Πολλά μπορούν να ειπωθούν επ’ αυτού. Προσωπικά επιλέγω το γεγονός ότι η 28η Οκτωβρίου 1940 ήταν η μήτρα που γέννησε το αδιανόητο, της πρώτης μεγάλης ήττας του Άξονα. Να μην γιορταστεί;

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη*

Αδιανόητο, μια χώρα χρεοκοπημένη (στάση πληρωμών από τον Ελ. Βενιζέλο 1932) και επί σειρά ετών πολιτικά ασταθής να κατανικήσει στα βορειοηπειρώτικα βουνά την τεράστια πολεμική μηχανή της Ιταλίας.

Ελέχθη το ΟΧΙ από τον Ιωάννη Μεταξά; Ναι, ελέχθη μπορεί όχι με τρία γράμματα αλλά ελέχθη γιατί να αμφισβητηθεί; Ήταν μια απάντηση που εξέφραζε το σύνολο ηγετών και λαού της Ελλάδας. Ίσως για πρώτη φορά τόσο καθολικά εκπεφρασμένη σε σχέση με άλλες μεγάλες ιστορικές στιγμές των Ελλήνων.

Αυτή η καθολική και αποφασιστική στάση δημιούργησε το Έπος του ’40. Για τούτο επιβάλλεται όσο ποτέ με αφορμή την συγκεκριμένη επέτειο να βάλουμε δίπλα-δίπλα το τότε με το σήμερα.

Πράγματι η ιστορία δεν μοιάζει με ιστορία όταν την ζεις. Εδώ έγκειται το μέγεθος των ηγετών από τους συνήθεις διαχειριστές της εξουσίας. Να ακούσουν την βροντή των κανονιών πριν την εκπυρσοκρότηση.

Ας συλλογιστούμε κατά πώς πρέπει τα ιστορικά γεγονότα της εκείνης της ταραγμένης εποχής. Μπορεί να μας διδάξουν τις πολύ δύσκολες καταστάσεις που ζούμε δίχως να αντιλαμβανόμαστε ότι ήδη γράφεται ιστορία.

Μελετώντας την ιστορία δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν μπορούμε όμως να διαμορφώσουμε καλύτερα το μέλλον.

Έντονα σημάδια δείχνουν ότι η Ελλάδα διανύει περίοδο τέτοια που στο εγγύς μέλλον μπορεί να καταγραφεί ως «προπολεμική». Δεν χωρεί καμιά αμφιβολία ότι η Τουρκία αποτελεί μεγάλο εθνικό κίνδυνο. Κάθε μέρα «χτίζει» το περιβάλλον να επανατοποθετήσει την θέση της στην περιοχή μας. Μια αφορμή αναζητά και θα το επιχειρήσει.

Η Ελλάδα επί χρόνια στηρίζει την πολιτική της έναντι των απαράδεκτων επιδιώξεων της Τουρκίας στο «δίκαιο» όταν αυτή επιδιώκει τους παράνομους στόχους της προβάλλοντας την ισχύ της.

Όμως, «Όταν ένα έθνος είναι δυνατό δεν είναι δίκαιο και όταν θέλει να είναι δίκαιο (προφανώς στην διεκδίκηση των συμφερόντων της) δεν είναι πια δυνατό» (Ουίνστον Τσώρτσιλ).

Η 28η Οκτωβρίου 1940 είναι ιστορικό παρελθόν που διδάσκει. Μην το διαγράψουμε επειδή βολεύει το χαλαρό παρόν μας. Ας γίνει αφορμή για ένα νέο «Δωρικό εγερτήριο».

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Πρώτον: είναι εμφανής σε μεγάλο ποσοστό η «ανυπακοή» του εκλογικού σώματος σε πολιτικές παλαιού τύπου εξαγορασμένης καθοδήγησης και χειραγώγησης.

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη*

Δεύτερον: η άμεση αντίδρασή του, δίκην αυτοδικίας (περίπτωση Κυμπουρόπουλου), σε ανοίκειες και απρεπείς συμπεριφορές τύπου ‘’Πολάκη’’ και

Τρίτον: η αγωνία η οποία εκδηλώθηκε θετικά (γύρισαν την πλάτη στην Χ.Α.) με απόρριψη υπερ-ρεαλιστικών θέσεων επί εθνικών θεμάτων και πολιτικές ακραίου λαϊκισμού όπως αυτές που υιοθέτησε και στηρίχθηκε η αντιπαραγωγική καταστρεπτική τετραετής συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η 26η του διαχρονικά πλήρους από αποφράδες ημέρες Μαΐου πρέπει να είναι εκκίνηση μιας δημιουργικής και ανορθωτικής πορείας. Αυτό καταγράφει το προχθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα.

Αυτήν την έκδηλη αγωνία και επιθυμία εκφράζει η επιδοκιμασία του Κυριάκου Μητσοτάκη και από την μεγάλη πλειοψηφία των νέων ηλικίας 17-24 ετών που εμπιστεύτηκαν την υπεύθυνη πολιτική του πρόταση.

Η πρώτη «τουφεκιά» του πολιτικού δίκαννου ήταν ευθύβολη. Σε τρεις-τέσσερις εβδομάδες θα πέσει και η δεύτερη για να αποτελειώσει την ανευθυνότητα, τον λαϊκισμό και την ιδιοτέλεια.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Πορεία προς τα εμπρός…
το κολοσσιαίο ποσό των 80 και πλέον δις που μας χρέωσε μόλις σε ένα εξάμηνο, μέρα και δισεκατομμύριο;

Του Σταύρου Μιχαηλίδη*

το πιο οδυνηρό τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε κυβέρνηση;
τα capital controls που ακόμα ταλαιπωρούν τις επιχειρήσεις;
το φορομπηχτικό κράτος
ο εκχυδαϊσμός των πολάκηδων,
πορεία προς τα εμπρός ότι δεν έχει καταφέρει ούτε μια επένδυση στα πέντε χρόνια;
πορεία προς τα εμπρός η κατάρρευση του Κράτους με την εκατόμβη στο Μάτι;

Όχι, δεν θέλω άλλη πορεία προς τα εμπρός.

Δεν θα φτάσουμε στον Οκτώβρη προκειμένου να αποσύρουμε τον πιο λαομπαίχτη και παλαιάς κοπής Πρωθυπουργό της νεώτερης πολιτικής μας ιστορίας που 7 ημέρες πριν τις εκλογές επιχείρησε να ‘’λαδώσει’’ την Ελλάδα.

Απολύστε την ερχόμενη Κυριακή τον Πρωθυπουργό που δεν σεβάστηκε την ιστορία και τα εθνικά μας δικαιώματα, απολύστε τον Πρωθυπουργό της πλημμυρίδας μεταναστών, τον Πρωθυπουργό που αποθράσυνε τον Ερντογάν με τις παραλείψεις του, που μεταμορφώνει τον Κουφοντίνα σε ήρωα και τον Ρουβίκωνα μακρύ χέρι του πολιτικού παρακράτους.

4+1… απολύστε τον!

*Υποναύαρχος (ε.α) Λ.Σ.

Αναφορικά με τις ευρωεκλογές έχουμε δυο βαριά καθήκοντα: να καταθέσουμε την αξιολόγησή μας στα πεπραγμένα της Κυβέρνησης και επιπρόσθετα, ίσως το πιο σημαντικό, να εξουσιοδοτήσουμε πρόσωπα και πολιτικό οργανισμό οι οποίοι για πέντε ολόκληρα χρόνια μακριά μας στις Βρυξέλλες θα είναι επιφορτισμένοι να διεκδικούν και να αποφασίζουν για τα συμφέροντα της Ελλάδας σε πλαίσιο κοινής ευρωπαϊκής πορείας.

Του Σταύρου Μιχαηλίδη*

Δυστυχώς, δεν είναι εμπεδωμένο ότι, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο με αναβαθμισμένες και ουσιαστικές αρμοδιότητες επηρεάζει ολοένα και σε μεγαλύτερο βαθμό την καθημερινότητα, την ασφάλεια, την οικονομική μας ανάπτυξη κλπ.

Στο άμεσο μέλλον περισσότερα και σημαντικότερα θα αποφασίζονται για εμάς στις Βρυξέλλες απ’ ό,τι στο «Σύνταγμα».

Στην εποχή των απρόβλεπτων και ισχυρών προκλήσεων και του ανελέητου ανταγωνισμού με αναδυόμενα και μεταβαλλόμενα κέντρα οικονομικής, ενεργειακής και στρατιωτικής ισχύος η Ευρώπη αναπόφευκτα θα επανακαθορίσει τις στρατηγικές της στην οικονομία, το περιβάλλον, την διεύρυνση, την συνοχή της, τις σχέσεις με τους συμμάχους της και θα επιταχύνει την μετάλλαξή της σε οντότητα ουσιαστικής και ενιαίας άμυνας, ασφάλειας, εξωτερικής πολιτικής κλπ.

Τούτων δοθέντων, οι ευρωβουλευτές και η Επιτροπή που θα προκύψουν στις επόμενες εβδομάδες θα τεθούν ενώπιον τεράστιων, κρίσιμων και ιστορικών ευθυνών.

Η «συνεισφορά» των Ελλήνων στο ευρωκοινοβούλιο επιβάλλεται να είναι επιπέδου ικανού να υπηρετήσει επιτυχώς τις μεγάλες αυτές προκλήσεις και συνάμα να διασφαλίσει ύψιστα εθνικά συμφέροντα και προσδοκίες στο νέο κρίσιμο αν όχι επικίνδυνο περιβάλλον που διαμορφώνεται.

Η επιλογή των υποψηφίων ευρωβουλευτών του κ. Τσίπρα δεν με πείθει ότι πρώτη προτεραιότητα του Πρωθυπουργού είναι η εξυπηρέτηση συμπαγούς εθνικής και ευρωπαϊκής πολιτικής που εξασφαλίζει τους προαναφερόμενους στόχους της Χώρας.

Η επιδίωξή του για πολύχρωμη και πολύμορφη ποικιλία «αλιευμάτων» στο τσουκάλι των υποψηφιοτήτων πιθανόν να προσφέρει μια γευστική κακαβιά πλην όμως το διακύβευμα για την Ελλάδα είναι μια ισχυρή και ικανή ευρωκοινοβουλευτική ομάδα που εμφορείται από πατριωτικά κίνητρα ολοκλήρωσης μιας Ευρώπης ενωτικής, ασφαλούς και ισχυρής στο σύγχρονο διεθνές περιβάλλον.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Αν δεν προηγηθούν ή συμπέσουν εθνικές εκλογές, αυτή η μάχη θα είναι η πιο καθοριστική για το μέλλον της χώρας και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ κακώς χαρακτηρίζεται από κάποιους δήθεν αριστερή, αριστερή αριστερότατη είναι. Ποιοι την στηρίζουν; Ποιοι συμμετέχουν; Όλοι αριστεροί δηλώνουν από τα γεννοφάσκια τους.

Αν τα αποτελέσματα της πολιτικής τους είναι δεξιότατα ή ασυνάρτητα ή διεθνιστικά ή καταστροφικά ή ιδιοτελή δεν έχει καμιά σημασία. Αυτή είναι η αριστερή διακυβέρνηση αυτό το προϊόν μπορεί να παράξει.

Προϊόν ανάλογο χώρας ασπόνδυλης, εθνομηδενιστικής, κρατικοδίαιτης, δίχως ιστορία και πρότυπα, μια χώρα των chef, των survivors και των lovers.

Στην μεταπολεμική Ελλάδα με τους αριστερούς του κ. Τσίπρα κλείνει ο κύκλος «δοκιμών» όλης της πολιτικής γκάμας κυβερνήσεων. Κομουνιστική, αριστερή, κεντρώα, δεξιά, σοσιαλιστική ακόμα και δικτατορία. Όλα τα έχουμε δοκιμάσει δεν υπάρχουν πια άλλες αδοκίμαστες ‘’γεύσεις’’.

Μέχρι την 26η Μαΐου έχουμε το περιθώριο να συλλογισθούμε, να πιάσουμε το «δρεμόνι» και να κοσκινίσουμε τα γεννήματα, τα αποτελέσματα των κομμάτων και των προσώπων που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα την χώρα. Είμαι βέβαιος ότι θα ξεχωρίσουν πολλά και αισιόδοξα από το δρεμόνισμα, αυτά να κρατήσουμε και να ενισχύσουμε.

Ο Μάιος είναι ο μήνας της αναγέννησης αλλά ιστορικά και αποφράς περίοδος για το γένος των Ελλήνων. Εμείς αποφασίζουμε.
Όπου σπείρει ή δεν σπείρει, τον Μάη μήνα μετανοεί.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Αναφέρονται στην χρησιμότητα των καλών διμερών σχέσεων, στην δημιουργία επιτροπών εξέτασης των διαφορών, για κόκκινα τηλέφωνα κλπ.

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη

Η πραγματικότητα όμως στις δεκαετίες που πέρασαν είναι εξαιρετικά αρνητική για την Χώρα μας, έχουμε: Την απώλεια της ελληνικής Μικράς Ασίας (1922), την εξάλειψη των Ελλήνων της Πόλης και των νησιών Ίμβρου και Τενέδου (1955 και εντεύθεν), την κατοχή της Β. Κύπρου (1974), το Casus belli της Τουρκίας για την επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης (1995), το γκριζάρισμα ελληνικού εδάφους των ελληνικών νησιών (Ίμια 1995), την αμφισβήτηση των ορίων της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, καθημερινές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, παρεμβάσεις στην Θράκη, διευκόλυνση διέλευσης μεταναστών στα νησιά μας κλπ.

Η Ελλάδα μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων ευρίσκεται αναντίρρητα (όταν δεν ευρίσκεται σε συμμαχία με άλλες χώρες) σε διαρκή αδυναμία προάσπισης της εθνικής κυριαρχίας και των δικαιωμάτων της, με εξαίρεση τα κέρδη από τον Β΄Π.Π., έναντι των στοχευμένων διεκδικήσεων και παραβάσεων της διεθνούς νομιμότητας από την γείτονα χώρα και σε εμφανή δυσχέρεια άσκησης των δικαιωμάτων της όσον αφορά στην αξιοποίηση του θαλάσσιου και υποθαλάσσιου χώρου που της παρέχει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.

Η Τουρκία δικαιολογημένα ή υπερφίαλα αισθάνεται ότι δικαιούται να ψηλώσει στην διεθνή γεωπολιτική επετηρίδα. Αυτή η αντίληψη είναι εμπεδωμένη στην εθνικιστική της υπόσταση.

Με αυτή την αντίληψη μεγαλώνουν οι νέες γενιές της, αυτήν την στρατηγική ακολουθούν πιστά τα καθεστώτα και οι κυβερνήσεις της Τουρκίας και δεν θα διστάσουν όταν κλείσουν άλλες τρύπες ή της δοθεί η αφορμή να αποπειραθεί επιθετικά στο πλαίσιο του νέου δόγματος της ‘’γαλάζιας πατρίδας’’.

Η δημογραφικά και οικονομικά συρρικνούμενη Ελλάδα απειλείται βάσιμα και επικίνδυνα από τους τουρκικούς αναθεωρητισμούς. Η θέση μας στην Ευρώπη, ΝΑΤΟ και άλλους Διεθνείς Οργανισμούς και Οντότητες έχει αποδειχθεί σε μικρές ή μεγάλες κρίσεις με την Τουρκία ότι δεν επαρκεί για την ασφάλεια της Χώρας.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος εξασφάλισης της εθνικής ακεραιότητας από την θωράκιση της Χώρας και αυτό επιτυγχάνεται μέσω της οικονομικής ανάπτυξης (απ’ αυτήν εξαρτάται η στρατιωτική) και της διαρκούς αποτελεσματικής διπλωματικής δραστηριότητας.

Το μείζον σήμερα για την Ελλάδα, ας μου συγχωρεθεί, δεν είναι αυτό που τίθεται μεταξύ των πρώτων στις επισκέψεις των ηγετών μας στην Τουρκία δηλαδή το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Έχει και αυτό την σημασία του αλλά δεν είναι το κορυφαίο, πολύ περισσότερο όταν αυτό εξομοιώνεται με τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Θράκη.

Η Τουρκία σε αντίθεση με την Ελλάδα φαίνεται να αντιλαμβάνεται καλύτερα την έννοια του ιστορικού χρόνου και με αναπάντητες επί σειρά ετών προκλήσεις δημιουργεί υπέρ της κλίμα «δικαίου» που κάποια στιγμή θα το χρησιμοποιήσει.

Η επικοινωνία και η δημιουργία προϋποθέσεων ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων των δύο χωρών είναι γεγονός ότι μόνο οφέλη επιφυλάσσει όμως δεν επαρκεί στο να αμβλυνθούν τα προβλήματα.

Αισθάνομαι ότι η γείτονα χώρα έχει αντιληφθεί και εκμεταλλεύεται εξαιρετικά καλά την δική μας καταστροφική παθογένεια, τον διαχρονικό εφησυχασμό μας.

Η διεκδικητική Τουρκία χτυπά εφησυχαστικά στην πλάτη μας κερδίζει χρόνο και δημιουργεί ισχυρό κράτος εμείς αντιθέτως με καθημερινές πράξεις και παραλείψεις το κάνουμε ολοένα και πιο ισχνό.

Η εθνική ασφάλεια δεν είναι ταμπού ούτε εργαλείο ικανοποίησης πολιτικών επιδιώξεων. Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα και δεν κάνει καλό να τα κρύβουμε.

Με εφησυχασμό, αναβλητικότητα και κατευνασμό είναι θέμα χρόνου όχι το θερμό επεισόδιο ή το «ατύχημα» αλλά το «θανατηφόρο» χτύπημα εις βάρος μας.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Αυτήν την φιλοσοφική σκέψη μάλλον ενστερνίζεται ο Πρωθυπουργός μας για να συνεργήσει τόσο «διεθνιστικά» στην συμφωνία των Πρεσπών.

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη*

Η 25η Ιανουαρίου γράφτηκε αμετάκλητα στα κατάστιχα της ιστορίας. Με βούλα ελληνική παραχωρήθηκε μερδικό κυριότητας και νομή ιστορίας από «κτήσεως κόσμου» ελληνική σε σφετεριστές προς ικανοποίηση κυρίως ξένων προς την Ελλάδα συμφερόντων.

Την βούλα την έβαλαν οι κ. Τσίπρας, Καμμένος, Κοτζιάς και οι υπόλοιποι 150 ορκισμένοι για το συμφέρον της Ελλάδας βουλευτές.

Ποια δύναμη υπερνίκησε την ιστορική αλήθεια, ποια ιδιοτέλεια παρέκαμψε αδιαμφισβήτητα επιστημονικά κείμενα, τι σκοπιμότητες ύψωσαν τα χέρια Ελλήνων βουλευτών στο ΝΑΙ για την οριστική και δυστυχώς αμετάκλητη απεμπόληση δικαιωμάτων Ελληνισμού που βυθίζονται στο ιστορικό εθνικό παρελθόν;

Μια χούφτα κατά τύχη βουλευτών αντάλλαξαν προσωπικές επιδιώξεις εις βάρος των συμφερόντων του ελληνικού έθνους. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και είναι φτηνή, αλλά αντάξια του επιπέδου τους, η δικαιολογία ότι θα έρθει η ώρα να καταλάβουμε εμείς τα εκατομμύρια «χαζοί» αυτό που 153 τσακάλια άρπαξαν με μιας.

Επιλέγει ο κ. Τσίπρας από την αρχή της πρωθυπουργίας του σε όλα τα κρίσιμα θέματα την πλευρά των μειοψηφιών, είναι ιδιαιτερότητα που ο ψυχαναλυτής χρόνος θα ξεδιαλύνει.

Το μείζον είναι η επόμενη της κύρωσης ημέρα. Τίποτα δεν πείθει ότι η γέννηση της «Β. Μακεδονίας», όπως είπε ο κ. Τσίπρας, θα είναι μια φίλη χώρα και διαχρονικός συμπαραστάτης της «αναδόχου» Ελλάδας. Ενδεχομένως, η σημερινή πολιτική ηγεσία αυτής της νεοσύστατης χώρας να είναι νουνεχής όμως το παρελθόν και το αμάλγαμα των εθνικοτήτων της δεν εγγυάται το μέλλον. Η επόμενη κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, εκτός του οικονομικού αδιεξόδου, κληρονομεί τετελεσμένα στο μείζον αυτό εθνικό θέμα.

Η συναίνεση της Ελλάδας στην είσοδο της Β.Μ. στην Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως είναι το τελευταίο διπλωματικό εργαλείο να μαζευτούν σε κάποιο βαθμό οι τεράστιες ζημιές της επιβλαβούς μυστικής διπλωματίας της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου.

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Όλα έρχονται και παρέρχονται σε αυτό το μάταιο ελληνικό περιβάλλον πλην της διαχρονικής και αδιαμφισβήτητης αυθεντίας της αριστεράς.

Του Σταύρου Μιχαηλίδη*

Ό,τι πράττει ό,τι λέει και ό,τι κάνει η αυτοπροσδιοριζόμενη πια αριστερά είναι το μόνο αυθεντικό σε αυτόν τον τόπο που δεν επιδέχεται αντίλογο και αμφισβήτηση.

Αν αποδεχθούμε (δεν είναι και βέβαιο ότι υπερισχύει σήμερα η λογική) ότι τα θεμέλια μιας ισχυρής χώρας είναι η οικονομία, η εκπαίδευση, η εξωτερική πολιτική, η στρατιωτική ισχύς, η εσωτερική ασφάλεια και η εύνομη λειτουργία του κράτους τότε αβίαστα προκύπτει το συμπέρασμα ότι αυτή η χώρα αναπόφευκτα οδηγείται σε κατάρρευση.

Η καταστροφική πορεία που επιβάλλουν δεκαετίες τώρα πολιτικές μειοψηφίες, πρόδηλα, συμβάλλει καθοριστικά στην ανασφάλεια, ενδυναμώνει τον λαϊκισμό, εξαφανίζει τα «πολιτικά σύνορα» και δημιουργεί, δυστυχώς διαστρωματωμένα, την πεποίθηση ότι όλοι είναι το ίδιο ανίκανοι άρα δεν μένει τίποτα άλλο από την εξασφάλιση της ατομικής επιβίωσης δηλαδή «γαία μιχθήτω πυρί».

Ζούμε απίστευτη πολιτική ανευθυνότητα, ιδιοτέλεια και ευτελισμό του κοινοβουλευτισμού που αγγίζει τα όρια αντοχής της δημοκρατίας. Είναι ολοφάνερη η σκοπιμότητα των μεταγραφών βουλευτών.

Πώς αλλιώς εξηγείται οι αποσκιρτήσεις να προκύπτουν μόνο από κόμματα και πρόσωπα που δεν έχουν προοπτική στην επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο;

Δεν αξίζει κανένα σχολιασμό η πολιτική διαδρομή των ΑΝ-ΕΛ(εικρινών), σχολιάζω μόνο την απόφαση του (ξερο)Ποταμιού ότι υπέρ-ψηφίζοντας την συμφωνία των Πρεσπών στηρίζει τα συμφέροντα των Ελλήνων και όχι τον κ. Τσίπρα.

Πώς γίνεται να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα μιας χώρας διατηρώντας στην εξουσία μια Κυβέρνηση το προϊόν της οποίας πανθομολογουμένως βλάπτει καίρια εθνικά συμφέροντα;
Κύριε Θεοδωράκη, δεν μετριέται σε εκατοστά του μέτρου η εθνική απαξίωση και απειλή και ποια ζημιά είναι μικρότερη της άλλης ούτε με το ανεμολόγιο αν έρχεται από τον βοριά ή την ανατολή.

Ως εκ τούτου: για το συμφέρον και μόνον της Πατρίδας «…. όσα δέντρα για τίποτ’ άλλο δεν φελάν παρά για μετερίζια , μην φοβηθείς το χαλασμό….» (Κ. Παλαμάς)

*Υποναύαρχος (ε.α.) Λ.Σ.

Οι εργασίες των συνεδρίων των κομμάτων ανέκαθεν αποτελούσαν περίοδο σύντομης «πολιτικής εκεχειρίας» για την παραγωγή ουσιαστικής και δεσμευτικής κατευθυντήριας των κομμάτων πολιτικής στην επιδίωξη της κατάκτησης της εξουσίας σε μια, όμως, αποτελεσματική ισορροπία με το δημόσιο συμφέρον.

Του Σταύρου Γ. Μιχαηλίδη*

Αυτή η «εκεχειρία» απότοκη μιας πολιτικής ηθικής εθιμικού δικαίου ακολουθήθηκε για δεκαετίες στην πολιτική ζωή της χώρας μας. Όλοι θυμόμαστε την συμμετοχή αρχηγών κομμάτων και Πρωθυπουργών ακόμα στην έναρξη συνεδρίων αντίπαλων κομματικών παρατάξεων.

Και αυτήν την πολιτικά ευεργετική παράδοση έσπασε ο κ. Τσίπρας. Αποφάσισε, άνευ αιδούς, την ίδια ημέρα και ώρα της εναρκτήριας ομιλίας του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στο συνέδριο, να διοργανώσει πολιτική φιέστα παροχολογίας στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας, την Θεσσαλονίκη, ως πολιτικό αντιπερισπασμό.

Όταν ακόμα και ο πόλεμος διέπεται από δίκαιο, το «δίκαιο του πολέμου», η κατ’ επανάληψη παραβίαση της πολιτικής ηθικής δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη και «ατιμώρητη» όχι βέβαια από κάποιο θεσπισμένο δικανικό κανόνα, αλλά από τους «ενόρκους» της πολιτείας δηλαδή, το εκλογικό σώμα.

Η σημερινή κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός, δυστυχώς, έχουν εξαλείψει από τον δημόσιο βίο την πολιτική ηθική. Βεβαίως, για την «συνεργατική» του ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική δεν είναι εργαστήριο παραγωγής ιδεών και «προϊόντων» ευημερίας του κοινωνικού συνόλου, είναι αυτοσκοπός αρπαγής και διατήρησης της εξουσίας με κάθε μέσον.

Και αν τα απόνερα αυτής της ανευθυνότητας και σκοπιμότητας μούσκευαν μόνον τους ίδιους μικρό το κακό, όμως τέτοιες παγιωμένες στρατηγικές εκμαυλίζουν όχι μόνο τα πολιτικά ήθη αλλά και οδηγούν τις κοινωνίες σε ένα αντιπαραγωγικό και υποχωρητικό ρεαλισμό τα αποτελέσματα του οποίου είναι δύσκολα αναστρέψιμα.

Την ίδια μέρα και ώρα στον αντίποδα της παλαιοκομματικής πολιτικής των αντισυγκεντρώσεων το ανοικτό και σύγχρονο συνέδριο της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Του « αστρογγύλευτου» Προέδρου της ΝΔ ο οποίος παρουσίασε την νέα εποχή της χώρας που αφήνει στο μελαγχολικό παρελθόν το κράτος οπισθέλκουσα, τον κομματισμό, τα αφύλακτα σύνορα, το μέτριο, τα σκάνδαλα, την αναξιοκρατία και τον λαϊκισμό.

Είναι όντως δύσκολο να ακούς πράγματα αληθινά και όχι του ονείρου και συνήθως άπιαστου. Ήρθε ο καιρός της ανατροπής, της νέας εποχής την οποία όσοι δεν αντιληφθούν και δεν συμπορευτούν θα μείνουν οριστικά στο μίζερο παρελθόν. Όμως, η Ελλάδα θα πάει μπροστά δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

*Υποναύαρχος (ε.α) Λ.Σ.

Το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Υπουργείου, εντάσσεται στα πλαίσια της Εθνικής Στρατηγικής για την ανάπτυξη και στοχεύει στην αύξηση της απασχόλησης αφού συνδέει άμεσα την παροχή κινήτρων με τις θέσεις εργασίας που «υπόσχεται» κάθε επενδυτική πρόταση.

Του Σταύρου Μιχαηλίδη*

Από τις διατάξεις του νομοσχεδίου δεν κρύβω ότι με εξέπληξε το άρθρο 4 το οποίο προνοεί κίνητρο «ταχείας αδειοδότησης».

Δηλαδή η «εκ των ων ουκ άνευ» ταχύτατη αδειοδότηση μιας επενδυτικής πρότασης δεκάδων ή και εκατοντάδων εκατομμυρίων συμπεριλαμβάνεται και αυτή ως κίνητρο.

Όταν ένα νομοσχέδιο αναφέρεται σε πλαίσιο Εθνικής Στρατηγικής οι συντάκτες του οφείλουν να εντάσσουν σε αυτό πολιτικές που εξυπηρετούν πράγματι μείζονες εθνικούς στόχους λαμβάνοντας υπόψη και τις ανάγκες ευαίσθητων και κρίσιμων περιοχών της επικράτειας.

Για ευνόητους και χίλιους άλλους λόγους σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτουν τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου τα οποία μαστίζει και απειλεί η υπανάπτυξη, η ανεργία, η ακρίβεια, ο δημογραφικός μαρασμός και η ολοένα μεγαλύτερη οικονομική εξάρτηση από την Τουρκία.

Πόσο παραγωγικό και εθνικά στοχευμένο μπορεί να είναι το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για την κρίσιμη ακριτική περιοχή μας, όταν στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο εθνικής στρατηγικής και ανάπτυξης απουσιάζει παντελώς κάθε ίχνος πρόνοιας, ενίσχυσης και θεραπείας των προβλημάτων των νησιών του ΒΑ Αιγαίου της Λέσβου και της Χίου;

Από πού περιμένουμε θέσεις εργασίας και βιώσιμη ανάπτυξη στα δοκιμαζόμενα ακριτικά νησιά; Από την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ που από 1η Ιανουαρίου 2019 θα εκτιναχθεί στο 24%; Μήπως από το μεταφορικό ισοδύναμο;

Τελικά, η εθνική στρατηγική ανάπτυξης για το ΒΑ Αιγαίο περνά ανατολικά από τον 25ο μεσημβρινό;

*Υποναύαρχος (ε.α) Λ.Σ.