Αλλά η νομιμοποίηση δίνεται, κατά το Σύνταγμα της χώρας, από τη Βουλή. Ο Λουκάς Παπαδήμος (σε αυτόν αναφερόταν) την είχε με το παραπάνω από 255 βουλευτές. Όπως την έχει και ο Αλέξης Τσίπρας έστω με κομμένη την ανάσα.

Του Νικ. Γ. Λιναρδάτου

»Αν εννοούσε ότι ο λαός δεν τον εξουσιοδότησε ειδικώς, τότε ούτε ο ίδιος είχε και έχει λαϊκή εξουσιοδότηση. --Μα πώς το λες αυτό;

-Να σου εξηγήσω: Εξουσιοδότηση, λαϊκή νομιμοποίηση, σημαίνει προφανώς λαϊκή πλειοψηφία. Στις τελευταίες εκλογές εψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ 35,46% των έγκυρων ψηφοδελτίων. Αυτή είναι η τελείως παραπλανητική εικόνα που δίνουν τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών. Με βάση αυτά γίνεται κάθε αναφορά στη δύναμη των κομμάτων.

Ακολουθεί η πραγματική αποτύπωση: Οι έχοντες δικαίωμα ψήφου κάτοικοι της Ελλάδος ήταν (με βάση την απογραφή του 2011) τον Σεπτέμβρη 2015 οκτώ εκατομμύρια (Συνολικός πληθυσμός 10,815 εκατ. μείον 911.929 ξένοι υπήκοοι˙ μείον 1.901.000 ανήλικοι).

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 1.925.904 ως ποσοστό επί των εχόντων δικαίωμα ψήφου 24,07% ούτε ένας στους τέσσαρους. Πού λοιπόν η λαϊκή εξουσιοδότηση για ένα σημαντικό (αόριστο στις προεκλογικές του αναφορές) θέμα συνδεδεμένο με την ιστορία και την υπόσταση του έθνους;

Και η λύση που εδόθηκε πολύ βιαστική υπό την καθοδήγηση του κ. Νίμιτς (Πιστεύω, δεν έχει ακόμα καταλάβει περί τίνος πρόκειται). Και πάλι ο αριθμός των κερδισμένων εδρών δεν έφτανε για τον σχηματισμό κυβερνήσεως.

Η εφιαλτική (για την κοινή νοημοσύνη – common sense) εικόνα το βράδι των εκλογών ενός εναγκαλισμού δύο ακραίως αντίθετων ιδεοληψιών σε κατάσταση ενθουσιώδους μέθης. εν όψει της μοργανατικής συζεύξεώς τους. Χωρίς καμία να προηγηθεί προγραμματική διαπραγμάτευση και συμφωνία. Να πληροφορηθούμε κι εμείς πού πάμε.

»Πού λοιπόν η λαϊκή νομιμοποίηση. Την δυνατότητα αποφάσεων την πάρεσχον, δυστυχώς, ένα κράτος ανίκανο για τα απλούστερα των πραγμάτων˙ την κατάρτιση στοιχεωδώς αξιόπιστων εκλογικών καταλόγων. Και κάποιοι ανεύθυνοι, ανόητοι πολιτικοί με το αντιδημοκρατικό και ανήθικο “bonus” πενήντα (όχι μιας ή δύο) βουλευτικών εδρών στο πρώτο κόμμα.

»Και μια τελευταία παρατήρηση. Στην κυβέρνηση δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης η πλειοψηφία της Βουλής.

Την έδωσε η Έλενα Κουντουρά ή η Κατερίνα Παπακώστα. ατομικά ένας-ένας κάποιοι από τους άλλους ανεξαρτητοποιηθέντες βουλευτές. Εκλέχτηκαν ως υποψήφιοι συγκεκριμένου κόμματος με το οποίο τώρα βρίσκονται σε διάσταση. Εκλέχτηκαν σε πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες, άρα ως φορείς ιδεών και σχεδίων του κόμματος, του οποίου ήταν υποψήφιοι/ες.

Οι Αθηναίοι π.χ. που εψήφισαν την Παπακώστα την εψήφισαν ως φορέα των ιδεών της Ν.Δ.. Ενός κόμματος, του οποίου ήταν γνωστή η θέση στο Μακεδονικό. Μακεδονία με επιθετικό προσδιορισμό στις τρείς ονομασίες: xώρας, ιθαγένειας, γλώσσας. Διαφορετική από αυτήν επέλεξε η βουλευτής. Άρα δεν μετέφερε λαϊκή άποψη και θέληση. Χωρίς την ψήφο της (ή ενός/μιάς των άλλων) η κυβέρνηση θα είχε πέσει.

Και η Συμφωνία των Πρεσπών θα ερχόταν προς ψήφιση από την επόμενη κυβέρνηση. Αυτή θα είχε και θα εξέφραζε πρόσφατη λαϊκή εντολή. Δεν θα εδίχαζε τον ελληνικό λαο. Ταύτα: και μη μου πεις πως γεροντο-παραλογίζομαι. Ο φίλος σου Νίκανδρος Γ.».

Υπερενενηκον τούτης ο Νίκανδρος. Κατάληξη του αντιγράψαντος: «Άμεσες [έξωθεν, σε χρόνο μηδενικό] και θερμές [καυτές] εκδηλώσεις υπέρ της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική βουλή καταγράφηκαν με την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας.» (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26 Ιαν.).

Από τους άρχοντες της Ευρώπης, της Αμερικής. Ακολούθησε, μέσα σε ώρες, πρόταση για επιβράβευση Τσίπρα και Ζάεφ με το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης. Απονομή του ευρωπαϊκού βραβείου Κλάιστ.

Αλλά, ό γέγονε γέγονε. Και ο νοών νοείτω.

Έχουμε τόσο συγκεντρωτικό κράτος που οι βουλευτές πρέπει να ψηφίζουν τα πάντα… Έτσι τα νομοσχέδια φεύγουν αδιάβαστα και αψήφιστα. Αν πάψουν να ψηφίζουν για όλα οι βουλευτές, μπορεί να ψηφίζουν καλύτερα…». Οικειοποιούμαι, λοιπόν, τον τίτλο του άρθρου και επεκτείνομαι επί του σημαντικού αυτού θέματος.

Του Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτου

Θίγει, και θα ήταν δώρο θεού, αν ανακινούσε κοινωνικό ενδιαφέρον για το σοβαρότατο τούτο θέμα της πολιτειακής μας ανωμαλίας˙την καταρράκωση της νομοθετικής λειτουργίας της Βουλής των Ελλήνων. Έχουμε Βουλή;

Οι τελευταίες εβδομάδες δίνουν μια απάντηση. Αυτά με παρωθούν στην παράθεση περικομμένων παλαιότερων (Δεκ. 2014) συλλογισμών μου, μήπως και προκαλέσουν κάποιο ενδιαφέρον. Σε μια εποχή που συζητιούνται συνταγματικές μεταρρυθμίσεις˙ οι περισσότερες επουσιώδεις, για λεπτομερειακά ζητήματα. Για μεμονωμένα δέντρα˙ και το δάσος παραμένει αδιόρατο.

«Ως ουσιώδες μέτρο για τη σωστή και πιο αποδοτική λειτουργία της Βουλής προτείνεται ο ριζικός περιορισμός των θεμάτων, τα οποία χρειάζονται νομοθετική ρύθμιση. Υπόδειγμα σχετικής αναθεωρήσεως θα μπορούσε να είναι οι συναφείς διατάξεις του Σουηδικού Συντάγματος και συγκεκριμένα το κεφάλαιο 8 (Laws and other Regulations). Θα αποτελούσε ουσιωδέστατη μεταρρύθμιση.

Εν συνόψει: Νόμοι απαιτούνται για ρυθμίσεις που αφορούν κατά κύριον λόγο τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες˙ για ρυθμίσεις που αναφέρονται στην προσωπική κατάσταση των πολιτών και στις μεταξύ τους προσωπικές και οικονομικές σχέσεις. …Αυτονόητο ότι ρυθμίζονται με νόμους θέματα αναφερόμενα στις τρεις (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) πολιτειακές λειτουργίες, στη διοικητική διαίρεση της χώρας και στη λειτουργία των οργανισμών αυτοδιοικήσεως και ακόμα στις σχέσεις πολιτών και δημόσιας διοικήσεως. Όλα τα άλλα θέματα αντιμετωπίζονται και ρυθμίζονται με κυβερνητικές και εν γένει διοικητικές αποφάσεις και πράξεις.

»…Δεν μπορεί να συζητιούνται και να ψηφίζονται πάνω από εκατό νομοσχέδια σε κάθε σύνοδο της Βουλής (Μέσος ετήσιος όρος ψηφισθέντων κατά την ενδεκαετία 1997-2007 νόμων 106) Αναλογούν λιγότερες, κατά μέσον όρο, από 20 ώρες για την συζήτηση και την ψήφιση κάθε νομοσχεδίου˙ πολλά από αυτά έχουν πάνω από εκατό άρθρα, ένα δε (ο ν. 4281/2014) καταλαμβάνει 259 σελίδες στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ 160/8.8.2014).

Η σημερινή κατάσταση, ακόμα και για ψύλλου πήδημα, να χρειάζεται νομοθετική ρύθμιση, έχει επικρατήσει για να απεκδύονται οι υπουργοί από την ευθύνη των αποφάσεών τους.  (Για τη γελοιότητα του πράγματος: Εχρειάστηκε νομοθετική ρύθμιση για να ανατεθεί σε ιδιώτες ο έλεγχος των εισιτηρίων στις δημόσιες αστικές συγκοινωνίες! Θέμα, το πολύ, αρμοδιότητας του διευθύνοντος την επιχείρηση˙ και μόνον.)…

» …Να καθοριστούν θέματα για τα οποία, κατά το Σύνταγμα, απαιτείται ειδικός τρόπος ψηφίσεως (αυξημένη π.χ. πλειοψηφία). …Ένας νέος θεσμός. Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ συνταγματικής διατάξεως και κοινού νόμου. Εννοώ θέματα, για τα οποία έχει ουσιώδη σημασία η διάρκεια ισχύος των ρυθμίσεών τους (όπως φορολογικά, η παιδεία-εκπαίδευση, η λειτουργία ανεξάρτητων αρχών, πολιτικών κομμάτων κ.ά.)…

» Συμπληρωματικές παρατηρήσεις περί Βουλής. Υποχρεωτική η παρουσία των βουλευτών στις συνεδριάσεις της ολομέλειας. Ο πρόεδρος παύει να ασκεί καθήκοντα βουλευτή και δεν έχει ψήφο δεν συμμετέχει σε κομματικές λειτουργίες και άλλες εκδηλώσεις. Αντικαθίσταται ως βουλευτής από τον αναπληρωτή του. Το ίδιο γίνεται και με όσους βουλευτές γίνονται υπουργοί  για το χρονικό διάστημα που εκτελούν υπουργικά καθήκοντα.

» Να προβλέπεται από το Σύνταγμα μόνιμο εκλογικό σύστημα (βασισμένο, κατά προτίμηση, στο γερμανικό για την Bundestag). Μεταξύ των ουσιωδών πλεονεκτημάτων του η κατάργηση του σταυρού προτιμήσεως^. αιτίας πλείστων δεινών. Όχι λιγότερο σημαντικό, θα εκλείψει  το αντιδημοκρατικό  “bonus” των πενήντα εδρών του ισχύοντος εκλογικού νόμου.» (βλ.  και νικ. λ. γ. λιναρδάτος – Ευτάκτως Ερριμμένα,  ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΚΤΙΕΣ  ΕΚΔΟΣΕΙΣ, σελ. 264-284).

Θα μου επιτρέψετε, παρακαλώ, μία ανθολόγηση απόψεων επί του θέματος από παλαιότερα κείμενά μου. Με την έναρξη της διαδικασίας αναθεωρήσεως του Συντάγματος αποκτούν σχετική επικαιρότητα. (Θα ευχόμουν και ενδιαφέρον): «H βραχεία ανάμειξή μου στα πολιτικά πράγματα με έχει οδηγήσει στην πεποίθηση πως το συνταγματικό πρόβλημα της Ελλάδος είναι η καθολική ανατροπή της ισορροπίας ανάμεσα στη νομοθετική και την εκτελεστική λειτουργία της πολιτείας˙εις βάρος βέβαια της πρώτης.

Του Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτου

Και η θλιβερή κατάσταση της Βουλής αποτελεί κίνδυνο για την αληθινή δημοκρατία. Το πολίτευμά μας είναι λόγω μεν [κοινοβουλευτική] δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός [του πρωθυπουργού] αρχή.

Ο πρωθυπουργός, από τη στιγμή που θα εξασφαλίσει την πλειοψηφία στη Βουλή και καθ’ ό μέτρο ελέγχει το κόμμα του, γίνεται απόλυτος άρχων της χώρας. Και η ύπαρξη απόλυτων αρχόντων, άσχετα από τη νομιμοποίησή τους ή μη, δεν είναι καλό για τους λαούς […] Ας δούμε λοιπόν πώς ψηφίζονται οι νόμοι σήμερα…

Αν πάρουμε ως ημέρες νομοθετικού έργου της Βουλής… κάτω των 150 τον χρόνο και αν υπολογίσουμε ότι κάθε χρόνο ψηφίζονται περί τους 100 νόμους… εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι για κάθε νομοσχέδιο κατά μέσον όρο αναλογεί χρόνος μόλις μεγαλύτερος της μιάς ημέρας…» (ΕΣΤΙΑ, 12 Ιουν. 2001).

Η γιατρειά ρύθμιση κατά το πρότυπο της Σουηδίας. Ξαλάφρωμα από το αβάσταχτο βάρος. «Ως προς τον περιορισμό του αριθμού των νόμων. Θα έπρεπε να προβλεφθούν στο Σύνταγμα διατάξεις που να καθορίζουν περιοριστικά τα θέματα, τα οποία χρειάζονται να ρυθμίζονται με νόμο. Τα υπόλοιπα θα ρυθμίζονται με διοικητικές πράξεις.» (ΕΣΤΙΑ, 13 Ιουν. 2001).

Στις 3 Ιουν. 2006 έγραφα: «Τι σημασία έχει, ποια αλλαγή θα επιφέρουν στην ανέλιξη του πολιτεύματός μας προς την κυριολεκτική μορφή του, οι τροπολογίες που προτείνονται εν όψει της σχεδιαζόμενης αναθεωρήσεως του Συντάγματος. Γιατί σχεδόν καμία από τις προτεινόμενες αλλαγές, όπως ανακοινώθηκαν από τους αρχηγούς των κομμάτων, δεν τέμνει το πρόβλημα που προσπάθησα να περιγράψω πιο πάνω» (ΕΣΤΙΑ).

“Προτάσεις για μια τολμηρή αναθεώρηση” (τίτλος) δημοσιεύονται στην ΕΣΤΙΑ της 17ης Ιουν. 2006˙ και “Σκόρπιες σκέψεις περί Συντάγματος” στην ΕΣΤΙΑ της 20ης Ιουν. 2007.

Η κορύφωση με την καθιέρωση διεκπεραιώσεως (προς παράκαμψη του αδιεξόδου) μεγάλου μέρους του νομοθετικού έργου από διαρκείς επιτροπές της Βουλής αλλοιώθηκε ο δημοκρατικός χαρακτήρας του κοινοβουλίου. (ΕΣΤΙΑ 3 Σεπτ. 2008).

Κατάληξη: «Συμβουλεύει ο Αριστοτέλης (Πολιτικά 1297 Β37): «Έστι δέ τρία μόρια των Πολιτειών πασών περί ων δει θεωρείν τον σπουδαίον νομοθέτην έκαστον το συμφέρον» (Όλα τα πολιτεύματα έχουν τρία συστατικά μέρη και ο σοβαρός νομοθέτης πρέπει να εξετάζει τι συμφέρει στο καθένα από αυτά).

Έτσι στον σημερινό νομοθέτη εναπόκειται να θεωρήσει το συμφέρον του πολιτεύματος και να αποκαταστήσει την ισορροπία μεταξύ των τριών λειτουργιών της πολιτείας μας.

Χρειάζεται τόλμη˙ να αποδοθεί σε κάθε μία από τις εξουσίες η πρέπουσα θέση της μέσα στο πολίτευμα. Να δοθεί στο βουλευόμενο μόριο η δυνατότητα να βουλεύεται». Αυτά το 2007. Σήμερα η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Βουλευτές ψηφίζουν νόμους χωρίς να έχουν τον χρόνο να τους διαβάσουν πολλώ μάλλον τη δυνατότητα να τους κρίνουν, να τους συζητήσουν στην ολομέλεια της Βουλής.

Έτσι η αναγκαιότητα της μεταρρύθμισης έχει καταστεί επιτακτική. Η Βουλή πρέπει να ξαναγίνει το νομοθετικό όργανο της ελληνικής πολιτείας.

Γενικώς η παρακμή των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων διαπιστώνεται σε κάθε ευρωπαϊκή εκλογική αναμέτρηση. «Η σοσιαλιστική δημοκρατία κείτεται σε ερείπια, οι κουρελοσακούλες των πολιτικών προτάσεών της απορρίπτονται από τα εκλογικά σώματα.» (Γράφει ο διακεκριμένος σύγχρονος ιστορικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, sir Paul Collier στο Times Literary Supplement της 25ης Ιανουαρίου 2017). Ποιά η αιτία; Υπάρχει γιατρειά;

Του Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτου

Θα επιχειρήσω σύντομη αιτιολόγηση μιάς θέσεως˙ εκφρασμένης ωμά: Δεν υπάρχει σήμερα οικονομικός-κοινωνικός, και κατά συνέπειαν, ούτε πολιτικός χώρος για αριστερές και σοσιαλίζουσες ιδέες και δράσεις. Η εξέλιξη τα τελευταία 30-40 χρόνια τους αφαίρεσε τον λόγον υπάρξεως.

Ο διακεκριμένος ιστορικός Niall Ferguson στο βιβλίο του Civilization – The West and the Rest (2011) αναλύει έξι θεσμούς που χαρακτηρίζουν τη Δυτική κοινωνία και οδήγησαν την Ευρώπη στην παγκόσμια κυριαρχία κατά τα τελευταία 500 χρόνια:

(1) Ανταγωνισμός˙ αποκέντρωση πολιτικής και οικονομικής ζωής που οδήγησε στη δημιουργία των εθνικών κρατών και στον καπιταλισμό.

(2) Επιστήμη.

(3) Δικαιώματα ιδιοκτησίας˙ κυριαρχία του νόμου με συνέπεια την αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση.

(4) Ιατρική˙ βελτίωση υγείας και παράταση του προσδόκιμου ζωής.

(5) Καταναλωτική κοινωνία˙ τρόπος υλικής διαβιώσεως με συνέπεια τη βιομηχανική επανάσταση.

(6) Εργασιακό ήθος˙ ηθικό πλαίσιο και τρόποι ενέργειας που σταθεροποιούν την κοινωνία, την οποία εδημιούργησαν τα υπ’ αριθ. 1-5 στοιχεία.

Η σοσιαλδημοκρατία, κατά τα μεταπολεμικά χρόνια έως το τέλος της εκατονταετίας, παρενέβη στον ανταγωνισμό, στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, στις εργασιακές σχέσεις, στον καταναλωτισμό, στον χώρο της ιατρικής περιθάλψεως και της υγείας.

Τότε η παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη περιοριζόταν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Συνετέλεσε αποφασιστικά στη δημιουργία του κοινωνικού κράτους.

Εκτεταμένη κρατική ιδιοκτησία˙ αναδιανομή εισοδημάτων (εξισωτική) γενικευμένες δημόσιες υπηρεσίες (εκπαίδευση, υγεία κ.τ.λ.) εργασιακές σχέσεις. Σύμβολα η ισότητα και τα πρωτεία της εργασίας. Με πολύ σημαντικά επιτεύγματα για το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού των χωρών της Ευρώπης.

Πριν από καμιά σαρανταριά χρόνια: Η οικονομική, τεχνική, τεχνολογική, επικοινωνιακή (ψηφιακή) εξελίξεις οδηγούν στην παγκοσμιοποίηση. Ανατροπή των πάντων. Ο φιλελευθερισμός παρέχει σημαντικές περαιτέρω ευκαιρίες αναπτύξεως και προόδου.

Έτσι μπήκαν στο παιγνίδι εκατοντάδες εκατομμύρια υποσιτισμένων ανθρώπων˙από τη στιγμή που πολλές κυβερνήσεις εγκατέλειψαν την κομμουνιστική οικονομική οργάνωση (Κίνα κ.ά.) και τα σοσιαλιστικά πειράματα (Ινδία, Ινδοκίνα) και υιοθέτησαν φιλελεύθερες οικονομικές μεθόδους. Έπαψαν το δέλεαρ και το κίνητρο της ισότητας να υπερτερούν.

Ο αριστερισμός και ο σοσιαλισμός δεν έχουν πλέον χώρο λειτουργίας και αναπτύξεως. Στον χώρο τους επεκτάθηκε η φιλελεύθερη αντίληψη της ιστορικής ανελίξεως και της κοινωνικής συγκροτήσεως. Αποτέλεσμα η γενική άνοδος του βιοτικού επιπέδου της ανθρωπότητας.

Η κρατική–δημόσια οικονομική δραστηριότητα υστερεί. Η επιδίωξη της ισότητας έπαψε πλέον να αποτελεί μαζικό ταξικό κίνημα. Αντικαταστάθηκε από ατομικές και συλλογικές επιδιώξεις˙ από την επέκταση της παροχής πολλαπλών ευκαιριών. Επιβεβαιώνεται από την ιστορική ανάλυση. Παράδειγμα (και υπόδειγμα): Το ισχυρότερο και ιστορικά δικαιωμένο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ήταν το γερμανικό (SPD). Εμπήκε στο πολιτικό παιγνίδι όταν το 1959 στο συνέδριο του Bad Godesberg εγκατέλειψε επισήμως τις μαρξιστικές αρχές του.

Ακολούθησε περίοδος πολιτικής κυριαρχίας και μεγάλων κοινωνικών πραγματοποιήσεων. Συμβατικό όριο λήξεως η Agenda 2010˙ μεταρρύθμιση, από κυβέρνηση SPD-Πρασίνων, του κράτους πρόνοιας και των εργασιακών σχέσεων προς φιλελεύθερη κατεύθυνση.. «Για τον μαρασμό του SPD…

Η παρακμή ξεκίνησε μετά την Agenda 2010. Τα ηγετικά στελέχη του σε θέσεις που σχετίζονται με την οικονομία έχουν έκτοτε στιγματιστεί ως “νεοφιλελεύθεροι”… Το SPD έχει χάσει πια τη δική του γλώσσα και στα κοινωνικοπολιτικά θέματα…» (Frankfurter, Allgemeine Zeitung, 29 Οκτ. 2018).

Η “αντισοσιαλιστική” μεταρρύθμιση Αgenda 2010 εφαρμόστηκε και από τις αντίπαλες χριστιανοδημοκρατικές κυβερνήσεις της ‘Ανγκελα Μέρκελ, «που πιστώνεται τη μακρότερη οικονομική ανάπτυξη και ευημερία μετά την επανένωση της Γερμανίας…» (Γιώργος Παγουλάτος, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ, 30 Οκτ.).

«Η αριστερά είναι ανάγκη να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι επιθετικές προσπάθειες να εξαλειφθεί η ανισότητα ίσως είναι τόσο πολυέξοδες όσο και μάταιες […] Πρόσθετα μέτρα προαγωγής της ισότητας είναι, συνεπώς, πιθανό να παράγουν λιγότερα οφέλη από τα του παρελθόντος με μεγαλύτερο κόστος».

Συμπέρασμα του Αμερικανού καθηγητή Jerry Z. Mueller σε άρθρο του με τον τίτλο Capitalism and Inequality στο έγκυρο περιοδικό Foreign Affairs του Μαρτίου-Απριλίου 2013.

Αναγκάστηκε τον περασμένο μήνα να παραιτηθεί από τη διεύθυνση της επιθεωρήσεως The New York Review of Books, που είχε αναλάβει μόλις πριν από 16 μήνες.

Του Νικ. Λ. Γ. Λιναρδάτου

Αιτία η κατακραυγή επειδή εδημοσίευσε άρθρο του Καναδού ραδιοφωνικού παραγωγού Jian Ghomeshi, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για σεξουαλική κακοποίηση. Το 2016 αθωώθηκε δικαστικώς. Στο άρθρο του εκφράζει την απογοήτευσή του για τον εξοστρακισμό του από παντού. Ο Buruma υπερασπίστηκε την απόφασή του να δημοσιεύσει το άρθρο. Οι εκδότες της επιθεωρήσεως δεν τον εκάλυψαν. Η δύναμη της κινήσεως #ΜeToo! Πολύ περισσότερο λογαριάζεται μία απόφαση του “δικαστηρίου” του Twitter από απόφαση της δικαστικής εξουσίας.

Τον Ian Buruma τον συνάντησα πριν από δώδεκα ακριβώς χρόνια. Στην ΕΣΤΙΑ της 30ης Σεπτεμβρίου 2006 εδημοσιεύθηκε κείμενό μου εξ αφορμής της κυκλοφορίας του βιβλίου του Murder in Amsterdam – The Death of Theo van Gogh and the Limits of Tolerance (Ο Θάνατος του Τέο φαν Χοχ και τα Όρια της Ανεκτικότητας).

Ο Economist το εχαρακτήρισε splendid (λαμπρό). Σε αυτό διαπιστώνει πως η Ολλανδία έχει αλλάξει˙ όπως έχει και η Ευρώπη. Αιτία η μετανάστευση. Τον φαν Χοχ εδολοφόνησε ένας νέος, μουσουλμάνος˙ γεννημένος και μεγαλωμένος στην Ολλανδία μαζί και όπως οι Ολλανδοί συνομήλικοί του˙ κοινωνικά εξομοιωμένος. Μετανάστης ο πατέρας του από το Μαρόκο. Μία τραγωδία χωρίς κάθαρση.

Το μεταναστευτικό για άλλη μια φορά στην επικαιρότητα. Η (αδικαιολόγητη) τραγωδία των μεταναστών και προσφύγων στη Μόρια. Nτροπή μας. Χίλιες φορές ντροπή μας. Ερωτήματα˙ ατέλειωτα ερωτήματα. Πρώτο: Είναι οι μετανάστες ευτυχέστεροι στις χώρες προορισμού τους;

Μήπως, για το δικό τους το συμφέρον, θα έπρεπε να σχεδιαστεί ευρωπαϊκή πολιτική αποτροπής της μετοικήσεως στην Ευρώπη δεκάδων, κατά περιόδους εκατοντάδων χιλιάδων Αφρικανών και Ασιατών; Πολλοί πνίγονται, υπό δραματικές συνθήκες, στο ταξείδι προς την Ευρώπη. Tα Ηνωμένα Έθνη έχουν καλύψει με εξουσιοδότησή τους πολέμους (Πόλεμος του Κόλπου 1990). Δεν θα μπορούσαν να καλύψουν αποτρεπτική δράση της FRONTEX μέσα στα χωρικά ύδατα των μεσογειακών χωρών προελεύσεως των μεταναστών;

Εδημοσιεύθηκε τον περασμένο Μάρτη η ετήσια έκθεση για την παγκόσμια ευτυχία (World Happiness Report 2018) του δικτύου Sustainable Development Solutions Network των Ηνωμένων Εθνών. Η φετινή έκθεση επικεντρώνεται στην ευτυχία των μεταναστών. Κατάληξη σε αδρές γραμμές: Οι μετανάστες ακολουθούν σε εκτίμηση της ευτυχίας τους την ευτυχία των κατοίκων της χώρας στην οποία ζουν.

Με επιφυλάξεις: «Η μέση διεθνής μετανάστευση ωφελεί την πλειονότητα των μεταναστών, αλλά όχι όλους». «Αλλά σαφώς υπάρχουν όρια στα ετήσια κύματα που είναι δυνατόν να φιλοξενηθούν χωρίς ζημιά στον κοινωνικό ιστό, που παρέχει αυτήν την ίδια τη βάση της ελκυστικότητας για τους μετανάστες».

Γίνεται τέτοια έρευνα από τα κράτη που δέχονται μετανάστες, ώστε ανάλογα να διαμορφώνουν την πολιτική τους; Πόσο ισχυρή και αποτελεσματική είναι η πίεση των χαρακτηριζόμενων ως αντιρατσιστικών οργανώσεων; Η ισχύς της κινήσεως #MeToo εμβάλλει σε σκέψεις. Μήπως τα παίρνει όλα σβάρνα ο φόβος μπας και μου κολλήσουν την ταμπέλα του ρατσιστή;

Βρίσκω ενδιαφέρουσες τις γνώμες δύο πνευματικών ανθρώπων˙ γεννημένων στην ήπειρο προελεύσεως μεγάλου αριθμού μεταναστών˙ την Ασία. Αντιγράφω από το βιβλίο του Buruma (σελ. 27): «Αυτό που εξοργίζει τον Afshin Ellian [Ολλανδό διανοούμενο γεννημένο στην Τεχεράνη] δεν είναι τόσο η αδυναμία των μη-Δυτικών μεταναστών να κατανοήσουν και να συμμορφωθούν προς τους νόμους που εγγυώνται την ελευθερία τους, όσο, το χειρότερο, η αποτυχία, η ανικανότητα των Ευρωπαίων να εκτιμήσουν αυτό που έχουν».

Τέλος, η πολύ πρόσφατη παρατήρηση του Κισόρ Μαμπουμπάνι, καθηγητή Πρακτικής και Δημόσιας Πολιτικής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης: «Φυσικά, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την ύφεση της δημοκρατίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Για να την αντιμετωπίσουμε πρέπει να καταπιαστούμε με τα βασικά αίτια που την προκάλεσαν.

Στην Ευρώπη, η άνοδος της Ακροδεξιάς πηγάζει από το φόβο μαζικής εισροής μεταναστών. Θα ήταν συνεπώς σώφρον εκ μέρους της Ε.Ε. να προτείνει μία “στρατηγική παύση” στη μετανάστευση. Ίσως ο καλύτερος τρόπος να διασωθεί ο φιλελευθερισμός της Ευρώπης να είναι μία προσωρινή αντιφιλελεύθερη λύση.» (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 23 Σεπτεμβρίου).

Διότι, έτσι ή αλλιώς, «…η μετανάστευση απαιτεί υψηλή τιμή σε ελευθερία […] Η μετανάστευση ενδυναμώνει τις ισχυρές χώρες και κουλτούρες, αλλά μπορεί να συντρίψει τις ανίσχυρες.» (Από το βιβλίο Reflections on the Revolution in Europe – Immigration Islam and the West, 2009, του Αμερικανικού δημοσιογράφου Christopher Caldwell). Η Ελλάς πού εντάσσεται; Στις ισχυρές ή στις ανίσχυρες χώρες και κουλτούρες;

Η ελληνική πραγματικότητα: «Είναι βουλευτής [η Αυλωνίτου] σε μία χώρα που ο Ψινάκης είναι δήμαρχος. Ο Ζουράρις είναι αντιπρόεδρος της Βουλής. Ο Πολάκης είναι υπουργός. Ο Καρανίκας στρατηγικός σύμβουλος. Και ο Καμμένος συγκυβερνήτης» (μαχαιριά του Μιχάλη Τσιντσίνη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 1ης Αυγούστου). Και ο Κοτζιάς είναι υπουργός Εξωτερικών (δική μου προκλητική προσθήκη).

Του Νικ. Λ.Γ. Λιναρδάτου

Ο Νίκος Κοτζιάς είναι υπουργός Εξωτερικών από την πρώτη στιγμή των κυβερνήσεων των Συριζανέλων. Ξεκίνημα με σαλιαρίσματα με το Κρεμλίνο (από κεκτημένη συμπάθεια;) και την Κίνα (υποθετική κομμουνιστική χώρα). Επιχείρηση εκβιασμού της Ε.Ε. (ομολογία Δραγασάκη). Αποδείχθηκαν αυταπάτες (ομολογία Τσίπρα).

Συνέπεια το τρίτο Μνημόνιο. Κόστος για τον λαό 82-200 δισεκατομμύρια ευρώ. Πολύ χειρότερο από τα δύο προηγούμενα. Κέρδος: Η Τρόικα εβαφτίστηκε Θεσμοί (προς παραπλάνηση των απλοϊκών).

Δεύτερη κυβέρνηση Συριζανέλων. Συμφωνία Πρεσπών. Παράδοση σύμπαντος του διπλωματικού οπλισμού μας έναντι μιας ασυναρτησίας (τις απόψεις μου για τη συμφωνία τις έχω διατυπώσει σε κείμενο προσιτό στο www.nik-l-g-linardatos.gr, τμήμα Σαμιζντάτ αριθ. 620, ΟΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ). Και τώρα σύγκρουση με τη Ρωσία.

Χειριστής ο Κοτζιάς. Ανάρτησή του στο Twitter της 12ης Αυγούστου: «H εξωτερική πολιτική απαιτεί πραγματισμό/ρεαλισμό, όχι φοβία, θάρρος και αντοχή, όχι εφιάλτες, αποφασιστικότητα με ευελιξία, όχι δειλία, πίστη σε αρχές, όχι οπορτουνιστική συμπεριφορά, ιδέες όχι αναμασήματα, γνώσεις θεωρίας και πράξεως, όχι δολιότητα».

Την ίδια μέρα, νωρίς το απομεσήμερο, παρακολούθησα τον ποδοσφαιρικόν αγώνα Liverpool-West Ham. Οι παίχτες της Liverpool επέδειξαν ρεαλισμό, θάρρος, αντοχή, αποφασιστικότητα, ιδέες, πνεύμα αντίστασης (άμυνα). Σύμφωνα με τις οδηγίες του προπονητή τους Klopp. Δεν προκύπτει αν τους είχε μιλήσει για πίστη σε αρχές (να μην κλωτσάνε τον αντίπαλο, ας πούμε). Όλα τα χαρακτηριστικά της κατά Κοτζιάν εξωτερικής πολιτικής.

Στην πράξη, για μια σοβαρή εξωτερική πολιτική, βασικά στοιχεία είναι η διάγνωση του εθνικού συμφέροντος, ο σχεδιασμός ενεργειών και δραστηριοτήτων προς εξυπηρέτησή του και η συνετή εφαρμογή του σχεδίου. Κανένα από αυτά δεν υπάρχει στην πολιτική Κοτζιά˙ τώρα έναντι της Ρωσίας. Τούτο προκύπτει σαφέστατα από επίσημη ανακοίνωση του ΥΠΕΞ την Παρασκευή 10 Αυγούστου. Παρατηρεί συνεργάτης του ΒΗΜΑΤΟΣ της 12ης Αυγούστου: «…ρίχνει λάδι στη φωτιά αντί να καταπραϋνει τη βαριά ατμόσφαιρα».

Μερικά αποσπάσματα από την ανακοίνωση˙ και τα σχετικά σχόλια: «Η Ρωσία, αυτή τη στιγμή, δείχνει να μη μπορεί να αντιληφθεί τις θέσεις αρχών της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Από τότε που πολεμά ως σύντροφος εν όπλοις της Τουρκίας…». Η Ρωσία, όπως και κάθε άλλος, δεν αντιλαμβάνεται τη θαμπή ουσία της ελληνικής εξωτερικής πολίτης.

Πόσο μάλλον τις θέσεις των (ανύπαρχτων) αρχών της! Σχολιάζει ο ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ Π.Κ. Ιωακειμίδης: «Γιατί άραγε θα έπρεπε να γίνει αυτή του γεωπολιτικού τύπου η διασύνδεση. Και προφανώς, αν η Ρωσία έγινε “σύντροφος εν όπλοις” της Τουρκίας, έγινε την τελευταία τριετία, γιατί το πρώτο εξάμηνο του 2015 εθεωρείτο επιστήθιος φίλος της χώρας μας, από την οποία πολλοί και η κυβέρνηση προσδοκούσαν μάλιστα τη σωτηρία» (ΤΑ ΝΕΑ 13 Αυγούστου).

Και βεβαίως στο παιχνίδι με την Τουρκία πρόσφατα προστέθηκε η παράλογη (έως ανισόρροπη) παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου, ομόρροπου σε πλείστα όσα με τον Έλληνα πρωθυπουργό.

«Το επίπεδο φιλίας και συνεργασίας που χαρακτήριζε τις σχέσεις Ελλάδος-Ρωσίας εδώ και 190 χρόνια». Προφανώς ο υπουργός γενικεύει προσωπικό του αίσθημα φιλίας με τη Σοβιετική Ένωση. Για τον ελληνικό λαό μεσολάβησαν 45 χρόνια ψυχρού πολέμου των δύο χωρών σε εχθρικά στρατόπεδα.

«Σε αυτά τα πλαίσια πρέπει να διαβάσει κανείς την κίνηση της Ρωσίας να προβεί σε απέλαση στελεχών της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μόσχα… δεν βασιζόταν σε στοιχεία».

Είναι παγκόσμια πρακτική η απέλαση ως αντίμετρο για απέλαση διπλωματών . άσχετα από οποιαδήποτε άλλη θεώρηση. Έπρεπε ο υπουργός να το γνωρίζει και να το περιμένει.

«Εξ άλλου η ίδια [η Ελλάδα] ουδέποτε παρενέβη ή αποπειράθηκε να παρέμβει στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσίας». Nα σκάσεις στα γέλια ή να κλάψεις; (Τέτοιου μεγέθους ευήθεια!). Η ανακοίνωση καταλήγει με την κατηγορία για ανάμειξη τσαρικής οργανώσεως στα πατριαρχεία της Μέσης Ανατολής!! Ο Θεός να βάλει το χέρι του. Όπως η Παναγία η Ελευθερώτρια στην απελευθέρωση των δύο κρατούμενων από τους Τούρκους στρατιωτικών μας!! (Καμμένος).

Σε ποια εξήγηση μπορεί να αποδοθεί όλη αυτή η παράνοια; Βοηθάει τη δική μου σκέψη μία παραπομπή. Μία διατύπωση του μοναδικής πνευματικής και πολιτικής ακεραιότητας στοχαστή Ζήσιμου Λορετζάτου (1915-2004).

«Πολλοί σημαδεύτηκαν αποφασιστικά στη ζωή τους από τη σκέψη του Μαρξ. Οι περισσότεροι απόμειναν σημαδεμένοι… Ο Μαρξ – όπως και ο Freud – αφήνουν απάνω τους κάποιο κουσούρι» (σελ. 25, Collectanea, εκδ. ΔΟΜΟΣ).

Αυτό για τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδος, τον κύριο Νίκο Κοτζιά . εξεκίνησε πούρος μαρξιστής. Για τον προϊστάμενό του: «Αυτό που βρίσκω περίεργο είναι πώς ένας άνθρωπος 43 ετών θεωρεί ως πρωθυπουργός και ηγέτης ότι έχει ως κύρια αποστολή του τη δικαίωση των αποτυχημένων ονείρων και προσδοκιών ορισμένων Ελλήνων τρεις γενιές πριν» (Μιχάλης Μπλέτσας, διευθυντής πληροφορικής στο Media Lab του Μ.Ι.Τ., από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 20ης Μαϊου).

Ακόμα και όταν επιχειρούν επικοινωνιακές αλχημείες για να καλύψουν ανομήματά τους. Να στρέψουν αλλού την αγωνία του κοσμάκη. Όπως, στην περίπτωσή μας, από τις ευθύνες τους για την τραγωδία της Ανατολικής Αττικής˙ με λεονταρισμούς προς τη Ρωσία.

Στις οδηγίες που είχε στείλει τότε ο δικηγορικός σύλλογος ήταν, για παράδειγμα, πώς να φτιάξετε μια διαθήκη που θα δίνει μικρότερο μερίδιο στις γυναίκες της οικογένειας ή πώς να αποκλείσετε από την κληρονομιά κάποιον που πλέον δεν ασπάζεται τη μουσουλμανική θρησκεία.

Του Ναπολέοντα Λιναρδάτου

Αυτή η πρωτοβουλία του δικηγορικού συλλόγου ήταν αυτό που λέμε «μπροστά από την εποχή της», γιατί η ισλαμοποίηση της Ευρώπης προχωρά με γοργούς ρυθμούς. Δείτε, για παράδειγμα, το τελευταίο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης, όπου «Περισσότερες από 1.000 υποθέσεις βιασμών, σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, δολοφονιών και ναρκωτικών από αδίστακτες συμμορίες εδώ και 40 χρόνια συγκλονίζουν την πόλη Τέλφορντ της Αγγλίας».

Μία από τις πιο εξοργιστικές περιπτώσεις «ήταν αυτή της Λούσι Λόου. Το 1997 ο 26χρονος τότε οδηγός ταξί Αζχάρ Αλί Μεχμούντ βίασε τη 14χρονη Λούσι, η οποία γέννησε το παιδί του. Δύο χρόνια αργότερα έβαλε φωτιά στο σπίτι της, σκοτώνοντας τη Λούσι, τη μητέρα της και τη 17χρονη αδερφή της Σάρα».

Μόλις το 2014 αποκαλύφθηκε η περίπτωση της πόλης Ρόδερομ στη βόρεια Αγγλία, όπου ο αριθμός των θυμάτων βιασμού ήταν τουλάχιστον 1.400. Και στις δύο περιπτώσεις, Τέλφορντ και Ρόδερομ, οι θύτες ήταν μουσουλμάνοι έποικοι. Και στις δύο περιπτώσεις, οι Αρχές έκαναν τα στραβά μάτια, γιατί δεν ήθελαν η αλήθεια να διαταράξει την πολυπολιτισμική ειρήνη.

Τη λειτουργό που πρώτη προσπάθησε να αποκαλύψει τα εγκλήματα στο Ρόδερομ τελικά την έστειλαν σε ειδική εκπαίδευση, προκειμένου να γίνει πιο ευαίσθητη στη… διαφορετικότητα.

Μακροπρόθεσμα το θέμα με τα παραπάνω γεγονότα είναι ότι αποκτούν μια κανονικότητα στον δυτικό κόσμο, τα συνηθίζουμε. Η καθημερινότητα αποκτά όλο και περισσότερο τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά και, αν σε αυτό κάποιος προβάλει αντιρρήσεις, τότε αμέσως διώκεται ως ρατσιστής και ξενοφοβικός.

Για εμάς στην Ελλάδα όλα τα παραπάνω έχουν ιδιαίτερη σημασία, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το γεγονός ότι ο κ. Σκουρλέτης θα «ελληνοποιήσει» 800.000 αλλοδαπούς με διαδικασίες-εξπρές.

Το γεγονός των μαζικών, και παρεμπιπτόντως αντισυνταγματικών, ελληνοποιήσεων θα αλλάξει ριζικά την πολιτισμική πορεία της χώρας μας. Η επιστροφή πολιτικά και πολιτισμικά στον χώρο της Μέσης Ανατολής είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, αν οι υπάρχουσες τάσεις και πολιτικές δεν αντιστραφούν.

Η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα σε χρεοκοπία θα έχει κάνει ακόμη ένα μοιραίο έγκλημα, καταργώντας ουσιαστικά όλα όσα μπορέσαμε να οικοδομήσουμε από τον Μάρτιο του ’21 και μετά.

Με αυτόν τον τίτλο, HOW DEMOCRACIES DIE, κυκλοφορεί από τις 16 του μηνός στην Αμερική ένα βιβλίο 320 σελίδων. Συγγραφείς του οι καθηγητές στο Harvard Steven Levitsky και Daniel Ziblatt.

Του Νίκου Λιναρδάτου

Επί 20 χρόνια μελετούν την λειτουργία πολλών δημοκρατιών στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική. Το συμπέρασμά τους είναι δυσάρεστο. Ναι, πολλές δημοκρατίες πεθαίνουν. Το βιβλίο σχολιάζεται ευρύτατα. Διότι τα συμπεράσματά του συνδυάζονται με την παρούσα πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ˙ με τους κινδύνους που αποτελούν για την αμερικανική δημοκρατία ο πρόεδρος Τραμπ και ο τρόπος που ασκεί τις εξουσίες του.

Επειδή σε ένα ασυμμάζευτο μυαλό κυκλοφορεί η ιδέα της εκλεκτικής συγγένειας Ντόνταλντ Τραμπ και Αλέξη Τσίπρα (βλ. Βίοι παράλληλοι, Ντόναλντ και Αλέξης, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 5 Ιουλίου 2017), παρακινήθηκα σε σχετική έρευνα μέσω διαδικτύου. Αποτελέσματα: Στην εποχή μας, όσες δημοκρατίες πεθαίνουν, συνήθως δεν είναι από βίαιη ενέργεια˙ επανάσταση, πραξικόπημα, κίνημα, εμφύλιο πόλεμο, — διαπιστώνουν οι χαρβαρντιανοί καθηγητές.

Επέρχεται με σταδιακή κατολίσθηση προς τον απολυταρχισμό. Αυτό στις μέρες μας συντελείται, σε διάφορους βαθμούς, στη Ρωσία, τις Φιλιππίνες, την Τουρκία, τη Βενεζουέλα, την Ουγγαρία, την Ουκρανία, την Πολωνία. Η κατολίσθηση ξεκινάει από την εκλογική κάλπη. Δημοκρατίες, το πιο πιθανό σήμερα είναι να σβήσουν στα χέρια παικτών που κατ’ αρχήν εκέρδισαν την εξουσία με εκλογές.

Στην εκτίμησή τους για τους κινδύνους της δημοκρατίας, οι συγγραφείς παρατηρούν ότι τέσσερα προειδοποιητικά στοιχεία επισημαίνουν, αν ένας πολιτικός ηγέτης είναι επίφοβος απολυταρχικής προθέσεως:

(1) Ο ηγέτης δείχνει χαλαρή δέσμευση (commitment) με τους δημοκρατικούς κανόνες˙

(2) αρνείται τη νομιμότητα των αντιπάλων του ˙

(3) ανέχεται τη βία˙

(4) δείχνει πρόθυμος να περιορίσει τις πολιτικές ελευθερίες και τα μέσα επικοινωνίας (media).«Ένας πολιτικός που αντιδρά θετικά έστω και σε ένα από αυτά τα κριτήρια αποτελεί περίπτωση ανησυχίας». Δυστυχώς, ο Τραμπ αντιδρά θετικά και στα τέσσερα, διαπιστώνει ο Nicholas Kristof, συνεργάτης–σχολιαστής της The New York Times (10 Ιανουαρίου).

Η σκέψη μου. Στα καθ’ ημάς:

(1) Το πρώτο κριτήριο. Η διακυβέρνηση δια πράξεων νομοθετικού περιεχομένου και η δια της διαδικασίας του επείγοντος μέσα σε 3-4 μέρες ψήφιση νομοσχεδίων εκατοντάδων άρθρων και σελίδων δείχνουν σεβασμό των δημοκρατικών κανόνων; Όχι, καταπατείται η δημοκρατική τάξη, όπως καθορίζεται από συνταγματικούς κανόνες.

(2) Ο πρωθυπουργός, εκφραζόμενος δια του Παύλου Πολάκη (εφ’ όσον δεν τον απολύει) και άλλων υπουργών του, σαφώς αρνείται τη νομιμότητα των αντιπάλων του…

(3) Ανοχή της βίας. Μερικές λέξεις αρκούν: Εξάρχεια, Ρουβίκωνας, Χρυσή Αυγή, ΠΑΜΕ, Πολυτεχνείο, πανεπιστημιακό άσυλο.

(4) Περιορισμός των πολιτικών ελευθεριών και των media. Ας αρχίσω από το δεύτερο. Από την πρώτη στιγμή του σχηματισμού της κυβερνήσεως των Συριζανέλων, ο έλεγχος των μέσων επικοινωνίας υπήρξε η πρώτη επιδίωξη και φροντίδα τους. Με τρόπους μεταξύ απολυταρχικής νοοτροπίας και καραγκιόζη. Δεν τα κατάφεραν. Μίσος κατά της Δικαιοσύνης.

Σήμερα επικρατεί η διαπλοκή στην πιο ακραία της μορφή. Ανοιχτά χωρίς ίχνος ντροπής. Πρωτοπόρος ο Ιβάν Ιγκνατίεβιτς Σαββίδης μυστηριώδης περίπτωση! Να δούμε τι θα γίνει. Η προκήρυξη του διαγωνισμού για τις άδειες τηλεοράσεως δεν καθησυχάζει τις πολλές ανησυχίες.

Οι Συριζαίοι επήραν την κυβέρνηση. Δεν τους αρκεί. Θέλουν να καταλάβουν και την εξουσία. Το είπε η σύντροφος του πρωθυπουργού. Δεν μπορεί παρά να εκφράζει και τις απόψεις του ιδίου˙ αν διαφωνούσε, θα τον είχε χωρίσει (το έχει πει η ίδια). Κατάληψη της εξουσίας από ένα κόμμα, από έναν άνθρωπο, σημαίνει θάνατο της Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός, με τη στήριξη του Καμμένου και των Αν-Ελ… , ήδη την ασκεί ημι-αυταρχικά.

Και μη μου πείτε πως δέχεστε οτι είναι η Τρόικα, οι Θεσμοί, οι μισητοί δανειστές μας, που κυβερνούν! Για την παραίτηση, την προφορική, φτάνει μία λέξη στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. για τη γραπτή, ένα φύλλο χαρτί. Όταν υπάρχει τσίπα. Ένα ρο δεν απαλλάσσει!

Για την κατολίσθηση προς τον θάνατο της Δημοκρατίας υπάρχουν επί πλεον ετούτον τον καιρό στη χώρα μας και οι αντικειμενικές συνθήκες. Ο Edward Luttwak έγινε γνωστός με το βιβλίο του Coup d’ Etat – A Practical Handbook (1968).

Σήμερα είναι διεθνής προσωπικότητα στους τομείς διεθνούς στρατηγικής και στρατιωτικής ιστορίας. Από τη σελίδα 28 του βιβλίου: «Οι πολιτικές δομές των περισσότερων ανεπτυγμένων χωρών είναι πολύ ανθεκτικές… Εκτός εάν μερικοί “προσωρινοί” παράγοντες εξασθενήσουν το σύστημα και συσκοτίσουν τη βασική καλή του κατάσταση.Οι πιο κοινές περιπτώσεις αυτών των προσωρινών παραγόντων είναι:

(α) Σοβαρή παρατεταμένη οικονομική κρίση με μεγάλης κλίμακας ανεργία ή υψηλόν πληθωρισμό˙

(β) ένας παρατεταμένος και ανεπιτυχής πόλεμος ή μία μείζων αποτυχία, στρατιωτική ή διπλωματική˙

(γ) παρατεταμένη αστάθεια κάτω από ένα πολυκομματικό σύστημα».

Νομίζω πως καταλαβαινόμαστε˙ τι έχει να γίνει, αν στις επόμενες εκλογές δεν υπάρξει ισχυρή δημοκρατική φιλελεύθερη πλειοψηφία και οδηγηθούμε σε νέες εκλογές με απλή αναλογική. Υπάρχουν από τώρα τα τέσσερα προειδοποιητικά κριτήρια˙ όπως και στην περίπτωση Τραμπ. Θα υπάρξουν και οι δυόμισι από τους τρεις “προσωρινοούς” παράγοντες.

Υπάρχει ήδη ο ενάμισης.. Οι προτεινόμενοι στο How Democracies Die τρόποι αντιδράσεως, προς αποφυγήν του θανάτου της δημοκρατίας, είναι παντελώς ανεπαρκείς και δύσκολα προσαρμόσιμοι στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της σημερινής Ελλάδος.

Σε όλους μας η ευθύνη.