Σαν περιοχή Σαχέλ (Sahel) ορίζεται η στεπική γεωγραφική περιοχή νότια της ερήμου Σαχάρας μέχρι την έναρξη της αφρικανικής σαβάνας και εκτείνεται από τον Ατλαντικό ωκεανό μέχρι την Ερυθρά θάλασσα.

Πέντε μόνο από τις χώρες τις οποίες περιλαμβάνει χαρακτηρίζονται σαν χώρες της περιοχής του Σαχέλ: Η Μαυριτανία, το Μάλι, ο Νίγηρας, το Τσαντ και η Μπουρκίνα Φάσο. Χαρακτηριστικό τους είναι η μεγάλη φτώχεια (το Μάλι έχει ετήσιο κατά κεφαλή εισόδημα 859 δολάρια ενώ ο Νίγηρας 565) και η εξαιρετικά χαμηλή μέση ηλικία του πληθυσμού τους. (Ο Νίγηρας είναι πρώτος παγκοσμίως με Μ.Ο. Ηλικίας τα 15 έτη, ενώ το Τσαντ είναι δεύτερο με 15,8 και το Μάλι τέταρτο με 16,3 έτη.) Το Μάλι αποτελούμενο από δυο εθνικές ομάδες, τους Τουαρέγκ Βερβερίνους στο Βορρά και τις Αφρικανικές φυλές στο Νότο, αντιμετώπισε μια ισλαμική εξέγερση στο βορρά υποκινούμενη από την Αλ Κάιντα, η οποία διέλυσε τον εθνικό, κυρίως αφρικανικό στρατό και απείλησε απευθείας τον αφρικανικό νότο.

Η Γαλλία επενέβη με την επιχείρηση Cerval που αναχαίτισε τους ισλαμιστές, τα Ηνωμένα Έθνη έστειλαν μια δύναμη 12.000-15.000 στρατιωτών (MINUSMA) αποτελούμενη σε μεγάλο μέρος από ευρωπαϊκές μονάδες (Γερμανοί, Σουηδοί, Ολλανδοί, Δανοί κ.ά) και δυνατότητες (Ε/Π, drones, κλπ), και η ΕΕ έστειλε δυο μόνιμες πολιτικές αποστολές για την πολιτική/οικονομική υποβοήθηση των κρατών, την EUCAP Sahel Mali και την EUCAP Sahel Niger και μια στρατιωτική εκπαιδευτική αποστολή, την ΕU Training Mission (EUTM) Mali.

Η κατάσταση φάνηκε ότι σταθεροποιήθηκε, καθώς υπεγράφη ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των αντιμαχομένων, οπότε και η Γαλλία αντικατέστησε την Επιχείριση Cerval με μια νέα Επχση Berkhane. Ωστόσο, η πολιτική αστάθεια στο Μάλι συνεχίστηκε με πραξικοπήματα και εμπλοκή της Ρωσίας και της Τουρκίας στην περιοχή, ενώ πολιτικά προβλήματα και τρομοκρατικές ενέργειες σημειώθηκαν και στο Τσαντ, στη Μπουρκίνα Φάσο καθώς και στον Νίγηρα. Οι χώρες του Σαχέλ συνασπίστηκαν και δημιούργησαν την ομάδα G5 Sahel. Οι στρατιωτικές δυνάμεις όμως των πέντε τοπικών χωρών φάνηκε ξεκάθαρα ότι αδυνατούν να αναχαιτίσουν τους ισλαμιστές και εμφανίστηκε και πάλι η ανάγκη για Ευρωπαϊκή παρουσία.

Ο λόγος είναι εμφανής. Οι χώρες του Σαχέλ συνιστούν πάμφτωχες δημογραφικές βόμβες που αν δεν σταθεροποιηθούν και δεν μπουν σε αναπτυξιακή τροχιά, τα δεκάδες εκατομμύρια των νεαρών κατοίκων τους θα αναζητήσουν την επιβίωση τους είτε σαν πρόσφυγες και μετανάστες στην Ευρώπη και τις γειτονικές χώρες ή θα μετάσχουν σε τοπικές ομάδες που με ή χωρίς ιδεολογική κάλυψη, θα αποσταθεροποιήσουν βίαια την περιοχή.

Η διεθνής κοινότητα οφείλει να λάβει μέτρα και να μην επιτρέψει την περαιτέρω αποσταθεροποίηση των χωρών αυτών και την άλωση τους από τους ισλαμιστές. Η σταθερότητα και η ασφάλεια αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για την οποιαδήποτε ανάπτυξη και τελικά την αποκατάσταση κάποιου επιπέδου ζωής αλλά κυρίως της ελπίδας στους λαούς των χωρών αυτών.

Στις 27 Μαρτίου 2020, οι κυβερνήσεις του Βελγίου, της Τσεχίας, της Δανίας, της Εσθονίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Μάλι, του Νίγηρα, των Κάτω Χωρών, της Νορβηγίας, της Πορτογαλίας, της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου εξέδωσαν μια πολιτική δήλωση εκφράζοντας υποστήριξη για τη δημιουργία μιας Τακτικής Δύναμης (Task Force) ενσωματωμένης στη διοίκηση της γαλλικής επιχείρησης Barkhane, με στόχο την αντιμετώπιση των τρομοκρατικών ομάδων στην περιοχή. Υπό το όνομα Takuba (τοπικό πολεμικό ξίφος) η Τακτική αυτή Δύναμη θα συμβουλεύει, θα βοηθά και θα συνοδεύει τις Ένοπλες Δυνάμεις του Μάλι, σε συντονισμό με τις λοιπές χώρες της G5 Sahel και άλλους προαναφερθέντες διεθνείς παράγοντες που έχουν αναπτυχθεί επί τόπου. Στο πλαίσιο αυτό, η Γαλλία ανακοίνωσε ότι θα τερματίσει την Επχση Berkane το καλοκαίρι του 2022.

Η Τακτική Δύναμη Takuba συνεργάζεται στενά με την Επχση Berkhane και τις τοπικές δυνάμεις του G5 Sahel. Στις 2 Απριλίου 2021 η Τακτική Δύναμη Takuba κηρύχθηκε Πλήρως Eπιχειρησιακή (FOC) και έκτοτε μετέχει σε επιχειρήσεις κατά των ισλαμιστών.

Η οργάνωση της Takuba περιλαμβάνει το Ευρωπαϊκό Κέντρο Διοίκησης με έδρα τη Menaka στο Μάλι με επικεφαλής τη Γαλλία και επάνδρωση από Βέλγους, Τσέχους, Εσθονούς, Ιταλούς, Ολλανδούς, Πορτογάλους και Σουηδούς αξιωματικούς. Μια Γαλλική Δύναμη (που ενδεχομένως στο μέλλον να αντικατασταθεί από Έλληνες Καταδρομείς) αποτελεί την Δύναμη Προστασίας του Στρατοπέδου του ΚΔ.

Επιπλέον, υφίσταται μια Χειρουργική Ομάδα Ειδικών Επιχειρήσεων (SOST) και πέντε Τακτικές Ομάδες εκ των οποίων έχουν ενεργοποιηθεί ήδη οι τρεις (Μια Σουηδική ως Δύναμη Αμέσου Αντιδράσεως, μια Γάλλο-Εσθονική και μια Γάλλο-Τσεχική). Η Δύναμη αποτελείται κυρίως από ευρωπαϊκές δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων με υψηλό επίπεδο αυτονομίας. Πολλές Ευρωπαϊκές χώρες έχουν υποσχεθεί συνεισφορές στρατιωτικών τμημάτων και επιτελών αξιωματικών.

Εν κατακλείδι, κατά τη γνώμη μου η αναγκαιότητα της συμμετοχής στα δρώμενα του Σαχέλ είναι ξεκάθαρη για μια χώρα σαν την Ελλάδα. Υπο αυτό το πρίσμα αποφασίστηκε και υλοποιείται η συμμετοχή της Ελλάδος στην EUTM Mali ήδη από 2013 με δυο τουλάχιστον εκπαιδευτές. Δεν είμαστε ξένοι στη περιοχή, ούτε το πρόβλημα είναι πρωτόγνωρο. Οι εξελίξεις στην περιοχή αυτή, (όπως και σε άλλες παρόμοιες περιοχές φτώχειας και ελλείμματος ασφαλείας) μας αφορούν και μας επηρεάζουν. Είναι καιρός να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και «πονηρά» να προσπαθούμε πάντα να αφήνουμε τους άλλους να λύσουν προβλήματα που αφορούν και εμάς. Δεν είμαστε οι μόνοι «ξύπνιοι». Εξάλλου όταν ζητάμε και χρειαζόμαστε αλληλεγγύη από φίλους, εταίρους και συμμάχους, για να είμαστε δικαιολογημένοι και «εν δικαίω» θα πρέπει πρώτα εμείς να έχουμε δείξει αλληλεγγύη και υποστήριξη στους άλλους όταν την χρειάζονται, ιδίως σε διεθνή θέματα που μας αφορούν.

(*)Ο Μιχάλης Κωσταράκος είναι Στρατηγός ε.α.

Συγκεκριμένα ο Μιχάλης Κωσταράκος γράφει:

«Νομίζω ότι η κατάσταση έχει πια ξεκαθαρίσει. Έχουμε συμφωνήσει την απόκτηση δυο φρεγατών Bell@ra από τη Γαλλία, οι ΗΠΑ εμφανίστηκαν με ίδιου κόστους προσφορά για τέσσερις περίπου ίδιων ή ελαφρά μικρότερων δυνατοτήτων φρεγάτες MMCS (Multi Mission Combat Ship) που όμως θα κατασκευαστούν στην Ελλαδα, ενώ στα ΜΜΕ αναφέρεται ότι ο ΥΕΘΑ συνεχίζει τις προσπάθειες για την απόκτηση 2-3 μεταχειρισμένων αμερικανικών αντιτορπιλικών τύπου Arleigh Burke.

Ήδη στα ΜΜΕ και πιστεύω στα επιτελεία άρχισαν συζητήσεις για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα – μειονεκτήματα, τις εξοπλιστικές προτεραιότητες της χώρας, το κόστος κλπ κλπ.

Προσωπικά δεν νομίζω ότι πρέπει να υπάρχει προβληματισμός ή αμφιβολία. ΤΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΑ. Και πιστεύω ότι θα πρέπει να τα αποκτήσουμε όλα. Και τα τρομερά αμερικανικά αντιτορπιλικά, και τις αμερικανικές φρεγάτες πολλαπλού ρόλου, και τις γαλλικές φρεγάτες τεχνολογίας του αύριο. Και όχι μόνο αυτά.

Xρειαζόμαστε και το δικό μας «εθνικό πλοίο» που πρέπει να αρχίσουμε να κατασκευάζουμε, και τις δυο καταπληκτικές πυραυλάκατους Super Vitae που καθυστερούν να παραδώσουν με ευθύνη τους χρόνια τώρα τα ναυπηγεία της Ελευσίνας, και τα αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας P-3B, που απαράδεκτα καθυστερεί η ΕΑΒ, και όλα όσα έχουν μέχρι τώρα εγκριθεί και δεν πραγματοποιούνται για μικροπολιτικές, συνδικαλιστικές ή χρηματοδοτικές μικρόσκοπιμότητες ή εξαιτίας της απλής ανικανότητας των υπευθύνων.

Χρειαζόμαστε ακόμα ο Στόλος να φέρει τη επιχειρησιακή διαθεσιμότητα του στο 80-100% σύμφωνα με τα standards του ΝΑΤΟ, αν δεν είναι σε αυτό το επίπεδο.

Κάποιοι, λίγο πολύ γνωστοί, θα προβάλουν τις γνωστές δικαιολογίες. Δεν έχουμε προσωπικό, δεν έχουμε προβλήτες, δεν έχουμε κονδύλια, εμείς προτιμάμε την ποιότητα έναντι της ποσότητας των εχθρικών ναυτικών δυνατοτήτων και άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Αρκετά με όλα αυτά. Τα ακούμε πολλά χρόνια τώρα.

Επειδή όμως κάποιοι από μας προτιμάμε να μείνουμε ελεύθεροι και κυρίαρχοι και να εκμεταλλευτούμε τον εθνικό μας πλούτο, χωρίς απειλές και φασαρίες από τους γνωστούς «νταήδες της γειτονιάς» θα ήθελα να τονίσω τούτο:

Το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό μπορεί να κάνει όλα. Και εγκαταστάσεις και υποστήριξη και προσωπικό και εκπαίδευση και ότι άλλο χρειάζεται. Και μάλιστα άριστα και άμεσα και σε κάθε περίπτωση συντομότερα από οποιοδήποτε χρονικό ορίζοντα του τεθεί. Αρκεί να αρχίσει ΑΥΡΙΟ. Και μάλιστα ΠΡΩΙ-ΠΡΩΙ. Χωρίς προκαταλήψεις, περιορισμούς και συντεχνιακές «πόζες». Αν διαταχθεί θα τα κάνει.

Το κύριο πρόβλημα είναι το κόστος. Η χώρα βγαίνει από μια οικονομική κρίση και ήδη δόθηκαν όλες οι μέχρι τώρα διαθέσιμες αμυντικές πιστώσεις για την αναβάθμιση των F-16. Η τεράστια προσπάθεια της κυβέρνησης και του ελληνικού λαού για ανάπτυξη και βελτίωση της κατάστασης της χώρας και της ζωής μας δεν πρέπει για κανένα λόγο να υπονομευθεί ή να ανασταλεί.

Η ανάπτυξη αυτή όμως έχει σαν προϋπόθεση την ασφάλεια. Και την ασφάλεια θα μας την εξασφαλίσουν αυτές οι αμυντικές δαπάνες και ο ελληνικός στόλος που πρέπει να κυριαρχεί στις Αποκλειστικές Οικονομικές ζώνες, στα χωρικά ύδατα και στην υφαλοκρηπίδα της Ελλάδος, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Δεν ξέρω από που ακριβώς θα βρούμε τα λεφτά, αλλά πρέπει να τα βρούμε. Σε κάθε περίπτωση η ναυπήγηση πλοίων στην Ελλάδα και η αναθέρμανση του ναυπηγοκατασκευαστικού τομέα θα αποτελέσει ένα σημαντικό μοχλό ανάπτυξης.

Αυτό θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη του το Υπουργείο Ανάπτυξης. Χιλιάδες θέσεις εργασίας και σημαντική συνεισφορά στην αποκατάσταση του χαμένου μας ΑΕΠ.

Πέρα από αυτό όμως, θα πρέπει να εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες που έχουμε σαν κράτος αλλά και σαν ιδιώτες, είτε αυτές λέγονται αμυντική-οικονομική-επενδυτική διπλωματία, είτε φίλες χώρες, είτε εθνικές συνεισφορές, είτε το ίδιο το υστέρημα των συμπατριωτών μας ή κάποιο πλεόνασμα όσων έχουν περισσοτέρα, είτε τέλος η οικονομική και πολιτική ισχύς και πλούτο που κάποιοι συμπατριώτες μας έχουν στο διεθνή χώρο.

Χρειάζεται πανστρατιά, αποφασιστικότητα, ομοψυχία και υψηλό εθνικό φρόνημα. Ίσως ένα νέο Ταμείο Εθνικού Στόλου απόλυτα και ηλεκτρονικά διαφανές, χωρίς «επιτήδειους» και «επιβαρύνσεις», υπό τον αυστηρό έλεγχο της Βουλής ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου που να αποτελέσει την αφορμή για μια νέα εθνική προσπάθεια σαν αυτή που αγόρασε το Θωρηκτό « Αβέρωφ» και το οδήγησε στους βαλκανικούς πολέμους, για να αλλάξει μόνο του τη γεωγραφία της Βαλκανικής χερσονήσου.

Απέναντι στο νέο τουρκικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» εμείς πρέπει να προτάξουμε και να κοινοποιήσουμε και να προβάλουμε μ όλα τα μέσα ένα νέο δικό μας αφήγημα και να πορευτούμε πλέον μ αυτό: «Το Μέγα Κράτος της Θάλασσας».

Ένα αφήγημα και μια ονομασία που να μας θυμίζει ότι οι Έλληνες ήταν πάντοτε ένας ναυτικός λαός που ζει σε κάτι βράχια σε ένα ναυτικό σταυροδρόμι, που η ανδρεία και η ναυτοσύνη του έσωσαν τον δυτικό πολιτισμό κοντά σ ένα νησάκι που λέγεται Σαλαμίνα και που κυριαρχεί με ειρηνικά κυρίως ή και πολεμικά πλοία αν χρειαστεί, στις θάλασσες σε ολόκληρο τον κόσμο τα τελευταία 3000 χρόνια, και σκοπεύει να συνεχίσει να κυριαρχεί με οποιοδήποτε μέσο στις δικές του θάλασσες όσο θα υπάρχει.

Και ότι το ρητό του Θουκυδίδη (που αποτελεί και έμβλημα του Πολεμικού μας Ναυτικού) «..Μέγα γαρ το της θαλάσσης κράτος..» μεταφρασμένο σωστά σε νέα ελληνικά σημαίνει «..Η κυριαρχία στη θάλασσα είναι μεγάλο πλεονέκτημα…».

Όπως γράφει χαρακτηριστικά επικαλούμενος την πολυετή ενασχόληση στα 45 έτη της στρατιωτικής του καριέρας «με τον δυνητικό και διαχρονικό αντίπαλο της χώρας μας {...} η Τουρκία δεν έφυγε ποτέ με την πέννα από εκεί όπου ο στρατός της μπήκε με τη ξιφολόγχη».

Επιχειρώντας, δε, να ερμηνεύσει τις κινήσεις Ερντογάν γράφει για τον Τούρκο πρόεδρο ότι «επιδιώκει κάποιες μεγάλες επιτυχίες, κατά κύριο λόγο εδαφικές, αλλά και οικονομικές/επενδυτικές, οι οποίες κατά τον εορτασμό των 100 ετών της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023, θα του προσδώσουν το ανάλογο κύρος αλλά και το προσωπικό "αφήγημα" που θα του εξασφαλίσει τη θέση του νέου Εθνάρχη – Πατέρα των Τούρκων σε διαδοχή και αντικατάσταση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ».

Διαβάστε το κείμενο του πρώην αρχηγού ΓΕΕΘΑ:

Δεν είμαι ειδικός τουρκολόγος. Ούτε και πολιτικός αναλυτής ή ακαδημαϊκός γεωπολιτικός επιστήμων, και φυσικά δεν διαθέτω περισσότερες ή «ειδικές» πληροφορίες από τα αρμόδια και υπεύθυνα για αυτό, όργανα.

Επειδή όμως στα 45 χρόνια της στρατιωτικής μου καριέρας ασχολήθηκα, ως όφειλα, με τον δυνητικό και διαχρονικό αντίπαλο της χώρας μας, την Τουρκία, θεωρώ ότι απέκτησα κάποια γνώση για τη χώρα, την οποία αυτή γνώση, είχα την τύχη και την τιμή, να την εμπλουτίσω με την εμπειρία μου στην κορυφή των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Κατέληξα λοιπόν σε επτά σημεία που περιγράφουν κατά τη γνώμη μου σε ικανοποιητικό βαθμό την τουρκική συμπεριφορά, αντίληψη και νοοτροπία.

1. Η Τουρκία δεν μπλοφάρει. Οι προθέσεις και οι επιθυμίες της ανακοινώνονται ξεκάθαρα και καταβάλλεται διαχρονικά άοκνη, σταθερή και συνεχής προσπάθεια να υλοποιηθούν. Διαπραγματεύεται αλλά δεν μπλοφάρει. Αυτά που λέει θα τα πραγματοποιήσει.

2. Η Τουρκία δεν έφυγε ποτέ με την πέννα από εκεί όπου ο στρατός της μπήκε με τη ξιφολόγχη. Η τήρηση των διεθνών συνθηκών ή των προβλέψεων του διεθνούς δικαίου ποτέ δεν εμπόδισε τη Τουρκία από το να προχωρήσει στην υλοποίηση των σχεδίων της για την επιδίωξη των στόχων της. Η διεθνής κατάσταση και οι διεθνείς σχέσεις για την Τουρκία δεν στηρίζονται σε αρχές και αξίες αλλά αποκλειστικά στην ισχύ και στην επιβολή της. Η εισβολή στη Βόρεια Συρία είναι μια κατάφωρη καταπάτηση της Συνθήκης της Λωζάνης που καθορίζει τα σύνορα της Τουρκίας.

Οποίος καταπατά τόσο βάναυσα τα νότια σύνορα του, τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε ή να ελπίζουμε, ότι θα σεβαστεί τα δυτικά θαλάσσια και χερσαία σύνορα του με την Ελλάδα;

3. Οι Τουρκικές ενέργειες είναι πάντα προβλέψιμες. Ακολουθούν και σέβονται τις διαδικασίες και τον βασικό και αρχικό σχεδιασμό.

Η Άγκυρα εκτελεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και εμμένει στον αρχικό σκοπό και στους αρχικούς στόχους χωρίς να παρεκκλίνει από αυτούς, ανεξαρτήτως αντιδράσεων.

Δεν επιδιώκονται και δεν ενθαρρύνονται εκπλήξεις ή αυτοσχεδιασμοί. Η πρόθεση δημιουργίας ζώνης ασφαλείας για τους πρόσφυγες στη Βόρειο Συρία ανακοινώθηκε στους Αμερικανούς από την Τουρκία ήδη από το 2014. Παρά τις αντιδράσεις των Αμερικανών και της διεθνούς κοινότητος υλοποιείται το 2019.

Όλες οι πρόσφατες ενέργειες εντάσσονται στο πλαίσιο υλοποίησης του Εθνικού Όρκου του 1920 που πρόσφατα «ανανέωσε» η τουρκική ηγεσία. Αφορούσε στην επανάκτηση των εδαφών της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

4. Η Τουρκία στις σχέσεις της στην εσωτερική πολιτική σκηνή αλλά και στο διεθνή χώρο δεν είναι φιλική, ούτε διαλεκτική, συμφιλιωτική ή συναινετική. Είναι μόνιμα και αποκλειστικά συγκρουσιακή προς όλους όσους έχουν αντίθετη γνώμη ή αντίθετα συμφέροντα. Εφόσον είσαι αντίπαλος δεν επιθυμεί να σου δώσει το χέρι και να έρθετε σε συνεννόηση. Επιθυμεί να σε ρίξει από το βράχο για να τελειώσει η αντιπαράθεση μαζί σου.

Σε καμία περίπτωση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Τουρκία παρόλη την προσπάθεια της να φανεί ως τέτοια, δεν είναι και ενδεχομένως να μην μπορεί ποτέ να γίνει, μια δυτικού τύπου χώρα. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι δεν πέρασε από το αμόνι του ανθρωπισμού, της χριστιανικής ηθικής, της δημοκρατίας και των προβλέψεων του κράτους δικαίου και της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που σφυρηλάτησαν τις δυτικές δημοκρατίες.

Παρόλη τη δυτικόστροφη πορεία της όσο επικρατούσαν τα κεμαλικά ριζοσπαστικά ιδεώδη η Τουρκία είναι διαφορετική. Δεν ενδιαφέρεται -παρά τα όσα λέει - για λύσεις αμοιβαίου κέρδους (win - win). Επιδιώκει και αναγνωρίζει μόνο λύσεις μηδενικού αθροίσματος (zero sum) όπου αυτή θα είναι ο αποκλειστικός νικητής. Δεν συνδιαλέγεται παρά μόνο με τους όρους της. Προσπαθεί πάντα να περιορίζει τον αντίπαλο της, αφήνοντας του δυο μόνο βασικές επιλογές: συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ή κρίση και ενδεχομένως πόλεμο με τις πολυπληθείς και ισχυρές ένοπλες δυνάμεις της.

5. Ο Ερντογάν επιδιώκει κάποιες μεγάλες επιτυχίες, κατά κύριο λόγο εδαφικές, αλλά και οικονομικές/επενδυτικές, οι οποίες κατά τον εορτασμό των 100 ετών της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2023, θα του προσδώσουν το ανάλογο κύρος αλλά και το προσωπικό «αφήγημα» που θα του εξασφαλίσει τη θέση του νέου Εθνάρχη – Πατέρα των Τούρκων σε διαδοχή και αντικατάσταση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις ή τα έργα υποδομής δεν επαρκούν. Απαιτείται απόκτηση εδάφους. Οι εδαφικές φιλοδοξίες του δεν είναι καινούργιες.

Ξαναήρθαν στο προσκήνιο με την αναβίωση του Εθνικού Όρκου. Το θέμα των υδρογονανθράκων, χωρίς να υποτιμάται η επενδυτική του αξία, είναι απλά η πρόφαση που βρήκε και εκμεταλλεύεται προκειμένου να διεκδικήσει παλαιά οθωμανικά εδάφη, δικαιώματα, αναβαθμισμένο ρόλο και χώρο ελιγμών και κυριαρχίας. Η ανάδυση της Τουρκίας σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη στις μέρες μας, ξεκίνησε από τον Τουργκούτ Οζάλ και συνεχίζεται από τον Ερντογάν.

6. Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, η τουρκική κοινωνία είναι «εκπαιδευμένη» στον εθνικιστικό αναθεωρητισμό και τις μαξιμαλιστικές εθνικιστικές επιδιώξεις. Αυτό συνεπάγεται μια συνεχή ψυχολογική εξοικείωση με το ενδεχόμενο σύρραξης με τα γειτονικά κράτη. Αυτό εξυπηρετεί η κατά καιρούς αναβίωση των απαιτήσεων για τα ελληνικά νησιά. Παράλληλα εξ αιτίας του κουρδικού ανταρτοπόλεμου, η τουρκική κοινωνία έχει εξοικειωθεί και έχει συνηθίσει στις ανθρώπινες απώλειες των στρατιωτικών της κατά τη διεξαγωγή διαφόρων επιχειρήσεων.

Καταλαβαίνει επίσης ότι θα υπάρξουν απώλειες μεταξύ των αμάχων – φίλιων και εχθρών, και είναι παντελώς αδιάφορη για τυχόν ωμότητες και εγκλήματα που θα διαπράξουν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις ή οι σύμμαχοι τους κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων. Οι τουρκικές επιχειρήσεις και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν πάντα την πλήρη υποστήριξη και αγάπη του τουρκικού λαού.

7. Οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν συσσωρεύσει μεγάλη ατομική αλλά και συλλογική τακτική και επιχειρησιακή εμπειρία και γνώση από την εκτέλεση πραγματικών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά των Κούρδων. Τα στελέχη τους έχουν εξοικειωθεί πλήρως με τη διοίκηση τον έλεγχο και την εκτέλεση πολεμικών επιχειρήσεων αλλά και με τις απώλειες προσωπικού και τις συναισθηματικές δυσχέρειες και τα ψυχολογικά τραύματα που αυτές συνεπάγονται. Έχουν ζήσει σε πραγματικές πολεμικές συνθήκες.

Η εκπαίδευση και η εμπειρία αυτή αντισταθμίζει κατά τη γνώμη μου σε πολύ μεγάλο βαθμό διάφορους πραγματικούς ή φανταστικούς πολλαπλασιαστές ισχύος ή σημεία υπεροχής που θεωρείται ότι έχουν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, ως άλλοθι και αντιστάθμισμα υφισταμένων ελλείψεων σε οργάνωση επάνδρωση και εξοπλισμό.

Όσο για το σχόλιο που ακούγεται όλο και συχνότερα , ακόμη και στα ΜΜΕ, δηλαδή, για το πώς εμείς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη Τουρκία, αν παραστεί ανάγκη, με τις πολλαπλάσιες στρατιωτικές της δυνατότητες, τις εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες της και τα χιλιάδες άρματα και πυροβόλα, με δεδομένο ότι είμαστε μια πολύ μικρότερη χώρα με οικονομία σε κρίση και με πολύ μικρότερες στρατιωτικές δυνατότητες και υποπολλαπλάσιο πληθυσμό και ένοπλες δυνάμεις, θα ήθελα να πω το εξής:

Την απειλή και τον αντίπαλο δεν τους επιλέγεις, απλά τους αναγνωρίζεις, τους αξιολογείς και σχεδιάζεις ψύχραιμα πως θα τους αντιμετωπίσεις. Αυτός μας έτυχε, αυτόν θα αντιμετωπίσουμε. Η παγκόσμια εμπειρία αλλά και η ιστορική διαδρομή του ελληνισμού δείχνει ότι δεν υπάρχουν απειλές που δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν. Αρκεί να είμαστε ψύχραιμοι, ενωμένοι και αποφασισμένοι να νικήσουμε.

Ο επίτιμος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας υπογραμμίζει επίσης και τις ευθύνες που όπως αναφέρει είχε η προηγούμενη κυβέρνηση για την διαχείριση του συγκεκριμένου ζητήματος το οποίο εξέθεσε τη χώρα. Αναλυτικά στην ανάρτησή του επισημαίνει:

«Είναι απίστευτοι οι ισχυρισμοί του ΣΥΡΙΖΑ!!Από την άνοιξη του 2015 γνωρίζει η τότε κυβέρνηση από πληροφορίες συμμάχων, το γεωπολιτικό παιγνίδι της Τουρκίας με τους πρόσφυγες για να πιεσθεί η ΕΕ κ οι ΗΠΑ να της επιτρέψουν να δημιουργήσει μια «Ζώνη Ασφαλείας» μέσα στο Συριακό έδαφος.

Οι εμμονές της κυβέρνησης, την εμπόδισαν να λάβει ουσιαστικά μέτρα για να προστατεύσει τη χώρα μας και την ΕΕ.

Άργησαν να λάβουν τα οποία «μέτρα»,άφησαν την Ελλάδα να εξευτελιστεί σαν κράτος, και τις Ένοπλες Δυνάμεις να διασυρθούν οτι «δήθεν» αδυνατούσαν να φυλάξουν τα σύνορα της χώρας (και θα ερχόντουσαν ευρωπαϊκά στρατεύματα να μας βοηθήσουν και να μας διδάξουν πως φυλάσσεται η χώρα) μετά άρχισαν να λαμβάνουν διστακτικά (ημί)μέτρα, που έβλαψαν τη χώρα. Δεν κατόρθωσαν να αξιοποιήσουν τα 1,6 δις € της ΕΕ Και διασυρθήκαμε διεθνώς με τη Μόρια.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι απόλυτα υπεύθυνη για τον άθλιο χειρισμό του θέματος και τα προβλήματα που έχει η χώρα εξ αιτίας της ανικανότητος της».

Τονίζοντας ότι «προσωπικά δεν θέλω να το πιστέψω», ανέφερε ότι «οι κύριοι πολιτικοί προϊστάμενοι των ΕΔ, κύριοι Υπουργοί Αποστολάκης και Ρήγας, ας μην μπουν στον πειρασμό (ή ας μην υιοθετήσουν εισηγήσεις) και αρχίσουν να μοιράζουν στρατόπεδα σε δήμους, κοινότητες και οργανισμούς, να μεταθέτουν φίλους, γνωστούς και φίλους φίλωνκαι να υπογράφουν συμβάσεις νομότυπες μεν αλλά είτε ευνοϊκές για κάποιους ή ουσιαστικά επιβλαβείς για το εθνικό συμφέρον και τα συμφέροντα των ΕΔ, μόνο και μόνο για να προσελκύσουν ψήφους.

Ακόμα και αν πρόκειται για υποθέσεις που απλά δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν. Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να είναι και να φαίνεται τίμια!!».

«Κρατήστε τις ένοπλες δυνάμεις μακρυά από την πολιτική αντιπαράθεση», τονίζει ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ και π. πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ.

Ολόκληρη η ανάρτηση

Ανακοινώθηκε χτες από επίσημα κυβερνητικά χείλη ότι ο κ. Πρωθυπουργός αποφάσισε να προτείνει στον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας να διεξαχθούν οι εθνικές εκλογές στις 7 Ιουλίου. Δεν θα υπάρξει υπηρεσιακή κυβέρνηση, με μόνη υποχρεωτική αλλαγή στο κυβερνητικό σχήμα τους Υπουργούς Εσωτερικών και Προστασίας του Πολίτη. Η παρούσα κυβέρνηση λοιπόν διανύει τις τελευταίες 40 περίπου ημέρες της.

Επειδή όμως κυκλοφορούν περίεργες φήμες στις Ένοπλες Δυνάμεις(ΕΔ) και στα ΜΜΕ, τις οποίες προσωπικά δεν θέλω να το πιστέψω, οι κύριοι πολιτικοί προϊστάμενοι των ΕΔ, κύριοι Υπουργοί Αποστολάκης και Ρήγας, ας μην μπουν στον πειρασμό (ή ας μην υιοθετήσουν εισηγήσεις) και αρχίσουν να μοιράζουν στρατόπεδα σε δήμους, κοινότητες και οργανισμούς, να μεταθέτουν φίλους, γνωστούς και φίλους φίλων και να υπογράφουν συμβάσεις νομότυπες μεν αλλά είτε ευνοϊκές για κάποιους ή ουσιαστικά επιβλαβείς για το εθνικό συμφέρον και τα συμφέροντα των ΕΔ, μόνο και μόνο για να προσελκύσουν ψήφους.

Ακόμα και αν πρόκειται για υποθέσεις που απλά δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν. Η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να είναι και να φαίνεται τίμια!

ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ!! Ας παρακολουθήσουμε όλοι (και κυρίως οι Αρχηγοί των ΓΕ) στενά την κατάσταση αυτό το συγκεκριμένο τελευταίο διάστημα γιατί οι ΕΔ ανήκουν στο Έθνος και όχι σε κόμματα και κυβερνήσεις.

Οι ΕΔ έζησαν από το 1974 δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις και ουδέποτε υπήρξαν αντικείμενο σχολιασμού, κριτικής ή αντιπαράθεσης. Όπως ακριβώς περιμένει και απαιτεί ο ελληνικός λαός από τις ΕΔ του.

Συμπερασματικά πιστεύω ότι οι ΕΔ πρέπει με ευθύνη της ηγεσίας τους να παραμείνουν μακρυά από την πολιτική αντιπαράθεση των ημερών. Είναι εθνική επιταγή. Δεν πρέπει να επιτραπεί σε κανέναν να βλάψει τις ΕΔ ή να εκμεταλλευτεί την όποια θέση του για προσωπικά ή κομματικά οφέλη. Έχουν γνώση οι φύλακες;

Ήδη από τον τίτλο, ο στρατηγός επισημαίνει πως «Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους "ενόχους" της Συμφωνίας των Πρεσπών» και στο κείμενό του αναφέρει με επιχειρήματα και παραθέτοντας γεγονότα, την σκέψη του για τους χειρισμούς Τσίπρα, τον ρόλο Κοτζιά και την παρουσία του Πάνου Καμμένου.

Παράλληλα, εκφράζει την αγωνία του για το τι μπορεί να ακολουθήσει στα μέτωπα με την Αλβανία και την Τουρκία, προειδοποιώντας: «Ελπίζουμε να μην του δοθεί η ευκαιρία. Όχι αλλη "μειοδοσία"».

Αναλυτικά το κείμενο του στρατηγού Κωσταράκου:

Ενδεχομένως ανήκω σε αυτούς που ο κ. Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει «ανόητους» γιατι δεν καταλαβαίνουν την αξία της Συμφωνίας των Πρεσπών. Μόνο που κάποιοι «ανόητοι» και «ξεροκέφαλοι» κράτησαν όρθια και ελληνική τη Μακεδονία μας για πολλούς αιώνες. Χρειάστηκαν μόλις τρία χρόνια δικής του διακυβέρνησης με «εξυπνάδα», «εθνική ευελιξία» και ξεχωριστές «διαπραγματευτικές ικανότητες μηδενικού κέρδους» για να την παραδώσουμε χωρις αγώνα στους γείτονες.

Η παρακάτω ανάρτηση εχει σκοπό να του υπενθυμίσει οτι οι εθνικές «μειοδοσίες» εχουν πάντα κόστος. Γι αυτο καί επιμένω οτι δέν πρέπει να ξεχνάμε τους «ενόχους» της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Για το διακύβευμα των ευρωεκλογών της Κυριακής έχουν γραφτεί πολλά. Πέρα όμως και πάνω από όσα γραφτούν ή ειπωθούν το μόνο ξεκάθαρο μήνυμα είναι ότι τόσο οι ευρωεκλογές όσο και η εξωτερική πολιτική επί ΣΥΡΙΖΑ, διεξάγονται και ασκούνται με το βλέμμα στο εσωτερικό και όχι στην Ευρώπη. Και όχι άδικα.

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (τώρα πλέον ΣΥΡΙΖΑ σκέτο) πήρε αποφάσεις που μείωσαν και εξευτέλισαν τη χώρα μας και «ξεπούλησαν» τη Μακεδονία. Οι υπεύθυνοι του δράματος αυτού όμως έχουν και ταυτότητα και ονοματεπώνυμο.

Ο κ. Τσίπρας επικεφαλής της «θλιβερής» και επιζήμιας για την χώρα ομάδας του, συνεχίζει να προσπαθεί να ξεγελάσει τους Έλληνες λέγοντας, κατά τη γνώμη μου, τραγικές ανακρίβειες.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, ο κ. Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα αποκόμισε από τη Συμφωνία των Πρεσπών πολιτικά οφέλη (τα οποία ψάχνουμε να τα ανακαλύψουμε καθόσον δυστυχώς ακόμη συνεχίζουμε να είμαστε κομπάρσοι και απόντες στα τεκταινόμενα στα Δυτικά Βαλκάνια) ή οικονομικά οφέλη (επενδύσεις στα Σκόπια - ενώ εμείς θέλουμε επενδύσεις στην Ελλάδα - όπου από χρόνια είμαστε οικονομικά ισχυροί και η συμφωνία δεν βελτιώνει τη θέση μας).

Παραμύθια για μικρά παιδιά ή τους επίτηδες ανημέρωτους οπαδούς του. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι, η Ελλάδα από τη Συμφωνία των Πρεσπών δεν κέρδισε απολύτως τίποτα.Νικήθηκε χωρίς να δώσει μάχη σε έναν αγώνα που δεν την πίεσε κανένας να μετάσχει. Μια εθνική «μειοδοσία» με σκοπό τη βελτίωση της προσωπικής διεθνούς πολιτικής δυναμικής του κ. Τσίπρα. Εμείς σαν Έλληνες ντρεπόμαστε για την ήττα στην οποία μας οδήγησε. Αυτός;

Ο κ. Κοτζιάς ως Υπουργός Εξωτερικών ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της τραγωδίας. Ευτυχώς η Ελλάδα γλύτωσε από τις υπηρεσίες του. Ο εμμονικός και διεθνιστικός, κατά τη γνώμη μου, σχεδιασμός του περιελάμβανε, εκτιμώ, παρόμοιες επιζήμιες Συμφωνίες με την Αλβανία και την Τουρκία.

Ευτυχώς δεν πρόλαβε γιατί ο ρόλος του τελείωσε και οι «φίλοι του» τον απέσυραν στην αφάνεια. Θεωρώ όμως, ότι ακόμα και τώρα δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ζημίας και της προσβολής που έκανε στη χώρα υπογράφοντας μια υποτιμητική Συμφωνία από την οποία η Ελλάδα ενώ δεν κέρδισε τίποτα παραχώρησε την ιστορία και την ταυτότητα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.

Έχει όλη την υπόλοιπη ζωή του για να το καταλάβει. Το έργο του συνεχίζει ο κ. Κατρούγκαλος προσπαθώντας να παίξει τον ίδιο ρόλο. Σημάδια των καιρών. Το Αιγαίο και τα νησιά μας που διαπραγματεύθηκε με απίστευτη επιτυχία ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τώρα επιμένει να τα διαπραγματευτεί ο κ.Κατρούγκαλος. Ελπίζουμε να μην του δοθεί η ευκαιρία. Όχι αλλη «μειοδοσία».

Ο κ. Καμμένος που διεκήρυσσε σε όλους τους τόνους και προς όλες τις κατευθύνσεις ότι δεν θα «προδώσει» τη Μακεδονία, με την ανοχή του στην υπογραφή της Συμφωνίας, της έδωσε τη χαριστική βολή. Είναι αλήθεια ότι την καταψήφισε στη Βουλή.

Όταν όμως μπορούσε να την σταματήσει δεν το έκανε γιατί δεν ήθελε να αποχωριστεί την «ονειρεμένη» για αυτόν καρέκλα του Υπουργού Άμυνας. Ήταν ο μόνος που μπορούσε να αναχαιτίσει την προσπάθεια των κ. Τσίπρα και Κοτζιά και δεν το έκανε.

Έχασε την ευκαιρία να γίνει ο σωτήρας και ο πραγματικός «προστάτης» της Μακεδονίας, όπως άλλωστε ήταν ο ρόλος του ως ΥΕΘΑ. Είχε όμως τον προσωπικό του σχεδιασμό για να αποφύγει τα δύσκολα, αλλά από ότι αποδείχθηκε λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο τον κ. Τσίπρα, ο οποίος όχι μόνο τον ξεγέλασε, τον διέσυρε και του διέλυσε την Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Δεν είναι μόνο συνυπεύθυνος, είναι δυστυχώς, για αυτόν και ηττημένος. Δεν αποκόμισε τίποτα από τη θητεία του στο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν πάντα μια κουλτούρα και μια νοοτροπία νίκης. Εκπαιδεύονται για να τιμούν τα ιερά και τα όσια της Πατρίδας και να νικούν τους αντιπάλους της χώρας μας όταν και εφόσον κληθούν να το πράξουν.

Ο κ. Καμμένος είναι δυστυχώς για τον ίδιο και για τη χώρα ένας νικημένος «ηγέτης». Τις τελευταίες ημέρες ξανασήκωσε το φλάμπουρο του «αδιάλλακτου» πατριωτισμού. Πολυ αργά. Ειχε την ευκαιρία του και την έχασε. Νικήθηκε. Η πατρίδα δεν χρειάζεται αλλες ήττες.

Για τις εκλογές της Κυριακής ο κ.Τσίπρας (χωρίς τους κ.Κοτζιά και Καμμένο πλέον) προσπαθεί να θολώσει την κρίση και να μειώσει την οργή των Ελλήνων με μικροεπιδόματα, αμφίβολα οικονομικά μέτρα και όπως πάντα με απίστευτες (και συνήθως ψεύτικες) υποσχέσεις.

Είναι μια ευκαιρία όλοι εμείς οι Έλληνες να του δείξουμε ότι δεν ξεχνάμε τους υπαίτιους της εθνικής ταπείνωσης που προσυπέγραψε στις Πρέσπες και να του αποδείξουμε ότι, αντίθετα με ότι πιστεύουν ο ίδιος και οι συνεργάτες του, η εθνική μας συνείδηση δεν εξαγοράζεται με ψεύτικες υποσχέσεις, παραμύθια για αφελείς και μερικές εκατοντάδες ευρώ.

‘Για μια Ελλαδα υπερήφανη και ισχυρή’

Στρατηγός Μιχαήλ Δημητρίου Κωσταράκος
Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ

‘We deserve a stronger Europe’

General (ret) Mikhail Kostarakos
Former Chief HNDGS
Former Chairman EUMC

«Το θέατρο του παραλόγου ανθεί στην Ελλάδα. Δυστυχώς στηριγμένο σε απάτες, ψέμματα και ανακρίβειες», γράφει ο κ. Κωσταράκος και διερωτάται, «για ποιές συντάξεις μιλάει ο κ. Τσίπρας όταν οι εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι κάνουν χρόνια να πάρουν τη σύνταξη τους, ενώ οι συνταξιοδοτικές αιτήσεις κάνουν πολλούς μήνες ή και χρόνο για να καταχωρηθούν. Ο κ. Τσίπρας δεν διερωτάται πώς ζουν αυτοι οι άνθρωποι. Και ασφαλώς δεν τον νοιάζει».

Ο Μιχάλης Κωσταράκος σημειώνει ότι «είναι εύκολο να παρουσιάζεις πλεονάσματα μη πληρώνοντας συντάξεις και χρέη του δημοσίου. Ενδιάμεσα όπως λεει ο κ. Τσακαλώτος κάποιοι θα πεθάνουν. Θα ήταν ευκολότερο να λύσει το πρόβλημα της έγκαιρης χορήγησης των συντάξεων από το να ταλαιπωρεί εκ προθέσεως εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Ο «αντιστροφος Ρομπέν των Δασών» κυβερνάει την Ελλάδα με μια κυβέρνηση με «αριστερό πρόσημο».Παίρνουμε τα λεφτά από τον κόσμο και παρουσιάζουμε πλεονάσματα στην ΕΕ και στο Δ.Ν.Τ. μοιράζοντας εκ των υστέρων ''αντίδωρα''».

«Ο κ.Πρωθυπουργός συνεχίζει να μας θεωρεί όλους αφελείς, αμαθείς και ανόητους», καταλήγει ο Μιχάλης Κωσταράκος.

Με άρθρο του ο κ. Κωσταράκος τονίζει ότι ο υπουργός λέει αστειότητες στη Βουλή ενώ υπογραμμίζει ότι θα χρειαστούν πολλά για να αναδιοργανωθούν οι ΕΔ.

Αναλυτικά το άρθρο:

Ο ΥΕΘΑ Αποστολάκης απήντησε πρόσφατα σε δύο ερωτήσεις Κοινοβουλευτικού Ελέγχου για την κατάργηση του Διακλαδικού Διακριτικού Αεράμυνας. Η απάντηση θα μπορούσε να είναι απλά αστεία, εάν δεν ήταν τραγική και ανάξια των Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ).

Το αστείο ξεκινά ήδη από την εισαγωγική στην απάντηση φράση: «Σε απάντηση της σχετικής Ερώτησης (…) σας γνωρίζω, σύμφωνα με τα στοιχεία τα οποία τέθηκαν υπόψη μου (…). Διακλαδική Επιτροπή αποφάσισε (…)».

Ως ο ίδιος να μην γνώριζε ή να ήταν αμέτοχος στις αποφάσεις που λήφθηκαν από το ΓΕΕΘΑ επί της αρχηγίας του.

Ήδη από την εισαγωγή της, η απάντηση στον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο έδωσε το στίγμα της σοβαρότητάς της, ή καλύτερα, της απουσίας αυτής, και της διάθεσης απαξίωσής της διαδικασίας.

Θα πρέπει κάποιος να εξηγήσει στον κ. Αποστολάκη, ότι δεν μπορεί να λέει αστειότητες όταν απαντάει στη Βουλή των Ελλήνων. Δεν απευθύνεται σε ένα πρόσωπο, τον ερωτώντα, τον οποίον ενδεχομένως σε προσωπικό επίπεδο να μην τον σέβεται.

Απαντάει σε έναν θεσμό, απαντάει στο σύνολο του ελληνικού λαού και οφείλει να απαντάει με σεμνότητα και ταπεινότητα. Και εάν νομίζει ότι το ζήτημα ήταν ασήμαντο κι ως εκ τούτου η ζημιά την οποία προκάλεσε είναι αμελητέα, τον πληροφορώ ότι κάνει, για πολλοστή φορά, λάθος.

Το θέμα των διακριτικών που κατάργησε εκ πρώτης όψεως φαίνεται «εσωτερικό», συντεχνιακό και ανάξιο προσοχής. Η ανάλυση του όμως καταδεικνύει ταπεινά κίνητρα και απαράδεκτες πρακτικές ψευδών αναφορών προς το Κοινοβούλιο που δυναμιτίζουν την αξιοπιστία μας.

Το διακριτικό αυτό καταργήθηκε σε μια ανώφελη επίδειξη ισχύος με «πολιτικά» κίνητρα που σκοπό έχει την απαξίωση και την πτώση του ηθικού των χιλιάδων στελεχών του Συστήματος Αεροπορικού Ελεγχου (ενδεχομένως άγνωστος όρος για τον Υπουργό).

Ενδεχομένως το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν συνάδει με σεβαστές και υπερήφανες Ενοπλες Δυνάμεις. Δυστυχώς η προσωπική του εμπάθεια για όσους δεν ανήκουν στο κύκλο του ή ενδεχομένως άνωθεν πολιτική κατεύθυνση τον οδηγούν στο να κάνει αθλιότητες και προσβλητικές «πολιτικές» ενέργειες σε βάρος των στελεχών του Στρατού και της Αεροπορίας αλλά και σε βάρος της διακλαδικότητας (άλλη μία άγνωστη λέξη) των ΕΔ που δυστυχώς τόσο πολέμησε και πολεμάει.

Όσο δε για την απόφασή του να καταργήσει το εθνόσημο από τις στολές (μια ακόμα δυσάρεστη και απρεπής πολιτική πράξη) φαίνεται ότι δικαιολογείται από το ότι και αυτός αλλά και οι «φίλοι» του που προσπάθησαν να τον δικαιολογήσουν στα ΜΜΕ, ενδεχομένως δεν γνωρίζουν ότι αυτό που κατάργησαν δεν είναι ένα «όμορφο» διακριτικό αλλά το επίσημο εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Σπάνιο αυτό για Αξιωματικό, αλλά ενίοτε συμβαίνει.

Είναι θέμα μόρφωσης και στρατιωτικής παιδείας που φαίνεται ότι εδώ απουσιάζουν. Αυτό το τελευταίο προκύπτει αβίαστα ως συμπέρασμα και από την ευκολία με την οποία στήριξε και στηρίζει τη Συμφωνία των Πρεσπών και από τον ενθουσιασμό με τον οποίον υποδέχτηκε την κύρωσή της.

Φαίνεται όμως ότι δεν είναι η πρώτη φορά. Σε άλλη απάντηση του κ. Αποστολάκη, σε ερώτημα Κοινοβουλευτικού Ελέγχου αναφορικά με την αναβολή εκδήλωσης με τον τίτλο « Μακεδονία μία και ελληνική», η οποία είχε προγραμματιστεί στο Πολεμικό Μουσείο την 29 Ιανουαρίου 2019 από τις Ενώσεις Αποστράτων Αξιωματικών, ο Υπουργός επιρρίπτει την ευθύνη της αναβολής της εκδήλωσης στην Ενωση Αποστράτων Αξκων Στρατου(ΕΑΑΣ), η οποία φέρεται να το αιτήθηκε.

Δυστυχώς για εκείνον, η ΕΑΑΣ τον διέψευσε με επίσημη ανακοίνωσή της. Εάν όντως ο ΥΕΘΑ εψεύσθη προσπαθώντας να αποσείσει τις ευθύνες του, βρισκόμαστε δυστυχώς αντιμέτωποι με αδιανόητες μέχρι πρόσφατα πρακτικές για τις ΕΔ, οι οποίες αντικατοπτρίζουν πρωτοφανή έλλειψη στρατιωτικού ήθους. Και πάλι, το ΥΠΕΘΑ δεν μπορεί να λέει ψέμματα στη Βουλή των Ελλήνων με υπογραφή του ΥΕΘΑ για κανένα λόγο.

Σε οποιαδήποτε δυτική χωρά θα είχαν διαταχθεί ανακρίσεις, όχι για την ακύρωση της εκδήλωσης αλλά για την ψεύδη ή όχι αναφορά της εκτελεστικής προς τη νομοθετική εξουσία. Αντίστοιχα βέβαια, αν αποδειχθεί ότι η Ένωση Αποστράτων ψεύδεται θα πρέπει να ζητηθεί άμεσα η παραίτηση των υπευθύνων. Εάν αυτές οι απαράδεκτες πρακτικές δεν αναστραφούν άμεσα και δραστικά, οι συνέπειες θα είναι τραγικές.

Ριζική οργάνωση

Τελικά, μετά τα τραγικά τέσσερα χρόνια υπουργίας Καμμένου και αρχηγίας Αποστολάκη και τώρα υπουργίας Αποστολάκη, εκείνος ο οποίος στη συνέχεια θα αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα χρειαστεί να επιβάλλει από την πρώτη στιγμή ριζική οργανωτική και «ηθική» ανασυγκρότηση.

Όλοι οι εμπλεκόμενοι θα πρέπει να μάθουν ξανά να μην λένε ψέματα, να μη κοροϊδεύουν τους θεσμούς της Ελληνικής Πολιτείας, να μη κάνουν θεατρινισμούς και γελοιότητες, να μην διακινδυνεύουν την εθνική πολιτική, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα για ιδιοτελείς σκοπούς, να μην εμπλέκονται σε πολιτικές δραστηριότητες, να μην βάζουν σε ζωτικές θέσεις διοικήσεως ανάξιους συγγενείς τους, και να μην κάνουν κακό στους συναδέλφους τους.

Θα πρέπει να ξαναθυμηθούν τον όρκο, τις στρατιωτικές αρετές και το στρατιωτικό «ήθος», όπως αυτά περιγράφονται στους Στρατιωτικούς Κανονισμούς και Νόμους. Την οφείλουμε αυτή την «ολική επαναφορά» τόσο στον ελληνικό λαό που στηρίζει τις ΕΔ μας όσο και στα πραγματικά μάχιμα και πανάξια στελέχη των ΕΔ που αγρυπνούν σε στεριά, θάλασσα και αέρα για να παραμένουμε ελεύθεροι και να μένει η Ελλάδα μας ακέραια και αλώβητη.

Κύριε Τσίπρα, με τις επιλογές σας στην κυβέρνησή σας βλάψατε και την Εθνική Άμυνα. Δεν ήταν δικαίωμά σας, ούτε του κ. Καμμένου, ούτε του κ. Αποστολάκη. Η Εθνική Άμυνα είναι η Ελλάδα η ίδια. Είναι η επιβίωσή της.

Είναι η επιβίωση αυτού που οι Έλληνες αποκαλούν Πατρίδα. Εκείνοι οι οποίοι σύντομα θα σας διαδεχθούν θα έχουν βαρύ και δύσκολο έργο. Είμαι όμως αισιόδοξος ότι θα τα καταφέρουν και θα ξαναφέρουν την Εθνική μας Άμυνα στο επίπεδο που απαιτείται, όπως επιβάλλουν οι δύσκολοι καιροί που διανύουμε !! Διότι κατά τη ρήση του Χαριλάου Τρικουπη «Η Ελλάς θέλει να ζήσει, και θα ζήσει».

Ο πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπενθυμίζει αρχικά ότι «η μοναδική διμερής ελληνο-τουρκική διαφορά είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδος»σημειώνοντας ότι η λογική της «συνολικής διαπραγμάτευσης» με «πακέτο θεμάτων με την Ελλάδα, όπως το Αιγαίο, ο εναέριος χώρος, τα χωρικά ύδατα, το καθεστώς των νησιών, η Θράκη, οι μουφτήδες, κλπ» είναι πάγιος στόχος της Τουρκίας.

Στη συνέχεια επισημαίνει το γιατί είναι παγίδα η «λογική παζαριού» για τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης υποστηρίζοντας ότι αυτό «δεν αποτελεί ελληνο-τουρκική διαφορά. Είναι ένα διεθνές θέμα καταπάτησης θρησκευτικών ελευθεριών για το οποίο η Τουρκία είναι κατηγορούμενη από ΗΠΑ και ΕΕ».

Ο κ. Κωσταράκος δεν παραλείπει να «καρφώσει» και τον Πάνο Καμμένο στον οποίο αποδίδει την ένταση των τελευταίων ετών στο Αιγαίο «με την παρότρυνση ή με την ανοχή του κ. Τσίπρα, ο οποίος τον άφηνε να παίζει «στρατιωτάκια» προς όφελος, όπως τελικά αποδείχθηκε του ΣΥΡΙΖΑ»

«Δυστυχώς στη φάση αυτή αισθάνομαι ότι για πρώτη φορά μας οι Τούρκοι μας «σέρνουν», εθελοντικά αυτή τη φορά, σε διαπραγματεύσεις. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος και πεπεισμένος ότι οι κινήσεις του κ. Τσίπρα είναι προς την κατεύθυνση της διασφάλισης των εθνικών συμφερόντων. Εύχομαι οι ιθύνοντες, με πρώτο τον κ. Πρωθυπουργό να αντιληφθούν τα όρια και τους κινδύνους του ψηφοθηρικού εγχειρήματός τους» προσθέτει ο κ. Κωσταράκος.

Η ανάρτησή του έχει ως εξής:

Οδικός Χάρτης ή τουρκική παγίδα;…

Θριαμβολόγησαν τις τελευταίες ημέρες τα φιλικά στην κυβέρνηση έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ μαζί με συγκεκριμένους ιστότοπους «αμυντικού», κατά δήλωσή τους, περιεχομένου και με φιλικούς στην κυβέρνηση πρωινούς σχολιαστές, για τον «Οδικό Χάρτη» που ανέλαβαν να συντάξουν οι Υπουργοί Άμυνας Ελλάδας και Τουρκίας ως αποτέλεσμα της επίσκεψης του κ. Τσίπρα στην Τουρκία.

Θεωρώ ότι εάν πρόκειται για έντονη επικοινωνιακή προβολή μιας νεφελώδους προσπάθειας συμφωνίας κάποιων επιπλέον Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης(ΜΟΕ), σε συνδυασμό με τη συνέχιση των αέναων (αισίως ήδη μετράμε 60 γύρους) διερευνητικών συζητήσεων σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων και τεχνοκρατών/στρατιωτικών των Υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, τότε δεν πρόκειται για κάτι το καινούργιο και, υπό προϋποθέσεις, δεν θα μας βλάψει.

Και τονίζω το «υπό προϋποθέσεις» διότι, πρώτον, εξαρτάται από το περιεχόμενο των επιπλέον ΜΟΕ τα οποία θα συμφωνηθούν και δεύτερον, έχει διαπιστωθεί ότι μόνο η δική μας πλευρά αυτοδεσμεύεται στην εφαρμογή τους, ενώ η έτερη τα σέβεται κατά το δοκούν (βλέπε μορατόριουμ διεξαγωγής ασκήσεων κατά τους θερινούς μήνες και των εθνικών/θρησκευτικών εορτών). Εάν όμως πρόκειται για κατάρτιση «οδικού χάρτη» στον οποίο θα συμπεριληφθούν και θα εξεταστούν όλα τα θέματα που κατά καιρούς έχει θέσει η Τουρκία, τότε απλά πέσαμε σε μια καλοστημένη τουρκική παγίδα που θα βλάψει σημαντικά την χώρα μας. Εξηγώ τους λόγους:

1. Κατ αρχάς, ένας «οδικός χάρτης» εξ ορισμού περιγράφει τις ενέργειες ή τα βήματα που θα μας οδηγήσουν σε κάποιο επιθυμητό αποτέλεσμα, συνήθως σε κάποια συμφωνία ή συνθήκη. Θα ήταν χρήσιμο να μας εξηγήσει η Κυβέρνηση και ο ΥΕΘΑ ποιο είναι αυτό το προσδοκώμενο αποτέλεσμα για την Ελλάδα σε αυτήν την περίπτωση. Ελπίζω όχι σε μια νέα Συμφωνία των Πρεσπών!!!

2. Σύμφωνα με την πάγια επίσημη θέση της ελληνικής πλευράς, η μοναδική διμερής ελληνο-τουρκική διαφορά είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδος, μία διαφορά η οποία έρχεται από το παρελθόν και που η φύση της ενδεχομένως να έχει ήδη ξεπεραστεί καθώς πλέον μιλάμε για ΑΟΖ. Όλα τα υπόλοιπα θέματα (Αιγαίο, Κυπριακό, Θράκη, γκριζες ζώνες, καθεστώς νήσων, κλπ) είναι διεθνή θέματα ή μονομερείς, αυθαίρετες και αβάσιμες τουρκικές αξιώσεις και διεκδικήσεις σε βάρος μας, τις οποίες και απορρίπτουμε.

3. Ο πάγιος στόχος της Τουρκίας είναι να δημιουργήσει ένα «πακέτο θεμάτων» (δηλαδή στη πραγματικότητα τουρκικών διεκδικήσεων) με την Ελλάδα, όπως το Αιγαίο, ο εναέριος χώρος, τα χωρικά ύδατα, το καθεστώς των νησιών, η Θράκη, οι μουφτήδες, κλπ τα οποία η Ελλάδα θα κληθεί (ή συρθεί) να συζητήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αυτή η «συνολική διαπραγμάτευση» είναι η μέγιστη επιδίωξη της Τουρκίας. Αυτό επιδιώκει με τις κρίσεις χαμηλής έντασης , αυτό επεδίωκε στα Ίμια το 1996.

Ο εξαναγκασμός της Ελλάδας σε διαπραγματεύσεις εφ’ όλης της ύλης συνιστά την πραγματική κεφαλαιοποίηση των «κρίσεων και εντάσεων» που δημιουργεί ή κλιμακώνει στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο. Η πραγματικά επιδέξια ελληνική διπλωματία έχει κατορθώσει από το 1922 μέχρι τώρα να εμποδίζει με επιτυχία αυτή τη κεφαλαιοποίηση των κρίσεων και τη διαπραγμάτευση των «θεμάτων» (σχεδόν πάντα καθαρά ελληνικών) που θέτουν κάθε φορά οι Τούρκοι.

«Αφελείς» ή «καλόπιστοι» σχολιαστές, δημοσιογράφοι ή «πολιτικοί» αντιδρούν και απαξιώνουν αυτή την σταθερή αποφυγή διαπραγματεύσεων που κατορθώνει η ελληνική εξωτερική πολιτική. Θα πρέπει όλοι να αντιληφθούν ότι εφόσον δεν υπάρχουν ελληνο-τουρκικές διαφορές για διμερή διαπραγμάτευση, τότε αυτό που υπάρχει είναι μόνο τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδος, κι όταν διαπραγματεύεσαι τις διεκδικήσεις των αντιπάλων σου κάτι τελικά θα αποδεχτείς και θα «αφήσεις» στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων». Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με σκοπό την άρνηση, ούτε την «φώτιση» της άλλης πλευράς.

4. Η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης δεν αποτελεί ελληνο-τουρκική διαφορά. Είναι ένα διεθνές θέμα καταπάτησης θρησκευτικών ελευθεριών για το οποίο η Τουρκία είναι κατηγορούμενη από ΗΠΑ και ΕΕ. Με λογική παζαριού μας σπρώχνουν σε μια καλοστημένη παγίδα όπου η Χάλκη συνδέεται με το θέμα των μουφτήδων στη Θράκη, ένα καθαρό ελληνικό εσωτερικό θέμα που αφορά τους Έλληνες μουσουλμάνους. Αυτός ο ελιγμός για τους Τούρκους έχει μόνο κέρδη.

5. Η αποκλιμάκωση της έντασης δεν είναι δύσκολη γιατί η κλιμάκωση και η ένταση με την Τουρκία είναι δημιούργημα του κ. Καμμένου από το 2016 για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους. Ο πρώην ΥΕΘΑ έκανε κάθε προσπάθεια για την δημιουργία έντασης με στολές, τζάκετ, πτήσεις και επιθετικές δηλώσεις και ενέργειες πιστεύοντας ότι αυτό τον ευνοεί δημοσκοπικά.

Αυτό ήταν εμφανές σε όλους και έγινε με την παρότρυνση ή με την ανοχή του κ. Τσίπρα, ο οποίος τον άφηνε να παίζει «στρατιωτάκια» προς όφελος, όπως τελικά αποδείχθηκε του ΣΥΡΙΖΑ. Γρήγορα οι κ.κ. Κοτζιάς και Παυλόπουλος, επίσης με την ανοχή του κ. Τσίπρα, δημιούργησαν μια ένταση που κατά τη γνώμη τους θα βελτίωνε την «πατριωτική» εικόνα τους στα μάτια του λαού μας (η εποχή των δηλώσεων για «κότες» και «Μολών Λαβέ» από το Κολωνάκι), στην οποία όμως οι Τούρκοι προθύμως ανταποκρίθηκαν και πλειοδότησαν, και αυτοί για λόγους εικόνας, αξιοπιστίας και κύρους κυρίως προς το εσωτερικό τους.

Οι οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί και οι δυο Έλληνες όμηροι ήταν απλά επεισόδια της κρίσεως η οποία ξεπέρασε τους Έλληνες πρωταγωνιστές της, που γρήγορα «λούφαξαν» και προσέφυγαν σε δικαστήρια, διεθνείς οργανισμούς και συμμάχους. Η αναχώρηση του κ. Καμμένου από το ΥΠΕΘΑ προσφέρει από μόνη της μια ευκαιρία αποκλιμάκωσης. Οι σχέσεις των δυο Υπουργείων Άμυνας μπορούν να αποκτήσουν την χαμένη αξιοπιστία τους, αν και η στενή συνεργασία Καμμένου-Αποστολάκη τα τρία τελευταία χρόνια έχει βλάψει σημαντικά την αξιοπιστία του νέου ΥΕΘΑ στο εσωτερικό και κυρίως στο εξωτερικό.

Τα λοιπά, περί σχέσεων των δυο Υπουργών, κοινών αμερικανικών καταβολών, γνωριμιών και συνυπηρετήσεων καθώς και γραμμών επικοινωνίας που θα αποκατασταθούν (ενώ πάντα υπήρχαν) είναι χαριτωμένες προσεγγίσεις και ανάλαφρες αναλύσεις καφενειακού επιπέδου, προοριζόμενες για την δημιουργία εντυπώσεων σε αδαείς και για ψηφοθηρική κατανάλωση.

Τέλος δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ελληνικός λαός έχει αποφασίσει να διατηρεί ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, για να υλοποιείται εκτός των άλλων και η αποτροπή των δυνητικών αντιπάλων της χώρας και για να μη μας ρυμουλκούν οι όποιοι «γείτονες» σε διαπραγματεύσεις σε βάρος των εθνικών συμφερόντων μας.

Δυστυχώς στη φάση αυτή αισθάνομαι ότι για πρώτη φορά μας οι Τούρκοι μας «σέρνουν», εθελοντικά αυτή τη φορά, σε διαπραγματεύσεις. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος και πεπεισμένος ότι οι κινήσεις του κ. Τσίπρα είναι προς την κατεύθυνση της διασφάλισης των εθνικών συμφερόντων. Εύχομαι οι ιθύνοντες, με πρώτο τον κ. Πρωθυπουργό να αντιληφθούν τα όρια και τους κινδύνους του ψηφοθηρικού εγχειρήματός τους.

Δεν ξέρω εάν το καταλαβαίνουν και εάν μπορούν να το μετατρέψουν σε πλεονέκτημα για τη χώρα μας. Δεν αντιλαμβάνομαι επίσης την απουσία του Υπουργείου Εξωτερικών με την μακρόχρονη εμπειρία στη διπλωματία από αυτή την «προσέγγιση».

Η Άμυνα και η Διπλωματία αλληλοσυμπληρώνονται, δεν αλληλοαναιρούνται. Ελπίζω ότι οι Υπουργοί Άμυνας δεν θα «συνεργαστούν» σε βάρος τελικά των ελληνικών συμφερόντων, αν και μετά την Συμφωνία των Πρεσπών διατηρώ σοβαρές επιφυλάξεις.

Με αφορμή δύο πρόσφατες αναρτήσεις στον ηλεκτρονικό Τύπο, αναφορικά με τις εφιαλτικές συνθήκες στο κέντρο φιλοξενίας μεταναστών στη Μόρια, αλλά και το γεγονός ότι η ΕΕ έχει διαθέσει μέχρι στιγμής 1,6 δισ. ευρώ στην χώρα μας, ως ενίσχυση για τη μεταναστευτική κρίση, ο πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ διατυπώνει ένα απλό και σαφές ερώτημα: «Που πήγαν τα λεφτά; Χάθηκαν;». Η απάντηση, όπως λέει, πρέπει να δοθεί άμεσα, προτού είναι πολύ αργά.

«Η Χώρα αποτυγχάνει και διασύρεται για μια ακόμα φορά. Πλήθος ρεπορτάζ σε διεθνή ΜΜΕ προβάλουν εικόνες από την ζοφερή κατάσταση στις δομές φιλοξενίας, εντός ή εκτός εισαγωγικών, εικόνες οι οποίες τραυματίζουν την διεθνή εικόνα της Ελλάδας», επισημαίνει στην ανάρτησή του ο Στρατηγός Κωσταράκος.

«Δεν θα πρέπει οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι για την οικονομία και τη μετανάστευση να δώσουν λογαριασμό;» διερωτάται και συμπληρώνει: «Εκτιμώ ότι θα πρέπει να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν και το τελευταίο ευρώ που δαπανήθηκε, πότε δαπανήθηκε, για να καλύψει ποια συγκεκριμένη και αιτιολογημένη ανάγκη, ποιος το πήρε και τι επιτεύχθηκε.

Αυτό σημαίνει ευνομούμενη χώρα. Αυτό σημαίνει κυβέρνηση ευνομούμενης χώρας. Αυτό σημαίνει ευρωπαϊκή χώρα, υπεύθυνη απέναντι τους πολίτες της και τους θεσμούς της.»

Όπως επισημαίνει ο Στρατηγός Κωσταράκος, «η εικόνα των περιφερόμενων εξαθλιωμένων μεταναστών και προσφύγων στους δρόμους της χώρας και η κόλαση στα σημεία υποδοχής και φιλοξενίας δείχνει ότι τα πράγματα δεν έχουν πάει καλά».

Και καταλήγει: «Τα λεφτά ήταν πολλά και η απόδοσή τους, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ελάχιστη... Αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν μπορούν, όπως δεν μπόρεσαν και στο παρελθόν να κάνουν την δουλειά τους, υπάρχει η ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη και οι εισαγγελείς για να αποδώσουν ευθύνες, όπου και εάν υπάρχουν, προς πάσα κατεύθυνση».

Διαβάστε παρακάτω την πλήρη ανάρτηση

«ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΟΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΕΣ ΡΟΕΣ;

Τις τελευταίες μερες υπέπεσαν στην αντίληψη μου δυο αναρτήσεις στον ηλεκτρονικό τύπο:

Η πρώτη ήταν ένα άρθρο το πρώτο αφορούσε την δομή φιλοξενίας στη Μόρια της Λέσβου. Σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στο άρθρο, φαίνεται ότι έχει επιτραπεί από τους υπευθύνους, αυτή η δομή φιλοξενίας να μεταβληθεί σε μια επίγεια κόλαση, τόσο γι’ αυτούς που «φιλοξενούνται» σε αυτό, όσο και για τους κατοίκους του νησιού.

Είμαι σχεδόν σίγουρος, δεν λέω απόλυτα για να μην κατηγορηθώ ως δογματικός, ότι υπάρχουν ανάλογες δομές και σε άλλα σημεία της χώρας που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση αθλιότητας.

Οι καταγγελίες για λειτουργικά προβλήματα στις δομές αλλά και για ατασθαλίες τόσο από τις κυβερνητικές υπηρεσίες που εμπλέκονται στη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών όσο και από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις(ΜΚΟ), που ξεπήδησαν όπως σε όλες τις κρίσεις σαν καλοί Σαμαρείτες, είναι πλέον καθημερινές στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης(ΜΜΕ). Προφανώς, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αλλά ούτε και διαθέτω τη δυνατότητα να ελέγξω την ορθότητα και εγκυρότητα αυτών των καταγγελιών, ωστόσο η ύπαρξή τους αποτελεί μια πραγματικότητα.

Η δεύτερη ανάρτηση ήταν η ανακοίνωση του (Έλληνα) Ευρωπαίου Επιτρόπου Μετανάστευσης κ. Αβραμόπουλου, με την οποία υπενθύμιζε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έχει δώσει στην Ελλάδα 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ από το 2015 για την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής κρίσης. Το ποσό είναι τεράστιο και η κατάσταση για την αντιμετώπιση της οποίας δόθηκαν τα λεφτά συνεχίζει να είναι απολύτως άθλια.

Η ΕΕ, πιστή όπως πάντα στη βασική της προσέγγιση αντιμετώπισης των κρίσεων, προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα με επιταγές, χωρίς να απαιτεί αλλά και ούτε να ασκεί ουσιαστικό έλεγχο για το πώς και ποιοί διαχειρίζονται τα υπόψη κονδύλια. Από τις Βρυξέλλες όλα φαίνονται διαχειρίσιμα. Δίνουμε τα λεφτά για να ησυχάσουμε τη συνείδηση μας και από εκεί και πέρα είναι ευθύνη της τοπικής κυβέρνησης.

Ενδεχομένως, αυτή η αποκεντρωτική προσέγγιση να ικανοποιεί εκείνους οι οποίοι δεν θέλουν ή φοβούνται τον ασφυκτικό έλεγχο των Βρυξελλών, δαιμονοποιώντας την ως «απώλεια κυριαρχίας».

Το τεράστιο αυτό ποσό που δόθηκε όπως και αυτά που θα δοθούν στο μέλλον, έχουν σκοπό να εξευρεθούν τρόποι και να υλοποιηθούν δράσεις για να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα που δημιούργησαν οι μεταναστευτικές αφίξεις στην χώρα μας. Για να είμαι δίκαιος, οφείλω να παραδεχτώ ότι κάποιες προσπάθειες έχουν γίνει. Προφανώς δεν είναι αρκετές και σίγουρα δεν είναι ιδιαίτερα επιτυχημένες.

Η Χώρα αποτυγχάνει και διασύρεται για μια ακόμα φορά. Πλήθος ρεπορτάζ σε διεθνή ΜΜΕ προβάλουν εικόνες από την ζοφερή κατάσταση στις δομές φιλοξενίας, εντός ή εκτός εισαγωγικών, εικόνες οι οποίες τραυματίζουν την διεθνή εικόνα της Ελλάδας.

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι σαφές: Που πήγαν τα λεφτά; Χάθηκαν;

Δεν θα πρέπει οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι για την οικονομία και τη μετανάστευση να δώσουν λογαριασμό; Λογικά, εκτιμώ ότι θα πρέπει να είναι σε θέση να δικαιολογήσουν και το τελευταίο ευρώ που δαπανήθηκε, πότε δαπανήθηκε, για να καλύψει ποια συγκεκριμένη και αιτιολογημένη ανάγκη, ποιος το πήρε και τι επιτεύχθηκε. Αυτό σημαίνει ευνομούμενη χώρα. Αυτό σημαίνει κυβέρνηση ευνομούμενης χώρας. Αυτό σημαίνει ευρωπαϊκή χώρα, υπεύθυνη απέναντι τους πολίτες της και τους θεσμούς της.

Δυστυχώς, έχω την αίσθηση, ότι κανένας σε αυτήν την Χώρα, με μοναδική εξαίρεση ίσως τις Ένοπλες Δυνάμεις(ΕΔ) στο σκέλος που τις αφορά, δεν είναι σε θέση να αποδώσει πλήρη και εμπεριστατωμένο λογαριασμό για τον τρόπο αξιοποίησης των διατιθέμενων κονδυλίων της ΕΕ. Όχι γενικά και κατά προσέγγιση. Λεπτομερής λογιστική απόδοση λογαριασμού μέχρι το τελευταίο ευρώ. Είναι ώρα, αν δεν το έχουν ήδη κάνει, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της κρατικής μηχανής να απαιτήσουν άμεση απόδοση λογαριασμού από όλες τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες του Δημοσίου και όχι σε δυο-τρία χρόνια όπως γίνεται συνήθως. Τώρα. Αν όχι χθες.

Επίσης, θεωρώ αυτονόητο ότι για όποια ποσά διατέθηκαν σε οιαδήποτε ΜΚΟ, θα πρέπει αυτές να είναι σε θέση να αποδώσουν λογαριασμό μέχρι το τελευταίο ευρώ. Φυσικά, ο έλεγχος δεν θα πρέπει να γίνει από κάποιους «φιλικούς» διοικητικούς υπαλλήλους, οι οποίοι θα αρκεστούν στην παροχή κατά προσέγγιση «φιλικών» επεξηγήσεων, αλλά από ορκωτούς λογιστές ορισμένους από το Ελεγκτικό Συνέδριο ή το Υπουργείο Οικονομικών ή το ΣΔΟΕ ή οποιαδήποτε άλλη ανεξάρτητη ελεγκτική υπηρεσία ελληνική ή διεθνή. Σημασία έχει ο έλεγχος να είναι πραγματικός, αυστηρός και εξονυχιστικός ώστε να δοθούν πειστικές απαντήσεις τόσο στον ελληνικό λαό όσο και στη διεθνή κοινότητα για να αποκατασταθεί το κύρος και η αξιοπιστία της χώρας.

Και φυσικά οι λεπτομερείς λογιστικούς ελέγχους θα πρέπει να συνοδευτούν και από πλήρεις ελέγχους σκοπιμότητος. Ήταν αναγκαίο το έξοδο που προτάθηκε; Συνείσφερε στην επίτευξη του τελικά επιδιωκόμενου αποτελέσματος; Χρησίμευσε σε κάτι το κονδύλιο που καταναλώθηκε, εκτός από τον ενδεχόμενο πλουτισμό αυτού που κατέθεσε την ιδέα; Έγινε μετά από έγκριση σκοπιμότητος ή κοροϊδέψαμε (και κοροϊδευτήκαμε) και πάλι;

Υπάρχει σχέδιο ή μήπως κάνει ο καθένας ότι του έρθει στο μυαλό; Η εποχή που οι «επιτήδειοι» έτρωγαν τα αναπτυξιακά κονδύλια που δίνονταν για την πρόοδο της χώρας από την ΕΕ, διδάσκοντας πληροφορική σε ανύπαρκτες νοικοκυρές και ισπανικά σε «αγρότες», έχει περάσει ή συνεχίζεται; Διδαχθήκαμε κάτι από τα αιτία της κρίσης που έχει φέρει την Χώρα στον όλεθρο τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια;

Σοβαρεύτηκαν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της χώρας και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους στην εκτέλεση των καθηκόντων τους ή συνεχίζουν να κλείνουν το μάτι στους πάσης φύσεως «επενδυτές» κοιτώντας άλλου την κρίσιμη στιγμή, πάντα για το «γενικό καλό»;

Ομολογώ ότι δεν έχω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Η εικόνα των περιφερόμενων εξαθλιωμένων μεταναστών και προσφύγων στους δρόμους της χώρας και η κόλαση στα σημεία υποδοχής και φιλοξενίας δείχνει ότι τα πράγματα δεν έχουν πάει καλά. Τα λεφτά ήταν πολλά και η απόδοσή τους, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ελάχιστη.

Αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν μπορούν, όπως δεν μπόρεσαν και στο παρελθόν να κάνουν την δουλειά τους, υπάρχει η ανεξάρτητη ελληνική δικαιοσύνη και οι εισαγγελείς για να αποδώσουν ευθύνες, όπου και εάν υπάρχουν, προς πάσα κατεύθυνση, η δε Βουλή των Ελλήνων οφείλει να συντονίσει το έργο αναζήτησης και επιμερισμού, στην περίπτωση που προκύψουν ευθύνες πολιτικών προσώπων, κυβερνητικών ή μη.

Όσο για την Ευρώπη, αυτή θα πρέπει άμεσα να απαιτήσει απόδοση λογαριασμού για τα κονδύλια που διαθέτει, καταλογίζοντας ευθύνες εάν υπάρξουν. Όχι εκ των υστέρων, επιβάλλοντας μέτρα σε βάρος του συνόλου των πολιτών όπως έγινε στο παρελθόν. Ευθύνες σε αυτούς που τα πήραν και τα διαχειρίστηκαν.

Μέχρι να γίνουν όλα αυτά όμως, το ερώτημα παραμένει:
ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ;
ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ, ΤΩΡΑ!!! ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ!!

ΥΓ 1. Αν είμαι ο μόνος που έχει αυτή την απορία και ο μόνος που απαιτεί απόδοση λογαριασμού από την κυβέρνηση και τους φορείς που διαχειρίστηκαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τη μετανάστευση, τότε φίλοι μου, λυπάμαι που το λέω, δεν μάθαμε τίποτα από τα δεινά που περάσαμε και περνάμε και πρέπει να ετοιμαστούμε για μια καινούργια κρίση με νέα μνημόνια, νέα δυστυχία και την τελική καταστροφή μας.

ΥΓ 2. Το ρεπορτάζ για τη Μόρια ειναι τρομακτικό. Δυνατές εικόνες, γροθιά στο στομάχι και περιγραφές μιας κατάστασης εφιαλτικής. Εάν ο στόχος των διαχειριστών της μεταναστευτικής κρίσης στην Ελλάδα ήταν να επιτύχουν αποτροπή, δημιουργώντας για τους φιλοξενουμενους ένα σημείο άφιξης χειρότερο από το σημείο αναχώρησης, τότε χρήζουν συγχαρητηρίων για τη σύλληψη και επιτυχημένη εφαρμογή ενός πραγματικά σατανικού σχεδίου!!!

Δυστυχως ομως δεν υπολόγισαν σωστά τις συνέπειες σε δεύτερο και τρίτο επίπεδο για τους Έλληνες και τώρα πληρώνουμε ολοι το τίμημα. Που πήγαν ομως τα λεφτά;»