Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Μπορεί τα επαγγέλματα που έχουν μια κάποια προβολή να τραβάνε τα βλέμματα, αλλά όταν καλείσαι να ζήσεις μέσα σε αυτό το περιβάλλον και μάλιστα στην επαρχία κάπου τρομάζεις ή ακόμα χειρότερα είναι στιγμές που νοιώθεις μια αποστροφή.

Πριν λίγες μέρες διάβασα για μια φορά ακόμα, ένα βιβλίο του αείμνηστου Χρ. Πασαλάρη η Βαρόνοι των media του εκδοτικού οίκου Λιβάνη. Πολλές αλήθειες και λόγια προφητικά συνάντησα μέσα στις σελίδες του που αντικατοπτρίζουν το σήμερα.

Κάποτε για να ασχοληθεί κανείς με την δημοσιογραφία έπρεπε να είχε μεράκι και δίψα να τρέξει, να νοιώσει, να ανακαλύψει την είδηση, να διακινδυνέψει ακόμα και την ίδια σου τη ζωή, ήξερε πως τα χρήματα που θα πάρει από αυτή την δουλειά δεν ήταν πολλά, αλλά δεν το έβαζε κάτω αγωνιζόταν για την πληροφόρηση.

Οι δημοσιογράφοι τότε ελάχιστοι όπως και οι εφημερίδες, ο επαρχιακός τύπος είχε μια άλλη γοητεία, ασχολούνταν με αυτόν άνθρωποι του πνεύματος λόγιοι, ερευνητές, ιστορικοί, χρονογράφοι και δημοσιογράφοι οι οποίοι έλιωναν κυριολεκτικά τα παπούτσια τους κυνηγώντας την είδηση, ο λόγος του δημοσιογράφου δεν ήταν εκλαϊκευμένος, αλλά ούτε και δυσνόητος μια μέση κατάσταση.

Δάσκαλοί μου στη δημοσιογραφία μου έχουν διηγηθεί άπειρα περιστατικά, τότε που τα μέσα ήταν πενιχρά και το κυνήγι της είδησης δύσκολο σπορ, με τους εκδότες να βρίσκονται στο πλάι τους και όχι απέναντί τους... Τότε που οι εκδότες νοιάζονταν να πουλήσουν την είδηση και όχι τον εαυτό τους.

Από ένα σημείο και έπειτα όλα άλλαξαν, η δημοσιογραφία εξελίχθηκε σε παιχνίδι δημοσίων σχέσεων, οι τοπικοί mediaρχες έγιναν κακέκτυπο των Αθηνοκεντρικών ΜΜΕ χωρίς να έχουν ιδιαίτερες γνώσεις μόνο και μόνο για να προβάλλουν τον εαυτό τους ή τα συμφέροντά τους, δημιούργησαν από ομίλους μέχρι ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί κανείς.

Οι δημοσιογράφοι για να επιβιώσουν έπρεπε εκ των πραγμάτων να παίξουν το παιχνίδι τους, μέχρι που οι υποτιθέμενοι mediaρχες τους ξεζούμισαν ας μου επιτραπεί η έκφραση και έπειτα τους οδήγησαν στην ανεργία...

Μέσα σε όλο αυτό το παιχνίδι έρχεται να προστεθεί και το πολιτικό παραγοντιλίκι, αλισβερίσι περίεργο και πολλές φορές αποκρουστικό. Δημοσιογράφοι δηλώνουν τυφλή υποταγή σε Βουλευτές, Δημάρχους, Περιφερειάρχες κ.λπ. άλλωστε όλοι αυτοί ξέρουν καλά πως πρέπει να χειριστούν τον τύπο.

Οι συνεντεύξεις τύπου γίνονται για τα μάτια του κόσμου, οι ερωτήσεις κομμένες και ραμμένες στα μέτρα τους, ενώ ακολουθεί δελτίο τύπου που μπαίνει αυτούσιο.

Σε κάποιες από τις 13 Περιφέρειες της χώρας τα γραφεία τύπου έχουν μετατραπεί σε γραφεία δημοσίων σχέσεων των Περιφερειαρχών και Αντιπεριφερειαρχών στέλνουν δελτία τύπου- ενημερωτικά με τη σέσουλα και ποτέ κανείς δεν έχει αναρωτηθεί τι ισχύει και τι δεν ισχύει από όλα αυτά που αναφέρονται. Σε άλλες πάλι περιοχές συνταξιούχοι δημοσιογράφοι εργάζονται «αφιλοκερδώς» για εκλεγμένους και οργανισμούς, θέσεις που θα μπορούσαν να έχουν εν ενεργεία δημοσιογράφοι.

Εκδότες και δημοσιογράφοι θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία συγκεκριμένων προσώπων πολιτικών και μη με σκοπό να σταθούν έστω και προσωρινά στον χώρο αυτό. Ενώ δεν λείπουν τα ευτράπελα περιστατικά όπως η έκδοση εφημερίδας μέσα σε Δημαρχείο.

Όσο για το παιχνίδι καλά κρατεί, ευπαρουσίαστες κοπελίτσες μπαίνουν στο χώρο της δημοσιογραφίας χωρίς να έχουν περάσει έστω έξω από μια σχολή, διάφοροι τεχνικοί απροσδιορίστου ποιότητος δημιουργούν ιστοσελίδες και δηλώνουν δημοσιογράφοι, αναπαράγοντας fake news...

Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που οι δημοσιογράφοι με άπειρες εργατοώρες βρίσκονται στα πρόθυρα της απόγνωσης, με την ανεργία να τους χτυπά την πόρτα. Κάτι τέτοια βλέπουν οι αριβίστες της ζωής και κοιτάνε να τρυπώσουν στα media πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί ο δημοσιογράφος είναι εκείνος που δεν καθοδηγεί αλλά δίνει την είδηση, είναι εκείνος που ξαγρυπνά όταν εμείς κοιμόμαστε, είναι εκείνος που δεν στέκεται στα δελτία τύπου και στην αναπαραγωγή τους, αλλά στριμώχνει τους πάντες με ερωτήσεις.

Επειδή ζούμε σε επαρχιακή πόλη υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι δημοσιογράφοι που αξίζει να βρίσκονται στις οθόνες μας, να τους ακούμε στο ραδιόφωνο, να απολαμβάνουμε την πένα τους και να επισκεπτόμαστε το portal τους.

Ας σταθούμε δίπλα τους τώρα που αρχίζει η νέα σεζόν και να τους ευχηθούμε... Καλή Αρχή!

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Τα χρόνια πέρασαν, τα παιδιά μεγάλωσαν, η ρουτίνα της καθημερινότητας, οι υποχρεώσεις, τα πρέπει, τα μη και τα δεν άρχισαν σιγά –σιγά να αφαιρούν εκείνο το ζωηρό χαμόγελο από τα μάτια και το πρόσωπο.

Τι κι αν υπάρχουν οι αυτοφωτογραφήσεις (selfies); Το χαμόγελο δεν θυμίζει σε τίποτα εκείνο το αυθόρμητο, το γλυκό, το τρυφερό των παιδικών χρόνων. Όλες έχουν κάτι από ναρκισσιστικό ύφος ίσως και στο βάθος μια μελαγχολία.

Ζούμε την εποχή της κοινωνικής αποστασιοποίησης, ο κορωνοϊός ένα ακόμα στοιχείο που μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος μέσα στην πολύβουη πόλη μονάχος του είναι. Άλλες φορές πάλι μπορεί να συναγελάζεται με πολλούς ανθρώπους και να νοιώθει μόνος.

Ας γυρίσουμε πάλι σε εκείνο το χαμένο χαμόγελο, χάθηκε ο αυθορμητισμός, η παιδικότητα και η αθωότητα… σοβάρεψε η ζωή μας και οι εποχές επιβάλουν τον προβληματισμό. Αυξημένες οι δυσκολίες, η καθημερινότητα θυμίζει τρενάκι του τρόμου που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η διασκέδαση ακόμα και αυτή γίνεται γιατί πρέπει να βγούμε, να φανούμε, να ανταποδώσουμε την κοινωνική υποχρέωση.

Κι όμως η ζωή είναι λίγη και λήγει που λέει ένας φίλος, κάποιες φορές καλό είναι να κοιτάμε λίγο μέσα μας και να βγάζουμε στην επιφάνεια το παιδί που έχουμε για τα καλά κρύψει. Ας το αφήσουμε ελεύθερο να εκφραστεί, να μιλήσει και κυρίως να αναμοχλεύσει στιγμές χαράς. Από το να φάει τις πατάτες με τα χέρια σε ένα καλό ρεστοράν, να πασαλειφτεί με παγωτό, να βγει πρώτο ραντεβού με τον άνθρωπο που θέλει να μοιραστεί στιγμές όχι σε κάποιο καλό bar αλλά στην ακροθαλασσιά όπως θα έκανε  στα 15 και στα 16… τι κι αν το κοντέρ γράφει 39 ή 49 δεν έχει καμία σημασία. Αξία έχει η ευτυχία που θα ζωγραφιστεί τα χείλη όχι για να βγει η Selfie αλλά γιατί η ζωή θα έχει φτιάξει το πιο όμορφο κάδρο.

Το πολυτιμότερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας είναι να μην αφήσουμε να μας κλέψουν το χαμόγελο. Το αληθινό χαμόγελο είναι η αποτύπωση της ψυχής στο πρόσωπό.

Τα παιδιά παίζουν ανέμελα με τα πατίνια και γελούν αδιάφορα. Στο παγκάκι κάθονται δύο γιαγιάδες μαυροντυμένες τα χαζεύουν λες και χαζεύουν την χαμένη τους νιότη.

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Κάθομαι στο διπλανό παγκάκι να πάρω μια ανάσα και να συνεχίσω τον δρόμο μου. Τότε ακούω μια από τις δύο γιαγιάδες να μου απευθύνει το λόγο με μελαγχολία…

Κορίτσι μου «σε τι κόσμο θα ζήσουν αυτά τα παιδιά ; Εμείς περάσαμε κατοχή, φτώχεια, πείνα κάποιες ήμασταν προσφυγόπουλα παλέψαμε αυτά που παίζουν ανέμελα τι τους φυλάει το αύριο;»…

Η αλήθεια είναι πως δεν αποκρίθηκα, μιας και απάντηση δεν είχα να δώσω, χαμογέλασα διστακτικά, χαιρέτησα και συνέχισα τον δρόμο μου.

Σκεπτόμενη πάντα τη φράση «…σε τι κόσμο θα ζήσουν αυτά τα παιδιά;». Τον τελευταίο καιρό όπου πάω και όπου σταθώ βλέπω τα πάντα να γίνονται αυτοματοποιημένα. Τα εργατικά χέρια σιγά- σιγά αντικαθίστανται από μηχανές.

Από το σούπερ μάρκετ όπου η ταμίας αντικαταστάθηκε από μηχάνημα, στην τράπεζα όπου οι υπάλληλοι σιγά –σιγά εξαφανίζονται, τα γκισέ καταργούνται, οι αριθμοί υποκαθιστούν τον άνθρωπο.

Πράγματι το μεγαλύτερο και το τελειότερο εργαλείο αυτή τη στιγμή στο marketing είναι οι αλγόριθμοι που όπως όλα δείχνουν τις περισσότερες φορές πέφτουν μέσα.

Περίπου δέκα σημαντικότεροι κολοσσοί του εμπορίου χρησιμοποιούν εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης προκειμένου να διευκολύνουν τους πελάτες τους. Η τεχνολογία τρέχει, οι ηλεκτρονικοί εγκέφαλοι λειτουργούν πιο γρήγορα από τον άνθρωπο.

Οι μηχανές αντικαθιστούν τα εργατικά χέρια, όσοι δεν γνωρίζουν να χειρίζονται τις νέες μορφές τεχνολογίας και δεν συναλλάσσονται ηλεκτρονικά θεωρούνται αναλφάβητοι.

Άντε τώρα να τα εξηγήσεις όλα αυτά στις γιαγιάδες, την ώρα που κοιτούσαν τα παιδιά να παίζουν. Αλλάξανε οι εποχές οι ρυθμοί της ζωής μας αυτοματοποιήθηκαν, τα παιδιά από μωρά πριν ακόμα πουν το όνομά τους ξέρουν να χειρίζονται το τάμπλετ και το κινητό τηλέφωνο.

Η ζωή αποκτά το δικό της άρωμα, που σίγουρα δεν θα μυρίζει γιασεμί, αλλά πλαστικό και θα έχει μαύρο χρώμα.

Κι αν κάτι μένει στο τέλος είναι εκείνοι οι περίφημοι στίχοι της Κ. Γώγου, που είδα σαν σλόγκαν σε έναν τοίχο ενός ερειπωμένου σπιτιού κάπου στα προσφυγικά, «Ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου, ε;».

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Ο κινηματογράφος αντιγράφει την καθημερινότητα και συμβάντα αυτής… έλα όμως που το πρόσφατο περιστατικό με τον Τζορτζ Φλόιντ να μην μπορεί να πάρει ανάσα με καρφωμένο το γόνατο του αστυνομικού στο λαιμό του και το χέρι στην τσέπη ως ένδειξη μαγκιάς και εξουσίας. Σκηνή που ούτε από σεναριογράφο δεν θα περίμενε κανείς να δει.

Ενώ η έκκληση του ακινητοποιημένου άνδρα «Δεν μπορώ να αναπνεύσω» λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή προκαλεί ρίγη συγκίνησης μα και θυμού μαζί.

Στην ταινία FruitvaleStation ο 22χρονος ήρωας αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, φινάλε που μου προξένησε θλίψη και ένα τεράστιο «γιατί;».

Το ίδιο και τώρα εκείνο το ΓΙΑΤΙ πλανάται στην ατμόσφαιρα, από την καλύβα του μπάρμπα –Θωμά που διάβαζα ως παιδί, μέχρι τα διδάγματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ με τα οποία ήρθα σε επαφή στα εφηβικά μου χρόνια όταν έγραφα τις πρώτες μου εκθέσεις για την ισότητα, την αλληλεγγύη, την κοινωνική δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα…

Θεέ μου πόση σοφία περικλειόταν μέσα σε μερικές αράδες! Εκεί ανακάλυπτε κανείς το νόημα της αληθινής ζωής…Αντιλαμβάνεσαι πως η λέξη άνθρωπος αποκτά νόημα και ουσία. Αλλά και τι αποτελέσματα έχει η εξουσία αν δοθεί σε λάθος χέρια … τότε η ανθρώπινη ζωή χάνει την πολυτιμότητά της.

Ζούμε στην εποχή της εικόνας, της πληροφορίας, της γρήγορης ειδήσεις, της ζωής που τρέχει και πολλές φορές όσο και να τρέξουμε δεν την προλαβαίνουμε… Όμως μέσα στο χρόνο κάποια πράγματα δυστυχώς παραμένουν αμετάβλητά…

Τι και αν έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ Αφροαμερικανός;… Οι διακρίσεις μεταξύ μαύρων και λευκών εξακολουθούν να υπάρχουν. Μπορεί οι Κου ΚλουξΚλαν να μην υπάρχουν στις ΗΠΑ αλλά κατοικούν στις ψυχές και στα αρρωστημένα μυαλά κάποιων ανθρώπων, που θεωρούν τους εαυτούς τους να υπερέχουν έναντι των άλλων φυλών.

Όλοι μιλάνε για κοινωνική δικαιοσύνη , ισότητα, αλληλεγγύη και ίσες ευκαιρίες … όμως όσο τα χρόνια περνούν τόσο οι έννοιες ξεθωριάζουν …. και εκείνο που μένει ζωντανό είναι το δια ταύτα σεβασμός στον ΑΝΘΡΩΠΟ, στο πολυτιμότερο κόσμημα την ίδια τη ζωή…

2020 χρόνια πριν ο Απόστολος Πάυλος είχε γράψει στην προς Γαλάτας επιστολή «Οὐκἔνιδούλος οὐδὲἐλεύθερος, οὐκἔνιἄρσενκαὶθῆλυ». Σήμερα 2020χρόνια μετά καλούμαστε όλες οι κοινωνίες να το θυμηθούμε, ο καθένας από εμάς να το ενστερνιστεί και να το κατανοήσει… Ο άνθρωπος δεν προσδιορίζεται από το χρώμα του, από την καταγωγή του, από το φύλο του…

Αλλά, ένα τεράστιο ΑΛΛΑ από τη στάση του , τη συμπεριφορά του, τις σκέψεις του και τις δράσεις του απέναντι στην κοινωνία και στους συνανθρώπους του με τους οποίους συναλλάσσεται…

Η ζωή μπορεί να αλλάξει αν οι κοινωνίες τραβήξουν τις παρωπίδες, όχι από τα μάτια αλλά από το μυαλό και τη ψυχή, το μεγαλύτερο όπλο κατά της όποιας μορφής ρατσισμού ονομάζεται ΠΑΙΔΕΙΑ!

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Διαβάστε λοιπόν πως ζουν οι έγκλειστοι σε αυτό το ίδρυμα. Για να προλάβει το προσωπικό να κάνει τις δουλειές λόγω έλλειψης εργατικών χεριών τους  ταΐζει με περίσσια βιασύνη  και πολλές φορές ξαπλωμένους. Τις πάνες τις αλλάζουν δυο φορές την ημέρα με πρόγραμμα, ανεξάρτητα από τις ανάγκες του κάθε τροφίμου.

Σχετικά με την ψυχαγωγία αυτών των παιδιών ούτε λόγος, πριν κάποιο χρονικό διάστημα μια ΜΚΟ με κίνητρο να αλώσει και αυτό τον χώρο κατά την πρακτική των ΜΚΟ, έφτιαξε κάποια play rooms πλήρως εξοπλισμένα και με τα προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας   για να απασχολούνται δημιουργικά τα παιδιά, τα παιδιά αυτά ποτέ δεν έχουν απασχοληθεί, δεν υπάρχει ειδική παιδαγωγός για να τα κατευθύνει, να τους δημιουργήσει  το κατάλληλο πεδίο εκπαίδευσης και δράσης.

Έτσι τα παιδιά αυτά μένουν αποσβολωμένα μέσα σε ένα δωμάτιο με κάποιον που απλώς τα επιβλέπει και χάνονται στο υπέρ πέραν. 

Όταν άκουσα τις περιγραφές ρώτησα με απορία, κοινωνικός λειτουργός … που είναι ο κοινωνικός λειτουργός;

Η απάντηση θλιβερή «Δυστυχώς δεν υπάρχει κοινωνικός λειτουργός και τον ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει η λογοθεραπεύτρια η οποία τρέχει και προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Σκέτος Τιραμόλα»! Πέντε ολόκληρα χρόνια χωρίς κοινωνικό λειτουργό η δομή αυτή. Κάποια στιγμή βρέθηκε ένας εργοθεραπευτής να κάνει σωστά την δουλειά του, όμως και αυτός δεν άντεξε για πολύ και αποχώρησε για άλλη υπηρεσία.

Αντί να υπάρχει η δυνατότητα αυτά τα παιδιά να αποκαθίστανται ως ένα βαθμό, με τον εγκλεισμό τους  εκεί, αλλά και τη διαβίωση τους βαλτώνουν όλο και περισσότερο, τώρα βέβαια  φύγανε τα κρεβάτια κλουβιά, αυτά που βλέπαμε κάποτε στα ρεπορτάζ, αλλά οι εγκλωβισμένες ψυχές παραμένουν.

Το μόνιμο προσωπικό λειτουργεί και αυτό με τους δικούς του κανόνες… Από την άλλη  η προηγούμενη διοίκηση είχε αφήσει να λιμνάζουν πάρα πολλά θέματα τα οποία έθαβε κάτω από το χαλί…

Ως και  το αυτοκίνητο της δομής  που θα έπρεπε να λειτουργεί , να πηγαίνει αυτά τα παιδιά  έστω κάποια βόλτα μακριά από το ίδρυμα δεν έχει περάσει από ΚΤΕΟ.

Σήμερα στο ίδρυμα αυτό υπάρχει μια ομάδα επιστημόνων, η οποία ονομάζεται ομάδα αποϊδραματοποίησης όπου μέσα από πλάνα και δράσεις που εκπονεί σκοπό έχει να κάνει αυτά τα παιδιά όσο γίνεται πιο λειτουργικά, να τα φέρει σε επαφή  με ερεθίσματα, να τους ανοίξει νέους ορίζοντες.

Μιας και όλα αυτά μου φαίνονταν άκρως ενδιαφέροντα,  μου  δόθηκε η δυνατότητα να ρωτήσω, θα τα καταφέρει η νέα διοίκηση… εσείς τι πιστεύετε; Η απάντηση δεν ήταν ούτε θετική μα ούτε και αρνητική, μου είπαν λοιπόν, πολλοί  μιλούν για το κοινωνικό πρόσωπο αλλά μάλλον το σκληρό πρόσωπο έβγαλαν σε αυτά τα παιδιά.

Πολλές φορές, υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν ως προτεραιότητα τη βολή τους και όχι τις ανάγκες των τροφίμων.

Προσεγγίζουν την εκάστοτε διοίκηση και ανάλογα λειτουργούν και δρουν. Παρά ταύτα η νέα διοίκηση και η υφυπουργός εργασίας για την ώρα δείχνουν κάποια θετικά βήματα… Από ότι φαίνεται έχουν βάλει στόχο και σκοπό την αποϊδρυματοποίηση φθάνει να το τραβήξουν έτσι ως το τέλος χωρίς να εμπλέξουν στο παιχνίδι τις ΜΚΟ, οι οποίες καραδοκούν.

Εδώ αρχίζουν τα ζητούμενα.  Αν η κοινωνία μας θέλει να σταθεί γερά στα πόδια της οφείλει να σταθεί με όλες της δυνάμεις δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, οφείλει η εκάστοτε διοίκηση σε όποιον πολιτικό χώρο και αν ανήκει, ότι και αν πρεσβεύει  να θέτει ως προτεραιότητά της, τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων και όχι την υποτέλεια ανθρώπων που άγονται και φέρονται κατά όπως τους πάει ο άνεμος. Ποιος ξέρει;

Ίσως έτσι ο κόσμος μας να γίνει λιγάκι πιο φωτεινός! 

Ας ελπίσουμε η νέα διοίκηση να θέσει τις κατάλληλες βάσεις έτσι ώστε οι άνθρωποι αυτοί που ζουν στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών να βγουν κάποτε από το μαύρο και το γκρίζο, να δουν  τον ήλιο, να περπατήσουν στη φύση, να απολαύσουν όλα εκείνα που για όλους εμάς είναι αυτονόητα… Για κάποιους ανθρώπους όμως,  είναι και παραμένουν ζητούμενα…

Αυτό άλλωστε μας δίδαξε και ο πρόσφατος εγκλεισμός μας λόγω κορωνοϊού. Μάθημα ζωής που δεν πρέπει ποτέ να αγνοήσουμε!

Από το Βήμα της Αιγιαλείας

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Κάπως έτσι άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους φωναχτά, να εκφράζουν τις αληθινές τους ανάγκες… Οι ατάκες που ακούστηκαν πολλές και διάφορες , αν νομίζετε πως τα  σημερινά παιδιά  δεν έχουν γνώση της πραγματικότητας απατάστε…

Πέρασε η ώρα , μετά από λίγο καθισμένα σε μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο άρχισαν να αναρωτιούνται… «Οι γονείς μας δουλειά θα έχουν φέτος; Ελεύθεροι επαγγελματίες, καταστηματάρχες, ξενοδοχοϋπάλληλοι τι θα κάνουν; Αχ αυτός ο covid! Τελικά βλέπω οι μόνες διακοπές που θα κάνουμε , να είναι στο σούπερ μάρκετ θα χαζεύουμε τις τιμές στα ράφια και θα λέμε ότι πήγαμε εκδρομή.

Ποια διασκέδαση; Ποιο  χωριό; Άσε τη γιαγιά και τον παππού θα βλέπουμε το ολόγραμμά τους μέσω υπολογιστή… Η λέξη έρωτας  άγνωστη... τώρα πια δεν θα ερωτευόμαστε, το χέρι –χέρι κομμένο , τα φιλιά κομμένα, οι αγκαλιές κομμένες… να και κάτι καλό για τους γονείς μας, θα το ρίξουμε στο διάβασμα… ποιο διάβασμα;

Αφού τα σχολεία θα ανοίξουν τον Σεπτέμβρη για να κλείσουν τον Οκτώβρη». Στο τέλος ένα παιδί φωνάζει αγανακτισμένο, «Αφού δεν ζω σαν 15άρης να γίνει επανάληψη της ηλικίας μας του χρόνου, άμαν πια!».

Ο παραπάνω διάλογος με έβαλε σε σκέψεις, μέχρι τώρα το ζήτημα που έπεφτε στο τραπέζι των συζητήσεων ήταν η ζωή (η υγεία), τώρα μπαίνει  ως θέμα η επιβίωση… Παλιά σε ένα παιχνίδι κλέφτες και αστυνόμους φωνάζαμε «τη ζωή ή τα λεφτά σου;», σήμερα και τα δύο αυτά είναι προς διαπραγμάτευση  τόσο η  ζωή, όσο  και τα χρήματα για επιβίωση.

Αμέσως μετά τον κορωνοϊό και την πανδημία του, έρχεται η πανδημία της φτώχειας, αλλά και της κοινωνικής αποξένωσης.

Μπορεί ο τζίρος των σούπερ μάρκετ να ανέβηκε κατά ένα δις ευρώ όπως λένε οι ειδικοί, λογικό μιας και έπρεπε να καλυφτούν οι βασικές ανάγκες των καταναλωτών…  όμως όλα τα άλλα καταστήματα  είναι κλειστά. Σε λίγες μέρες θα ανοίξουν τα καταστήματα εστίασης  και τα ξενοδοχεία το ερώτημα είναι ποιοι θα πάνε για πελάτες και  με τι χρήματα ;

Όταν ο ιδιωτικός τομέας έχει βάλει λουκέτο, όταν τα επιδόματα των 800 ευρώ δεν φτάνουν για τις ανάγκες του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, όταν η παραγωγή έχει μειωθεί, όταν η ζήτηση σε ανάγκες , υπηρεσίες και προϊόντα έχει αλλάξει, όταν οι συνήθειες των καταναλωτών έχουν τροποποιηθεί ή έχουν άρδην αλλάξει.
Μπορεί να μην έπληξε  την  χώρα μας για την ώρα τουλάχιστον ο κορονοϊός, όμως η οικονομική αναταραχή  θα είναι πολύ δύσκολο να αποφευχθεί, μιας και τα οικονομικά μέτρα που θα κληθούν να πάρουν οι πληγείσες χώρες κάπου θα μας αγγίξουν.

Αφού ταλαιπωρηθήκαμε δέκα ολόκληρα χρόνια με τα μνημόνια, ήρθε ο κορωνοϊός και την ώρα που βγάζαμε το κεφάλι μας από την θάλασσα μας έκανε πατητή.

Το ζήτημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε και πάλι στην επιφάνεια και να μην πνιγούμε, ας ελπίσουμε χωρίς φανφάρες , εξυπνακισμούς και ατάκες  να βρούμε την άκρη της κλωστής και να σταθούμε πάλι στα πόδια μας, ας εκμεταλλευτούμε το γεγονός ότι η χώρα μας είχε τα  λιγότερα θύματα από την πανδημία, ας αναγνωρίσουμε την πειθαρχία μας ως μέγιστο προτέρημα, ας αναγνωρίσουμε και ας ξεχωρίσουμε τα θετικά μας και ας αλλάξουμε επιτέλους τα όποια αρνητικά μας. Καιρός να γίνουμε παράδειγμα για μίμηση όχι μόνο στον τομέα της υγείας αλλά και… της οικονομίας για όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Αφού μπορούμε!

Την κοίταξα με περιέργεια, με μια πιο προσεχτική ματιά παρατήρησα πως τελικά το δαχτυλίδι δεν ήταν ένα, άλλα δύο. Τη ρωτώ «γιατί φιλάτε συνεχώς τα δαχτυλίδια σας», μου απαντά «αυτά δεν είναι απλά δαχτυλίδια είναι ολόκληρη η ζωή μου, 46 χρόνια… οι βέρες μας».

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου

Άρχισε να μου μιλά, για τον σύζυγό της, για τον γάμο τους, για τα παιδιά που δεν κατάφεραν να αποκτήσουν αλλά και για την δύναμη να κρατήσουν αυτή τη σχέση ζωντανή.

Αφού πέσαμε σε ένα σχετικό μποτιλιάρισμα άρχισε να μου εξιστορεί, πως αν και παντρεμένη την προσέγγιζαν διάφοροι κατά καιρούς και έτρωγαν τα μούτρα τους, το ίδιο συνέβαινε και στον σύζυγό της.

Στο τέλος κατέληξε «Το καλό είναι πως όλα αυτά μας φαινόντουσαν τόσο μα τόσο αστεία, που πολλές φορές τα συζητούσαμε και κλαίγαμε από τα γέλια».

Αφού άκουσα αρκετές ιστορίες γύρω από όλα όσα είχε ζήσει, στο τέλος μου λέει «Μην κοιτάς τώρα που τα διηγούμαι σα να μην τρέχει τίποτα, τότε που τα ζούσα και μάλιστα σε νεαρή ηλικία όλα μου φαινόντουσαν δύσκολα, αν κάτι με κρατούσε κοντά στον σύζυγό μου ήταν η αλήθεια και η εμπιστοσύνη… ακόμα και όταν πίστευα ότι κάτι γίνεται τον κοιτούσα στα μάτια και κάθε αμφιβολία εξαφανιζόταν γιατί έβλεπα την αλήθειά του.»

Λίγο πριν κατέβω, μου λέει «Εγώ κορίτσι μου είμαι μοδίστρα, ένα θα σου πω και να το βάλεις καλό στο νου σου, ότι νομίζεις ότι μπορείς να το φτιάξεις ποτέ μην το πετάξεις, εσείς οι νέοι θέλετε να ψωνίζεται από τα ετοιματζίδικα και με το πρώτο ξέφτι, το πετάτε στο καλάθι… αν όμως το φέρεις σε μια μοδίστρα μπορεί να σου το φτιάξει καλύτερα από ότι ήταν πρώτα».

Κατέβηκα από το λεωφορείο σκεπτόμενη για αρκετή ώρα όλα όσα μου είχε πει αυτή η κυρία… Κάποιες φορές φοβόμαστε να περπατήσουμε ο ένας δίπλα στον άλλον από τον φόβο μήπως πληγωθούμε, άλλες νοιώθουμε πως έχουμε προδοθεί από συμπεριφορές ή ακόμα και από τη ζωή. Όμως η αλήθεια είναι μια, με τον διάλογο, την ηρεμία και την αληθινή ουσιαστική αγάπη κανένα μα κανένα πρόβλημα δεν υπάρχει χωρίς λύση.

Κάπως έτσι η μέρα έγινε ηλιόλουστη από συννεφιασμένη!

ΠΗΓΗ: www.tovimatisaigialeias.gr

Ταινία που με γοήτευσε από την πρώτη στιγμή, από τα πρώτα πλάνα που είδα πριν ακόμα βγει καλά- καλά στους κινηματογράφους, γοητεύτηκα και σάστισα.  Θεέ μου τι γοητεία κρύβει εκείνη η εποχή! Αυτό σκεπτόμουν καθώς έβλεπα την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου να πηγαινόρχεται με το τσιγάρο στο χέρι και να τσιμπολογάει.

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Λένε πως οι συνθήκες κάνουν τους ήρωες και όμως για μένα, η συγκεκριμένη γυναίκα ήταν μια ηρωίδα της εποχής. Κόντρα στον καιρό, γερό σκαρί άντεξε κάθε άνεμο. Έτσι άλλωστε είναι και η ζωή μας. Φουρτούνες από παντού και εμείς οφείλουμε να επιβιώσουμε.

Βγαίνοντας από την αίθουσα είχα πάρει για τα καλά το μήνυμα, όλοι έχουμε καλά κρυμμένη δύναμη μέσα μας και στα δύσκολα (στα όποια δύσκολα) την τραβάμε την ξεκλειδώνουμε και  παίρνουμε τα πράγματα από την αρχή.

Για λίγο κοντοστάθηκα σε μια αφίσα που είχε τον τίτλο «…για Πάντα». Αυτό  ήταν αρκετό να μου τραβήξει το ενδιαφέρον. Μια φράση  που όλοι συνηθίζουμε να λέμε κατά καιρούς άλλες φορές γιατί την πιστεύουμε και άλλες φορές για να την πιστέψουμε και οι ίδιοι.

Η προβολή της γρήγορα θα άρχιζε,  έτρεξα σχεδόν ασθμαίνοντας στο ταμείο να βγάλω εισιτήριο γρήγορα, πριν τα φώτα σβήσουν χώθηκα στο πίσω κάθισμα του κινηματογράφου και με περίσσια περιέργεια περίμενα την προβολή της.

Πράγματι μετά από δύο λεπτά η ταινία άρχισε. Η συναισθηματική ανεπάρκεια της εποχής μας χαραγμένη στο πανί, σχέσεις που θύμιζαν βρόμικο φαγητό τύπου fast food μιας και ο πρωταγωνιστής της σειράς ήταν μάγειρας.

Έπειτα η κοπέλα για λόγους σεναριακούς, ήταν  ένα  γλυκό, καλό υπομονετικό και κυρίως ρομαντικό κορίτσι, που προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στα δεδομένα της εποχής και σε αυτά που κουβαλούσε στην ψυχή της.

Όσο για τον πρωταγωνιστή εκείνος και αν καταβάλει προσπάθεια για χάρη του έρωτα να αλλάξει.

Έλα όμως που η ζωή μας μοιάζει με ελατήριο, όσο το πιέζεις προς τα κάτω είναι μια χαρά όσο πνίγεις, τα συναισθήματά σου, τα θέλω σου, όλα όσα νιώθεις όλα είναι τέλεια για τους άλλους. Μόλις όμως τραβήξεις το χέρι σου από το συμπιεσμένο ελατήριο τινάζεται στον αέρα.

Μετά το πέρας της ταινίας, βγαίνοντας από την αίθουσα καθώς φορούσα τον σκούφο μου  ένιωσα ένα ρίγος  να  διαπερνά  το κορμί μου.

Σκέφθηκα πως στην εποχή μας, όλα γίνονται γρήγορα, όλα έχουν μια σχετική διάρκεια, οι μεγάλοι έρωτες υπάρχουν μόνο στις ταινίες αχ… και εκείνες οι έρμες οι ταινίες εναρμονίζονται με την πραγματικότητα σιγά - σιγά.

Εκείνο που  στο τέλος μένει είναι οι εικόνες, όμορφες εικόνες από μια Αθήνα που σε τίποτα δεν θυμίζει την Αθήνα που ξέρουμε.

Καθώς περπατούσα για να φθάσω στο κέντρο της πόλης, αναλογιζόμουν  πόσο όμορφο θα ήταν να μπορούσαμε κάποιοι να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω… σε μια άλλη εποχή που όλα είχαν τη δική τους μαγεία και ο έρωτας ήταν κινητήριος δύναμη δημιουργίας!

Ο φτερωτός θεός ανέβασε στο σανίδι την Ευτυχία Παπαγιαννόπουλου, εκείνος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης στο να γράφει στίχους.

Ενώ στη δική μας εποχή, τρέχει πολλές φορές πιο γρήγορα από εμάς και ακόμα χειρότερα λειτουργεί καταστροφικά και αυτοκαταστροφικά.

Κάποτε το «…για Πάντα» είχε διάρκεια, σήμερα διαρκεί όσο η προβολή μιας ταινίας!

Με τις παλιές ελληνικές ταινίες συμβαίνει το εξής μαγικό, μεταφέρεσαι νοερά σε εκείνη την εποχή και ας μην την έχεις ζήσει, εκτός από τις ατάκες βλέπεις, νιώθεις, πολλές φορές… ακόμα και το άρωμα της οσμίζεσαι.

Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου

Μιας εποχής που σε ελάχιστα διαφέρει από την δική μας σε πολιτικό επίπεδο, καθώς κοιτούσα την ταινία, την παρατηρούσα, ρούφαγα την κάθε ατάκα. 55 χρόνια μετά και όμως δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα σα να μην πέρασε μια μέρα!

Η ατάκα αν δεν είσαι του κόμματος τη δουλειά σου δεν την κάνεις, ισχύει ακόμα και στις μέρες μας. Άπειρα τα σύγχρονα περιστατικά, που αν δεν έχεις αυλή και αυλικούς να σου λένε πως οι ψηφοφόροι πίνουν νερό στο όνομά σου δεν επιβιώνεις πολιτικά.

Αν δεν έχεις τον όποιο «Γκρούεζα» κομματάρχη να κανονίζει και να ξεκανονίζει δουλειές, να ανακατεύει τον κόσμο για να επωφεληθεί, να μην έχει βγάλει μισό ευρώ με τον ιδρώτα του προσώπου του και να ζει πλουσιοπάροχα πολιτικός δεν γίνεσαι. Αν δεν έχεις έναν ιδιαίτερο λαμόγιο, με εκείνο το γλοιώδη υποτελικό χαμογελάκι, τη δήθεν ευγένεια και το παραγοντιλίκι, πολιτικός δεν λογίζεσαι.

Δουλειές κανονίζονται και ξεκανονίζονται όχι ανάλογα με την χρησιμότητά τους αλλά ανάλογα με την ωφέλεια των παρατρεχάμενων τους, σε τοπικό, περιφερειακό και κεντρικό επίπεδο διαχρονικά. Δοσοληψίες και υπολογισμοί κάτω από το τραπέζι δίνουν και παίρνουν. Όλα αυτά έχουν ένα επιμύθιο γίνονται για το καλό των πολιτών…

Το περίφημο θα-θα-θα-θα το όποιο μένει στα λόγια και εξαφανίζεται φτερό στον άνεμο.

Ένα τεράστιο ΘΑ από ισόβιους πολιτικούς ή από πολιτικούς που αντί να κληρονομήσουν τα χωράφια των πατέρων τους κληρονομούν τις καρέκλες τους.

Μια χώρα που παραπαίει, που ο πατριωτισμός μετριέται ανάλογα με τις υπηρεσίες που προσφέρει κάποιος σε πολιτικά κόμματα και πολιτικούς, που όλα αγοράζονται με υποσχέσεις, που αν δεν είσαι σε πολιτικό στρατόπεδο ή χειροκροτητής δεν επιβιώνεις.

Η απάντηση στην ερώτηση γιατί οι νέοι άνθρωποι αποστρέφονται την πολιτική, είναι γιατί η πολιτική έπαψε να παράγει επιχειρήματα, η πολιτική αντιπαράθεση επί της ουσίας, ο πολιτικός λόγος και η άποψη, έγιναν life style.

Γιατί οι νέοι αντιλήφθησαν πως δεν μπορεί ο τόπος να κυβερνηθεί από τα πολυτελή γραφεία και από τα ακριβά εστιατόρια και μπαρ, για να κυβερνήσει κάποιος τον τόπο του βασική προϋπόθεση είναι να τον αγαπήσει.

Δεν αγαπά κανείς τον τόπο του όταν δεν μπορεί να μετριάσει ή να εξαλείψει την αθλιότητα που περιτριγυρίζει την κοινωνία και υφαίνει το ιστό της, όταν δεν ταπεινώσει τον εαυτό του και δεν σηκώσει μανίκια να δουλέψει, τέλος όταν δεν απεγκλωβίσει την κοινωνία από την δυστυχία και δεν την οδηγήσει στην ευμάρεια δίνοντας ίσες ευκαιρίες σε όλους.

Τελικά, δύσκολα ο κόσμος αλλάζει πέρασε μισός αιώνας και κάτι τίποτα δεν άλλαξε όλα παραμένουν απελπιστικά ίδια και απαράλλακτα!

Ο Μαυρογυαλούρος πάντα εδώ να μας θυμίζει πως το χθες στο σήμερα ζει και το αύριο στην πλάτη του σήμερα θα επιβιώσει!