Συμβόλιζε το πέρασμα του Ισραηλιτικού λαού με την καθοδήγηση του Μωυσή από την Αίγυπτο (περί τον 14ο π.Χ. αιώνα), στην γη της Επαγγελίας, την Χαναάν, μέσω της Ερυθράς θάλασσας με το θαύμα του παραμερισμού των υδάτων που σήμαινε και αλληγορικά την μετάβαση από την σκλαβιά στην ελευθερία. Η γιορτή σφραγιζόταν με την παραδοσιακή σφαγή ενός αρνιού με το αίμα του οποίου έβαφαν τους δύο παραστάτες της εξώθυρας των σπιτιών και το κατώφλι της. Με τον ίδιο τρόπο είχαν σημαδέψει την πόρτα του σπιτιού τους στην Αίγυπτο οι Εβραίοι για να την ξεχωρίσουν οι άγγελοι που έσφαζαν με θεία εντολή τα πρωτότοκα βρέφη των τυράννων Αιγυπτίων την ώρα που κοιμόντουσαν. (Έξοδος 12:13). Το αρνί σύμφωνα με τις οδηγίες του Θεού έπρεπε να φαγωθεί αφού ψηθεί ολόκληρο με τα εντόσθια του το κεφάλι και τα πόδια σε φωτιά (όχι βραστό ή ωμό) (Έξοδος 12:9). Έθιμο, που διατηρήθηκε και από τους ορθόδοξους Χριστιανούς μέχρι σήμερα.

Του Λάμπρου Ροϊλού

Όταν έγινε απλό έθιμο:

Όταν η Αναστάσιμη ακολουθία και το τελικό Χριστός Ανέστη έγιναν το σύνθημα για να αρχίσουν να σκάνε οι τρακατρούκες, τα βαρελότα και να ανάβουν τα βεγγαλικά.

Όταν δεν βλέπουμε την ώρα να καταβροχθήσουμε την μεταμεσονύκτια μαγειρίτσα και την ημέρα του Πάσχα το σουβλιστό αρνί με τα κοκορέτσια.

Όταν οι αριστεροί κυβερνώντες, όντες άθεοι και αντιχριστιανοί (τουλάχιστον σύμφωνα με το κομματικό τους καταστατικό), παρευρίσκονται στην θεία λειτουργία του Επιταφίου και της Αναστάσεως με αναμμένα κεράκια, χάριν του εθίμου. Η άλλως τηρώντας την Ελληνική παράδοση, υποκρινόμενοι.

Όταν στις μέρες μας θεωρείται σημαντικότερος ο τρόπος καταβολής των αμοιβών του κλήρου, από την συνταγματική κατοχύρωση της Χριστιανικής Ορθόδοξης θρησκείας σαν της επίσημης θρησκείας του κράτους διαχρονικά. (Λόγω της επιχειρούμενης αναθεώρησης και αλλαγής της σαν «θρησκευτικής ουδετερότητας»).

Όταν η νηστεία της μεγάλης εβδομάδος είναι νηστεία μόνον φαγητού (αν είναι) και όχι νηστεία από πολιτικές διενέξεις, μισαλλοδοξίες, κατηγορίες, συκοφαντίες και μίση. Αντί αγάπης συμφιλίωσης σε σεβασμό των ημερών αυτών της επετείου των παθών του Χριστού.

Όταν το Πάσχα έγινε έθιμο.

ΤΟΤΕ , εκείνο το γλυκύ έαρ του 21ου αιώνα έκλαψε η Παναγία στην Ελλάδα για άλλη μια φορά τον χαμό του γλυκύτατου της τέκνου.

Τότε αισθάνθηκε ο Χριστός σ’ αυτή την χώρα, για δεύτερη φορά τον ίδιο πόνο με αυτόν της λόγχης που τον τρύπησε πάνω στο σταυρό.

Τότε κύλησαν δάκρυα στις παριές του, σαν το υγρό που είχε κυλήσει τότε από τα τρυπημένα του πλευρά.

Τότε επήλθε για αυτόν σε αυτή τη χώρα ο 2ος του θάνατος.

Τότε κατέστη αναγκαία η 2η ανάσταση. Αυτή της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας των Ελλήνων. (Κλήρου και πιστών).

Ακόμα και από αυτούς που μαζεύονται στις εκκλησίες τις ημέρες αυτές, οι περισσότεροι ζητούν στο μυαλό τους αποδείξεις για την Ανάσταση. (Όσοι από αυτούς βέβαια κάθονται να το σκεφτούν και δεν ακολουθούν απλώς ένα ετήσιο έθιμο). Δύσκολα μπορεί να χωρέσει στο μέσο νου των περισσότερων ανθρώπων του 21ου  αιώνα, η ανάσταση κάποιου νεκρού με ανθρώπινο σώμα, που μετά θάνατον ξαναζεί. Αφού δεν έχουν δει με τα μάτια τους και αντιληφθεί με τις αισθήσεις τους, ψυχές να ζουν μετά το θάνατο του σώματός τους.

Οι μεταθανάτιες εμπειρίες και η ψυχή:

Για τους άπιστους Θωμάδες που θέλουν να βάλουν τον δάκτυλο «επί των τύπων των ίλων». Υπάρχουν οι καταγεγραμμένες εμπειρίες ανθρώπων που έφτασαν σε κατάσταση «κλινικού θανάτου» η «στο κατώφλι του θανάτου». Ο Ραίημοντ Μούντυ ένας νεαρός Αμερικανός ψυχίατρος εξέδωσε δύο βιβλία το 1975 («life after life») και 1977 πάνω στο θέμα αυτών των «επιθανάτιων-μεταθανάτιων εμπειριών» που βάσισε στην μελέτη 150 συνεντεύξεων ανθρώπων που έζησαν παρόμοιες εμπειρίες.

Με τα ευρήματα του Δρ. Μούντυ συμφωνούν και άλλες παρόμοιες μελέτες των Δρ. Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ Ρος, Όσις και Χάραλντσον. Τα ευρήματα αυτά συνοψίζει ο πατέρας Σεραφείμ Ρόουζ στο σύγγραμμα του ως εξής: «το πρώτο πράγμα που συμβαίνει σε έναν άνθρωπο που έχει πεθάνει, σύμφωνα με αυτές τις περιγραφές , είναι ότι αφήνει το σώμα του και υπάρχει τελείως χωριστά από αυτό, χωρίς ούτε μια στιγμή να χάνει τη συνείδηση του. Συχνά, μπορεί να παρατηρεί τα πάντα γύρω του, ακόμα και αυτό το ίδιο του το νεκρό σώμα και τις προσπάθειες άλλων ανθρώπων να το επαναφέρουν στη ζωή. Αισθάνεται μια ανώδυνη ζεστασιά και γαλήνη, σαν να «πλέει» ή να «αιωρείται», είναι τελείως ανίκανος να επιδράσει στο περιβάλλον του με την ομιλία ή την αφή και έτσι συχνά νιώθει μια έντονη «μοναξιά».· Οι λειτουργίες της σκέψης του συνήθως γίνονται πολύ πιο γρήγορες από ό,τι ήταν μέσα στο σώμα.»

Η Δρ Κιούμπλερ-Ρος αναφέρει την αξιοσημείωτη περίπτωση μιας τυφλής γυναίκας η οποία «είδε» και αργότερα περιέγραψε με ακρίβεια τα πάντα μέσα στο δωμάτιο όπου «πέθανε», παρότι όταν επανήλθε στη ζωή ήταν και πάλι τυφλή,

Αυτές δείχνουν ότι υπάρχει μια άγνωστη άϋλη υπόσταση του ανθρώπινου σώματος που χωρίζεται μετά τον θάνατο από αυτό. Γιατί δεν είναι δυνατόν το σώμα που κείτεται ημιθανές/αναίσθητο να παρακολουθεί από ψηλά τον εαυτό του και τους γύρω από αυτόν. Αν αυτή η άϋλη υπόσταση δεν επιστρέψει στο σώμα, δεν διατηρείται αυθύπαρκτη μετά το θάνατο; Δεν είναι αυτή ψυχή που αποδεικνύει τη μετά θάνατο ζωή; Εκεί όπου (κατά τις γραφές) δεν υπάρχει φθορά, άρα ούτε πόνος, οδυρμός ούτε και θάνατος.

Είναι ευνόητο ότι δεν μπορούμε στην κοσμική μας υπόσταση να έχουμε πλήρεις αποδείξεις γι’ αυτό. Αφού αν τις είχαμε, αυτές θα αναιρούσαν και την ανάγκη της κοσμικής μας ύπαρξης.. Αυτή υπάρχει για κάποιο λόγο εξέλιξης, σύμφωνα με το Θείο σχέδιο. Όπως η πεταλούδα είναι αναγκαίο να περάσει από το κουκούλι στον μεταξοσκώλικα, μέχρι το τελικό της στάδιο εξέλιξης της σε πεταλούδα.

Πολλοί από εμάς είναι έτοιμοι να παραδεχθούν το τάδε φάντασμα ή κακό πνεύμα που εμφανίστηκε στο δείνα μέρος, τον τάδε χρόνο. Να δεχθούμε αλλά υπερφυσικά φαινόμενα που δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε με τις ανθρώπινες αισθήσεις μας στον υλικό κόσμο. Αλλά όταν φτάνει στην κρίση των πολλών να παραδεχθούν ή όχι την

Ανάσταση του Κυρίου ή την μετά θάνατον ζωή, να τα απορρίπτουν σαν απάτη.

Επίλογος:

Τα τόσα δισεκατομμύρια πιστών που πίστεψαν διαχρονικά σε αυτά και τα διέδωσαν ανά τους αιώνες, αυτό από μόνο του, δεν σημαίνει κάτι; Αφού όμως τόσα διαφεύγουν από τις γνώσεις της επιστήμης και ο άνθρωπος δεν είναι παντογνώστης, πώς και γιατί τα απορρίπτει;

Γιατί ο άνθρωπος εκτός από μη παντογνώστης είναι και αλαζών. Γιατί επίσης φοβάται την παραπλάνηση και την απογοήτευση. Οπότε καλύτερα να τα απορρίπτει και να μην τα σκέπτεται.

Τι σε κάνει πιο ισχυρό για να αντιμετωπίσεις τις αντιξοότητες της ζωής; Τι σε γεμίζει περισσότερο σαν οντότητα;

Η απόρριψη; Η αμφιβολία; Ή η πίστη;

Η απόρριψη της πίστης αφήνει ένα (ασυνείδητο πολλές φορές) κενό. Η αμφιβολία της πίστης κλονίζει. Η πίστη στην πίστη σε δυναμώνει.

Πέραν των ανωτέρω συλλογισμών και σοφισμάτων, ας αφεθούμε στο συναίσθημα και την ομορφιά των τροπαρίων της μεγάλης Παρασκευής, συμμετέχοντες και υμνόντες.

Με κλειστά μάτια ας νιώσουμε το πνεύμα που αιωρείται σε αυτά. Αυτό που δεν γίνεται για απλό έθιμο, αλλά μιλάει απευθείας στην καρδιά μας. Εκεί θα μπορέσουμε να νιώσουμε την αλήθεια που αφορά όλα τα πιο πάνω.

* Ο Λάμπρος Ροϊλός είναι συντ. δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω, συγγραφέας και ερευνητής

Ο θρησκευτικός προσηλυτισμός: μπορεί να γίνει ηθικά ανεκτός, αν θα αποβλέπει μόνο στη θρησκευτική συνείδηση και στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πολιτών, εφόσον βέβαια δεν επιβάλλεται διά της βίας. Ο πολιτικός όμως προσηλυτισμός μέσω της θρησκείας, είναι ηθικά και νομικά ανεπίτρεπτος.. Νομικά, διότι υποσκάπτει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Γιατί όταν η θρησκεία γίνεται εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας (στα πλαίσια της επέκτασης «του πίστευε και μη έρευνα» ακόμα και στα πολιτικά δρώμενα) οδηγεί στην απολυταρχία. Ηθικά ανεπίτρεπτος, διότι καταρρακώνει και την ίδια τη θρησκεία, η οποία από την φύση της δεν πρέπει να επιδιώκει συμμετοχή στο πολιτικό γίγνεσθαι, παρά μόνο στην τήρηση των χριστιανικών κανόνων και αξιών. Αν τώρα, πολιτικές πράξεις κρίνονται αντιχριστιανικές ή/και ανήθικες, καθήκον της θρησκείας είναι να τις επισημάνει και να τις κατακρίνει, όχι να επέμβει πολιτικά ή/και με βία για να υπερισχύσει..

Ο ευλαβής χριστιανός ορθόδοξος κ. Πούτιν τα αγνοεί όλα αυτά. Ή σε κάθε περίπτωση υποκρίνεται ότι δεν τον αφορούν.

Η θρησκευτική διάσταση του πολέμου: για αυτόν είναι Μεσσιανική. Σηκώνοντας το λάβαρο της ορθοδοξίας στο εσωτερικό του και στο εξωτερικό μέσω των φερέφωνων του στο διαδίκτυο (πέραν των πολιτικών του επιχειρημάτων) ισχυρίζεται ότι έρχεται να πατάξει την διαφθορά του Χριστιανικού κόσμου της Δύσης. Την έκλυση των ηθών, την ομοφυλοφιλία, την ηθική διαφθορά, τον φεμινισμό, τις αμβλώσεις, την ασέβεια στην θρησκεία κ.ο.κ.

Επιβάλλει στην Ρωσική Εκκλησία και στους χιλιάδες Ρώσους ιερείς την ευλογία των όπλων και της εισβολής στους ομόδοξους αδελφούς Ουκρανούς. Πλην μιας διακήρυξης πολύ μικρής μειονότητας, οι τρομοκρατημένοι Ρώσοι ιερείς δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να «πειθαρχήσουν». Αλίμονο σε όποιον αρνηθεί ή εκφράσει αντίθετη άποψη. Θα έχει την τύχη των πολιτικών του αντιπάλων που κατά καιρούς έχει εξοντώσει.

Οι ευρωπαίοι έχουν να ζήσουν τέτοιες πολιτικές από την εποχή της Ιεράς Εξέτασης στον Μεσαίωνα, από τις σταυροφορίες στους Αγίους τόπους ή τις κατακτήσεις κυρίως των Ισπανών/ Πορτογάλων στην Αμερική τον 16-17ο αιώνα. Έμελλε λοιπόν να τα ξαναζήσουν τον 21ο αιώνα ελέω του κόκκινου Τσάρου.

Σύμφωνα με το τηλεοπτικό διάγγελμα του Πούτιν του Φεβρουαρίου 2022, με το οποίο δικαιολογούσε την εισβολή στην Ουκρανία, αφού την χαρακτήριζε σαν την «αρχαία αυτή ρωσική χώρα» (χωρίς να την κατονομάζει), ισχυριζόταν ότι οι κάτοικοι της ήταν ορθόδοξοι προ αμνημονεύτων χρόνων και ότι τώρα διώκονται από ένα ανομιμοποίητο «ναζιστικό» καθεστώς στο Κίεβο. Αγνοώντας βέβαια ότι ήταν το Κίεβο με τον μεγάλο πρίγκιπα τουVolodimir τον 10ο αιώνα που πρώτο επέβαλε και διέδωσε στη Ρωσία τον ορθόδοξο χριστιανισμό. Περιφρονώντας επίσης ότι αναφερόταν σε δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση.

Η «Μεγάλη Αγία Ρωσία»: Σύμφωνα με δημοσίευση στο περιοδικό ΤΙΜΕ (15-4-22), ο Πούτιν με μια θρησκευτική ρητορική, κεφαλαιοποιεί πάνω σε μια μακρά παράδοση που φαντάζεται μια Μεγάλη Ρωσία να επεκτείνεται και να συμπεριλαμβάνει τις σημερινές Ουκρανία και Λευκορωσία, σαν μια συνενωμένη περιοχή γνωστή με το όνομα «Αγία Ρωσία». Αυτή η «πνευματική συνένωση» των τριών εθνών θέλει να εμφανιστεί από τον Πούτιν σαν η δικαιολογία για την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» (όχι εισβολή σε ξένο κυρίαρχο κράτος) κατά του Ουκρανικού δήθεν «ναζιστικού καθεστώτος» που την κυβερνά. Οι οπαδοί αυτής της «μεγάλης ιδέας», ορθόδοξοι Ρώσοι εθνικιστές, βλέπουν στην «επιχείρηση» αυτή την επαλήθευση της προφητείας ενός αγίου μοναχού του 20ου αιώνα από το ουκρανικό Chernihiv, σύμφωνα με την οποία «όπως ο Θεός, Χριστός και Άγιο πνεύμα, απαρτίζουν την αδιαίρετη Αγία Τριάδα, έτσι και η Ρωσία, Ουκρανία και Λευκορωσία απαρτίζουν την Αγία Ρωσία και δεν μπορούν να διαχωριστούν».

Ο Πούτιν δεν ήταν ο πρώτος που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί αυτή τη μεγάλη ιδέα για να προσποριστεί κοσμική δύναμη. Πέραν του ότι είχε χρησιμοποιηθεί η θρησκεία επανειλημμένα και επί της Τσαρικής Ρωσίας. Παρόμοια έπραξε ο Στάλιν τις πιο δύσκολες ώρες του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Όταν μετά από πολλές δεκαετίες διώξεων της ορθοδοξίας από τους Μπολσεβίκους και τον ίδιο. Μετά και την καταστροφή των σημαντικότερων ρωσικών εκκλησιών από αυτόν, αποκατέστησε την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και άλλαξε την κομμουνιστική διεθνή με νέο εθνικό ύμνο, που στο κείμενο του υμνούσε την Σοβιετική Ένωση σαν «αδιάσπαστη, και τα μέρη της συνδεδεμένα διά παντός με την Μεγάλη Ρωσία». Βέβαια, ακόμα και ο αδίστακτος Στάλιν εργαλειοποίησε την θρησκεία για να υπερασπιστεί την χώρα του από τους Γερμανούς εισβολείς, και όχι για να δικαιολογήσει μια εισβολή σε ξένη χώρα.

Δεν είναι σύμπτωση ότι σε μια πρόσφατη συγκέντρωση υπέρ του πολέμου στην Ουκρανία σε στάδιο στη Μόσχα, ο Πούτιν μπροστά σε συγκεντρωμένο πλήθος χιλιάδων με σημαίες που ζητωκραύγαζαν, είπε ότι « η ειδική επιχείρηση» ξεκίνησε στα γενέθλιά του Αγίου Theodore Ushakov, ναυτικού διοικητή του 18ου αιώνα που φημίζονταν ότι δεν έχασε ούτε μια μάχη. «Έτσι ήταν τότε» βροντοφώναξε, «έτσι και τώρα και έτσι πάντα θα είναι». (Ο Άγιος αυτός όμως φαίνεται μέχρι τώρα να εναντιώνεται και να μην τον εισακούει!).

Τα πιο πάνω θεωρώ ότι συμπίπτουν με το γεγονός ότι μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1989, η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1991 με απόφαση των τριών προέδρων Ρωσίας, Ουκρανίας και Λευκορωσίας με τις γνωστές ως συνθήκες της Belovezhskaya.

Οπότε, τι πιο φυσικό; Μετά την αναμενόμενη από τον Πούτιν υποταγή της Ουκρανίας (κατεστραμμένης από την εισβολή και με άλλη κυβέρνηση υποχείριο του), με την Λευκορωσία στο τσεπάκι του, να οραματιζόταν αυτός την ανασύσταση της Σοβιετικής Ένωσης (με άλλο όνομα) μετά από συναπόφαση των τριών αυτών χωρών, στο ιδεατό της «Μεγάλης Ρωσίας » υπό την μοναδική και απόλυτη βέβαια ηγεσία του ίδιου.

Η σχέση Πούτιν-Κυρίλλου: Η στενότερη σχέση Πούτιν και του Ρώσου πατριάρχη Κυρίλλου (φημολογούμενου και αυτού ως πρώην πράκτορα της KGB) ξεκινάει από το 2012, όταν εν μέσω κάποιων λαϊκών αντιδράσεων ο Πούτιν επανεξελέγη για τρίτη θητεία. Ήταν τότε που άρχισε να εργαλειοποιεί την θρησκεία για πολιτικό του όφελος. Ο Κύριλλος είχε τότε χαρακτηρίσει την ηγεσία του Πούτιν σαν «ένα θαύμα του θεού». Ενώ ο Πούτιν προσπαθούσε να προβάλει την Ρωσία σαν υπερασπιστή των συντηρητικών χριστιανικών αξιών σε αντίθεση με την έκλυση ηθών εκ μέρους της Δύσης.

Η εχθρότητα του Κυρίλλου προς τους κυβερνώντες την Ουκρανία έφτασε στις αρχές του 2018 στο απόγειο της, όταν κηρύχθηκε σε αυτή τη χώρα από μεγάλο μέρος των εκεί ορθοδόξων χριστιανών ως Αυτοκέφαλος η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (υπαγόμενη μέχρι τότε στον Ρώσο πατριάρχη) υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο. Για να αναγνωριστεί το 2019 η αυτοκεφαλία της από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.

Έτσι οι Ουκρανοί χριστιανοί ήσαν έκτοτε τριχοτομημένοι. Οι περί τα 30 εκατομμύρια ορθόδοξοι χριστιανοί είχαν χωριστεί σε οπαδούς της αυτοκέφαλης και σε αυτούς που υπάγονταν στο Ρωσικό Πατριαρχείο. Άλλα 4,5 εκατομμύρια ακολουθούσαν την «Ελληνική Καθολική Εκκλησία» της Ουκρανίας. Μετά την εισβολή όμως οι ηγέτες των Ουκρανών ορθοδόξων χριστιανών ενώθηκαν κατά του Ρώσου πατριάρχη.

Σαν φυσικό επακόλουθο λοιπόν της προηγούμενης συνεργασίας Πούτιν- Κυρίλλου ήρθε η δήλωση στήριξης του Κυρίλλου στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν, τον Φεβρουάριο 2022, όταν μιλώντας προς Ρώσους στρατιωτικούς ηγέτες (στα εγκαίνια ναού αφιερωμένου στον ρωσικό στρατό!!!) συνεχάρη τον Πούτιν για την «υψηλή και υπεύθυνη υπηρεσία στο λαό της Ρωσίας» μνημονεύοντας ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία πάντοτε συνέβαλε στην πατριωτική παιδεία των Ρώσων πολιτών». Υμνόντας τις στρατιωτικές υπηρεσίες σαν «την ενεργή εκδήλωση Ευαγγελικής αγάπης στο πλησίον». Με δύο λόγια ευλόγησε την εισβολή και προέτρεψε τους Ρώσους κληρικούς να πράξουν το ίδιο. (Λες και μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά…).

Η προπαγάνδα του διαδικτύου, οι Έλληνες vloggers και ο Ελέω Θεού Τσάρος: Άλλο φυσικό επακόλουθο της εργαλειοποίησης της θρησκείας εκ μέρους του Πούτιν ήταν η μέσω του διαδικτύου προπαγάνδα, ακόμα και με το επικάλυμμα της θρησκείας, για την προάσπιση των απόψεων και εν γένει θέσεων του, εσωτερικών και διεθνών.

Σε αυτά τα πλαίσια επιστρατεύτηκαν ακόμα και πολλοί Έλληνες μεταξύ αυτών και μοναχοί του Αγίου Όρους. Αυτοί διαστρεβλώνοντας ή βάζοντας λόγια στο στόμα προφητών (Κοσμά Αιτωλού, Αγ.Παΐσιου, του Στάρετς και άπειρων άλλων ονοματιζόμενων Ρώσων «προφητών/Αγίων» που παρελαύνουν εν είδη αφηγηματικού παραληρήματος, εξυμνούν τον Πούτιν και δικαιολογούν τις στρατιωτικές ενέργειες του. Στο YouTube μόνο, δραστηριοποιούνται (ιδιαίτερα από τον Μάρτιο) πολλά τέτοιου είδους vlogs (δηλαδή video-blogs). Από αυτά ξεχωρίζουν το Greek Orthodox vlogger εμφανίζοντας εκεί προφητεία για ένα «Τσάρο, δηλαδή έναν ηγέτη, εκλεγμένο από τον Κύριο, με ζέουσα πίστη, μεγάλο μυαλό και σιδερένια θέληση, πριν την έλευση του Αντίχριστου». Το Vima Orthodoxias που αναφέρει σαν προφητεία του Στάρετς «ότι ένας Ρασπούτιν θα καταστρέψει την Ρωσία και ένας Πούτιν θα την σώσει!» Επίσης άλλο με το όνομα ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. Σε αυτά μπορεί κανείς να βρει και την δημοφιλή «προφητεία» κατά την οποία θα επέμβει από τον βορρά το «ξανθό γένος» (των Ρώσων) να συντρίψει και να αφανίσει την Τουρκία αποδίδοντας στους Έλληνες την Κωνσταντινούπολη!!

Τέλος το Romanos channel αναφέρει την προφητεία του Ουκρανού Αγίου Στάρετς κατά την οποία οι ξένοι θα κάνουν τα Ρωσικά στρατεύματα να κατέβουν μέχρι το Κίεβο όπου οι Ουκρανοί θα τα υποδεχθούν σαν σωτήρες τους!!!

Σχετική ήταν βέβαια και η επίσκεψη του Πούτιν στο Άγιο Όρος το 2016 συνοδευόμενη με δωρεά 30 εκατομμυρίων δολαρίων για επισκευή του ρωσικού μοναστηριού αλλά και η προσπάθεια επιρροής και των άλλων μονών εκεί.

Όταν εμφανίστηκε φωτογραφούμενος σε Αγιορείτικο εκκλησιαστικό θρόνο αλλά και σαν ταπεινός προσκυνητής, συνοδευόμενος βέβαια από πολυάριθμους σωματοφύλακες, δοκιμαστές κλπ. (Βλ. ρεπορτάζ στο Πρώτο Θέμα 8-6-2016).

Είναι γνωστό ότι η μητέρα του Πούτιν ήταν θρησκευόμενη και ότι σε μεγάλο μέρος της ζωής του έφερε ένα σταυρό.

Στην συνέντευξή του στο περιοδικό TIME το 2007: ο Πούτιν όμως εμφανίσθηκε αμφιλεγόμενος στα ερωτήματα για το θρησκευτικό του πιστεύω και τις απόψεις του για τον θεό.

Στην ερώτηση για το ρόλο που παίζει η θρησκεία στην δική του ηγεσία και πόσο θα έπρεπε η θρησκεία να επηρεάζει την πολιτική και την δημόσια σφαίρα εν γένει, απάντησε: «Πρώτα και κύρια πρέπει να μας διέπει η κοινή λογική, αλλά και η κοινή λογική πρέπει να βασίζεται πρώτα από όλα σε ηθικές αρχές. Και δεν είναι δυνατόν σήμερα να γίνεται διαχωρισμός της ηθικής από τις θρησκευτικές αξίες». «Δεν θα επεκταθώ γιατί δεν θέλω να επιβάλω τις απόψεις μου σε αυτούς που έχουν διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων». (Δημοκρατικές ευαισθησίες ενός αδίστακτου δικτάτορα!).

Επίλογος:

Στο σημείο αυτό, αφενός θα πρέπει να εφιστήσουμε την προσοχή στον κ. Πούτιν ότι βασική αρχή της Χριστιανικής Ορθοδοξίας είναι η αγάπη. Όχι μόνον προς τον Θεό, αλλά προς όλους και κυρίως η βοήθεια στον πλησίον του. Να του επισημάνουμε ότι δεν υπάρχει ούτε μία από τις δέκα εντολές που να μην έχει παραβεί. Ό,τι χωρίς μετάνοια, δεν υπάρχει χριστιανική συγχώρεση. Αυτός όμως δείχνει αμετανόητος για τις θηριωδίες του.

Αλλά κυρίως να του μάθουμε την Ελληνική χριστιανική ορθόδοξη ρήση, που ταιριάζει στις απαντήσεις του κατά την πιο πάνω συνέντευξη και λέει ότι: «Μωραίνει ο Κύριος όν βούλεται απωλέσει».

*O Λάμπρος Ροϊλός, συντ. δικηγόρος παρ’Αρείω Πάγω, συγγραφέας, ερευνητής.

Η εξήγηση που έδωσε η κυβέρνηση είναι ότι ενόψει της επικρατήσασας πλέον μετάλλαξης Όμικρον «ο υφιστάμενος σήμερα κίνδυνος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων», χρησιμοποιώντας ακριβώς αυτά τα λόγια.

Κατόπιν αυτού η Ελλάδα μένει με την πρωτιά και την μοναδικότητα στην Ε.Ε. τουλάχιστον, της εφαρμογής ποινής/προστίμου για την υποχρεωτικότητα εμβολιασμού μέρους του γενικού πληθυσμού, και μάλιστα της εξ ορισμού πιο ευάλωτης οικονομικά και σωματικά ηλικιακής ομάδος άνω των 60 ετών.

Στο άρθρο μου «Μια ποινή για τον φόβο του εμβολίου» εξηγούσα γιατί το μέτρο αυτό πέραν του τιμωρητικού/εκβιαστικού του χαρακτήρα, είναι αντισυνταγματικό (παραβιάζοντας τις περί ισότητας και αναλογικότητας αρχές) και αντίθετο με τις αρχές της Βιοηθικής. Ο πρωθυπουργός δεν έλαβε καν γνωμοδότηση από την Αρχή Βιοηθικής, όπως είχε πράξει για την υποχρεωτικότητα στους υγειονομικούς.

Μάλιστα από την έκθεση της Αρχής αυτής για την τελευταία αυτή περίπτωση, εξ’ αντιδιαστολής προέκυπτε, ότι η υποχρεωτικότητα δεν ήταν βιοηθικά εφαρμόσιμη σε άλλες επαγγελματικές ομάδες, πολλώ δε μάλλον σε μερίδα του γενικού πληθυσμού ανεξαρτήτως επαγγέλματος.

Όσοι ήταν να υποκύψουν στην πίεση της διάταξης αυτής, υπέκυψαν και εμβολιάστηκαν. Σύμφωνα με στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τους 520.000 ανεμβολίαστους αυτής της ηλικιακής ομάδος, εμβολιάστηκαν οι 220.000. Στους άλλους 300.000 εμμένοντες άρχισε να επιβάλλεται το πρόστιμο μέσω της ΑΑΔΕ από 15/1/2022.

Ας συνειδητοποιήσει τώρα η κυβέρνηση (κατά το πρότυπον της Αυστριακής) ότι τα δεδομένα της πανδημίας άλλαξαν. Γι' αυτό άλλωστε και οι δραστηριότητες στους Έλληνες (αλλά και Ευρωπαίους) εμβολιασμένους μέρα με την ημέρα αποδίδονται στα πλαίσια μιας ενδεχόμενης εφαρμογής πλήρους κανονικότητας από την 1/4/2022.

Τα γήπεδα γεμίζουν πάλι με δεκάδες χιλιάδες θεατές, η εστίαση ανοίγει περισσότερο. Τα φάρμακα για τον κορωνοϊό άρχισαν να διατίθενται από την κυβέρνηση, έστω με το σταγονόμετρο. Γιατί άραγε δεν ρίχνεται το βάρος στα φάρμακα; Μέτρο σαφώς προσφορότερο και αποτελεσματικότερο για την μείωση των «σκληρών δεικτών» από την απειλή του προστίμου; Που δεν έχει πια νόημα γι’ αυτούς που δεν έχουν υπακούσει, αφού και από δημοσκόπηση προκύπτει ότι δεν θα υπακούσουν.

Η ημερήσια ενημέρωση πλέον που γίνεται για τους θανάτους, αρκείται στην απαρίθμηση αυτών που είναι άνω των 60 ετών, χωρίς να προσδιορίζεται αν είναι αυτοί εμβολιασμένοι ή ανεμβολίαστοι, όπως γινόταν πρότινος.

Ας αναλογιστεί επίσης η κυβέρνηση ότι στους 300.000 ανεμβολίαστους άνω των 60, αντιστοιχούν 150.000 ζευγάρια ηλικιωμένων, δηλαδή 150.000 οικογένειες με μέσο όρο τέκνων/εγγονών, υπολογιζομένων σε 4 άτομα ανά οικογένεια, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία όλοι θα είναι (λόγω συγγένειας και κοινών αντιλήψεων) ανεμβολίαστοι.

Εννοούμε περί τους 600.000 πολίτες και αντίστοιχους ψήφους. Για να μην προσθέσουμε και τις οικογένειές των 220.000 που εξαναγκάστηκαν σε εμβολιασμό.

Ξέρω, ο πρωθυπουργός από την αρχή είπε ότι αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος, το οποίο πολλούς από εμάς που ζήσαμε πριν την 1η φορά αριστερά, εμβολιασμένους και μη, δεν μας βρίσκει σύμφωνους.

Το κοινωνικό όμως κόστος; Τον διαχωρισμό/διχασμό μεταξύ εμβολιασμένων/ ανεμβολίαστων, την απώλεια εμπιστοσύνης/υπακοής προς το κράτος, όλων των ανεμβολίαστων; Είναι και αυτό πρόθυμος να το αναλάβει; Ήδη ο διαχωρισμός αυτός έχει λάβει αρνητική, διχαστική κοινωνική διάσταση. Θα την αφήσει να συνεχιστεί; Τώρα που η πανδημία ξεθυμαίνει; Και τώρα που υπάρχουν και τα φάρμακα;

Η πρωτιά και η μοναδικότητα της χώρας μας στην Ε.Ε. που περιγράφω πιο πάνω (που αποτελεί και ομολογία αποτυχίας της αντιμετώπισης από το σύστημα μας υγείας) ενόψει των νέων δεδομένων, θα παραμείνει; Έχοντας την Ελλάδα δακτυλοδεικτούμενη στο θέμα αυτό, από τους Ευρωπαίους εταίρους μας;

Την χώρα που επαίρεται ό,τι είναι κοιτίδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και πάντα υπέρ της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Ίδιον μεγάλου ανδρός δεν είναι μόνο η λήψη δύσκολων αποφάσεων, αλλά και η μεγαθυμία του - ενόψει νέων δεδομένων- να τις ανακαλεί.

Θέλω να πιστεύω ότι και εδώ ο πρωθυπουργός μας θα σταθεί στο ύψος που απαιτεί η περίσταση, όπως συνήθως πράττει.