Παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια και του υπουργού Ανάπτυξης Τάκη Θεοδωρικάκου, ο κ. Μυτιληναίος υποστήριξε ότι έχει φτάσει η στιγμή η Ελλάδα να υιοθετήσει ένα μοντέλο συνεργασίας αντίστοιχο με αυτό που εφαρμόζεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι αμυντικές βιομηχανίες αναπτύσσονται με βάση τις επιχειρησιακές ανάγκες της κάθε χώρας και λειτουργούν σε στενή διασύνδεση με τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Στο πλαίσιο αυτό, κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση προς το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, εισηγούμενος τα εξοπλιστικά προγράμματα και οι αμυντικές συμβάσεις που υπερβαίνουν το ελάχιστο όριο του 25% συμμετοχής ελληνικών εταιρειών να λαμβάνουν πρόσθετη βαθμολογία κατά τη διαδικασία αξιολόγησης των προσφορών. Όπως ανέφερε, ένα τέτοιο κίνητρο θα μπορούσε να ενισχύσει ουσιαστικά τη συμμετοχή της εγχώριας βιομηχανίας στα μεγάλα αμυντικά έργα και να δημιουργήσει μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία για την ελληνική οικονομία.

Ο επικεφαλής της Metlen συνέδεσε την πρόταση αυτή με το νέο αμυντικό δόγμα της χώρας και τη δέσμευση της Πολιτείας για συμμετοχή της ελληνικής βιομηχανίας κατά 25% στα αμυντικά προγράμματα, υπογραμμίζοντας ότι η βιομηχανική ισχύς αποτελεί πλέον στρατηγικό κεφάλαιο για κάθε κράτος.

«Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία οι γεωπολιτικές εξελίξεις, οι νέες προκλήσεις ασφαλείας και η αναδιάταξη των διεθνών συμμαχιών αναγκάζουν χώρες και οικονομίες να επαναπροσδιορίσουν τις προτεραιότητές τους», τόνισε χαρακτηριστικά. Όπως σημείωσε, η Ελλάδα, η Ευρώπη αλλά και ολόκληρος ο κόσμος βρίσκονται αντιμέτωποι με την πρόκληση της προστασίας των εθνικών συμφερόντων σε ένα περιβάλλον όπου οι παραδοσιακές βεβαιότητες δεν υφίστανται πλέον.

Ο κ. Μυτιληναίος υπογράμμισε ότι οι χώρες που διαθέτουν ισχυρή παραγωγική βάση, τεχνογνωσία και δυνατότητα καινοτομίας εμφανίζουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ασκούν μεγαλύτερη επιρροή στις διεθνείς εξελίξεις. Παράλληλα, επισήμανε ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις οφείλουν να αξιοποιούν με τον πιο αποδοτικό τρόπο τους πόρους των φορολογουμένων, αποκτώντας υψηλής ποιότητας προϊόντα χωρίς συμβιβασμούς στις προδιαγραφές και στις επιχειρησιακές απαιτήσεις.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το αμυντικό hub της Metlen στον Βόλο αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να πετύχει η ελληνική βιομηχανία. Όπως αποκάλυψε, η βιομηχανική υποδομή του ομίλου στην περιοχή θα συνεχίσει να επεκτείνεται και αναμένεται να φτάσει συνολικά τις έξι μονάδες έως το τέλος του 2027, ενισχύοντας περαιτέρω την παραγωγική δυναμικότητα της εταιρείας στον αμυντικό τομέα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις ελληνικές επιχειρήσεις που κατάφεραν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν μέσα στη δεκαετή οικονομική κρίση, χάρη στον εξαγωγικό τους προσανατολισμό. Όπως είπε, οι εταιρείες αυτές διαθέτουν πλέον την τεχνογνωσία και τις δυνατότητες να δημιουργήσουν σημαντική αξία σε ξηρά, θάλασσα και αέρα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ενίσχυση της αμυντικής και βιομηχανικής αυτονομίας της χώρας.

«Η ύπαρξη ισχυρής αμυντικής βιομηχανίας αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας και απαιτεί τη συνεισφορά όλων μας», κατέληξε ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, στέλνοντας μήνυμα υπέρ της ενίσχυσης της παραγωγικής βάσης και της μεγαλύτερης συμμετοχής των ελληνικών επιχειρήσεων στα εξοπλιστικά προγράμματα της χώρας.

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη πολιτικής σταθερότητας, προειδοποιώντας ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα ιδιαίτερα κρίσιμο γεωπολιτικό περιβάλλον.

«Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε πραγματικό σταυροδρόμι αμυντικών και γεωπολιτικών αναταράξεων – άρα για εμάς σαν χώρα η πολιτική αστάθεια είναι πολύ μεγάλη πολυτέλεια», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος άφησε σαφείς αιχμές για το πολιτικό κλίμα και την αδυναμία συνεννόησης, τονίζοντας ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας θα απαιτηθεί συναινετική προσέγγιση ώστε να υπάρξει λειτουργική διακυβέρνηση.

«Δεν βλέπω διάθεση συνεννόησης, εξ ου και ο λόγος για μη κυβερνησιμότητα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι από επιχειρηματική σκοπιά η κυβερνητική σταθερότητα αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο για την οικονομία και τις επενδύσεις.

Μάλιστα προειδοποίησε ότι μια περίοδος έντονης πολιτικής αστάθειας θα μπορούσε να αποδειχθεί «πολύ δυσμενής εξέλιξη για τη χώρα».

Στο μέτωπο της ενέργειας, ο επικεφαλής της METLEN εξαπέλυσε σφοδρή κριτική στην ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική και στις αποφάσεις των Βρυξελλών για την πλήρη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.

«Η ακριβή ενέργεια τρώει τα σωθικά της οικονομίας», είπε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη βιώνει εδώ και καιρό τις συνέπειες του υψηλού ενεργειακού κόστους και ότι η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί.

Όπως σημείωσε, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις καλούνται να διαχειριστούν τεράστιες αυξήσεις κόστους χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Παίρνετε πολιτικές αποφάσεις που έχουν μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο στις επιχειρήσεις. Πώς θα μας βοηθήσετε να το αντιμετωπίσουμε; Η απάντηση είναι zero», ανέφερε με αιχμηρό τρόπο.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην πολιτική απανθρακοποίησης της Ευρώπης, υποστηρίζοντας ότι το κόστος της πράσινης μετάβασης ήταν τεράστιο χωρίς να υπάρξει ουσιαστικό όφελος για τα νοικοκυριά και τη βαριά βιομηχανία.

«Η τρομερή επιθυμία και η πολιτική επικράτηση της απανθρακοποίησης κόστισε πάρα πολλά λεφτά, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και σίγουρα δεν έφτασε στον λογαριασμό της βαριάς βιομηχανίας», σημείωσε.

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος προειδοποίησε επίσης για σοβαρές στρεβλώσεις στην αγορά των ΑΠΕ και ειδικά στα φωτοβολταϊκά στην Ελλάδα.

Όπως εξήγησε, η υπερπαραγωγή ενέργειας τις μεσημεριανές ώρες οδηγεί συχνά σε μηδενικές τιμές ηλεκτρικής ενέργειας, δημιουργώντας σοβαρό πρόβλημα βιωσιμότητας για επενδύσεις που χρηματοδοτήθηκαν μέσω τραπεζικού δανεισμού.

«Εσύ που έκανες την επένδυση δεν έχεις να πληρώσεις ούτε τα χρεολύσια ούτε τους τόκους. Θα δούμε σιγά σιγά να τα παίρνουν οι τράπεζες», ανέφερε, προειδοποιώντας ότι αυτή μπορεί να αποτελέσει «την επόμενη γενιά κόκκινων δανείων».

Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στην επένδυση γαλλίου στην Ελλάδα, ύψους άνω των 300 εκατ. ευρώ, σημειώνοντας ότι η ελληνική παραγωγική διαδικασία έχει πλέον καταφέρει να προσφέρει κόστος περίπου στο μισό του κινεζικού.

Όπως είπε, η εξέλιξη αυτή αλλάζει τους όρους ανταγωνισμού και περιορίζει τον φόβο κινεζικής κυριαρχίας στην αγορά κρίσιμων πρώτων υλών.

Παράλληλα, αποκάλυψε ότι υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον για εμπορικές συμφωνίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα αλλά και την Ευρώπη.

Ο επικεφαλής της METLEN στάθηκε επίσης ιδιαίτερα στις σπάνιες γαίες και στον γεωπολιτικό ρόλο της Κίνα, υπογραμμίζοντας ότι οι κρίσιμες πρώτες ύλες αποτελούν πλέον εργαλείο γεωπολιτικής ισχύος.

Κατά την εκτίμησή του, η Κίνα ακολούθησε στρατηγική δεκαετιών, επενδύοντας συστηματικά σε εξόρυξη, επεξεργασία και παραγωγή, αποκτώντας δεσπόζουσα θέση στις κρίσιμες πρώτες ύλες.

«Όποιος ελέγχει τις σπάνιες γαίες και τα κρίσιμα υλικά, ελέγχει σημαντικό μέρος της τεχνολογίας, της άμυνας και της βιομηχανίας του μέλλοντος», υπογράμμισε.

Τέλος, αναφέρθηκε και στη λειτουργία της επιχειρηματικότητας στην Ευρώπη και ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, σημειώνοντας ότι ακόμη και χώρες με ισχυρή χρηματοοικονομική παράδοση εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα γραφειοκρατίας και αργών διοικητικών διαδικασιών.

Ειδικότερα, στη δήλωσή του σημείωσε: «Τα ευρωπαϊκά μέταλλα βρίσκονται στο επίκεντρο της επόμενης μέρας της ηπείρου, καθώς ενισχύουν την ενεργειακή μετάβαση, τον ψηφιακό μετασχηματισμό και την ασφάλεια. Παράλληλα, τα μέταλλα αξιοποιούνται στα δίκτυα και τις μπαταρίες, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα data centers, στα αμυντικά συστήματα, στα κτίρια και στις μεταφορές. Η Ευρώπη αν θέλει να διεκδικήσει ηγετική θέση στις καθαρές τεχνολογίες, θα πρέπει να σταματήσει να εισάγει πρώτες ύλες και, ταυτόχρονα, να εξάγει τις θέσεις εργασίας. Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα είναι κρίσιμη, καθώς η μετονομασία της Ένωσής μας σε European Metals αποτυπώνει μια βαθύτερη εξέλιξη σε έναν κλάδο που κατανοεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει, που είναι έτοιμος να προσαρμοστεί και που αντιμετωπίζει την ανταγωνιστικότητα και την ανθεκτικότητα όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βασικές αρχές λειτουργίας».

Η European Metals υφίσταται από το 1957 με διάφορες μορφές, και πιο πρόσφατα ως Eurometaux από το 1988. Η νέα επωνυμία αντανακλά την εξέλιξη της Ένωσης, ενισχύοντας τον ρόλο της ως βασικού συνομιλητή με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, με στόχο τη στήριξη των ενεργοβόρων βιομηχανιών, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και την αντιμετώπιση του υψηλού ενεργειακού κόστους σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, ενισχύει τη θέση της Ένωσης σε ένα διεθνοποιημένο περιβάλλον, σε μια περίοδο αυξανόμενης εξάρτησης από πρώτες ύλες εκτός Ευρώπης και εντεινόμενων παγκόσμιων οικονομικών εντάσεων.

Ο κ. Μυτιληναίος, τέλος, πρόσθεσε: «Είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά μας. Επενδύουμε. Καινοτομούμε. Μειώνουμε το αποτύπωμά μας. Ανταγωνιζόμαστε σε παγκόσμιο επίπεδο. Όταν ο κόσμος αλλάζει, οι σοβαροί βιομηχανικοί κλάδοι δεν μένουν στάσιμοι - εξελίσσονται.»

Αναλυτικά η ομιλία Μυτιληναίου:

Κυρίες και κύριοι,

Συναντιόμαστε σε μια στιγμή κατά την οποία οι κανόνες της παγκόσμιας οικονομίας ξαναγράφονται.

Όχι σταδιακά. Όχι ευγενικά. Αλλά μέσω σοκ, πίεσης και σκληρών επιλογών.

Η γεωπολιτική δεν αποτελεί πλέον θόρυβο στο παρασκήνιο. Πλέον διαμορφώνει τις αγορές ενέργειας, τις εμπορικές ροές, τις επενδυτικές αποφάσεις και την ίδια την επιβίωση της βιομηχανίας. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες χρησιμοποιούνται ως μοχλός πίεσης. Η ενέργεια έχει καταστεί στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο. Και η βιομηχανική δυναμικότητα γίνεται ξανά αντιληπτή για αυτό που είναι: πηγή ισχύος.

Δεν πρόκειται για μια κανονική μετάβαση. Πρόκειται για ρήξη.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, η σαφήνεια έχει σημασία. Διότι το να προσποιούμαστε ότι οι παραδοχές του χθες εξακολουθούν να ισχύουν είναι ο ταχύτερος τρόπος να μείνουμε πίσω.

Η Ευρώπη διαθέτει πολλά πλεονεκτήματα. Όμως έχουμε και τη συνήθεια να συγχέουμε την πρόθεση με το αποτέλεσμα. Είμαστε πολύ καλοί στις στρατηγικές, στα πλαίσια και στους στόχους — λιγότερο καλοί στο να τα μεταφράζουμε σε συνθήκες που επιτρέπουν στη βιομηχανία να επενδύει, να λειτουργεί και να ανταγωνίζεται.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα τις κρίσιμες πρώτες ύλες. Στην Ευρώπη, η Πράξη για τις Κρίσιμες Πρώτες Ύλες μας παρέχει κυρίως έναν κατάλογο — 34 υλικά, εκ των οποίων τα 17 χαρακτηρίζονται στρατηγικά — μαζί με στόχους και διαδικασίες. Αυτό που δεν μας παρέχει είναι ουσιαστική χρηματοδοτική στήριξη ή στρατηγική αποθεματοποίηση σε κλίμακα. Το πρόβλημα αναγνωρίζεται, αλλά δεν επιλύεται.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η προσέγγιση ήταν πολύ διαφορετική. Ανέλυσαν τους κινδύνους εφοδιασμού, αναγνώρισαν τη χειραγώγηση των αγορών και κατανόησαν τι διακυβευόταν για τη βιομηχανική τους βάση. Και στη συνέχεια έδρασαν — δεσμεύοντας 12 δισ. δολάρια για τη δημιουργία στρατηγικού αποθέματος κρίσιμων ορυκτών, συνδυάζοντας δημόσια χρηματοδότηση με ιδιωτική συμμετοχή, ώστε να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό, να σταθεροποιήσουν τις αγορές και να προστατεύσουν τη μεταποιητική δραστηριότητα κατάντη.

Όταν άλλοι στηρίζουν ενεργά τις βιομηχανίες τους, εξασφαλίζουν την ενεργειακή τους βάση και χρησιμοποιούν τα οικονομικά εργαλεία στρατηγικά, η Ευρώπη δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην καλή θέληση και στις διαδικασίες. Η συνάφεια σήμερα δεν διακηρύσσεται. Κερδίζεται — μέσω παραγωγής, επενδύσεων και υλοποίησης.

Εδώ είναι που η Ευρώπη πρέπει να επαναπροσανατολιστεί.

Όχι αντιδρώντας σε κάθε εξωτερική κίνηση, και όχι διαχειριζόμενη τις εντυπώσεις, αλλά ανασυγκροτώντας τα θεμέλια της ίδιας της οικονομίας της. Αφαιρώντας περιττά κόστη. Μειώνοντας τα εμπόδια. Δημιουργώντας προβλεψιμότητα για μακροπρόθεσμες επενδύσεις.

Διότι χωρίς ισχυρή βιομηχανική βάση, οι φιλοδοξίες της Ευρώπης — πράσινες, ψηφιακές ή στρατηγικές — παραμένουν θεωρητικές.

Υπάρχουν θετικές εξελίξεις. Το Σχέδιο Δράσης για τον Χάλυβα και τα Μέταλλα αναγνωρίζει ότι η βιομηχανική δυναμικότητα έχει σημασία. Το έργο του Επιτρόπου Séjourné για το Σχέδιο Δράσης RESourceEU και τον Νόμο για τον Βιομηχανικό Επιταχυντή αντανακλά μια αυξανόμενη επίγνωση ότι η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί ταχύτερα και πιο αποφασιστικά.

Η δέσμευση των 3 δισ. ευρώ για ώριμα έργα κρίσιμων πρώτων υλών είναι σίγουρα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση· ας διασφαλίσουμε ότι θα υλοποιηθεί και θα επεκταθεί. Το «Buy European» επίσης τυγχάνει θετικής υποδοχής, όπως και η προσπάθεια προστασίας των στρατηγικών περιουσιακών στοιχείων της ΕΕ από ξένο έλεγχο.

Η δέσμευση του Επιτρόπου Šefčovič να αντιμετωπίσει τη διαρροή απορριμμάτων αλουμινίου είναι επίσης επίκαιρη. Η Ευρώπη δεν μπορεί να μιλά σοβαρά για κυκλικότητα ενώ εξάγει τα ίδια τα υλικά που την καθιστούν εφικτή. Αν η ανακύκλωση είναι στρατηγική — και είναι — τότε η προστιθέμενη αξία πρέπει να παραμένει στην Ευρώπη. Είμαστε έτοιμοι να εργαστούμε εποικοδομητικά ώστε αυτό το μέτρο να είναι αποτελεσματικό και εφαρμόσιμο.

Αυτά τα βήματα έχουν σημασία. Αλλά θα επιτύχουν μόνο εάν ενταχθούν σε μια ευρύτερη μετατόπιση — από τη διαχείριση της παρακμής στη διευκόλυνση της ανταγωνιστικότητας.

Με έχετε ακούσει επανειλημμένως να ασκώ σκληρή αλλά δίκαιη κριτική στην Επιτροπή. Πιστεύω ότι τους τελευταίους 18 μήνες, με την ανεκτίμητη βοήθεια του καθηγητή Ντράγκι, η Πρόεδρος von der Leyen αναγνώρισε την ανάγκη η Ευρώπη να επανέλθει στον πραγματισμό και στην οικονομική ανάπτυξη, εγκαταλείποντας τη στρατηγική του ευσεβούς πόθου. Σήμανε τον συναγερμό και έδωσε εντολή. Αυτή η εντολή δεν φτάνει σε όλους! Απαιτείται σαφέστερη και αυστηρότερη στάση για την εφαρμογή της στρατηγικής ανταγωνιστικότητας.

Και αυτό με φέρνει στο ζήτημα που, περισσότερο από κάθε άλλο, καθορίζει αν η βιομηχανία θα παραμείνει ή θα αποχωρήσει: την ενέργεια.

Για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες, η πραγματικότητα επί του πεδίου δεν έχει αλλάξει. Παρά τις ανακοινώσεις, οι τιμές ενέργειας στην Ευρώπη παραμένουν διαρθρωτικά υψηλότερες από εκείνες των ανταγωνιστών μας. Δεν πρόκειται για προσωρινή διακύμανση. Πρόκειται για διαρθρωτικό μειονέκτημα.

Το κόστος ενέργειας δεν είναι αφηρημένη μεταβλητή. Καθορίζει πού θα κατευθυνθεί η επόμενη επένδυση, πού θα επεκταθεί η δυναμικότητα και πού θα λάβει χώρα η καινοτομία. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, η Ινδία ανακοίνωσε νέα, μαζική δυναμικότητα αλουμινίου και οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με τα ΗΑΕ, προχωρούν επίσης σε νέο χυτήριο 750.000 τόνων! Αυτό αντιστοιχεί σχεδόν σε ολόκληρη τη δυναμικότητα που εξακολουθεί να λειτουργεί στην ΕΕ!!

Τα ίδια τα κράτη-μέλη το αναγνώρισαν αυτό όταν ζήτησαν από την Επιτροπή να επανέλθει με νέες προτάσεις τον περασμένο Οκτώβριο — μια σαφή παραδοχή ότι η τρέχουσα προσέγγιση δεν αποδίδει.

Ταυτόχρονα, η ασφάλεια εφοδιασμού δεν έχει βελτιωθεί. Πληρώνουμε περισσότερα και είμαστε λιγότερο βέβαιοι. Αυτός ο συνδυασμός είναι μη βιώσιμος.

Υπάρχουν σοβαρές προτάσεις, συμπεριλαμβανομένων στοχευμένων λύσεων για τις ενεργοβόρες βιομηχανίες. Αυτό που λείπει είναι η ταχύτητα και η εφαρμογή. Όσο συζητάμε, τα κόστη αυξάνονται. Όσο περιμένουμε, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται αλλού.

Εάν αναμένεται τα ευρωπαϊκά μέταλλα να παραμείνουν στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσθέτουμε κόστος, αβεβαιότητα και πολυπλοκότητα — και στη συνέχεια να εκπλησσόμαστε όταν η παραγωγή μετεγκαθίσταται.

Η ίδια πραγματιστική προσέγγιση πρέπει να ισχύσει και για την κλιματική πολιτική. Η βιομηχανία μας στηρίζει την αποανθρακοποίηση και επενδύει σημαντικά για να την υλοποιήσει. Αλλά η φιλοδοξία πρέπει να παραμένει συνδεδεμένη με την τεχνική και οικονομική πραγματικότητα.

Οι επικείμενες επικαιροποιήσεις των σημείων αναφοράς του ΣΕΔΕ της ΕΕ καταδεικνύουν την πρόκληση. Τα benchmarks πρέπει να αντικατοπτρίζουν αυτό που είναι εφικτό σε πραγματικές βιομηχανικές λειτουργίες. Ειδικά για τις κρίσιμες πρώτες ύλες, κάθε αύξηση κόστους μέσω δογματικής και αντιεπιστημονικής μείωσης της δωρεάν κατανομής αποτελεί ακόμη ένα καρφί στο φέρετρο. Τέτοια νομοθεσία δεν μπορεί ποτέ να περάσει τον υποχρεωτικό έλεγχο ανταγωνιστικότητας της Προέδρου von der Leyen!

Δεν υπάρχουν συντομεύσεις.

Η πραγματική ανταγωνιστικότητα μετριέται από τα αποτελέσματα: αν οι επενδυτές επιλέγουν την Ευρώπη για το επόμενο εργοστάσιο, αν η Ευρώπη παράγει περισσότερα από όσα καταναλώνει και αν οι βιομηχανικές περιφέρειες παραμένουν ισχυρές και συνεκτικές.

Αυτό έχει σημασία πολύ πέρα από τα οικονομικά.

Οι κοινότητες που έχουν οικοδομηθεί γύρω από τη βιομηχανία είναι ανθεκτικές κοινότητες. Διατηρούν δεξιότητες, καινοτομία και κοινωνική σταθερότητα. Μόλις χαθούν, δεν αντικαθίστανται εύκολα.

Τα ευρωπαϊκά μέταλλα είναι κεντρικά για το μέλλον της Ευρώπης. Υποστηρίζουν την ενεργειακή μετάβαση, την ψηφιακή μετάβαση και την ασφάλεια της Ευρώπης. Βρίσκονται στα δίκτυα και στις μπαταρίες, στις ανανεώσιμες πηγές και στα κέντρα δεδομένων, στα αμυντικά συστήματα, στα κτίρια και στην κινητικότητα.

Η Ευρώπη δεν μπορεί να διεκδικεί ηγετικό ρόλο στις καθαρές τεχνολογίες ενώ εισάγει τα υλικά και εξάγει τις θέσεις εργασίας.

Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα έχει σημασία.

Η μετάβασή μας στα European Metals αντανακλά μια βαθύτερη εξέλιξη — μια βιομηχανία που κατανοεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει και είναι έτοιμη να προσαρμοστεί· δεσμευμένη στην ανταγωνιστικότητα και την ανθεκτικότητα, όχι ως συνθήματα αλλά ως λειτουργικές αρχές.

Είμαστε υπερήφανοι για την κληρονομιά μας. Επενδύουμε. Καινοτομούμε. Αποανθρακοποιούμε. Ανταγωνιζόμαστε παγκοσμίως. Όταν ο κόσμος αλλάζει, οι σοβαρές βιομηχανίες δεν μένουν στάσιμες — εξελίσσονται.

Σήμερα, τα European Metals αντικατοπτρίζουν αυτή την εξέλιξη. Ελάτε μαζί μου καθώς παρουσιάζουμε ένα νέο κεφάλαιο για τη βιομηχανία μετάλλων της Ευρώπης: European Metals.

Σας ευχαριστώ

Αυτό επεσήμανε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι σε συζήτηση που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο πλαίσιο του συνεδρίου του Economist με τον πρόεδρο της METLEN Ευάγγελο Μυτιληναίο.

Ο οποίος για το ίδιο θέμα εξήρε το ρόλο του κ. Ντράγκι όπως και του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου κατά τη διάρκεια της ελληνικής κρίσης και πρόσθεσε ότι θα πρέπει να αποδώσουμε εύσημα στον σημερινό πρωθυπουργό Κ.Μητσοτάκη για το γεγονός ότι έχουμε έξι χρόνια πολιτικής σταθερότητας στα όποια η οικονομία σταθεροποιήθηκε και κινείται προς τα εμπρός με αποτέλεσμα η κατάσταση να είναι καλύτερη από πολλές χώρες της Βόρειας Ευρώπης.

Στο πλαίσιο της ίδιας συζήτησης ο κ. Ντράγκι επεσήμανε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε ως project ειρήνης και όχι ισχύος, κάτι που πρέπει να αλλάξει. "Η  Ευρωπαϊκή Ένωση  δεν είχε την ανάγκη να αναπτύξει αμυντική ή εξωτερική πολιτική γιατί και τα δύο παρέχονταν από τις ΗΠΑ. Τώρα ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι αυτά τα στοιχεία μας λείπουν. Η Ευρώπη πρέπει να επανεφεύρει τον εαυτό της. Χρειαζόμαστε καλύτερο συντονισμό, συνεργασία και να παίρνουμε μεγάλες σημαντικές αποφάσεις από κοινού", τόνισε και πρόσθεσε:
"Ο Ζαν Μοννέ είχε δηλώσει ότι η Ευρώπη κάνει βήματα μπροστά ως αποτέλεσμα των κρίσεων. Όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε κρίση. Πρέπει να ορίσουμε ποιες είναι οι βασικές, οι απόλυτες προτεραιότητες στις οποίες θα πρέπει να δοθεί ενιαία απάντηση και στη συνέχεια αν δεν μπορούμε να κινηθούμε από κοινού, θα προχωρήσουν ορισμένες χώρες, όπως γίνεται για παράδειγμα στην άμυνα. Μπορεί κάποιος άλλος στο μέλλον να μπει στην ομάδα. Αυτά τα πράγματα προβλέπονται από τις συνθήκες, έτσι έγινε για παράδειγμα το ευρώ ή η Συνθήκη Σένγκεν".

Ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ υπογράμμισε ότι ενώ η ενιαία ευρωπαϊκή αγορά θεωρητικά ισχύει από το 1992, στην πράξη είναι κατάκερματισμένη και αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι επιχειρήσεις κατευθύνονται στις ΗΠΑ. "Έχουμε, ανέφερε χαρακτηριστικά, έννοια αγορά για τις οδοντόπαστες αλλά όχι για την τεχνητή νοημοσύνη. Τα εμπόδια εξαναγκάζουν ιδίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δεν μπορούν να αντέξουν 27 διαφορετικές δικαιοδοσίες, να φύγουν". Το ίδιο υπογράμμισε για την άμυνα όπου υπάρχουν πολλές επικαλύψεις και διαφορετικές τεχνολογίες. "Έχουμε 1,7 εκατ. στρατιώτες αλλά 27 διαφορετικούς στρατούς. Μόνο αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας θα έχουμε ισχύ και την πολύ μεγάλη κλίμακα που απαιτείται. Η αμυντική βιομηχανία έχει εθνικό χαρακτήρα και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην ταχεία ανάπτυξη των αμυντικών δαπανών. Τα όπλα που αγοράζουμε από τις ΗΠΑ είναι πολύ πιο ακριβά από ότι αν είχαν παραχθεί εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης".

Για τα θέματα της άμυνας ο κ. Μυτιληναίος τόνισε ότι η Ευρώπη χρειάζεται 10-15 χρόνια προκειμένου να φθάσει στο επίπεδο ισχύος που απαιτείται, και "έως τότε θα πρέπει να κρατήσουμε τη σχέση μας με τις ΗΠΑ". Πρόσθεσε ότι σήμερα υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία για την Ευρώπη να προσπαθήσει να συγχωνεύσει την αμυντική της βιομηχανία σε μεγαλύτερες οντότητες, όπως έκαναν οι ΗΠΑ. "Χρειάζονται ισχυρά κίνητρα, όπως είπε, που να αναγκάζουν τις μεγάλες εταιρείες να συνεργαστούν με μικρότερες. Αν εμπλακούν μόνο τρεις - τέσσερις χώρες δεν θα υπάρχει μέλλον και ο αντίκτυπος στον πληθυσμό θα είναι αρνητικός".

Τέλος για την ενέργεια ο κ. Μυτιληναίος ανέφερε ότι η απανθρακοποίηση προχώρησε πολύ γρήγορα και δημιούργησε περισσότερα προβλήματα που είναι η αύξηση των τιμών και η αποβιομηχάνιση. "Πρέπει να κάνουμε κάποιες επιλογές. Ο πλανήτης κινδυνεύει αλλά πρέπει να υπάρχει ένα σχέδιο για το πόσο γρήγορα πρέπει να προχωρήσουμε. Έχουμε κάνει μεγάλα λάθη και τα πληρώνουμε, ας ελπίσουμε ότι μάθαμε από αυτά", είπε.

Ο κ. Ντράγκι σημείωσε ωστόσο ότι η απανθρακοποίηση και οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο η Ευρώπη μπορεί να γίνει ενεργειακά αυτόνομη.

Σημείωσε παράλληλα την ανάγκη να υπάρχει συνάφεια μεταξύ στόχων και εργαλείων. "Δεν μπορεί, κατέληξε, να καταργηθούν οι κινητήρες εσωτερικής καύσης αν δεν υπάρχει επαρκής ηλεκτρική ενέργεια για τα αυτοκίνητα. Χρειάζονται δίκτυα, αποθήκευση και μεταρρύθμιση της αγοράς ενέργειας. Έχουμε ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από υδροηλεκτρικά τα οποία έχουν αποσβεστεί εδώ και δεκαετίες, οπότε το κόστος παραγωγής είναι σχεδόν μηδέν αλλά η τιμή της ενέργειας ορίζεται με βάση το φυσικό αέριο. Υπάρχουν συγκαλυμμένα συμφέροντα. Η αγορά πρέπει να αλλάξει, διαφορετικά το υψηλό κόστος θα καθυστερήσει το στόχο της απανθρακοποίησης".

Ο κ. Μυτιληναίος υπογραμμίζει ότι με τον διπλασιασμό των δασμών στο πρωτογενές αλουμίνιο από τις ΗΠΑ, η ζήτηση για ευρωπαϊκά scraps έχει αυξηθεί κατακόρυφα, απειλώντας τη βιωσιμότητα των ανακυκλωτών μας και εντείνοντας την εξάρτησή μας από την εξωτερική προμήθεια. «Αυτό δεν είναι βιώσιμο», αναφέρει, τονίζοντας ότι «τα scrap αλουμινίου δεν είναι απόβλητα»:

«Είναι μια στρατηγική πρώτη ύλη που φέρει ενσωματωμένη αξία και ενέργεια. Η εξαγωγή τους, ειδικά σε αυτή την κλίμακα, υπονομεύει τους κλιματικούς μας στόχους, την ενεργειακή ασφάλεια και τα θεμέλια των βιομηχανιών καθαρής τεχνολογίας και άμυνας της Ευρώπης. Υποστηρίζω πλήρως την εισαγωγή περιορισμών στις εξαγωγές του scrap αλουμινίου», γράφει ο πρόεδρος και CEO της Metlen.

«Δεν πρόκειται για προστατευτισμό, πρόκειται για συνοχή, ανθεκτικότητα και διασφάλιση του μέλλοντος της Ευρώπης. Πρέπει να σταματήσουμε να παραδίδουμε το ανταγωνιστικό μας πλεονέκτημα και να αρχίσουμε να το υπερασπιζόμαστε», καταλήγει ο κ. Μυτιληναίος.

Το σχόλιο του Reuters

Σύμφωνα με το Reuters, η κίνηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να διπλασιάσει τους δασμούς στις εισαγωγές αλουμινίου εντείνει τον κίνδυνο ενός ολοκληρωτικού πολέμου για τα  με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα σκραπ. Παρόλο που υποτίθεται ότι πρόκειται για γενικούς δασμούς χωρίς εξαιρέσεις ή απαλλαγές, υπάρχει ένα σημαντικό κενό στο δασμολογικό τείχος.

Ο διπλασιασμός του δασμολογικού συντελεστή στο 50% θα μπορούσε να μετατρέψει τη ροή εισαγωγών σε πλημμύρα, γράφει το Reuters και προσθέτει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία εξετάζει το ενδεχόμενο επιβολής εξαγωγικών δασμών σε ανακυκλώσιμα υλικά αλουμινίου για να σταματήσει αυτό που αποκαλεί «διαρροή παλιοσίδερων», δέχεται πιέσεις να κινηθεί το συντομότερο δυνατό.

Η τιμή του αλουμινίου στις ΗΠΑ εκτοξεύτηκε στα ύψη ρεκόρ των 1.325 δολαρίων ανά μετρικό τόνο, μετά τον διπλασιασμό των εισαγωγικών δασμών. Κι αυτή είναι μια τιμή που θα πληρώσουν οι Αμερικανοί αγοραστές, και που υπερβαίνει τη διεθνή τιμή που διαπραγματεύεται στο Χρηματιστήριο Μετάλλων του Λονδίνου (LME), η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα 2.430 δολάρια ανά τόνο.

Αυτό που κάποτε αντανακλούσε το κόστος μεταφοράς για τη μεταφορά μετάλλου στο κέντρο παραγωγής των ΗΠΑ είναι πλέον μια δασμολογική πριμοδότηση, η οποία αποτυπώνει τη διάσπαση της παγκόσμιας δομής τιμολόγησης του αλουμινίου.

Ωστόσο, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση Αλουμινίου οι δασμοί έχουν ως συνέπεια να απομακρύνονται υλικά από την Ευρώπη.  Η ΕΕ αντιμετωπίζει μια «πλήρη κρίση σκραπ», σύμφωνα με την ένωση. Ο Γενικός Διευθυντής Πολ Βος κάλεσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να επιβάλει άμεσα αντίστοιχο δασμό στις εξαγωγές σκραπ προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σημειώνεται ότι η Κομισιόν έχει ήδη εντοπίσει τις υψηλές εξαγωγές θραυσμάτων αλουμινίου ως βασικό εμπόδιο στη φιλοδοξία της να επιτύχει τους στόχους της «Κυκλικής Οικονομίας» του μπλοκ.

Σε συνέχεια του Fireside Chat με τον Jason Fairclough BofA – Global Metals, Mining & Steel Research, ο κ. Μυτιληναίος τόνισε πως αναμένει ότι μέχρι το 2028 το EBITDA θα ανέρχεται σε επίπεδα άνω των 2 δισ. ευρώ.

Επισημαίνεται ότι το έντονα συνεργατικό μοντέλο της METLEN, σε συνδυασμό με την επιχειρηματική της προσέγγιση για τη δημιουργία αξίας, αμφισβητούν τη σημερινή συμβατική σοφία τόσο των εταιρειών ενέργειας όσο και αυτές των μετάλλων.

Η εισαγωγή της εταιρείας στο Λονδίνο, θα αποτελέσει βασικό καταλύτη, αυξάνοντας σημαντικά το ενδιαφέρoν της αγοράς το επόμενο διάστημα.

Το πρόσφατο deal με τη Rio Tinto και η συνεπαγόμενη αύξηση στην παραγωγή της αλουμίνας μαζί με την παραγωγή γαλλίου, σε συνδυασμό με της επερχόμενες επενδύσεις, οι οποίες θα ανακοινωθούν στο CMD – Capital Markets Day (28 Απριλίου), αναμένεται να ενισχύσουν σημαντικά την κερδοφορία της εταιρείας, ιδιαίτερα από το 2028 και μετά.

Ο κ. Μυτιληναίος εκτιμά ότι «, λόγω και της μεγάλης εμπειρίας που έχει στο συγκεκριμένο αντικείμενο ο Πρωθυπουργός, θα την φέρει στο τραπέζι, καθώς πριν το 2010, το ύψος της ελληνικής προστιθέμενης αξίας ανερχόταν στο 30% κατ’ ελάχιστον».

Υπενθυμίζει μάλιστα, ότι πάγιο αίτημα της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και των χιλιάδων εργαζομένων της, παραμένει η επαναφορά του μέτρου και η αναζωογόνηση του σημαντικού αυτού κλάδου της εθνικής οικονομίας προς όφελος και της αμυντικής θωράκισης της χώρας.

Η ανάρτηση του Ευάγγελου Μυτιληναίου στο LinkedIn

Με μεγάλη ικανοποίηση ενημερώθηκα ότι την Τρίτη 18/3 ο Πρωθυπουργός, Kyriakos Mitsotakis, θα τοποθετηθεί στη Βουλή για το θέμα των εξοπλιστικών, στο πλαίσιο του “ReArm Europe”.

Είναι πολύ ελπιδοφόρο ότι επιτέλους γίνεται αυτή η συζήτηση, σε εθνικό επίπεδο, πολύ περισσότερο επειδή αξίζει να μπει στην κουβέντα η συμμετοχή της Ελληνικής Βιομηχανίας στα προγράμματα αυτά.

Κι εκτιμώ ότι, λόγω και της μεγάλης εμπειρίας που έχει στο συγκεκριμένο αντικείμενο ο Πρωθυπουργός, θα την φέρει στο τραπέζι, καθώς πριν το 2010, το ύψος της ελληνικής προστιθέμενης αξίας ανερχόταν στο 30% κατ’ ελάχιστον.

Παραμένει έκτοτε πάγιο αίτημα της Ελληνικής Αμυντικής Βιομηχανίας και των χιλιάδων εργαζομένων της, η επαναφορά του μέτρου και η αναζωογόνηση του σημαντικού αυτού κλάδου της εθνικής οικονομίας προς όφελος και της αμυντικής θωράκισης της χώρας.

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος, επικεφαλής της Metlen Energy and Metals με έδρα την Ελλάδα, δήλωσε επίσης ότι η ταλαιπωρημένη χρηματιστηριακή αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου βρίσκεται σε πορεία αναζωογόνησης μετά από μία από τις πιο ήσυχες χρονιές για αρχικές δημόσιες εγγραφές το 2024, σύμφωνα με τους Financial TImes.

«Χιλιάδες εταιρείες από όλο τον κόσμο συρρέουν για να μπουν στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Διατρέχετε τον κίνδυνο να εξαφανιστείτε μέσα στο πλήθος», δήλωσε στους FT.

«Ποτέ στη ζωή μου δεν μου άρεσε να μένω στο τέλος της ουράς – υπάρχει τεράστια ουρά αυτή τη στιγμή για τη Νέα Υόρκη. Οι αποτιμήσεις των εταιρειών είναι στα ύψη».

Και πρόσθεσε: «Θα το προτιμούσα, αν καταφέρναμε να εξασφαλίσουμε μια θέση στον FTSE 100. Προτιμώ να βρίσκομαι στις οθόνες όλων των εμπόρων σε όλο τον κόσμο».

Τα σχέδια της Metlen να προσθέσει μια πρωτογενή εισαγωγή στο Λονδίνο είναι μια ώθηση για το Ηνωμένο Βασίλειο, αφού λιγότερες από 20 εταιρείες εισήχθησαν στο χρηματιστήριο πέρυσι – ο χαμηλότερος αριθμός από το οικονομικό κραχ του 2009. Άλλες, όπως ο όμιλος τυχερών παιχνιδιών Flutter, μετέφεραν την πρωτογενή εισαγωγή τους στις ΗΠΑ.

Η ελληνική εταιρεία υπέβαλε τον Δεκέμβριο αίτηση για πρωτογενή εισαγωγή εντός 18 μηνών στο Λονδίνο και, με κεφαλαιοποίηση 5 δισ. ευρώ, είναι αρκετά μεγάλη για να διεκδικήσει μια θέση στον FTSE 100.

Από το 1995 είναι μέλος του Χρηματιστηρίου Αθηνών, όπου σκοπεύει να διατηρήσει δευτερογενή εισαγωγή.

Ο κ. Μυτιληναίος δήλωσε ότι δεν υπήρχε «άλλη επιλογή» στην Ευρώπη, όταν ρωτήθηκε γιατί επέλεξε το Λονδίνο. Αλλά πρόσθεσε: «Η ερώτηση θα μπορούσε πιθανώς να είναι: γιατί όχι Νέα Υόρκη; Αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση.

«Πρέπει λοιπόν να αποφασίσεις – αν θα πας σε ένα χρηματιστήριο που βρίσκεται στην κορυφή των κορυφών [Νέα Υόρκη] ή αν θα πας σε μια αγορά που προέρχεται από κάποια δύσκολα χρόνια μετά το Brexit, και κάποιες ταραχώδεις πολιτικές καταστάσεις και εποχές, και τώρα σιγά-σιγά ανακάμπτει και πάλι.

«Είναι μια καλή ευκαιρία να συμμετάσχετε στην αναβίωση του City και του Χρηματιστηρίου του Λονδίνου».

Η Metlen απασχολεί περισσότερους από 6.500 εργαζομένους σε 40 χώρες. Εκτός από τη ναυαρχίδα της, το εργοστάσιο αλουμινίου, αλουμίνας και βωξίτη στην Ελλάδα, εγκαθιστά σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και καλώδια, εμπορεύεται φυσικό αέριο και παρέχει ενέργεια σε νοικοκυριά.

Τον περασμένο μήνα, ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να επενδύσει 296 εκατ. ευρώ για να ενισχύσει την παραγωγή αλουμίνας και βωξίτη στην Ελλάδα, καθώς και να παράγει για πρώτη φορά γάλλιο, ένα βασικό μέταλλο που χρησιμοποιείται ευρέως στα ηλεκτρονικά.

Ο κ. Μυτιληναίος χαρακτήρισε «λάθος» να εξαρτάται η Ευρώπη τόσο πολύ από την Κίνα για το μέταλλο, παρομοιάζοντάς το με την εξάρτηση της Γερμανίας από το φυσικό αέριο από τη Ρωσία, η οποία αποκαλύφθηκε καθώς οι τιμές εκτοξεύτηκαν στα ύψη μετά την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία σε πλήρη κλίμακα τον Φεβρουάριο του 2022.

Ωστόσο, ο κ. Μυτιληναίος, ο οποίος είναι επίσης πρόεδρος του ευρωπαϊκού εμπορικού ομίλου Eurometaux, υπογράμμισε την ανάγκη των κατασκευαστών για φθηνό φυσικό αέριο προκειμένου να διατηρήσουν την ανταγωνιστικότητά τους.

Ερωτηθείς εάν η Ευρώπη θα πρέπει να επιστρέψει στο ρωσικό φυσικό αέριο, όπως συζητούν σήμερα οι αξιωματούχοι, επισήμανε το εκτεταμένο κλείσιμο ευρωπαϊκών εργοστασίων μετάλλων.

«Τι μπορώ να σας απαντήσω, ως πρόεδρος της ευρωπαϊκής ένωσης – όχι, δεν θέλουμε φθηνό φυσικό αέριο; Πώς μπορώ να το πω αυτό; Από την άλλη πλευρά, ποιο είναι το πολιτικό τίμημα για να έχουμε φθηνό φυσικό αέριο;

«Αυτό πρέπει να το αποφασίσουν οι πολιτικοί. Αλλά οι επιχειρήσεις βρίσκονται στο τραπέζι για να εξηγήσουν στους πολιτικούς τα προβλήματα που έχουμε».

Οι δεσμευτικές προσφορές για το έργο, προϋπολογισμού 107.200.000€ (πλέον ΦΠΑ) σε όρους καθαρής παρούσας αξίας με παράλληλη χρηματοδότηση 24.044.507,40€ από το Ταμείο Ανάκαμψης, ήτοι συνολικά 131.244.507,40€, υπεβλήθησαν, μέσω ΕΣΗΔΗΣ, από τους οικονομικούς φορείς: α) ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε. και β) ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Α.Ε. –ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Α.Ε.

Όπως επισημαίνεται σε σχετική ανακοίνωση, είναι το τρίτο κατά σειρά έργο ΣΔΙΤ που δημοπρατείται. Αφορά την υλοποίηση όλων των απαιτούμενων μελετών, την κατασκευή, χρηματοδότηση, συντήρηση και λειτουργία ενός Ολοκληρωμένου Συστήματος Δικτύου Άρδευσης Υπέρειας-Ορφανών, που θα αξιοποιεί τις υφιστάμενες εν λειτουργία γεωτρήσεις, αρδεύοντας συνολικά περί τα 67.800 στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων των παρακείμενων στον ποταμό Ενιπέα αγροκτημάτων Πολυνερίου, Σταυρού, Κατωχωρίου, Ελληνικού, Βρυσιών&Υπέρειαςτης Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, καθώς και Ορφανών, Φύλλου και Λεύκης της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας.

Τεχνικά Χαρακτηριστικά Έργου

Το Έργο αφορά τη μελέτη, χρηματοδότηση, κατασκευή, λειτουργία και συντήρηση ενός σύγχρονου κλειστού υπογειοποιημένου αρδευτικού δικτύου με στόχο την κάλυψη των αναγκών άρδευσης της περιοχής με αρδευόμενη έκταση 67.800 στρεμμάτων περίπου.

Η διάρκεια της Σύμβασης Σύμπραξης είναι είκοσι πέντε έτη περιλαμβανομένου του χρόνου κατασκευής του Έργου.

Συνοπτικά, το αντικείμενο της Σύμβασης Σύμπραξης αφορά στην υλοποίηση έντεκα (11) αυτόνομων αρδευτικών δικτύων τα οποία θα περιλαμβάνουν τις υφιστάμενες γεωτρήσεις, τα έργα μεταφοράς (δίκτυα προσαγωγών από τις γεωτρήσεις στις δεξαμενές), τις δεξαμενές αναρρύθμισης, τα αντλιοστάσια και τα έργα διανομής του νερού (πρωτεύον και δευτερεύον δίκτυο) μέχρι και τις υδροληψίες.

Το πρώτο τμήμα του Έργου, το οποίο περιλαμβάνει την υλοποίηση των πέντε (5) αυτόνομων αρδευτικών δικτύων που θα παραδοθούν ολοκληρωμένα και λειτουργικά σε περίοδο 16 έως 18 μηνών, ενώ το σύνολο του έργου θα ολοκληρωθεί σε περίοδο 30 μηνών από την υπογραφή της σύμβασης του Έργου.

Με όλες τις ανωτέρω παρεμβάσεις αρμοδιότητας Γενικής Γραμματείας Ενωσιακών Πόρων και Υποδομών του ΥΠΑΑΤ, σε συνεργασία με την Μονάδα ΣΔΙΤ του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, επιτυγχάνεται βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του αγροτικού τομέα και μετριασμός των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.