Η επικαιρότητα ερέθισε και τη στήλη αυτή να διατυπώσει τις ακόλουθες επισημάνσεις σε σχέση με την Επανάσταση του 1821.

Στις προτομές και στην εικονογραφία των ηρώων της εθνεγερσίας ποτέ δεν περιλαμβάνονται και εκείνων που την εμπνεύστηκαν και δρομολόγησαν και που ήταν οι συστήσαντες τη Φιλική Εταιρεία.

Θα είχαν μάλιστα λησμονηθεί εντελώς αν δεν είχε προνοηθεί να δοθούν τα ονόματά τους σε δρόμους του Κολωνακίου. Ήταν οι Εμμανουήλ Ξάνθος, Νικόλαος Σκουφάς, Αθανάσιος Τσακάλωφ και Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος. Δύσκολα θα βρεθεί σύγχρονος Έλληνας που θα απαντήσει στο ερώτημα ποιοι ήταν οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας και ποιοι οι σκοποί της.

Ακόμα λιγότερο γνωστό ποιο το επάγγελμά τους. Οι αριστεροί διαστρεβλωτές της Ιστορίας τους θέλουν προλετάριους εμποροϋπαλλήλους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν εύποροι έμποροι της Οδησσού και δεν είχαν καμία σχέση με την κυρίως Ελλάδα, όπου και έλαβε τελικά χώρα η Επανάσταση.

Ευτυχώς η ομογένεια της Κριμαίας και οι Ρώσοι φίλοι της Ελλάδας τιμούν κατά τον καλύτερο τρόπο την αφετηρία της Ελληνικής Επανάστασης, το δε κτίριο όπου υπήρξε η μυστική έδρα της Φιλικής Εταιρείας έχει αναδειχθεί σήμερα σε ένα λαμπρό μουσείο.

Στις σελίδες ντροπής της ιστορίας της Επανάστασης του “21 θεωρούμε επίσης το γεγονός ότι οι πρωτεργάτες ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας όχι μόνο δεν τιμήθηκαν δεόντως από το νεοπαγές κράτος, αλλά περιήλθαν σε πλήρη ένδεια και κάποιοι πέθαναν σχεδόν αγνοημένοι από τους αγνώμονες πολίτες του ελεύθερου κράτους.

Πολλή μελάνη έχει χυθεί επίσης από τους άθεους και αγνωστικιστές στην αμφισβήτηση του ρόλου της Εκκλησίας στην Επανάσταση. Επικαλούνται γι' αυτό την αποδοκιμασία της από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε', αντιπαρερχόμενοι το γεγονός ότι ο ιεράρχης αυτός ήταν μυστικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας.

Η έγγραφη από δοκιμασία της εθνεγερσίας αποσκοπούσε να προλάβει τη σφαγή του πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης. Άλλωστε ο ίδιος ο Πατριάρχης δεν απέφυγε τελικά την προσωπική θυσία καθώς κρεμάστηκε από τους Τούρκους στην είσοδο του Πατριαρχείου.

Τόνοι μελάνης έχουν επίσης χυθεί για να αμφισβητηθεί η ύπαρξη κρυφών σχολειών επί Τουρκοκρατίας. Όντως η ελληνική και χριστιανική παιδεία ήταν ελεύθερη. Όμως σχολεία στην κυρίως Ελλάδα δεν υπήρχαν, πλην, νομίζω, Ηπείρου. Τα όποια γράμματα μάθαιναν οι ελληνόπαιδες τα διδάσκονταν από τους ιερείς, οι οποίοι χρειάζονταν αυτή την εκμάθηση, που ήταν αναγκαία ώστε να μπορούν τα παιδιά να διαβάζουν και να ψάλλουν τα ιερά κείμενα.

Άρα οι κατά τόπους εκκλησίες και οι ιερείς τους ήταν κατά κάποιον τρόπο τα άτυπα κρυφά σχολεία και οι δάσκαλοί τους.

Οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν υστέρησαν στον αγώνα για την απελευθέρωση, όπως ισχυρίζονται πολλοί ιστορικοί. Υπήρξαν μάλιστα τα πρώτα θύματα στους κατά καιρούς διωγμούς των χριστιανών, τιμώνται δε από την Εκκλησία ως νεομάρτυρες.

Είναι ευτελής μικρότητα να βάλλεται η Εκκλησία ως πολέμια της Επανάστασης, όταν μεταξύ των ηγετών της υπήρξαν ο περίφημος Παπαφλέσσας, ο Αθανάσιος Διάκος και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ενώ το Κούγκι και το Αρκάδι συμβολίζουν την ηρωική αυτοθυσία των καλογήρων που προτίμησαν να ανατιναχθούν παρά να παραδοθούν.

Άλλωστε οι εξεγερθέντες ξιφούλκησαν κατά των Οθωμανών διακηρύσσοντας ότι αγωνίζονται «για του Χριστού την πίστιν την Αγία και της πατρίδος την Ελευθερία».

Tου Γιάννη Μαρίνου

Αντιθέτως η Συνθήκη της Λωζάννης που ακολούθησε αδιαφόρησε πλήρως για το συγκεκριμένο θέμα υπό την πίεση της αγγλοσαξονικής άποψης ότι αυτή είναι η Τουρκία”».

Την ίδια περίπου ντροπιαστική άποψη επέβαλαν η Γερμανία και οι φίλοι της στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποφεύγοντας οποιοδήποτε σοβαρό μέτρο κατά της Τουρκίας.

Τα καλά και συμφέροντα πάνω απ' όλα. Αλλά μπορεί και ο φόβος, καθώς ο Ερντογάν προειδοποίησε: «Πείτε στους άπιστους ότι ο στρατός του Μωάμεθ επιστρέφει». Διόλου αμελητέα απειλή καθώς την Τουρκία στηρίζουν οικονομικά και αμυντικά, πέρα από το Κατάρ, η Ρωσία και η Κίνα. Ήδη εξευτέλισε τη Δύση συμπράττοντας με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Για μια ακόμα φορά η Αρμενία θρηνεί εγκαταλειφθείσα και πάλι από τους δήθεν φίλους της.

Όσον αφορά ειδικότερα τη γερμανική στάση, ο Κώστας Ιορδανίδης εξηγεί γιατί ματαίως περιμέναμε από την κυρία Μέρκελ να εισακουσθούμε: «Οι διμερείς σχέσεις Γερμανίας - Τουρκίας έχουν σφυριλατηθεί εδώ και 130 χρόνια.

Ο αυτοκράτωρ Γουλιέλμος Β' είχε στενές φιλικές σχέσεις με τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ο Γερμανός αυτοκράτορας μετέβη στην Κωνσταντινούπολη προσκεκλημένος από τον φίλο του σουλτάνο Μεχμέτ Ε'. Σε σταθερή, πάντοτε, στενή σχέση και όταν επικράτησαν οι Νεότουρκοι, ήταν οι Γερμανοί υπό τον βαρόνο Φον Ντερ Γκολτς που καλλιέργησαν τον άτεγκτο εθνικισμό της ηγεσίας τους και οργάνωσαν τον στρατό τους».

Υπενθυμίζω επίσης ότι και κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία τήρησε ευμενή υπέρ του Άξονα ουδετερότητα. Τους στενούς δεσμούς των δύο χωρών αποδεικνύει και το ότι ως πρεσβευτής της Γερμανίας στην Άγκυρα είχε τοποθετηθεί ο πρώην καγκελάριος Φον Πάπεν.

Τους ήδη στενούς δεσμούς των δύο χωρών υπαγορεύουν σήμερα και τα εκατέρωθεν τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Υπενθυμίζω ότι η Γερμανία είναι ο κυριότερος εισαγωγέας τουρκικών προϊόντων συνολικής αξίας 16,6 δισ. ευρώ. Οι αντίστοιχες τουρκικές εισαγωγές από τη Γερμανία ανέρχονται σε 19,2 δισ.

Πάνω από 3.000 θυγατρικές γερμανικές επιχειρήσεις εδρεύουν στην Τουρκία, ενώ 80.000 γερμανοτουρκικές λειτουργούν στη Γερμανία με τζίρο 52 δισ. ευρώ απασχολώντας 500.000 άτομα. Επιπλέον στενές είναι οι σχέσεις των δύο χωρών και στον τομέα των πολεμικών εξοπλισμών. Συνεργάζονται στην παραγωγή εντός της Τουρκίας, ενώ ταυτόχρονα η τελευταία προσδοκά τον ισχυρό εξοπλισμό της και στη θάλασσα με την προμήθεια των περίφημων γερμανικών υποβρυχίων.

Και ας υπογραμμιστεί ότι πρόκειται για δήθεν αμυντικό εξοπλισμό, όπως δικαιολογείται στους κόλπους του ΝΑΤΟ, αφού προκλητικότατα η Τουρκία χρησιμοποιεί την πολεμική της μηχανή για επιθετικές επιχειρήσεις, όπως σε Κύπρο, Συρία, Λιβύη και στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ.

Θλιβερό συμπέρασμα: Στην απειλητική συμπεριφορά της Τουρκίας δεν έχουμε να περιμένουμε από κανέναν βοήθεια. Ούτε καν από τη Γαλλία, η οποία στην προ ημερών διάσκεψη της Ε.Ε. ξέχασε τη δήθεν σκληρή στάση της απέναντι στην Τουρκία, ο δε πρόεδρος Μακρόν κατάπιε αμάσητες τις προσβολές του Ερντογάν στο πρόσωπό του. Πολύ θα το διασκεδάζει ο Tούρκος ηγέτης.

Η δίκη και η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης έθεσε -ελπίζεται- τέλος στο απροκάλυπτο ναζιστικό αυτό μόρφωμα, το οποίο έτεινε να ριζώσει ως μέρος του πολιτικού μας συστήματος, παρά τα αντιδημοκρατικά του χαρακτηριστικά με τη βία ως μέσο πολιτικής συμπεριφοράς.

Tου Γιάννη Μαρίνου

Όμως κάθε άλλο παρά τέρμα στις βίαιες αντιδημοκρατικές συμπεριφορές, αφού αυτές καταδικάζονται μεν από ολόκληρη την ελληνική κοινωνία όταν προέρχονται από την άκρα Δεξιά, αλλά είναι σχεδόν γενικευμένη η ανικανότητα όταν οι πράξεις βίας προέρχονται από την Αριστερά, άκρα ή συγκαλυμμένων προθέσεων.

Η τελευταία φάνηκε χωρίς τη δημοκρατική λεοντή της, όταν η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Δικαιοσύνης τον Μιχάλη Σταθόπουλο, εισηγήθηκε τη θέσπιση ως ποινικού αδικήματος της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης. Τη διάταξη αυτή, που υπερψήφισε σύσσωμη η ΝΔ ως τότε αξιωματική αντιπολίτευση, καταψήφισε το ΚΚΕ και αριστερόφρονες του ΠαΣοΚ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε από τη Βουλή.

Το γεγονός αυτό σημειώθηκε μεν από τη σημερινή αρθρογραφία, αλλά παρέμεινε ασχολίαστο. Κι όμως είναι περίτρανη απόδειξη ότι η Αριστερά όχι μόνο δεν έχει παύσει να οραματίζεται την κατάκτηση της εξουσίας διά της βίας, αλλά υπερασπίζεται το δικαίωμα της αριστεράς βιαιοπραγίας ως de facto προστατευόμενο δικαίωμα, που θα μπορούσε να απειληθεί αν οι κουμπουροφόροι της με τις κόκκινες σημαίες και τη βίαιη συμπεριφορά παραπέμπονταν κάποτε στη Δικαιοσύνη ως ανήκοντες σε εγκληματική οργάνωση.

Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία έχει εθιστεί στις βιαιοπραγίες ιδιαίτερα της νεολαίας της και διαφόρων ημιμόνιμων (Ρουβίκωνας) ή παράνομων οργανώσεων, οι οποίες όχι απλώς βιαιοπραγούν, αλλά αφαιρούν και ανθρώπινες ζωές. Υπενθυμίζω την από ευρέα στρώματα της κοινωνίας μας θαυμαζόμενη δολοφονική «17 Νοέμβρη» ή την πάντα ατιμώρητη πυρπόληση των υπαλλήλων της Marfin.

Άλλωστε στην Αριστερά ανήκουν οι κουκουλοφόροι που σχεδόν καθημερινά σπάνε, καίνε, δέρνουν ατιμωρητί καθώς η ελληνική πολιτεία αρνείται να θεσπίσει την κουκουλοφορία ως ιδιώνυμο αδίκημα. Υπενθυμίζω ότι η Αριστερά αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή κραύγαζαν να καεί το μπορντέλο η Βουλή.

Δυστυχώς στην ανεκτικότητα προς την αριστερή βία ρέπει κατά κανόνα και η Νέα Δημοκρατία, για να μην την κακοχαρακτηρίσει η Αριστερά, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις του κ. Μητσοτάκη ότι προτίθεται να την παρατάξει.

Όχι μόνο αποφεύγονται οι συλλήψεις και η τιμωρία των καταστροφέων ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, χωρίς καμία κύρωση, ούτε καν με αποζημίωση των θυμάτων από τους ταραξίες, αλλά διατηρείται σκόπιμα η φιλική προς τους αδικοπραγούντες ποινική νομοθεσία, η οποία ακόμα και σε
περίπτωση καταδίκης σε φυλάκιση αναστέλλεται σχεδόν πάντοτε.

Έτσι την επόμενη της ποινικής καταδίκης οι ένοχοι αφήνονται ελεύθεροι να συνεχίζουν ανενόχλητοι την παραβατική συμπεριφορά τους, όπως καλή ώρα και οι καταδικασθέντες της Χρυσής Αυγής που έτυχαν αναστολής.

Υπενθυμίζω τη σκοτεινή σελίδα στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας, η οποία μόνη εξ όλων των 27 κομμάτων που ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα καταψήφισε μαζί με τους αριστερούς το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου που καταδικάζει ως εξίσου εγκληματήσαντες τον ναζισμό και τον σταλινισμό.

Προφανώς για να μην ενοχληθεί το ΚΚΕ, το οποίο εν τούτοις, με το όπλο παρά πόδα πάντα, προσβλέπει στην κατάλυση της νόμιμης εξουσίας με λαϊκή εξέγερση.

Του Γιάννη Μαρίνου

Είναι ιδιαίτερα θετικό πάντως το ότι απεφεύχθη προς το παρόν τουλάχιστον η θερμή αναμέτρηση Ελλάδας – Τουρκίας, που θα είχε βαρύ κόστος ιδιαίτερα για τη χώρα μας δεδομένης της ανεπαρκούς αμυντικής θωράκισής της κατά την τελευταία δεκαετία, καθώς μόλις τώρα αποφασίστηκε επιτέλους ο εκσυγχρονισμός Πολεμικής Αεροπορίας και Ναυτικού αλλά η υλοποίησή του απαιτεί χρόνο ή και χρόνια.

Εν τω μεταξύ ο ελληνικός λαός και ουκ ολίγοι σχολιαστές ιδιαίτερα επισημαίνουν με διάφορα επίθετα την φιλοτουρκική πολιτική του Βερολίνου χωρίς όμως να εμβαθύνουν και στους λόγους, καθώς αυτή εκκινεί από την παραδοσιακή σχέση των δύο χωρών και καταλήγει στην πληθωρική τουρκική παρουσία στην πολιτική και οικονομική ζωή της Γερμανίας.

Είναι διαχρονικός ο γεωπολιτικός έρωτας που συνδέει τη Γερμανία με την Τουρκία από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Τουρκία ήταν σύμμαχος της Γερμανίας και καθ’ όλη την έκτοτε μακρά περίοδο οι στενότερες σχέσεις των δύο χωρών σφυρηλατήθηκαν με την ισχυρή οικονομική και εμπορική συνεργασία τους.

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τον οποίο η Τουρκία ετήρησε ευμενή υπέρ της Γερμανίας ουδετερότητα, 1 εκατομμύριο τούρκοι εργάτες επάνδρωσαν από το 1961 έως το 1969 τις γερμανικές βιομηχανίες, για να πολλαπλασιαστούν έκτοτε σε 3,5 εκατομμύρια το 2010 και πιθανότατα σε 4 έως 5 εκατομμύρια σήμερα. Οι περισσότεροι εξ αυτών έλαβαν ήδη τη γερμανική υπηκοότητα και δικαίωμα ψήφου.

Ποιο γερμανικό κόμμα δεν αγωνιά για το ποια κατεύθυνση θα δώσει σε αυτούς ο πατερούλης Ερντογάν;

Η τουρκική διείσδυση προκύπτει και από το γεγονός ότι 3 μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, 16 μέλη του γερμανικού ομοσπονδιακού κοινοβουλίου, 48 μέλη των περιφερειακών κοινοβουλίων και 423 μέλη δημοτικών συμβουλίων είναι τουρκικής καταγωγής.

Τα εκατέρωθεν τεράστια οικονομικά συμφέροντα προκύπτουν εξάλλου από το γεγονός ότι η Γερμανία είναι ο κυριότερος εισαγωγέας τουρκικών προϊόντων συνολικής αξίας 16,6 δισεκατομμυρίων ευρώ (στοιχεία 2019). Οι αντίστοιχες τουρκικές εισαγωγές από τη Γερμανία ανέρχονται σε 19,2 δισ. ευρώ, αμέσως μετά τη Ρωσία (ένας σπουδαίος λόγος για τις καλές σχέσεις Πούτιν – Ερντογάν).

Είναι εύλογο συνεπώς η πολιτική της Γερμανίας έναντι της Τουρκίας να επηρεάζεται καθοριστικά από το γεγονός ότι είναι ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της. Επιπλέον, πάνω από 3.000 θυγατρικές γερμανικές επιχειρήσεις εδρεύουν στην Τουρκία.

Οι τουρκικές εξαγωγές στη Γερμανία αφορούν οχήματα, τμήματα και εξαρτήματα αυτοκινήτων, υφάσματα και οπλικά συστήματα, καθώς η Τουρκία έχει αναπτύξει τεράστια πολεμική βιομηχανία. Αν συνεκτιμηθούν στα ανωτέρω και το ότι 80.000 γερμανοτουρκικές επιχειρήσεις λειτουργούν στη Γερμανία με τζίρο 52 δισεκατομμύρια ευρώ και απασχολούν 500.000 άτομα, ενώ 7.500 γερμανικές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στην τουρκική επικράτεια, καταλαβαίνουμε γιατί η Μέρκελ δίνει τα ρέστα της υπέρ της Τουρκίας.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Του Γιάννη Μαρίνου

Υποστήριξα και υποστηρίζω ότι καμιά μονιμότητα δεν νοείται να προστατεύει τους παραβάτες του ποινικού νόμου (π.χ. απατεώνες που προσελήφθησαν με πλαστά πτυχία, καταχραστές δημοσίου χρήματος, χρηματιζόμενους ή εκβιαστές), οι οποίοι δεν αποπέμπονται όπως θα έπρεπε από τις τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων.

Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ο γενικός γραμματέας υπουργείου υποχρεώθηκε σε παραίτηση επειδή αρνήθηκε την επαναπρόσληψη και αναδρομική βαθμολογική προαγωγή δημοσίου υπαλλήλου καταδικασθέντος από τα ποινικά δικαστήρια για κατάχρηση.

Επικράτησε ο επίορκος του έντιμου γενικού γραμματέα χάρη στη στήριξη των προφανώς εξίσου φαύλων συνδικαλιστών του υπουργείου. Υπήρξα επίσης αποδέκτης καταγγελίας διευθύντριας Γυμνασίου ότι νεοδιορισθείς μαθηματικός ζήτησε να μην τον περιλάβει στο πρόγραμμα διδασκαλίας του μαθήματος επειδή δεν γνωρίζει μαθηματικά, καθώς έλαβε το πτυχίο του χάρη στο διαβόητο δημοκρατικό πέντε. Και όταν η διευθύντρια γνωστοποίησε ότι θα τον αναφέρει στην ανώτερη εκπαιδευτική αρχή, της απάντησε:

«Μου είναι αδιάφορο. Είμαι δημόσιος υπάλληλος και με προστατεύει η μονιμότητα. Το πολύ πολύ να με μεταθέσουν στην παραμεθόριο».

Και όταν εγώ δυσπιστώντας απευθύνθηκα στον τότε πρόεδρο της ΟΛΜΕ και στον τότε υπουργό Παιδείας, και οι δύο παραδέχθηκαν ότι δεν μπορεί να αποπεμφθεί από τη δημοσιοϋπαλληλική του θέση αυτός ο ανίκανος για διδασκαλία και αναιδής εκπαιδευτικός επειδή τον προστατεύει ο νόμος που δεν επιτρέπει την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

Αυτό το άγος του δημοσιοϋπαλληλικού χώρου, όπου ανάμεσα στους άξιους και ευσυνείδητους εντάσσονται και ουκ ολίγοι είτε ανεπαρκών γνώσεων, είτε τεμπελόσκυλα, συντελεί στη βραδύτητα παροχής δημοσίων υπηρεσιών και τα ουκ ολίγα λάθη, παραλείψεις και παρερμηνείες που καταταλαιπωρούν τους πολίτες και υπονομεύουν την ομαλή, ταχεία και αποτελεσματική λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Καθ' όλη την πολυετή θητεία μου στην ενεργό δημοσιογραφία συνεχώς αναδεικνυόταν η ανάγκη αξιολόγησης του δημοσιοϋπαλληλικού προσωπικού, ώστε να προωθούνται και αξιοποιούνται κατά τα προσόντα τους οι προικισμένοι και ευσυνείδητοι και να περιθωριοποιούνται τουλάχιστον (αφού δεν μπορούν να απολυθούν ως μόνιμοι) οι χωρίς προσόντα και γνώσεις και χωρίς ζήλο και αποτελεσματικότητα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Όμως οι σχετικές επαγγελίες από όλες τις κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα (πλην Αριστεράς που απορρίπτει κάθε αξιολόγηση) έμειναν έπεα πτερόεντα, καθώς εκτός από την απροθυμία των κομμάτων διαφωνεί κάθετα προς κάθε αξιολόγηση και η διαβόητη ΑΔΕΔΥ.

Η οποία με απεργίες, κινητοποιήσεις και κάθε είδους παραβατική συμπεριφορά κάθε φορά που ανακύπτει θέμα αξιολόγησης πιέζει και επιτυγχάνει τη ματαίωση κάθε σχετικής απόπειρας.

Έτσι κατέληξε από 150.000 δημοσίους υπαλλήλους το 1952 να έχουμε φτάσει σε σχεδόν 1.000.000, και όχι μόνο να μην έχουν βελτιωθεί η ποιότητα και η ταχύτητα παροχής υπηρεσιών, αλλά να παραμένει στάσιμη, αν όχι επιδεινούμενη, η κατάσταση.

Και δυστυχώς το άρθρο 103 του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνει τη μονιμότητα, παραμένει πάντα ισχυρό και κανένα κόμμα δεν διανοήθηκε κατά τις εκάστοτε αναθεωρήσεις του να προτείνει κατάργηση ή τουλάχιστον ποιοτική βελτίωσή του, ώστε να προστατεύει μόνο τους άξιους και νομοταγείς.

Του Γιάννη Μαρίνου

Είναι μια συνοριακή διαφορά μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας που η εκστρατεία της δεν αποκλείει τη στρατιωτική αναμέτρηση; Και οι μεσολαβήσεις φίλων και συμμάχων, που πιέζουν για διάλογο προς επίλυσιν των διαφορών, θα οδηγήσουν σε διευθέτηση; Το σκεπτικό αυτό φρονώ ότι εθελοτυφλεί, όπως και οι προσδοκίες για την αποτελεσματικότητα των μεσολαβήσεων.

Η Τουρκία από χρόνια με γνώμονα τη Γαλάζια Πατρίδα. Και αυτή η στόχευση αποβλέπει στη διεκδίκηση ζωτικού χώρου πέραν των συνόρων της, εντός των οποίων ασφυκτιά, σε αντιγραφή της διεκδίκησης ζωτικού χώρου από τον Χίτλερ, η κατάληξη της οποίας ήταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Έχει μάλιστα σημασία να υπογραμμιστεί ότι η ανάδειξη σε ιδεολογία του ζωτικού χώρου ανατρέχει ακόμα και στη δεκαετία 1890 με υπερφίαλη επικράτησή της στην αυτοκρατορική Γερμανία, που οδήγησε τελικά στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Ερντογάν, πιστός στη φιλογερμανική τουρκική παράδοση, έχει υιοθετήσει και τις επιδιώξεις του ζωτικού χώρου, αντιγράφοντας μάλιστα τον Χίτλερ στην εφαρμογή του ιμπεριαλιστικού αυτού ιδεολογήματος και στη βήμα προς βήμα επίτευξή του. Είναι γνωστό ότι, αντιδρώντας στα ασφυκτικά πλαίσια εφαρμογής της συνθήκης των Βερσαλλιών μετά τη γερμανική ήττα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Χίτλερ ακολούθησε τη βήμα προς βήμα διεύρυνση του ζωτικού χώρου.

Ξεκίνησε με την πραξικοπηματική επαναστρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας, για να ακολουθήσει η προσάρτηση της Αυστρίας υπό τις αμήχανες και ενδοτικές συμπεριφορές των νικητριών δυνάμεων που αναλίσκονταν σε ειρηνευτικές συμβουλές και αρκούνταν στις υποκριτικές καθησυχαστικές απαντήσεις του Χίτλερ, όπως καλή ώρα τώρα με τον Ερντογάν.

Επόμενο θύμα υπήρξε η Σουδητία και αμέσως μετά ολόκληρη η Τσεχοσλοβακία. Αλλά ακόμα και τότε οι ειρηνόφιλοι της Δύσεως εθριαμβολόγησαν με τη συμφωνία του Μονάχου μεταξύ Χίτλερ και Τσάμπερλεν, για να σχολιάσει τότε αγανακτισμένος ο Τσόρτσιλ: «Η (βρετανική) κυβέρνηση είχε να διαλέξει ανάμεσα στον πόλεμο και στην ντροπή. Επέλεξε την ντροπή. Αλλά θα έχει και τον πόλεμο».

Επιβεβαιώθηκε από την επίθεση κατά της Πολωνίας, αφού είχε προηγηθεί το κατάπτυστο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότοφ, που εξασφάλισε τα νώτα της Γερμανίας ώστε να καταβροχθίσει ανενόχλητη ολόκληρη Δυτική Ευρώπη, πριν στραφεί για την προγραμματισμένη επέκτασή του και προς ανατολάς, με τον Στάλιν αρνούμενο να πιστέψει ότι τον εξαπάτησε ο φίλος του Χίτλερ. Βήμα- βήμα κατάκτηση του ζωτικού χώρου με τους δυτικούς συμμάχους εθελοτυφλούντες και χαϊδολογούντες.

Ακριβώς ό, τι συμβαίνει τώρα και με την Τουρκία. Αναζητώντας ζωτικό χώρο προς κάθε κατεύθυνση, εφαρμόζοντας μακρόπνοη στρατηγική, υποκρινόμενη φιλίες και ικανοποιώντας συμφέροντα και επωφελούμενη λαθών, κατέλαβε την μισή Κύπρο, τμήμα της Συρίας και του Ιράκ, έχει θέσει υπό την κηδεμονία της τη Λιβύη και μεθοδεύει τώρα την επέκταση της Γαλάζιας Πατρίδας στην Ανατολική Μεσόγειο με κεντρικό θύμα την Ελλάδα.

Και οι φίλοι και σύμμαχοί μας, όπως και επί Χίτλερ, συνιστούν διάλογο για να καταλήξει ενδεχομένως στην ντροπή της συνθήκης του Μονάχου, χωρίς να αποτραπεί ο πόλεμος. Και όλα αυτά ενώ αγνοείται πεισματικά η ισλαμική διάσταση της τουρκικής επεκτατικότητας, για την οποία θα μιλήσουμε σε νέο άρθρο μας.

Από αυτά στο ελληνικό νηολόγιο, δηλαδή με ελληνική σημαία, είναι 720 χωρητικότητας 40 εκατ. τόνων

Του Γιάννη Μαρίνου*

Σε δύο κλάδους της εθνικής οικονομίας η Ελλάδα έχει επιτύχει την ύψιστη δυνατή διεθνή αναγνωριστικότητα: στον τουρισμό και στη ναυτιλία. Αλλά ενώ για τον πρώτο η προβολή και η μέριμνα είναι συνεχείς και στον ύψιστο βαθμό, για την εμπορική ναυτιλία μας σχεδόν ούτε λέξη. Και ας συμβάλλουν και οι δύο εξίσου στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών με εισροή πολύτιμου συναλλάγματος, όπως άλλωστε και στο εθνικό εισόδημα.

Η κρίση λόγω του κορωνοϊού απέδειξε μάλιστα πόσο πιο επισφαλής και ευάλωτος είναι ο τομέας του τουρισμού, ο οποίος εφέτος έχει δεχθεί θανάσιμο πλήγμα, με αποτέλεσμα δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι να βρεθούν εκτός παραγωγικής διαδικασίας και χωρίς εισόδημα.

Ενώ αντίθετα η ναυτιλία μας, παρά τη δοκιμασία που και εκείνη υφίσταται, εν πολλοίς άντεξε και συνέχισε, έστω με τεράστια προβλήματα και εμπόδια, το μεταφορικό της έργο, το οποίο μαζί με τα εμπορικά πλοία των άλλων χωρών καλύπτει σχεδόν το 90% των μεταφορών εμπορεύματος παγκοσμίως. Θρήνος για τα θανάσιμα πλήγματα που δέχθηκε ο τουριστικός τομέας, καθημερινές περιγραφές για το δραματικό αδιέξοδο των αεροπορικών εταιριών, ούτε ένα μονόστηλο για την εμπορική ναυτιλία.

Η παράληψη κάθε αναφοράς στην εμπορική μας ναυτιλία σε σχέση με την κρίση του κορωνοϊού θα μπορούσε να εξηγηθεί από το ότι οι δυσμενείς επιπτώσεις της πανδημίας στον τομέα αυτόν της εθνικής οικονομίας δεν ήταν τόσο επώδυνες σε σύγκριση με ον τουριστικό, αν αυτή δεν ήταν απόρροια της πλήρους σχεδόν αδιαφορίας ή και εχθρικής στάσης της ελληνικής κοινωνίας και κατ' επέκταση της ελληνικής πολιτείας απέναντι στον εφοπλισμό και στους εφοπλιστές.

Λογικά θα περίμενε κανείς το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή εθνική υπερηφάνεια, καθώς ο ελληνικός εμπορικός στόλος είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο, δίνει απασχόληση και υψηλά εισοδήματα σε δεκάδες χιλιάδες απασχολουμένους σε αυτόν και για αυτόν και αποδίδει ετήσιο συνάλλαγμα 16,5 δισ δολαρίων, δηλαδή όσο και το τουριστικό συνάλλαγμα, για το οποίο και μόνο εκδηλώνουμε πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λαός δικαιολογημένο, ασφαλώς, ενδιαφέρον και θαυμασμό.

Θεωρούνται επίσης εθνική νίκη και πανηγυρίζονται από το πανελλήνιο η κατάκτηση του πανευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος ή οι επιδόσεις του Αντετοκούνμπο στο αμερικανικό NBA, αλλά, ακόμα και αν κάποιοι από εμάς το γνωρίζουν, παραμένουν ασυγκίνητοι από το απίστευτο επίτευγμα των Ελλήνων εφοπλιστών να δημιουργήσουν και να διαχειρίζονται το 21% της χωρητικότητας της παγκόσμιας ποντοπόρου ναυτιλίας, ενώ ο ελληνικός πληθυσμός αντιπροσωπεύει μόλις το 0,15% του παγκόσμιου.

Ο ελληνικός εμπορικός στόλος, ο μεγαλύτερος στον κόσμο, αριθμεί περί τα 5.000 πλοία χωρητικότητας 390 εκατ. τόνων dwt, ενώ αντιπροσωπεύει το 53% του εμπορικού στόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι αλήθεια- και αυτό καταλογίζεται στους Έλληνες εφοπλιστές- ότι μόλις 720 πλοία χωρητικότητας 40 εκατ. τόνων είναι εγγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια, έχουν δηλαδή ελληνική σημαία.

Αλλά αυτό συναρτάται με την ανάγκη διεθνούς ανταγωνιστικότητας των πλοίων μας, στα οποία κυματίζουν κατά το πλείστον σημαίες μικρών κρατών (όπως Παναμάς, Λιβερία, Μάλτα, Κύπρος κοκ), καθώς σε αυτά ισχύει πολύ μικρή φορολογία και σχεδόν μηδενική γραφειοκρατία και κρατική παρέμβαση.

Οι Έλληνες εφοπλιστές άλλωστε δίνουν καθημερινές μάχες σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς μάλιστα να έχουν εθνική στήριξη από ένα, ούτως ή άλλως, αδύναμο και αδιάφορο κράτος. Είναι μόνοι έναντι πάντων.

Οι ΗΠΑ θεωρούν πρωταγωνιστές της οικονομίας τους τους υπερκολοσσούς της πληροφορικής Amazon, Google, Facebook, Apple κτλ. στηρίζουν την παγκόσμια κυριαρχία τους, έστω και αν αυτοί κατορθώνουν να διαφεύγουν την υψηλή φορολογία. Εμείς οι Έλληνες τον μοναδικό μας παγκόσμιο πρωταθλητή τον αγνοούμε, αν δεν τον περιφρονούμε, μολονότι η στενή και εμπνευσμένη συνεργασία του ελληνικού κράτους και των εφοπλιστών θα μπορούσε να αποφέρει πολλαπλάσια και σταθερότερα οφέλη σε σύγκριση με άλλους παραγωγικούς κλάδους.

«Δυστυχώς τα πλοία έχουν προπέλα και φεύγουν»

Στο εύλογο ερώτημα σε τι οφείλεται αυτή η αρνητική στάση απέναντι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια ποντοπόρο ναυτιλία μας και στους δημιουργούς της εφοπλιστές απαντά ίσως, κατά τον γλαφυρότερο τρόπο, η γεμάτη απογοήτευση διαπίστωση του Γεωργίου Παπανδρέου (παππού):

«Δυστυχώς τα πλοία έχουν προπέλα και φεύγουν». Που σημαίνει ότι αν οι εφοπλιστές ζοριστούν από γραφειοκρατικές χρονοβόρες και κοστοβόρες διαδικασίες, από υψηλή φορολογία και από εκβιασμούς της πολιτείας, των πολιτικών και των υπό αριστερό έλεγχο ναυτιλιακών συνδικάτων, αλλάζουν σημαία στα πλοία τους και τα εντάσσουν σε πιο φιλόξενα νηολόγια που διευκολύνουν το περίπλοκο διεθνές έργο τους.

Αυτή την ευχέρεια, που δεν την έχει καμία άλλη ελληνική επιχείρηση δεινοπαθούσα από τη βαριά φορολογία, το υψηλό κόστος παραγωγής και τη χρονοβόρα και εκβιαστική γραφειοκρατία, την αξιοποιεί ο διεθνώς δραστηριοποιημένος εφοπλισμός νηολογώντας τα πλοία του σε πιο φιλόξενες σημαίες, μικροσκοπικών κυρίως κρατών, που έτσι ωφελούνται και αυτά παρέχοντας στέγη στην ποντοπόρο ναυτιλία μας.

Παλιότερα οι σημαίες των κρατών αυτών χαρακτηρίζονταν πειρατικές. Αλλά ο χαρακτηρισμός αυτός έχει πια εγκαταλειφθεί και λησμονηθεί καθώς είναι αδιανόητος, ιδίως για χώρες που λειτουργούν ισότιμα και απολύτως νομότυπα όπως και οι πολλές μεγάλες.

Ανάμεσα σε αυτές, ως γνωστόν, κορυφαία θέση έχουν οι σημαίες της Μάλτας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, ισότιμων μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ότι σε αυτές εφαρμόζονται χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές ούτε παράτυπο, καθώς δεν ισχύει κοινή φορολογική πολιτική στην Ε.Ε.

Η υπαγωγή της ποντοπόρου ναυτιλίας μας στο ισχύον για τις ελληνικές επιχειρήσεις φορολογικό καθεστώς θα είχε ως άμεση συνέπεια την απώλεια της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της, τον αναπόφευκτο μοιρασμό και την ταχεία υπαγωγή της στις προβληματικές επιχειρήσεις και στην τελική χρεοκοπία.

Περίτρανη απόδειξη η ελληνική ακτοπλοΐα, η οποία, παρά τις σχετικές αξιόλογες προσπάθειές της, είχε σχεδόν πάντα ζημιογόνα αποτελέσματα με αναπόφευκτη συνέπεια τις πτωχεύσεις ή την εξαγορά των ελληνικών ακτοπλοϊκών επιχειρήσεων από μεγάλους ξένους επενδυτές.

Παρά ταύτα, σημαντικός αριθμός Ελλήνων εφοπλιστών διατηρεί τα πλοία του στα ελληνικά νηολόγια, προτιμά τα ελληνικά πληρώματα σε επίπεδο αξιωματικών και έχουν έδρα των επιχειρήσεών τους στον Πειραιά.

Χάρη στην παρουσία της ποντοπόρου ναυτιλίας σε αυτόν 1.400 εταιρίες συντηρούνται στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας μας και 250.000 άτομα απασχολούνται σε επαγγέλματα σχετιζόμενα με αυτήν.

Ευφυώς η ελληνική πολιτεία επιβάλλει ειδική χαμηλή φορολογία στην ποντοπόρο ναυτιλία και έτσι δεν εγκαταλείπουν τα ελληνικά νηολόγια και όσα πλοία είναι ενταγμένα σε αυτά.

Δυστυχώς η πανδημία του κορωνοϊού επηρέασε αρνητικά και ποικιλοτρόπως την ποντοπόρο ναυτιλία μας.

Το κλείσιμο λιμανιών ανά τον πλανήτη λόγω lockdown, η αποκοπή της Κίνας, παγκόσμιου εμπορικού πρωταγωνιστή, από τον υπόλοιπο κόσμο, ο περιορισμός των μεταφορών εμπορευμάτων, η μείωση των ναύλων και η απάνθρωπη «φυλάκιση» των πληρωμάτων επί των πλοίων χωρίς τη δυνατότητα, μέχρι πρότινος, αντικατάστασης των ναυτικών που έληγε η σύμβασή τους (βρέθηκαν και βρίσκονται ακόμα και σήμερα οι περισσότεροι ως φυλακισμένοι στα πλοία τους, ενώ μένουν άνεργοι εκείνοι που θα τους διαδέχονταν), όλα αυτά υπήρξαν ισχυρά πλήγματα για τον κλάδο αυτό της παγκόσμιας ναυτιλίας.

Παρά ταύτα, συνέχισε το δύσκολο έργο του, χωρίς μάλιστα οικονομική στήριξη εθνικών ή υπερεθνικών θεσμών, όπως άλλοι κλάδοι μεταφορών (πχ αεροπορικές εταιρίες και όχι μόνο).

Με την προσδοκία ότι η πανδημία τελικά θα δαμαστεί και ότι ο πλανήτης θα βρει και πάλι την προ κορωνοϊού ισορροπία του, καλό θα ήταν στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης να εκτιμηθεί πώς θα μπορούσε επιτέλους να αξιοποιηθεί ο παράγων ναυτιλία και εφοπλισμός στους αναπτυξιακούς στόχους και όχι μόνο.

Στις εθνικές προτεραιότητες θα πρέπει να ενταχθεί ένα σχέδιο προσέλκυσης των πλοίων μας στα ελληνικά νηολόγια και ταυτόχρονα μια διαφωτιστική εκστρατεία για προσέλκυση νέων μας σε ναυτιλιακά επαγγέλματα, καθώς οι Έλληνες, ιδιαίτερα οι αξιωματικοί γέφυρας και μηχανής, είναι περιζήτητοι και αδρά αμειβόμενοι σε μια εποχή που η ανεργία μαστίζει τη νεολαία μας, αλλά κανένα πρόγραμμα σχετικής ενημέρωσης και προβολής δεν υφίσταται εδώ και χρόνια στη χώρα μας, η δε ναυτική εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική, λειτουργεί όχι υπό τις καλύτερες συνθήκες και σχεδόν αφανώς.

Είναι απορίας άξιον πώς από ένα τέτοιο κολοσσιαίο μέγεθος σε παγκόσμια κλίμακα, όπως έχει αναδειχθεί η εμπορική μας ναυτιλία, δεν επιδιώκουν οι ελληνικές κυβερνήσεις να αξιοποιήσουν το κύρος και τη δύναμη της επιρροής της για την υποστήριξη εθνικών στόχων. Όχι μόνο δεν επιδιώκεται αυτή η στήριξη από τους Έλληνες εφοπλιστές, αλλά αντίθετα αφήνονται ανυπεράσπιστοι στην πανελλήνια λοιδορία ως φοροφυγάδες και στυγνοί εργοδότες. Και ως απέχοντες σε εθνωφελή έργα και ας είναι αποδεδειγμένα και σήμερα οι μεγαλύτεροι εθνικοί ευεργέτες.

Στη δρομολόγηση της εθνικής ανασυγκρότησης που σχεδιάζει η κυβέρνηση επιβάλλεται να συνεκτιμηθεί το τι θα μπορούσε να προσφέρει ο ελληνικός εφοπλισμός, ιδιαίτερα σήμερα που η χώρα μας τελεί υπό τη συνεχώς εντεινόμενη τουρκική απειλή και απαιτείται η πανεθνική κινητοποίηση. Πολύ εύστοχα ο καθηγητής Γιώργος Πρεβελάκης σε ένα ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο άρθρο του στην «Καθημερινή» (6-7 Ιουνίου) υπογραμμίζει:

«Οι τρέχουσες συνθήκες απαιτούν κινητοποίηση και των εξωχώριων ελληνικών δικτύων, Διασπορά και Ναυτιλία, τα οποία το κράτος και γενικότερα οι ελλαδικοί παράγοντες έχουν αποξενώσει και αδρανοποιήσει. Η Ελλάδα θα όφειλε να διαθέτει ισχυρή βιομηχανική βάση για την εξυπηρέτηση του ελληνόκτητου στόλου. Η ελλαδική κοινωνία δεν το θέλησε με αποτέλεσμα να στερηθεί η Ελλάδα παράπλευρες δυνατότητες στον πολιτικό τομέα οι οποίες σήμερα θα ήταν πολύτιμες».

Είναι, αλήθεια, τουλάχιστον περίεργο όταν έχουμε τόση ανάγκη διεθνούς στήριξης και στον οικονομικό τομέα, αλλά ιδίως στα εθνικά μας θέματα, και επιζητούμε, αν δεν εκλιπαρούμε, τη συμπαράσταση κρατών και θεσμών, συχνά αδιάφορων ή και εχθρικών προς τα συμφέροντά μας, να αφήνουμε αναξιοποίητη την επιρροή που μπορεί να ασκήσει ένα ασύγκριτου κύρους και βάρους μέγεθος όπως η μεγαλύτερη παγκοσμίως εμπορική ναυτιλία, η οποία ασφαλώς θα μπορούσε να προσφέρει πολλά και σε διεθνή επιρροή και σε αμυντικές επενδύσεις, αν η ελληνική πολιτεία προσέφευγε και κατάλληλα υποδαύλιζε τον αναμφισβήτητο αλλά υπνώττοντα πατριωτισμό των Ελλήνων εφοπλιστών.

Αλλά πώς να καταστεί αυτό εφικτό αφού το ελληνικό κράτος έχει αυτοπαγιδευτεί στο ισχύον λειτουργικό σχήμα του κατ' όνομα μόνο υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας, το οποίο ασχολείται κυρίως με την αστυνομία των θαλασσών μας και με την ακτοπλοΐα και δευτερευόντως έως και καθόλου με το αντικείμενο του τίτλου του, την εμπορική Ναυτιλία.

Ας προσέξουν και αυτή τη δομική αδυναμία ο ρηξικέλευθος πρωθυπουργός, κ. Μητσοτάκης και το δημιουργικό επιτελείο του. Ίσως προκύψουν δυνάμεις και αποτελέσματα πολλαπλάσιας εθνικής σημασίας από εκείνα που αποδίδουν οι παραδοσιακοί κλάδοι και οι τρέχουσες εθνικές προτεραιότητες.

*πρώην ευρωβουλευτής, αρθρογράφος στο «Βήμα της Κυριακής»

Tου Γιάννη Μαρίνου

Όμως αυτό το λογικά αδιανόητο κάποιοι πολιτικοί μας το θεωρούν ως λύση για τις φυλακές που ασφυκτιούν από καταδικασμένους. Αντί η εκάστοτε κυβέρνηση να επεκτείνει τις υπάρχουσες φυλακές και να δημιουργήσει και νέες, εφόσον πολλαπλασιάζονται οι καταδικασμένοι σε φυλάκιση, με αναίσχυντους νόμους αφήνει ελεύθερους τους πλεονάζοντες καταδίκους, ακόμη και αν είναι δολοφόνοι, ληστές, βιαστές, έμποροι ναρκωτικών, κ.ο.κ.

Η αδιάντροπη αυτή πολιτική προϋπήρχε από χρόνια και απλώς την κορύφωσή της γνώρισε επί κυβέρνησης Τσίπρα με τον διαβόητο νόμο Παρασκευόπουλου, χάρη στον οποίο χιλιάδες καταδικασμένοι για τα βαρύτερα αδικήματα απεδόθησαν ελεύθεροι να συνεχίζουν το ανίερο έργο τους με την ουσιαστική άδεια της πολιτείας.

Χωρίς μάλιστα τον φόβο της τιμωρίας, αφού και αν διαπράξουν νέα αδικήματα θα τύχουν και πάλι αυτής της αναίσχυντης ατιμωρησίας. Έτσι κθημερινά διαβάζουμε π.χ. στις εφημερίδες ότι τριάντα φορές έχει συλληφθεί ο Αλγερινός που κατέκλεβε ανυποψίαστους πολίτες και ισάριθμες φορές δικάστηκαν και καταδικάστηκαν και άλλες τόσες αφέθηκαν ελεύθεροι.

Καθημερινά είναι τα σχετικά δημοσιεύματα και απαθής η πολιτεία σε αυτή την ντροπή. Αντίθετα, νομοθετεί την επιείκεια για όλους προς μεγάλη χαρά των ρεπόντων στην εγκληματικότητα και των θησαυριζόντων ποινικολόγων υπερασπιστών τους.

Και καμιά κυβέρνηση δεν διανοείται την αυτονόητη λύση του προβλήματος της ασφυξίας στις φυλακές μας, που δεν είναι φυσικά η πρόωρη αποφυλάκιση ή μη φυλάκιση με τη γενικευμένη αναστολή των πονών για όλα σχεδόν τα πλημμελήματα. Λογικά όταν δεν χωρούν οι φυλακές τις επεκτείνεις και εν ανάγκη δημιουργείς και νέες. Αυτή την απλή εισήγηση, που θα όφειλαν να κάνουν προς την κυβέρνηση οι υπουργοί Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη, προφανώς την αποθαρρύνει ο κυριαρχών φόβος του πολιτικού κόστους.

Αλλά αν δεν θέλουμε νέες φυλακές, χρειάζεται να περιοριστεί η εγκληματικότητα. Όμως πώς να συμβεί αυτό όταν ι υποψήφιοι παραβάτες γνωρίζουν ότι και αν συλληφθούν, μια φιλάνθρωπη νομοθεσία και ένας ευσυγκίνητος δικαστής τούς εγγυώνται την ουσιαστική ατιμωρησία διά των επιεικών ποινών, που και αυτές αναστελλόμενες δεν εκτίονται; Και πολύ περισσότερο όταν γνωρίζουν ότι και αν ακόμα επαναλάβουν την εγκληματική τους δράση, νόμος και δικαστές φροντίζουν να αφεθούν και πάλι ελεύθεροι όσες φορές και αν υποτροπιάσουν;

Γιατί προφανώς δεν εκτίονται και οι ανασταλείσες ποινές, όπως υποτίθενται ότι επιβάλλει ο νόμος. Και αυτό χάρη στο προκλητικό άρθρο 102 του νέου Ποινικού Κώδικα που επιτρέπει τη μη έκτιση της ανασταλείσας ποινής που είχε επιβληθεί στον υπότροπο. Και στην περίπτωση αυτή «η ποινή που είχε ανασταλεί θεωρείται σαν να μην είχε επιβληθεί». Έτσι εξηγείται γιατί οι φυλακιζόμενοι λόγω αναστολής της ποινής τους υποτροπιάζουν κατά συρροή γνωρίζοντας ότι ένας φιλικός προς τους εγκληματίες νόμος και ένας φιλάνθρωπος δικαστής θα τους αφήσουν και πάλι ελεύθερους.

Οι αναθεωρημένοι από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ Ποινικός Κώδικας και Ποινική Δικονομία είχαν έντονα επικριθεί ως διευκολυντικοί αντί αποτρεπτικοί της ποινικής παραβατικότητας και η νέα κυβέρνηση προέβη αμέσως σε διορθωτική αναθεώρηση.

Tου Γιάννη Μαρίνου*

Ωστόσο και πριν και τώρα στερεότυπα πληροφορούμαστε από τα ΜΜΕ, οσάκις οι αναρχοαυτόνομοι και μπαχαλάκηδες τα κάνουν λίμπα, ότι η μεν Αστυνομία προέβη σε συλλήψεις των παραβατών προκειμένου να δικαστούν για αυτόφωρα αδικήματα, οι δε δικαστές αφήνουν αμέσως ελεύθερους τους συλληφθέντες και ποτέ δεν μαθαίνουμε τελικά αν δικάστηκαν και καταδικάστηκαν.

Και, το κυριότερο, αν μπήκαν στη φυλακή. Και δεν τα μαθαίνουμε όλα αυτά καθώς οι δημοσιογράφοι σχεδόν ποτέ δεν μας ενημερώνουν για την τύχη των κατηγορουμένων.

Ίσως διότι προτιμούν να μη μας πληροφορήσουν ότι, και αν ακόμα οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε φυλάκιση, την ίδια στιγμή αφήνονται ελεύθεροι λόγω αναστολής εφαρμογής της ποινής τους, όπως δυστυχώς προβλέπει η φιλική προς τους αδικοπραγούντες ποινική νομοθεσία μας.

Ωστόσο, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα: Γιατί όταν συλλαμβάνονται επ' αυτοφώρω βομβιστές (πρόσφατη περίπτωση σε βάρος του τέως υπουργού Δ. Σταμάτη) ή προσπαθούντες με ρίψη τσιμεντόλιθων να σκοτώσουν αστυνομικούς (στην περιβόητη υπόθεση της οδού Ματρώζου) αφήνονται ελεύθεροι και αναβάλλεται επ' αόριστον η εκδίκαση;

Το άρθρο 424 της αναθεωρημένης Ποινικής Δικονομίας ορίζει ότι «το δικαστήριο μπορεί να αναβάλει μία μόνο φορά τη συζήτηση σε ρητή δικάσιμο, που δεν πρέπει να απέχει περισσότερο από 15 μέρες».

Αλλά στην υπόθεση των τσιμεντόλιθων ανεβλήθη επ' αόριστον και όχι για 15 μέρες, κατά παράβασιν του νόμου, και οι αποπειραθέντες να σκοτώσουν αστυνομικούς κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι, συνεχίζοντας πιθανότητα τις παραβατικές επιδόσεις τους.

Παρανομούν άραγε αυτοβούλως οι δικαστές όπως εν προκειμένω ή συμμορφώνονται σε υποδείξεις ή απειλές;

Δυστυχώς η ποινική μας νομοθεσία, εκφράζοντας προφανώς τη βούληση των νομοθετών μας, όχι μόνο δεν μεριμνά για την τιμωρία των αδικοπραγούντων, αλλά προνοεί και με κάθε τρόπο ώστε οι παραβάτες του ποινικού νόμου να τιμωρούνται σπανίως αυστηρά και κατά κανόνα να μην εκτίουν σχεδόν ποτέ ποινές φυλάκισης, αφού η αναστολή είναι ο κανόνας για μέχρι τρία χρόνια φυλάκισης, οι δε χρηματικές ποινές είναι συνήθως ένα απλό χάδι.

Πρόσφατα εξαρθρώθηκε σπείρα ληστών οι οποίοι 700 φορές συλληφθεί στο παρελθόν για να αφεθούν ελεύθεροι. Αλλά όταν οι ληστές γνωρίζουν ότι και αν συλληφθούν θα αφεθούν και πάλι ελεύθεροι γιατί να μη συνεχίζουν αδίστακτα το ανόσιο έργο τους;

Η πρόσφατη καταδίκη σε ισόβια των δύο νεαρών βιαστών και δολοφόνων της άτυχης Τοπαλούδηικανοποίησε το περί δικαίου αίσθημα, εγράφη στον Τύπο. Αλλά οι νεότατοι δράστες μπορούν να είναι σχεδόν βέβαιοι ότι καθώς τα ισόβια ουδέποτε εφαρμόζονται στη χώρα μας, με την προσπάθεια καλών δικηγόρων, σε κάποια χρόνια, πιθανόν και λιγότερα των 15, θα είναι και πάλι ελεύθεροι.

Το πόσο βελτίωσε ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Τσιάρας. To ανοσιούργημα του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδη στον Σκάι ότι μελετάται και νέα διόρθωση της ποινικής νομοθεσίας καθώς διαπιστώθηκε ότι η υπέρ των παρανομούντων εύνοια συνεχίζεται.

* Πρώην διευθυντής του Οικονομικού Ταχυδρόμου

Γι’ αυτούς τους εργαζόμενους απευθύνει έκκληση ο Γιάννης Μαρίνος από τις στήλες του Βήματος της Κυριακής, γράφοντας αυτά που ακολουθούν:

Για τους 12.000 ναυτικούς μας οι περισσότεροι από τους οποίους είναι επί μήνες παγιδευμένοι στα ποντοπόρα πλοία όπου υπηρετούν ούτε μία λέξη, ούτε το παραμικρό ενδιαφέρον για την τύχη τους. Και ας είναι έγκλειστοι στα πλοία όπου υπηρετούν σε άτυπη καραντίνα, χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα όταν λήγει η περίοδος για την οποία έχουν ναυτολογηθεί.

Έτσι έχει καταστεί αδύνατη η αντικατάστασή τους από τα διάδοχα πληρώματα χωρίς καν να μπορούν να αποβιβαστούν έστω και για μία ώρα στα λιμάνια που προσεγγίζουν, καθώς ισχύει παγκοσμίως ιδιότυπη καραντίνα σε βάρος τους.

Και ας είναι επιφορτισμένοι μαζί με τους 150.000 κάθε εθνικότητας συναδέλφους στην αδιάκοπη διεξαγωγή του διεθνούς διαμετακομιστικού εμπορίου, που καλύπτει το 90% των μεταφορών εμπορευμάτων παγκοσμίως.

Ένα εμπόριο το οποίο, σε αντίθεση με τις αεροπορικές μεταφορές, συνεχίστηκε αδιάλειπτα παρά τις λόγω κορωνοϊού πρόσθετες δυσκολίες. Έτσι δεν έπαυσε ο εφοδιασμός όλων των χωρών του πλανήτη με τα αναγκαία για τη διατροφή του παγκόσμιου πληθυσμού και τη λειτουργία των εθνικών οικονομιών.

Οι ναυτικοί μας, κυρίως αξιωματικοί γέφυρας και μηχανικοί, των οποίων οι συμβάσεις λήγουν κατά κανόνα για θητεία λιγότερη του έτους, παραμένουν παγιδευμένοι στα πλοία, χωρίς να μπορούν να επιστρέψουν στην πατρίδα και χωρίς να είναι εφικτή η αντικατάστασή τους από διάδοχες βάρδιες, καθώς τα εμπορικά πλοία αντιμετωπίζουν συνθήκες καραντίνας σε όλα τα λιμάνια.

«Φορτώνουμε, πλέουμε, ξεφορτώνουμε παγιδευμένοι στα πλοία μας. Στην ουσία» λένε «είμαστε κρατούμενοι, αφού δεν υπάρχει τρόπος να κατέβουμε από τα καράβια».

«Ξαφνικά πέθανε ο μάγειράς μας και δεν μπορεί να γίνει αντικατάστασή του. Τρώμε μόνο κατεψυγμένα, καθόλου φρούτα και λαχανικά, καθώς δεν μπορούμε να εφοδιαστούμε από τα λιμάνια λόγω καραντίνας» με ενημερώνει απελπισμένος δόκιμος πλοίαρχος.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να διευκολυνθεί η ασφαλής κίνηση των ναυτικών πρότεινε τέσσερις βασικούς λιμένες (Σιγκαπούρη, Ρότερνταμ, Γιβλαρτάρ, Χονγκ Κονγκ) όπου υπό καθεστώς ειδικών ελέγχων να είναι εφικτές οι αλλαγές πληρωμάτων. Ωστόσο, τα ναυτεργατικά συνδικάτα λένε ότι τα εμπλεκόμενα κράτη προς το παρόν δεν ανταποκρίνονται (Protagon.gr).

«Οι ναυτικοί μας δεν πρέπει να ξεχαστούν. Το ζήτημα της αλλαγής του πληρώματος πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας του κλάδου» συνιστά ο εφοπλιστής Δ. Φαφαλιός υπογραμμίζοντας: «Χωρίς αποτελεσματικές αλλαγές στα πληρώματα, η αλυσίδα εφοδιασμού θα καταρρεύσει οδηγώντας σε βασικές ελλείψεις προϊόντων σε ολόκληρο τον κόσμο».

Εν τούτοις οι κυβερνήσεις προς το παρόν δεν δείχνουν το επιβαλλόμενο ενδιαφέρον. Και όλοι γνωρίζουμε ότι ούτε ο κ. Τσιόδρας ούτε ο κ. Χαρδαλιάς αλλά ούτε και ο αρμόδιος υπουργός Ναυτιλίας έχουν αναφερθεί σε αυτή την κατηγορία θυμάτων του κορωνοϊού.

Με αντίστοιχη αδιαφορία αντιμετωπίζονται και από τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα, αλλά και από τα πολιτικά κόμματα. Θα προσεχθεί άραγε από τους αρμόδιους η δραματική έκκληση που απευθύνουν μέσω της στήλης μου οι έγκλειστοι στα πλοία τους Έλληνες ναυτικοί;».