Είναι σαφές, από το κείμενο της διάταξης του άρθρου 110 του Συντάγματος, ότι η προτείνουσα (σημερινή) Βουλή, αποφασίζει μόνο για την ατζέντα της Αναθεώρησης, με άλλα λόγια ποιες διατάξεις θα αναθεωρηθούν και όχι ποιο θα είναι το περιεχόμενο τους, αρμοδιότητα που έχει η Αναθεωρητική (επόμενη) Βουλή.

Της Άννας Μάνη*

Η αντίθετη ερμηνεία, θα στερούσε κατ΄ουσίαν κάθε αρμοδιότητα της Αναθεωρητικής Βουλής, αφού κατ΄αυτόν τρόπο θα περιοριζόταν η εξουσία της, στην επικύρωση και μόνο, ειλημμένων αποφάσεων, ερμηνεία όμως που δεν βρίσκει έρεισμα στη ratio της διάταξης και δεν είναι σε συμφωνία με το γράμμα και το πνεύμα αυτής. Είναι σαφές, ότι ο συντακτικός νομοθέτης διασφάλισε την ορθότητα των επιλογών και την επίτευξη πραγματικής ευρείας συναίνεσης, διαχέοντας τις αρμοδιότητες σε δύο Κοινοβουλευτικές Περιόδους.

Την τελευταία δε ερμηνεία, υπαγορεύει, πέρα από τις επιστημονικές προσεγγίσεις με τις μεθόδους ερμηνείας του Συντάγματος και η απλή λογική, που οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι ο συντακτικός νομοθέτης, με τη θέσπιση και τη διατύπωση της παρ. 3 του άρθρου 110 Σ.( αρμοδιότητες Αναθεωρητικής Βουλής), εκχωρεί και στις δύο Βουλές, ισοδύναμες αρμοδιότητες, άλλως δεν θα ετίθετο καν η 3η παράγραφος.

Αυτή είναι εξάλλου και η πεμπτουσία της δημοκρατίας! Να αποφασίζει, με την παρεμβολή των εκλογών, το εκλογικό σώμα, το οποίο θα διαμορφώσει με την ετυμηγορία του, τη σύνθεση της Αναθεωρητικής Βουλής, αφού κρίνει τις προτάσεις της προτείνουσας Βουλής.

Τέλος, η επίκληση από τον εισηγητή του Σύριζα, της υπ΄αριθμ. 11/2003 απόφασης του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (ΑΕΔ), δεν δίνει έρεισμα στη «βολική» ερμηνεία, ότι η προτείνουσα Βουλή αποφασίζει και για το περιεχόμενο των διατάξεων, αφενός διότι το ΑΕΔ δεν είναι Συνταγματικό Δικαστήριο, με αρμοδιότητα τον αυθεντικό έλεγχο του Συντάγματος και της Κοινοβουλευτικής διαδικασίας της Συνταγματικής Αναθεώρησης, αφετέρου, διότι οι αρμοδιότητές του, είναι συγκεκριμένες και δεν περιλαμβάνεται σ΄αυτές ο εν λόγω έλεγχος (άρθρο 100 Σ.)

Εξάλλου, η σχετική κρίση της απόφασης έχει διηγηματικό χαρακτήρα στο κείμενο και εμπεριέχεται σε δευτερεύουσα πρόταση αυτής.

Ας ελπίσουμε, ότι η Κυβέρνηση του Σύριζα, δεν θα προσαρμόσει, αν όχι αλλοιώσει «κατά το δοκούν», μια ύψιστη, αμιγώς εσωτερική Κοινοβουλευτική διαδικασία, με πλείστες συνέπειες στην εξέλιξη της χώρας και στις ζωές των πολιτών.

*Νομικός - τ. βουλευτής Πιερίας

Είναι βέβαιο, ότι οι κυβερνώντες θα επιχειρήσουν για άλλη μία φορά να ακολουθήσουν την προσφιλή τους τακτική, αυτή της μετακύλισης ευθυνών στους προηγούμενους, εξάλλου το δήλωσε και ο υπουργός Επικρατείας, κύριος Βερναρδάκης «ο Τσίπρας είναι μόνο 44 ετών», άρα τον καλύπτει η αμνηστία της «παρθενογέννεσης», άρα είναι ακόμη παιδί που έχει το άλλοθι της άγνοιας.

Της Άννας Μάνη*

Ανάλγητη προσέγγιση μιας τραγικής κατάστασης και χωρίς συναίσθηση της κρίσιμης θέσης με την οποία ο λαός τους τίμησε και τους εμπιστεύτηκε, η τοποθέτηση του εν λόγω υπουργού.

Παρόλα αυτά, μετά από αυτή την τραγωδία, πρέπει να γίνει ένα βήμα μπροστά, να διερευνηθεί και σίγουρα να αντιμετωπισθεί το φαινόμενο της αλληλοκάλυψης αρμοδιοτήτων της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης.

Ένα φαινόμενο, που συναντά ο διοικούμενος ως εμπόδιο σε πολλές εκφάνσεις της λειτουργίας των οργάνων της διοίκησης, από την έκδοση μίας απλής άδειας χρήσης κοινόχρηστου χώρου (αρμόδια η Κτηματική υπηρεσία, ο Δήμος ή και οι δύο;) την συνταξιοδότηση στην περίπτωση διαδοχικής ασφάλισης, έως την πρόοδο μεγάλων έργων, καθώς η σύγχυση που προκαλείται από την αλληλοκάλυψη αρμοδιοτήτων των «συναρμόδιων» υπουργείων, των «συναρμόδιων» περιφερειών, ή δήμων, των εν γένει «συναρμόδιων» φορέων, επιφέρει καθυστερήσεις και εμπλοκές, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός αποτρεπτικού περιβάλλοντος, όχι μόνο για να επενδύσει κάποιος, αλλά και για να ζήσει αξιοπρεπώς.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το Σύνταγμα, άρθρο 101, τα περιφερειακά όργανα έχουν γενική αποφασιστική αρμοδιότητα για τις υποθέσεις της περιφέρειάς τους, ενώ τα κεντρικά, τα οποία εκπροσωπούνται θεσμικά από την κυβέρνηση, έχουν τη γενική κατεύθυνση, συντονισμό και έλεγχο των περιφερειακών.

Με βάση επομένως, αυτά που ορίζει το Σύνταγμα, δεν απαιτούνται άλματα λογικής για να καταστεί σαφές, πού πρέπει να αποδοθούν ευθύνες για όσα τραγικά συνέβησαν στην Ανατολική Αττική, αν και οι κυβερνώντες αποποιούνται κάθε ευθύνης και αφήνουν να αιωρείται ακόμη το ερώτημα, ποιος ήταν υπεύθυνος για την εντολή εκκένωσης των περιοχών που επλήγησαν από τη φωτιά και για τον εν γένει συντονισμό, που θα απέτρεπε την άτακτη διαφυγή των κατοίκων και την καταστροφή περιουσιών και φυσικού περιβάλλοντος.

Εν κατακλείδι, απαιτούνται τολμηρές αποφάσεις και τομές σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, ώστε να είναι ξεκάθαρες, σαφείς και διακριτές οι αρμοδιότητες των οργάνων της, διότι όταν το φαινόμενο της αλληλοκάλυψης αρμοδιοτήτων, συναντάται με μία ανεπαρκή, κατώτερη των περιστάσεων πολιτική ηγεσία, όπως εν προκειμένω, τότε δεν υπάρχουν απλά ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και εμπλοκές, αλλά χαμένες ανθρώπινες ζωές.

*τ.Βουλευτής Πιερίας

Tης Άννας Μάνη*

Είναι αλήθεια, ότι…  η αρχή της ισότητας της ψήφου, δεν κατοχυρώνεται ρητά στο Σύνταγμά μας, ωστόσο, κατά την πάγια νομολογία των Δικαστηρίων και κατά τη θεωρία, η κατοχύρωσή της απορρέει από τη γενική αρχή της ισότητας και την αρχή της καθολικότητας της ψήφου. Η τελευταία δε, αποτελεί θεμέλιο της ισότητας της ψήφου και το περιεχόμενό της συνίσταται στην αναγνώριση υπέρ όλων των πολιτών του δικαιώματος της ψήφου, με μόνες σωρευτικά δύο προϋποθέσεις, την κατοχή της ελληνικής ιθαγένειας και την πολιτική ενηλικότητα. Και υπ΄αυτή την έννοια αποκτά ουσιαστικό νόημα η διακήρυξη ότι θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Συντάγματος, με έναν απλό νόμο που ψηφίζεται από τα 2/3 των βουλευτών, μπορεί να ορίζονται τα σχετικά με την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται έξω από την Επικράτεια.

Παρόλα όμως τα συνταγματικά ερείσματα, το δικαίωμα του εκλέγειν των Ελλήνων του εξωτερικού, είναι εν τοις πράγμασι ανύπαρκτο και αυτό δεν συνάδει ούτε με τη Συνταγματική τάξη, ούτε με τη σύγχρονη πραγματικότητα, που καθιστά πλέον επιτακτική την εφαρμογή του.

Οι συνθήκες πλέον έχουν ωριμάσει και δεδομένης της τεχνολογικής ανάπτυξης και των άπειρων δυνατοτήτων της, ιδίως όμως της θλιβερής πραγματικότητας, ότι χιλιάδες Ελληνόπουλα, περί τις 500.000, μετανάστευσαν μαζικά τα τελευταία χρόνια, είναι αδιανόητο να τους στερείται από την Πολιτεία το αναφαίρετο δικαίωμά τους να συμμετέχουν στη διαμόρφωση του πολιτικού γίγνεσθαι της πατρίδας τους, μιας πατρίδας που ακούσια άφησαν και στην οποία προσδοκούν να επιστρέψουν και να ζήσουν.

Θα περίμενε κανείς από τις «προοδευτικές δυνάμεις» που έχουν σήμερα τη διακυβέρνηση της χώρας και επαίρονται για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εν μέσω όλων των άλλων «προοδευτικών» μεταρρυθμίσεων, να λάβουν πρωτοβουλίες για τη θεσμοθέτηση του νομικού πλαισίου που θα δίνει τη δυνατότητα στους συμπατριώτες μας, στους ομογενείς και στα Ελληνόπουλα που πρόσφατα έφυγαν, να ασκήσουν αυτό το ελάχιστο πλην όμως επιβεβλημένο δικαίωμά τους.

Ας ελπίσουμε επιτέλους, ότι θα υπάρξουν στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία ευήκοα ώτα, που θα συναινέσουν στην προ διετίας πρόταση νόμου της Νέας Δημοκρατίας για την καθιέρωση της ψήφου των Ελλήνων του εξωτερικού, αρχής γενομένης από το ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ώστε οι συνταγματικές επιταγές να πάψουν να αποτελούν γράμμα κενό και οι εξαγγελίες των κυβερνώντων περί ισότητας των Ελλήνων, να μην αποτελούν μόνο επικοινωνιακές κορώνες.

*Η Άννα Μάνη είναι νομικός και τέως βουλευτής Πιερίας