Στην Ελλάδα, η Κυβέρνηση ετοιμάζει αντίμετρα κατά της Άγκυρας, ο Πρωθυπουργός έχει ήδη αναλάβει πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο, ενώ η αντιπολίτευση μέσω της ρητορικής της, επί της ουσίας ενισχύει την εθνική γραμμή…

Αντίστοιχες αντιδράσεις είχαμε τις πρώτες ώρες και από υψηλόβαθμους ξένους αξιωματούχους. Στις ΗΠΑ η Γερουσία καταδίκασε την ενέργεια του Σουλτάνου, μέσω του Γερουσιαστή Μπομπ Μενέντεζ ο οποίος ηγείται της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων. Η Ρωσία έσπευσε αμέσως να εναντιωθεί στην απόφαση Ερντογάν, όπως άλλωστε έκαναν και άλλοι ξένοι αξιωματούχοι.

Μόνη παραφωνία, ο (υποτίθεται) εκπρόσωπος της χώρας μας στην Ε.Ε. Μαργαρίτης Σχοινάς. Ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και υπεύθυνος για τη διαφύλαξη του Ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, το μόνο που βρήκε να δηλώσει ήταν ότι «η Αγιά Σοφία είναι σύμβολο διαθρησκειακού και διαπολιτισμικού διαλόγου» και ότι «με την αλλαγή του παρόντος καθεστώτος θα υπονομευθούν η ανεκτικότητα στην Τουρκία και το άνοιγμα της γειτονικής χώρας».

Οποιοσδήποτε άλλος στη θέση του θα είχε σηκώσει γη και ουρανό προκειμένου να διεθνοποιήσει το ζήτημα και να κινητοποιήσει την κοιμωμένη Ευρώπη. Και δεν θα το έκανε μόνον αντιλαμβανόμενος όσα συμβολίζει για τους Έλληνες και τη Ρωμιοσύνη η Αγιά Σοφιά, αλλά θα το έκανε ως Ευρωπαίος αξιωματούχος που υποτίθεται έχει επιλεγεί για να διαφυλάσσει τον Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και όσα αυτός συμβολίζει!

Δεν είναι η πρώτη φορά που κ. Σχοινάς δείχνει δυσανεξία στα εθνικά ζητήματα που απασχολούν τη χώρα μας. Ως εκπρόσωπος της Κομισιόν, αντί να ακούσει τα εκατομμύρια των συμπατριωτών του που κατέκλυζαν τους δρόμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για το όνομα τη γλώσσα και την ταυτότητα της Μακεδονίας, πανηγύριζε για το πόσο «σημαντική» ήταν η συμφωνία των Πρεσπών, δηλώνοντας ότι «επιλύει μία από τις παλαιότερες διαμάχες στην περιοχή και δίνει την ευκαιρία να ξεπεραστεί το παρελθόν και να υπάρξει συμφιλίωση όχι μόνο στην περιοχή αλλά και για την Ευρώπη στο σύνολό της».

Ο κ. Σχοινάς τότε, δεν δίσταζε να αλλάξει και ο ίδιος προηγούμενες απόψεις του προκειμένου να γίνει αρεστός στον κ. Τσίπρα και στους τότε ευρωπαίους προϊσταμένους του, οι οποίοι χωρίς ντροπή αντάλλασσαν ταυτοτικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά ενός έθνους με λίγους μήνες εξουσίας και ορισμένα προσωρινά οικονομικά μέτρα… Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο κ. Σχοινάς δεν επιβεβαιώθηκε μιας και η Συμφωνία των Πρεσπών δεν επέλυσε «μια από τις παλαιότερες διαμάχες» όπως ο ίδιος  ισχυριζόταν , αλλά άνοιξε κι άλλες, για τη δήθεν «Μακεδονική» ταυτότητα και γλώσσα, ενεργοποιώντας ευαίσθητων αντανακλαστικά και άλλων (ευρωπαϊκών) χωρών όπως η Βουλγαρία.

Όμως δεν θέλω να σταθώ στις προτεραιότητες που ο κ. Σχοινάς επιλέγει ως αντιπρόεδρος της Κομισιόν. Είναι προφανές ότι οποιοσδήποτε άλλον στη θέση του δεν θα υποδυόταν τον  γευσιγνώστη του Master Chef εν μέσω καθολικής καραντίνας και βαθιάς οικονομικής κρίσης, ενώ μάλιστα έχει προηγηθεί η διαχείριση κρίσης ενός ζητήματος απολύτου αρμοδιότητάς του, όπως η απόπειρα εισβολής δεκάδων χιλιάδων παράνομων μεταναστών στα Ελληνοτουρκικά Σύνορα.

Θα σταθώ στον βαρύγδουπο τίτλο που του έχει εκχωρήσει η Ε.Ε., δηλαδή του υπευθύνου για τη διασφάλιση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής.

Όταν  κ. Σχοινάς  διορίστηκε Ευρωβουλευτής της ΝΔ το 2007, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συζητούσε το κείμενο του Ευρωπαϊκού Συντάγματος στο οποίο αναδεικνυόταν ευκρινώς ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής στον οποίο αναφερόμαστε, ο οποίος -σύμφωνα με τους βαθιά Ευρωπαϊστές- βασίζεται στα δημοκρατικά ιδεώδη της αρχαίας Ελλάδας, το ρωμαϊκό δίκαιο και τη χριστιανική ταυτότητα της ηπείρου μας. Το προοίμιο μάλιστα του Συντάγματος χαρακτήριζε ως Χριστιανική την Ενωμένη Ευρώπη, όπως δηλαδή προέβλεπε και το όραμα των σοφών ηγετών της του Σουμάν, του Αντενάουερ, του Ντε Γκολ, οι οποίοι αναζητούσαν μια μεγάλη κοινωνία ειρήνης, δημοκρατίας και χριστιανικής ταυτότητας…

Είναι προφανές ότι ο κ. Σχοινάς θα έπρεπε ήδη να έχει τοποθετηθεί ως Ευρωπαίος Ηγέτης για όλα αυτά που αγνοεί και καταπατά η χθεσινή απόφαση Ερντογάν:

• Για το αν για παράδειγμα η αλλοίωση των πολιτιστικών χαρακτηριστικών ενός παγκόσμιου Μνημείου συνάδει με τις αρχές της Ευρώπης…
• Για το αν η Δικαιοσύνη στην Τουρκία είναι ανεξάρτητη, όταν μετά τις απειλές του Σουλτάνου ανατρέπει αναίτια δύο πανομοιότυπες αποφάσεις της.
• Για το αν μπορεί η Τουρκία διασφαλίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
• Για το αν το κράτος του Ερντογάν σέβεται τα θρησκευτικά συναισθήματα εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών που βλέπουν να αμφισβητείται ο Ευρωπαϊκός Τρόπος Ζωής και οι ρίζες της Ενωμένης Ευρώπης που εκφράζει, ως σύμβολο, η Αγία Σοφία…

Ίσως να μην μπορούσε να το κάνει ως Ευρωπαίος αξιωματούχος, εγκλωβισμένος στη γραφειοκρατική ακινησία μιας Ευρώπης που πεθαίνει!  Ίσως να μην ήθελε να το κάνει ως Έλληνας, γιατί πιθανόν να μην πίστευε στην προτεραιότητα των ζητημάτων αυτών…

Αλλά το βέβαιο είναι ότι δεν το έκανε. Όπως βέβαιο είναι, ότι για ακόμα μια φορά η στάση του κ. Σχοινά δεν προάγει τα Ευρωπαϊκά Ιδεώδη για την προάσπιση των οποίων έχει επιλεγεί, αλλά αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των Ευρωσκεπτικιστών που στο πρόσωπό του (πολύ περισσότερο που είναι Έλληνας και Ορθόδοξος στο θρήσκευμα) βλέπουν μια Ευρώπη αδύναμη, να μην μπορεί να υπερασπιστεί τις αξίες, τις αρχές και τους λαούς της…

Η μοίρα έχει συνδέσει την πολιτική καριέρα του κ. Σχοινά με τον Αντώνη Σαμαρά. Έγινε Ευρωβουλευτής εξαιτίας της παραίτησης του κ. Σαμαρά το 2007, διορίστηκε εκπρόσωπος της Κομισιόν μετά την ισχυρή πίεση του πρώην Έλληνα Πρωθυπουργού προς τον Ζ.Κ.Γιούνκερ, προτάθηκε για επίτροπος της χώρας μας στην Κομισιόν μετά την απόσυρση του ενδιαφέροντος του τ. Πρωθυπουργού για τη θέση..

Ίσως γι αυτό έχοντας άλλωστε μελετήσει ιδιαίτερα και την πολιτική διαδρομή του πρ. Πρωθυπουργού, θα πρέπει να εύχεται να μην επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις του Αντ.Σαμαρά για το μέλλον αυτής της Ευρώπης μετά και την «αντίδρασή» της στις προκλήσεις του Ερντογάν: «Όποιοι δεν υπερασπίζονται την ταυτότητα και τον πολιτισμό τους, αφανίζονται…»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΡΟΥΤΗΣ
thepresident.gr

Του Γιώργου Μουρούτη

Δεν θα σταθώ στην ομολογία του κ. Παππά για δουλειές με «πολλά λεφτά» που γίνονταν εκ παραλλήλω με το «μαγαζί» του… Ούτε θα σχολιάσω την εντολή του Υπουργού Επικρατείας στον τότε Γ.Γ. Διαφθοράς προκειμένου να λάβει παρανόμως τη δικογραφία του κάποιος εμπλεκόμενος με τον οποίο συνομιλεί.

Θα ασχοληθώ με τη συγκλονιστική αποκάλυψη που δείχνει τον ισχυρότερο υπουργό του Αλέξη Τσίπρα, να ζητά από κάποιον που η κυβέρνησή του ενοχοποίησε αδίκως, να «δώσει»  τη σύζυγο του πολιτικού αντιπάλου του κόμματός του, προκειμένου να τον απεμπλέξει από τις νομικές ταλαιπωρίες στις οποίες ο ίδιος τον έβαλε.

Αναφέρομαι στην άδικη στοχοποίηση του Σταύρου Παπασταύρου από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, όπου για να ξεμπλέξει θα έπρεπε να δώσει στοιχεία στον ΣΥΡΙΖΑ κατά της κας Μαρέβας Γκραμπόφσκι. Ο κ. Παπασταύρου δεν ενέδωσε, με αποτέλεσμα τόσο αυτός όσο και η κα Γκραμπόφσκι να ταλαιπωρηθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι τελικώς να δικαιωθούν.

Το γεγονός αυτό ήταν τυχαίο; Κάθε άλλο. Φαίνεται ότι η εκβίαση με αυτόν τον τρόπο αποτελούσε πάγια μέθοδο των κρατικών και επικοινωνιακών μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το 2016, ο πρ. υπουργός Οικονομικών του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπακωνσταντίνου, περιέγραφε στο βιβλίο του ένα αντίστοιχο περιστατικό:

Ο  ΣΥΡΙΖΑ του είχε ζητήσει να «δώσει» έναν άλλο αντίπαλο του,  τον Ευ. Βενιζέλο προκειμένου να μην τον παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο για την περίφημη λίστα Λαγκάρντ.

Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου μάλιστα περιγράφει στο βιβλίο του  με γλαφυρό τρόπο τις συναντήσεις του με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη, λέγοντας μεταξύ άλλων ότι στη συνάντηση τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ «του ζήτησαν ευθέως να τους δώσει στοιχεία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κατά του Βενιζέλου. Τους απάντησε πως δεν έμπαινε σε παρόμοιες λογικές συναλλαγών και πως ό,τι είχε να πει θα το έλεγε στη Βουλή».

Τον Οκτώβριο του 2019 αντίστοιχη πίεση καταγγέλλει ότι δέχτηκε και ένας εκ των προστατευόμενων μαρτύρων της σκευωρίας της Novartis, ο Ν. Μανιαδάκης, ο οποίος σε ανύποπτο χρόνο αναφέρει ότι προκειμένου να διατηρήσει το καθεστώς προστασίας του, υπέστη «μια διαδικασία ασκήσεως έντονων, επανειλημμένων κι επίμονων πιέσεων προς το πρόσωπο του προκειμένου να μοιραστεί με τους εισαγγελείς πληροφορίες και μαρτυρίες αναφορικά με έκνομες πράξεις πολιτικών προσώπων», ειδικότερα του Αδ. Γεωργιάδη, του Γ.Στουρνάρα και του Αντ. Σαμαρά, πολιτικών αντιπάλων του Αλ. Τσίπρα.

Στη θέση του εκβιαζόμενου φαίνεται ότι βρέθηκε και η εισαγγελέας διαφθοράς Ε. Ράικου η οποία εξωθήθηκε σε παραίτηση καταγγέλλοντας «συμβόλαιο θανάτου» σε βάρος της και «κοινή εκβίαση» από το σύστημα «Ρασπούτιν», βλέποντας παράλληλα τον σύζυγό της να διαπομπεύεται για δήθεν συμμετοχή του στο σκάνδαλο Novartis.

Λίγες μέρες πριν τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, ο Γιάννης Αλαφούζος, ιδιοκτήτης του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, είδε τους λογαριασμούς του να μπλοκάρονται. Ο στόχος μπορεί να φάνταζε  προφανής, δηλαδή η χειραγώγηση της ενημέρωσης από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το αποδείξει, μέχρι που ο τότε οικονομικός εισαγγελέας Παναγιώτης Αθανασίου κατέθετε στη Βουλή ότι τον πίεζε αφόρητα ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου «να υπογράψει τη διάταξη δέσμευσης περιουσιακών στοιχείων του Αλαφούζου», ενώ ανάλογη πίεση δήλωσε ότι είχε υποστεί και για τον αείμνηστο Ανδρ. Βγενόπουλο.

Άλλη μια υπόθεση εκβίασης που αφορά παράλληλα και τον «έλεγχο του κράτους»,  είναι η στοχοποίηση της πρ. Γ.Γ. της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων Κατερίνας Σαββαΐδου. Η Δικαιοσύνη τον Οκτώβριο του 2015, άσκησε δίωξη στην κα Σαββαίδου για δύο ανύπαρκτες υποθέσεις οι οποίες λίγο καιρό τέθηκαν ως αβάσιμες στο αρχείο. Όμως οι δύο διώξεις είχαν ήδη καταφέρει να ωθήσουν την κα Σαββαίδου στην παραίτηση, και την απαλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ από ένα πρόσωπο που δεν μπορούσε άμεσα να ελέγξει…

Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των εκβιασμών, οι δήθεν δημοσιογραφικές αποκαλύψεις που στοχοποιούσαν τους εκβιαζόμενους με ανύπαρκτα σκάνδαλα για τους ίδιους ή τις οικογένειές τους.

Αν κανείς ανατρέξει στα δημοσιεύματα της εποχής, θα βρεί τη «δημοσιογραφική»  προειδοποίηση κατά της Ελ. Ράικου, μέσω της στοχοποίησης της ιδίας και του συζύγου της από συγκεκριμένη Κυριακάτικη εφημερίδα, τη δημοσιογραφική προειδοποίηση από την ίδια εφημερίδα προς τον Ν. Μανιαδάκη προκειμένου να «δώσει» τους πολιτικούς που επιθυμούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και αντίστοιχα δημοσιεύματα και για τους υπόλοιπους που φέρονται να εκβιάστηκαν.

Πολύ φοβάμαι ότι ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή των αποκαλύψεων για τον παρακρατικό μηχανισμό που στήθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Νίκος Παππάς άθελά του, μέσω της δημοσιοποίησης των συνομιλιών του, έδειξε το δρόμο που θα πρέπει η δικαιοσύνη να ακολουθήσει για να ξετυλίξει το κουβάρι των εκβιασμών. Μίλησε για πολλά χρήματα που αντλήθηκαν προκειμένου να ικανοποιηθεί η ιδιαίτερη παραδικαστική ατζέντα όπως την περιγράφει στη συνομιλία του με τον κ. Μιωνή.

Οι εμπειρότεροι σε τέτοιες καταστάσεις δίνουν μια συμβουλή η οποία ταιριάζει και στην περίπτωση αυτή: «Follow the money»… Οπότε η Δικαιοσύνη ας ακολουθήσει το δώρο που της προσφέρει ο κ. Παππάς και ας ακολουθήσει το χρήμα το οποίο ο ίδιος περιγράφει… Έτσι θα βρει και αυτή και εμείς τις όποιες λυτρωτικές απαντήσεις αναζητούμε!

ΠΗΓΗ: thepresident.gr

Εδώ όμως είναι Ελλάδα και όταν πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ όλα μπορούν να συμβούν.

Του Γιώργου Μουρούτη

Χθες, συνέβη το αδιανόητο: Ένας εκδότης κυριακάτικης εφημερίδας, για τους όποιους δικούς του λόγους, διαμαρτυρήθηκε μέσω του εντύπου του, ότι δεν έχει  απορροφήσει διαφήμιση στο συγκεκριμένο φύλλο.

Και πριν περάσουν λίγες ώρες, ο ΣΥΡΙΖΑ μέσω επίσημης δημόσιας δήλωσής του, εξέδωσε ανακοίνωση, που ούτε λίγο ούτε πολύ, κατήγγειλε το γεγονός ότι η ελεύθερη αγορά δεν χρηματοδοτεί το εν λόγω έντυπο για να προβάλλει προϊόντα και υπηρεσίες.

Αυτή η παρέμβαση είναι πρωτοφανής! Δεν πρέπει να έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν πολιτικό κόμμα να «προειδοποιεί» καταναλωτικές εταιρίες, διαφημιζόμενους και media shop για τα συμφέροντα μιας ιδιωτικής (και σύμφωνα με τον ισολογισμό της) ζημιογόνας εταιρίας!

Θα μπορούσε πολιτικό κόμμα να ασκήσει έλεγχο για το αν η διανομή κρατικής διαφήμισης ευνοούσε το ένα ή το άλλο Μέσο Ενημέρωσης; Προφανώς και θα μπορούσε! Και όχι μόνο θα μπορούσε, αλλά θα υποχρεούτο να το κάνει. Διότι η διαφήμιση που διανέμεται από εταιρίες συνδεδεμένες με το δημόσιο, είναι αυτή που εν τέλει δίνει πλεονέκτημα στο ένα ή το άλλο Μέσο έναντι του ανταγωνισμού του.

Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, η εταιρία που σήμερα διαμαρτύρεται για τα διαφημιστικά της έσοδα, φέρεται να πλεονεκτεί έναντι του ανταγωνισμού της σε σχέση με τη διαφήμιση που λαμβάνει π.χ. από την Εθνική Τράπεζα κατά την περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Οπότε καλό θα ήταν, πριν ο ΣΥΡΙΖΑ παροτρύνει την ιδιωτική αγορά να ενισχύσει το εν λόγω έντυπο, να εξετάσει αν η κρατική διαφήμιση που δόθηκε και δίνεται σε αυτό ή άλλα έντυπα, διοχετεύεται με αντικειμενικά ή πολιτικά κριτήρια.

Γι αυτό και  θα πρέπει να δημοσιοποιηθούν οι διαφημιστικές δαπάνες  όλων των εταιριών του Δημοσίου, όπως π.χ. της ΕΥΔΑΠ ή της ΔΕΗ (οι οποίες για κάποιο λόγο εξαιρέθηκαν από την υποχρέωση δημοσιοποίησης των δαπανών τους) προκειμένου να γνωρίζει ο Ελληνικός λαός που πάνε τα χρήματά του, αλλά και να μπορεί ο όποιος ΣΥΡΙΖΑ τελικά να ασκεί αποτελεσματικά την όποια κριτική του.

Όμως, επειδή μάλλον μια τέτοια κριτική δεν θα ευνοούσε τη ρητορική της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ σπεύδει, ακροβατώντας στα όρια της πολιτικής ηθικής, να πολιτικοποιήσει τις ελεύθερες συναλλαγές μεταξύ διαφημιστή και διαφημιζόμενου και να παροτρύνει ιδιωτικές εταιρίες να συναλλαγούν με μια τρίτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί ή δεν θέλει να κατανοήσει ότι κάθε διαφήμιση δεν δίνεται ως δώρο στο Μέσο Ενημέρωσης, αλλά έχει κόστος και στοχεύει στην προσέλκυση εμπορικών ωφελημάτων και εν τέλει στο κέρδος.

Οι διαφημιζόμενοι έχουν δύο κριτήρια για να επιλέξουν το Μέσο στο οποίο θα προβληθούν: Την ποιότητά του και την απήχησή του.

Το πρώτο κριτήριο είναι υποκειμενικό. Για παράδειγμα το κοινό της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, σύμφωνα με τους διαφημιστές, είναι αυτό που επιθυμούν να προσεγγίσουν οι περισσότεροι διαφημιζόμενοι, αφού βάσει των σχετικών ερευνών, θεωρείται ότι καταναλώνει περισσότερο και επηρεάζει τις καταναλωτικές συμπεριφορές και τα άλλα κοινά.

Αν αυτό το κοινό καλύπτεται και από την εφημερίδα που σήμερα διαμαρτύρεται, αυτό είναι θέμα που αφορά αποκλειστικά την υποκειμενική εκτίμηση των διαφημιζόμενων εταιριών.

Το δεύτερο κριτήριο είναι μόνον αντικειμενικό: Αφορά την ποσοτική απήχηση του Μέσου. Πώς όμως μπορεί να αξιολογηθεί η απήχηση του Μέσου, όταν το ίδιο το Μέσο έχει αποσυρθεί από την μέτρηση των πωλήσεών του;

Πώς μπορεί να αξιολογηθεί όταν ο ίδιος ο ιδιοκτήτης δεν επιθυμεί να αξιολογηθεί, προκειμένου να μην φανεί η πραγματική του απήχηση;

Πώς όμως μπορεί ο διαφημιζόμενος να ξέρει αν το φύλλο Α΄απευθύνεται σε περισσότερους πολίτες από το φύλλο Β΄;  Μόνον εφόσον εκκαθαριστούν οι πωλήσεις και ανακοινωθούν τα στοιχεία του ανταγωνισμού, κάτι που στην περίπτωση του συγκεκριμένου εντύπου δεν ισχύει, με απόφαση του ίδιου του Εκδότη του.

Γι αυτό λοιπόν, η χθεσινή ανακοίνωση ενός κόμματος υπέρ των ιδιωτικών συναλλαγών μιας ιδιωτικής εταιρίας, φαντάζει αδιανόητη. Ίσως να έγινε από υποχρέωση λόγω των πολιτικών σχέσεων που πιθανόν να έχει αναπτύξει ο εκδότης του εντύπου με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ίσως πάλι, να έγινε προκειμένου να απαλλαγούν από τη γκρίνια του εκδότη, που βλέπει το κοινό του να φθίνει, μαζί με τα ποσοστά του κόμματος το οποίο με φανατισμό υποστήριξε.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όταν αρχίζει η γκρίνια και οι κατηγορίες ότι η αγορά δεν ανταποκρίνεται στις πωλήσεις ενός προϊόντος (στην προκειμένη περίπτωση της συγκεκριμένης εφημερίδας)  τότε τα πράγματα συνήθως δεν πάνε καλά για το ίδιο το προϊόν…

Και απ΄ότι φαίνεται δεν πρέπει να πηγαίνουν καθόλου καλά…

ΠΗΓΗ: THEPRESIDENT.GR

Που συνίσταται αυτή η επιτυχία; Στο γεγονός ότι κατάφερε να απευθυνθεί με καθημερινό λόγο σε νέες ηλικίες, να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούν οι κανονικοί άνθρωποι, γίνει trendy και οι θέσεις της να διαμορφώσουν μια στέρεα τάση στην Ελληνική κοινωνία.

Γι' αυτό και ενόχλησε. Και ενόχλησε πολύ, διότι απέδειξε με την επιτυχία της ότι κυρίαρχη τάση στην κοινωνία δεν είναι ούτε οι αναρχικοί, ούτε οι μπαχαλάκηδες, ούτε οι άεργοι που φαντασιώνονται τους εαυτούς τους σε θέση μετακλητού στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή εκείνοι που επιθυμούν την κανονικότητα, σε μια κοινωνία αξιοκρατική, που θα δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους, μια κοινωνία όπου η αριστεία δεν θα θεωρείται ρετσινιά.

Το κακό με τις απόψεις αυτές ήταν ότι έσπασαν το μονοπώλιο της αριστερής ιδεολογίας και την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ για ολοκληρωτική ιδεολογική κυριαρχία στις νέες ηλικίες.

Γι' αυτό και δεν θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό ένα μέσο με κοινωνική επιρροή το οποίο τάσσεται, σε δύσκολες συγκυρίες, υπέρ της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, υπέρ της κατάργησης του ασύλου ανομίας και κατά του άκρατου λαϊκισμού ο οποίος χαρακτήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η στοχοποίηση της Athens Voice ήταν συνεχής και κλιμακούμενη.

Στην αρχή, μέσω των κοινωνικών δικτύων επιχειρήθηκε η απαξίωσή της, στη συνέχεια «άγνωστοι» έκαψαν τα γραφεία της και τώρα για ένα (απαράδεκτο) σχόλιο ενός αναγνώστη της επιχειρείται η ηθική και η φυσική εξόντωση των στελεχών της.

Το 2014, λίγο πριν πέσει η κυβέρνηση Σαμαρά, «άγνωστοι» έσπασαν την πόρτα των γραφείων της εφημερίδας έριξαν εύφλεκτο υγρό και τα έκαψαν ολοσχερώς.

Τότε την ευθύνη είχε αναλάβει μια προφανώς παρακρατική οργάνωση με το «επιχείρημα» ότι «τα Free Press δημιουργούν μια απολίτικη μάζα… επιτίθενται στην ταξική συνείδηση… και αγιοποιούν την ελεύθερη αγορά!»

Επισήμως η Κουμουνδούρου είχε καταδικάσει την τότε επίθεση με μια χλιαρή ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του κόμματος, την ίδια ώρα που τα ρυπαρά της τρολ και φιλικά της μέσα πανηγύριζαν «δικαιολογώντας» την «παρέμβαση» και στοχοποιώντας τους δημοσιογράφους του μέσου.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στη χθεσινή προβοκάτσια, όπου (ένα επαναλαμβάνουμε απαράδεκτο σχόλιο αναγνώστη για το οποίο η εφημερίδα ζήτησε συγγνώμη) ο ΣΥΡΙΖΑ, η κρατική τηλεόραση και χρηματοδοτούμενα από κρατικά κονδύλια ΜΜΕ, βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν εκ νέου στο Μέσο και τους εργαζόμενούς του.

Θα μπορούσε κανείς να αποδεχτεί ότι οι δημοσιογράφοι και τα μέσα του ΣΥΡΙΖΑ ευαισθητοποιήθηκαν αμέσως, γιατί δήθεν θίχτηκαν λόγω του σχολίου του αναγνώστη, αν δεν ήταν οι ίδιοι ακριβώς που είχαν καταπιεί άφωνοι τους τραμπουκισμούς του Πολάκη, τις επιθέσεις στις οικογένειες των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν ήταν οι ίδιοι που είχαν επιτεθεί ακόμα και σε συναδέρφους τους εξαιτίας των απόψεών τους.

Το κακό είναι, ότι κοντά σε αυτούς τους δημοσιογράφους που κινούνταν κάτω από την ομπρέλα του ΣΥΡΙΖΑ, προστέθηκαν και πρόσωπα που εκφράζουν δήθεν τη κοινή λογική, βρίσκοντας έτσι την ευκαιρία να εμφανιστούν στο προσκήνιο. Είναι τα πρόσωπα που πάντα έχουν άποψη για όλα, συνήθως παίρνουν την «πολιτικά ορθή» θέση, επιθυμώντας να γίνονται αρεστοί, χωρίς ποτέ όμως να γνωρίζουν τα δεδομένα για τα θέματα τα οποία πραγματεύονται…

Δυστυχώς, αυτές ακριβώς οι παρεμβάσεις παρείχαν τελικά θεσμικό άλλοθι στους παρακρατικούς, νομιμοποιώντας έτσι τις επιθέσεις τους και ενισχύοντας τον στόχο τους, δηλαδή την οριστική φίμωση όποιου ενοχλεί.

Χθες το βράδυ, η Athens Voice υπέστη άλλη μια τραμπούκικη επίθεση. Κανείς από τους υπερευαίσθητους των «δικαιωμάτων», που είχε προηγουμένως τοποθετηθεί με στόμφο, δεν βρήκε να πει δυο λόγια συμπαράστασης, καταδικάζοντας την επίθεση στην εφημερίδα…

Ούτε καν η ένωση των δημοσιογράφων…

Λες και η ασφάλεια, η Δημοκρατία και η Ελευθεροτυπία δεν είναι ανθρώπινα δικαιώματα…

Ελπίζουμε να έχουν το θάρρος να το κάνουν σήμερα. Γιατί αύριο θα είναι πολύ αργά!

ΠΗΓΗ: THEPRESIDENT.GR

Κατανοητοί οι λόγοι για τους οποίους ο κ. Βαξεβάνης και οι πολιτικοί του φίλοι επιδιώκουν να απαξιώσουν το ThePresident (όπως και άλλα μέσα). Πέραν των αυτονόητων λόγων, η αλήθεια είναι ότι το κοινό του ThePresident είναι πολλαπλάσιο από εκείνο που (παρά την κυβερνητική αβάντα) έχει το Site της “εφημερίδας” του.

Γι αυτό και τον ενοχλεί…

Όμως, πέραν τον ύβρεών του ο κ. Βαξεβάνης  επέλεξε να κάνει ένα απολύτως ρατσιστικό σχόλιο για τα κιλά μου, αποκαλώντας με “Ο φούσκας” (βάζοντας τον χαρακτηρισμό σε εισαγωγικά μήπως και γλιτώσει τις αγωγές, ενώ μόλις αναρτήθηκε το σχόλιο αυτό στο δημοσίευμα προστέθηκε και ο χαρακτηρισμός “πολιτικός” μπροστά από το Φούσκας)

Θα περίμενα από τους κατ΄ επάγγελμα ευαίσθητους αριστερούς να καταδικάσουν τον κ. Βαξεβάνη για το σχόλιό του αλλά προφανώς και δεν θα το κάνουν επιλέγοντας να παραμείνουν απασχολημένοι με άλλα, σημαντικότερα…

Αυτή όμως είναι η πάγια τακτική Βαξεβάνη. Όποιος έχει διαφορετική άποψη από τη δική του εξευτελίζεται, λοιδορείται και διαπομπεύεται. Είτε αυτός, είτε η οικογένειά του. Μέχρι να λυγίσει! Όμως τη χάρη δεν θα του την κάνουμε, ούτε σε αυτόν, ούτε στους εντολείς του.

Κάτι που δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Βαξεβάνης είναι ότι οι χυδαίες επιθέσεις του, όταν προέρχονται από αυτόν και από τους όμοιους του, αποτελούν τίτλους τιμής. Και για μένα και για όλους,  όσους επιτίθεται.

Χθες επιτέθηκε στην κα Φώφη Γεννηματά, επειδή λέει κάπου διέκρινε μια φωτογραφία της μεphotoshop. Μέχρι που θυμήθηκα και ανέβασα δικές του πειραγμένες φωτογραφίες, που προφανώς είχε ξεχάσει, γεγονός που τον εξόργισε και τον έκανε να επιτεθεί σε εμένα.

Και τον πείραξε γιατί κάποιος θα μπορούσε εύκολα να του επιστρέψει τους χαρακτηρισμούς που εκστόμισε κατά της κας Γεννηματά περί “ματαιοδοξίας” κλπ.

Η μεγαλύτερη πλάκα απ΄όλες είναι ότι ο Βαξεβάνης, μεταξύ άλλων, με κατηγορεί για διασπορά “fake news”.

Δεν θέλω να τον συγχύσω μέρες που είναι αλλά θα του θυμίσω ότι η εφημερίδα που έχει παραδεχτεί δημοσίως ότι είναι παραγωγός ψευδών ειδήσεων είναι η δική του.

Περίπου τέτοια εποχή πέρσι, προκειμένου να χτυπήσει τον Άδωνι και τον Α. Σαμαρά είχε “τεκμηριώσει” ένα θέμα του, αναφερόμενος σε εκδήλωση που “παρέστη” ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. η οποία όμως ποτέ δεν έγινε.

Τότε είχε ξεσπάσει άλλη μια θύελλα, με αποτέλεσμα να ανακαλέσει το ίδιο του το δημοσίευμα παραδεχόμενος ότι η εκδήλωση αυτή δεν έγινε ποτέ!

Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ από τις στήλες του ThePresident με τον εν λόγω κύριο. Είχα δεσμευτεί ότι η σελίδα μας θα τηρούσε μέχρι τέλους το υψηλό επίπεδο που είχε κατακτήσει.

Επιτρέψτε μου αυτή την εξαίρεση. Το κάνω για να μην μείνουν αναπάντητα αίσχη χυδαιότητες και ρατσιστικές αναφορές.

Μόνον με αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζονται οι Βαξεβάνηδες…

Γ.Μουρούτης

ΠΗΓΗ: thepresident.gr

Όλα κυλούσαν ομαλά, μέχρι που έπεσε «σύρμα»  από τον ΣΥΡΙΖΑ: Δεκάδες ψεύτικα account, με ελάχιστους  followers,  τα περισσότερα εκ των οποίων είχαν δημιουργηθεί μόλις τις προηγούμενες μέρες, άρχισαν να επιτίθενται στο ThePresident και στον γιό του πρ. Πρωθυπουργού: «Για ποιον μιλάτε, γι αυτόν που αντέγραψε στο σχολείο και στη συνέχεια ο μπαμπάς του απέλυσε την καθηγήτρια»;

Του Γιώργου Μουρούτη

Κι όμως: Οι άθλιοι των υπογείων του Μαξίμου, δεν δίστασαν να επιτεθούν σε ένα νέο παιδί, χρησιμοποιώντας απαράδεκτα fake news, μόνο και μόνο επειδή ήταν παιδί του πολιτικού τους αντιπάλου!

Και εδώ επιτρέψτε μου να σας πω μια ιστορία:

Το 2013 όταν κάποιος συνδικαλιστής προσκείμενος στον ΣΥΡΙΖΑ είχε υπονοήσει δημοσίως ότι «κάποια καθηγήτρια απολύθηκε επειδή δήθεν έπιασε τον γιο του Σαμαρά να αντιγράφει», είχα προσωπικά επικοινωνήσει με το Νίκο Παππά, διευθυντή του γραφείου τότε του Α.Τσίπρα, προκειμένου να τον ενημερώσω ότι η αναφορά αυτή είναι ψευδής και ότι αν ήθελαν να χτυπήσουν τον Πρωθυπουργό, καλό θα ήταν να επικεντρώσουν κάπου αλλού και όχι στον ανήλικο γιό του.

Ο ίδιος μου έδωσε τον λόγο του ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει την αναπαραγωγή μιας τέτοιας αθλιότητας.

Και όμως, λίγες μέρες μετά, το συγκεκριμένο ψέμα αναπαράγετο με πρωτοσέλιδα χτυπήματα στα περιθωριακά έντυπα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς ο Νίκος Παππάς και ο προϊστάμενός του να έχουν τηρήσει τον λόγο τους.

Με ιδιαίτερη στενοχώρια, επειδή δεν τα είχα καταφέρει να συνεννοηθώ μαζί τους, απευθύνθηκα στον τότε Πρωθυπουργό, προκειμένου να λάβω κατευθύνσεις για τις επόμενες ενέργειες. Ο τότε Πρωθυπουργός, με αυστηρό τόνο με ενημέρωσε  δεν θέλει η οικογένειά του να γίνει πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, και ότι σκοπεύσει να απευθυνθεί στη δικαιοσύνη για την αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Και κάπως έτσι το ζήτημα αυτό οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη, η οποία και δικαίωσε πλήρως την οικογένεια Σαμαρά για τις ψευδείς αναφορές  των παρατρεχάμενων του ΣΥΡΙΖΑ. Στο πόρισμα της Δικαιοσύνης (να σημειωθεί ότι εκδόθηκε επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ) αναφέρεται συγκεκριμένα ότι “…δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός της εκπαιδευτικού, ότι τάχα απολύθηκε από εκδικητικότητα επειδή κατέλαβε τον μαθητή να αντιγράφει, καθώς δεν το έκανε.

“Άλλωστε”, συνεχίζει η δικαστική απόφαση “ούτε καν η ίδια η εκπαιδευτικός δεν ισχυρίστηκε, ότι τάχα δέχθηκε οιαδήποτε πίεση από οιονδήποτε να επιδείξει μεροληπτική συμπεριφορά υπέρ του μαθητή και η εκπαιδευτικός είχε δεχθεί έγγραφες και προφορικές παρατηρήσεις για την απόδοσή της και τη συμπεριφορά της ήδη πολλούς μήνες πριν από το περιστατικό.  Όλα τα παραπάνω είναι γεγονότα, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, διότι προκύπτουν από δικαστική απόφαση και τα έγγραφα που προσκόμισε η ίδια η εκπαιδευτικός στη δίκη…”

Ασφαλώς όμως, για τον ΣΥΡΙΖΑ μικρή αξία έχει η αλήθεια. Και καμία αξία δεν έχει η ηθική. Ούτε ο άδικος πόνος που μπορεί να δημιουργήσει μια συκοφαντία σε ένα παιδί ευαίσθητης ηλικίας.

Με τον ίδιο τρόπο που δεν δίστασαν τότε να χρησιμοποιήσουν μία άθλια συκοφαντία κατά ενός ανήλικου, προκειμένου να πλήξουν τον πολιτικό τους αντίπαλο, έτσι και σήμερα επιμένουν, ενώ γνωρίζουν ότι είναι ψέμα, να διακινούν την αθλιότητα αυτή, μόνον και μόνο για να ικανοποιήσουν τα «αιμοβόρικα» ένστικτά τους.

Ευτυχώς για τον τόπο, η Νέα Δημοκρατία δεν ακολουθεί να τις πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ και αφήνει τον κ. Τσίπρα να βουλιάζει στον πολιτικό του βούρκο παρέα με τους Πολλάκηδες και τις δημοσιογραφικές του παλλακίδες.

Ευτυχώς για τον τόπο, η Νέα Δημοκρατία έχει επιλέξει να αντιπαρατίθεται με πολιτικούς όρους και όχι με όρους πολιτικής μαφίας.

Ευτυχώς για τον τόπο, δεν είναι όλοι το ίδιο…

ΠΗΓΗ: http://www.thepresident.gr

Το γραφείο όπου προΐσταται ο κ. Κουτεντάκης κανονικά θα έπρεπε να διαδραματίζει έναν πολυσήμαντο ρόλο. Θα έπρεπε να είναι ανεξάρτητο, και να αποτυπώνει την κατάσταση όπως ακριβώς είναι. Και προφανώς όχι όπως θα ήθελε η εκάστοτε κυβέρνηση να είναι. Γι αυτό και αυτό το γραφείο είθισται να συγκροτείται με υπερκομματικό τρόπο από την Βουλή και όχι από την κυβέρνηση.

Του Γιώργου Μουρούτη

Όχι όμως στην περίπτωση του κ. Κουτεντάκη. Ο κ. Κουτεντάκης έγινε γνωστός όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος της Βουλής επιβεβαίωσε ότι η επιλογή του είχε πολιτικά και όχι αμιγώς τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ http://thepresident.gr

Τι στο καλό θα είναι το The President;

Γράφει o Γιώργος Μουρούτης
Πηγή: thepresident.gr

Πράγματι, τi στο καλό θα είναι το The President; Και γιατί να εμπιστευτούμε ένα ακόμα site ανάμεσα στα τόσα πολλά και αξιόλογα που κυριαρχούν στο διαδίκτυο;

Το The President κατ΄ αρχάς είναι το δικό μου παιδί. Και αναλαμβάνω από την πρώτη μέρα την ευθύνη γι΄ αυτό που βλέπετε, που ασφαλώς δεν μπορεί να αρέσει σε όλους!

Φιλοδοξώ, λοιπόν, μέσα από αυτή την δική μου προσπάθεια να δημιουργήσω έναν χώρο που θα κυριαρχεί η αισθητική, η ελευθερία, η ποιότητα, έναν χώρο φιλόξενο και οικείο για όλους.

Πολλοί θα περίμεναν να αντικρίσουν ένα ακόμα Site όπου θα ξεχωρίζουν οι πολιτικές κραυγές, οι οξυμένοι τόνοι και ο λόγος της πόλωσης. Αυτά, άλλωστε, πουλούν σήμερα στο διαδίκτυο, κάνουν κλικς και συνεπώς φέρνουν και διαφήμιση.

Εμείς, όμως αντίθετα, φιλοδοξούμε να προσφέρουμε έναν χώρο ανεκτικότητας, όπου θα ενσωματώνονται και θα ακούγονται όλες οι απόψεις, έναν χώρο οικείο και όχι απομονωμένο σε ελιτίστικες προσεγγίσεις. Έναν ποιοτικό, φιλελεύθερο χώρο, που δεν θα συζητά αποξενωμένος από την υπόλοιπη κοινωνία.

Στο The President θα μιλήσουμε για όλα: Και για πολιτική και για επιχειρηματικότητα και για οικονομία. Θα δώσουμε χώρο στον πολιτισμό, θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε τα διεθνή νέα, να μιλήσουμε για τέχνη, να διαβάσουμε βιβλία, να δούμε ταινίες, αλλά και να σχολιάσουμε όλα όσα μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας.

Θέλουμε να δώσουμε φωνή σε Έλληνες που αξίζει να ακουστούν, θέλουμε να αναδείξουμε επιχειρήσεις που αγωνίζονται να δημιουργήσουν, θέλουμε να φωτίσουμε όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη που ζούμε αλλά και όσα γίνονται στον περίγυρό μας.

Το The President θα επιχειρήσει να βρεθεί πάντοτε μπροστά από την εποχή του. Θα προσπαθήσουμε να ενσωματώσουμε κάθε καινοτόμα ιδέα ή τεχνολογία, κάθε σύγχρονο εργαλείο, θα επιχειρήσουμε να προσφέρουμε κορυφαίες υπηρεσίες σε όλους όσους θα μας εμπιστευτούν. Όπως θα προσπαθήσουμε να αναπτύξουμε συνεργασίες με εξειδικευμένα δίκτυα πληροφόρησης στην Ελλάδα και το εξωτερικό και πολύ σύντομα θα είμαστε έτοιμοι να τις ανακοινώσουμε!

Σύντροφός μας σε αυτό το ταξίδι θέλουμε να είναι η ποιότητα και η αισθητική, έννοιες που μάλλον κρύφτηκαν μέσα στην βιαιότητα της οικονομικής κρίσης.

Ασφαλώς, για να επιτευχθούν όλα αυτά και το ταξίδι μας τελικά να έχει διάρκεια, θα πρέπει να μας εμπιστευτούν οι αναγνώστες και η αγορά. Διαφορετικά δεν θα τα καταφέρουμε. Γιατί ούτε λεφτά υπάρχουν, ούτε χρηματοδότες που προτίθενται να πειραματιστούν με τις όποιες προσπάθειές μας. Υπάρχει όμως η διάθεση, η ανιδιοτελής προσφορά δεκάδων φίλων που μας δανείζουν τα πρωτότυπα κείμενά τους και η δίψα μας για επιτυχία.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσους εργάστηκαν για να είμαστε σήμερα στον αέρα.

Κυρίως όμως θέλω να ευχαριστήσω εσάς που μας εμπιστευτήκατε από την πρώτη μας κιόλας ημέρα.

Καλό μας ταξίδι!