Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Επίσης, όσα είπε ο ίδιος στη συνέχεια, για την πολιτική κατάσταση, εντός και έκτος της χώρας, είναι σωστά και εύστοχα – σε βαθμό αυτονόητου.

Όλα καλά εκτός από ένα: Ότι «αναγνωρίζει τα λάθη του» – όπως ακούσθηκε, με παραπομπή σε σχετικές αναφορές του βιβλίο του.

Όχι και τόσο. Η αναδρομή – από το 2015 και εντεύθεν – στις κρίσιμες αποφάσεις που πήρε και σε αυτές που δεν πήρε, δείχνουν το εξής: Ούτε τα διακρίνει, ούτε τα διορθώνει – αν αυτή είναι η έννοια του όρου «αναγνωρίζει».

Η αλληλουχία των λανθασμένων επιλογών – και της αποφυγής επιλογών – μοιάζει με τα «Κεριά» Καβάφη: «Τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν». Τα παραδείγματα είναι πολλά, αφού αρέσκεται σε αναδρομές στο παρελθόν.

Λάθος πορεία σε τέσσερα στάδια

Αρχή με τη σπουδή να εκβιάσει το 2015 τις εκλογές – με την ανάδειξη Προέδρου. Στη συνέχεια η αλλοίωση του νικηφόρου αποτελέσματος, με τη θεωρία «πρώτη φορά Αριστερά. Και κυρίως η νόθευσή του με την προαποφασισμένη σιρμαγιά με τον έναν πολιτικό της Δεξιάς, της ποιότητας του Καμμένου – που συνεχίζεται.

Η σύνθεση του πρώτου υπουργικού Συμβουλίου – με επίκεντρο το δράμα Βαρουφάκη – ήταν η επισφράγιση της κακής μέρας που από πρωί φαίνεται.

Ακολούθησαν τριπλά ψηφοδέλτια του 2019 και η προκήρυξη προώρων βουλευτικών εκλογών σε στυλ «τα ρέστα μου». Και η μετά την ήττα η ανοχή στα «βαρίδια» σαν τον Πολάκη, τον Παππά, τον Παπαδημούλη, τους «σκληρούς» του ΣΥΡΙΖΑ.

Η δεύτερη πράξη ολοκληρώθηκε με την επιδίωξη νέας πρωθυπουργικής θητείας με την παλιά κυβερνώσα ομάδα. Ό,τι καλύτερο για τον «πάνοπλο» Μητσοτάκη.

Μετά τη συντριβή, ακολούθησε η περιπέτεια Κασσελάκη, αφού – όπως αποκαλύπτει ο ίδιος τώρα – πρόσφερε την ηγεσία του κόμματος σαν να ήταν περιουσιακό στοιχείο του σε διάφορα στελέχη στο παρασκήνιο. Μεταξύ μας: Με επιδίωξη να τη βγάλει από πάνω του και να μην απολογηθεί για την ήττα.

Ο ρόλος του μαριονετίστα που κράτησε, μετά την υποτιθέμενη «αποχώρηση» για να περάσει το «νέο ρεύμα» με τον Κασσελάκη, που κορύφωσε την κακής διαχείρισης της νέας κατάστασης.

Τραγική επιλογή ήταν η ιντερνετική παρέμβαση στο συνέδριο για την απομάκρυνση Κασσελάκη μετά τη μεγάλη διάσπαση που προκάλεσε η κάλυψη της ανάδειξης του. Και η ανοχή στη νεοσταλινική πρακτική να ξηλώσει ένα τμήμα της Κεντρική επιτροπής, πρόεδρο εκλεγμένο από τη βάση.

Η απουσία από το Κοινοβούλιο για δυο χρόνια και η αποχώρηση, με τον κυνισμό να ρίξει στην στη πυρά τον ΣΥΡΙΖΑ – και να εξευτελίζει τον επίσης εκλεγμένο Φάμελλο – διαμόρφωσαν τον κύκλο των λαθών του, που άρχισαν πλέον να του αφήνουν στίγματα…

Ο τέταρτος κύκλος άρχισε με την – αν όχι βλακώδη, πάντως ρεβανσιστική και εντελώς ερασιτεχνική – επιλογή απομνημονευμάτων εν πτήσει. Το βιβλίο υπήρξε προϊόν παρόρμησης και κακών συμβουλών παρ’ ότι υπάρχουν πλέον δημόσιες μαρτυρίες ότι πρόσωπα που είχαν έντιμη σχέση μαζί του προσπάθησαν να το αποτρέψουν.

Ο πραγματικός ηγέτης δεν χρειάζεται αφορμές για να δημιουργήσει ακροατήριο: Ανεβαίνει στην εξέδρα και αυτό είναι αρκετό. Ενίοτε δεν απαιτείται καν η παρουσία του…

Αυτοτραυματισμοί

Η εντελώς ερασιτεχνική διαμόρφωση του περιεχομένου του απέληξε σε πληθώρα αυτοτραυματισμών. Και αν μη τι άλλο, δικαίωσε όσους έλεγαν «από ποιους γλυτώσαμε». Αλλά και απογοήτευσε – ειδικά με τις αναφορές στη Novartis, στα κανάλια, στους Μητσοτάκηδες, στα… περιστέρια κλπ – όσους σκέφτονται «κοίτα ποιους είχαμε στηρίξει». Και στις δυο περιπτώσεις με επίκληση σε όσα γράφει

Δεν βάζεις κουτσομπολιά και παραπολιτική σε ένα βιβλίο που θέλεις να πάρουν στα σοβαρά τα ΜΜΕ και να μην εστιάσουν στα «ελαφρά» εδάφια της αφήγησης.

Ίσως γι’ αυτό άρχισε μάλλον να τον καταπίνει και στην παρουσίασή του συγκεντρώνει απλώς ένα κλάσμα του παλαιού ΣΎΡΙΖΑ. Λίγοι πείθονται με την αναγόρευσή του σε «βίβλο γενέσεως» εξελίξεων. Όπως δεν είχαν πεισθεί με την αναγόρευση του ομώνυμου Ινστιτούτου σε φορέα παραγωγής πολιτικής. Ή με την προηγηθείσα «ταξιδιωτική» περίοδο στην Ευρώπη και την Αμερική.

Όταν η χώρα, η παράταξη και η κοινωνία είχαν ανάγκη πολιτικών πρωτοβουλιών και δραστηριότητας στο πεδίο, ο Τσίπρας απουσίαζε. Και μετά απορούν κάποιοι γιατί έφτασε το σημείο να τον ζυγίζουν στην ίδια πλάστιγγα με την Καρυστιανού!

Κατόπιν εορτής

Το λάθος μέσα στο λάθος για τον πρώην Πρωθυπουργό – πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην βουλευτή – απεικονίζει ανάγλυφα – στο Παλλάς, στην Πάτρα και στη Θεσσαλονίκη – το γερασμένο κοινό του. Χειροπιαστή απόδειξη ότι αυτά που προκαλεί, δια του βιβλίου, συμβαίνουν κατόπιν εορτής.

Θα περίμενε κανείς ότι ως ευφυής άνθρωπος θα το διαπίστωνε ατενίζοντας απλώς τις φιγούρες άλλης εποχής, με – γνωστές – ξεπερασμένες αντιλήψεις για την πολιτική, τις ιδεολογίες και πρωτίστως τον ίδιο. Τον χειροκροτούν σαν κάτι άλλο από αυτό που θέλει να είναι πλέον. Οι αγιογραφήσεις του από τα πάνελ δεν λειτουργούν ως τεκμήρια ηγετικότητας και την επομένη βρίσκεται στο σημείο που ήταν την προηγούμενη.

Ανατρέχοντας με μια, άκαιρη, αφήγηση στα παλιά, απευθύνεται στο παλιό. Και το μόνο που επιτυγχάνει είναι συσπείρωση προς τα κάτω του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως επειδή το διαπιστώνουν οι μιντιακοί υποστηρικτές του, πρόβαλαν ως «διεύρυνση» ότι βρέθηκαν στο πάνελ της Θεσσαλονίκης ένας – αποσυνάγωγος στο κόμμα του – τοπικός ΠΑΣΟΚος, που μέχρι πρόσφατα τον έβριζε. Και η εκπρόσωπος μιας παλαιάς ΠΑΣΟΚικής οικογένειας που «την έκανε» από καιρό, οι μισοί για τον Μητσοτάκη και οι άλλοι μισοί τώρα, για το «κόμμα Τσίπρα». Αντιστοίχως, θεωρήθηκε επιτυχία η παρουσία υπολειμμάτων του Νεοπαπανδρεϊσμού στην Πάτρα.

Ένας, όχι και τόσο ανιδιοτελής, κύκλος γύρω του, προσπαθεί δια του βιβλίου να τον κρατήσει στον αφρό της επικαιρότητας. Ενίοτε το επιτυγχάνει, αλλά με λάθος τρόπο, με λάθος υλικά και με λάθος πρόσωπα – φτάνοντας ως τον… Μαραντζίδη.

Η επιλογή προσώπων

Με τα πρόσωπα ποτέ δεν το είχε άλλωστε. Αν κριθεί από ποιους έβαζε στα αριστίνδην ψηφοδέλτια του. Ή με ποιους έκανε «διεύρυνση προς τα δεξιά» και την πεποίθηση ότι κατακυριεύει τα εδάφη του ΠΑΣΟΚ, ενώ η προσχώρηση στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε μηδαμινή στη βάση.

Από το «ιστορικό» ΠΑΣΟΚ υπήρξε η παρουσία του Στέφανου Τζουμάκα – με το φορτίο του ιδρυτικού στελέχους, με συμμετοχή στην καθοδηγητικά όργανα – η προσωρινή σχέση με την οικογένεια Λιβάνη, οι προσχωρήσεις Κοτσακά, Ξενογιαννακοπούλου και Τσιόκα.

Από τη γενιά με ενεργό συμμετοχή στην ύστερη περίοδο, ο – επιτυχημένος ως πορτ παρόλ, γραμματέας της ΚΕ και υπουργός του Γ. Παπανδρέου, Γιάννης Ραγκούσης, ο Χρήστος Σπίρτζης, ο αξιόλογος Συμεών Κεδίκογλου. Και ο επαναπατρισμός» κάποιων παλαιότερων αριστερών, που είχαν διολισθήσει στον σημιτικό εκσυγχρονισμό, όπως ο Νίκος Μπιστης και ο Σωτήρης Βαλντέν.

Η Τζάκρη, η Κασιμάτη, ο Ντόλκας και ορισμένοι άλλοι δεν ήταν πότε κεντρικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Αυτο-αποεπένδυση

Προφανώς ο πρώην Πρωθυπουργός δεν πρόκειται να δεχθεί ότι η έκδοση του βιβλίου τον πάει χωρίς λόγο δέκα χρόνια πίσω. Αδίκως μέμφεται ότι «υπήρξε προσπάθεια για αποδόμηση του βιβλίο πριν την έκδοση του» εννοώντας κατά κύριο λόγο τον Κ. Βαξεβάνη. Το πρόβλημα δεν είναι αν κάποιοι αποδομούν το βιβλίο, αλλά ότι το βιβλίο αποδομεί τον ίδιο.

Η σκόνη που σήκωσε, ενταφιάζει στη φλυαρία των βιβλιοπαρουσιάσεων με τις επαναλαμβανόμενες κοινοτυπίες, το πολιτικό του κεφάλαιο, που είναι συγκεκριμένο: Εμπειρία πρωθυπουργού στα 50 του, διακυβέρνηση χωρίς κλεπτοκρατική συμπεριφορά, έξοδος από τον μνημονιακό κύκλο, επίλυση το Μακεδονικού, παράδοση διαχειρίσιμης οικονομίας.

Είναι σαν να κάνει ο ίδιος αποεπένδυση του εαυτού του – χωρίς καν να έχει βάλει το κεφάλαιό του στον τόκο, που θα έλεγε και ο Βενιζέλος. Οι ρηχές επαναλήψεις για «νέα Μεταπολίτευση», «νέα εθνική πυξίδα» και «νέο πατριωτισμό», η επίκληση στην «εντιμότητα» – που ουδείς του αμφισβήτησε, ούτε ηττήθηκε για αυτό, δεν του προσθέτουν κάτι.

Τουλάχιστον όσο μένει σε νύξεις για κόμμα που θα προκύψει «με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα» με «τους πολίτες πρωταγωνιστές» – που είναι άφαντοι. Και κοινοτυπίες για «κοινωνική δικαιοσύνη», «δημοκρατικό, προοδευτικό σχέδιο διακυβέρνησης».

Αν δεν έχει προηγηθεί η χειροπιαστή ανάδειξη διακριτού πολιτικού φορέα δεν αποδίδουν οι «κλεμμένες» παροτρύνσεις για «αυτοοργάνωση» – σε κάτι που δεν υπάρχει.

Μένει στο κενό η διαβεβαίωση «δουλεύω και δουλεύουμε εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο» με επίκληση στην τεχνοκρατία του «Ινστιτούτου μας».

Η αναφορά σε «ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, αντί για μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα» πάσχει, όταν ο ίδιος στήνει ένα τέτοιο κόμμα.

Αυτά δεν συνιστούν «ταξίδι που έχει ξεκινήσει». Πρωτίστως δεν οδηγούν στην «επομένη μέρα» γιατί αυτή η μέρα έχει ήδη ξεκινήσει από καιρό, χωρίς την παρουσία του και σε κάποιά πεδία και εναντίον του.

Η βλάβη που επέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στη φέρουσα ικανότητα της Δημοκρατικής Παράταξης να είναι πλειοψηφική, αποδεικνύεται ανήκεστος. Και δεν πείθει ο ίδιος ως «τρώσας που ιάσεται…».

Σε τελευταία ανάλυση, αν όλα αυτά μπορούν να διεκπεραιωθούν με τις επιθέσεις στον Μητσοτάκη, όφειλε να μείνει στη Βουλή και να τον αντιμετωπίσει. Όχι να τον πετροβολάει από τις παρουσιάσεις του βιβλίου του… ανέπαφα.

Ανακοίνωσέ το, το τιμημένο

Ο Τσίπρας είχε από τη συμπρωτεύουσα την τελευταία ευκαιρία να προλάβει την πύκνωση της ομίχλης, στη οποία ο ίδιος έβαλε το πολιτικό μέλλον του με την αλληλουχία των λαθών του. Με μια απλή κίνηση – την οποία όπως ο ίδιος είπε, περίμεναν και οι από κάτω: Ανακοίνωσέ το, το τιμημένο.

Με άλλα λόγια να προχωρήσει επιτέλους σ’ αυτό που έπρεπε να είχε κάνει το αργότερο από τη επόμενη των Ευρωεκλογών, αφού δεν το έκανε την επόμενη των εκλογών του 2019.

Να καταθέσει την ταυτότητα νέου κόμματος – με όνομα, διεύθυνση, ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα και με προδιάγραφες εμπροσθοβαρούς ηγετικής ομάδας. Να εμφανίσει όσους θα τον περιβάλουν στη νέα απόπειρα πλειοψηφικής επιδίωξης. Με καθαρές κουβέντες, καθαρές σχέσεις και καθαρούς στόχους.

Αντί γι’ αυτό απλώς επαναλαμβάνεται λέγοντας τα ίδια – χωρίς κίνησή μπροστά… Σαν το Καραμανλή που μιλάει διαρκώς κατά της εξωτερικής πολιτικής του Μητσοτάκη, αλλά «όλο λάδι και από τηγανίτα τίποτε».

Βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο, όταν μιλάει για «συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμενων» – γύρω από τον ίδιο – χωρίς όμως να εκτεθεί στην ανακοίνωσή κόμματος προηγουμένως… Έτσι δεν ενοποιεί τα κόμματα της Αριστεράς και το ΠΑΣΟΚ, αλλά επιδιώκει να τους πάρει τον κόσμο. Προφανώς έτσι γίνεται στην πολιτική. Μόνο που κορόιδα πλέον δεν υπάρχουν.

Είναι σίγουρο ότι όσοι σοβαροί άνθρωποι υπήρχαν στην όχι και τόσο μαζική συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης – αναρωτήθηκαν: Αυτός καλά τα είπε, εμείς τι ήρθαμε να κάνουμε εδώ..;

Δεν επιβάρυνε τη χώρα, ως Πρωθυπουργός. Κάθε άλλο: το κλείσιμο του Μακεδονικού, η έξοδος από τον μνημονιακό κύκλο, η νομοθεσία για την τηλεόραση, δεν είναι κακός απολογισμός.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ειδικά αν προστεθεί ότι το σύστημά του δεν είχε μακριά χέρια – ή αλλιώς: οι Συριζαίοι δεν έκλεβαν, δεν άλλαξαν γειτονιά όταν πήραν τα υπουργεία, δεν δημιούργησαν νέα κάστα νεόπλουτων με δημόσιο χρήμα.

Έχει όμως έναν ανοιχτό λογαριασμό. Όχι ακριβώς με την Ιστορία, αλλά με την κοινωνία και κυρίως με όσους τον ανέδειξαν ως εν δυνάμει επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης  και απογοητεύθηκαν.

Όταν απαντήσει -και- σ’ αυτό θα είναι έτοιμος να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη δεύτερη ευκαιρία.

Αλλιώς, πάντα θα χρωστάει σε όσους τον εμπιστεύθηκαν, ανεχόμενοι στο κρεβάτι της διακυβέρνησης τον Καμμένο, που δηλώνει πάντα συνομιλητής του.

Ως τώρα, ο τέως Πρωθυπουργός καλλιεργεί νεφελώματα «επιστροφής», οργανώνει σεμινάρια, λέει ότι «του λείπει η ενεργός πολιτική και η επαφή με τους ψηφοφόρους» -που μόνος του στερεί από τον εαυτό του- και δίνει επιλεκτικά συνεντεύξεις.

Στον γαλλικό Monde, τα λέει ωραία. Σωστά. Με συγκροτημένο λόγο και πολιτική ευστοχία. Το ‘χει άλλωστε το χάρισμα.

Ποιος θα διαφωνήσει ότι παρέλαβε οικονομικό έρεβος και παρέδωσε διαχειρίσιμη οικονομία, χωρίς μνημονιακά δεσμά;

Ότι το Δημοψήφισμα ήταν, επωφελής, διαπραγματευτικός χειρισμός – αν και μπορούσε να τον κάνει την επόμενη της νίκης του, οπότε θα είχε «καλύτερο αποτέλεσμα για τον ελληνικό λαό»;

Ποιος δεν ξέρει ότι, δεν χρεοκόπησε αυτός τη χώρα, αλλά το «παραγωγικό μοντέλο, η γενικευμένη διαφθορά και το πελατειακό κράτος» του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ;

Ή ότι η δική του λιτότητα, ήταν προσυμφωνημένη από τους προηγούμενους με την τρόικα;

Αλλά στην άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος υπάρχουν ερωτήματα που  ζητούν απαντήσεις.

Δεν προσωπική του υπόθεση -ή μια στραβή στην καριέρα του- ότι το κόμμα του πήγε τη  Δημοκρατική παράταξη είκοσι χρόνια – όσο και το ΚΚΕ το 1945…

Δεν αρκεί ο απολογισμός με ένα βιβλίο, που θα «αποκαλύψει την αλήθεια και να καταρρίψει ορισμένους μύθους που κυκλοφορούν για το 2015».

Χρειάζεται και μια απολογία, για να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να καταρριφθούν μύθοι και για το 2023 – και νωρίτερα.

– Αν όσοι βρίσκονται απέναντί του σήμερα -ο Γιάνης, η Ζωή, ο Ευκλείδης, ο Παναγιώτης, ο Νίκος, ο Παύλος- ήταν προβληματικοί, ποιος τους έντυσε με χαρτοφυλάκια;

Ποιος δεν άσκησε ποτέ απέναντί τους το προνόμιό του ως αρχηγός του κόμματος και Πρωθυπουργός;

Αν εκ των υστέρων θέλει να τους αφήσει πίσω, τι θα κάνει με όσους άδειασε εκ των υστέρων.

Π.χ στο σκάνδαλο Novartis, η Τουλουπάκη έχασε τη σταδιοδρομία της επειδή έκανε τη δουλειά της, ο Βαξεβάνης και η Παπαδάκου απειλήθηκαν με φυλακή, γιατί αποκάλυπταν, οι  βουλευτές που ανέδειξαν «το μεγαλύτερο σκάνδαλο» ταπεινώθηκαν με το «κάναμε λάθος»…

Μετά την ήττα, έφυγε από την ηγεσία γιατί «δεν πρόταξε το προσωπικό του συμφέρον», ή για να το προστατεύσει;

Η εκλογή νέου προέδρου και «τα γεγονότα που δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες του», δεν είχαν τη συναίνεσή του;

Πότε καταδίκασε τις νεοσταλινικές μεθόδους στην ανατροπή του διάδοχου του – και γιατί δεν  εμφανίζεται στη Βουλή, δυο χρόνια τώρα;

Όσο ο Τσίπρας αποφεύγει να βάλει το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων και να αντιμετωπίσει ευθέως τους λόγους της συντριβής -που έχει στην ούγια τις επιλογές του- ο λογαριασμός  μένει ανοιχτός και προστίθενται νέα ερωτήματα.

Π.χ ο σημερινός επικεφαλής του κόμματος, δικαιούται να κριθεί στις κάλπες, ή θα βρεθεί στο δίλλημα: μεθ’ ημών η καθ’ ημών;

Ως ιστορικός πρωταγωνιστής επί οκτώ χρόνια, δικαιούται «να πει την αλήθεια του». Ήδη άλλωστε η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και ο Βαρουφάκης και άλλοι, είπαν τη δική τους.

Αλλά αν πρόκειται να αρχίσει και να τελειώσει στο 2015, θα είναι η μισή αλήθεια. Και αυτό, όπως ξέρουμε, είναι χειρότερο από το ψέμα.

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Περίμενε να τον «δικαιώσουν» τα πρακτικά της σύσκεψης των… παλαιών πολιτικών αρχηγών; Αυτό πράγματι προκύπτει από τη μερική δημοσίευση τους στο in.gr. Με κολακευτικά σχόλια για τον ίδιο και χωρίς τις «ατάκες» των συνομιλητών του, που θα τον μείωναν.

Γιατί θα συνεχιζόταν με τον Τσίπρα; Από μια άποψη μπλόφες έκαναν και αυτοί, με μπλόφα τους απάντησε…

Πουθενά για την προ δεκαετίας – ήτοι άλλης φάσης και με άλλα συμφραζόμενα – σύσκεψη. Αλλά για τη σημερινή δημόσια παρουσία του πρώην Πρωθυπουργού λειτούργησε ως εστίαση στο παρελθόν, όταν όλοι περιμένουν να πει – και να κάνει – κάτι για το μέλλον.

Αν και με το βιβλίο, που φημολογείται ότι ετοιμάζει, κάνει το ίδιο, απλώς θα δείξει ότι αντιλαμβάνεται λάθος τον πολιτικό χρόνο και βάζει το άλογο πίσω από το κάρο. Ενδεχομένως γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει.

Θα το διαπιστώσει στις εξορμήσεις που λέγεται ότι σχεδιάζει για το φθινόπωρο στην περιφέρεια

Κάποιοι συνεργάτες του διατείνονται ότι αποδεικνύοντας, δια των Πρακτικών, ότι υπήρχε  παραπληροφόρηση διαρκείας σε βάρος του, εξηγείται γιατί έχασε τις εκλογές του 2019 και του 2023. Κοροϊδευόμαστε τώρα; Επειδή του κολλήσαν τη ρετσινιά της «κωλοτούμπας» στο Δημοψήφισμα ηττήθηκε – όταν συνέχισε να κυβερνάει, με νέα λαϊκή εντολή, για τέσσερα χρόνια – και στην ήττα πήρε 32%;

Ατυχώς για όσους το βλέπουν έτσι, ο Φάντης εξακολουθεί να μην έχει σχέση με το ρετσινόλαδο.

Το Δημοψήφισμα είναι περσινά ξινά σταφύλια. Έγινε στις συνθήκες που έγινε, έφερε το αποτέλεσμα που έφερε και αν κάνουνε τη σούμα, καλώς έγινε. Ως μέσο διαπραγματευτικής ενίσχυσης.

Ακόμη καλύτερα, το «όχι» δεν έγινε δεκτό ως λαϊκή υπόδειξη σύγκρουσης – μέχρις εξόδου – από τη Ευρωζώνη. Προφανώς έτσι το έβλεπαν κάποιοι υπουργοί του.

Αλλά ο Τσίπρας ως φορέας της λαϊκής εντολής του Ιανουαρίου δεν είχε τέτοιο σχεδιασμό. Το αντίθετο θα ήταν ανόητο για Πρωθυπουργό κοινοτικής χώρας – έστω υπό επιτήρηση…

Το Δημοψήφισμα εξ ορισμού είχε συμβουλευτικό χαρακτήρα και σε τελευταία ανάλυση ήταν νόμιμη πρωτοβουλία εκλεγμένου Πρωθυπουργού.

Έκρινε ότι έτσι η χώρα που εκπροσωπούσε θα συμβιβαστεί με αξιοπρέπεια και ο ίδιος θα αντιμετωπίσει καλύτερα τους συνομιλητές του.

Σε μια σκληρή διαπραγμάτευση, από την οποία κανείς από τους προκάτοχους τους δεν έφυγε με κέρδος για την ελληνική κοινωνία. Είχαν και το μαχαίρι και το πεπόνι – και ο μόνος που δεν έφερε ευθύνη γι’ αυτό ήταν ο Τσίπρας.

Το λάθος λοιπόν δεν έγινε τότε – με την προκήρυξη του Δημοψηφίσματος και τη διαχείριση του αποτελέσματος – ώστε η διόρθωσή του να δώσει πολιτικό κέρδος σήμερα…

Ιδίως όταν από την πλευρά του, ο – από άλλη παράταξη προερχόμενος – αρχηγός του Κράτους και ρυθμιστής του Πολιτεύματος έδειχνε – σε κάθε ευκαιρία, εντός και εκτός της χώρας – ότι ελέγχει την ευρωπαϊκή φορά των πράγματων σε αρμονία με τον Πρωθυπουργό. Μόνο πολιτειακή κρίση δεν υπήρξε…

Από αυτή τη άποψη, ο ωφέλιμος πρωταγωνιστής εκείνων των ημερών ήταν ο Προκόπης Παυλόπουλος – φανταστείτε να ήταν στη θέση του η Σακελλαροπούλου ή ο Τασούλας.

Υπήρξε αξιόπιστος συνομιλητής των ξένων και εγγυητής για συνέχιση της ελληνικής ευρωπαϊκής πορείας – εκπροσωπώντας όλο το πολιτικό σύστημα. Άρα και τον Πρωθυπουργό – ακόμη και όταν ο Τσίπρας κλονίζονταν εσωκομματικά. Αλλά αυτά είναι άλλο κεφάλαιο της Ιστορίας.

Το παράδοξο για τον – μεταξύ μας: περιθωριοποιημένο – Τσίπρα, είναι ότι ανακινεί σήμερα ένα θέμα που ρίχνει την μπάλα σε ένα παλιό γήπεδο. Παραβλέπει έτσι ότι το είδος του γηπέδου ορίζει και το είδος του παιχνιδιού.

Ο Μητσοτάκης του 2025 είναι ο αντίπαλος του – όχι ο διάδοχος του Μεϊμαράκη το 2015-‘16 ως οργανωτής της παραπληροφόρησης επί του Δημοψηφίσματος.

Όσο δεν βρίσκεται κάθε μέρα σε δημόσια πολιτική αναμέτρηση μαζί του, χωρίς συμβιβασμούς, σημειώνεται «αδικαιολογήτως απών» στο γήπεδο της αγωνίας που διαπερνά την κοινωνία. Ειδικά τους πολίτες που είναι αποφασισμένο να καταψηφίσουν τη Δεξιά, αλλά δεν βρίσκουν πολιτικό φορέα που να τους εμπνέει εμπιστοσύνη διακυβέρνησης.

Αν μπορεί να τους τον προσφέρει ο πρώην Πρωθυπουργός έπρεπε ήδη να το έχει κάνει. Ως λύση για τη Δημοκρατική παράταξη και τη χώρα – όχι για τον εαυτό του. Τα υπόλοιπα είναι παιχνίδια εντυπώσεων και προφάσεις εν αμαρτίαις, για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα που τον αφορούν

Έτσι όμως δεν κερδίζει ελαφρυντικά για την ήττα του το 2019 και τη σύντριψη του το 2023 -αν αυτό επιδιώκει… Δεν ηττήθηκε γιατί έχασε τον επικοινωνιακό έλεγχο του Δημοψηφίσματος – αλλά γιατί έχασε τον πολιτικό στο κόμμα του, από τις φράξιες του και τα βαρίδια.

Άλλωστε όποιον ρόλο μπορούσε να παίξε το Δημοψήφισμα, τον έπαιξε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 – που κέρδισε. Από εκεί και πέρα οι ερμηνείες είναι για τους ιστορικούς και όχι για αξιοποίηση στο σημερινό πολιτικό παιχνίδι – που παίζεται αλλού.

Ο Τσίπρας ηττήθηκε από τον επαγγελματισμό του Μητσοτάκη, γιατί δεν είχε το πολιτικό θάρρος να αναλάβει τις πρωτοβουλίες εντός και εκτός του κόμματός του, για αλλαγές που του ζητήθηκαν σε κάθε φάση της ηγεσίας του. Αυτό συνιστούσε περιφρόνηση προς τη Δημοκρατική παράταξη που τον ανέδειξε και του το ανταπέδωσε.

Η «Αριστερά» δεν μπορούσε να τον σώσει. Όφειλε να αλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ, να αποβάλει το Πολάκειο άγος, να απομονώσει τα γκρουπούσκουλα, να μετακινήσει στις πίσω θέσεις τους ξοφλημένους και τους ιδεοληπτικούς, διαμορφώνοντας νέα κυβερνώσα ομάδα, να συμπορευθεί με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία…

Αρχίζοντας με την απομάκρυνση του από τον Καμμένο, μετά τον Αύγουστο του 2018, όταν ανεχόταν υπουργός να διαφωνεί δημοσίως με τον Πρωθυπουργό στην εξωτερική πολιτική και να παραμένει υπουργός.

Είχε εκπληρωθεί ο στόχος της εξόδου από Μνημόνιο για την οποία χρειάσθηκε τον συγκεκριμένο ανάρμοστο εταίρο- δεδομένου ότι ο ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ήταν μνημονιακά κόμματα και θα δεν μπορούσαν να συμπράξουν.

Το 2019 έχασε γιατί ανέθετε το εκλογικό τετ της Περιφέρειας Αττικής στη Δούρου, που είχε στην πλάτη το Μάτι και σχημάτισε απογοητευτικά ψηφοδέλτια με μηδενική ανανέωση και χωρίς κανένα αφήγημα προοπτικής.

Το 2023 εξοντώθηκε γιατί πήγε στις εκλογές με όσους ηττήθηκε το 2019 και την υπόσχεση ότι αν κερδίσει ξανά τη πρωθυπουργία θα ξαναβρούν τον δρόμο για υπουργείο τα «βαρίδια» του. Με το ελεεινό: «θα ξανάρθουμε και θα είναι αλλιώς», των «τιμωρών» της πλάκας, που δεν απομάκρυνε και την ανάθεση διαχείρισης των Τεμπών στον… «13-0».

Έκτοτε η αυτοκριτική του άρχισε και τέλειωσε με την εικονική αποχώρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ που συμπληρώθηκε με τη Κασσελακιάδα. Παίζει κρυφτό με την προοπτική ίδρυσης νέου κόμματος – προσπαθώντας να διασφαλίσει επικοινωνιακά πλεονεκτήματα με τη συνδρομή όσων έπρεπε να βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση.

Ως τι επικράτησε το 2012 και 2015 είναι γνωστό – πάντως όχι ως «πρώτη φορά Αριστερά» και όχι ως επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είναι γνωστός και ο πραγματικός απολογισμός του: έντιμη διαχείριση, Πρέσπες, έξοδος από το Μνημόνιο, γεμάτα ταμεία. Απολύτως τίποτε παραπάνω.

Από εκεί και πέρα η διαχείριση του πολιτικού προσωπικού που τον περιέβαλλε και ένα μέρει συνεχίζει και η αντιμετώπιση των ευκαιριών που του δοθήκαν, υπήρξε ατυχής και φοβική.

Εκτός αν πίστευε ότι έχει την επάρκεια να εξαφανίσει τα μειονεκτήματα του κόμματος του με το εκτόπισμά του ή ότι θα υπάρχουν πάντα κορόιδα.

Κάποιοι αντί να τον βεβαιώνουν σήμερα, ότι παραμένει περιούσιος, πρέπει να του πουν «σύνελθε Αλέξη». Ή έστω «τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου», κατά το σύνθημα του γαλλικού Μάη.

Η επιστροφή στο παρελθόν, όσο και να τον «δικαιώσει» δεν πρόκειται να ορίζει το μέλλον του. Ακόμη και ο Μητσοτάκης το ξέρει και έλεγε στον πρόσφατο στρογγυλό τραπέζι του «Economist»:

–«Κανείς δεν πρόκειται να σε ψηφίσει χάρη σε αυτά που έκανες. Θα σε ψηφίσουν, αν πιστέψουν ότι μπορείς να κάνεις περισσότερα…».

Προς το παρόν είδαμε κάτι σεμινάρια δημοσίων σχέσεων, με περαστικούς αγορητές και γερασμένο ακροατήριο… Το μέλλον δεν βρίσκεται στον Σάντερς και τους τελειωμένους της συρρικνωμένης «ευρωπαϊκής» Αριστεράς …

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή, στα μαρμαρένια αλώνια της πραγματικής πολιτικής. Πρίγκιπες, που αρκεί να περιμένουν για να ξαναπάρουν τον θρόνο τους, δεν υπάρχουν…

Με αυτό το προφίλ, έπρεπε να είναι η αιχμή αποδόμησης της Μητσοτακικής κυβερνώσας ομάδας. Όπως ήταν -ακόμη και ασθενής- ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1990-93. Να τον βλέπουν οι πολίτες και να εμψυχώνονται…

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Ωστόσο, μεριμνά μόνο για τη μέλλουσα προσωπική καριέρα του, με ανούσιες δραστηριότητες δημοσίων σχέσεων. Ή με παρασκηνιακούς σχεδιασμούς που εξευτελίζουν και τον δεύτερο διάδοχό του, διαλύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ -που βρέθηκε στο σημερινό χάλι, αποκλειστικά με δική του ευθύνη. Το 5% δεν συνιστά αποτίμηση Φάμελλου.

Ειδικά αυτήν την περίοδο, ο Αλέξης Τσίπρας όφειλε να κρεμάει, από το πρωί ως το βράδυ, στο τσιγκέλι την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη προσωπικά, για το νέο σκάνδαλο.

Αλλά τις τελευταίες μέρες είδαμε μόνο ένα υμνολόγιο για τη μακαρίτισσα Μυρσίνη Ζορμπά -πρώην υπουργό του, αλλά περισσότερο παλιά ευρωβουλευτίνα του Σημίτη, την οποία προφανώς δεν ήξερε.

Και ένα αίτημα, που δεν επρόκειτο να ικανοποιηθεί, στον Τασούλα -να δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών, την επομένη του Δημοψηφίσματος του 2015- με επιστολή εμφανών αντιφάσεων.

• Ποια «ενιαία εθνική γραμμή» μπορούσε να διαμορφωθεί στη σύσκεψη, όταν ο ίδιος είχε πάρει τις αποφάσεις του;
• Πού κολλάνε με τις τρέχουσες ανάγκες της χώρας και της κοινωνίας, τα πρακτικά μιας σύσκεψης -έξι πολιτικών από τους μόνο… ένας παραμένει αρχηγός-, οτιδήποτε και αν περιέχουν. Ακόμη και αν τον… δικαιώνουν, αυτό είναι το θέμα σήμερα;

Αν προέκυψε «συμφωνία που εν τέλει άνοιξε την προοπτική εξόδου» από το Μνημόνιο, γιατί δεν απαντάει στο σχόλιο του παριστάμενου Σταύρου Θεοδωράκη:

• «Ο κ. Τσίπρας εκείνη τη μέρα βρέθηκε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση και αποδέχθηκε τις απόψεις της αντιπολίτευσης, αποδέχθηκε την ουσία, ότι ήταν ένα αχρείαστο δημοψήφισμα, που θα μας έβγαζε από την Ευρώπη». Ισχύει;

Από πουθενά, πάντως, δεν προκύπτει ότι «εκείνα γεγονότα… απασχολούν ακόμα και σήμερα το δημόσιο διάλογο», ώστε να υπάρχει «επιτακτική ανάγκη να ριχτεί άπλετο φως σε όλες τις πτυχές τους».

Αλλά το χούι της ροπής στα λάθη -και ο εγωκεντρισμός- δεν κόβονται.

Ίσως επιδίωξε να μετριάσει την επίθεση από τη Δεξιά στο πρόσωπό του, για την επέτειο της 5η Ιουλίου 2015. Αλλά, τι έγινε πριν από δέκα χρόνια, κρίθηκε πολιτικά και θα κριθεί και από την Ιστορία. Το ζητούμενο τώρα είναι τι τεύξεται η επιούσα.

Για να μην τον αδικούμε: η σημαντικότερη -μαζί με τις Πρέσπες- πράξη της πρωθυπουργικής θητείας του Τσίπρα ήταν απόρριψη της -συμβουλευτικής ούτως ή άλλως- «εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού». Αλίμονο αν την έπαιρνε τοις μετρητοίς.

Ήταν νόμιμη, πολιτικά ορθή και εθνικά ωφέλιμη, επιλογή διαχείρισης του αποτελέσματος, ενός, επίσης νόμιμου και με θεμιτή σκοπιμότητα, Δημοψηφίσματος -που κέρδισε.

Αλλά η επιμονή στο παρελθόν δείχνει ότι δεν έχει να πει κάτι για το μέλλον. Εκτός από τη στράτευση στον «δημοκρατικό καπιταλισμ» -ως ανώτατο στάδιο του σοσιαλισμού, που χάσαμε, άραγε;

Τι ήταν αυτό που οδήγησε τον πρώην πρωθυπουργό σ’ αυτήν την, κενή νοήματος, πρωτοβουλία; Η ανάγκη να βρεθεί στο προσκήνιο -εν όψει ίδρυσης κόμματος αγνώστους ταυτότητας; Ή μήπως η ανασφάλεια μπροστά στην άφιξη της Άνγκελα Μέρκελ στην Αθήνα, που δεν επρόκειτο να πει τίποτε περισσότερο από όσα έχει γράψει στο βιβλίο της;

Άβυσσος η ψυχή του πολιτικού -ιδίως αν έχει τα χαρακτηριστικά του «Αλέξη». Με τους παρακμιακούς συμβούλους, που τον οδηγούν να κυνηγάει ανεμόμυλους, βάζοντας στο ράφι τα πραγματικά προσόντα του:

• Υπήρξε ευπρεπής πολιτικός, μαχόμενος εκπρόσωπος της γενιάς του, είχε καλές προσθέσεις, δεν έκλεβε και πίστευε σε όσα έλεγε.

Κακά τα ψέματα: το 2015 ο Τσίπρας ήταν αναγκαιότητα, αλλά πλέον δεν είναι «εθνικό κεφάλαιο»- ίσως ούτε καν παραταξιακό, αφού έχει απωλέσει μεγάλο μέρος από το προσωπικό του πολιτικό κεφάλαιο. Όχι αδίκως.

Αγνόησε βασικά στοιχεία της σύγχρονης πολιτικής, υιοθέτησε ανοησίες που παπαγάλιζαν οι εσωκομματικές φράξιες -όπως τα περί «πρώτης φοράς Αριστεράς», που δε υπήρξε ποτέ- και δεν είχε την αποφασιστικότητα να πάρει κρίσιμες αποφάσεις και να συγκρουστεί, όταν έπρεπε και με αυτούς που έπρεπε… Από πού να αρχίσουμε;

• Αν, τον Ιανουάριο του 2015, συμφωνούσε με τη πρόταση να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας και να γίνουν οι εκλογές το φθινόπωρο, για να προετοιμαστεί καλυτέρα…
• Αν, με την εκλογή του, δεχόταν την προτροπή του ευπατρίδη Γιώργου Προβόπουλου, να αξιοποιήσει τη δυναμική του νεοεκλεγέντος και να πάρει όσα περισσότερα μπορούσε από την τρόικα, κλείνοντας το Μνημόνιο που παρέλαβε, αντί να παραδώσει τη διαπραγμάτευσή του στον… Βαρουφάκη και κάνει σύμβολα της νίκης του τον Λαφαζάνη και τη Ζωή…
• Αν τον Αύγουστο του 2018, που επιτεύχθηκε ο στόχος της εξόδου από το Μνημόνιο, ασκούσε το προνόμιο του ανασχηματισμού, αφήνοντας εκτός υπουργικού Συμβουλίου τον Καμμένο, που φορτώθηκε αναγκαστικά το 2015…
• Αν, το 2019, στην Περιφέρεια Αττικής δεν κατέβαζε τη Δούρου, που ευλόγως ήταν προάγγελος ήττας μετά το Μάτι και δεν άλλαζε το σχεδιασμό του, προκηρύσσοντας πρόωρες εκλογές με ύφος «τα ρέστα μου», σχηματίζοντας αξιοθρήνητα ψηφοδέλτια -Επικρατείας, Ευρωβουλή και ΟΤΑ- και παραμένοντας στην περιθωριακή «Ευρωπαϊκή Αριστερά».
• Αν μετά το 2019 άλλαζε πραγματικά τον ΣΥΡΙΖΑ -κατά την εντολή του 32%- και δεν πήγαινε στις εκλογές του 2023 με τα «βαρίδια» -από τον Παππά μέχρι τον Πολακη- ως υποψήφια νέα κυβέρνηση…
• Αν, μετά τη συντριβή του, αναλάμβανε την ευθύνη της κομματικής και παραταξιακής ανασυγκρότησης σε αυτοκριτική βάση, ή αν αποχωρούσε πραγματικά, αντί να ανοίγει το δρόμο στον Κασσελάκη και μετά να οργανώνει την νεοσταλινική αποκαθήλωσή του…
• Αν, αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, αντί να μένει περίκλειστος σαν τα «Τείχη» του Καβάφη, έπαιρνε ανοιχτή πρωτοβουλία για νέο πολιτικό φορέα -αντί να παίζει, οχυρωμένος στο προσωπικό Ινστιτούτο του, κρυφτό με το κόμμα του και την Δημοκρατική παράταξη, να οργανώνει σεμινάρια αυτοπεποίθησης και να αναζητά ιδεολογική πυξίδα στην Αμερική…
• Αν, αντί για -δίκην αποτυχόντος πολιτευτή- οργάνωση επικοινωνιακού rebranding κατέβαινε αποφασιστικά και με τον ατομικό οπλισμό του, στα μαρμαρένια αλώνια της πραγματικής πολιτικής, κάνοντας αντιπολίτευση στη Βουλή και στο μαζικό χώρο, αν κοπίαζε δίπλα στους αγωνιζόμενους πολίτες -Συριζαιους ή όχι- για την αναχαίτιση της νεομητσοτακικής λαίλαπας -ως έμπρακτη συνειδητοποίηση της ευθύνης του στη γιγάντωση ενός κληρονόμου…
• Αν -τελευταίο, αλλά όχι έσχατο- υπολόγιζε κατά τους σχεδιασμούς του ότι ο θεμελιώδης κώδικας στην πολιτική είναι η λέξη «εμπιστοσύνη»…

Δεν θα έχανε διαρκώς πολιτική λάμψη, προσωπικό κύρος και φίλους -οπότε πολλά πράγματα θα ήταν αλλιώς σήμερα, πρωτίστως για τον ίδιο…

Αλλά, τι να λέμε τώρα…

Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικρατήσει και στις επόμενες εκλογές, θα ολοκληρώσει την εκποίηση κάθε περιουσιακού στοιχείου της  ελληνική δημοσίου, θα ανοίξει κι άλλο την ψαλίδα της ανισότητας , θα υλοποιήσει ανεμπόδιστα  ταξική πολιτική του που οδηγεί σε νέο μνημόνιο  και θα προεκτείνει την υποχωρητικότητα της χώρας στη διεθνή σκηνή, θα ολοκληρώσει την διαμόρφωση μιας “οικείας” άρχουσας κάστας και θα εδραιώσει την αναπαραγωγή της οικογενειακής δυναστείας του.

Μπορεί σε κάποιους να ακούγονται υπερβολικά, αλλά ας μην παίξουμε με την τύχη μας. Για να το αποφύγουμε όμως χρειάζεται μιας προϋπόθεση: να βρεθεί πολιτικός αντίπαλος του Μητσοτάκη, που θα διαμορφώσει  πειστική εναλλακτική λύση, θα τον αντιμετωπίσει στα μαρμαρένια αλώνια των εκλογών και θα τον νικήσει ώστε να αποκατασταθεί η βλάβη της χώρας από την πολιτική του.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν εμπνέει

Οι λόγοι είναι γνωστοί και έγιναν περισσότεροι με την ιδιότυπη ομηρία στην οποία έχει περιέλθει. Από πρόσωπο που έχασε την ηγεσία, αλλά  φιλοδοξεί να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε επίσημο δορυφόρο της Ν.Δ. Κάτι που δεν κατέστη δυνατό σε προηγουμένη φάση από άλλον υποψήφιο του στήριζε το σύστημα Μητσοτάκη.

Εκ παραλλήλου ο Αλέξης Τσίπρας, ως πολιτικός που εμπιστευθήκαν οι παλαιοί ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ το 2015 – όταν τους προδώσαν οι ηγεσίες του- αλλά και το  2019, απέτυχε στην αποστολή ανασυγκρότησης της Δημοκρατικής παράταξης.

Εγκλωβισμένος στο μύθευμα “πρώτη φορά  Αριστερά” υπέκυψε σε ιδεοληπτικούς και οπισθοδρομικούς κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και ηττήθηκε ολοσχερώς.

Η μεθόδευση της επιστροφής του στο κέντρο της πολιτική σκηνής με άλλο φορέα, έχει προσωπικό χαρακτήρα, απέχει από τις ανάγκες της Δημοκρατικής Παράταξης και είναι παγιδευμένη στις  διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ- και ταυτόχρονα στον έλεγχο του κατεστημένου.

«Περιμένοντας τον Τσίπρα»

Ο πρώην Πρωθυπουργός παραμένει  χαρισματικός σε ότι αφορά τη δημόσια παρουσία του. Αλλά η δράση του αναπτύσσεται εκτός τόπου, εκτός χρόνου και εκτός των αναγκών της ελληνικής πολιτικής σκηνής- πόσο μάλλον της Παράταξης που συνενώνει την ελληνική Κεντροαριστερά με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία.  Δρα ως θεωρητικός και όχι ως μαχόμενος πολιτικός και λαϊκός ηγέτης.

Αντί, ως πρώην Πρωθυπουργός, να οργανώσει πολιτικό αγώνα από τη βάση, χωρίς τα παλιά βαρίδια δίπλα του, αναλώνεται σε κινήσεις που τον καθιστούν αρεστό στο «σύστημα» και σε σεμινάρια ατομικής εξέλιξης- με κάποια άγνωστη ακόμη νέα κομματική σημαία.

Είναι προφανές ότι πρόκειται για χίμαιρα και το πολύ που μπορεί να του εξασφαλίσει την παρουσία του στην Βουλή- χωρίς μεγάλο εκτόπισμα. Το «περιμένοντας τον Τσίπρα» είναι πλέον χάσιμο χρόνου και φθορά για την Παράταξη.

Εν τω μεταξύ ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει να παραμένει ατουφέκιστος. Στον ευρύτερο δημοκρατικό χώρο κανένα πολιτικό πρόσωπο με ενεργό ρόλο δεν έχει τις ικανότητες να αντιμετωπίσει τον Νεομητσοτακισμό, να οδηγήσει την παράταξη σε συσπείρωση και εκλογική νίκη και τη χώρα σε αλλαγή πορείας.

Μπορεί να τη διεκδικήσει μόνο ένα πολιτικό πρόσωπο που δεν βρίσκεται στη Βουλή τα τελευταία χρονιά: ο  Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος τριών κυβερνήσεων, έχει τα χαρακτηριστικά που απαιτεί η παραταξιακή ανασύνταξη.

Είναι ο πιο χαρισματικός πολιτικός της  γενιάς του, με μαγικό δημόσιο λόγο, προσωπική συγκρότηση, ευρυμάθεια και πολιτικό εκτόπισμα. Διαθέτει κυβερνητική εμπειρία, γνώση της ευρωπαϊκής πολιτικής, πείρα στη διαχείριση κρίσεων,  συναρπαστικό δημόσιο λόγο, επικοινωνιακό  βεληνεκές, ακαδημαϊκό κύρος και ισχυρή προσωπική βούληση.

Γνωρίζει τις ανάγκες της χώρας, έχει βιώσει από τη καλή και από τη ανάποδη τις ιδιοτυπίες της Παράταξης,  αντιλαμβάνεται πως συμπεριφέρονται οι ελίτ, κατανοεί τη διεθνή τάξη πραγμάτων και   είναι σε θέση να διαπραγματευτεί, στο εσωτερικό και διεθνώς, υπέρ των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Στο πολιτικό βιογραφικό του θα βρούμε αλληλουχία λανθασμένων επιλογών. Από την νεανική  περίοδο μέχρι την αναποφασιστικότητα που έδειξε απέναντι στη μεθόδευση των Σημίτη -και των εκτός ΠΑΣΟΚ υποστηρικτών του -να επιβάλουν τον Γ. Παπανδρέου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και την πρωθυπουργία. Για να χτυπάνε στη συνέχεια οι Έλληνες το κεφάλι τους στον τοίχο.

Ο Βενιζέλος για λόγους που έχει εξηγήσει ο ίδιος – και θα κριθούν από τη ιστορία τελικά- ενεπλάκη στην περιπέτεια στην οποία έβαλε το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα ο Παπανδρέου.

Διέθεσε τα πολιτικά προσόντα του στις μνημονιακές κυβερνήσεις του κόμματος του και του Σαμαρά και ανεξάρτητα από τον απολογισμό που κάνει ο ίδιος τιμωρήθηκε από το εκλογικό σώμα γι’ αυτό. Αλλά και από τον Παπανδρέου που τον χτύπησε πισώπλατα με διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

Στο τέλος τιμωρήθηκε και από τους διαδόχους του στο κόμμα, που με σύνδρομα κατωτερότητας τον άφησαν εκτός Βουλής. Αλλά αυτά είναι άλλες ιστορίες. Αυτή τη στιγμή προέχουν άλλα: τι κάνουμε με τον Μητσοτάκη και όσα αντιπροσωπεύει…

Στο έλεος του Μητσοτάκη

Η κατακερματισμένη και ανήμπορη ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη που μεταπολιτευτικά αναπτύχθηκε στον άξονα Κεντροαριστερά- Αριστερά βρίσκεται στο έλεός του.
Κάθε τόσο εμφανίζονται ηγετίσκοι, προσπαθούν να κάνουν καριέρα ασήμαντα πρόσωπα, και κάποιοι αναζητούν κολυμβήθρες του Σιλωάμ για να ανανέωση της παραμονή στην πολιτική σκηνή με νέους όρους. Το βασικό πρόβλημά της είναι η έλλειψη ηγεσίας.

Για να ανακάμψει χρειάζεται συσπείρωση σε πρόσωπο με τα πολιτικά προσόντα που διαθέτει ο Βενιζέλος- ανεξάρτητα από τη  χρήση τους που έκανε ως τώρα ίδιος.
Αφήνοντας – κι αυτός και οι δημοκρατικοί πολίτες- πίσω τα λάθη, αντιθέσεις και τριβές, μπορούν να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις να ηγηθεί ενός νέου φορέα με επαρκή ηγεσία. Ικανή να ξεπεράσει τον σημερινή πολυδιάσπαση και να αντιμετωπίσει τον Νεομητσοτακισμό, με, εφικτό, στόχο να τον κατανικήσει.

Το ΑΠ έχει ασκήσει σκληρή κριτική στον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ -δεν παίρνει τίποτε πίσω θα το ξανακάνει αν κρίνει ότι υπάρχει λόγος- χωρίς  να αμφισβητήσει ποτέ  το προφίλ του.

Αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι διαθέτει  τις πολιτικές επάρκειες που χρειάζεται κάποιος ώστε ηγούμενος της παράταξης να της δώσει προοπτική επιστροφής στην εξουσία.

Η κριτική που μπορεί να ασκήσει κάποιος  στη διαδρομή του  πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στην προτεραιότητα να αξιοποιηθούν τα προσόντα του. Τα υπόλοιπα θα βρεθούν. Αρκεί οι δημοκρατικοί πολίτες πρέπει να ωθήσουν τα κόμματα τους σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Να ξεπεράσουν τις ηγεσίες τους, ή να τις υποχρεώσουν να υποτάξουν στις κενοδοξίες τους στην ανάγκη για νέο φορέα με επικεφαλής κάποιον, αν μη τι άλλο πρωθυπουργίσιμο.

Η συλλογική παραταξιακή αναζήτηση πρέπει να απεμπλακεί από τη φθορά των συζητήσεων για το “κόμμα του Τσίπρα”, την εσωτερική κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ και τη σύμπραξη του Πολάκη με τον Τζανακόπουλο και του Φάμελλου με τη Ζωή και τον Χαρίτση.

Η σοβαρή συζήτηση για παραταξιακή επικράτηση απέναντι στη Δεξιά απαιτεί σοβαρή αναζήτηση επικεφαλής με πολιτικό βάρος και εκ των πράγματων οδηγεί στον Βενιζέλο.  Όποιος ξέρει κάποιον  καλύτερο, για το ρόλο που δεν μπορεί να παίξει ο Ανδρουλάκης και έχει ακυρώσει για τον εαυτό του ο  Τσίπρας- ώστε να ξαναγίνει η Δημοκρατική Παράταξη κυβερνώσα δύναμη, να σηκώσει το χέρι.

ΠΗΓΗ: anoixtoparathyro.gr

Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος

Η αντίδρασή του, τον Μάιο του 2019, ως Πρωθυπουργού με εκλογικό ορίζοντα τον Οκτώβριο του ιδίου έτους – μετά από την επικράτηση της Δεξιάς στην Αυτοδιοίκηση και τις ευρωεκλογές, υπήρξε  επιλογή μηδενικής στρατηγικής: το βράδυ των αποτελεσμάτων κινήθηκε με ψυχολογία «τζογαδόρου» που λέει «τα ρέστα μου» μετά από ένα ατυχές ποντάρισμα.

Το ατυχές να κατεβάσει μήνες μετά το Μάτι, τη Δούρου ως υποψήφια στην περιφέρεια Αττικής, ή να  μην έχει διακόψει, αυτοκριτικά, τις σχέσεις με τον Καμμένο, μετά την έξοδο από τον μνημονιακό κύκλο – την οποία εξυπηρετούσε κατ’ ανάγκη η σύμπραξη μαζί του, δεδομένου ότι το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι ήταν μνημονιακά κόμματα.

Είχαν προηγηθεί λάθη στα ψηφοδέλτια για την Αυτοδιοίκηση και το Ευρωκοινοβούλιο και  σπαταλήθηκαν -με ψυχολογία πανικού- τα πολεμοφόδια που θα απέδιδαν, αν είχαν χρησιμοποιηθεί σε βουλευτικές εκλογές στη συνταγματική λήξη της τετραετίας.

Έτσι ο Τσίπρας, έχασε την ευκαιρία να μπει στην προεκλογική αναμέτρηση το φθινόπωρο του 2019, έχοντας εν τω μεταξύ ορίσει τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τον Έλληνα εκπρόσωπο στη Κομισιόν -και αλλάξει τον Ποινικό Κώδικα, χωρίς την μάλλον επιζήμια σπουδή που αποδυνάμωσε τις  συμμαχίες του.

Στην  περίπτωση των εκλογών του 2023, ουδείς μπορούσε να φανταστεί ότι ένας χαρισματικός πολιτικός σαν τον τέως πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, θα έφτανε στις κάλπες απέναντι στον «χειρότερο Πρωθυπουργό από τη Μεταπολίτευση»-κατά τη δική του αξιολόγηση- χωρίς να έχει αξιοποιήσει στο  κόμμα το στοιχείο της, αν μη τι άλλο, αξιοπρεπούς ήττας του 2019 , που τον κρατούσε ενεργά στο παιχνίδι της διακυβέρνησης.

Χωρίς αυτοκριτική, χωρίς μετεξέλιξη και ανανέωση, με τα εσωκομματικά βαρίδια πρώτο τραπέζι πίστα, αντί για νέα κυβερνώσα ομάδα, πήγε στις εκλογές του Μαΐου του 2023 ξυπόλυτος στα αγκάθια.  Με υποψήφιους υπουργούς, τον Πολάκη, τον Παππά, τον Σκουρλέτη τον Φίλη και άλλους, που είχαν ήδη ξεπεραστεί με την ήττα του 2019 και δεν υπήρχαν κορόιδα να τους φέρουν στα πράγματα  ως «δεύτερη φορά Αριστερά».

Στις εκλογές του Ιουνίου δεν άλλαξε τουλάχιστον κάποια ψηφοδέλτια -όπως είχε  κάθε δικαίωμα και λόγο- και άφησε να βαρύνει η ευθύνη  για την συντριβή τον Κατρούγκαλο, τη Φωτίου και τον Τσακαλώτο! Χάλασε τις σχέσεις του με την, υπερφίαλη, Αχτσιόγλου -που ο ίδιος ανέδειξε-  και  όπως αναδείχθηκε εκ των υστέρων, δέχθηκε τον Κασσελάκη, ως μόνιμη  προεκλογική σκιά του ανά την επικράτεια. Έχοντας βάλει στη Βουλή την -συμπαθή κατά τα λοιπά- Ακρίτα, αντί για τον καθηγητή Γεροτζιάφα.

Αποχώρησε από την ηγεσία, χωρίς επεξεργασμένη λύση για τη διαδοχή του, αλλά και χωρίς να είναι   αποφασισμένος για πραγματική αποχώρηση. Όπως ο Γ. Παπανδρέου το 2011, που έφυγε από την πρωθυπουργία και ταυτόχρονα ήθελε να παραμένει Πρωθυπουργός με το όνομα Φίλιππος Πετσάλνικος.

Ως εγγυητής των όρων της διαδοχής του επέτρεψε να χριστεί υποψήφιος κάποιος που δεν ήταν καν μέλος του κόμματος, ούτε προερχόταν από την Αριστερά και επέτρεψε στις δυνάμεις που επηρέαζε να τον εκλέξουν- παρότι ήταν ορατός ο κίνδυνος της διάσπασης.

«Αλέξη, έλα επάνω»

Στο διάστημα της μέχρι τώρα ηγεσίας Κασσελάκη  πίσω από τα γλυκανάλατα και υποκριτικά που ακούγονται για τον Τσίπρα, είναι ορατή η επιδίωξη  μεταμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε ΙΧ μόρφωμα, που θα λειτουργεί συμπληρωματικά με τη Δεξιά.

Ανταγωνίζεται τον Μητσοτάκη και όχι την πολιτική και την ιδεολογία, του- και πάντως, ως κόμμα, δεν πείθει ότι υπηρετεί την διαδρομή και τους στόχους της Αριστεράς.

Αντίθετα εντείνεται η ρητορική κατά της περιόδου Τσίπρα, που ετοιμάζει το έδαφος ακόμη και για σύγκρουση με τον ίδιο τον Τσίπρα, όπως συνέβη στο πρόσφατο «συνέδριο».

Σ’ αυτό το διάστημα ο πρώην Πρωθυπουργός φαίνεται να έχει πέσει στην παγίδα της επιστροφής του, χωρίς τη θεμελιώδη προϋπόθεση γι’ αυτό: την απο-συριζοποίησή του.

Δεν απευθύνεται πρωτίστως στη Δημοκρατική Παράταξη και την ελληνική Κεντροαριστερά, που τον  ανέδειξαν στην πρωθυπουργία, αλλά επιδιώκει την αποδοχή της κομματικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, που ήδη έχει συρρικνωθεί μετά τη διάσπαση -και αλλοιώνεται.

Του αποδίδεται διάθεση να «μείνει σε επαφή » με αυτή τη βάση, παρότι οι συνεδριακοί εκπρόσωποί της απέρριψαν, διόλου κολακευτικά, την πρότασή του να  ξαναψηφίσουν για ηγεσία, με νέους όρους που θα περιέχουν «και τις απαντήσεις, όχι μόνο τις ερωτήσεις».

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν «αποχώρησε» από τις κομματικές διεργασίες. Με την έννοια ότι μετέχει από το παρασκήνιο, με όχι επιτυχή τρόπο. Παραμένει επίσης ασαφής η σχέση του με τον διάδοχό του, που ισχυρίζεται εξ αρχής ότι συμπίπτουν μεταξύ τους– και χρησιμοποιεί το όνομά του: πρώτα για να κερδίσει και στη συνέχεια για να εδραιωθεί.

Η παρουσία του Τσίπρα στην παρουσίαση του ευρωψηφοδέλτιο υπερέβη την τυπική υποχρέωση- αν υπάρχει- και μόνο το κύρος του ως πρώην πρωθυπουργού – αλλά και πολιτικού μεγέθους υπέρτερου του διαδόχου του -δεν διασφάλιζε.

Απλώς νομιμοποίησε τις τρέχουσες  επιλογές, ως μέρος του σκηνικού στο κλίμα της αφ’ υψηλού παρότρυνσης «Αλέξη, έλα επάνω». Πάλι καλά που δεν ακούσαμε στο τέλος: «Και τώρα κατέβα κάτω». Κάποιοι παραβλέπουν ότι συχνά στην πολιτική οι ασπασμοί είναι φιλιά του Ιούδα.

Στη μετά Τσίπρα περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ πλεονάζουν οι αναφορές που του επιρρίπτουν όλες τις ευθύνες για την κακοδαιμονία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό προοιωνίζεται σύγκρουση. Σαν αυτή που οργάνωσε  στο ΠΑΣΟΚ ο Γ. Παπανδρέου για να λήξει ταπεινωτικά την πολιτική διαδρομή του Σημίτη, χωρίς να ανοίξει μύτη. Ή όπως έκανε ο Μητσοτάκης στη ΝΔ και ανάγκασε τον Καραμανλή να επιλέξει -με προσωπική  αξιοπρέπεια και πολιτικό  ήθος- την αυτοεξαίρεση του από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Άλλο Τσίπρας και άλλο Κασσελάκης

Η «ενθουσιώδης»  και χειροκροτηθείσα στην αίθουσα, εμφάνιση Τσίπρα δίπλα στον Κασσελάκη , υποδηλώνει αναδεικνύει την λανθασμένη στρατηγική του πρώην Πρωθυπουργού σε σχέση με την ανάδειξή του ως φυσικού επικεφαλής της Δημοκρατικής Παράταξης στο διάστημα 2012-19.  Για συγκεκριμένους λόγους:

Πρώτο: Η διαδρομή του Τσίπρα στην πολιτική, η προσωπική του συγκρότηση, το ύφος της δημόσιας  παρουσίας  του, αποκλίνει κραυγαλέα από το στυλ Κασσελάκη. Δεν υπάρχει λόγος να τεθούν σε σύγκριση. Αρκεί ότι ως πολιτικές συμπεριφορές υποδηλώνουν διαφορετικές επιδιωξεις, με διαφορετικού τύπου πολιτικό φορέα.

Δεύτερο: Οι πολιτικοί στόχοι του Τσίπρα από την ώρα που ανέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τώρα δεν έχουν συνάφεια με τους προσωπικούς στόχους του Κασσελάκη, που εφάπτονται της πολιτικής των ΗΠΑ, του  Ισραήλ, αλλά και του μεγάλου κεφαλαίου, χωρίς καν την ευρωπαϊκή παράμετρο.

Τρίτo: Η επικράτηση Κασσελάκη -συμπεριλαμβάνοντας και την προεξοφλημένη παραμονή του στην ηγεσία ανεξαρτήτως επιδόσεων στις ευρωεκλογές σημαίνει συνέχιση της «αντι-Τσίπρα» εξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και αν συρρικνωθεί περαιτέρω. Ασφαλώς δεν μπορεί να είναι στόχος για τον πρώην Πρωθυπουργό να μπορεί σε ανταγωνισμό με τον… Παππά, για την ηγεσία κόμματος με μονοψήφιο ποσοστό, ώστε  να κρατήσει, περισσότερο από όσο χρειάζεται, επαφή με τον μειοψηφικό ΣΥΡΙΖΑ.

Αντίθετα έτσι κάνει το ίδιο λάθος που έκανε και μετα το 2015: ενώ η εκλογική νίκη προήλθε αποκλειστικά από την προσωπική ακτινοβολία του στην ευρύτερη Παράταξη, δέχθηκε στην πράξη  ότι την οφείλει στον «κομματική Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ των 30.000 μελών.

Το ερώτημα σε ό,τι αφορά τον Τσίπρα και την προοπτική του ως πολιτικού ηγέτη είναι απλό: σε ποιόν απευθύνεται και ως τι;  Σε ό,τι απέμεινε από το κόμμα του  ως μέλλων εκ νέου επικεφαλής του; Ή στην ευρύτερη προοδευτική παράταξη ως φορέας της προοπτικής να πάρει τη θέση του Μητσοτάκη [με την αναγνωρισμένη ιδιότητα του «πρωθυπουργήσιμου» που δεν διαθέτουν οι επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ;

Κοντά στο νου κι η γνώση: άλλο Τσίπρας και άλλο Κασσελάκης.  Ότι ο δεύτερος υπήρξε διάδοχος του πρώτου ήταν μάλλον απρόβλεπτη εξέλιξη που ήδη κρίνεται. Η ιδέα να αντιστραφούν οι ρόλοι θα είναι  κάτι χειρότερο- για όσους γνωρίζουν την ιστορία των παρατάξεων της χώρας και αντιλαμβάνονται πώς και με ποιον επικεφαλής μπορεί να προκύψει πολιτική αλλαγή…

Πηγή: Ανοιχτό Παράθυρο

Το ΑΙΣΧΡΟ πρωτόκολλο που έχετε βγάλει, αυτόν τον ασθενή τον ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ !!
Ο Ασθενης είναι δις εμβολιασμενος και έκανε και την τριτη δόση πριν 4 μέρες και είναι στην τριτη μερα από την έναρξη των συμπτωμάτων.
Είναι πατερας φίλης μου γι αυτό ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει !
ΑΚΟΥΣΤΕ ΓΕΛΟΙΟΙ!!!

Αύριο το πρωί αν δεν είναι τα μονοκλωνικά στη Ρόδο για να του δοθεί η ευκαιρία να επιβιώσει

ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ!!!
Περιμενω μέχρι το μεσημέρι αύριο να τα έχει παρει!
ΑΛΛΙΩΣ ΤΗ ΒΑΨΑΤΕ ΟΛΟΙ ,από την επιτροπή των λοιμωξιολογων μεχρι τον ΠΛΕΥΡΗ και το ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ!!!»

Η υπογραφή είναι περιττή, το παραλήρημα είναι αναγνώσιμο: Παύλος Πολάκης «Πρ, ανάπλ. Υπ Υγείας,  Χειρουργός», όπως υπογράφει.

Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει με τον ασθενή στον οποίο αναφέρεται. Ούτε αν υπάρχει κάτι σχετικά με τη θεραπεία που δεν γνωρίζουν, ή δεν εγκρίνουν, οι γιατροί που τον παρακολουθούν και γνωρίζει ένας τρίτος- όποιος κι αν είναι.

Ξέρουμε όμως ότι είναι διασυρμός για την πολιτική και και ιατρική επιστήμη και απόλυτος εξευτελισμός για το κόμμα που τον θεωρεί ακόμη βουλευτή του να εκφράζεται με χυδαιότητές και τσαμπουκάδες.

Μπορεί να ρυπαίνει στο δημόσιο λόγο όσο θέλει. Αλλά όχι ως  βουλευτής κόμματος της Αριστεράς που  περιμένει την ψήφο των δημοκρατικών πολιτών.

Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να είναι βουλευτής του Τσίπρα- που είναι από τους πιο ευπρεπείς πολιτικούς όλων των εποχών.

Όσο δεν τον απομακρύνει από το κόμμα του ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χρεώνεται τις αθλιότητες του.

Λυπάμαι για το ύφος, αλλά μόνο αυτή τη γλώσσα που καταλαβαίνει.

Το υφάκι  «ακουστε γελοιοι!!!» ,  «θα σας παρει ο διαολος και θα σας σηκωσει!!!»  και «τη βαψατε ολοι ,από την επιτροπή των λοιμωξιολόγων μεχρι τον Πλεύρη και το Μητσοτακη!!!» στους φίλους και στην παρέα του.

Σιγά τα αίματα, μεγάλε.

Όποιος καλύπτει αυτόν αναίσχυντο και διαταραγμένο άνθρωπο, τον χρεώνεται. Και αν ο ΣΥΡΙΖΑ τον θέλει στην Κοινοβουλευτική ομάδα του, ας μην ονειρεύεται επιστροφή στην κυβέρνηση.

Δεν φταίνε όσοι αγωνίζονται για την προοδευτική κυβέρνηση να χάνεται ο στόχος για την ανισορροπία οποιουδήποτε.

Η πολιτική δεν είναι αρένα για κουτσαβάκηδες και ψευτόμαγκες της οκάς.

Δεν θα κάνουμε ζούγκλα το δημόσιο βίο επειδή το θέλει ένας διαταραγμένος και το κόμμα που τον καλύπτει.

Επιτέλους τέλος.

Γ. Λακόπουλος

Πηγή: Ανοιχτό Παράθυρο

Ως τότε όμως θα ωφελούσε τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αν η ηγεσία του μπορούσε να πάρει κάποια μαθήματα, όχι από τον Ανδρουλάκη- σ’ αυτά ο Τσίπρας υπήρξε ο πρώτος διδάξας-  αλλά από τον… Γ. Παπανδρέου.

Ο φορέας ενός ισχυρού ονόματος προσπάθησε να κρυφτεί πίσω του και να διεκδικήσει την ηγεσία -διαγράφοντας μόνος του τις αμαρτίες του, όταν κυβερνούσε.

Θεώρησε ότι οι πολίτες ξέχασαν τα έργα και τις ημέρες του και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το ΚΙΝΑΛ ως όχημα επιστροφής του. Και φυσικά διασύρθηκε.

Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο κινδυνεύει να πάθει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ αν δεν βγάλει από τη εικόνα του τους δικούς του Παπανδρέου. 

Όσους δηλαδή έχουν βάρη από την προηγουμένη Kυβέρνηση Τσίπρα, ή με τον ένα η τον άλλο τρόπο προκαλούν τη κοινή γνώμη- εμφανιζόμενοι στο  προσκήνιο ως προϊόντα παρθενογενέσεων.

Για τον Παπανδρέου υπήρχε το φυσικό ερώτημα: γιατί να τον ψηφίσουν όσοι πήγαν στην κάλπη του ΚΙΝΑΛ;   Η απάντηση ήταν απλή: δεν τον ψήφισαν.

«Δήλωσαν» ότι θέλουν το ΚΙΝΑΛ, αλλά χωρίς τον – Παπανδρέου. Τα υπόλοιπα είναι θεωρίες.

Αν μεταφέρουμε την ίδια λογική στην Κουμουνδούρου, το ίδιο ερώτημα  εμφανίζεται ως νόμισμα με δύο όψεις στο εθνικό ακροατήριο- εν όψει των βουλευτικών εκλογών.

Στη μια πλευρά: γιατί να ψηφίσουν τον Τσίπρα οι Έλληνες πολίτες και ιδίως όσοι αυτοτοποθετούνται στη Δημοκρατική Παράταξη;

Η απάντηση είναι επίσης απλή: Έχει συγκροτημένη δημόσια παρουσία και    κάνει «γκελ» στην κοινωνία, δεν βαρύνεται με υποθέσεις διαφθοράς,  κράτησε όρθια την κοινωνία και συσπειρωμένη τη Δημοκρατική Παράταξη -όταν την πούλησαν οι επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ- οδηγώντας στην ίδια κάλπη Αριστερά και Κεντροαριστερά, έβγαλε τη χώρα από το Μνημόνιο και έλυσε προβλήματα, από το Μακεδονικό ως τον τηλεοπτικό χάρτη.

Τα λάθη του είναι πολλά και γι’ αυτό άλλωστε έχασε το 2019 από το σύστημα Μητσοτάκη- διαπλοκής. Αλλά ο τελικός απολογισμός του είναι θετικός: κύλησε μπροστά τον τροχό της  χώρας και του κόμματός του, αλλά και τον εαυτό του.

Το ερώτημα στην άλλη όψη όμως είναι πιο κρίσιμο, γιατί λόγω της  απάντησης επισκιάζει το πρώτο.

Γιατί να ψηφίσουν οι πολίτες τον ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ όταν στην ηγετική ομάδα του βρίσκονται μεταξύ άλλων οι εξής:

-Ένας πρώην  γραμματέας και πολύ-υπουργός που απέτυχε στα πάντα  και απωθεί με το λόγο του, ένας πρώην υπουργός που έχει αφήσει τη φωνούλα του στα πιο απίθανα κασετόφωνα, μια πρώην  περιφερειάρχης του δεν καταλάβει τι σημαίνει πολιτική ευθύνη, ένας ευρωβουλευτής που μπέρδεψε την πολιτική με το «real estate», ένα αγοραίος πρώην αναπληρωτής υπουργός που ρυπαίνει φραστικά ,-δίκην προβοκάτορα κατά του  κόμματός του-,  ένας πρώην πρόεδρος της Βουλής  χωρίς κύρος και ένας υπερήλικος που διορίσθηκε δυο φορές στη Βουλή, στην οποία δεν έχει καμία προσφορά και σταδιοδρόμησε σαν  «μέντορας του προέδρου».

Αυτά τα οιονεί » εφτά θανάσιμα αμαρτήματα » όσο πλησιάζουν οι εκλογές θα βρίσκονται όλο και πιο συχνά σε πρώτο πλάνο και θα σκιάζουν την πορεία προς την εκλογική νίκη.

Τώρα να συνδέσουμε τα δύο ερωτήματα με ονόματα και διευθύνσεις: Γιατί όσοι προτίθενται να ψηφίσουν τον Τσίπρα, να τον κάνουν όταν θα διαφανεί ότι σε ενδεχομένη νίκη του θα βρεθούν στην διακυβέρνηση ο Σκουρλέτης, ο Πολάκης, ο Παππάς, η Δούρου, ο Βούτσης  ή ο Φλαμπουράρης;

Η απάντηση είναι απλούστερη: δεν θα τον ψηφίσουν.

Θα τον καταπιούν οι δικοί του Παπανδρέου που δεν εννοούν να καταλάβουν ότι για να υπάρχει κάποιος στο δημόσιο βίο πρέπει να έχει λαϊκό έρεισμα ως προσωπικότητα .

Να μην το δημιουργεί τρώγοντας τις σάρκες του κόμματος και υποκλέπτοντας το ρεύμα που δημιουργεί το κόμμα και ο επικεφαλής του.

Οι πολίτες δεν θέλουν βαρίδια και δεν αντέχουν τους αποτυχημένους. Επιδιώκουν το καινούριο με την ελπίδα ότι θα τους πάει μπροστά και  πάντως  απεχθάνονται ό,τι τους γυρίζει πίσω. Οι κάλπες έχουν πάψει να είναι κολυμβήθρες του Σιλωάμ.

Προς Θεού, κανείς δεν έχει κάτι προσωπικό με τους ανθρώπους. Συμπαθείς ως πρόσωπα, αποκαρδιωτικοί ως πολιτικοί, σε βαθμό που αξιοποιούνταν συστηματικά από τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για να τον κοντύνουν. Ειδικά για κάποιους από τους εφτά΄ «δεν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Απλώς δεν τα φορτώνουν πλέον…

Πρώτοι οι ίδιοι πρέπει να καταλάβουν ότι συμβολίζουν -αλά Παπανδρέου- ό,τι ακριβώς δεν θέλει η κοινωνία και όσα δεν χρειάζεται η Αριστερά και η Παράταξη. Ή να το καταλάβει για λογαριασμό τους αυτός που διεκδικεί τη λαϊκή εντολή. Δεν διεκδικεί λευκή επιταγή- ειδικά σε ό,τι αφορά τα πρόσωπα.

Οι ψηφοφόροι θα ψηφίσουν τον Αλέξη Τσίπρα ως εναλλακτική λύση, όταν διαπιστώσουν ότι δεν θα ποτίσουν και κάποιες γλάστρες μαζί του.

Δεν χρειάζονται περισσότερα. Η τύχη του Παπανδρέου είναι case study για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Τσίπρα. Από τον τρόπο που θα απαντήσει ,θα κριθούν οι επιδόσεις του κόμματός του στις κάλπες.

ΠΗΓΗ: anoixtoparathyro.gr

Πρώτη:  Τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει την ευκαιρία να ξετινάξει  την κυβέρνηση για τη στημένη επιχείρηση ηθικής απαξίωσής του- με  τη νέα Προανακριτική Επιτροπή δια της αριθμητικής- ανεβαίνει στη σκηνή ο συνήθης ύποπτος και εξασφαλίζει ότι η ΝΔ θα κάνει πάρτι. Αντί να απολογείται  για την παραπομπή αντιπάλου της με μάρτυρα τον Καλογρίτσα.

Δεύτερη: Δυο βουλευτές αγνόησαν την απόφαση του προέδρου του κόμματος στην ψηφοφορία για το Ελληνικό στη Βουλή και απείχαν. Ο ένας ισχυρίσθηκε, εκ των  υστέρων, ότι έπραξε κατά συνείδηση γιατί δεν υπήρξε απόφαση κομματικού οργάνου, αλλά μια συζήτηση στον «πρωινό καφέ»  -που «δεν είναι όργανο». Παραβλέποντας ότι δεν αποφάσισε ο «καφές», αλλά ο Τσίπρας.

Προφανώς κάθε φορά που είναι να ψηφίσει η αφεντιά του πρέπει να συνέρχεται η Κεντρική Επιτροπή.  Κατά τα λοιπά το πιάσαμε το υπονοούμενο: δεν αποφασίζει ο Τσίπρας, αλλά «τα όργανα».

Τρίτο: Στέλεχος με βιογραφικό αποτυχιών στο κόμμα και στις κυβερνήσεις Τσίπρα και βασικός σαμποτέρ της ιδέας για αλλαγές αρπάχθηκε στη συνεδρίαση της Κ.Ο. με βουλευτή πασοκικής προέλευσης σε στυλ «εσύ και οι όμοιοί σου», υποδηλώνοντας ότι υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Με την ευκαιρία την έπεσε και στον Τσίπρα ότι αποφάσισε διπλές εκλογές τον Μάιο του 2019 , χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Τέταρτο: Στέλεχος που χαντάκωσε τον ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο της αυτοδιοίκησης αποφεύγοντας να αναλάβει αντικειμενικές πολιτικές ευθύνες του ρόλου που είχε σε φυσικές καταστροφές, διεκδικεί τώρα δάφνες θεωρητικού της προστασίας του περιβάλλοντος.

Πέμπτο και άσχετο (;): Σε μέσα ενημέρωσης  εμφανίζονται δημοσκοπήσεις που φέρνουν τον Τσίπρα με… μικρότερη επιρροή από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Δίκην υπόδειξης ότι είναι βαρίδι και καλά θα κάνουν να τον αλλάξουν.

Δεν χρειάζονται άλλα. Το κόμμα που κέρδισε δυο φορές τις εκλογές με 36% και στην ήττα του στάθηκε το 32% – κυρίως χάρη στην ακτινοβολία του επικεφαλής του στη Δημοκρατική Παράταξη-  έχει απέναντί την χειρότερη κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση, αλλά κάνει από μόνο του χειρότερο τον εαυτό του και κινδυνεύει να πάει ως πρόβατο επί σφαγή στις επόμενες  κλάπες – που δεν θα αργήσουν.

Στον οργανωμένο ΣΥΡΙΖΑ -ΠΣ υπάρχει απουσία πολιτικής και αντίστοιχης συζήτησης. Όλα περιστρέφονται γύρω από  δυο συγκρουόμενους μηχανισμούς για την εσωτερική επικράτηση, σε έναν πληθυσμό που δεν ξεπερνά τα δέκα χιλιάδες άτομα στην επικράτεια.

Μακριά από τα εκατομμύρια των προοδευτικών ψηφοφόρων, τη νεολαίας και των κοινωνικών ομάδων που ιστορικά στηρίζουν την Δημοκρατική Παράταξη ως πλειοψηφούσα δύναμη.

Η πολιτική έχει αντικατασταθεί από τον φραξιονισμό και την ίντριγκα των  μανδαρίνων.  Είναι δυο κύκλοι αυτοκαταστροφής που αναπαράγονται διαρκώς από τα ίδια πρόσωπα.

Στον ένα αναπτύσσονται θεωρίες κατά της διεύρυνσης και της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ σε πλειοψηφικό φορέα σύγκλισης της Αριστεράς με την Κεντροαριστερά και άξονα συσπείρωσης την ψηφοφόρων της Δημοκρατικής Παράταξης.

Στον άλλο κύκλο κινούνται όσοι έχουν καεί από τη δική του πολιτική συμπεριφορά, την αποτυχημένη  θητεία τους στις κυβερνήσεις Τσίπρα και από τις ιδεοληπτικές  θέσεις τους. Με  την παρουσία τους στην πρώτη γραμμή υπονομεύουν την νίκη κατά τη Δεξιάς και την προοπτική της προοδευτικής κυβέρνησης.

Οι μεν ως «προεδρική φρουρά» χωρίς συναίσθηση ευθύνης, οι δε ως  «αριστερός πόλος» με μειοψηφικές πολιτικές και αναχρονιστικές ιδεολογικές θέσεις.

Και οι δυο κύκλοι οδηγούν τα πράγματα στην αντίθεση κατεύθυνση από αυτή που χρειάζεται ένα κόμμα εξουσίας για να δημιουργήσει όρους επικράτησης στις εκλογές.

Δηλαδή συνεκτικό πρόγραμμα με ριζοσπαστική πνοή και ρεαλιστικούς στόχους, ανανέωση πολιτικού προσωπικού με εμπλουτισμό από την κοινωνία, πολιτική και κοινωνική διεύρυνση και αποφασιστική ηγεσία, που θα εμπνεύσει τους πολίτες να της αναθέσουν τις τύχες της χώρας.

Αυτό που συμβαίνει, εμφανώς πλέον, είναι εξωφρενικό:  η αραχνιασμένη -και εσωτερικά διχασμένη-  γραφειοκρατία αυτοχρίζεται ως φωτισμένη πρωτοπορία.

Οι μισοί περιμένουν να σπεύσουν οι δημοκρατικοί πολίτες στην κάλπη και να την επικυρώσουν. Οι άλλοι μισοί να φέρνει τον κόσμο ο Τσίπρας και αυτοί να τον  καθοδηγούν.

Και οι δυο ακυρώνουν τον επικεφαλής του κόμματος στον οποίο συσπειρώνονται όσοι διαμορφώνουν τα μεγάλα ποσοστά στην κάλπη. Έτσι το κόμμα οδηγείται σε εκλογική αποτυχία.

 Δεν πάει άλλο. Με αυτές τις ομάδες στο προσκήνιο οι ψηφοφόροι θα απομακρυνθούν.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρόεδρος του κόμματος και φυσικός επικεφαλής της  Δημοκρατικής Παράταξης απέναντι τη Δεξιά πρέπει να βάλει τον καθένα στο κουτάκι του. Να προχωρήσει μπροστά στηριζόμενος στους πολίτες και πολιτικά στελέχη με πολιτική επάρκεια και κοινωνική αναγνώριση και όχι σε μηχανισμούς. Η  ζυγαριά μπροστά του είναι ευδιάκριτη.

Στη μια πλευρά της υπάρχουν όσοι θέλουν «αριστερά και τίποτε άλλο» και «πόλεμο στον καπιταλισμό», μαζί με όσους προκαλούν την κοινή γνώμη και εν πάση  περιπτώσει «δεν αρέσουν».

Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη πλειοψηφία της παράταξης: Αριστεροί, Κεντροαριστεροί, Κεντρώοι. Όσοι συναισθάνονται πού οδηγεί τη χώρα και την κοινωνία το σύστημα Μητσοτάκη και συσπειρώνονται στον Τσίπρα για να αποκτήσει η χώρα προοδευτική κυβέρνηση.

Είναι προφανές ότι για να λειτουργήσουν οι κανόνες της πολιτικής και της εκλογικής επιρροής πρέπει να γύρει η ζυγαριά στη σωστή πλευρά.

Είναι υπόθεση ηγέτη με πυγμή και συναίσθηση του ιστορικού ρόλου του να ορίσει ποιος προηγείται και με ποια πολιτική εν όψει της εκλογικής μάχης που έρχεται και θα κρίνει το μέλλον της Ελλάδας.

Η μαρκίζα χρειάζεται νέα ονόματα με εμπροσθοβαρές προφίλ. Όποιος θέλει μάχες χαρακωμάτων και παιχνίδια μηχανισμών απλώς πρέπει να μετακομίσει στα μετόπισθεν και κάποιος πρέπει να το αποφασίσει. Γιατί όπως λέει και το τραγούδι: Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει.