Έχοντας αναλάβει την υπεράσπιση του συγκεκριμένου αστυνομικού κατά την ανακριτική διαδικασία, πρέπει να αναφερθούν κάποιες αλήθειες, όπως αυτές αναδείχθηκαν.

Του Νικόλαου Μπούρα*

Σε περιπτώσεις πυρκαϊάς, την αποκλειστική ευθύνη διαχείρισης έχει η Πυροσβεστική. Προς επιβοήθηση του έργου της υπάρχουν και άλλοι κρατικοί μηχανισμοί, ένας εκ των οποίων είναι και η αστυνομία.

Ο ρόλος της αστυνομίας είναι επικουρικός, περιμετρικά του χώρου της πυρκαϊάς και υπό την αποκλειστική καθοδήγηση της Πυροσβεστικής, οι άνδρες της οποίας έχουν την γνώση αλλά και την πλήρη εικόνα της κατάστασης και αναλόγως κατευθύνουν και την αστυνομία στις ενέργειές της.

Στο Μάτι, τόσο πριν όσο και την ώρα της καταστροφής συνέβησαν πολλά, με αποτέλεσμα τα τραγικά που όλοι γνωρίζουμε. Αυτά έχουν να κάνουν με την επιχειρησιακή διαχείριση εκ μέρους της Πυροσβεστικής, η οποία εκ του αποτελέσματος υπήρξε ανύπαρκτη άρα και αντίθετη σε όσα προβλέπονται σχετικά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, τα εναέρια μέσα τα οποία ουδέν πρόσφεραν τόσο στην κατάσβεση όσο και στην προληπτική εκκένωση των καιόμενων περιοχών, αν και είχαν την υποχρέωση αλλά και την δυνατότητα. Ακόμη πιο θλιβερό είναι το γεγονός, ότι κατόπιν έγινε εσκεμμένη προσπάθεια, να αποκρυβούν και να αλλοιωθούν στοιχεία, που αποδεικνύουν ώρες και ενέργειες.

Όταν έχεις τόσους θανάτους αθώων ανθρώπων, δεν μπορεί, αν έχεις πράξει σωστά, να είναι το πρώτο σου μέλημα η συγκάλυψη των ευθυνών σου.

Η αλήθεια για τις ενέργειες των αστυνομικών αλλά και του συγκεκριμένου αξιωματικού της Τροχαίας είναι, ότι, υπό τις συνθήκες που επικρατούσαν,  υπερέβαλαν εαυτούς, εκτέλεσαν τα αστυνομικά τους καθήκοντα, εκτέλεσαν επιπλέον και πυροσβεστικά καθήκοντα και εν γένει, διέσωσαν πάρα πολλούς συνανθρώπους μας. Αυτά αποδείχθηκαν από πληθώρα μαρτυρικών καταθέσεων, συμπεριλαμβανομένων πολλών πολιτών, αλλά και εγγράφων.

Αυτά είναι και τα μόνα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης αυτής, από ανθρώπους που τα έζησαν μέσα στη πυρκαϊά.

Πρέπει δε, να γίνει αναφορά και στην εξαιρετική και επίπονη προσπάθεια του Ανακριτή, ο οποίος συγκέντρωσε όλα τα στοιχεία – κάτι που στην πράξη ήταν πολύ δύσκολο - και ανέδειξε τον ρόλο εκάστου των εμπλεκομένων, χαρακτηρίζοντας νομικά ορθά τις πράξεις τους.

Κατανοώντας πλήρως τα συναισθήματα των ανθρώπων που έχασαν συγγενείς και περιουσίες με αυτό τον τραγικό τρόπο, ο ρόλος της δικαστικής διερεύνησης, ομού και των Δικηγόρων, είναι, να αποδώσει στο κάθε συγκεκριμένο πρόσωπο, συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη. Δεν ευθύνονται όλοι και σίγουρα, δεν ευθύνονται, όσοι ευθύνονται, στον ίδιο βαθμό.

* Ο Νικόλαος Μπούρας είναι ποινικολόγος

Του Νικόλαου Μπούρα, ποινικολόγου

Κοινωνικά και πολιτικά, η απόφαση του Δικαστηρίου ικανοποίησε και το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο είχε αποτυπωθεί συλλογικά, σύμφωνα με τα πραγματικά περιστατικά, που είχαν γίνει γνωστά. Και όταν η κοινωνία αποδέχεται και ταυτίζεται σε συντριπτικό ποσοστό με μία εκδοθείσα απόφαση, αυτό σημαίνει πολλά. Η Δικαιοσύνη απέδειξε, ότι δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνία, αφού οι Δικαστές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και μάλιστα ενεργό και με τον πιο ουσιαστικό λόγο. Σημαντικό είναι και το μέρος της απόφασης, που άπτεται της πολιτικής στην χώρα μας, αφού περίτρανα αποφασίστηκε, ότι αφ’ ενός νεοναζιστικά ή άλλα κάθε είδους ακραία μορφώματα, ακόμη και αν έχουν εκλεγεί στη Βουλή, δεν μπορούν να αλλοιώσουν την ουσία του πολιτεύματός μας και αφ’ ετέρου οι καλυπτόμενοι υπό τον πολιτικό μανδύα παραστρατιωτικοί ή κάθε είδους παρακρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν θέση στην ευνομούμενη κοινωνία μας, όπως και οι ειδεχθείς ενέργειες των συμμετεχόντων σε αυτούς.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στους Δικαστές και Εισαγγελείς που έχουν εμπλακεί σε αυτή την δικαστική διαδικασία, από την αρχή έως και την σύνθεση του Δικαστηρίου, οι οποίοι ενήργησαν με πλήρη επαγγελματισμό, αυστηρά εντός των πλαισίων του νόμου και χωρίς τον όποιο επηρεασμό από τις εκάστοτε κοινωνικές ή άλλες συνθήκες ή πιέσεις που εκάστοτε διαμορφωνόντουσαν και ασκούνταν. Πέραν των άλλων, η απόφαση του Δικαστηρίου αποτελεί την μέγιστη ηθική και νομική δικαίωση των ενεργειών τους.

Στην δε καθημερινή δικαστική επακολουθούμενη πρακτική, η όλη διαδικασία που τηρήθηκε στο ακροατήριο επί τόσα έτη, είναι σίγουρο, ότι μόνο θετικά μπορεί να συμβάλλει. Και αυτό, επίσης, είναι μεγάλο κέρδος για τους νομικούς αλλά και τους πολίτες.

Ο χώρος της Δικαιοσύνης δεν αποτελεί εξαίρεση. Προσφάτως, ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση για την τροποποίηση άρθρων του Ποινικού Κώδικα και της Ποινικής Δικονομίας – μια διαδικασία αναγκαία στα πλαίσια του νομικού εκσυγχρονισμού και των σημερινών φαινομένων.

Του Νίκου Μπούρα*

Υπάρχουν σοβαρές αντιρρήσεις για κάποια προτεινόμενα άρθρα όπως και προτάσεις τροποποιήσεως για κάποια άλλα, με την διαδικασία να προχωράει. Η ταύτιση πολιτικών απόψεων κομμάτων με κάποια άρθρα προς ψήφιση απέχει της νομικής αντιμετωπίσεως του θέματος αλλά υφίσταται σαν πραγματικότητα.

Υπήρξε η νομική συνέχεια στο θέμα της δικαστικής έρευνας για τον χώρο των φαρμάκων και τα εμπλεκόμενα ή μή πολιτικά πρόσωπα. Ο χρόνος που λαμβάνει χώρα, ο οποίος συμπίπτει άμεσα με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου αλλά και την ανανέωση της θητείας της αρμόδιας Εισαγγελέως, εναπόκειται στον καθ’ ένα, να τον κρίνει.

Ο πρώτος πολιτικός που κλήθηκε, αποτέλεσε την αφορμή για σωρεία δηλώσεων υπέρ ή κατά της Εισαγγελικής λειτουργού που χειρίζεται την υπόθεση και ταυτοχρόνως, για τα νομικά θέματα που ανακύπτουν. Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέως, με μία ακόμη ανακοίνωσή της, προστάτευσε τα μέλη της και τόνισε, ότι η στόχευση στη Δικαιοσύνη απειλεί την Δημοκρατία μας.

Επ’ αυτού, πρέπει να τονιστούν αφ’ ενός η απόλυτη ταύτιση όλων των συνδικαλιστικών οργανώσεων με την ίδια την Δημοκρατία –κοινώς, να είστε πολύ προσεκτικοί όταν μιλάτε για εμάς, γιατί βάλετε ευθέως κατά του πολιτεύματος– και αφ’ ετέρου ότι δεν έχει υπάρξει η παραμικρή ανακοίνωση αλλά κυρίως, ενέργεια πχ για την συνεχή και καθημερινή παραβίαση του άρθρου της Ποινικής Δικονομίας περί «παραβίασης της μυστικότητας της ανακρίσεως/ προανακρίσεως». Γιατί άραγε γίνεται αυτό; Γιατί δεν υπάρχει η συνδικαλιστική παρέμβαση για την προστασία του κάθε πολίτη; Μήπως, γιατί είναι δύσκολο, να τιμωρήσεις συνάδελφο/μέλος; Και η Δικονομία;

Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχει ¨χαθεί¨ η νομική έννοια του ¨αυτουργού¨ και έχει αντικατασταθεί, σε πολλές περιπτώσεις, από την ¨εγκληματική οργάνωση¨. Νομικά, είναι διακριτοί οι όροι εφαρμογής της αντίστοιχης πρόβλεψης, όμως στην πράξη τα πράγματα απέχουν απ’ αυτούς.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, κατά την παρουσίαση του συνδυασμού της νυν Περιφερειάρχου Αττικής, ανέφερε, ότι ¨η στοχοποίησή της είναι τίτλος τιμής¨ γι’ αυτήν.Ποια είναι αυτή η ¨στοχοποίηση¨; Η νομική εμπλοκή της στις υπό προανακριτική εξέταση υποθέσεις στο Μάτι και στην Μάνδρα, με πλέον των εκατό νεκρών. Όταν τα πλέον επίσημα χείλη προβαίνουν σε τέτοιες δηλώσεις, γιατί άραγε δεν υπήρξε ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων περί «παρεμβάσεως» ή οτιδήποτε παρεμφερές;

Όλα αυτά και πολλά άλλα, αναφέρονται από ενδιαφέρον, για την βελτίωση των όσων λαμβάνουν χώρα στον ευαίσθητο και σοβαρό χώρο της Δικαιοσύνης και της εικόνας που ο κάθε πολίτης γίνεται αποδέκτης. Η πραγματικότητα δεν μπορεί και δεν πρέπει, να αλλοιωθεί υπό το κάλυμμα των όποιων επιδιώξεων ή διεκδικήσεων.

*Δικηγόρος

Το γεγονός αυτό έχει δύο σκέλη, αφ’ ενός τον έλεγχο της διάπραξης ή μή ποινικών αδικημάτων κατά την ενάσκηση της πολιτικής εξουσίας από τα αρμόδια πρόσωπα και αφ’ ετέρου την διαχείριση του ελέγχου αυτού σε συνδυασμό με την όποια γενίκευση αυτού καθ’ εαυτού του ελέγχου.

Του Νίκου Μπούρα

Αρχικά, κανένας δεν πρέπει να εναντιώνεται στον έλεγχο των πεπραγμένων, από την στιγμή που υπάρχουν ενδείξεις ή καταγγελίες για μή ορθή διαχείριση δημόσιων κονδυλίων. Τουναντίον, είναι αυτονόητο, ότι όταν διαχειρίζεσαι κρατικό χρήμα – το οποίο αποτελεί προϊόν φόρων που έχει καταβάλει το σύνολο της κοινωνίας – πρέπει να είσαι δυο φορές πιο προσεκτικός και εντός του νομικού πλαισίου, που έχει θεσπιστεί για αντίστοιχες περιπτώσεις.

Αν ο πολιτικός έχει ενεργήσει σωστά, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να εναντιωθεί στον δημοσιονομικό έλεγχο και το αποτέλεσμα θα αποτελεί την δημόσια δικαίωσή του.

Το θέμα της γενίκευσης του ελέγχου από την δικαστική εξουσία σε κάθε πτυχή της δημόσιας ενασχόλησης είναι πολύ σοβαρό και απαιτεί την αντίστοιχη σοβαρότητα στην αντιμετώπισή του. Οι γενικεύσεις δεν έχουν αποτελέσει ιστορικά καλό σύμβουλο και καλό οδηγό, δεδομένου ότι συχνά πυκνά αποτελούν υπομόχλιο της πολιτικής ζωής.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι πρέπει να μετέρχονται μόνο των ιδεών τους, των έργων τους και των προγραμμάτων τους, ώστε να υπερισχύσουν.

Η δε προσφυγή στη δικαιοσύνη πρέπει να αποτελεί το έσχατο μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης και όχι την κορωνίδα. Η πολιτική καθημερινότητα, όπως και του κάθε πολίτη, δεν πρέπει και δεν μπορεί, να συνοδεύεται από έναν Εισαγγελέα.

Για τον λόγο αυτό και η ίδια η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι εξ’ ίσου προσεκτική στις ενέργειές της σε αντίστοιχες περιπτώσεις τόσο ως προς τον ποινικό έλεγχο, ως ζητούμενο όσο και στην διαχείριση του ελέγχου αυτού, ως προς τις επιπτώσεις του και την όποια εκμετάλλευσή του.

Στις περισσότερες χώρες έχουν υπάρξει τέτοια φαινόμενα δικαστικού ελέγχου, χωρίς παρενέργειες για αμφότερες τις πλευρές. Αυτό πρέπει να αποτελέσει και ¨οδηγό¨ για εμάς, αφού το χειρότερο όλων θα είναι οι πολιτικοί να καταχραστούν του δικαιώματος καταγγελιών για δικαστικό έλεγχο, κάτι που πέραν των άλλων, θα εγκλωβίσει σαν τροχοπέδη τις εξελίξεις προόδου και θα δημιουργήσει φόβο και ανασφάλεια για τα «αντίποινα» σε πολιτικό επίπεδο.

Η Δικαιοσύνη από την πλευρά της, είναι δεδομένο, ότι έχει αναλάβει ένα νέο καθήκον, που απαιτεί εξειδίκευση, ιδιαίτερη προσοχή στον χειρισμό και αυξημένη εγρήγορση στα αντανακλαστικά των αποτελεσμάτων.

Θα είναι μόνο καλό προς το γενικό συμφέρον, να υπάρχει ισορροπία και σύνεση.

Και ενώ πολλοί θεώρησαν ως μεμονωμένο το γεγονός αυτό, ήρθε η υπόθεση των φαρμάκων και το ένα σκέλος της αυτό των «προστατευόμενων μαρτύρων», για να καταδείξει εκ νέου την παθογένεια του συστήματος της Δικαιοσύνης. Ο ίδιος ο αν. υπουργός Δ. Παπαγγελόπουλος χαρακτήρισε την συγκεκριμένη υπόθεση σαν «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του Κράτους» και αρχικά, έμοιαζε να έχει δίκιο, αφού ενεπλάκησαν ονόματα Πρωθυπουργών, υπουργών, του Επιτρόπου στην Ευρώπη κλπ.

Του Νίκου Μπούρα

Τα ερωτηματικά που έχουν προκύψει στην πορεία της υπόθεσης από τους εισαγγελικούς χειρισμούς, είναι εύλογα και, δυστυχώς, οι αντίστοιχες απαντήσεις επ’ αυτών είναι ορατές αλλά όχι εύλογες. Μάρτυρες που δεν έπρεπε να είναι προστατευόμενοι, έλαβαν αυτή την ιδιότητα.

Μάρτυρες που δεν έπρεπε να συναντηθούν μεταξύ τους, συναντήθηκαν. Μάρτυρες που με τις σαφείς καταθέσεις τους έπρεπε, να εισφέρουν στην ουσία της υπόθεσης, αναλώθηκαν σε εικασίες και αναπόδεικτους λογικούς συνειρμούς. Και ουδείς γνωρίζει, τι άλλο θα προκύψει στην ανακριτική πορεία.

Το πρώτο που πρέπει, να εξεταστεί, είναι αν ευθύνονται οι μάρτυρες για όλα αυτά. Η απάντηση είναι σαφέστατα, όχι. Η όλη ευθύνη ανήκει στην Εισαγγελέα που διενεργεί την προανάκριση, η οποία αφού συλλέξει το αποδεικτικό υλικό, καθορίζει την πορεία της υπόθεσης. Εν προκειμένω, τι υλικό από τις καταθέσεις συγκεντρώθηκε, το οποίο να αντέχει στην αποδεικτική διαδικασία και να έχει αποδείξει, αν όχι ατράνταχτα τουλάχιστον σε επίπεδο επαρκών ενδείξεων, τις αποδιδόμενες πράξεις των συγκεκριμένων προσώπων;

Και γιατί, σύμφωνα με το υλικό αυτό, αποδόθηκε σε κάποιον η ιδιότητα του «προστατευόμενου μάρτυρα» και εν συνεχεία αυτή τροποποιήθηκε στην ιδιότητα του κατηγορουμένου; Από πότε ήταν γνωστές στην Εισαγγελέα οι αποδιδόμενες σε αυτόν πράξεις, ώστε να κριθεί, εάν ορθώς του απένειμε την ιδιότητα του «προστατευόμενου μάρτυρα»; Οι προανακριτικές καταθέσεις του συγκεκριμένου προσώπου είναι πλέον άχρηστο υλικό, του οποίου δεν μπορεί, να γίνει χρήση.

Στην κοινωνία, μετά από τέτοια περιστατικά, έχει δικαίως δημιουργηθεί αναταραχή για τον θεσμό της Δικαιοσύνης και κατά πόσο απονέμεται το δίκαιο. Γιατί η απονομή των νομίμως προβλεπομένων περνάει μέσω του προσώπου των Δικαστικών και Εισαγγελικών λειτουργών, οι οποίοι κρίνουν ανά υπόθεση. Αν σε αυτά προστεθούν και τα λεγόμενα της Εισαγγελέως Ε. Ράικου περί παρεμβάσεων, το θέμα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο.

Με αυτές τις ενέργειες, κατορθώθηκε να χαθεί η ουσία της υπόθεσης, η οποία παραμένει στην συμπεριφορά της συγκεκριμένης υπό διερεύνηση φαρμακευτικής εταιρείας και στις όποιες υπερτιμολογήσεις φαρμάκων υπήρξαν, τις οποίες εν τέλει πλήρωσε ο κάθε πολίτης. Και αυτό δεν είναι καθόλου καλό, τόσο για το νομικό κόσμο όσο και τον πολιτικό.

Οι «σκιές» παραμένουν στην ευρεία κοινωνική συνείδηση και δυστυχώς, επιρρίπτονται επί δικαίων και αδίκων, αφού το μέτρο μοιάζει, να έχει χαθεί. Ένα μέτρο που μέχρι στιγμής δεν έχουν παρέμβει τα ανώτατα Δικαστικά κλιμάκια, για να το επαναφέρουν τόσο σε επίπεδο εσωτερικού ελέγχου όσο και της απαραίτητης έξωθεν καλής μαρτυρίας.

Στο ερώτημα, αν ασθενεί η Δικαιοσύνη, η απάντηση είναι, όχι. Στο επόμενο ερώτημα, αν ασθενούν λειτουργοί της Δικαιοσύνης, η απάντηση έχει δοθεί από τα γεγονότα.

Αυτό, πρέπει να θέσει σε εγρήγορση, πέραν των άλλων, τον κάθε ενεργό και σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας, με σκοπό τα πράγματα να επανέλθουν στην κανονικότητα και σε καμμία περίπτωση, να μην υπάρξει μαζικοποίηση και γενική στόχευση ενός εκ των βασικών πυλώνων της κοινωνίας μας.

*Δικηγόρος

Έχουμε την πλευρά της Αστυνομίας, η οποία, εκ του αποτελέσματος, προέβη σε πολύμηνη παρακολούθηση και εν τέλει συλλήψεις προσώπων, για διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων. Η παρουσίαση της υπόθεσης πήρε πανηγυρικό τόνο, με την αυτοπρόσωπη παρουσία του Διευθυντή Ασφαλείας Αττικής και έφθασε μέχρι τον Πρωθυπουργό, ο οποίος έκανε σχετικά αναφορά στη Βουλή.

Του Νίκου Μπούρα*

Η Ανακρίτρια και η Εισαγγελέας που χειρίστηκαν την υπόθεση την πρώτη ημέρα προφυλάκισαν άτομα και την δεύτερη ημέρα … άλλαξαν γνώμη. Γιατί; Γιατί ουδείς έπραξε το αυτονόητο δηλ. να ερωτήσει πρώτα την αρμόδια Αρχή για τα ισχύοντα και κατόπιν, να ενεργήσει σύμφωνα με την απάντηση.

Η υπόθεση τόσο από πλευράς ΕΛ.ΑΣ. όσο και των συγκεκριμένων δικαστικών λειτουργών αποδείχθηκε «φιάσκο» και, πέραν των άλλων, είχαμε και το φαινόμενο η μία πλευρά να επιρρίπτει τις ευθύνες στην άλλη, με πρώτη την Αστυνομία!

Εύλογα, πολλοί θα έχουν ερωτηματικά για το τι συμβαίνει και το πώς συμβαίνει σε διάφορες υποθέσεις. Η αλήθεια είναι, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων – κυρίως στα πλημμελήματα – καταλήγει στα ακροατήρια, χωρίς αντιστοίχως να υπάρχει σοβαρός νομικός ή πραγματικός δικαιολογητικός λόγος.

Οι Εισαγγελείς, που ασκούν την ποινική δίωξη, φέρεται να υιοθετούν αυτή την ¨βολική λύση¨, με αποτέλεσμα τα πινάκια των ακροατηρίων να παραμένουν γεμάτα, το ωράριο λειτουργίας να μην αρκεί και οι υποθέσεις να παραπέμπονται στις καλένδες. Γιατί το κάνουν αυτό οι Εισαγγελείς; Ο καθένας μπορεί, να προβάλλει διάφορους λόγους, όμως αυτό δεν επιλύει στην ουσία το ζήτημα.

Τελικά, τι κάνει ο πολίτης, που με κάποια ιδιότητα διαδίκου βρίσκεται στην Δικαιοσύνη; Πρώτα απ’ όλα, υπομονή. Δεύτερον, ελπίζει, να διαβάσει ο αρμόδιος τα έγγραφα της υπόθεσης και να κρίνει σύμφωνα με αυτά. Τρίτον, πρέπει να εμπιστευτεί τις διαδικασίες, έχοντας ως δεδομένο το αυτονόητο δηλ. σε μία δίκη δεν μπορεί, να κερδίσουν και οι δύο πλευρές. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι μεγαλύτεροι βαθμοί δικαιοδοσίας, ώστε να κριθεί εκ νέου και από πιο έμπειρους Δικαστές η κάθε υπόθεση.

Όπως ο κάθε οργανισμός έτσι και η Δικαιοσύνη μπορεί να σφάλει, όμως έχει εκείνους τους εσωτερικούς μηχανισμούς ελέγχου του εαυτού της αλλά και τη νομική δυνατότητα επανορθώσεως. Ο νόμος είναι ρητός σε κάθε έκφανση και εκείνο που απομένει, είναι η ορθή και λελογισμένη εφαρμογή του. Αυτό εναπόκειται στα πρόσωπα των λειτουργών της Δικαιοσύνης, οι οποίοι όντες επαγγελματίες πρέπει, ανεπηρέαστοι από τρίτους παράγοντες, να αποδίδουν το έργο τους.

Τελικά, σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία η Δικαιοσύνη αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες λειτουργίας και διασφάλισης δικαιωμάτων. Δεν συμφέρει κανέναν, να επιθυμεί την κατά το μέτρο λειτουργία της και πρέπει, όλοι να κατανοήσουν, ότι οι όποιες συζητήσεις και αρθρογραφία έχουν ως μόνο σκοπό την βελτίωση κάποιων δυσλειτουργιών.

*Δικηγόρος

Η απάντηση είναι απλή και πολυσύνθετη ταυτοχρόνως. Ναι, προβλέπονται στη δικονομία και συμβαίνουν.

Του Νίκου Μπούρα*

Στην Ποινική Δικονομία προβλέπεται στο αρ. 241 η μυστικότητα της προανακριτικής – ανακριτικής διαδικασίας, τόσο για λόγους που αφορούν τη συλλογή του αποδεικτικού υλικού όσο και το τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου. Τα τελευταία χρόνια, έχει γίνει συνήθεια, να δημοσιοποιούν τα ΜΜΕ ολόκληρες δικογραφίες, οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της προανακρίσεως και, μάλλον, πολλοί έχουν πιστέψει, ότι αυτό είναι το «κανονικό» και το «νόμιμο». Αυτό όμως συμβαίνει, κατά ρητή παράβαση των διατάξεων και πολλές φορές έχουμε το παράδοξο και αντιδικονομικό φαινόμενο, ο κατηγορούμενος να μαθαίνει στοιχεία της δικογραφίας ή την πορεία της από τα ΜΜΕ.

Αυτό βεβαίως, δεν αποτελεί μομφή εναντίον των δημοσιογράφων, αλλά εναντίον των υπευθύνων κατά νόμο, οι οποίοι χειρίζονται τις δικογραφίες και προς εξυπηρέτηση διαφόρων σκοπών παραβιάζουν ευθέως το νόμο.

Επίσης, η Δικονομία προβλέπει ρητά τις περιπτώσεις εξαιρέσεως δικαστικού ή εισαγγελικού λειτουργού και αυτό προς διασφάλιση διεξαγωγής μιας δίκαιης διαδικασίας. Είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε, να ασκήσει αίτηση εξαιρέσεως δικαστικού, χωρίς να σημαίνει, ότι θα γίνει αυτοδικαίως δεκτή.

Αν με τις ενέργειες αυτές καθυστερεί η ανακριτική διαδικασία, είναι κάτι που έπεται της δίκαιης διαδικασίας, που πρέπει να γίνεται και αυτό γιατί, προέχει η τήρηση των νομίμως προβλεπομένων. Όλα αυτά, έχουν προβλεφθεί από το νομοθέτη και έχοντας ιεραρχήσει τις αξίες, καθιέρωσε την θέσπιση των μέτρων αυτών.

Ένα άλλο μεγάλο θέα, είναι αυτό των όποιων ¨παρεμβάσεων¨ στη δικαιοσύνη. Υπάρχουν υποθέσεις με πολιτικές προεκτάσεις, με δημόσιο χρήμα, με πολιτικά πρόσωπα κοκ από την έκβαση των οποίων εκκρεμούν πολλά θέματα. Υπάρχουν και άλλες υποθέσεις, στις οποίες τα πρόσωπα των διαδίκων έχουν ενδιαφέρον από την ίδια την ουσία της υπόθεσης αλλά και από τις ιδιότητές τους, που εμπλέκονται σε αυτές.

Παρεμβάσεις σε υποθέσεις, εκτός των πλήρως αποδεδειγμένων, είναι πολύ δύσκολο, να στοιχειοθετηθούν. Η Εισαγγελέας Ε. Ράϊκου μίλησε αορίστως ορισμένα, πολλοί άλλοι μίλησαν ή θα μιλήσουν πιο συγκεκριμένα. Η όποια παρέμβαση πάντως, έχει να κάνει τόσο με τον αποδέκτη της και κατά πόσο είναι έτοιμος να την δεχτεί όσο και με τον παρεμβαίνοντα και κατά πόσο καταχράται της εξουσίας που του έχει ανατεθεί.

Να τονιστεί δε το αυτονόητο, ότι οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί είναι αυτοί, που θα κρίνουν την πορεία των υποθέσεων ή των αιτήσεων εξαίρεσης δηλ. δεν ισχύει και δεν πρέπει, να είμαστε ισοπεδωτικοί έναντι όλων των λειτουργών αλλά έναντι των αποδεδειγμένων εξαιρέσεων.

Η «τάση» που έχει δημιουργηθεί από τα ΜΜΕ για δημόσιες ή τηλεοπτικές δίκες, χάριν τηλεθεάσεως, απέχει παρασάγγας από την πραγματικότητα και τα θεσμοθετημένα. Οι διάφορες, επίσης, εικονικές πραγματικότητες της εποχής δεν αποτελούν την αλήθεια των πραγμάτων και δεν αρχίζουν ή τελειώνουν όλα σε κάποιο τηλεοπτικό διαγωνισμό και τους «κανόνες» που αυτός έχει θεσπίσει.

Είναι εύκολο και σύνηθες στη χώρα μας, να κρίνει κάποιος τους άλλους και εν τέλει, να έχει άποψη για τα πάντα.

Ας αναλογιστεί όμως αυτός ο «κάποιος», τι θα έκανε, αν βρισκόταν στη θέση του ανθρώπου, που ασκεί νόμιμα ένδικα μέσα, έχοντας αποδείξεις για την τέλεση παράνομων ενεργειών; Θα έκανε ακριβώς τα ίδια.

*Δικηγόρος

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας με τις δηλώσεις του στις ΗΠΑ περί σχεδίου για τα Βαλκάνια και τα Σκόπια δημιούργησε μεγάλο ζήτημα, τόσο γιατί – κατά τον ίδιο – ο Πρωθυπουργός το είχε απορρίψει, άρα με ποια δικαιοδοσία το έθεσε προς συζήτηση όσο και γιατί εκ του αποτελέσματος διαψεύστηκε για το θέμα της ψηφοφορίας στη Βουλή των Σκοπίων.

Του Νίκου Μπούρα*

Ο υπουργός Εξωτερικών έθεσε το θέμα αυτό στο Υπουργικό Συμβούλιο και, αίφνης, η συζήτηση κατευθύνθηκε στα μυστικά κονδύλια και τον προορισμό τους. Αποτέλεσμα; Η παραίτησή του και ο ενδοκυβερνητικός «πόλεμος» που θα έχει μεγάλη συνέχεια – όπως ο ίδιος φρόντισε, να αναφέρει.

Η Κυβέρνηση, αντί πολιτικής τοποθετήσεως, στράφηκε κατά των ΜΜΕ και διατάχθηκε προανάκριση για «εσχάτη προδοσία»!!! από συγκεκριμένο ιστότοπο. Επικουρικώς, η στοιχειοθέτηση του συγκεκριμένου αδικήματος θα μπορούσε να διερευνηθεί, εάν αναφερόντουσαν συγκεκριμένα ποσά και πρόσωπα και όχι η γενική αναφορά, που είναι σε γνώση της Βουλής.

Εισαγγελέας Εφετών κατήγγειλε ευθείες πολιτικές παρεμβάσεις στο έργο της, οι οποίες αποσκοπούσαν στην άσκηση ποινικών διώξεων εναντίον συγκεκριμένων προσώπων και στην απαλλαγή κάποιων άλλων.

Και βεβαίως, υπάρχει η συνέχεια, που συντηρεί και η Κυβέρνηση, ως προς τον χρόνο προκηρύξεως των εθνικών εκλογών, σε συνδυασμό των δύο κυβερνητικών εταίρων και της προσπάθειας εκάστου να διασωθεί πολιτικά είτε ως προς το ποσοστό ψήφων που θα λάβει είτε για τον ¨υπέρ πάντων¨ αγώνα για είσοδο στη Βουλή.

Όλα αυτά τα σοβαρά γεγονότα που συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες, αποδεικνύουν, ότι το όποιο κυβερνητικό αφήγημα περί «σταθερής Κυβέρνησης» και «ηθικού προβαδίσματος» αποτελούν όνειρα θερινής νυκτός. Το ακόμη πιο σοβαρό είναι, ότι, προφανώς, οι αφηγηματίες θεωρούν εμάς τους πολίτες σαν στερημένης νοητικής και αντιληπτικής ικανότητας και μας σωρεύουν καθημερινά με τις απόψεις τους περί του αντιθέτου, από κάτι που είναι εμφανέστατο.

Αποδεικνύεται από τον όλο κυβερνητικό χειρισμό προς τους πολίτες των σοβαρών αυτών θεμάτων, ότι η πολιτική «κουλτούρα» που πρεσβεύουν, στερείται όχι μόνο φαντασίας αλλά απλού ρεαλισμού. Και ότι το πιο δύσκολο πράγμα είναι, να πεις την απλή αλήθεια στον λαό, που ούτως ή άλλως την έχει αντιληφθεί.

Άρα, τα περί των όποιων αφηγημάτων αποτελούν στρουθοκαμηλισμό και μόνο.

*Δικηγόρος

Άρα, όποιο και να ήταν το αποτέλεσμα, αυτό θα ήταν πολιτικό "εργαλείο" στα χέρια της εκεί κυβέρνησης και τίποτα παραπάνω.

Του Νίκου Μπούρα*

Η ανάλυση και οι πολιτικές επιπτώσεις του δημοψηφίσματος, αναφορικά με τα Σκόπια, έχουν άλλη δυναμική και αναμένεται, να δρομολογήσουν άμεσες πολιτικές ενέργειες είτε σε επίπεδο πλειοψηφίας στην Βουλή είτε σε άμεση προκήρυξη εκλογών.

Η διαδικασία στην Ελληνική Βουλή έχει την δική της πορεία, η οποία μέχρις στιγμής αναλώνεται σε ανακοινώσεις και ρητορικές "κοκκορομαχίες". Από κυβερνητικής πλευράς προετοιμάζεται το έδαφος για «κυβέρνηση μειοψηφίας» ή μάλλον δοκιμάζονται οι αντιδράσεις σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το οποίο αρχικώς φαντάζει αντισυνταγματικό, όμως στην πράξη μπορεί να εφαρμοστεί, αφού η ετυμολογική έννοια της «μειοψηφίας», ως προς το κυβερνών κόμμα, υφίσταται και σήμερα και γι’ αυτό απαιτήθηκε η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ.

Η ψήφος εμπιστοσύνης από ανεξάρτητους βουλευτές ή από βουλευτές άλλων κομμάτων μπορεί, να προσδώσει την συνταγματική πλειοψηφία, δεδομένου ότι οι αντίστοιχες Προτάσεις για ψήφο εμπιστοσύνης στην Βουλή δεν κατατίθενται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Σε όλα αυτά, πρέπει να προσμετρηθεί και ο "εξωτερικός" παράγοντας, την παρουσία του οποίου είδαμε στον εντονότερο βαθμό στα Σκόπια, πριν το δημοψήφισμα, γεγονός που καταδεικνύει και το μεγάλο ενδιαφέρον των ξένων δυνάμεων για την περιοχή των Βαλκανίων.

Είχε ήδη προηγηθεί η διατάραξη των διπλωματικών σχέσεών μας με την Ρωσία, ώστε να μην καταλείπεται η όποια αμφιβολία αναφορικά με την στάση που θα τηρήσει η κυβέρνησή μας, η οποία και έχει δώσει τις απαραίτητες εγγυήσεις για επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την υπάρχουσα Βουλή και εξ’ αυτού του λόγου «τίποτα και κανένας» δεν θα της δημιουργήσει πρόβλημα, μέχρι τότε.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ότι δεν υπήρξε επίσημη ανακοίνωση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, έστω και τυπική, μετά την πρόσφατη ενέργεια του «Ρουβικώνα» έξω από την πρεσβευτική κατοικία. Εν αναμονή της επικύρωσης … δεν μιλάει κανένας!

Μετά τα τέλη Ιανουαρίου ο Πρωθυπουργός, έχοντας το συνταγματικό δικαίωμα να προκηρύσσει εκλογές σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, θα κάνει χρήση αυτού, δεδομένου ότι θα έχει τις περιπτώσεις αυτές ανά χείρας αλλά και προσδοκώντας να έχει ένα ικανοποιητικό ποσοστό για το κόμμα του σε συνδυασμό και με το ποσοστό του πρώτου κόμματος.

Μέχρι τότε, η πορεία των πραγμάτων είναι γνωστή και ας μην αναλωνόμαστε σε εκρήξεις εντυπωσιασμού ή θαυμασμού ή αιφνιδιασμού.

*Δικηγόρος

Είναι βασικά τα ερωτήματα: τι ειδική εκπαίδευση έχουν περάσει οι αστυνομικοί; τι εντολές έχουν ανά περιστατικό; και, υπάρχουν οι υποδομές για υποστήριξη των αστυνομικών;

Του Νίκου Μπούρα*

Κατ’ αρχάς, θα είναι μέγα σφάλμα, εάν στο πρόσωπο ή τις ενέργειες του συγκεκριμένου αστυνομικού συμπεριληφθεί το σύνολο των αστυνομικών. Όπως σε κάθε επάγγελμα έτσι και στου αστυνομικού, υπάρχουν οι καλοί, οι μέτριοι και οι λιγότερο καλοί. Και για να φθάσουμε στο σημείο, να κρίνουμε τον συγκεκριμένο, πρέπει πρώτα να κρίνουμε την ηγεσία του Σώματος, διότι εξ’ αυτής εκπορεύονται τα πάντα.

Υπάρχουν, δυστυχώς, αξιωματικοί, οι οποίοι έχουν υπηρετήσει αποκλειστικά ή σχεδόν αποκλειστικά στο Αρχηγείο. Πως μπορεί αυτοί οι άνθρωποι, να εκδίδουν διαταγές, όταν δεν έχουν ιδία γνώση του αντικειμένου με μεταθέσεις σε μάχιμες υπηρεσίες; Άλλο το ¨χαρτί¨ και άλλο ο ¨δρόμος¨, όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε και πρέπει να το αντιμετωπίσεις.

Απλώς, κινούμενοι κάποιοι φοβικά για την θέση τους και τις επιδιώξεις τους, δεν διστάζουν, να κρίνουν και να επικρίνουν, χάνοντας όμως την ουσία των πραγμάτων.

Ο προηγούμενος Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ., επί τρία σχεδόν έτη, δεν τόλμησε, να αντιμιλήσει στο τέως υπουργό Ν. Τόσκα – εκ του αποτελέσματος κρινόμενος και σε συνδυασμό με την συμπεριφορά του και στην πυρκαϊά στο Μάτι -, πολύ δε περισσότερο να θέσει επί τάπητος σοβαρά θέματα, όπως αυτό του «Ρουβίκωνα» και των επιπτώσεων στην εικόνα αλλά και την ουσία της αστυνομικής λειτουργίας. Η σιωπή και ο φόβος αυτά τα αποτελέσματα θα έχουν.

Η αστυνομία, ως ένστολο Σώμα αλλά και το μόνο νομίμως οπλοφορών στην κοινωνική καθημερινότητα, πρέπει να υπόκειται σε κανόνες πειθαρχίας και να διέπεται από συγκεκριμένες εντολές.

Ας φροντίσουν οι ανώτατοι, να κάνουν σωστά την δουλειά τους και αυτομάτως, η εικόνα αυτή θα μεταδοθεί σε όλα τα στελέχη.

Ο αστυνομικός που καθημερινά είναι στην μάχη της εγκληματικότητας από το πρώτο επίπεδο, χαίρει του σεβασμού της κοινωνίας και τέτοια μεμονωμένα περιστατικά επιβεβαιώνουν τον κανόνα αυτόν. Αν υποθέσουμε, ότι ένας ανώτατος αξιωματικός τιμωρούνταν για το συγκεκριμένο περιστατικό, μήπως τότε θα είχαμε ριζικές αλλαγές προς το βέλτιστο;

*Δικηγόρος