Έπειτα από δεκάδες υβριστικά μηνύματα και συκοφαντικά δημοσιεύματα, πρέπει να μιλήσουμε για τα αυτονόητα. Να δώσουμε απαντήσεις στους επαγγελματίες λασπολόγους, στους βρομιάρηδες.

Του Θανάση Μαυρίδη

Αλλιώς κινδυνεύουμε να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον νεαρό που πιθανότατα θα θελήσει να εκφράσει την... οργή του.

Γνωστός λασπολόγος έγραψε ότι το Liberal και ο Φιλελεύθερος πήραν από το κράτος το ποσό των 330.000 ευρώ με το διαφημιστικό πρόγραμμα του κορωνοϊού.

Ορισμένες απαραίτητες διευκρινίσεις:

- Όποιος υποστήριξε το ψευδές δημοσίευμα είναι καλό να γνωρίζει ότι οι εντολές καταχωρήσεων προς το liberal.gr και τη εφημερίδα Φιλελεύθερος είναι για σημαντικά χαμηλότερο πόσο. Οι ψεύτες θα κληθούν να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους στις αίθουσες των Δικαστηρίων.

- Η Φιλελεύθερος Εκδοτική είναι μία εταιρεία με ετήσιο τζίρο της τάξης των 3,2 εκατομμυρίων ευρώ, ο οποίος κτίστηκε επί των ημερών της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

- Τα μέσα ενημέρωσης ζουν λόγω της διαφήμισης. Σε όλο τον γνωστό κόσμο. Αν πάψουν να έχουν διαφήμιση η πληροφόρηση θα γίνεται μόνο από μέσα που θα ελέγχονται από εφοπλιστές.

- Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ επέβαλε ... διαφάνεια μόνο στις δαπάνες των τραπεζών, καθώς οι τράπεζες δεν ελέγχονταν από την κυβέρνηση. Αντίθετα, οι δαπάνες των ΔΕΚΟ που ελέγχονταν από το κράτος έμειναν στο σκοτάδι.

Γιατί άραγε;

- Το liberal.gr έχει έναν μακρύ κατάλογο με μηδενικά έσοδα την προηγούμενη τετραετία από ΔΕΚΟ και κρατικούς φορείς. Ποιοί και πόσα χρήματα πήραν στο ίδιο διάστημα; Δεν είναι αστείο να μας εμπιστεύονται οι ιδιώτες και να μην δίνουν ένα ευρώ οι κρατικοί φορείς;

- Αλήθεια; Πόσα χρήματα πήραν το ίδιο διάστημα οι εθνικοί συκοφάντες; Τα ντοκουμαρισμένα ψεύδη, οι ύβρεις σε βάρος του Κυριάκου Μητσοτάκη και της οικογένειάς του πόσο «τιμολογήθηκαν». Δεν θα ακολουθήσουμε την πρακτική του συκοφάντη, να πετάξουμε ένα νούμερο στον αέρα. Το ρεπορτάζ όμως λέει ότι μέχρι το 2019 οι υπηρεσίες του τιμολογήθηκαν από ΔΕΚΟ και τράπεζες με περισσότερα από 1,8 εκατ. ευρώ.

- Θα μπορούσα προσωπικά να στηρίξω τον αγώνα του να πάρει ένα ευρώ. Αλλά μετά από τόσες προσωπικές επιθέσεις δηλώνω κουρασμένος να ασχοληθώ άλλη φορά μαζί του. Μία ακόμη, όπως ήδη είπαμε. Και τα χρήματα που τυχόν θα απαιτηθούν δεν θα δοθούν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Θα μοιραστούν ως μπόνους στους εργαζόμενους του liberal και του Φιλελεύθερου. Γιατί το αξίζουν.

-Η Φιλελεύθερος Εκδοτική δεν έβγαλε σε... διαθεσιμότητα το προσωπικό της για να το πληρώνει το υπουργείο Εργασίας, όπως έκαναν άλλοι. Με τον τρόπο αυτόν «χάσαμε» μέχρι και 100.000 ευρώ. Αλήθεια, πως έβγαζαν προϊόντα χωρίς δημοσιογράφους; Πως έχουν το θράσος να σηκώνουν σήμερα το δάκτυλο; Οφείλουν σίγουρα ένα εικόνισμα στον κ. Βρούτση και στην κα Στρατινάκη που έκαναν τα στραβά μάτια.

- Η διαφάνεια είναι το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση. Αλλά δεν είναι δουλειά μιας ιδιωτικής επιχείρησης να βγάλει το λογιστήριό της στα μανταλάκια. Θα το κάνει το κράτος, φανταζόμαστε, για την συγκεκριμένη καμπάνια και μετά από το τέλος όλων των διαδικασιών, όπως ορίζει ο Νόμος. Αν δεν εφαρμόσουν τον Νόμο θα είμαστε πρώτοι εμείς εκεί για να το επισημάνουμε.

Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από ένα από τα υβριστικά μηνύματα αυτών των ημερών. Είναι συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια. Κάποτε το Liberal ήταν τα λεφτά του... Σαμαρά, μετά των Αμερικάνων, μετά του Μητσοτάκη, μετά του Μαρινάκη και εσχάτως κάποιων εφοπλιστών. Εξ ιδίων κρίνει κανείς τα αλλότρια. Μεγάλος χορηγός μας είναι η αγορά κι αυτή θα εξακολουθήσει να είναι. Όχι τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα και των ... διακομματικών και επιχειρηματικών συνεταίρων του.

ΠΗΓΗ: liberal.gr

Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Όλοι έχουν τις ίδιες ελάχιστες υποχρεώσεις απέναντι στην Πολιτεία και το κοινωνικό σύνολο και τα ίδια δικαιώματα.

Του Θανάση Μαυρίδη

Πολλές φορές εμείς οι δημοσιογράφοι ξεφεύγουμε. Κυριολεκτικώς. Επειδή η γραφίδα και ακόμη περισσότερο το μαρκούτσι, μας έδωσαν «δύναμη». Πολύ περισσότερο οι επιχειρηματίες του χώρου! Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλές εκδοτικές επιχειρήσεις οφείλουν σε όποιον ομιλεί την ελληνική γλώσσα και παρ' όλα αυτά εξακολουθούν να λειτουργούν σαν να μη συμβαίνει κάτι.

Έχω και τις δύο ιδιότητες. Και του δημοσιογράφου και του επιχειρηματία στον χώρο των Μέσων Ενημέρωσης. Αλλά νιώθω περισσότερο δημοσιογράφος και γι' αυτό δεν πρόκειται να γίνω καλός επιχειρηματίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον χώρο του Τύπου υπάρχει κρίση.

Οι κυκλοφορίες των εφημερίδων είναι τόσο χαμηλές που ακόμη και η λειτουργία μιας εφημερίδας υπό τις παρούσες συνθήκες είναι ηρωική προσπάθεια ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε. Η διαφημιστική δαπάνη, επίσης, έχει υποχωρήσει αισθητά και έχει προκαλέσει αλυσιδωτά προβλήματα στη βιομηχανία του Τύπου.

Ως δημοσιογράφος θλίβομαι κάθε φορά που ένα μέσο ενημέρωσης κλείνει. Ως επιχειρηματίας δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να λειτουργούν επιχειρήσεις που οφείλουν εκατομμύρια ευρώ σε εργαζόμενους, Δημόσιο, ασφαλιστικούς φορείς και προμηθευτές. Είναι θέμα δημοκρατίας! Προφανώς. Αλλά ποιο απ' όλα.

Το να λειτουργεί μία επιχείρηση έξω από τους νόμους που ισχύουν για άλλες επιχειρήσεις ή το δικαίωμα του Λόγου; Διότι το τελευταίο δεν αμφισβητείται και έχει κυρίως να κάνει με τη δυνατότητα του δημοσιογράφου ή και οποιουδήποτε άλλου πολίτη να εκφράζεται ελεύθερα. Ο επιχειρηματίας του Τύπου είναι άλλο κεφάλαιο...

Μήπως δημιουργούνται ερωτήματα από το γεγονός ότι χρεοκοπημένες επιχειρήσεις κρατιούνται στη ζωή με μηχανικά μέσα; Αυτό, ναι! Είναι φανερό και προκλητικό. Συνεχίζουν και λειτουργούν επειδή κάποιος ισχυρός τούς κρατά στη ζωή. Κι αυτός ο ισχυρός, κύριε Πρόεδρε, είναι το κράτος!

Το κράτος ανέχεται να συνεχίζει να λειτουργεί μία επιχείρηση του Τύπου με οφειλές δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, ενώ απειλεί να αφανίσει το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για συγκριτικά ασήμαντη αφορμή. Και το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι το πώς χρεοκόπησαν οι εταιρείες του Τύπου.

Παιχνίδια εξουσίας. Έτσι τα λένε! Να μας συγχωρείτε, αλλά επιστρέφουμε εκεί απ' όπου ξεκινήσαμε. Οι άνθρωποι του Τύπου, κύριε Πρόεδρε, δεν είναι κάτι διαφορετικό απ' ό,τι είναι οι υπόλοιποι πολίτες αυτής της χώρας.

Και ποιο είναι το αίτημα; Να εφαρμοστεί ο νόμος! Ο,τι ισχύει για όλους να ισχύει και για τις επιχειρήσεις Τύπου. Σε διαφορετική περίπτωση μιλάμε για αθέμιτο ανταγωνισμό και για διαπλοκή. Όλα τα άλλα είναι για να έχουμε να λέμε.

Να βοηθηθεί ο χώρος των εφημερίδων, όπως και του βιβλίου. Επειδή δεν είναι καλό για τη χώρα να διαβάζουν συστηματικά βιβλία λιγότεροι από 10.000 άνθρωποι. Ή εφημερίδες λιγότεροι από 30.000 την ημέρα.

Πρέπει να στηριχτούν αξιόλογες εκδοτικές προσπάθειες. Όχι με επιχορηγήσεις και θαλασσοδάνεια, αλλά με μία προσπάθεια να μάθουν οι νέοι άνθρωποι να διαβάζουν.

Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να δίνονται κουπόνια σε νέους ανθρώπους κι αυτό είναι ένα μέτρο που το μεγαλύτερο μέρος του κόστους θα μπορούσαν να το αναλάβουν οι ίδιοι οι εκδότες. Και για να αποφύγουμε οποιαδήποτε παρεξήγηση, να αναφερθούμε και στη δική μας προσπάθεια:

Ο «Φιλελεύθερος» είναι μια νέα εκδοτική προσπάθεια. Επιβιώνει επειδή χρηματοδοτείται από τα κέρδη του liberal.gr. Αν ο «Φιλελεύθερος» ήταν μία αυτόνομη εκδοτική προσπάθεια, χωρίς την πολύπλευρη στήριξη του liberal, δεν θα είχε αντέξει.

Έχουμε μία μικρή κυκλοφορία, περί τις 2.000 φύλλα, κι αυτή μαζί με τις συνδρομές. Δεν θα λέγαμε ότι είναι ένα ικανοποιητικό νούμερο. Και θα προσπαθήσουμε σκληρά στο επόμενο χρονικό διάστημα να το βελτιώσουμε. Ωστόσο, δεν οφείλουμε σε κάποιον.

Δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να λειτουργώ οφείλοντας χρήματα στους συναδέλφους μου, επειδή δεν θα μπορούσα να τους δω στα μάτια. Και δεν θα μπορούσα να οφείλω σε Δημόσιο και ασφαλιστικούς φορείς, επειδή η λειτουργία μου θα ήταν τότε υπόθεση του... κράτους.

Το θέμα, κύριε Πρόεδρε, είναι πως το κράτος εκμεταλλεύεται -αν εκμεταλλεύεται- την κρίση στον Τύπο για να δημιουργήσει εξαρτήσεις. Και ξέρουμε ότι εσείς δεν θα συμφωνούσατε ποτέ με μία τέτοια λογική. Όπως έκαναν άλλοι...

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Δεν εκπλήσσει κανέναν που στη χώρα μας, το έτος 2019, το πρόβλημα των μπάζων παραμένει δυσεπίλυτο. Όπως και δεν εκπλήσσει κανέναν που οι περισσότεροι υποψήφιοι τοπικοί άρχοντες αποφεύγουν να το προτάξουν στην προεκλογική τους ατζέντα. Η σύγκρουση του παλιού με το νέο καλά κρατεί... Ακόμα και πάνω από τους μπαζότοπους που βρίσκονται διάσπαρτοι σε όλη τη χώρα.

Του Πάνου Μαυρίδη*

80% των μπάζων δεν ανακυκλώνεται

Το παλιό καθεστώς δεν ενοχλείται από το καθεστώς της ανεξέλεγκτης απόθεσης. Δεν ενοχλείται που ένα ποσοστό της τάξης του 80% από τα περίπου οκτώ εκ. τόνους μπάζων που παράγει πετιέται σε δάση, ρεματιές, ποτάμια, ή εξαφανίζεται… Σίγουρα, το παλιό καθεστώς αδιαφορεί αν τα μπάζα δεν ανακυκλώνονται, ενώ πλέον είναι δυνατή η ανακύκλωση περίπου στο σύνολο τους.

Από την άλλη, το νέο καθεστώς κυνηγά έναν απατηλό στόχο. Το 2019 να ανακυκλώνεται το 70% των μπάζων. Μέχρι σήμερα όμως έχει καταφέρει να ανακυκλώνει μόλις το 20%. Όσα δε, έχουν παραχθεί τα προηγούμενα χρόνια, είτε θάφτηκαν παρανόμως, είτε παραμένουν τουριστικό αξιοθέατο σε περιοχές φυσικού κάλλους…

Με αυτό το ρυθμό και με αυτή την κατάσταση τα πρόστιμα από την ΕΕ δεν θα αργήσουν, προειδοποιεί ο δημοφιλής περί τα περιβαλλοντικά, Γιώργος Κρεμλής. Στέλεχος επί χρόνια στην Κομισιόν ο κ. Κρεμλής έχει κάνει σημαία την προσαρμογή της χώρας με τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις. (Πλέον διεκδικεί να συνεχίσει να το κάνει από τη θέση του Ευρωβουλευτή και κατέρχεται στις εκλογές ως υποψήφιος με τη ΝΔ).

Ο ίδιος όμως, όπως και πολλοί άλλοι, γνωρίζουν ότι η εξήγηση για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση βρίσκεται εντός των τειχών. Όπως και σε άλλους τομείς, έτσι θέμα με τα μπάζα, ένα πλέγμα τοπικών συμφερόντων εκμεταλλεύεται τις γνωστές αρρυθμίες της Δημόσιας Διοίκησης.

Ασάφεια και επικάλυψη αρμοδιοτήτων, γραφειοκρατία, νομοθεσία με αρκετά παραθυράκια. Εν τέλει ο νόμος δεν εφαρμόζεται. Από την άλλη, ελλιπής ενημέρωση της κοινής γνώμης. Εν τέλει ο κόσμος παραπλανάται.

Το νέο καθεστώς των ΣΣΕΔ

Κοινώς, το παλιό αντιστέκεται στο νέο. Η ανομία βασιλεύει και βολεύει… Και από την άλλη, το περιβάλλον υποβαθμίζεται. Το τουριστικό προϊόν υποτιμάται. Η ασφάλεια πολιτών και τουριστών (πυρκαγιές τους θερινούς μήνες, πλημμύρες κατολισθήσεις τους χειμερινούς) τίθεται σε κίνδυνο.

Υποτίθεται πως όλα αυτά τα λύνει το νέο θεσμικό πλαίσιο. Το νέο καθεστώς επιβάλλει την Εναλλακτική Διαχείριση των Αποβλήτων Εκσκαφών, Κατασκευών Κατεδαφίσεων (ΑΕΚΚ) από Συλλογικά Συστήματα Εναλλακτικής Διαχείρισης (ΣΣΕΔ). Αυτά λειτουργούν υπό τον έλεγχο και εποπτεία του Ελληνικού Οργανισμού Ανακύκλωσης (ΕΟΑΝ) και τις πολιτικές κατευθύνσεις του Υπουργείου Περιβάλλοντος.

Τα ΣΣΕΔ-ΑΕΚΚ είναι οι υπεύθυνοι φορείς για τη διαχείριση των ΑΕΚΚ στην περιοχή εμβέλειας τους. Οργανώνονται σε εταιρείες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Δηλαδή απαγορεύεται να διανέμουν κέρδη στους μετόχους τους. Τα ΣΣΕΔ συντονίζουν και εποπτεύουν όλη τη διαδικασία διαχείρισης των ΑΕΚΚ με στόχο την πρόληψη παραγωγής αποβλήτων και την εναλλακτική διαχείρισή τους. Δηλαδή συντονίζουν και εποπτεύουν τις εργασίες συλλογής, μεταφοράς, επαναχρησιμοποίησης, επεξεργασίας και αξιοποίησης των ΑΕΚΚ, ώστε τα ανακυκλωμένα υλικά να επιστρέφουν στην αγορά.

Συνεργάζονται με εργολάβους ιδιωτικών και δημοσίων έργων, κατασκευαστές και ιδιώτες, με Μονάδες Επεξεργασίας και με Εταιρείες Συλλογής - Μεταφοράς ΑΕΚΚ, καθώς και με Δημόσιους φορείς και οργανισμούς - ιδιαίτερα με τις Περιφέρειες και τους Δήμους. Παρακολουθούν και καταγράφουν τα στοιχεία για την εναλλακτική διαχείριση των ΑΕΚΚ και συντάσσουν απολογισμούς προς τον ΕΟΑΝ. Κάθε ιδιώτης, επιχείρηση, ή δημόσιος φορέας που εκτελεί εργασίες εναλλακτικής διαχείρισης των ΑΕΚΚ είναι υποχρεωμένος να συμβληθεί με εγκεκριμένο ΣΣΕΔ.

Πως το παλιό αντιμάχεται το νέο;

Το παλιό καθεστώς αποτελείται από όλο εκείνο το δίκτυο που βολεύεται από την ανομία – κομψότερα, από τη μη τήρηση ή κατ’ επίφαση εφαρμογή του νόμου. Επιτήδειοι Δήμαρχοι ή και Περιφερειάρχες σε συνεργασία με τοπικά μικροσυμφέροντα ή με την ανοχή τους σε αυτά, εμπορεύονται τα μπάζα. Κερδοσκοπούν σε βάρος του περιβάλλοντος και της εθνικής οικονομίας.

Τι συμβαίνει ακριβώς; Ο κάθε παραγωγός ΑΕΚΚ, είτε είναι ιδιώτης, ιδιωτική ή δημόσια επιχείρηση πρέπει να πληρώσει για την εναλλακτική διαχείριση των μπάζων. Το αντίτιμο διαμορφώνεται ανάλογα με την δραστηριότητα από την οποία προέρχονται τα ΑΕΚΚ (π.χ. ανάπλαση πλατείας, οδοποιία, κατεδάφιση κτιρίου, ανακαίνιση κλπ.) και τη σύνθεση τους. Το επιχειρησιακό σχέδιο του ΣΣΕΔ λαμβάνει υπόψη πέντε ρεύματα αποβλήτων.

Ορίζει δε, χαμηλότερη εισφορά στα καθαρά ρεύματα, πριμοδοτώντας μ' αυτόν τον τρόπο τη διαλογή στην πηγή. Οι εισφορές χρησιμοποιούνται για την αποζημίωση των εργασιών των μονάδων ανακύκλωσης. Για την θεσμοθετημένη εισφορά στον ΕΟΑΝ. Για δράσεις έρευνας, ενημέρωσης, εποπτείας και καταγραφής.

Η ανακύκλωση κοστίζει

Αυτό το μικρό αντίτιμο κάποιοι δεν θέλουν να το πληρώσουν. Και προσφεύγουν σε αθέμιτα μέσα για να το επιτύχουν. Μεγάλες επιχειρήσεις (ιδιωτικές και δημόσιες) σε συνεργασία (ή με την ανοχή) με τοπικούς άρχοντες προσπαθούν να αποφύγουν τη νόμιμη διαδικασία. Σπεύδουν να ξεγελάσουν τα ΣΣΕΔ, ώστε τα ΑΕΚΚ να μην καταλήξουν τελικά στις μονάδες ανακύκλωσης.

Εκεί άλλωστε διαμορφώνεται και το τελικό κόστος. Οι μονάδες εκδίδουν δελτία παραλαβής του όγκου των ΑΕΚΚ και πληρώνονται από τα ΣΣΕΔ τα οποία διακρατούν ένα νόμιμο ποσοστό για τις υπηρεσίες τους.

Τελικά, τα μπάζα που δεν πάνε στις εγκεκριμένες μονάδες ανακύκλωσης καταλήγουν σε ανεξέλεγκτους μπαζότοπους, δάση, ρεματιές και ποτάμια. Ή θάβονται επί τόπου στο σημείο του έργου. Το δε αντίτιμο που υπό κανονικές συνθήκες θα πληρώνονταν στα ΣΣΕΔ, μοιράζεται αναλογικά με τη μορφή μαύρου χρήματος (που δικαιολογείται με δελτία παραλαβής μαϊμού), στους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων, τους τοπικούς άρχοντες και τα μέλη του κυκλώματος.

Μερίδα του λέοντος διεκδικούν και όσοι παραχωρούσαν ιδιόκτητες εκτάσεις για να διατηρούν μπαζότοπους. Η απόθεση γινόταν νόμιμα, αφού είχαν καταφέρει να εξασφαλίσουν άδεια λειτουργίας και το αντίτιμο δεν ήταν ευκαταφρόνητο. Αυτοί οι ιδιοκτήτες γης πλήττονται από το νέο καθεστώς. Οι άδειες τους έληξαν και δεν ανανεώθηκαν. Θα λήξουν σε ένα ή δυο χρόνια και δεν θα ανανεωθούν.

Για να συνεχίσουν να αξιοποιούν κατά αυτόν τον τρόπο τις εκτάσεις τους πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη. Είναι να αναγκασμένοι να προχωρήσουν σε επενδύσεις προκειμένου να τις μετατρέψουν σε εγκεκριμένες μονάδες ανακύκλωσης και να ενταχθούν στο δίκτυο του τοπικού ΣΣΕΔ. Διαφορετικά, δεν νομιμοποιούνται να δέχονται μπάζα.

Όχι πια μπάζα

Όλοι αυτοί συνασπίζονται σε μια μάχη ενάντια στο καινούργιο, αλλά ...αρχαίο σε όλες τις υπόλοιπες προηγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Εκεί, η ανακύκλωση θεωρείται μια αυτονόητη διαδικασία… Εκεί, οι πολίτες είναι ενημερωμένοι. Δεν χρειάζεται, όπως εδώ, να φτάσουν να γίνουν αγανακτισμένοι και να αναφωνήσουν: Όχι πια μπάζα…

* Ο Πάνος Μαυρίδης είναι δημοσιογράφος, εκδότης του www.new-deal.gr

Του Πάνου Μαυρίδη

Ατάραχος λένε πως έδειχνε ο Αλέξης Τσίπρας όταν έλαβε την επιστολή παραίτησης της Κατερίνας Παπακώστα. Σαν να το περίμενε. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν στην πρώτη σειρά διάβασε “… παραμένω πιστή στις πολιτικές αρχές που θέσπισε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής”, κατάλαβε ότι η αναπληρώτρια υπουργός Προστασίας του Πολίτη, αφήνει ανοικτό ένα παράθυρο για να εξηγήσει τους λόγους μιας αρνητικής ψήφου. Πίστη στις αρχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή (που δάκρυζε για τη Μακεδονία) και ψήφος εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση που φέρνει συμφωνία που παραχωρεί τη Μακεδονία, δεν κολλάει…

Μπορεί βέβαια, ο Πρωθυπουργός να μην έκανε δεκτή την παραίτηση της αναπληρώτριας υπουργού Προστασίας του Πολίτη, πλην όμως αυτό ουδόλως ερμηνεύτηκε ως ανησυχία ή φόβος για το αποτέλεσμα της αποψινής ψηφοφορίας. Το αντίθετο…

Σχέδιο Β Χωρίς Ψήφο Εμπιστοσύνης

Πληροφορίες θέλουν τον Αλέξη Τσίπρα να έχει επεξεργαστεί σχέδιο Β ανεξάρτητα τού τι θα πράξει, όχι μόνο η κα Παπακώστα, αλλά οποιοσδήποτε άλλος βουλευτής και εντέλει δεν συγκεντρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός των 151 βουλευτών. Και πράγματι κάτι τέτοιο φαίνεται να ισχύει από τη στιγμή που ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε με το προσωπείο των “καθαρών λύσεων”, της “θεσμικής κανονικότητας” και της “πολιτικής νομιμοποίησης”. Τότε, σημειώνεται, έθεσε τους όρους του παιχνιδιού, εκμεταλλευόμενος τη δυνατότητα που του παράσχει το Σύνταγμα.

Αν λοιπόν η πρόταση του για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης καταψηφιστεί, θα πάει άμεσα σε εκλογές. Δεν θα κυβερνήσει με ανοχή. Παρότι συνταγματικά θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία δεν θα διακινδυνέψει να επιβεβαιώσει την Αντιπολίτευση που τον κατηγορεί ότι κινείται στα όρια της θεσμικής εκτροπής. Θα αναγνωρίσει το νέο πολιτικό δεδομένο, για να φανεί πολιτικά συνεπής - άσχετα αν η καθαρή λύση θα ήταν να πάει σε εκλογές από τη στιγμή που ο κυβερνητικός του εταίρος αποσύρθηκε από την κυβέρνηση…

Κατά την προεκλογική περίοδο, που θα είναι σύντομη, ο κ. Τσίπρας θα εστιάσει σε τρεις άξονες.

Οικονομία

Θα υπερπροβάλει την έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια, αποσιωπώντας την αδυναμία εξόδου της χώρας στις αγορές και την άτυπη επιτροπεία από αυτές. Έχοντας απωλέσει την κυβερνητική πλειοψηφία, δεν θα απολογείται για το καταστροφικό του έργο στην οικονομία. Θα δικαιολογείται ότι δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει. Πάνω που άρχισαν να φαίνονται τα οφέλη από το τέλος των μνημονίων και την ανάκτηση της οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας. Πάνω που θα άρχιζε να μοιράζει στο μέρισμα της …ανάπτυξης τους αδύναμους που εξακολουθεί να προστατεύει.

Αποστασία

Θα ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση του έπεσε από συμφέροντα που εξαρχής τον πολεμούσαν. Θα αποδώσει την καταψήφιση της πρότασης του σε πιέσεις που ασκήθηκαν στους βουλευτές, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις πήραν το χαρακτήρα απειλών κατά της ζωής τους. Η περίπτωση της κας Παπακώστα δεν είναι η μόνη. Ανάλογες καταγγελίες έκανε και ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κ. Παπαχριστόπουλος. Φαίνεται μάλιστα πως τις τελευταίες ώρες το σενάριο των “απειλών κατά ζωής” διακινείται εντόνως στην κυβέρνηση. Ίσως για να ενισχύσει το νέο προεκλογικό αφήγημα του κ. Τσίπρα.

Ο Πρωθυπουργός θα αυτοπροβληθεί ως μετριοπαθής, θεσμικά υπεύθυνος, σοσιαδλημοκράτης ηγέτης. Απέναντι του ο “ακραία νεοφιλελεύθερος”, “λαϊκιστής” και “διχαστικός” Κυριάκος Μητσοτάκης. Θα θυμίζει σε κάθε αποστροφή του προεκλογικού του λόγου, ότι ο πρόεδρος της ΝΔ διαψεύστηκε, καταγγέλοντας “μεθόδευση” και προεξοφλώντας την υπερψήφιση της πρότασης για ψήφο εμπιστοσύνης. Ότι εκείνος ανέσυρε το φάντασμα του εθνικού διχασμού μιλώντας για Σπαντιδάκηδες και απριλιανά. Ότι εκείνος υποκίνησε, με απειλές μάλιστα κατά της ζωής βουλευτών, μια νέα αποστασία. Θα πει μάλιστα πως αν υπάρχει υποψία χρηματισμού βουλευτών, αυτή έγινε για να ρίξουν την κυβέρνηση και όχι για το αντίθετο όπως τον μέμφονταν. Έτσι θα επιχειρήσει να εγκλωβίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον δεξιό πόλο και να αποτρέψει πολιτικά ανοίγματα του προς το κέντρο. Το κέντρο που πλέον θα διεκδικήσει στο πλαίσιο του νέο αφηγήματος της κεντροαριστερής συμπαράταξης και της αναβίωσης του διπολισμού/δικομματισμού μέσω της πόλωσης.

Συμφωνία Πρεσπών ως καυτή πατάτα

Το Μακεδονικό θα βρεθεί στο επίκεντρο της προεκλογικής ατζέντας. Ο κ. Τσίπρας θα απαιτεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ξεκαθαρίσει αν θα πάει απέναντι στη βούληση του διεθνή παράγοντα όταν γίνει κυβέρνηση. Ουσιαστικά, θα του δώσει την καυτή πατάτα.

Σε αυτή την περίπτωση σύμμαχος του θα είναι και πάλι ο Πάνος Καμμένος. Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ επιδίδεται ήδη στην αλίευση των πατριωτικών ψήφων που χρειάζεται για να διεκδικήσει την επανεκλογή του. Ήδη, αυτοανακηρύσσεται γνήσιος Μακεδονομάχος που αρνείται παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία ή παραγώγου του στην ονομασία των Σκοπίων και εξ αυτού φιλοδοξεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος.

Αυτός είναι ίσως κι ένας ουσιαστικός λόγος που η ψήφος των κ.κ. Ζουράρι και Παπαχριστόπουλου δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Ούτε φυσικά οι έως τώρα αμφιλεγόμενες δηλώσεις τους, τούς δεσμεύουν. Ο κ. Ζουράρις κάλλιστα μπορεί να ισχυριστεί ότι τελικά η συνείδηση του δεν του επέτρεψε να στηρίξει μια κυβέρνηση που “σακατεύει” την Μακεδονία. Ο δε κ. Παπαχριστόπουλος πως δεν άντεξε στην πίεση (ίσως και τις απειλές) του κόσμου ο οποίος στην πλειοψηφία του τάσσεται κατά του “ξεπουλήματος της Μακεδονίας”… Συμπληρωματικά αμφότεροι είναι πολιτικά αναξιόπιστοι και καιροσκόποι. Θα ένιωθαν μάλιστα περισσότερο άνετα στο πλευρό του Πάνου Καμμένου, ο οποίος στο μεταξύ (τυχαία;) δεν τους έχει δείξει το δρόμο της εξόδου, από ότι στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα για μια κεντροαριστερή συμπαράταξη. Εκεί εξάλλου ο συνωστισμός είναι μεγάλος και μάλλον ελάχιστος χώρος υπάρχει για αυτούς.

Αν μάλιστα οι δυο βουλευτές των ΑΝΕΛ καταψήφισουν, ο κ. Καμμένος θα μέμφεται τον κ. Μητσοτάκη ότι προεξόφλησε το αποτέλεσμα της μεθόδευσης. Περαιτέρω δε ότι επιτέλεσε το ρόλο του ως θεματοφύλακας των εθνικών δικαίων. Και άρα ορθώς οι ψηφοφόροι του τού εμπιστεύτηκαν το ρόλο να είναι το δεξί χέρι του Αλέξη…

Σκηνοθεσία ηρωικής εξόδου

Με την υπάρξη του σχεδίο Β που δεν απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί και ως σκηνοθεσία ηρωικής εξόδου αναρωτιέται κανείς τι πραγματικά θα επιθυμούσε ο Αλέξης Τσίπρας. Να χάσει ή να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης.

Εκτιμήσεις από ανθρώπους που έχουν βαθιά γνώση και αντιλαμβάνονται τις στρατηγικές επιδιώξεις του Αλέξη Τσίπρα συνηγορούν στην άποψη ότι ο Πρωθυπουργός επιθυμεί διακαώς και ψήφο εμπιστοσύνης να πάρει και η συμφωνία των Πρεσπών να κυρωθεί. Κι αυτό διότι, όπως ισχυρίζονται, ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμεί η παρακαταθήκη του για την επόμενη μέρα (είναι ακόμα νέος και έχει πολιτικό μέλλον), αλλά και για την σύγχρονη πολιτική ιστορία να είναι:

α. ότι ήταν ο ηγέτης που έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια. Και β. ότι ήταν ο πολιτικός που έλυσε την μακροχρόνια διαμάχη της Ελλάδας με τα Σκόπια. Ιδιαίτερα δε για το δεύτερο, σημειώνουν, ότι βλέπει τον εαυτό του ως μετενσάρκωση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο οποίος έμεινε στην Ιστορία

ως Εθνάρχης επειδή υπέγραψε την Συνθήκη των Σεβρών. Άσχετα βέβαια, αν αυτή κατόπιν οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή για την οποία, προφανώς, δεν ευθύνονταν ο ίδιος αλλά οι δυνάμεις της δημαγωγίας και του λαϊκισμού…

ΠΗΓΗ: new-deal.gr

Από την στιγμή, Σταύρο, που ο Αλέξης Τσίπρας έχει τους 151, άφησε τον να πάει με αυτούς να ψηφίσει και τις Πρέσπες. Το Ποτάμι δεν έχει τον παραμικρό λόγο να κάνει τα ρεπό του Πάνου Καμμένου. Δεν έχει λόγο να συμμετέχει σε αυτή την φαρσοκωμωδία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Δεν μπορεί το Ποτάμι που ξέρουμε να δώσει εμμέσως ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτή την κυβέρνηση.

Του Θανάση Μαυρίδη

Δεν μπορείς εσύ, Σταύρο, να συνδέσεις το όνομά σου με την χειρότερη κυβέρνηση των τελευταίων δεκαετιών. Ο Δανέλλης έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Ήταν στον Συνασπισμό, πήγε στο ΠΑΣΟΚ, ύστερα ήρθε στο Ποτάμι. Δεν θα μας εξέπληττε αν αύριο ήταν στην Ένωση Κεντρώων. Αλλά εσύ Σταύρο! Θα «λερωθείς» τώρα;

Το Ποτάμι ήρθε διακηρύσσοντας ότι πρεσβεύει το νέο, τον σεβασμό στους πολίτες. Σταύρο, μην ψηφίσεις μία συμφωνία με την οποία διαφωνεί το 70% του λαού. Αυτή η συμφωνία δεν είναι μία καλή συμφωνία. Δώσε την δυνατότητα στον Κυριάκο Μητσοτάκη να διαπραγματευτεί την επίλυση του προβλήματος. Αυτό που υπέγραψε ο Βαρουφάκης της εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι λύση. Είναι η αρχή του προβλήματος.

Είπαμε! Δεν είσαι επαγγελματίας πολιτικός. Ασχολήθηκες γιατί πίστεψες ότι μπορούσε να προσφέρεις κάτι διαφορετικό. Αλήθεια, έχεις κάποια σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα, με τον Παπαγγελόπουλο, τον Πολάκη, τον Παππά, τον Καρανίκα; Γι αυτό άφησες την δημοσιογραφία και ασχολήθηκες με την πολιτική; Δεν μπορείς, ειδικά εσύ Σταύρο, να δώσεις πολιτικό άλλοθι σε αυτή την κυβέρνηση για να μείνει ούτε μία ώρα παραπάνω!

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Αντιθέτως έπραξε πολλά για να στηθεί σκευωρία Novartis. Αποπειράθηκε θεσμική εκτροπή, η οποία θα εξελιχθεί σε πραξικόπημα αν η Δικαιοσύνη δεν πάρει τώρα το λόγο. Ο λαός θα μιλήσει μετά…

Του Πάνου Μαυρίδη*

Εν αρχή οι πολιτικές εντυπώσεις…

Μας λένε για το διεθνές σκάνδαλο Novartis. Για τον πολυεθνικό κολοσσό που λυμαίνεται τον κοσμάκη. Βολικό για το αφήγημα της “ευαίσθητης Αριστεράς” που “προστατεύει” τους φτωχούς και αδύναμους. Μπράβο!

Τρεις ενστάσεις επ’ αυτού…

α. Τις …κακές πρακτικές της Novartis, της άπληστης πολυεθνικής, τις αποκάλυψε το FBI. Ναι, αυτό το όργανο των αμερικανών ιμπεριαλιστών. Το όργανο που υπηρετεί την μήτρα του καπιταλισμού. Δεν το αποκάλυψε η “πρώτη φορά Αριστερά”. Οπότε ας μην διεκδικεί τα εύσημα για την επιτυχία άλλου – πόσο μάλλον του FBI που διαχρονικά κατέκρινε…

β. Πουθενά αλλού στον κόσμου το FBI δεν κυνήγησε πολιτικά πρόσωπα. Ούτε και για την Ελλάδα βρήκε επιβαρυντικά στοιχεία για πολιτικά πρόσωπα. Κάποια κυβερνητικά παπαγαλάκια διακινούν θεωρίες ότι (δήθεν) υπάρχουν. Για να συντηρούν το στόρυ. Αλλά, για μισό λεπτό. Υπάρχει νοήμων άνθρωπος που να σκεφτεί πως αυτοί οι “αδιάφθοροι” θα είχαν στοιχεία για τους “διαφθερμένους” και δεν θα τα χρησιμοποιούσαν; Βούτυρο στο ψωμί τους. Το απολύτως πιθανότερο είναι λοιπόν πως δεν έχουν. Άρα άνθρακας ο θησαυρός.

γ. Τέσσερα χρόνια η κοινωνικά ευαίσθητη κυβέρνηση της Αριστεράς ουδέν έπραξε για να μειωθούν οι τιμές στα φάρμακα που επιβαρύνουν δυσβάσταχτα τον κοσμάκη. Αυτό το έπραξαν οι κακοί προηγούμενοι τους οποίους τώρα τυχαίως (;) κυνηγά. Γιατί όμως ουδέν έπραξε; Ήταν ανίκανη; Ή απρόθυμη; Και γιατί; Θα ρθει η ώρα που θα υπάρξει απάντηση. Μέχρι τότε ας μείνει ο προβληματισμός…

Φυγάς ο Μανιαδάκης!!!

Μας λένε (τώρα) ότι ο Μανιαδάκης είναι λαμόγιο και φυγάς. Και θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι πριν ένα χρόνο στη δική του μαρτυρία (και κάποιων ομοίων του) στήθηκε το κατηγορητήριο σε βάρος δέκα πολιτικών προσώπων. Θέλουν να μας κάνουν ξεχάσουμε ότι στις μαρτυρίες των προστατευόμενων μαρτύρων στηρίχθηκε η φαρσοκωμωδία της Βουλής. Μα για σκεφτείτε το βαθμό του απροκάλυπτου εμπαιγμού… Οι ίδιοι που τότε κατηγορούσαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους βασιζόμενοι σε μαρτυρίες των μαρτύρων τους, οι ίδιοι σήμερα κατηγορούν τους μάρτυρες τους ως λαμόγια και φυγάδες… Εδώ δεν μιλάμε για απώλεια στοιχειώδους σοβαρότητας. Εδώ δεν μιλάμε για απίστευτη προχειρότητα. Εδώ μιλάμε για εξόφθαλμη και αστήριχτη στοχοποίηση συγκεκριμένων ανθρώπων.

Θόλωσαν οι πολιτικές εντυπώσεις. Πάμε τώρα στην ουσία.

1. Το θέμα ΔΕΝ είναι αν ο Μανιαδάκης είναι λαμόγιο, φυγάς, αξιόπιστος μάρτυρας, γκουρού στο χώρο του φαρμάκου. Υπό κανονικές συνθήκες, δηλαδή υπό συνθήκες στοιχειώδους λειτουργίας του κράτους δικαίου, θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί από τις δικαστικές αρχές ως απλός πολίτης. Να διερευνηθεί που, πως και γιατί προέβη, αν προέβη σε αξιόποινες πράξεις. Αλίμονο, αν για κάθε παρανομία του οποιοδήποτε ασχολούνταν ολόκληρη η χώρα. Σε κάθε περίπτωση είναι θέμα της Δικαιοσύνης να αποδείξει την ενοχή του ανθρώπου και όχι του ανθρώπου να αποδείξει την αθωότητα του. Μέχρι η Δικαιοσύνη να αποφανθεί, ουδείς μπορεί να καταδικάζει (πόσο μάλλον δημόσια) ένα συμπολίτη του. Όλα αυτά όμως υπό κανονικές συνθήκες…
2. Το θέμα ΔΕΝ είναι ούτε αν η Εισαγγελέας Διαφθοράς έκανε ή όχι καλά τη δουλειά της. Αν δηλαδή ορθώς προσέδωσε αρχικά στον Μανιαδάκη το καθεστώς του μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος και αν ορθώς το ήρε στη συνέχεια. Ο νόμος είναι ξεκάθαρος περί αυτού. Καθεστώς προστατευόμενου μάρτυρα απολαμβάνουν πολίτες που έχουν ελεχγθεί ότι είναι υπεράνω κάθε υποψίας. Είναι δηλαδή αξιόπιστοι και δεν εμπλέκονται στην υπό διερεύνηση υπόθεση. Αν η κ. Τουλουπάκη και οι επίκουροι εισαγγελείς τον έλεγξαν (ο ίδιος λέει ότι τον ξεψάχνησαν). Αν τον έλεγξαν και τον βρήκαν καθαρό και ορθώς τον έχρισαν μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος. Αν στην συνέχεια βρήκαν σε βάρος τους και του άσκησαν δίωξη. Για όλα αυτά υπάρχουν πειθαρχικά όργανα να ελέγξουν και να αποφανθούν για την κα Τουλουπάκη και τους επίκουρους εισαγγελείς της. Και βεβαίως υπάρχει και η μήνυση που ετοιμάζουν οι ενδιαφερόμενοι για να κρίνει η Δικαιοσύνη την κα Τουλουπάκη ως πολίτη και όχι ως δικαστικό λειτουργό…

Θεσμική εκτροπή οι πολιτικές παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης

Που είναι λοιπόν το θέμα; Το μείζων θέμα είναι οι πολιτικές παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης. Υπάρχουν; Μέχρι να προκύψουν αποδείξεις (δηλαδή μαρτυρίες και στοιχεία) υπάρχουν σαφείς ενδείξεις.

Ένα μόνον παράδειγμα:

Ο κ. Πολάκης γνώριζε (ως μη όφειλε α. διότι είναι υφυπουργός, άρα μέλος της εκτελεστικής εξουσίας και β. διότι ουδείς πρέπει γνωρίζει την ταυτότητα των προστατευόμενων μαρτύρων) ότι οι (προστατευόμενοι) μάρτυρες πιάστηκαν με την κατσίκα στην πλάτη και κελάηδησαν…

Δηλαδή ο κ. Πολάκης, όχι μόνο γνώριζε την ταυτότητα των προστατευόμενων μαρτύρων, αλλά και την μαρτυρία τους!!! Και όχι μόνο τα γνώριζε αυτά, αλλά επιπλέον άδειασε δημόσια την Εισαγγελέα Διαφθοράς αποκαλύπτοντας ότι ήταν εμπλεκόμενοι (και άρα δεν θα έπρεπε να είναι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος) και ομολόγησαν. Τι έκαναν δηλαδή οι μάρτυρες κατά τον κ. Πολάκη και κατά πλήρη παράβαση του νόμου. Έδωσαν κάποιους για να σωθούν οι ίδιοι. Κι αυτό το υπαινίσσεται δημόσια στέλεχος της κυβέρνησης…!!!

Από σκάνδαλο, σκευωρία Novartis. Λόγο τώρα έχει η Δικαιοσύνη, μετά ο λαός

Οι άνθρωποι δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα! Είναι πρωτοφανής και αδίστακτη η προσπάθεια της κυβέρνησης να εργαλειοποιήσει τη Δικαιοσύνη, για να πλήξει πολιτικούς αντιπάλους της. Δεν υπάρχει παραίνεση και προτροπή προς τη Δικαιοσύνη (που ούτε και αυτή θα έπρεπε να υπάρχει από την κυβέρνηση) να αποκαλυφθεί το σκάνδαλο Novartis. Υπάρχει σκευωρία Novartis.

Και όλα αυτά για να πάνε ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας σε εκλογές με σκάνδαλα και λάσπη. Με ανυπόστατες κατηγορίες να αιωρούνται και να αφήνουν σκιές εις βάρος πολιτικών προσώπων που πρωταγωνίστησαν στο πρόσφατο και απώτερο παρελθόν. Με ζωντανή την προσδοκία των αδιάφθορων που κυνηγούν τους διεφθαρμένους. Με ζωντανό το σύνθημα “ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν”. Με κυνική τη δήλωση “αν δεν βάλουμε κάποιους φυλακή δεν κερδίζουμε εκλογές”…

Όταν λοιπόν γίνονται συστηματικές απόπειρες κατάλυσης του κράτους δικαίου, τότε ναι, μιλάμε για απόπειρα θεσμικής εκτροπής. Η οποία θα μετατραπεί σε πραξικόπημα χωρίς ερπίστριες, αν η Δικαιοσύνη δεν πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Αν οι δικαστικοί λειτουργοί δεν αναλάβουν να διασώσουν το κύρος της να διαφυλάξουν την αξιοπιστία της, να προφυλάξουν την ανεξαρτησία της. Τώρα το λόγο έχει η Δικαιοσύνη. Μετά το λόγο θα πάρουν και οι πολίτες…

• Ο Πάνος Μαυρίδης είναι δημοσιογράφος, διευθυντής του new-deal.gr

Η εφημερίδα με αρκετά προβλήματα, όπως όλες οι νέες προσπάθειες. Και στη διάρκεια αυτής της πρώτης χρονιάς έγινε ένας σκληρός αγώνας για να αντιμετωπιστούν τα λάθη και οι παραλείψεις. Εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε καθημερινά για να έχετε στη διάθεσή σας μια εφημερίδα που δεν λερώνει. Γενικώς κι όχι μόνο τα χέρια!

Του Θανάση Μαυρίδη

Τη διεύθυνση της εφημερίδας έχει από τον Φεβρουάριο ο Παναγιώτης ο Λάμψιας. Η συμβολή του στην εξέλιξη του Φιλελεύθερου είναι καθοριστική. Ο Παναγιώτης έχει την πλήρη ευθύνη για την εφημερίδα. Ένας άνθρωπος με όραμα, με ικανότητες και κυρίως με μεγάλο πείσμα.

Δεν είναι εύκολες εποχές για τον Τύπο. Επίσης, η Φιλελεύθερος Εκδοτική, η ιδιοκτήτρια εταιρεία του liberal.gr, του Φιλελεύθερου και των Νέων της Τέχνης, είναι μία μικρή επιχείρηση. Δεν έχουμε καράβια ώστε να κάνουμε πιο εύκολα τη δουλειά μας (μακάρι να είχαμε), δεν μας ακολουθούν καραβάνια με καμήλες φορτωμένες με χρυσό.

Οι μέτοχοι της εταιρείας είναι τα μέλη της οικογένειάς μου. Το γεγονός ότι δεν οφείλουμε σε τράπεζες, σε δημόσιο, σε προμηθευτές και σε εργαζόμενους μας κάνει υπερήφανους. Η μικρή οικοτεχνία προχωράει. Κι ας… γαβγίζουν τα σκυλιά.

Ο Φιλελεύθερος δεν πουλάει 10.000 φύλλα. Δυστυχώς! Θα θέλαμε να είναι αλλιώς τα πράγματα, αλλά δεν θα τσακωθούμε με την αλήθεια επειδή αυτή δεν μας αρέσει. Μαζί με τις συνδρομές μας φτάνουμε στις 3.000 φύλλα. Λίγο πάνω, λίγο κάτω.

Πιστεύω στις συνδρομές. Έχουμε επενδύσει πολύ χρόνο και κόπο σε αυτές. Πιστεύω στο συνδυασμό του χαρτιού με το internet. Ο αναγνώστης θα μπορεί να δει παράλληλα και τα δύο. Να ξεκινάει το πρωί με την εφημερίδα και να συνεχίζει με την ταμπλέτα του.

Κάποιοι έσπευσαν να πουν ότι κάναμε λάθος που στην εποχή του internet ασχοληθήκαμε με το χαρτί. Το βλέπω διαφορετικά! Θα πρέπει το περιεχόμενο να μπορεί να διανέμεται από πολλά δίκτυα. Από διαφορετικά μέσα. Είναι ο μόνος τρόπος για να δημιουργηθεί μία κερδοφόρος εταιρεία στο χώρο των μέσων ενημέρωσης. Τουλάχιστον σε αυτή την φάση, όπου η κρίση έχει εξοντώσει μεγάλα και ισχυρά ονόματα του Τύπου.

Είμαστε ευχαριστημένοι με τα 2.700 ή τα 3.200 φύλλα; Η απάντηση είναι πως όχι! Μας ευχαριστεί το γεγονός ότι με αυτό το νούμερο το liberal.gr και ο Φιλελεύθερος είναι όρθιοι. Ότι δεν χρωστάμε. Ότι οι εργαζόμενοί μας πληρώνονται στην ώρα τους. Αλλά δεν μας αρκεί.

Το νούμερο όμως είναι αυτό που βλέπετε. Πωλήσεις στο περίπτερο και συνδρομές. Δεν τρέχω στο περίπτερο να αγοράσω εφημερίδες, δεν εμφανίζω τον πληθυσμό της Αμερικής ως επισκέπτες στο liberal.gr. Ό,τι βλέπετε αυτό και είναι.

Το liberal.gr και ο Φιλελεύθερος έχουν μία τίμια «πολιτική συμφωνία» με τους αναγνώστες τους. Την έχουμε πει από την πρώτη στιγμή, δεν την κρύψαμε. Είμαστε φιλελεύθεροι, στηρίζουμε την επιχειρηματικότητα, τα δικαιώματα των μειοψηφιών, τις φιλελεύθερες κινήσεις και ομάδες. Και πιστεύουμε ότι ειδικά σήμερα υπάρχει μία ευκαιρία για την χώρα και για την ελληνική κοινωνία: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το έχουμε πει από την πρώτη στιγμή. Δεν κρύψαμε κάτι και ούτε πρόκειται. Επειδή ένα μέσο ενημέρωσης οφείλει να έχει ξεκάθαρη γραμμή. Κάθε μέρα! Στηρίζουμε κάθε προσπάθεια του μετώπου της λογικής.

Χρόνια μας πολλά. Και μία σημείωση: Ήρθαμε για να μείνουμε! Με την βοήθεια των φίλων μας και προς πείσμα των εχθρών μας. Και δεν θα σταματήσουμε εδώ. Το μέλλον θα είναι αρκετά ενδιαφέρον για όλους μας.

Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω τους εργαζόμενους. Τους 92 ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά για να εμφανίσουν προϊόντα που μας κάνουν όλους υπερήφανους. Χρόνια μας πολλά και καλά!

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Είπε κι άλλα ο Μίμης. Ότι ο Αλέξης είναι ακόμη μικρός και ότι έχει περιθώρια. Είπε ότι «θα κριθεί στο τέλος». Αυτό είναι! Το 2015 ο Αλέξης εμφανίστηκε ως ο μικρός με το σπασμένο χέρι που θα τον παραφύλαγε ο Πάνος ο Καμμένος ή μηχανοδηγός. Τώρα τον ρόλο του Πάνου τον αναλαμβάνουν οι… σοσιαλδημοκράτες.

Του Θανάση Μαυρίδη

Προσέξτε τι ακριβώς είπε ο Μίμης για την παρουσία του Αλέξη στο συνέδριο του SPD: Το συνέδεσε με την «ανάγκη ανασύνθεσης των πολιτικών πραγμάτων σε ένα νέο υποκείμενο, ανασύνθεση στην οποία ο Τσίπρας είναι ο κύριος παίκτης». Με άλλα λόγια, είπε ότι θα αναδιοργανωθεί ο χώρος της κεντροαριστεράς με αρχηγό τον Αλέξη και με την βοήθεια των φίλων σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης.

Εγώ αυτό κατάλαβα. Αν κάποιος άλλος κατάλαβε ότι στην εξίσωση υπάρχει και ΠΑΣΟΚ, ας το πει. Εγώ πάντως δεν βλέπω πουθενά ΠΑΣΟΚ. Αντιμετωπίζεται κάτι σαν την Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις.

Ο Μίμης ο Ανδρουλάκης δεν είναι ένας οποιοσδήποτε συγγραφέας, πολιτικός. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους της διανόησης που βρισκόταν κοντά όσο κανένας άλλος στον Σωκράτη τον Κόκκαλη. Προφανώς όταν μιλάει κανείς για ολιγάρχες, για μεγάλους Έλληνες επιχειρηματίες, για ελίτ, αναφέρεται και στον Σωκράτη τον Κόκκαλη. Στον Σωκράτη και σε μερικούς ακόμη. Δεν έχουμε δα και τόσους πολλούς ολιγάρχες σε αυτή την χώρα. Πέντε οικογένειες είναι όλες – όλες.

Είναι γεγονός ότι ο Μίμης ο Ανδρουλάκης πέρα από φίλος του Σωκράτη του Κόκκαλη υπήρξε και Αριστερός. Η Αριστερά αντιλαμβάνεται με έναν τρόπο την επιχειρηματικότητα. Όπως ακριβώς αντιλαμβάνεται και το κράτος: Στην ολιγοπωλιακή – μονοπωλιακή τους διάσταση. Τους είναι αδύνατο να καταλάβουν πως μπορεί να λειτουργήσει ένα μικρότερο κράτος και την ίδια ώρα λέγοντας επιχειρηματικότητα σκέπτονται ένα ιδιωτικό κράτος.

Για τον Μίμη Ανδρουλάκη ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας ηγέτης που παίζει χωρίς αντίπαλο. Είναι σαν να ακούμε την ηχώ από τους Μαρατζήδηδες και τους άλλους ισαποστάκηδες που όλως τυχαίως εμφανίστηκαν αμέσως μετά.

Βλέπετε, η εκστρατεία εξωραϊσμού του Αλέξη Τσίπρα στους μεταρρυθμιστικούς κύκλους δεν ξεκίνησε τυχαία. Σήμερα γίνεται περισσότερο φανερό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή ότι ήταν κομμάτι ενός ενορχηστρωμένου έργου.

Την επόμενη φάση το έργου μας την είπε ο Μίμης: «Ανάγκη ανασύνθεσης των πολιτικών πραγμάτων σε ένα νέο υποκείμενο, ανασύνθεση στην οποία ο Τσίπρας είναι ο κύριος παίκτης». Κανονικά η Φώφη θα πρέπει να σηκώσει το τηλέφωνο και να σχηματίσει δύο αριθμούς. Έναν στο εσωτερικό και έναν στο εξωτερικό.

Να ρωτήσει τις φίλιες «επιχειρηματικές δυνάμεις» στο εσωτερικό της χώρας και στους συντρόφους της στο εξωτερικό. Και να κάνει την ίδια ερώτηση: «Γιατί μας ξεγράψατε»! Διότι αυτή η νέα καμπάνια έχει έναν στόχο. Κι αυτός δεν είναι ο Κυριάκος. Είναι η Φώφη και πολύ περισσότερο οι διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι που πήγαν μέχρι την κάλπη για να στηρίξουν ένα δήθεν «χρεοκοπημένο ΠΑΣΟΚ».

YΓ: Με όλο τον σεβασμό που τρέφω στο πρόσωπο του κ. Ανδρουλάκη, δεν μπορώ να μην πω αυτό που σκεφτόμουν όταν διάβασα πρώτη φορά τις δηλώσεις του: Ο Θεός βλέπει τα σχέδια των ανθρώπων και γελάει...

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Τι είπε ο γίγας Μίμης; Ο αρχηγός της ΕΥΠ επί Κώστα Καραμανλή; Ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο σχέδιο συνωμοσίας που έχει σχέση με την… Μεταδημοκρατία! Μετά απ’ αυτή την εμπνευσμένη ομιλία παραδίδομαι. Ο Μίμης ο Παπαγγελόπουλος μιλάει για συνωμοσίες. Ο υπηρέτης δύο κυβερνήσεων. Κάτι ψιθύρισε χτες κι ο συγκάτοικος (στην ίδια κυβέρνηση) Πάκης για επικυριαρχία του Οικονομικού επί του θεσμικού. Τυχαίως, βεβαίως – βεβαίως.

Του Θανάση Μαυρίδη

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του Μίμη. Να δω τι είναι εκείνο που μπορεί να είδε αυτός ο πολιτικός άνδρας. Προσέξτε παρακαλώ τι ακριβώς είπε: «Στη Μεταδημοκρατία δεν χρειάζονται πραξικοπήματα και αποστασίες για να ανατραπούν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Υπάρχουν άλλοι τρόποι πιο εξευγενισμένοι, πιο ραφιναρισμένοι και πολύ πιο εύπεπτοι.

Όμως τα σκοτεινά σχέδια των σκοτεινών κύκλων –άλλωστε όλοι οι κύκλοι είναι σκοτεινοί γιατί προτιμούν το σκοτάδι και απεχθάνονται το φως- δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν ούτε στην Ελλάδα ούτε πουθενά αλλού. Οι λαοί έχουν καταλάβει πλέον και θα αντιδράσουν».

Ο Μίμης ο Παπαγγελόπουλος, ο πρώην αρχηγός της ΕΥΠ και νυν συνομιλητής του δικαστικού σώματος θέλει να μας πει ότι αυτός είναι το φως και οι άλλοι το σκοτάδι; Αυτό είναι το λογικό. Το να μας έλεγε ότι αυτός είναι το σκοτάδι και οι άλλοι το φως θα ήταν παράλογο.

Σαν να φωνάζει κάποιος «είμαι απατεώνας, ελάτε και πιάστε με». Οπότε θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να ταυτίζει τον εαυτό του με το σκοτάδι.

Προφανώς εννοεί ο άνδρας ότι είναι το φως. Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε να υποθέσουμε ότι με το φως είναι και οι φίλοι του. Επειδή δεν εννοείται να είναι αυτός το φως και οι φίλοι του το σκοτάδι.

Έτσι, με το φως θα πρέπει να είναι ο Βαξεβάνης και ο Πολάκης. Νομίζουμε. Εκτός κι αν αυτοί δεν είναι φίλοι του. Αλλά αν αυτοί είναι με το φως, τότε δεν έχουν να φοβηθούν το παραμικρό. Ούτε Μεταδημοκρατίες, ούτε Μινώταυρους. Είναι γνωστό ότι το φως κερδίζει το σκοτάδι, άρα βρίσκονται σε σωστό δρόμο.

Κι είπε κι άλλα ο πρώην της ΕΥΠ. Για να μην ξεχνιόμαστε σύντροφοι και συντρόφισσες.

Ο εξ απορρήτων του Καραμανλή έγινε ιεροκήρυκας του Τσίπρα. Είναι σαν κι αυτό που λένε στις ξένες τράπεζες. Ότι υπάρχει ένα τείχος μεταξύ δύο θυγατρικών της με φανερά συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ τους.

Έτσι δικαιολογούν ότι η μαμά εταιρεία βρίσκεται στην πραγματικότητα και από τις δύο όχθες του ποταμού. Κάπως έτσι και με τον Μίμη. Θα πρέπει όλοι να θεωρήσουν ότι τα μυστικά που ξέρει κάποιος εξ απορρήτων ενός πρωθυπουργού δεν κουβαλήθηκαν στην επόμενη κυβέρνηση που τον χρησιμοποίησε. Να φανταστούμε μία σκηνή σαν την ακόλουθη: «Τι έγινε τότε κύριε Μίμη»; «Δεν μπορώ κύριε πρόεδρε να σας πω, έχω τείχος προστασίας».

Είπε λοιπόν κι άλλα! «Την πραγματική εξουσία σε ορισμένους τομείς δεν την ασκούσε ο λαός μέσω των εκλεγμένων αντιπροσώπων του αλλά σκοτεινά παράκεντρα της οικονομικής εξουσίας» είπε και πρόσθεσε «στον πόλεμο αυτό, τα οικονομικά συμφέροντα χρησιμοποίησαν κάθε δυνατότητα που τους παρείχε η οικονομική και σταδιακά αυξανόμενη πολιτική ισχύς τους.

Αλλά η δίψα για εξουσία σε πολλούς ανθρώπους είναι αχαλίνωτη. Στην οικονομική ελίτ- ιδίως στο διεφθαρμένο τμήμα της –είναι και ακόρεστη. Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, «τρώγοντας έρχεται –προσθέτω εγώ- και αυξάνεται η όρεξη».

«Δεν τους αρκούσε πλέον η εξωθεσμική και παρασκηνιακή παρέμβαση στην πολιτική ζωή, αλλά επιδιώκουν εμφανώς να αναμιχθούν και να καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις σύμφωνα με τα οικονομικά τους συμφέροντα ερήμην του λαού».

Αμάν πια αυτή η «πραγματική εξουσία». Είναι εκείνη που είπε η κυρία του προέδρου ότι δεν την έχουν ακόμη και εκείνη για την οποία ο κύριος Πολάκης είπε ότι για να την αποκτήσουν θα πρέπει να στείλουν μερικούς στην φυλακή.

Υπάρχει ένας εισαγγελέας σε αυτή την χώρα; Υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι αν ο Μίμης και οι ιππότες του πάρουν την … «πραγματική εξουσία» θα κάνουμε ένα άγαλμα στην Σοσιαλδημοκρατία από εδώ μέχρι το Βερολίνο. Άντε στο καλό (για να μην πω τίποτα χειρότερο) για να δείτε αν ερχόμαστε. Φασιστάκια, λαϊκιστές του κακού καιρού που θα μας μιλήσετε για Μεταδημοκρατία…

ΠΗΓΗ: LIBERAL.GR

Σήμερα η αδίστακτη παρέα των Πολιτικών Απατεώνων του ΣΥΡΙΖΑ που εξαπάτησε τόσο χυδαία και κυνικά όσο κανένας τον μέσο Έλληνα θα ανοίγει σαμπάνιες, πανηγυρίζοντας για το οριστικό λουκέτο στο Mega.

Είναι αλήθεια πως τέτοιο ΜΙΣΟΣ και τόσο ΜΕΝΟΣ για έναν από τους ΒΑΣΙΚΟΥΣ Πυλώνες της Δημοκρατίας, τον Τύπο, δεν έχει ξαναυπάρξει στην Ελλάδα μεταπολεμικά- πλην ίσως της περιόδου της Χούντας.

Βεβαίως σε αντίθεση με τον Τσίπρα, τον Καμμένο και τον Παππά οι δικτάτορες Παπαδόπουλος, Παττακός και ΣΙΑ ήταν εξ αρχής “ειλικρινείς”. Και σε μια νύχτα έστειλαν τους Επιλοχίες και τους ΕΣΑτζήδες και έβαλαν λουκέτο στις μη “συμμορφούμενες προς την Επανάσταση” εφημερίδες της εποχής.

Κάτι αντίστοιχο ζούμε και σήμερα επί πρωθυπουργίας του “πορφυρογέννητου” Τσίπρα, ο πατέρας του οποίου βεβαίως – και για να μην ξεχνιόμαστε - είχε “σαρώσει” ότι δουλειά κυκλοφορούσε στα Δημόσια Έργα επί Επταετίας.

Μαύρο στο “Mega”, καναλάρχες και ιδιοκτήτες των ΜΜΕ όμηροι και εκβιαζόμενοι των Ρασπούτιν του Καθεστώτος, παρά λίγο λουκέτο στον ιστορικό Δημοσιογραφικό Οργανισμό της Δημοκρατικής Παρατάξεως , τον ΔΟΛ.
O οποίος και θα “έπεφτε” εάν δεν υπήρχε ο Πειραιώτικος τσαμπουκάς του Βαγγέλη Μαρινάκη, που αρνήθηκε να ντηλάρει με τους χυδαίους εκβιαστές του Μαξίμου.

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία της πιο σκληρής μάχης για να κερδηθεί η Πολιτική Αλλαγή που έρχεται.

Σε αυτή την τελική ευθεία τα όσα εκστόμισε, ο γνωστός και ως εκδοροσφαγέας Πολάκης - “να χώσουμε και μερικούς στην φυλακή” - θα αντηχούν σαν μουσική δωματίου.

Θα ζήσουμε άγριες καταστάσεις: Πολιτικές Διώξεις, Δικαστήρια, Βία, επανεμφάνιση της Τρομοκρατίας - με αίμα.

Ο Ελεύθερος και Ανεξάρτητος Τύπος είναι το μόνο που τρομάζει το ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ Καθεστώς της Πολιτικής Συμμορίας του Μαξίμου.

Για αυτό και εμείς είμαστε έτοιμοι για το επόμενο βήμα.

Lykavitos.gr

Ακολουθεί το εξαιρετικό άρθρο του Θανάση Μαυρίδη που δημοσιεύεται στο Liberal.gr

Ο Παππάς κάνει λάθη ή τα λάθη αγαπούν (ξαφνικά) τον Νίκο;

Το νέο αφήγημα της Αριστεράς, που προωθείται δια μέσου του φιλικού της Τύπου, είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «οφείλει» να απολογηθεί για τον… Γιάννο Παπαντωνίου! Η υπόθεση Κοτζιά – Καμμένου θα πρέπει, τελικά, να τους έχει στοιχίσει περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε. Οπότε, αναμένουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης θα κληθεί να απολογηθεί και για άλλες υποθέσεις: Του Κοσκωτά, του Άκη Τζοχατζόπουλου κ.α. Τι όχι; Χάλασε η μονταζιέρα;

Η προπαγάνδα ήταν πάντα ένα από τα κύρια όπλα της πολιτικής. Πάντα ήταν. Απλά άλλοι έκαναν αυτή την δουλειά καλά, άλλοι μέτρια και άλλοι σαν τον Νίκο Παππά. Η διαφορά του Νίκου Παππά από τους άλλους είναι ότι ο Νίκος είναι οπαδός των «ολοκληρωτικών λύσεων». Ή όλα ή τίποτα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή της κόκκινης (έστω ροζ) διακυβέρνησης (αν όχι πριν ακόμη ξημερώσει η Δευτέρα της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ) το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα προσπάθησε σκληρά με τα Μέσα Ενημέρωσης. Προσπάθησαν να ελέγξουν τον Τύπο.

Σήμερα αντιλαμβανόμαστε για ποιόν ακριβώς λόγο. Για να μπορεί να ακουστεί η μουσική του Νίκου, όσο κακόφωνη κι αν είναι. Θα πρέπει να έχει κάνει κάποιος λοβοτομή για να ζητάει από την Νέα Δημοκρατία να απολογηθεί για τον … Γιάννο Παπαντωνίου! Πως το είχε πει ο Γιάννος; «Για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι σύντροφοι»! Ο ίδιος ο Νίκος Παππάς έχει σχέση με τον σοσιαλισμό του Άκη, του Γιάννου και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σίγουρα όχι!

Η Αριστερά δούλεψε πολύ το σενάριο των «νέων μέσων» στον χώρο του Τύπου. Επί Ανδρέα Παπανδρέου ακόμη υπήρχε η αίσθηση ότι η μεγάλη απειλή για το Κίνημα ήταν η έλλειψη ελέγχου στον Τύπο. Ο Ανδρέας δεν εμπιστευότανε τον Λαμπράκη, τον Μπόμπολα και τον Τεγόπουλο και έτσι αναζήτησε το «διαφορετικό» στον Πόπωτα, στην «Ελεύθερη Γνώμη» και στις «Ειδήσεις». Και στην συνέχεια υπήρξαν και οι 24 ώρες του κ. Κοσκωτά. Για να μην ξεχνιόμαστε! Κι αν θυμόμαστε καλά, ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών ήταν ο δικηγόρος κ. Ματζουράνης, εκ των σημερινών βασικών συνεργατών του Μεγάρου Μαξίμου.

Ο Νίκος Παππάς είχε, ομολογουμένως, μια καλύτερη ιδέα από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν δημιούργησε μόνο νέα μαγαζιά (Bαξεβάνης, Λιβάνης κα), αλλά «καθάρισε» όλους τους παλαιούς εκδότες. Με έναν τρόπο αριστοτεχνικό, που αν τον γνώριζαν οι συγγραφείς του «Νονού» (πράγμα απίθανο αφού προηγήθησαν χρονικά του Νίκου) θα είχαν γράψει επικές σκηνές.

Ψυχάρης και Μπόμπολας πίστεψαν ότι μπορούσαν να κάνουν μία νέα συμφωνία με την επόμενη κυβέρνηση, όπως είχαν κάνει με τον Παπανδρέου. Πίεσαν, έδειξαν αρχικά το ανάστημά τους και ύστερα άρχισαν να διαπραγματεύονται και να παραχωρούν. Σήμερα θα το έχουν ήδη μετανιώσει πικρά. Είχαν τα πάντα και κυρίως το Mega. Σήμερα δεν έχουν το παραμικρό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Νίκος Παππάς έκαναν την δουλειά τους. Και μάλιστα πολύ καλά. Σήμερα γράφουν μία είδηση σε ένα μέσο ενημέρωσης, αυτή αναπαράγεται από δεκάδες «συνδεόμενα» sites στην συνέχεια οι αναδημοσιεύσεις προωθούνται από τα social media. Εξαιρετικά! Έτσι ο Κυριάκος πρέπει να απολογηθεί για τον Γιάννο και αύριο για οτιδήποτε άλλο. Ό,τι αποφασίσει η… μονταζιέρα. Αρκεί να εξυπηρετείται το αφήγημα.

Η προπαγάνδα είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Αλλά δεν κερδήθηκε μέχρι σήμερα πόλεμος λόγω μόνο της προπαγάνδας. Επίσης, το ψέμα είναι αποδεκτό όσο ο ψεύτης είναι ισχυρός. Ο κόσμος δεν είναι ανόητος. Αντιλαμβάνεται τα πάντα.
Μπορεί το αφήγημα που ξεκίνησε με τον Γιάννο να προσπαθεί να επαναφέρει διαχωριστικές γραμμές. Αν όχι αυτή της Δεξιάς – Αριστεράς, τουλάχιστον εκείνη του «Παλαιού και Νέου», των «Διεφθαρμένων και των Καθαρών». Έχουμε εισέλθει ήδη σε αυτή την περίοδο. Θα το πετύχουν;

Υπάρχουν περίοδοι που ό,τι κι αν πεις ο κόσμος το αποδέχεται. Υπάρχουν και οι εποχές της αποδόμησης, που ο πολιτικός δεν γίνεται πιστευτός, ό,τι κι αν πει. Αυτό δεν γιατρεύεται ούτε ελέγχοντας όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, ούτε στέλνοντας την επιθεώρηση Εργασίας σε όποιον αντιστέκεται ακόμη. Είναι μία αίσθηση που αποκτά ο κόσμος και η οποία έτσι και αποκτηθεί δεν αλλάζει εύκολα. Ο λαός δεν αγαπάει την προπαγάνδα. Τους νικητές αγαπάει. Αντίθετα, γυρίζει την πλάτη του στους χαμένους.