτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ - ΚΙΝ.ΑΛ;

- Κρητικός: Μη με πατάς εκεί που πονάω. Μικρό χωριό τα λίγα σπίτια.

*Ο Παναγιώτης Ν. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Δημοσιεύθηκε στο "Καρφί"

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Είναι η ορθολογική μέθοδος προς εναρμόνιση και εκτέλεση αυτοτελών ή αλληλένδετων πράξεων, δράσεων και ενεργειών πολιτικών φορέων, μέσα από τα θεσμικά όργανα ενός συγκεκριμένου πολιτικού συστήματος. Και οι οποίες πράξεις και ενέργειες, ποικιλοτρόπως και ετεροτρόπως, κατατείνουν σε προδιαγεγραμμένους στόχους ανέλιξης.

Ο Λαός, ως υποκείμενο της πολιτικής, αποτελεί τον κορυφαίο και σταθερό παράγοντα αναφοράς, πηγή έμπνευσης και οραματισμού. Η πολιτική διαμορφώνει τους προβληματισμούς του, τα οράματά του και τη σκέψη του με δρώντα πολιτικό λόγο, σε πολιτική πρακτική του κοινού συμφέροντος.

Η πολιτική εκφράζει επίσης, το κοινωνικό γίγνεσθαι, το οποίο διαμορφώνεται από όλες τις κοινωνικές δυνάμεις, με την όποια συμμετοχή τους στις κάθε μορφής δράσεις και λειτουργίες και μετατρέπει τις δράσεις αυτές σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό αποτέλεσμα. Όλα αυτά είναι πολιτική.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η πολιτική, ως εξουσία, πηγάζει από το λαό και ασκείται υπέρ αυτού. Αυτός είναι και ο λόγος της υπεροχής της.
Συμβαίνει, δυστυχώς όμως, στον τόπο μας σήμερα, η υπέρτατη αυτή λειτουργία, να έχει απαξιωθεί στη συνείδηση του λαού.

Αυτή η απαξίωση αποτελεί την παθογένεια της πολιτικής και είναι καιρός να εκλείψει. Όταν η πολιτική αποτελεί τον «ηνίοχο» των δραστηριοτήτων, όλων των επί μέρους τομέων μιας κοινωνίας, όταν η πολιτική έχει την πρωταρχική ευθύνη της επιστημονικής, οικονομικής, πολιτιστικής, και εθνικής δράσης, δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάσχει.

Οφείλει και πρέπει να λειτουργεί, ως αυθεντία, και στη μείζονα έκφραση-πρότασή της (Κυβέρνηση) και στην ελάσσονα ή τις ελάσσονες εκφράσεις-προτάσεις αυτής, (Αντιπολίτευση).

Στην μείζονα πρόταση, η εξουσιοδότηση συνιστά κατ’ εντολή της πλειοψηφίας του λαού, άσκηση εξουσίας υπέρ του συνόλου. Στην ελάσσονα πρόταση, η εξουσιοδότηση συνιστά, άσκηση ελέγχου της μείζονος πρότασης, υπέρ του συνόλου.

Σε κάθε περίπτωση, η άσκηση των ρόλων τους, γίνεται στο όνομα του λαού με όρους δικαιοσύνης, ισονομίας και ισοτιμίας. Έτσι, κάθε πολιτική πράξη πρέπει να διαπνέεται από την συναίσθηση της υπέρτατης ευθύνης, είτε αφορά στη μείζονα πρόταση, είτε στην ελάσσονα.
*
Η δημοκρατία κορυφώνεται και η λαϊκή κυριαρχία δοξάζεται, όταν ο πολίτης είναι συνειδητός πολίτης. Όταν είναι πολίτης και ψηφοφόρος αυτοκατευθυνόμενος και όχι ετεροκατευθυνόμενος.

Και αυτό θα γίνει όταν αποκτήσει ελεύθερη συνείδηση, η οποία διαμορφώνεται με την πολιτική παιδεία, που δεν υπαγορεύεται από σκοπιμότητες. Και θα συμβεί αυτό, όταν ο πολιτικός λόγος κάθε πολιτικού φορέα (συλλογικού και ατομικού), λόγος μονοσήμαντος ή πολυσήμαντος, δεν απευθύνεται επιλεκτικά σε ορισμένους πολίτες, αλλά απευθύνεται καθολικά σε όλους τους πολίτες. Όταν δηλαδή υπερβαίνει τον οποιουδήποτε χρώματος λαϊκισμό.

Σήμερα, έχει αναιρεθεί, ο πολιτικός λόγος (η ουσία του). Έτσι όμως, δεν υπηρετείται η λύση των προβλημάτων του λαού, οι ανάγκες του και τα οράματα της νεολαίας του.

Κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση και οι αντίστοιχες παραφυάδες τους («Ελληνική Λύση» και «ΜΕΡΑ ‘25» ) με λόγο ανούσια σκανδαλοθηρικό, καφενειακό, με λόγο κουτσομπολίστικο, ευτελίζουν το δημόσιο βίο. Κατρακυλούν στον κατήφορο της πολιτικής παρακμής και υποβιβάζουν, και στην Βουλή και εκτός αυτής, το πολιτικό ήθος.

Αυτός ο κατήφορος, πρέπει να σταματήσει, με ένα καινούριο σώφρονα λόγο, με ένα λόγο του μέτρου και της ισορροπίας, τον οποίο εκφράζει, το ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ, δηλαδή η Δημοκρατική Παράταξη.

*Ο Παναγιώτης Ν. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Προσωπικά δεν αποδέχθηκα τον όρο «εκσυγχρονισμός». Και δεν τον αποδέχθηκα για έναν απλό λόγο: Επειδή είμαι σοσιαλιστής.

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού

Ο εκσυγχρονισμός, έχει τεχνοκρατικό περιεχόμενο, δεν είναι ιδεολογία και υπ’ αυτή την έννοια αφορά στον εξωραϊσμό υπαρχουσών καταστάσεων και πραγμάτων. Αφορά δηλαδή στην αποσκωρίωση της συντηρητικής μηχανής. Έτσι ο εκσυγχρονισμός είναι παρακολουθηματική έννοια του συντηρητισμού και φυσικά έννοια προσοσιαλιστική.

Γιατί ο σοσιαλισμός είναι μετασυντηρητικό και αυτοτελές ιδεώδες. Έχει το στοιχείο του εκσυγχρονισμού μέσα του, στη φύση του, στη συνείδησή του, στη φιλοσοφία του και στη δυναμική του και μάλιστα στο πλέον εξελικτικό του στάδιο.

Κυριαρχεί όμως με ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο και ο όρος «Κεντροαριστερά».

Η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα, όχι ως όρος, αλλά και ως έννοια, έχει ως πολιτική έκφραση, την αφετηρία της στον Ελευθέριο Βενιζέλο και, στα πλαίσια των τότε κοινωνικών συνθηκών, χαρακτηρίζεται, σε αντιδιαστολή με το συντηρητισμό εκείνης της εποχής, από τις μεγάλες κοινωνικές και αγροτικές μεταρρυθμίσεις, τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στη διοίκηση και τους θεσμούς, καθώς και από την άσκηση εξωτερικής πολιτικής εθνοκεντρικού χαρακτήρα.

Στη συνέχεια, η Κεντροαριστερά με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου αποκτά βαθύτερο κοινωνικό περιεχόμενο και αργότερα με τον Νικόλαο Πλαστήρα απέκτησε ευρύτερο πολιτικό πλάτος και μεγαλύτερο κοινωνικό βάθος, με τα μέτρα ειρηνεύσεως και κατευνασμού μετά από τις τραυματικές εμπειρίες του Εμφύλιου Πολέμου.

Στην εποχή του Γεωργίου Παπανδρέου η Κεντροαριστερά παίρνει τα αδρά χαρακτηριστικά μαζικού λαϊκού κινήματος και μέσα από τους Ανένδοτους Αγώνες έχει για στόχους την αποκατάσταση των θεσμών, την απρόσκοπτη λειτουργία της Δημοκρατίας, τις πολιτικές ελευθερίες, οι οποίες είχαν παραβιαστεί. Συνέχεια αυτής της αγωνιστικής έκφρασης της Κεντροαριστεράς, υπήρξε η παθητική και ενεργητική αντίσταση κατά της δικτατορίας από τις δυνάμεις της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης, η οποία έδωσε εκατοντάδες στελέχη στον Αγώνα (διάβαζε το βιβλίο μου «ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ 1967-1974»,
Εκδόσεις Καλέντη, σε μορφή pdf δωρεάν, https://kalendis.gr/product/antistasi-
diktatorias/).

Η Μεταπολίτευση έδωσε στην Κεντροαριστερά την πολιτική έκφραση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και κυρίως με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Σήμερα οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εκφράζονται από το ΠΑ.ΣΟ.Κ-ΚΙΝ.ΑΛ και μέσα από αυτό, αναζητούν την πολιτική τους έκφραση. Τον φιλολαϊκό της χαρακτήρα πρέπει να τον επιβεβαιώνει με πράξεις και όχι με λόγια, καθώς και με εθνοκεντρική εξωτερική πολιτική στην αντιμετώπιση των εθνικών μας θεμάτων.

Η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα λειτούργησε πολιτικά κατά της μισαλλοδοξίας, υπέρ της λήθης και υπέρ της συμφιλίωσης.

Οικονομικά λειτούργησε υπέρ της δικαιότερης κατανομής του εθνικού εισοδήματος, με κύριο στόχο τη διασφάλιση του εισοδήματος του μισθωτού
και του συνταξιούχου, με την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή και υπέρ της ισόρροπης και ισόμετρης ανάπτυξης. Λειτούργησε με στόχο την δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και σε κοινωνικό και σε γεωγραφικό επίπεδο.

Κοινωνικά, η Κεντροαριστερά λειτούργησε στον τόπο υπέρ μιας προνοιακής πολιτικής, με κύριους άξονες την προστασία των αναξιοπαθούντων και τη δημιουργία της κοινωνίας της Αλληλεγγύης. Κορυφαία επίτευξη-προσφορά και κατάκτηση του Λαού το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ).

Εθνικά, η Κεντροαριστερά λειτούργησε στην Ελλάδα με αίσθημα υψηλού πατριωτισμού και σθεναρή υπεράσπιση των εθνικών μας δικαίων με τους αναγκαίους τακτικούς ελιγμούς της συγκυρίας, αλλά χωρίς ενδοτισμούς και υποχωρητικότητες επί της ουσίας.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ - ΚΙΝ.ΑΛ, δηλαδή η σημερινή Κεντροαριστερά, είναι εναρμονισμένη στην πράξη με αυτές τις θέσεις. Μόνο έτσι θα καταξιώνεται στη συνείδηση της Δημοκρατικής Παράταξης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ούτε ιστορικά, ούτε ιδεολογικά, ούτε πολιτικά, έχει σχέση με την Δημοκρατική Παράταξη. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, είναι ασύνδετος και απόμακρος χώρος για την Δημοκρατική Παράταξη η οποία έχει κοινωνικό και ιστορικό βάθος. Όποιοι τυχοδιώκτες, φυγόστρατοι, θεσιθήρες, γεφυροποιοί, «μετακόμισαν» στον συριζοχώρο, δεν του προσφέρουν ούτε νομιμοποίηση ούτε άλλοθι.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Επόμενες επεκτατικές κινήσεις του το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και η Κύπρος. Η φινλανδοποίηση της Ελλάδας και της Κύπρου, μέσα από τον αναθεωρητισμό των συνθηκών της Λοζάνης και των Παρισίων, είναι το επόμενο στάδιο.

Οι επαναλαμβανόμενες απειλές προκλήσεις κατά της Ελλάδας, με την ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας της στο Αιγαίο, (αποστρατικοποίηση των νησιών μας, την ωμή και διαρκή παραβίαση των ελληνικών θαλασσίων ζωνών, (ORUC REIS), δεν αντιμετωπίζονται μόνο με διαμαρτυρίες, διαβήματα και διπλωματικές κινήσεις, αλλά και με άλλα μέσα: Τη χαλύβδινη, τη σκληρή γλώσσα της αποτρεπτικής στρατιωτικής μας ισχύος.

Είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει η Τουρκία. Και αυτή η σκληρή γλώσσα πρέπει να εκφραστεί ρητά και κατηγορηματικά και προς την Ε.Ε. Να καταστεί σαφές στους εταίρους και «συμμάχους» στο ΝΑΤΟ ότι κανείς, μα κανείς δεν θα παίξει με την εθνική μας ακεραιότητα. Να υπενθυμίσει η κυβέρνηση την ιστορική φράση του αειμνήστου Γεωργίου Παπανδρέου προς τον Λίντον Τζόνσον «Αν οι Τούρκοι αποφασίσουν να εισέλθουν εις το φρενοκομείον, θα εισέλθωμεν και ημείς».

Να συνειδητοποιήσουν οι εταίροι μας ότι τα εθνικά μας σύνορα είναι ταυτόχρονα και τα ανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και για τα οποία υποχρεούται σε κοινή υπεράσπιση. Να γίνει συνείδηση σε όλους, αυτό που ο Πρόεδρος κ. Μακρόν έχει συνειδητοποιήσει, ιδιαίτερα στην κα Μέρκελ, η οποία οφείλει να εγκαταλείψει την «επαμφοτερίζουσα ουδετερότητα».

Η πολιτική αυτή της κας Μέρκελ, είναι εναντίον των συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν υπάρχει μέτρο πολιτικής ισορροπίας ανάμεσα στον επιτιθέμενο και τον απειλούμενο. Είναι ασύλληπτη και εξωφρενική αυτή η στάση της Γερμανίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει ως μοναδικό στόχο την αύξηση των οικονομικών μεγεθών της. Υπάρχει και για την προάσπιση του πολιτισμού της, υπάρχει για τις αξίες της Δημοκρατίας, για την ελευθερία των λαών της. Για να υπάρξουν αυτές οι αξίες, πρέπει να υπάρξει πρωτίστως η Ευρωπαϊκή Ασφάλεια. Αυτήν την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια απειλεί η Τουρκία. Και αυτήν την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει να την εξασφαλίσει για όλα τα μέλη της και τους λαούς τους.

Η Ελληνική Κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, διατηρώντας την αυτονομία των προγραμμάτων σε ό,τι αφορά στα εσωτερικά θέματα, να επικεντρώσουν ομόφωνα το ενδιαφέρον τους στην απόκρουση του εθνικού κινδύνου που έρχεται. Να υψώσουν μία ενιαία εθνική φωνή προς την Ευρωπαϊκή Ένωση:

«Φτάνει πια η ρητορική σας. Τη χορτάσαμε! Είναι η ώρα να αναλάβετε έμπρακτα την ευθύνη της ασφάλειας των ανατολικών συνόρων. Άλλως, θα την αναλάβουμε εμείς και με τη δική σας ευθύνη.

Ο επεκτατικός ερντογανισμός χρειάζεται Veto. Δεν θέλει «χάιδευέ τον».

Συνεπώς, η Σύνοδος Κορυφής του Δεκεμβρίου να λάβει τελεσίδικες αποφάσεις που θα στοχεύουν στην ανατροπή του επεκτατικού (χιτλερικού) καθεστώτος του Ερντογάν, μέσα από την αποσταθεροποίηση της τουρκικής οικονομίας. Μόνον αυτή θα προκαλέσει την κατάρρευση του καθεστώτος Ερντογάν. Όποιες τυχόν παρενέργειες (παράπλευρες απώλειες) θα έχει αυτή η οικονομική κατάρρευση για ορισμένα οικονομικά
συμφέροντα, (κυρίως τραπεζικά), κάποιων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν πειράζει. Μικρό το κακό.

ΥΓ 1: Στην γκρίζα ζώνη που μεσολαβεί μέχρι την 20/1/2021, (ορκομωσία του κ. Μπάιντεν), θα επιχειρήσει πιθανόν να προχωρήσει σε γεώτρηση σε ελληνική ζώνη δυτικά του 28ου μεσημβρινού. Ας το έχουν υπόψη τους οι «φύλακες».

ΥΓ 2: Η διχοτόμηση της Κύπρου από τον Ερντογάν, είτε με τη δημιουργία ξεχωριστού κράτους στα κατεχόμενα, είτε με την προσάρτησή τους στην Τουρκία, είναι προ των πυλών. Ας φροντίσουν λοιπόν από τώρα η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση να θωρακίσουν τα Ευρωπαϊκά σύνορα στη διχοτομημένη Λευκωσία της πολύπαθης Κύπρου.

ΥΓ 3: Οι συμμαχίες οφείλουν να έχουν ως αφετηρία όχι μόνον τον πολιτισμό, αλλά και την ανεξαρτησία και την ελευθερία των κρατών - εθνών. Και αυτή η εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία απειλούνται και για άλλα κράτη - έθνη της Λεκάνης της Μεσογείου, αλλά και πέραν αυτής. Ορθώς η ελληνική διπλωματία διευρύνεται. Πρέπει όμως να ισχυροποιηθεί και με αντίστοιχες συμμαχίες.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Με τις απορίες του φίλου μου του Γρηγόρη έχω βρει το μπελά μου. Η απορία του, στον πρωινό καφέ ήταν:

- Γρηγόρης: Τί σημαίνει πρόεδρε ΟΛΜΕ;

- Κρητικός: ΟΛΜΕ, Γρηγόρη μου, σημαίνει Ομοσπονδία «Λειτουργών» Μηδενικής Εκπαίδευσης ή, για να τους βαθμολογήσω επιεικέστερα, Μειωμένης Εκπαίδευσης.

- Γρηγόρης: Και γιατί της χρεώνεις μηδενική εκπαίδευση; Δεν πασχίζει να μάθει γράμματα τα παιδιά του λαού, δεν ιδρώνει να μελετάει, δεν αγωνιά για να εκπληρώνει σωστά την αποστολή της, τον εκπαιδευτικό της ρόλο; Δεν φροντίζει για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης όπως αυτό ορίζεται και περιγράφεται από το Σύνταγμα και τα σχολικά εγχειρίδια;

- Κρητικός: Μακάρι να εκτελούσε το ρόλο της έτσι όπως τον περιέγραψες. Δεν λέω, η συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου, γιατί θέλω να είμαι δίκαιος, προσπαθεί να κάνει εκείνο που της υπαγορεύει το Σύνταγμα, οι νόμοι η συνείδησή της, αλλά δεν την αφήνουν οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποί της, οι «πατέρες» του «υγιούς» και «ακηδεμόνευτου» συνδικαλισμού. Το ίδιο ισχύει και για τους συνδικαλιστές της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΔΟΕ).

- Γρηγόρης: Κι’ αυτοί σκοτώνονται στη δουλειά;

- Κρητικός: Δεν ξέρω ποιοι από τις δύο κατηγορίες σκοτώνονται περισσότερο. Ξέρω όμως ότι δουλεύουν λιγότερο από όλους τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους, έχουν τις περισσότερες αργίες, Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρια και όλες τις αργίες, επίσημες και ανεπίσημες. Κάθονται και πληρώνονται από το δημόσιο κορβανά. Αξιώνουν μάλιστα οι συνδικαλιστάδες να πληρώνονται και τις απεργίες στις οποίες κατεβαίνουν για ψύλλου πήδημα.

- Γρηγόρης: Πληρώνονται και για τις καταλήψεις που κάνουν οι μαθητές τους;

- Κρητικός: Φυσικά και για αυτές, αλλά το δυστύχημα είναι ότι τις καταλήψεις τις «πληρώνουν» και οι μαθητές, εννοώ ότι πληρώνονται με την αγραμματοσύνη που εξασφαλίζουν.

- Γρηγόρης: Και οι γονείς των παιδιών τί ρόλο παίζουν;

- Κρητικός: Αυτούς άφησέ τους. Αυτοί πλέουν σε πελάγη ευδαιμονίας. Ούτε που καταλαβαίνουν σε ποιους έχουν εμπιστευθεί τα παιδιά τους, τα βλαστάρια τους. Δεν έχουν συνείδηση ότι τα έχουν παραδώσει σε εκπαιδευτικούς χωρίς συνείδηση και, για να μην είμαι άδικος, εννοώ τους συνδικαλιστές, οι οποίοι ενδιαφέρονται μόνο για τα συνδικαλιστικά τους προνόμια και συμφέροντα. Δεν τους ενδιαφέρει η εκπαίδευση των ελληνοπαίδων. Δεν βλέπεις τον αγώνα που δίνουν για να μην περάσει η ηλεκτρονική ψηφοφορία για την εκλογή εκπροσώπων; Τρομάζουν οι «ΟΛΜΕδες» γιατί α) διευκολύνει τη συμμετοχή του συνόλου των εκπαιδευτικών και β) γιατί η ψηφοφορία αυτή είναι αδιάβλητη. Μεγάλοι δημοκράτες. Εννοώ και εδώ τους συνδικαλιστάδες, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου είναι ευσυνείδητη. Αλλά, βλέπεις, οι εκπρόσωποί της, εμποτισμένοι από τον λαϊκισμό, δεν την αφήνουν ν’ αγιάσει. Δεν σου κάνει εντύπωση ότι αρνούνται την αξιολόγηση; Αυτό είναι από τα ανήκουστα.

- Γρηγόρης: Υπάρχει λύση; Υπάρχει σωτηρία;

- Κρητικός: Υπάρχει μόνο αν αφυπνιστούν οι γονείς και οι κηδεμόνες, δηλαδή οι σύλλογοί τους, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία εναντίον του αντιεκπαιδευτικού και αντιπαιδαγωγικού συνδικαλισμού, με όλα τα νόμιμα μέσα, ακόμα και με προσφυγές στη δικαιοσύνη για πλημμελή άσκηση των εκπαιδευτικών τους καθηκόντων.

- Γρηγόρης: Γιατί, δεν ασκούν σωστά τα εκπαιδευτικά τους καθήκοντα;

- Κρητικός: Όχι φυσικά. Ασκεί διδακτικά και εκπαιδευτικά καθήκοντα π.χ. η ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς και Ιθάκης; Διάβασες την ανακοίνωση που έβγαλε σε σχέση μα το νόημα του αντιφασιστικού αγώνα του 1940;

- Γρηγόρης: Την διάβασα.

- Κρητικός: Και δεν ανατρίχιασες;

- Γρηγόρης: Ανατρίχιασα.

- Κρητικός: Ναι αλλά οι ΟΛΜΕδες δεν είδα να ανατριχιάζουν όταν είδαν τις βιαιοπραγίες, τους βανδαλισμούς και τον εξευτελισμό του πρύτανη του Οικονομικού Πανεπιστημίου από τους ερυθροφασίστες.

*Ο Παναγιώτης N. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Οι ΗΠΑ δεν το βλέπουν;

Αυτός ο, κακή τη μοίρα «Πρόεδρος» των ΗΠΑ δεν το συνειδητοποιεί;
Να το περιγράψουμε αλλιώς το φαινόμενο: Σαν ένα φίδι.

Το φίδι όχι μόνο έχει βγει από το αυγό, αλλά θεριεύει, μακραίνει και δαγκώνει. Πότε στη Συρία, πότε στο Ιράκ, πότε στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Παλαιότερα καταβρόχθισε τη μισή Κύπρο και ετοιμάζεται να καταβροχθίσει και την άλλη μισή με το νέο φιδάκι το Γιακουμή. (Ερσίν Τατάρ ονομάζεται).

Δαγκώνει στη Λιβύη, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και αλλού. Δεν υπάρχει φωλιά που να μην άφησε τα αυγά του (Δυτική Θράκη, Αλβανία, Σομαλία κλπ). Και είναι τραγικό αυτό το φίδι να το ταΐζουν χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως τάιζαν με άλλα καθεστώτα και τον Αδόλφο Χίτλερ παλαιότερα. Σήμερα η Γερμανία, τυφλωμένη από τη βουλιμία του κέρδους, ταΐζει το φίδι με υποβρύχια και άλλο βαρύ οπλισμό. (Το ίδιο συνέβαινε και με τη βιομηχανία Κρουπ στην εποχή του Χίτλερ).

Η Ισπανία κατασκευάζει για την Τουρκία αεροπλανοφόρα και η Ιταλία ελικόπτερα και άλλα όπλα.

Δεν δίδαξε την Ισπανία η σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο; Ο φασισμός του Μουσολίνι δεν δίδαξε τη σημερινή Ρώμη; Τίποτα δεν διδάχθηκαν από την Ιστορία οι σημερινές δημοκρατίες της Ευρώπης; Τίποτε δεν διδάχθηκαν από τον φασισμό; Τόσο γρήγορα ξέχασαν;

Στο υπογάστριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης θεριεύει ένας ιδιότυπος νεοναζισμός, ερντογανικής κοπής. Στη σημερινή Τουρκία δημιουργείται ένα κράμα ισλαμισμού, νεοθωμανισμού, ναζισμού, ένα μίγμα με όλα τα αυταρχικά απολιθωμένα ιδεολογήματα, που γνώρισε η ανθρωπότητα μέσα από απολυταρχικά καθεστώτα.

Οι ηγεσίες αυτών των καθεστώτων οδήγησαν την ανθρωπότητα στην καταστροφή μαζί και τους λαούς τους, τους οποίους ποδηγέτησαν. Μετενσάρκωση του Φράνκο, του Μουσολίνι και του Χίτλερ, είναι ο Ερντογάν.

Ο στόχος του Ερντογάν, ας το καταλάβουμε επιτέλους, είναι επεκτατικός και μοιραία οδηγεί στη σύγκουση. Αυτός ο στόχος για τον Ερντογάν δεν ανήκει στη σφαίρα του αδιανόητου. Αν αυτό νομίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση, κάνει λάθος. Ο στόχος του Ερντογάν είναι πάγιος και σταθερός. Είναι προσανατολισμένος στην αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Προς αυτή την κατεύθυνση «μπετονάρει» το ολοκληρωτικό κράτος του.

Προς αυτή την κατεύθυνση έχει μεγιστοποιήσει την πολεμική μηχανή του. Προς αυτή την κατεύθυνση «διαπαιδαγωγεί» τον τουρκικό λαό και φανατίζει τη νεολαία του.

Ακόμα και οι τελευταίες συλλήψεις στελεχών των ενόπλων δυνάμεων, ως δήθεν συμμετόχων στο «πραξικόπημα» του 2016, έχουν σκοπό την ομογενοποίηση (ερντογανοποίηση) του στρατού.

Υ.Γ.1: Χάος (άβυσσος) πολιτικό και ιδεολογικό, χώριζε τους Τσώρτσιλ-Ρούσβελτ με τον Στάλιν. Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε, την κρίσιμη ώρα, να συνασπιστούν κατά του Χίτλερ. Σε αυτό το μέτωπο κατά του νεοθωμανισμού δεν πρέπει να μείνει απέξω η Ρωσία.

Υ.Γ.2: Αξίζουν συγχαρητήρια στη Βουλή και τον Πρόεδρό της, για τη δωρεά 50 κλινών Μ.Ε.Θ στο Νοσοκομείο «ΣΩΤΗΡΙΑ». Δεν θα άξιζαν, όμως, και κάποια συγχαρητήρια στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ που έκανε δωρεά στο λαό ολόκληρο ΕΣΥ; Η μεγαλοψυχία είναι ολόκληρη, δεν είναι μισή.

*Ο Παναγιώτης Ν. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ και πρώην Αντιπρόεδρος της Βουλής.

Άρθρο του Παναγιώτη Ν. Κρητικού*

Θα σταχυολογήσουμε μερικά από αυτά με κριτήριο την αξιολόγησή τους, σε σχέση με την επίδρασή τους στις εθνικές και πολιτικές εξελίξεις.

1) Ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Με δεδομένο τον νεοθωμανισμό του Ερντογάν και την επεκτατική πολιτική του, η Ελλάδα οφείλει να αναθεωρήσει τη στρατηγική της, να την προσαρμόσει και να προετοιμαστεί για τον τελικό στόχο τον οποίο η Τουρκία θα καταστήσει αναπόφευκτο, δηλαδή τη σύγκρουση.

Α) Να συνειδητοποιήσει επιτέλους η Ελλάδα ότι η κ. Μέρκελ δεν είναι σύμμαχός μας γιατί είναι δέσμια των οικονομικών και εμπορικών συμφερόντων της Γερμανίας με την Άγκυρα, αλλά και για λόγους ιστορικούς. Στις κρίσιμες ώρες της Ιστορίας μας, ήταν με την πλευρά της Τουρκίας.

Β) Είναι αναγκαία, με όρους ισορροπίας, η στρατηγική εμβάθυνση των σχέσεών μας ,τόσο με τον κ. Μακρόν, όσο και με τις ΗΠΑ.

Γ) Η αναβάθμιση των σχέσεων με μεσογειακές χώρες που αισθάνονται τη σουλτανική απειλή, όπως, ενδεικτικά,το Ισραήλ η Αίγυπτος, χώρες της Μέσης Ανατολής κ. α.

Δ) Η Ελλάδα να λειτουργήσει θετικά στη συνείδηση των χωρών-μελών της Ε.Ε ότι ο νεοθωμανισμός, δεν είναι απειλή μόνο για την Ελλάδα, αλλά για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ε) Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και του τότε υπουργού εξωτερικών Ν. Κοτζιά, που οδήγησε στο πάγωμα των σχέσεων με την Ρωσία, ήταν μέγα λάθος. Επείγει η αναθέρμανση των σχέσεων με τη χώρα αυτή.

Είναι φανερό ότι οι σχέσεις της Ρωσίας με την Τουρκία, είναι σχέσεις πρόσκαιρων συμφερόντων, αργά ή γρήγορα θα διαρραγούν. Μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα περιλαμβάνει και την αποκατάσταση των καλών σχέσεων και με τη Ρωσία, δεν σημαίνει κατ΄ ουδένα τρόπο χαλάρωση των συμμαχικών και, γενικότερου συμφέροντος, σχέσεων με τη Δύση εν γένει.

Υ.Γ.: Η κ. Μέρκελ ας μη ζηλεύει τη δόξα του Τσάμπερλεν, που αφού υπέστη τον εξευτελισμό του Μονάχου, δεν απέφυγε τον πόλεμο με τον Χίτλερ. Το χρόνο αναμέτρησης, με τον Ερντογάν αντί να τον επιλέξει ο Ερντογάν, όποτε τον συμφέρει, να τον επιλέξει η Ε.Ε, όποτε συμφέρει εκείνη.

2) Ανεμομαζώματα – Διαβολοσκορπίσματα

Είχαμε προβλέψει από το Σεπτέμβριο του 2019, σε σχετικό άρθρο, ότι ο αχταρμάς ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ, θα αυτοδιαλυθεί γιατί δεν έχει πολιτική συνοχή, δεν έχει ιδεολογική ταυτότητα και στο DNA του έχει το σπέρμα της διχόνοιας, της αλληλοϋπονόμευσης, της καχυποψίας μεταξύ των στελεχών έχει τη ρουφιανιά,τον τυχοδιωκτισμό και τον οπορτουνισμό. Αυτά δεν είναι καινούρια κουσούρ, τα κουβαλάει από την ιστορία, από το Μπούλκες (1947-1948) και την Τασκένδη (Σεπτέμβριος 1955) που σφάχτηκαν μεταξύ τους.

Ήδη ο «τρίτος γύρος» άρχισε με τον Σταύρο Κοντονή. Άρχισε η σφαγή. Με κονσερβοκούτια άραγε;

3) Χρυσή Αυγή (Δίκη)

Οι κάπηλοι της Δημοκρατίας, οι υπονομευτές της Δικαιοσύνης, είναι και διαστρεβλωτές της Ιστορίας.
Ξέχασαν οι άθλιοι, πότε και με ποια Κυβέρνηση, ξεκίνησε η δίωξη της Χρυσής Αυγής και με ποια Κυβέρνηση καταδικάστηκαν. Προκαλούν αδιάντροπα, όχι μόνο την ιστορική μνήμη, αλλά και την πραγματικότητα και επιμένουν στο διχασμό του λαού, (χωρίς διχασμό δεν μπορούν να υπάρξουν, δεν μπορούν να ζήσουν), όπως αποδεικνύει εκείνο το κατάπτυστο δημοσίευμα της Αυγής την περασμένη Κυριακή.

Υ.Γ1.: Υποκλινόμαστε στην καρτερικότητα και τη δύναμη της Μάγδας Φύσσα. Μας φέρνει στη μνήμη μια άλλη μάνα την Αθηνά Παναγούλη, η οποία θυσίασε δύο γιους στο βωμό της Δημοκρατίας, το Γιώργο και τον Αλέκο, από τους τότε δικτάτορες (φασίστες). Με την ίδια καρτερικότητα και αντοχή δέχθηκε το διπλό πλήγμα η Αθηνά, αλλά, είναι αλήθεια, με λιγότερη δημοσιότητα και προβολή…

Υ.Γ2.: Αλήθεια, οι δολοφόνοι της «MARFIN», τριών αθώων παιδιών, πότε θα ανακαλυφθούν, καθώς και οι δολοφόνοι των δύο παιδιών στο Νέο Ηράκλειο, που πιστεύω ότι έχουν συγγένεια μεταξύ τους, είναι «πρωτοξάδελφα». Εκτός εάν οι ζωές έχουν διαφορετική αξία.