Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι το εξής: πού μπορούν να πάνε οι πλούσιοι για να προστατεύσουν τα περιουσιακά τους στοιχεία; Η απάντηση έρχεται από πέντε χώρες από όλον τον πλανήτη που προσφέρουν προνόμια για τους ξένους, σύμφωνα με το Bloomberg.

Μονακό

H μικροσκοπική χώρα (κεντρική φωτό κειμένου) δεν έχει φόρους στην περιουσία, το προσωπικό εισόδημα ή τα κέρδη κεφαλαίου. Τα ενοικιαζόμενα ακίνητα φορολογούνται με 1% του ετήσιου μισθώματος. Το Μονακό κατήργησε τους φόρους στα μερίσματα που καταβάλλονταν από τοπικές εταιρείες και δεν χρεώνει γενικό εταιρικό φόρο εισοδήματος. Το Μονακό έχει τα πιο ακριβά ακίνητα στον κόσμο. Εκεί, η άδεια παραμονής μπορεί να ληφθεί με επένδυση άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ.

Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Το Ντουμπάι και τα άλλα εμιράτα του έχουν προσελκύσει πληθώρα διαχειριστών αντισταθμιστικών ταμείων και τραπεζιτών από όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια, χάρη στους χαλαρούς φορολογικούς νόμους και τις ανέσεις για τους πλούσιους. Τα ΗΑΕ δεν φορολογούν το προσωπικό εισόδημα, τα κέρδη κεφαλαίου, την κληρονομιά, τα δώρα ή τα ακίνητα. Και έχουν έναν από τους χαμηλότερους εταιρικούς φορολογικούς συντελεστές στον κόσμο, με 9% για εταιρείες που παράγουν περισσότερα από 375.000 dirhams (102.000 δολάρια) σε ετήσια κέρδη.

Ιταλία

Το γενναιόδωρο φορολογικό σύστημα της Ιταλίας για τους αλλοδαπούς που καθιερώθηκε το 2017 ήταν πολύ αποτελεσματικό στην προσέλκυση ομογενών. Ο αριθμός των ατόμων που μετακόμισαν στο Μιλάνο και επωφελήθηκαν από αυτές τις φορολογικές ελαφρύνσεις υπερδιπλασιάστηκε το 2021 σε περισσότερα από 1.300 άτομα. Οι νέοι κάτοικοι πληρώνουν ετήσια προμήθεια 100.000 ευρώ και απαλλάσσονται από την καταβολή φόρου εισοδήματος από το εξωτερικό. Επίσης, έχουν τη δυνατότητα να μην πληρώσουν φόρο στο 50% του ιταλικού εισοδήματός τους εάν δεν ήταν κάτοικοι τα δύο προηγούμενα οικονομικά έτη.

Αντίγκουα και Μπαρμπούντα

Από το 2016 όταν εφαρμόστηκε νέος φορολογικός νόμος, οι κάτοικοι αλλά και οι μη κάτοικοι δεν φορολογούνται για τα εισοδήματα που αποκτούν στη χώρα ή για τα ξένα περιουσιακά τους στοιχεία. Αυτός ο νόμος υπήρξε σημαντική κινητήρια δύναμη για την οικονομία της χώρας, προσελκύοντας πλούσιους επενδυτές και ενισχύοντας την αγορά ακινήτων. Δεν υπάρχουν επίσης φόροι περιουσίας ή κληρονομιάς σε αυτά τα τροπικά νησιά. Οι αλλοδαποί μπορούν επίσης να εξασφαλίσουν υπηκοότητα που υπόσχεται ταξίδια χωρίς βίζα στην Ευρώπη για μόλις 100.000 δολάρια.

Σιγκαπούρη

Ο συντελεστής φόρου εισοδήματος φυσικών προσώπων για τους κατοίκους είναι χαμηλός, με ανώτατο όριο στο 22%. Βέβαια, για να αγοράσει ένα σπίτι αξίας 5 εκατομμυρίων δολαρίων, ένας ξένος αγοραστής θα πρέπει να πληρώσει 65% σε φόρους.

Στην κορυφή της λίστας του 2023 με τις πιο βιώσιμες συνθήκες για τους Ευρωπαίους, σύμφωνα με την ECA International, παγκόσμια εταιρεία συμβούλων για θέματα εργατικού δυναμικού, βρίσκονται η Ελβετία, η Ολλανδία και η Σκανδιναβία.

Βέρνη στην Ελβετία, Αϊντχόβεν στην Ολλανδία και το Στάβανγκερ της Νορβηγίας ήταν οι τρεις πρώτες πόλεις. Εν τω μεταξύ, το Χονγκ Κονγκ (110η), το Κίεβο (218η) και η Μόσχα (189η) κατέβηκαν θέσεις στην κατάταξη, καθώς η γεωπολιτική και ο πόλεμος έχουν επιδεινώσει την ποιότητα ζωής των κατοίκων εκεί, σύμφωνα με το Bloomberg.

Ειδικότερα, για «μηνύματα που έλαβαν στα κινητά τους» από άγνωστους αποστολείς και τους ενημέρωναν για δρομολόγια λεωφορείων προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα μίλησαν μετανάστες που κινήθηκαν από χθες προς τον Έβρο, από το συνοριακό πέρασμα του Παζάρ Κιουλέ, απέναντι από τις Καστανιές.

Την ίδια ώρα, για «μηνύματα στα κινητά τους» που ανέφεραν ότι άνοιξαν τα σύνορα προς την Ευρώπη και ότι υπήρχε πλοίο που τους περίμενε στο λιμάνι της Μυτιλήνης, μίλησαν μετανάστες από τη Μόρια, που κινήθηκαν τη νύχτα προς το λιμάνι του νησιού.

Μάλιστα, η αστυνομία χρειάσθηκε να κάνει μπλόκο στο ύψος του Καρά Τεπέ, λίγο πριν από την είσοδο της πόλης της Μυτιλήνης. Εκεί ξέσπασαν επεισόδια με τους μετανάστες, οι οποίοι υποχρεώθηκαν τελικά να επιστρέψουν στον καταυλισμό της Μόριας.

Όπως αναφέρουν σε ανταποκρίσεις τους γερμανικά μέσα ενημέρωσης και αναμεταδίδει η Deutsche Welle «η Τουρκία, με εντολή Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έδωσε "πράσινο φως", και τα σύνορα άνοιξαν, δίνοντας σε πρόσφυγες, μετανάστες και άλλους από το εσωτερικό της Τουρκίας, να επιχειρήσουν να περάσουν παράνομα σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Μάλιστα, σύμφωνα με τις πληροφορίες, το καθεστώς Ερντογάν ναύλωσε λεωφορεία και έστελνε μηνύματα στα κινητά διαφόρων εκ των παραπάνω, για το πότε θα εκτελεστεί το δρομολόγιο για τα σύνορα.

«Περιμέναμε μια τέτοια ευκαρία»

«Η είδηση για άνοιγμα των συνόρων δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια φήμη. Για πολλούς πρόσφυγες και μετανάστες στην Τουρκία όμως είναι ήδη υπόσχεση. Πολλές εκατοντάδες ξεκίνησαν με λεωφορεία ή και με τα πόδια προς τα ελληνικά σύνορα», αναφέρει σε ρεπορτάζ από την Κωνσταντινούπολη η ειδησεογραφική ιστοσελίδα του πρώτου προγράμματος της γερμανικής τηλεόρασης tagesschau.de με τίτλο «Ελλάδα, Ελλάδα ινσαλά».

Η ιστοσελίδα σημειώνει: «Ένας Αφγανός φωνάζει "Ελλάδα, Ελλάδα, ινσαλά, ινσαλά" και ένας Σουδανός λέει ότι φιλοδοξεί να φθάσει στη Μασσαλία. Ένας Σύρος ονειρεύεται μια ζωή στη Γερμανία. Στο λεωφορείο που κάνει δρομολόγια Κωνσταντινούπολη - Αδριανούπολη ο οδηγός λέει:

"Μεταφέρουμε κυρίως πρόσφυγες. Έχουμε βάλει επιπλέον λεωφορεία στη γραμμή αυτή. Όλα τα εισιτήρια έχουν διατεθεί. Το 70%-80% των επιβατών είναι πρόσφυγες. Ένας Τούρκος περαστικός σχολιάζει: "H απόφαση έπεσε χθες το βράδυ.

Τα σύνορα είναι τώρα ανοιχτά. Αυτό είναι καλό για την Τουρκία και καλό για τους πρόσφυγες". Λέγεται ότι τα λεωφορεία μεταφέρουν τους πρόσφυγες δωρεάν. Οι πρόσφυγες λένε: "Ξεκινάμε για να το προσπαθήσουμε. Περιμέναμε μια τέτοια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή στην Ευρώπη».

H γερμανική εφημερίδα γράφει ότι «η Ελλάδα τορπιλίζει συστηματικά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες για την αντιμετώπιση της παράτυπης μετακίνησης αιτούντων άσυλο. Ακόμα και σήμερα πολλοί καταγεγραμμένοι στη χώρα μετανάστες συνεχίζουν παρανόμως το ταξίδι τους προς τη Γερμανία. Όμως η Αθήνα απορρίπτει σχεδόν όλα τα αιτήματα επιστροφής τους».

Σύμφωνα με απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης σε επερώτηση του κόμματος "Η Αριστερά", το 2018 η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετανάστευσης και Προσφύγων απέστειλε στην Ελλάδα 7.079 αιτήματα επαναπροώθησης προσφύγων. Μόλις 183 αιτήματα έγιναν ωστόσο δεκτά από τις ελληνικές αρχές. Εν τέλει όμως μόνο έξι μετανάστες επαναπροωθήθηκαν στην Ελλάδα από τη Γερμανία.

Όπως τονίζει στην απάντησή της η κυβέρνηση της Γερμανίας, η επαναπροώθηση σκαλώνει στις προσφυγές των μεταναστών στη γερμανική δικαιοσύνη, αλλά και στο γεγονός ότι οι προς απέλαση μετανάστες δεν ζουν στη διεύθυνση που έχουν δηλώσει και έτσι οι γερμανικές Αρχές δεν είναι πλέον σε θέση να τους εντοπίσουν.

Όπως υπενθυμίζει, μάλιστα, το ρεπορτάζ ήδη αρκετοί έχουν κάνει απόπειρα αυτοκτονίας μην αντέχοντας τη ζωή σε τέτοιες συνθήκες.

Ακόμα και όσοι βρίσκονται στις λίστες για μεταφορά στην ηπειρωτική Ελλάδα φοβούνται ότι οι βροχές των επόμενων ημερών θα μετατρέψουν τα κέντρα υποδοχής σε χωράφια με λάσπη.

«Γιατί οι Έλληνες δεν κάνουν κάτι όταν έχουν πάρει τόσα χρήματα για να φροντίσουν τις συνθήκες ζωής μας;» αναρωτιέται ο 53χρονος Τζαμάλ που ζει στη Μόρια στον απόηχο της συζήτησης για τη διαχείριση των 1,6 δισ. ευρώ που δόθηκαν στην Ελλάδα για το μεταναστευτικό.

«Η απορία του εκφράζει την απογοήτευση όσων που έχουν εγκλωβιστεί στα κέντρα υποδοχής με την προφανή ανικανότητα της κυβέρνησης να προσφέρει ακόμα και τις πιο βασικές παροχές» προσθέτει το ρεπορτάζ.

Ο Τζαμάλ μέχρι να φύγει στις 8 Οκτωβρίου, πρέπει να ζήσει στις γεμάτες από κόσμο σκηνές που βρίσκονται έξω από τον επίσημο καταυλισμό της Μόριας. Οι θέσεις αυτές αλλάζουν χέρια για 60-100 ευρώ αλλά όταν θα έρθουν οι πρώτες βροχές τότε ο πρόχειρος καταυλισμός κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα χωράφι με λάσπη.

Το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων υπενθυμίζει τις καταγγελίες των Γιατρών Χωρίς Σύνορα για τα προβλήματα στη Μόρια και αλλού προσθέτοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση τα ρίχνει όλα στις συνεχιζόμενες ροές.

Όπως σημειώνει από τις αρχές του έτους έχουν φτάσει στα νησιά 21.737 άτομα, όταν όλο το 2017 ο αριθμός τους ήταν 17.563.

«Ο χειμώνας είναι κοντά και ο φόβος είναι ότι ο χώρος στη Μόρια θα είναι τόσο ελλιπώς προετοιμασμένος όπως συνέβη και πριν από ένα χρόνο για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν μέχρι το κράτος να υποχρεωθεί να επιλύσει την επόμενη κρίση» καταλήγει το ρεπορτάζ του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Αυτό σημειώνει μεταξύ άλλων δημοσίευμα των FT για τον προγραμματισμό της ΕΕ σε περίπτωση επίθεσης του Μπασάρ αλ Άσαντ στην επαρχία Ιντλίμπ.

Ο αρμόδιος επίτροπος για τη μετανάστευση Δημήτρης Αβραμόπουλος πρόκειται να συναντηθεί με ανώτερους Έλληνες αξιωματούχους την επόμενη εβδομάδα, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, για να προσπαθήσει να επιτευχθεί συμφωνία για την αρχική μετακίνηση 3.000 ατόμων.

Η πρόταση στοχεύει πρωτίστως στην αντιμετώπιση αυτού που 19 ΜΚΟ χαρακτηρίζουν «επαίσχυντες» συνθήκες στα κέντρα μεταναστών στα νησιά.

Η στρατηγική επίσης εναρμονίζεται με τον προγραμματισμό έκτακτης ανάγκης, σε περίπτωση που το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, που υποστηρίζεται από τη Ρωσία, προχωρήσει σε πλήρους κλίμακας επίθεση για την ανακατάληψη της Ιντλίμπ και προκαλέσει έξοδο προσφύγων στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας.

«Είναι σημαντικό να μειώσουμε τους αριθμούς», δήλωσε ένα διπλωμάτης της ΕΕ για τα κέντρα στα ελληνικά νησιά. «Εάν έχουμε μαζικές αφίξεις στην Ελλάδα, θα είναι πολύ δύσκολα. Δεν υπάρχει επιπλέον χωρητικότητα».

Η κατάσταση μέσα και γύρω από την Ιντλίμπ, που συνορεύει με την Τουρκία, έχει αποκτήσει επείγοντα χαρακτήρα, καθώς εκτιμάται ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν συγκεντρωθεί εκεί. Το Γραφείο του ΟΗΕ για τον Συντονισμό Ανθρωπιστικών Υποθέσεων δήλωσε αυτή την εβδομάδα ότι 30.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια τους, από αεροπορικές και επίγειες επιθέσεις του συριακού καθεστώτος και των συμμάχων του, ενώ μία πλήρης επίθεση θα μπορούσε να οδηγήσει στην εκτόπιση 800.000.

Ο Πρόεδρος της Κομισιόν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου αυτή την εβδομάδα ότι η «επικείμενη ανθρωπιστική καταστροφή» στην Ιντλίμπ πρέπει να είναι μία «βαθιά και άμεση ανησυχία για όλους μας».

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέλει να βοηθήσει την Αθήνα να επιταχύνει το υπάρχον πρόγραμμα, για να στείλει μετανάστες στην ηπειρωτική Ελλάδα και να τους δώσει καταλύματα εκεί, έτσι ώστε να μειωθεί ο υπερπληθυσμός στα νησιά, λένε διπλωμάτες της ΕΕ.

Η Κομισιόν είπε ότι συνεργάζεται με τους Έλληνες για να μετακινήσει 3.000 «ευάλωτους» ανθρώπους, τους οποίους η Αθήνα έχει επιλέξει για μεταφορά, σε πολλές περιπτώσεις επειδή έχουν ήδη υποβάλει αίτηση ασύλου και αναμένουν τα αποτελέσματα.

Οι αριθμοί των μεταναστών στους καταυλισμούς στα νησιά έχουν σημειώσει άνοδο φέτος, εν μέρει λόγω του χρόνου που απαιτείται για τη διεκπεραίωση των υποθέσεων ασύλου. Περισσότεροι από 17.000 στοιβάζονται σε δομές με χωρητικότητα μόλις 6.000, δήλωσαν οι ΜΚΟ την Πέμπτη, προσθέτοντας ότι το κέντρο μεταναστών στη Μόρια, στη Λέσβο, είναι γεμάτο λύματα, ενώ υπάρχουν αναφορές για σεξουαλική βία και κακοποίηση.

«Είναι το λιγότερο ντροπή να περιμένει κανείς ότι οι άνθρωποι θα υπομείνουν τέτοιες τρομακτικές συνθήκες σε ευρωπαϊκό έδαφος», ανέφεραν οι ΜΚΟ σε δήλωσή τους.

Ο κ. Αβραμόπουλος, ο Ευρωπαίος επίτροπος για τη μετανάστευση, δήλωσε σε δημοσιογράφους την Πέμπτη ότι γνωρίζει πως «υπάρχουν προβλήματα σήμερα, ιδιαίτερα στο καμπ της Μόρια». Η Κομισιόν κάνει «οτιδήποτε μπορεί» για να υποστηρίξει τις ελληνικές αρχές λειτουργικά και οικονομικά, πρόσθεσε.

«Τα χρήματα δεν είναι το ζήτημα», είπε. «Η Ελλάδα είχε και θα συνεχίσει να έχει όλη τη χρηματοδοτική υποστήριξη για να αντιμετωπίσει τις μεταναστευτικές προκλήσεις».

Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη μεταφέρει ορισμένους αιτούντες άσυλο στην ηπειρωτική χώρα. Έχει καλέσει την ΕΕ να της δώσει περισσότερα κεφάλαια και υποστήριξη.

Οι διπλωμάτες της ΕΕ αναφέρουν ότι οι πιθανές επιπτώσεις της σύγκρουσης στην Ιντλίμπ στην ελληνική κατάσταση είναι δύσκολο να κριθούν. Μία αβεβαιότητα είναι αν η Αγκυρα θα ανοίξει τα σύνορά της για να επιτρέψει στον κόσμο να ξεφύγει. Ακόμη και αν οι πολίτες διασχίσουν τα σύνορα, δεν είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσουν να προχωρήσουν προς την ΕΕ: Η Τουρκία ήδη φιλοξενεί περισσότερους από 3,5 εκατ. Σύρους πρόσφυγες.

Η ΕΕ σύναψε τη συμφωνία του 2016 με την Τουρκία, υπό την οποία συμφώνησε να καταβάλει 6 δισ. ευρώ με αντάλλαγμα η Άγκυρα να πάρει πίσω μετανάστες που περνούν από το έδαφός της στα ελληνικά νησιά.

Στο πλαίσιο των δεσμεύσεων που έδωσε η ελληνική κυβέρνηση στους Γερμανούς και σε άλλες χώρες για να περιοριστεί το φαινόμενο αλλοδαπών που παίρνουν διαβατήρια και στη συνέχεια φεύγουν για άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχουν ξεκινήσει σαρωτικοί έλεγχοι για να διαπιστωθεί ποιοι γάμοι μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών είναι αληθινοί και ποιοι είναι λευκοί με μόνο στόχο την εξασφάλιση ελληνικού διαβατηρίου.

Τις τελευταίες μέρες λοιπόν κλιμάκια της διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής πραγματοποιούν αιφνιδιαστικούς ελέγχους σε σπίτια αλλοδαπών έπειτα από σήμα των αρμόδιων υπηρεσιών της Περιφέρειας για να εξακριβώσουν περιπτώσεις πιθανών εικονικών γάμων. Οι αστυνομικοί επισκέπτονται απροειδοποίητα τους αλλοδαπούς στις διευθύνσεις κατοικίας που έχουν δηλώσει. Τους ζητούν να μιλήσουν με τον ή την σύζυγο, να δουν τα άλμπουμ του γάμου και τους υποβάλλουν σε ένα σωρό ερωτήσεις προκειμένου να διαπιστώσουν αν πρόκειται για κανονικό ή εικονικό γάμο.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων ...τυγχάνει να απουσιάζει ο σύζυγος ή η σύζυγος, ενώ σε άλλες το υποτιθέμενο αντρόγυνο μιλά σε διαφορετικές γλώσσες και δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε καν μεταξύ τους.
Συγχέουν σημαντικές πληροφορίες που τους αφορούν έχοντας δηλώσει άλλα στην αρχή και άλλα την ώρα του ελέγχου με αποτέλεσμα να γίνεται αντιληπτό από τους αστυνομικούς ότι δεν πρόκειται για αληθινό γάμο, αλλά για γάμο που έγινε με μοναδικό σκοπό τη νομιμοποίηση της παρουσίας του ενδιαφερόμενου στη χώρα μας.

Ποιοι όμως ενδιαφέρονται να κάνουν εικονικό γάμο προκειμένου να νομιμοποιήσουν την παραμονή τους στην Ελλάδα και να βγάλουν διαβατήριο ώστε να έχουν την δυνατότητα να ταξιδεύουν ελεύθερα σε άλλες χώρες- μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης;
Σύμφωνα ανώτερο αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ, «πρόκειται για μετανάστες που βρίσκονται παράνομα στην Ελλάδα, οι οποίοι με την βοήθεια κυκλωμάτων προσεγγίζουν Έλληνες ή Ελληνίδες, καθώς και Ρομά που έχουν ανάγκη τα χρήματα και έτσι συναινούν σε γάμο έναντι χρηματικής αμοιβής που ξεκινά από τα 500 ευρώ και φτάνει έως τις 3.000 ευρώ ανάλογα με την περίπτως».
Μάλιστα ανάλογο κόλπο έχει στηθεί από τα ίδια κυκλώματα και με τις αναγνωρίσεις ανήλικων τέκνων.
Σύμφωνα με το στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ, «έχουν καταγραφεί περιστατικά με μετανάστες Πακιστανικής καταγωγής που προχώρησαν τις διαδικασίες αναγνώρισης πατρότητας τέκνου παιδιών Ρομά για να πάρουν άδειες διαμονής πληρώνοντας την ίδια ταρίφα με τους λευκούς γάμους».

Το τελευταίο καιρό, η Ελλάδα δέχεται ασφυκτικές πιέσεις να μαζέψει το θέμα των διαβατηρίων. Άλλωστε η εικόνα ήταν συνηθισμένη για τους αστυνομικούς στα γερμανικά αεροδρόμια: οικογένειες αλλοδαπών να έρχονται από χώρες-μέλη της ΕΕ, μεταξύ τους φυσικά και η Ελλάδα, αναγνωρισμένοι ως πρόσφυγες με τα σχετικά έγγραφα και άδεια παραμονής στη χώρα από την οποία έρχονται. Όμως όταν έφτανε η ώρα του ελέγχου «έχαναν» ξαφνικά τα χαρτιά και ζητούσαν άσυλο. Οι δειγματοληπτικές έρευνες που έγιναν από τις αρχές του χρόνου σε επιβάτες από την Ελλάδα «έδειξαν» στις γερμανικές αρχές την αμέλεια της ελληνικής πλευράς να ελέγξει αποτελεσματικά τα εσωτερικά σύνορα με τη Γερμανία.

Σύμφωνα με στοιχεία του γερμανικού υπουργείου Εσωτερικών στους πρώτους 8 μήνες του χρόνου καταγράφηκαν 3.200 περιπτώσεις επιβατών που επιχείρησαν να ταξιδέψουν στη Γερμανία χωρίς νόμιμα ταξιδιωτικά έγγραφα, κι άλλες 1000 παράτυπες αφίξεις. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία «από τις 12.11 μέχρι συμπεριλαμβανομένης και της 10.12 στο πλαίσιο ελέγχων σε γερμανικά και ελληνικά αεροδρόμια εμποδίστηκαν 527 παράτυπες είσοδοι από την Ελλάδα στη Γερμανία και σε άλλες χώρες του Σένγκεν.
Μάλιστα οι Γερμανοί είχαν ενημερώσει τις ελληνικές αρχές ζητώντας τους να επικεντρώσουν την προσοχή τους προς δυο κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορούσε σε διεθνές κύκλωμα που είχε απλώσει τα πλοκάμια του και στη χώρα μας, ενώ υπήρχε και ένα δεύτερο κύκλωμα που ασχολείται με τους λευκούς γάμους και βγάζει στους ενδιαφερόμενους κανονικά διαβατήρια.

Όσον αφορά στη πρώτη περίπτωση, το κύκλωμα που εξαρθρώθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. σε συνεργασία με την Europol χαρακτηρίστηκε ως μια άρτια δομημένη και μια διαρκή δράση ομάδα, αποτελούμενης από περισσότερα από τρία πρόσωπα ( εγκληματική οργάνωση με τη μορφή δαιδαλώδους εγκληματικού δικτύου), τα μέλη της οποίας από άγνωστο στην προανάκριση χρόνο και πάντως τουλάχιστον από το 2014 και μετά, προέβαιναν στην κατ' επάγγελμα κατάρτιση πλαστών εγγραφών πάσης φύσεως ( ταξιδιωτικών, πιστοποιητικών κλπ) τα οποία διακινούνταν και πωλούνταν σε αλλοδαπούς υπήκοους τρίτων χωρών.
Το δεύτερο κύκλωμα με τους λευκούς γάμους συνεχίζει ανενόχλητο την δράση του και το πρόβλημα θεωρείται εξαιρετικά μεγάλο καθώς όλα αυτά τα χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί χιλιάδες εικονικοί γάμοι- κάποιοι μάλιστα εκτιμούν ότι την τελευταία δεκαετία έχουν ξεπεράσει τους 150.000.
Να σημειωθεί ότι πριν από περίπου πέντε χρόνια μια ανάλογη υπόθεση είχε απασχολήσει τις αστυνομικές αρχές της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα άλλων εφημερίδων, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών είχαν παραπεμφθεί να δικαστούν από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων δικηγόροι, μεταφραστές και δημόσιοι υπάλληλοι, ανάμεσά τους και μια πολιτευτής, συνολικά 50 άτομα που είχαν ανάμειξη στην τέλεση εικονικών γάμων.

Αρχικά είχαν κατηγορηθεί συνολικά 173 άτομα, εκ των οποίων όμως αρκετοί απαλλάχθηκαν με το ίδιο βούλευμα, ενώ οι 50 που είχαν παραπεμφθεί να δικαστούν αντιμετώπιζαν κατά περίπτωση κατηγορίες για παράνομη διευκόλυνση παραμονής αλλοδαπών στη χώρα από κερδοσκοπία, σύσταση και συμμορία και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το κύκλωμα φέρεται να εισέπραττε από 700 έως 4,5 χιλιάδες ευρώ για κάθε «λευκό γάμο» που κανόνιζαν. Τότε, όπως είχε διαπιστωθεί σε αρκετές περιπτώσεις, οι υποτιθέμενοι σύζυγοι δεν γνώριζαν ο ένας τα στοιχεία ταυτότητας του άλλου. Ακόμα, τα μέλη της οργάνωσης αναλάμβαναν και τις διαδικαστικές λεπτομέρειες του εικονικού γάμου που αφορούσαν σε έκδοση αδειών, δημοσίευση αγγελίας γάμου σε εφημερίδα.

Στη συνέχεια, οι αλλοδαποί, υπό τις οδηγίες των μελών του κυκλώματος κατέθεταν στους δήμους του τόπου κατοικίας τους αίτημα χορήγησης άδειας διαμονής ως σύζυγοι υπηκόων κρατών-μελών της Ε.Ε., ενώ παραιτούνταν από το αίτημα αναγνώρισής τους ως προσφύγων. Κατά την υποβολή του αιτήματος προσκόμιζαν ψευδείς υπεύθυνες δηλώσεις φιλοξενίας ή συμβόλαια μίσθωσης κατοικιών, καθώς και διάφορα πλαστά έγγραφα, με τα οποία τους εφοδίαζαν.

Πηγή: protothema.gr

Του Κώστα Νεοφώτιστου*

Στο στενό μου περιβάλλον τυχαίνει να υπάρχουν τρία διαφορετικά είδη νεο-μεταναστών. Σε αντίθεση με τις κριτικές που ακούμε εναντίον αυτής της επιλογής, εγώ επιμένω να επικροτώ την απόφασή τους και να τούς θαυμάζω. Και αν κάποιος είχε την διάθεση και την δυνατότητα να συζητήσει μαζί τους και να ερμηνεύσει τις αποκαλυπτικές τους απαντήσεις, είμαι βέβαιος πως θα έβλεπε για ποιον λόγο οι προοπτικές ανάκαμψης και αναγέννησης αυτής της χώρας είναι απογοητευτικές.

Υπάρχουν τέσσερις νέοι που, αμέσως μετά το τέλος των σπουδών τους, αναζήτησαν την επαγγελματική αποκατάστασή τους στο εξωτερικό. Δεν ήταν τα «φράγκα» το κυρίαρχο κίνητρο, όπως συνήθως ισχυρίζονται κάτι διαπρύσιοι εγχώριοι κριτές.

Οι σαφώς μεγαλύτερες αμοιβές ήταν το φυσιολογικό αντίτιμο των προσόντων που κόπιασαν για να αποκτήσουν και της προσωπικής θέλησης του καθενός (και της καθεμιάς) να αναπτυχθούν και να προοδεύσουν σαν άτομα και όχι σαν μέλη κόμματος ή κλαδικής, ή σαν ραντιέρηδες που έχουν «κονέ» και «άκρες».

Εκείνο που μέτρησε περισσότερο ήταν το σοκ που δέχτηκαν όταν δοκίμασαν τις δυνάμεις τους στην εγχώρια αγορά (έστω και για τα μάτια). Τους δύο από τους τέσσερις δεν τούς ήθελε κανείς, όσο και αν ακούγεται παράδοξο. Σε μία χώρα που νυχθημερόν τραγουδάει φάλτσα για ανάπτυξη, δύο νέους με δίψα για δουλειά και με προσόντα για τα οποία τούς διεκδίκησαν σοβαροί εργοδότες του εξωτερικού, εμείς δεν τους θέλαμε!

Δεν θα κατακρίνω τους υποψήφιους εργοδότες επειδή απέρριψαν τους δύο νέους. Μπορώ να καταλάβω πως, όταν έχεις μία απλή μεταπρατική ή μικρομεταποιητική μονάδα που αγωνίζεται να παραμείνει βιώσιμη σε μία διαρκώς φθίνουσα αγορά, έχοντας παρωχημένα ή μη ανταγωνιστικά προϊόντα, το μεταξωτό βρακί μάλλον θα σού είναι πρόβλημα. Από την άλλη πλευρά, όμως, θα περίμενα έστω και ένας απ’ όλους να έχει την γήινη ειλικρίνεια να πει στον υποψήφιο μία αλήθεια.

Ας μην πει πως είναι μία μικρή και περιθωριακή μονάδα που δεν έχει θεαματικές προοπτικές παρά μόνον την βιωσιμότητα και ας κρυφτεί πίσω από τον ισχυρισμό πως ο υποψήφιος είναι overqualified για την θέση. Και όμως, όλοι, χωρίς εξαίρεση, αφού αράδιασαν αγιογραφίες για τις δήθεν επαναστατικές και πρωτοποριακές τους εταιρείες, στην συνέχεια έκριναν τα προσόντα ανεπαρκή, τις γνώσεις περιορισμένες, τις δύο ή τρεις ξένες γλώσσες λίγες.

Παρέλειψα να αναφέρω κάποιες …φωτεινές εξαιρέσεις στον κανόνα. Ήταν εκείνοι που προσέφεραν δουλειά σε μία νέα απόφοιτη του ΕΜΠ επειδή εκτίμησαν τα προσόντα της. Όχι τα ακαδημαϊκά, αλλά τα σωματικά, γιατί έσπευσαν να διευκρινίσουν πως ο αρχικός μισθός θα είναι 800 ευρώ αλλά «όταν θα γνωριστούμε και θα έρθουμε πιο κοντά θα κερδίσεις πολλά, να είσαι βέβαιη»!

Ο τρίτος από τους νέους μας ήταν ο τυχερός της παρέας, αλλά έφυγε και αυτός όταν κουράστηκε να βρίσκει δουλειές εντελώς άσχετες με το αντικείμενό του, στις οποίες τού προσέφεραν όλοι προσωρινή απασχόληση, με ελαστικούς όρους στα χαρτιά και διαφορετικούς στην πράξη, έναντι 700 ευρώ στα χαρτιά και 400 στην πραγματικότητα! Πέρα από το πτυχίο του, είχε ένα ειδικό προσόν που ήταν και το door-opener στην αναζήτηση εργασίας.

Επειδή τα οικονομικά του ήταν περιορισμένα, είχε κάνει διάφορες ευκαιριακές εργασίες και είχε …μοτοσυκλέτα. Αυτό ήταν αρκετό για να τον θέλουν διάφοροι. Ένας τού πρότεινε να πηγαίνει τις μικροπαραγγελίες στους πελάτες, άλλος τού είχε έτοιμη θέση για να κάνει εισπράξεις, ένας τρίτος τον προόριζε για τις κάθε είδους εξωτερικές εργασίες και, το κορυφαίο, κάποιος τού είπε πως κάθε πρωί, πριν έρθει για δουλειά, θα περνάει από το σπίτι του αφεντικού, θα παίρνει μία λίστα για τα ψώνια, όταν τελειώνει θα ψωνίζει από το σούπερ-μάρκετ και αφού τα παραδώσει μπορεί να πηγαίνει σπίτι του.

Δεν ήταν όμως μόνον οι τέσσερις νέοι που έφυγαν. Ήταν και δύο μεγαλύτεροι, έχοντας ήδη κάποια χρόνια και μία υπολογίσιμη εργασιακή εμπειρία στην πλάτη τους. Τα «φράγκα» μπορεί να είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα σαν κριτήριο, αλλά και γι’ αυτούς δεν ήταν το κυρίαρχο, παρά το γεγονός ότι είχαν και οικογένεια, άρα περισσότερες υποχρεώσεις να καλύψουν. Η συζήτηση μαζί τους ήταν πιο εκτενής, γιατί έπρεπε να φωτίσω περισσότερες πτυχές της απόφασής τους. Και ήταν και αποκαλυπτική.

Το κοινό γνώρισμα και για τους δύο (που καθέναν τον κουβέντιασα χωριστά και δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους) ήταν ένα συναίσθημα διωγμού και αυξανόμενης απειλής. Σαν πολίτες, καλούνται να συνεισφέρουν όλο και περισσότερα ποσά σε ένα δημοσιονομικό σύστημα που συνεχίζει να είναι αναποτελεσματικό και σπάταλο και να κλείνει τα ανοίγματά του με συνεχείς αφαιμάξεις μέσω νέων φόρων, περισσότερων φόρων και παράλληλων φόρων. Την ίδια ώρα, βλέπουν να μειώνονται δραστικά οι κάθε είδους ανταποδοτικές παροχές προς τους ίδιους και τις οικογένειές τους, παροχές για τις οποίες (υποτίθεται) πρέπει να πληρώνουν.

Σαν πολίτες βλέπουν συνεχή υποχώρηση των δικαιωμάτων τους, αυξανόμενη αδικία, έλλειψη δικαιοσύνης και διαρκή αβεβαιότητα. Σαν εργαζόμενοι βιώνουν μία συρρίκνωση των εισοδημάτων τους σε επαγγελματικές δραστηριότητες που σταδιακά γίνονται προβληματικές και με αμφίβολη βιωσιμότητα. Και όλα αυτά, σε μία οικονομία που διαρκώς υποχωρεί και δεν δείχνει την παραμικρή δυνατότητα ανάκαμψης. Με άλλα λόγια, σε ένα περιβάλλον που όχι μόνον δεν σού δίνει προοπτική αλλά σού προβάλλει ένα απειλητικό μέλλον.

Εξάλλου, σαν άτομα μπορεί να άντεχαν την υποβάθμιση στην ποιότητα της ζωής τους αλλά εκείνο που δεν μπορούσαν να ξεπεράσουν ήταν αυτό το «τίποτε» που έπρεπε να αποδεχτούν για τα παιδιά τους. Μία εκπαίδευση «τίποτε», ένα αύριο «τίποτε» και ζωτικός χώρος διαθέσιμος μόνον για κομματικούς στρατούς, πιόνια του συστήματος και λαμόγια που κινούνται στα όρια της νομιμότητας. Ίσως να ακούγεται υπερβολική αυτή η τοποθέτηση, αλλά θα πρέπει να την αποδεχτούμε –αν δεν την κατανοούμε.

Όταν ο κάθε δημόσιος υπάλληλος, που χρηματίζεται ή υπεξαιρεί δημόσιο χρήμα, χρησιμοποιεί σαν πάγιο επιχείρημα την φράση-ντροπή «το έκανα όχι για μένα αλλά για τα παιδιά μου» και αυτό περνάει σαν αποδεκτή δικαιολογία, γιατί θα πρέπει να μάς φανεί υπερβολική μία ανθρώπινη ανάγκη να δούμε πραγματικές προοπτικές για τα παιδιά μας, αντί να κλέβουμε για να τούς φτιάξουμε εμείς το μέλλον;

Και στις δύο περιπτώσεις που γνώρισα, η αναζήτηση διεξόδου στο εξωτερικό ήταν το μέσον. Ο σκοπός ήταν η μετακίνηση σε ένα ασφαλέστερο και καλύτερο περιβάλλον, χωρίς όλες αυτές τις απειλές και τους διωγμούς. Τα «φράγκα» ήταν, και σε αυτή την περίπτωση, το αντίτιμο των ικανοτήτων και της εμπειρίας τους που τούς προσέφεραν κάποιοι ξένοι που έχουν την δυνατότητα να αναγνωρίσουν και την πρόθεση να τα ανταμείψουν.

Άφησα τελευταίο τον μεσήλικα του κοινού μου, γιατί η περίπτωσή του θα μπορούσε να θεωρηθεί γροθιά στο στομάχι κάθε σκεπτόμενου συν-πολίτη. Αν συνεκτιμήσουμε πως για έναν 50άρη η μετεγκατάσταση σε ξένο τόπο και άλλη κοινωνία είναι πολύ πιο δύσκολη απ’ ό,τι για τους προηγούμενους, ίσως δούμε και το στοιχείο της απόγνωσης που ενυπάρχει σε πολλούς ανθρώπους γύρω μας.

Πριν απ’ ο,τιδήποτε άλλο να πούμε πως όντας στα 50+ είναι προφανές ότι τα χρόνια που απομένουν για να δημιουργήσεις είναι λιγότερα απ’ ό,τι στους νεότερους. Κατά συνέπεια, όταν θα έρθει η ώρα της φυσιολογικής απόσυρσης από την ενεργό δράση, θα πρέπει να στηριχτείς σε ό,τι έχει συσσωρευτικά παραχθεί τα προηγούμενα 40 χρόνια συνεπούς εργασίας και συνετής διαβίωσης.

Και επειδή στην Ελλάδα το δικαίωμα της αξιοπρεπούς ζωής για τους παροπλισμένους επαγγελματίες πρέπει να το αγοράσεις (γιατί δεν παρέχεται), ο άνθρωπός μας είχε φροντίσει να κάνει ό,τι ήταν δυνατόν, με έντιμα και αποδεκτά μέσα, ώστε να μην γίνει βάρος στα παιδιά του ή να βρεθεί ανέστιος. Απ’ ό,τι φαίνεται, όμως, μάλλον θα πρέπει να ζήσουμε πλέον χωρίς καθόλου δεδομένα (που έχουν όλα ανατραπεί) και μόνον με ζητούμενα (που συνεχώς θα αυξάνουν).

Ό,τι κι αν πλήρωσε για συνταξιοδοτικά δικαιώματα, χάθηκε στον ωκεανό των ελλειμμάτων. Μπορεί να μην συμμετείχε στο πάρτι των πρόωρων χαριστικών, αντιστασιακών ή μη ανταποδοτικών συντάξεων, μπορεί να μην καταχράσθηκε αποθεματικά Ταμείων, αλλά τον λογαριασμό αυτός θα τον πληρώσει. Ήταν συνεπής στις φορολογικές του υποχρεώσεις και δεν συμμετείχε σε χαριστικά και αγύριστα δάνεια διαπλεκόμενων, ούτε σε υπερτιμολογήσεις κρατικών προμηθειών ή σε αθρόες προσλήψεις κομματικών στρατών μπλε, πράσινης ή πορτοκαλί απόχρωσης.

Επειδή όμως τα έσοδα δεν φτάνουν για να καλύψουν τα λάθη και τις κραιπάλες άλλων, ο λογαριασμός κατέληγε ξανά σε αυτόν. Περισσότεροι φόροι, προκαταβολές φόρων, αυθαίρετη παρακράτηση οφειλόμενων επιστροφών από το Δημόσιο, απειλές για αυθαίρετους φορολογικούς ελέγχους, εξοντωτικά πρόστιμα και εξ ίσου εξοντωτικές προσαυξήσεις σε οφειλές που δημιουργήθηκαν από έναν μαφιόζικο κρατικό μηχανισμό.

Δεν ήταν εύκολη η απόφαση να φύγει και μάλλον δεν θα την έπαιρνε αν μπορούσε να εκποιήσει μέρος της περιουσίας του (που εντίμως δημιούργησε), αλλά ούτε αυτή η λύση υπήρχε. Τα ακίνητα είχαν χάσει τουλάχιστον το 50% της αξίας τους, αγοραστές δεν υπήρχαν και κάποιοι λίγοι που εμφανίστηκαν διέθεταν μέχρι το 25% για την αγορά. Οποιαδήποτε κίνηση για να αναπτύξει όσο γίνεται την δουλειά του προσέκρουε στην εκβιαστική απαίτηση ενός κράτους-νταβατζή, που ζητούσε, για κάθε είδους οφειλή που ήταν σε ρύθμιση και πληρωνόταν κανονικά, την άμεση και ολοσχερή εξόφληση.

Για ποσά που ρύθμισε ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να εξοφλήσει άμεσα και πλήρως, τού ζητούσαν αυτό ακριβώς. Βλέπετε, δεν ήταν ούτε καναλάρχης, ούτε εκδότης, ούτε πρώην πολιτικός με κάποια εκατομμύρια μοιρασμένα σε διάφορους τραπεζικούς λογαριασμούς. Ήταν εξειδικευμένος επιστήμονας που έκανε το λάθος να είναι ελεύθερος επαγγελματίας και μάλλον έπρεπε να εξαφανιστεί.

Η μετακόμιση μίας πενταμελούς οικογένειας και η εγκατάστασή της στο εξωτερικό, εκτός από δυσκολίες έχει και σημαντικό κόστος. Εν τούτοις, ο άνθρωπός μας έφυγε γιατί κάποιοι προθυμοποιήθηκαν να τού δανείσουν το απαραίτητο ποσόν. Βλέπετε οι τράπεζες, αυτοί οι τόσο τίμιοι και καθαροί θεματοφύλακες της εθνικής οικονομίας μας, που ακολουθούν πιστά και χωρίς παρασπονδίες τους νόμους, δεν δέχτηκαν να εμβάσουν τα χρήματα για την μετακόμιση και απέρριψαν τα επίσημα παραστατικά μίας από τις πιο γνωστέ μεταφορικές. Γιατί έχουμε capital controls και μάλλον η πρότασή τους ήταν να καλυφθεί η δαπάνη με 60 ευρώ ανά ημέρα από τα ΑΤΜ.

Γνώριζα αρκετές λεπτομέρειες από όλες τις περιπτώσεις που περιέγραψα και μέσα από την συζήτηση έμαθα πολύ περισσότερες, που θα μπορούσαν να γεμίσουν ολόκληρες σελίδες. Κράτησα ορισμένα μόνον κομμάτια γιατί όλο αυτό το ζοφερό σκηνικό με θλίβει και η αναπαραγωγή του έρχεται να προστεθεί στην συσσωρευμένη απογοήτευση που έχω για όσα συμβαίνουν γύρω μας.

Προφανώς, θα μπορούσα να αισθανθώ καλύτερα βλέποντας πρωινάδικα (που παρακολουθούν και οι μπάρμαν που εργάζονται ως σύμβουλοι στο Μαξίμου) ή μεσημεριανάδικα (στα οποία συμμετέχουν μέχρι και αρχηγοί κομμάτων που διεκδικούν την επόμενη πρωθυπουργία γιατί είναι καταλληλότεροι).

Ίσως μία ακόμα καλύτερη λύση να ήταν οι βραδυνές ειδήσεις (με τα φερέφωνα της δημοσιογραφίας να μού παρουσιάζουν ελληνικούς πανωλεθριάμβους).
Όλα αυτά τα (πραγματικά) περιστατικά καθρεφτίζουν μία βαθειά και σύνθετη παθογένεια που ξεπερνάει τις οποιεσδήποτε διαρθρωτικές αδυναμίες της οικονομίας.

Είναι η σκιαγράφηση μίας πραγματικότητας που μάλλον δεν θέλουμε να δούμε, αλλά στέκει εκεί, πεισματικά μπροστά μας και μάς δείχνει πώς η οικονομική δυσπραγία απέσυρε το χρήμα με το οποίο καλύπταμε σαν χρυσόσκονη τα βαθύτερα προβλήματά μας, την συμπλεγματική μας συμπεριφορά, την απέραντη έλλειψη παιδείας/καλλιέργειας και, εν τέλει, την ανικανότητά μας.

Όσο και αν κατακρίνουν κάποιοι όλους τους νεο-μετανάστες, εγώ θα επιμείνω να επαινώ και να επικροτώ την απόφασή τους, να θαυμάζω την νέα τους προσπάθεια σε ξένους τόπους και να παροτρύνω και άλλους να μιμηθούν αυτό το παράδειγμα. Αυτός ο τόπος έχει ξεπέσει στα χέρια μίας απερίγραπτης κάστας που, αν δεν τής μοιάσεις, θα πρέπει να φύγεις γιατί αλλιώς θα σε εκμηδενίσει. Και όταν υπάρχει κόπρος, ανεξάρτητα από τί είδους πρωκτό προέρχεται, έχεις δύο επιλογές: ή θα γίνεις Ηρακλής και θα την καθαρίσεις, ή θα φύγεις μακρυά από την βρώμα της. Όλα τα υπόλοιπα είναι ευχολόγια και όσοι επιμένουν μάλλον συνήθισαν την μπόχα. Ίσως και να τούς αρέσει!

Δεν είναι καινούργια φαινόμενα όλα αυτά. Είναι σύγχρονη περιπτωσιολογία που κακώς συνδέεται άλλοτε με την κρίση και άλλοτε με τα μνημόνια. Πριν από μία περιστέρα που στρογγυλοκάθησε στα κεραμίδια του ΕΜΠ, αφού πρώτα άφησε μερικές κουτσουλιές στα κάγκελα επαρχιακού ιδρύματος, υπήρχε ένας πρώην μπάρμαν και φανατικός θαυμαστής συνοδών πολυτελείας που ανέλαβε να κάνει στρατηγικές αναλύσεις. Και αν πάμε πιο πίσω, υπήρχε απόφοιτη άσχετου ΤΕΙ που χρειάστηκε μόλις 2-3 χρόνια για να μετατραπεί σε διδάκτορα της Ιατρικής.

Καθώς και κάτι απόφοιτοι πολιτικών επιστημών που τοποθετήθηκαν σε οικονομικούς οργανισμούς ως έχοντες τα «καταλληλότερα βιογραφικά». Και αν συνεχίσουμε την αναδρομή, θα φτάσουμε και στην εποχή που το ελληνικό πανεπιστήμιο απέρριψε σαν ακατάλληλο αυτόν που το ΜΙΤ έκανε καθηγητή.

Όσο θα ισχύει η αντιδιαστολή «νανόπουλος και περιστέρα», δεν θα μάς φταίει ούτε ο Σόϊμπλε, ούτε ο Σοϊπράσινος. Και αν ποτέ αποφασίσουμε να απαλλαγούμε από τέτοιες αντιδιαστολές, ούτε τότε θα φταίει ο Σόϊμπλε. Γιατί δεν θα τον έχουμε ανάγκη.

* Νεοέλληνας που αρνείται να ΜΗΝ καταλαβαίνει και να ΜΗΝ βλέπει