Σε μικρά, κλειστά εργαστήρια, μακριά από τις πασαρέλες και τα φώτα των διάσημων οίκων, οι αρχές εντόπισαν ενδείξεις εξοντωτικής εργασίας Κινέζων εργατών – εργασίας που, σύμφωνα με τα ευρήματα, μπορεί να βρίσκεται πίσω από προϊόντα χιλιάδων ευρώ, όπως τσάντες, πορτοφόλια και ενδύματα, αναφέρει το AFP.

Οι δικαστικές αρχές στο Μιλάνο ζήτησαν επίσημα στοιχεία από 13 παγκόσμιους οίκους μόδας, ανοίγοντας ένα ακόμη κεφάλαιο στη συζήτηση γύρω από το «Made in Italy» και την πραγματική του σημασία. Στο επίκεντρο βρίσκεται η υποτιθέμενη χρήση υπεργολάβων που απασχολούσαν εργάτες υπό συνθήκες βαριάς εκμετάλλευσης, με μισθούς φτώχειας, εργασία χωρίς ωράρια και ανθρώπους που κοιμούνταν μέσα στα εργαστήρια για να παραδίδουν πιο γρήγορα την παραγωγή.

Διαβάστε περισσότερα στο Lykavitos.gr

Σύμφωνα με τη «διάταξη για την ποιότητα του αέρα», που υιοθετήθηκε το 2020 από το Μιλάνο, «από την 1η Ιανουαρίου του 2025, η απαγόρευση καπνίσματος εκτείνεται σε όλους τους δημόσιους χώρους, μεταξύ αυτών στους δρόμους».

Μια απαγόρευση που δεν ευχαριστεί τον Μόργκαν Ίσακ, έναν καπνιστή, ο οποίος μίλησε στο AFPTV: «Ο νέος νόμος είναι υπερβολικός», είπε ο 46χρονος υδραυλικός.

«Συμφωνώ να μην καπνίζω στο εσωτερικό ή κοντά σε έναν ηλικιωμένο ή σε ένα παιδί, όμως το να απαγορεύουν το κάπνισμα έξω περιορίζει κατά κάποιο τρόπο την ατομική ελευθερία, κατά την άποψή μου είναι υπερβολικό», εξήγησε ο ίδιος.

Αντιθέτως, η Στελίνα Μαρία Ρίτα Λομπάρντο, μια Μιλανέζα ηλικίας 56 ετών που εργάζεται σε ένα σχολείο, δήλωσε πως «συμφωνεί πλήρως» με το νέο μέτρο. Η ίδια δεν καπνίζει και θεωρεί ότι «το κάπνισμα δημιουργεί πολύ μεγάλη μόλυνση, σε μια εποχή όπου υποφέρουμε πολύ από την κλιματική αλλαγή».

Η εξαίρεση και το πρόστιμο
Μια μονάχα εξαίρεση προβλέπεται στον νόμο: «οι απομονωμένοι χώροι όπου είναι δυνατό να τηρείται μια απόσταση τουλάχιστον 10 μέτρων από άλλους ανθρώπους», κάτι που σε μια πόλη τόσο πυκνοκατοικημένη όσο το Μιλάνο θεωρείται αδύνατο, εκτός ίσως τη νύχτα. Το μέτρο δεν αφορά τα ηλεκτρονικά τσιγάρα.

Στην περίπτωση μη τήρησης της απαγόρευσης, ο παραβάτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα πρόστιμο που κυμαίνεται μεταξύ 40 και 240 ευρώ.

Στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας, απαγορευόταν ήδη το κάπνισμα από το 2021 στους δημόσιους χώρους με πράσινο, εκτός κι αν ήταν δυνατόν να τηρείται μια απόσταση ασφαλείας 10 μέτρων, στις παιδικές χαρές, στις στάσεις των λεωφορείων και τους σταθμούς ταξί, όπως και σε όλες τις αθλητικές εγκαταστάσεις.

Η πόλη του Μιλάνου, που περιβάλλεται από έναν πυκνό βιομηχανικό ιστό και καταγράφει συχνά υψηλά ποσοστά ρύπανσης λεπτών αιωρούμενων σωματιδίων και οξειδίων του αζώτου, είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στη μάχη κατά της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, πόσο μάλιστα ενόψει των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026.

Η Ιταλία έχει ριχτεί από το 1975 στη μάχη κατά του καπνίσματος με μια περιορισμένη απαγόρευση ιδίως στα δημόσια μέσα μεταφοράς. Το 1995, η απαγόρευση διευρύνθηκε στον δημόσιο τομέα και το 2005 σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους.

Σχεδόν ένας Ιταλός στους πέντε καπνίζει, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Στατιστικής της Ιταλίας (Istat) για το 2023 και 93.000 θάνατοι αποδίδονται κάθε χρόνο στο κάπνισμα, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας. Συγκριτικά, σχεδόν τρεις Γάλλοι στους 10 καπνίζουν, έναντι 8% στη Σουηδία και 37% στη Βουλγαρία.

Μαζί με τους τραπεζίτες που εκτοπίστηκαν από το Μπρέξιτ, οι πλούσιοι ξένοι έχουν δελεαστεί από τις γενναιόδωρες φορολογικές ελαφρύνσεις. Ο δήμαρχος Τζουζέπε Σάλα – ένας από τους αρχιτέκτονες της μετατόπισης του Μιλάνου σε ανώτερη κατηγορία – δήλωσε ότι τα μέτρα ήταν «επιτυχή στην προσέλκυση νέων κατοίκων», κάτι που είναι καλό για την οικονομία της πόλης, αλλά ότι υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν.

«Μερικές φορές αυτοί οι δισεκατομμυριούχοι δεν ζουν σύμφωνα με την αντίληψη των κοινοτήτων», δήλωσε σε συνέντευξή του στο Bloomberg την Τετάρτη. «Είναι ευτυχισμένοι εδώ. Ζουν σε μια πολύ ζωντανή πόλη και σε μια εύκολη πόλη επειδή δεν είναι τόσο μεγάλη. Αλλά θα θέλαμε να έχουμε ένα είδος ανταπόδοσης από αυτούς».

Ο ενιαίος φόρος επί των ξένων κερδών λειτούργησε ως επιταχυντής. Ο αριθμός των ανθρώπων στο Μιλάνο που επωφελούνται από το μοναδικό προνόμιο – το οποίο μπορεί να μειώσει τους φορολογικούς λογαριασμούς κατά εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ – αυξήθηκε σταθερά και υπερδιπλασιάστηκε το 2021 σε συνολικά πάνω από 1.300 άτομα. «Η δεξαμενή των δικαιούχων έχει πιθανότατα συνεχίσει να αυξάνεται κατά μερικές εκατοντάδες ετησίως», σύμφωνα με τον Μάρκο Σερράτο, δικηγόρο φορολογικών θεμάτων και εταίρο της εταιρείας Maisto e Associati, ο οποίος βοηθάει πελάτες να μετεγκατασταθούν στην Ιταλία.

Αν και οι αριθμοί είναι σχετικά μικροί, έχουν αντίκτυπο σε μια πόλη του μεγέθους του Μιλάνου, που είδε τον πληθυσμό της να αυξάνεται κατά μόλις 4% σε περίπου 1,4 εκατομμύρια τα τελευταία επτά χρόνια. Και κάθε άτομο υψηλής καθαρής περιουσίας φέρνει και άλλα στο πέρασμά του.

Αυτές είναι οι φορολογικές ελαφρύνσεις του Μιλάνου για πλούσιους ξένους:

Ενώ η αύξηση του πληθυσμού ήταν μέτρια, οι τιμές των κατοικιών στο Μιλάνο αυξήθηκαν περισσότερο από 43% τα τελευταία πέντε χρόνια, σε σύγκριση με ένα μέσο όρο περίπου 9% για τις ιταλικές μητροπολιτικές πόλεις κατά την ίδια περίοδο, σύμφωνα με έκθεση του μεσίτη ακινήτων Tecnocasa.

Ακολουθεί διάγραμμα με τη μέση τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο στο Μιλάνο και στην υπόλοιπη Ιταλία:

«Το μέσο ετήσιο ενοίκιο στην περιοχή Μπρέρα και στη συνοικία της μόδας είναι περίπου 500 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο για ανακαινισμένα σπίτια, ενώ για την πώληση μπορεί να εκτοξευθεί στα 16.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο», δήλωσε η μεσίτρια πολυτελών ακινήτων Ίνγκριντ Χάλμπεργκ.

«Το Μιλάνο προσελκύει πολλούς επιχειρηματίες από όλο τον κόσμο», δήλωσε η Χάλμπεργκ.

Η κατάσταση είναι παρόμοια με τη Ζυρίχη, όπου οι φορολογικές ελαφρύνσεις έχουν οδηγήσει σε μια πληθώρα εταιρειών που μετεγκαθίστανται στον ελβετικό οικονομικό κόμβο και έχουν προκαλέσει την εκτίναξη των τιμών των κατοικιών πέρα από το Λονδίνο και το Παρίσι.

Στο Μιλάνο, αρκετές επενδυτικές εταιρείες – συμπεριλαμβανομένων των Andera Partners, Arcmont Asset Management και Certares Management – έχουν ανοίξει γραφεία τα τελευταία χρόνια. Αυτού του είδους η εισροή έχει οδηγήσει σε νέα διεθνή σχολεία, κοινωνικά κλαμπ μόνο για μέλη όπως το Core και σικ εστιατόρια.

Στην κορυφή του εμβληματικού Torre Velasca – ενός μπρουταλιστικού ουρανοξύστη που χτίστηκε κοντά στο κέντρο της πόλης τη δεκαετία του 1950 – θα ανοίξει το 2024 το εστιατόριο υψηλών προδιαγραφών Sushisamba. Η αλυσίδα διαθέτει περίτεχνα σχεδιασμένους εσωτερικούς χώρους και «Instagrammable» ιαπωνικά και βραζιλιάνικα πιάτα.

Ενώ ο αυξανόμενος πλούτος της πόλης δημιουργεί ευκαιρίες για κάποιους, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Το υψηλότερο κόστος ζωής υποδαυλίζει τις εντάσεις με τους λιγότερο τυχερούς.

Οι φοιτητές έχουν πληγεί ιδιαίτερα σκληρά, διαμαρτυρόμενοι εδώ και μήνες για το υψηλό κόστος στέγασης. Από τα τέλη της άνοιξης, οι φοιτητές στα πανεπιστήμια του Μιλάνου διαμαρτύρονται για την έλλειψη οικονομικά προσιτών κατοικιών, στήνοντας σκηνές έξω από τις κύριες πανεπιστημιουπόλεις και το δημαρχείο. Η κρίση των ενοικίων εντάθηκε μετά την επιστροφή στα μαθήματα μετά την πανδημία και λόγω του πληθωρισμού.

«Το Μιλάνο ως «πόλη-βιτρίνα» δεν ωφελεί τους φοιτητές και τους εργαζόμενους», δήλωσε ο Τζιάκομο Κάλβι, φοιτητής που διαμαρτύρεται έξω από το Πανεπιστήμιο Statale, προσθέτοντας ότι οι ακτιβιστές ζητούν νόμο για την επιβολή ανώτατου ορίου στα ενοίκια.

Η αύξηση του κόστους επηρεάζει επίσης τις τοπικές υπηρεσίες. Η εταιρεία δημόσιων μεταφορών του Μιλάνου «Azienda Trasporti Milanesi SpA» προσφέρθηκε να καλύψει το κόστος για την απόκτηση άδειας οδήγησης -ένα όφελος αξίας περίπου 2.500 ευρώ- καθώς και ένα επίδομα στέγασης ύψους 3.000 ευρώ για την επιλογή υποψηφίων, καθώς προσπαθεί να προσλάβει ταλέντα.

«Οι ανισότητες στο Μιλάνο αυξάνονται οριστικά», δήλωσε ο Λουτσιάνο Γκουαλτσέτι, διευθυντής της «Caritas Ambrosiana», μιας καθολικής φιλανθρωπικής οργάνωσης. «Το μέσο εισόδημα αυξάνεται, αλλά το ίδιο συμβαίνει και με τον αριθμό των λεγόμενων εργαζόμενων φτωχών».

Ο Σάλα δήλωσε ότι η πόλη έχει αναγνωρίσει τα προβλήματα και προσπαθεί να διευκολύνει την πίεση προωθώντας την κατασκευή νέων κατοικιών με τη μείωση των τελών για τους κατασκευαστές, προσθέτοντας ότι οι διορθώσεις θα χρειαστούν χρόνο.

«Δημιουργήσαμε μια επιτυχημένη πόλη, σημειώνοντας πρόοδο όσον αφορά τη νοοτροπία και τις οικονομικές ευκαιρίες και λαμβάνοντας πολλές επενδύσεις από το εξωτερικό», είπε. «Φυσικά αυτό μας δημιουργεί κάποια προβλήματα, όπως μια πολύ γεμάτη πόλη και ένα υψηλό κόστος στέγασης που πρέπει να αντιμετωπιστούν».

Εκατοντάδες εξ αυτών βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ισπανία, καθώς μόλις με λίγη ώρα διαφορά οι αεροπορικές εταιρείες αναγκάσθηκαν να μειώσουν ή να ακυρώσουν πολλές πτήσεις τους και συνδέσεις: Alitalia, Ryanair, EasyJet.

«Μας είπαν πως η μόνη πιθανότητα να επιστρέψουμε στην Ιταλία μέσα στις επόμενες ημέρες είναι να δρομολογηθεί ένα πλοίο από τη Βαρκελώνη προς την Τσιβιταβέκια, που η εταιρεία Grimaldi φέρεται διαθέσιμη να το κάνει», δηλώνει στην εφημερίδα La Repubblica η Τερέζα Ονοράτο, καθηγήτρια Πανεπιστημίου στη Μαδρίτη, που ζει 12 χρόνια στην Ισπανία, αλλά από χθες ερευνά εάν υπάρχει τρόπος να επιστρέψει στην πατρίδα για να βρει τη μητέρα της, αναφέρει το newmoney.

Παρά τις διαβεβαιώσεις του ιταλικού υπουργείου Εξωτερικών πως δεν υπάρχει πρόβλημα για τους Ιταλούς του εξωτερικού να επιστρέψουν για να ενωθούν με τις οικογένειές τους, η ίδια τονίζει πως αυτό αποδεικνύεται ανέφικτο στην πράξη διότι οι αεροπορικές εταιρείες, η μία μετά την άλλη, σταματούν τα δρομολόγια προς το Belpaese.

Αλλά το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μόνον την Ισπανία. Αρκετοί Ιταλοί βρίσκονται καθηλωμένοι στην Αυστρία, παρ’ όλο που είχαν πληρώσει εισιτήριο, μετά τη διαδοχική αναστολή πτήσεων κι η επιστροφή αποδεικνύεται ένα ταξίδι πιο δύσκολο ακόμη κι από τον περίπλου του Οδυσσέα ή του ιδρυτή του γένους των Ρωμαίων Αινεία. Ο σιδηροδρομικός συρμός με προορισμό το Ούντινε, που πήραν συνωθούμενοι πολλοί Ιταλοί άλλαξε καθ’ οδόν δρομολόγιο. Όπως διηγούνται αρκετοί ταλαίπωροι επιβάτες στο πρακτορείο Adn Kronos, αρχικά θέλησαν οι αυστριακές αρχές να κατέβουν στο Φίλατς, μετά τους πήγαν μέχρι τα σύνορα, καθώς οι διαταγές από τη Βιέννη ήσαν να μην διαβεί ο συρμός τη μεθόριο. Τελικά, οι Ιταλοί επιβάτες μεταφέρθηκαν με λεωφορεία έως το Ούντινε.

Αλλά και στην Ιταλία, η Οδύσσεια (ή Αινειάδα) για κάποιους που ήθελαν να ταξιδέψουν ακόμη πιο νότια δεν σταμάτησε. Στη Ρώμη υπήρξε ακόμη μια ακύρωση δρομολογίου, το επόμενο τραίνο ήταν υπερπλήρες κι αναγκάσθηκαν να μετεπιβιβασθούν σε τοπικά τραίνα με άπειρες στάσεις. «Χάσαμε πολλά χρήματα και πολύ χρόνο», αφηγούνται κάποιοι.

Άλλοι 15 Ιταλοί που είχαν ξεκινήσει για διακοπές με το γραφείο Boscolo βρέθηκαν εγκλωβισμένοι στο Μαρόκο, έπειτα από την απόφαση της χώρας να ακυρώσει όλες τις πτήσεις προς κι από την Ιταλία. Όπως εξήγησε το γραφείο ταξιδίων καταβάλλονται προσπάθειες για να επιστρέψουν με πτήσεις που δεν πετούν απευθείας προς την Ιταλία, απορροφώντας το ίδιο τα επιπλέον έξοδα, όπως εξηγεί ο ιδιοκτήτης του, ο Τζόρτζο Μπόσκολο, στο Adn Kronos.

Εάν η επιστροφή των Ιταλών από το εξωτερικό είναι δύσκολη και δαπανηρή, εξίσου ακριβή μπορεί να αποδειχθεί κι η φυγή από τις πληγείσες περιοχές μέσα στην Ιταλία. Όπως για την 30χρονη Μικέλα, που για να επιστρέψει στο σπίτι της στη Ρώμη από το Μιλάνο, κάλεσε ένα ραδιοταξί τη νύκτα μεταξύ 7ης και 8η Μαρτίου και πλήρωσε αγόγγυστα τα 1.200 ευρώ που έγραψε το ταξίμετρο. Μόνο και μόνο για να περάσει την κρίση του κορονοϊού στο σπίτι με τη μητέρα της.