Η ιταλική εφημερίδα υπογραμμίζει ότι στη χώρα μας το όνομα του βόρειου γείτονα από πολλούς «εκλαμβάνεται ως απειλή για την εδαφική ακεραιότητα και ως κλοπή της Ιστορίας και συμβόλων εθνικής ταυτότητας».

«Η πρόσφατη λύση του προβλήματος -με το όνομα Βόρεια Μακεδονία- είναι βαθιά αντιδημοφιλής.

Η επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών τον Ιανουάριο πυροδότησε διαδηλώσεις και ώθησε τους ΑΝΕΛ -το εθνικιστικό δεξιό κόμμα- να βάλει τέλος στη συγκυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ», γράφει.

«Στην Ελλάδα σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατήγγειλαν τη Συμφωνία των Πρεσπών ως επικίνδυνη για τα εθνικά συμφέροντα και τη χρησιμοποίησαν για να αντλήσουν υποστήριξη και να επιτεθούν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι ακόμη σαφές πόσο θα επηρεάσει αυτή η εθνικιστική φλόγα το αποτέλεσμα των εκλογών, αλλά είναι πιθανόν να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις βόρειες περιοχές της χώρας.

Τις τελευταίες εβδομάδες η αξιωματική αντιπολίτευση της Νέας Δημοκρατίας προσπάθησε να στρέψει το επίκεντρο της συζήτησης επικρίνοντας τις ικανότητες του Τσίπρα στην οικονομία και στη διαχείριση του κράτους.

Εν τω μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει μια συμμαχία προοδευτικών δυνάμεων που θα αντιμετωπίσει τον νεοφιλελευθερισμό, τον εθνικισμό και την άκρα δεξιά», σημειώνει επίσης η εφημερίδα.

Oι συντάκτριες του άρθρου επισημαίνουν ότι πολλοί αναλυτές θεωρούσαν στη διάρκεια της κρίσης της Ευρωζώνης ξεπερασμένο το χάσμα Αριστεράς - Δεξιάς λόγω του νέου διχασμού μεταξύ των υπέρμαχων και των πολέμιων των προγραμμάτων διάσωσης, στη βάση του οποίου σχημάτισαν κυβερνητική συμμαχία ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ.

Αλλά μετά την έξοδο από το μνημόνιο τον περασμένο Αύγουστο και την αποχώρηση των ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε πάλι να δίνει έμφαση στο χάσμα Αριστεράς - Δεξιάς.

Και καταλήγουν: «Όπως ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, ο Τσίπρας προωθεί μια κοινωνική ατζέντα: αύξησε τον κατώτατο μισθό και έπεισε το Εurogroup να μην επιβάλει νέες περικοπές των συντάξεων, που επρόκειτο να εφαρμοστούν τον Ιανουάριο.

Δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές παραμένει ασαφές πώς θα καταλήξει ο ανταγωνισμός γύρω από τα διάφορα θέματα που επέλεξαν η Αριστερά και η Δεξιά σε Ισπανία και Ελλάδα. Στο μεταξύ, ωστόσο, το αποτέλεσμα της ισπανικής κάλπης στις 28 Απριλίου, όποιο κι αν είναι αυτό, μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο».

Όπως υποστήριξε ο κ. Ροτ σε συνέντευξή του στο «Έθνος της Κυριακής», δεν βλέπει «κανένα λόγο» ανακίνησης μιας «διαφοράς που έχει επιλυθεί» εκ μέρους μελλοντικών κυβερνήσεων σε Αθήνα και Σκόπια, υπογραμμίζοντας ότι κάτι τέτοιο «θα έπληττε σοβαρά τη σχέση με τους Ευρωπαίους εταίρους με τις αντίστοιχες συνέπειες για την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη», αναφέρει το in.gr.

Μάλιστα, ζήτησε από τα κόμματα να «σταθούν στο ύψος των περιστάσεων» και υπενθυμίζει την θεμελιώδη αρχή του Δικαίου «pacta sunt servanda» (σ.σ. οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται).

Παράλληλα, χαρακτήρισε «εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο» το ενδεχόμενο αλλαγής συνόρων στα Βαλκάνια με αφορμή την έντονη συζήτηση μεταξύ Σερβίας και Κοσόβου, και ταυτόχρονα μήνυμα «παραίτησης από την προσπάθεια για ίσα δικαιώματα, δημοκρατική συμμετοχή και κοινωνική εξισορρόπηση». Θεωρεί ότι η ενσωμάτωση των βαλκανικών χωρών θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά για όλη την Ευρώπη, καθώς η ΕΕ «αποτελεί σαφή προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον», ενώ «φυσικά η Γερμανία, η ΕΕ αλλά και τα βαλκανικά κράτη επιδιώκουν μια εποικοδομητική σχέση με τη Ρωσία».

Χαρακτηρίζει «εξαιρετικά προβληματικές» τις πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία, θεωρώντας πάντοτε συμφέρουσα για την Ευρώπη την προσέγγιση της με την Τουρκία «ακόμα κι αν χρειαστεί να βρούμε ένα νέο μοντέλο» και «αντιπαραγωγική» την διακοπή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

«Δεν πρέπει να απογοητεύσουμε τις προοδευτικές δυνάμεις στην Τουρκία γυρίζοντάς τους την πλάτη. Και εδώ η βάση για την αλλαγή είναι ο διάλογος» αναφέρει ο Μ. Ρότ.

Ο υφυπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας εκτιμά το Brexit ως «καταστροφή πρώτιστα για την Μ. Βρετανία αλλά και για την ΕΕ», τονίζει τη σημασία της ενότητας και της υποστήριξης της Κομισιόν εκ μέρους των κρατών-μελών της ΕΕ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων και καταλήγει στη συνέντευξή του λέγοντας «το κατά πόσο το Brexit θα επηρεάσει τις ευρωεκλογές μένει να το διαπιστώσουμε».

Η απορία ήταν εύλογη. Τί απέγινε, πού είχε εξαφανιστεί όλη εκείνη η δυσφορία και η δυναμική αντίδραση κατά των μνημονίων και της τρόικας;

Του Γιάννη Μαρίνου*

Πού εξαφανίστηκαν οι χιλιάδες Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος που απειλούσαν να κάψουν την Βουλή και να κρεμάσουν τους πολιτικούς, οι οποίοι κυβερνούσαν τότε υπό καθεστώς επιτροπείας Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και Ευρωπαϊκής Ένωσης και ήταν αναγκασμένοι να εφαρμόζουν αυστηρή λιτότητα και σκληρά περιοριστικά μέτρα προκειμένου να διασωθεί η οικονομία μας από την κατάρρευση και χρεοκοπία;

Και τί ήταν εκείνο που υπέταξε την ζαλισμένη κοινωνία σε αμήχανη σιωπή και ανοχή παρά την εφαρμογή πολύ σκληρότερων μέτρων και περικοπών, capital controls, διόγκωση της ανεργίας και φυγή των νέων μας στον εξωτερικό;

Γιατί ανεχθήκαμε καρτερικά το καθεστώς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που εξευτελίζοντας και το υπερήφανο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος εφαρμόζει έκτοτε κατά γράμμα τα πριν επικατάρατα μνημόνια, με πολύ σκληρότερους όρους και δεσμεύσεις που φθάνουν μέχρι το 2060;

Το απατηλό συμπέρασμα ότι όλοι όταν γίνουν κυβέρνηση τα ίδια κάνουν. Η μη ύπαρξη ελπίδας έδωσε τα χρονικά περιθώρια ανοχής που επέτρεψαν στην κυβέρνηση Τσίπρα να ξεχάσει όσα είχε υποσχεθεί προεκλογικά και να υποταγεί ευθυγραμμιζόμενη με την σκληρή πραγματικότητα, που συντηρείται έκτοτε με ψεύδη, συκοφαντίες και αδίστακτη αμφισβήτηση και παραβίαση των κανόνων λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Μαζί μάλιστα με την απογοήτευση και την παραίτηση, έχει βαθμιαία εμφιλοχωρήσει και ο φόβος, καθώς η αδίστακτη κυβέρνηση έφθασε να ανοίξει τις φυλακές στους εγκληματίες και άφησε ασύδοτη την αναρχία να τρομοκρατεί τους πάντες. Αποτέλεσμα, η υποταγή της κοινωνίας και η σιωπή.

Και ξαφνικά η ίδια η κυβέρνηση αναβίωσε καιροσκοπικά το Μακεδονικό προκειμένου να ανταποκριθεί στις προφανείς πιέσεις ΝΑΤΟ και ΕΕ, που προσπαθούν να αξιοποιήσουν την μετριοπαθέστερη κυβέρνηση Ζάεφ. Κινήθηκε όμως με τρόπο περιφρονητικό απέναντι στον πηγαίο πατριωτισμό των περισσότερων Ελλήνων και την, για παραδοσιακούς και ιστορικούς λόγους, ιδιαίτερη ευαισθησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Έτσι έδωσε απερισκέπτως την ευκαιρία στην εκδήλωση της γενικότερης λαϊκής δυσφορίας διά του ογκώδους συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης και της επαπειλούμενης συνέχειάς του στην Αθήνα.

Όμως, καθώς αυτή η λαϊκή αγανάκτηση οχυρώθηκε και πίσω από την υπεράσπιση της Μακεδονίας, δυσχέρανε ακόμα περισσότερο και την επίλυση του περίπλοκου Μακεδονικού, παρά την θετική εικόνα που εκπέμφθηκε από το Νταβός.

Δυστυχώς ενισχύθηκε ταυτόχρονα και η απήχηση της πιο ρηχής και επικίνδυνης πατριδοκαπηλίας, από την οποία επωφελούνται ήδη η Χρυσή Αυγή και άλλοι ακραίοι υπό διαμόρφωση σχηματισμοί που τείνουν και στην αναθάρρυνση του καταρρέοντος Καμμένου, ενώ ακραίες δυνάμεις τείνουν να χρίσουν ως νέο πολιτικό ηγέτη της Άκρας Δεξιάς έναν ακόμα φιλόδοξο στρατηγό με διχαστικό, μάλιστα, λόγο.

Ποια επικίνδυνη συνέχεια μάς επιφυλάσσεται καθώς απειλείται πια και από αριστερά και από δεξιά η δημοσκοπικά προαναγγελθείσα ομαλή πολιτική διαδοχή;

Είναι προφανές ότι για μια ακόμα φορά έχει λησμονηθεί από τους αψίκορους συνέλληνες η σοφή υπόδειξη του Ελευθερίου Βενιζέλου ότι «δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, αλλά μόνο εθνικά συμφέροντα».

*Πρώην διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου, αρθρογράφος στο Βήμα της Κυριακής