Να θυμηθούμε, επίσης, τι συνέβη όταν οι ίδιοι οι νομοθέτες, έχαναν τα προνόμια τους. Με τη γενναία Συνταγματική αναθεώρηση του 2001 είχε θεσπιστεί το επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών. Και τότε, πήγε να γκρεμιστεί όχι μόνο η πλατεία Συντάγματος και το κέντρο της Αθήνας, αλλά ολόκληρη η χώρα. Βρέθηκαν βουλευτές που, αγνοώντας την επιλογή των πολιτών προς το πρόσωπο τους, παρέδωσαν ασυζητητί την έδρα για να κάνουν ότι έκαναν πριν αποκτήσουν το… πάρεργο! Διότι, πραγματικά έτσι έβλεπαν την εκπροσώπηση του λαού, αφού ενήργησαν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Κάποιοι δε, όταν ήρθη το επίμαχο ασυμβίβαστο επαναδιεκδίκησαν την είσοδό τους στη Βουλή και το παράδοξο είναι ότι την πέτυχαν!

Από το 2001 κι έπειτα έγιναν άλλες δύο αναθεωρήσεις του Συντάγματος και πάρα πολλοί νόμοι άλλαξαν αλλά κανένας από τους έχοντες δικαίωμα εισήγησης, δεν τόλμησε να προχωρήσει στην κατάθεση προτάσεων που θα σηματοδοτούσαν μια νέα μεγάλη αλλαγή: Όριο θητειών των αιρετών τόσο στη Βουλή και στην Αυτοδιοίκηση, όσο και στις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις!

Τώρα, με τη ροή των γεγονότων και βαδίζοντας όχι μόνο σε εθνικές αλλά και σε δημοτικές-περιφερειακές εκλογές, βλέπουμε την ανακύκλωση πάνω-κάτω των ίδιων προσώπων ή και σε κάποιες περιπτώσεις την αντικατάσταση τους στα ψηφοδέλτια από πρόσωπα του στενού συγγενικού τους περιβάλλοντος, συνήθως γιους ή θυγατέρες.

Δεν θα ήταν προτιμότερο να καθιερωθεί όριο τριών π.χ. συνολικά και συνεχόμενων θητειών, με τη συμπλήρωση μόλις δύο σε θέσεις ευθύνης; Δηλαδή, με τα σημερινά δεδομένα να έχει τη δυνατότητα κάποιο πρόσωπο να κάνει τρεις συνεχόμενες θητείες ως βουλευτής ή δημοτικός σύμβουλος ή μέλος της διοίκησης β’ βάθμιας ή γ’ βάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης και δύο ως πρωθυπουργός, υπουργός, υφυπουργός, αντιδήμαρχος, πρόεδρος δημοτικής επιχείρησης ή πρόεδρος των προαναφερθέντων συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Μια τέτοια εξέλιξη, ακόμα και με μεγαλύτερο όριο θητειών (π.χ. σε τεσσάρων και τριών, αντιστοίχως) ή με χρονικό ορίζοντα, δώδεκα, δεκαπέντε, δεκαέξι ή έστω και είκοσι ετών στα προαναφερθέντα αξιώματα, θα τόνωνε και θα ανανέωνε τους θεσμούς, παραμερίζοντας προσωποκεντρικές πολιτικές.

Στην Ελλάδα σήμερα όριο (δύο θητειών) θητειών έχει –και σωστά- μόνο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος, όμως, στο κάτω-κάτω της γραφής έχει περιορισμένα καθήκοντα και δεν ασκεί εξουσία. Όριο είχε μπει και στη θητεία των αιρετών νομαρχών (επί κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, με υπουργό τον Άκη Τσοχατζόπουλο) αλλά ο Προκόπης Παυλόπουλος και η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή το κατήργησαν…

Με αριθμητικό (χρονικό ή μη) όριο θητειών θα σπάσει το κατεστημένο και θα τονωθεί η λειτουργία των αξιωμάτων και των διαδικασιών, πάσης μορφής!

*Ο Λάζαρος Λασκαρίδης είναι δημοσιογράφος, επικεφαλής δημοτικής παράταξης «ΤΩΡΑ Καλλιθέα», αντιδήμαρχος Πολιτισμού και ΚΕΠ

Η παλαιά δημοσιογραφική γλώσσα, αναφερόμενη στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, έλεγε ότι «αυτά τα θέματα δεν πουλάνε» (π.χ. τα εθνικά) ή ότι «εκείνα τα θέλει ο κόσμος» κ.ο.κ.

Γράφει ο Λάζαρος Λασκαρίδης

Όμως, σε μια εποχή που ο αναγνώστης δεν πληρώνει αυτοστιγμεί από την τσέπη του το προϊόν, ότι του σερβίρουν παίρνει! Και για το λόγο αυτό οι ειδησεογραφικές πύλες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι εκείνα τα μέσα ενημέρωσης που του σερβίρουν ότι θέλουν και σε όποια ποσότητα προτιμούν, διαμορφώνοντας -κατ’ αυτόν τον τρόπο-συνειδήσεις!

Να πάρουμε ως παράδειγμα την πρόσφατη μεσουρανούσα υπόθεση της ανωμαλίας-βιασμού- φρίκης-εκμετάλλευσης (όπως και να τη χαρακτηρίσουμε δεν κάνουμε λάθος) του Κολωνού. Δεν είναι δυνατόν να κυριαρχεί καθημερινά και να μπαίνει στο σπίτι μας, στο χώρο δουλειάς μας, στο καφενείο, στην ταβέρνα ή όπου αλλού βρισκόμαστε, με κάθε τρόπο. Δεν μας ενδιαφέρει η παραμικρή λεπτομέρεια της ασέλγειας, μας προκαλεί αποτροπιασμό και σκοτοδίνη.

Δεν είναι, επίσης, δυνατόν να παραμένουν νυχθημερόν κάμερες έξω από το σπίτι του πολλαπλώς βασανισμένου 12χρονου κοριτσιού. Βρίσκονταν εκεί για να ανακαλύψουν τι; Προφανώς, τίποτα! Μόνο και μόνο για να μας μυήσουν στο υποτιθέμενο μυστήριο «της πολιτικής της κλειδαρότρυπας»!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν είναι λίγα τα σίριαλ της φετινής τηλεοπτικής σεζόν με εκτενείς εικόνες και αναφορές σε θέματα παιδοφιλίας και βιασμών. Αν όλα αυτά δεν τραυματίζουν αθώες ψυχές, τι άλλο κάνουν;

Για να ξαναγυρίσουμε όμως, σε ‘κείνη την εποχή που οι εφημερίδες αποτελούσαν τη σχεδόν μοναδική πηγή ενημέρωσης, κι εκεί υπήρχαν τα τρωτά στοιχεία αλλά όχι στο χάλι το σημερινό. Και τότε αλώνιζαν «δράκοι» και «εγκλήματα πάθους» αλλά σε δυο-τρεις μόνο, τις λεγόμενες λαϊκές. Οι υπόλοιπες κρατούσαν τη σοβαρότητα τους, δίνοντας σε αντίστοιχες ειδήσεις το φυσικό τους χώρο, κι όχι «σεντόνια».

Κατά τη γνώμη μας, το μεγάλο κακό ξεκίνησε προ τριαντακοπενταετίας όταν η τότε αδιαμφισβήτητα πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα δημοσίευσε ένα τεμαχισμένο πτώμα νέας γυναίκας στην πρώτη της σελίδα. Πούλησε πολύ περισσότερα φύλλα, είναι η αλήθεια, αλλά μόνο για μια μέρα. Αλλά δεν το είχε ανάγκη! Πόσα να ήταν άραγε τα επιπλέον έσοδά της; Αφού ήταν ο leader της αγοράς και θα παρέμενε σε αυτό το ρόλο, αν δεν ξεπουλιόταν, ένα χρόνο μετά, σε πολιτικά συμφέροντα.

Το ίδιο κακό συνεχίστηκε με την ιδιωτική τηλεόραση, στη δεκαετία του ’90, όταν πέταξε στα τάρταρα την πολιτική και την κοινωνία για να σερβίρει αίμα, σπέρμα και χαζοκουτσομπολιό, στο βωμό του ανταγωνισμού των δελτίων ειδήσεων. Όμως, πλέον η μπόχα έχει φρακάρει. Και χρειαζόμαστε ανάσες. Μας είναι απαραίτητες, σαν τον ζωοδότη ήλιο! Κι ας μην το έχουμε καταλάβει ακόμα, όλοι…

*Ο Λάζαρος Λασκαρίδης είναι δημοσιογράφος, επικεφαλής δημοτικής παράταξης «ΤΩΡΑ Καλλιθέα», αντιδήμαρχος Πολιτισμού και ΚΕΠ

Η παλαιά δημοσιογραφική γλώσσα, αναφερόμενη στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, έλεγε ότι «αυτά τα θέματα δεν πουλάνε» (π.χ. τα εθνικά) ή ότι «εκείνα τα θέλει ο κόσμος» κ.ο.κ.

Το πρωτοσέλιδο, τότε, ήταν αποτέλεσμα πολλαπλών συσκέψεων στα γραφεία των εφημερίδων και αποφασιζόταν λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, πολλές φορές με αντεγκλήσεις μεταξύ των διευθυντικών στελεχών. Πλέον, στον αιώνα του βασιλείου της ηλεκτρονικής ενημέρωσης, τα πάντα είναι διαφορετικά. Καταγράφονται επί τόπου τα views (προβολές) κι αυτά κινούν τη μπαγκέτα της ενημέρωσης!

Όμως, σε μια εποχή που ο αναγνώστης δεν πληρώνει αυτοστιγμεί από την τσέπη του το προϊόν, ότι του σερβίρουν παίρνει! Και για το λόγο αυτό οι ειδησεογραφικές πύλες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί είναι εκείνα τα μέσα ενημέρωσης που του σερβίρουν ότι θέλουν και σε όποια ποσότητα προτιμούν, διαμορφώνοντας -κατ’ αυτόν τον τρόπο-συνειδήσεις!

Να πάρουμε ως παράδειγμα την πρόσφατη μεσουρανούσα υπόθεση της ανωμαλίας-βιασμού- φρίκης-εκμετάλλευσης (όπως και να τη χαρακτηρίσουμε δεν κάνουμε λάθος) του Κολωνού. Δεν είναι δυνατόν να κυριαρχεί καθημερινά και να μπαίνει στο σπίτι μας, στο χώρο δουλειάς μας, στο καφενείο, στην ταβέρνα ή όπου αλλού βρισκόμαστε, με κάθε τρόπο. Δεν μας ενδιαφέρει η παραμικρή λεπτομέρεια της ασέλγειας, μας προκαλεί αποτροπιασμό και σκοτοδίνη. Δεν είναι, επίσης, δυνατόν να παραμένουν νυχθημερόν κάμερες έξω από το σπίτι του πολλαπλώς βασανισμένου 12χρονου κοριτσιού. Βρίσκονταν εκεί για να ανακαλύψουν τι; Προφανώς, τίποτα! Μόνο και μόνο για να μας μυήσουν στο υποτιθέμενο μυστήριο «της πολιτικής της κλειδαρότρυπας»!

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, δεν είναι λίγα τα σίριαλ της φετινής τηλεοπτικής σεζόν με εκτενείς εικόνες και αναφορές σε θέματα παιδοφιλίας και βιασμών. Αν όλα αυτά δεν τραυματίζουν αθώες ψυχές, τι άλλο κάνουν;  Για να ξαναγυρίσουμε όμως, σε ‘κείνη την εποχή που οι εφημερίδες αποτελούσαν τη σχεδόν μοναδική πηγή ενημέρωσης, κι εκεί υπήρχαν τα τρωτά στοιχεία αλλά όχι στο χάλι το σημερινό. Και τότε αλώνιζαν «δράκοι» και «εγκλήματα πάθους» αλλά σε δυο-τρεις μόνο, τις λεγόμενες λαϊκές. Οι υπόλοιπες κρατούσαν τη σοβαρότητα τους, δίνοντας σε αντίστοιχες ειδήσεις το φυσικό τους χώρο, κι όχι «σεντόνια».

Κατά τη γνώμη μας, το μεγάλο κακό ξεκίνησε προ τριαντακοπενταετίας όταν η τότε αδιαμφισβήτητα πρώτη σε κυκλοφορία εφημερίδα δημοσίευσε ένα τεμαχισμένο πτώμα νέας γυναίκας στην πρώτη της σελίδα. Πούλησε πολύ περισσότερα φύλλα, είναι η αλήθεια, αλλά μόνο για μια μέρα. Αλλά δεν το είχε ανάγκη! Πόσα να ήταν άραγε τα επιπλέον έσοδά της; Αφού ήταν ο leader της αγοράς και θα παρέμενε σε αυτό το ρόλο, αν δεν ξεπουλιόταν, ένα χρόνο μετά, σε πολιτικά συμφέροντα.

Το ίδιο κακό συνεχίστηκε με την ιδιωτική τηλεόραση, στη δεκαετία του ’90, όταν πέταξε στα τάρταρα την πολιτική και την κοινωνία για να σερβίρει αίμα, σπέρμα και χαζοκουτσομπολιό, στο βωμό του ανταγωνισμού των δελτίων ειδήσεων. Όμως, πλέον η μπόχα έχει φρακάρει. Και χρειαζόμαστε ανάσες. Μας είναι απαραίτητες, σαν τον ζωοδότη ήλιο! Κι ας μην το έχουμε καταλάβει ακόμα, όλοι…

Σε δεύτερη και πιο προσεκτική, όμως, ήταν σημαδιακές διότι ουσιαστικά πιστοποίησαν το τέλος του παραδοσιακού πολιτικού κόσμου, όπως αυτός εκφραζόταν επί 35 χρόνια από το Λαϊκό Κόμμα από την πλευρά της Δεξιάς και το Κόμμα Φιλελευθέρων από την άλλη. Τα κόμματα αυτά, έλαβαν μέρος και στις επόμενες τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις είτε αυτόνομα, είτε σε συνεργασία με συγγενείς πολιτικές δυνάμεις, αλλά πλέον ήταν καταρρακωμένα κι όχι πρωταγωνιστικά. Και στην πορεία εξαφανίστηκαν από τον πολιτικό χάρτη.

Ήταν οι δύο πολιτικοί φορείς που παραδοσιακά ανταγωνίζονταν για την εξουσία αλλά μετά την απελευθέρωση, και ειδικά στα χρόνια του Εμφυλίου, έφτασαν να συγκυβερνούν, με τον αρχηγό των Λαϊκών, που διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, Κωνσταντίνο Τσαλδάρη να παραχωρεί την πρωθυπουργία στον αντίστοιχο των Φιλελευθέρων, Θεμιστοκλή Σοφούλη. Αλλά κι όταν ο Σοφούλης έφυγε από τη ζωή τα δύο κόμματα συνέχισαν τη συνεργασία τους, με νέο πρωθυπουργό (από τις 30 Ιουνίου 1949) τον εξωκοινοβουλευτικό Αλέξανδρο Διομήδη και αντιπροέδρους της κυβέρνησης τον Τσαλδάρη και τον Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος ήταν πλέον ο αρχηγός του κόμματος που ίδρυσε ο πατέρας του.

Η κυβέρνηση Διομήδη ήταν εκείνη που επί των ημερών της τερματίστηκε στρατιωτικά ο Εμφύλιος, με τις μάχες στο Γράμμο και το Βίτσι, και απέδωσε για το λόγο αυτό την ύψιστη τιμή στον αρχιστράτηγο Αλέξανδρο Παπάγο, ανακηρύσσοντάς τον στρατάρχη. Όμως, ο Παπάγος δεν αρκείτο σε αυτό, επιθυμούσε να πολιτευτεί ως αρχηγός κόμματος.

Στο πλαίσιο αυτό κι ενώ πλησίαζε η λήξη της τετραετίας, αφού η Βουλή είχε προκύψει από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, κάλεσε στο γραφείο του (!), στις 5 Ιανουαρίου 1950, τον υπουργό Στρατιωτικών Παναγιώτη Κανελλόπουλο για να του υποβάλλει την παραίτησή του. Σ’ ένα βαθμό τον εξυπηρετούσε και το κλίμα για δική του επικυριαρχία, κι όχι του Τσαλδάρη, στο χώρο της Δεξιάς ,διότι εκείνες τις μέρες είχε ξεσπάσει ένα κυβερνητικό σκάνδαλο για απ’ ευθείας ανάθεση μεταφοράς πετρελαίου, με απόφαση του υπουργού Μεταφορών και βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Πάνου Χατζηπάνου. Κι ενώ ο τελευταίος, μετά το σάλο που δημιουργήθηκε, έτεινε προς έξοδο από το Υπουργείο, τελικά έπεσε η κυβέρνηση. Κι αυτό διότι ο Βενιζέλος συγκάλεσε την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του, η οποία αποφάσισε την αποχώρηση των Φιλελευθέρων.

Η Βουλή διαλύθηκε και νέος πρωθυπουργός ορίστηκε ο προσφάτως παραιτηθείς από το αξίωμα του προέδρου του Σώματος, Λαϊκός Τζον Θεοτόκης, με εντολή να διενεργήσει εκλογές, στις οποίες ο ίδιος, όπως είχε ανακοινώσει δεν θα έπαιρνε μέρος.

Στις νέες εκλογές, όμως, δεν ήταν μόνο ο Θεοτόκης που δεν πήρε μέρος αλλά και ο Παπάγος, αφού σε αυτή τη λογική κινούνταν, ακόμα τότε, το Παλάτι και στρατιωτικοί κύκλοι της Δεξιάς, οι οποίοι τον απέτρεψαν.

Αντίστοιχες πολιτικές διεργασίες γίνονταν και στο χώρο του Κέντρου. Από τις 3 Δεκεμβρίου 1949, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο θρυλικός «Μαύρος Καβαλάρης» των βαλκανικών πολέμων, ο ηγέτης της Επανάστασης του 1922, ο κινηματίας του 1933 και του 1935 και πρωθυπουργός από τις 3 Ιανουαρίου ως τις 8 Απριλίου 1945, είχε συστήσει, από τις 3 Δεκεμβρίου 1949, το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων, για να εκφράσει την αντίθεσή του προς τον «δεξιόστροφο» Βενιζέλο.

Μετά την παραίτηση Διομήδη, ήλθε σε συμφωνία με τον πρώην πρωθυπουργό Εμμανουήλ Τσουδερό, αρχηγό του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος, και ίδρυσαν την ΕΠΕΚ, την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Την αρχηγία του νέου φορέα ανέλαβε ο Πλαστήρας, ο οποίος παρότι συμμετείχε ενεργά σε όλες τις πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας τριαντακονταετίας, δεν είχε πολιτευτεί ποτέ μέχρι τότε.

Η ΕΠΕΚ επεδίωκε από τη μια να προσεγγίσει την πλειοψηφία του βενιζελογενούς χώρου αλλά να εκφράσει και ΕΑΜογενή τμήματα των πολιτών, κομίζοντας κάτι νέο στην πολιτική ζωή. Κάτι που, όπως έδειξε ο σύντομος βίος της, κατάφερε να επιτύχει!

Από τις κάλπες της 5ης Μαρτίου που άνοιξαν στις 6.54 π.μ. κι έκλεισαν στις 6.20 μ.μ. αναδείχθηκε πρώτο το Λαϊκό Κόμμα με 18,80% κι ακολούθησαν το Κόμμα Φιλελευθέρων με 17,24%, η ΕΠΕΚ με 16,44%, το κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου με 10,67%, η Δημοκρατική Παράταξη (ΕΑΜογενείς, που είχαν τις ψήφους του παράνομου, από το 1947, ΚΚΕ) με 9,70%, η Πολιτική Ανεξάρτητος Παράταξις (με αρχηγούς τους υπουργούς του Μεταξά, Κωνσταντίνο Κοτζιά και Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, που είχαν και την εκλογική βοήθεια του Παπάγου) με 8,15%, το Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας (με κύριο εκπρόσωπο τον Π. Κανελλόπουλο) με 5,27%, το Εθνικό Κόμμα Ελλάδος (του ηγέτη του ΕΔΕΣ Ναπολέοντα Ζέρβα) με 3,65%, η κεντρογενής Παράταξη Αγροτών Εργαζομένων (Αλέξανδρος Μπαλτατζής-Αλέξανδρος Μυλωνάς) με 3,62% και το Νέον Κόμμα (του Σπύρου Μαρκεζίνη, που είχε αποσπάσει πολλούς βουλευτές από το Λαϊκό Κόμμα) με 2,50%.

Από τις εκλογές αυτές, στις οποίες ηττήθηκε η Δεξιά και αναδείχθηκε νικητής το Κέντρο, ανέτειλε (και) η πολιτική λάμψη του Πλαστήρα, ο οποίος έγινε κι άλλες δυο φορές πρωθυπουργός (15 Απριλίου 1950 – 21 Αυγούστου 1950 και 27 Οκτωβρίου 1951 – 11 Οκτωβρίου 1952).

Και θα παρέμενε κι άλλο στο τιμόνι της χώρας, αν δεν σκόνταφτε όχι μόνο στην κακή κατάσταση της υγείας του, αλλά κυρίως στην αμερικανική και ανακτορική υπονόμευση, που πήγαινε αντάμα με τις παλινωδίες του Σοφοκλή Βενιζέλου…