Πλην του ποσοστού ανεργίας, το ποσοστό συμμετοχής στην αγορά εργασίας των ατόμων που ανήκουν στη συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία είναι περίπου το μισό του εθνικού ποσοστού συμμετοχής (28,4% έναντι 52,3% τα αντίστοιχα μέσα ποσοστά στην περίοδο 2001-2024). Παρόμοια είναι η εικόνα και στα φύλα, με το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών (25,9%) να υπολείπεται αυτού των ανδρών (30,8%), αλλά η μεταξύ τους διαφορά έχει περιοριστεί. Πρέπει να αναφερθεί ότι τόσο το εθνικό ποσοστό συμμετοχής των νέων στην αγορά εργασίας όσο και τα αντίστοιχα ποσοστά ανά φύλο την περίοδο 2001-2024 – με εξαίρεση την περίοδο της υγειονομικής κρίσης – ακολουθούν έντονα καθοδική πορεία. Εν μέρει αυτή η εικόνα μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί νέοι συνεχίζουν την εκπαίδευση τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ή/και συνεχίζουν τις σπουδές τους και μετά την απόκτηση του πρώτου πανεπιστημιακού πτυχίου σε μεταπτυχιακό ή/και διδακτορικό επίπεδο.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυση του ποσοστού των νέων ατόμων που ούτε εργάζονται και ούτε συμμετέχουν στην τυπική ή μη τυπική εκπαίδευση και κατάρτιση. Δείχνει πως η μετάβαση από την εκπαίδευση στην αγορά εργασίας έχει γίνει πιο σύνθετη, καθώς οι νέοι αλλάζουν εργασία συχνότερα ενώ μπορεί ως φοιτητές να εργάζονται με καθεστώς μερικής απασχόλησης ή να προτιμούν την εποχική απασχόληση. Εξάλλου, είναι συχνό το φαινόμενο πολλοί νέοι εργαζόμενοι να επιστρέφουν στην εκπαίδευση ή στην κατάρτιση προκειμένου να βελτιώσουν τα προσόντα και τις δεξιότητές τους.

Αναλυτικά, στην Ελλάδα το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 15-29 ετών (το ηλικιακό εύρος που ακολουθεί η Eurostat) που ούτε εργάζονται και ούτε συμμετέχουν στην τυπική ή μη τυπική εκπαίδευση και κατάρτιση την περίοδο 2002-2008 περιορίζεται, αλλά το ξέσπασμα και η γιγάντωση της οικονομικής κρίσης είχε σαν συνέπεια να αυξηθεί σημαντικά και να φτάσει στο 28,5% το 2013. Σε περιόδους πτώσης της οικονομικής δραστηριότητας το ποσοστό τους αυξάνεται, καθώς οι απώλειες θέσεων εργασίας επηρεάζουν δυσανάλογα τους νέους, αφού συχνά είναι οι πρώτοι που χάνουν τη δουλειά τους προκειμένου να προστατευθούν όσο είναι εφικτό οι θέσεις εργασίας πιο ηλικιωμένων ατόμων που κατά κανόνα έχουν και οικογένεια. Εξάλλου, οι νέοι που ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και επιδιώκουν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας βρίσκουν δυσκολότερα απασχόληση καθώς σε περιόδους ύφεσης περιορίζονται σημαντικά οι προσλήψεις προσωπικού.

Επιπλέον, η επαναλαμβανόμενη αποτυχία στην αναζήτηση εργασίας οδηγεί σταδιακά τα άτομα σε αποθάρρυνση και στο «πάγωμα» της διαδικασίας αναζήτησης εργασίας και κατά συνέπεια στην έξοδο από το εργατικό δυναμικό, σύμφωνα με τη Eurobank Equities. Παράλληλα, η προσπάθεια για επιστροφή στην εκπαίδευση κατά τη διάρκεια οικονομικών κρίσεων δεν είναι πάντα επιτυχής για λόγους όπως η αδυναμία χρηματοδότησης σπουδών, η μη επιθυμία για επιπλέον σπουδές, η αδυναμία πρόσβασης στην εκπαίδευση κ.ά. Μετά το 2013, ο σταδιακός περιορισμός της ύφεσης και η επίτευξη θετικών ρυθμών μεταβολής του ΑΕΠ είχε σαν αποτέλεσμα το ποσοστό τους να ακολουθήσει καθοδική πορεία με αποτέλεσμα το 2024 να κατέλθει σε χαμηλότερα επίπεδα από το 2002 (19,1%) και το 2009 (15,9%) δηλαδή στο 14,2%, αλλά το ποσοστό αυτό υπολείπεται ακόμα του στόχου που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Ένωση (9,0%). Ίδια τάση ακολουθούν τα αντίστοιχα ποσοστά για τους άνδρες και τις γυναίκες. Ωστόσο το ποσοστό των γυναικών τα πρώτα έτη της υπό εξέτασης περιόδου είναι πολύ υψηλότερο από των ανδρών και αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους παράγοντες όπως π.χ. στο παραδοσιακό κοινωνικό στερεότυπο που έδινε μεγαλύτερη σημασία στον ρόλο των γυναικών μέσα στην οικογένεια. Όμως είναι θετικό ότι η διαφορά στα ποσοστά μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει συρρικνωθεί σημαντικά (από τις 14,1 π.μ. το 2002 στις 0,9 π.μ. το 2024).

Ωστόσο η καμπύλη της Ελλάδας όλη την υπό εξέταση περίοδο βρίσκεται υψηλότερα από την αντίστοιχη καμπύλη της ΕΕ-27. Μέχρι το 2008 η απόσταση της Ελλάδας από το μέσο όρο της ΕΕ-27 είχε συρρικνωθεί σε επίπεδα κάτω των 2,0 π.μ. Στη συνέχεια όμως η άνοδος του σχετικού ποσοστού ήταν πολύ ισχυρότερη στην Ελλάδα συγκριτικά με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην ΕΕ-27 η άνοδος του σχετικού ποσοστού μέχρι το 2013 – συγκριτικά με το 2008 – δεν ξεπέρασε τις 3,0 π.μ. όταν στην Ελλάδα έφτασε τις 13,7 π.μ. Σύμφωνα με τη Eurobank Equities, η επιδείνωση ήταν εντονότερη στην Ελλάδα λόγω της βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης την περίοδο 2009–2013. Μετά το 2013 η καμπύλη της Ελλάδας ακολουθεί καθοδική πορεία και συγκλίνει με την καμπύλη της ΕΕ-27. Μέρος αυτής της βελτίωσης είναι πιθανό να προήλθε και από την ψήφιση νόμων που αφορούσαν την αμοιβή των νέων ατόμων και έκαναν ευκολότερη την πρόσληψή τους. Παρά την βελτίωση, το μέσο ποσοστό της Ελλάδας την περίοδο 2002-2024 είναι το τρίτο υψηλότερο μεταξύ των χωρών της ΕΕ-27 (19,5% έναντι 14,2%) ενώ το 2024 το ποσοστό της ήταν το τέταρτο υψηλότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση (14,2% έναντι 11,1%) όταν το 2002 ήταν το έβδομο υψηλότερο (19,1% έναντι 15,9%). Η παραπάνω εικόνα οφείλεται σε παράγοντες όπως η υπερπροσφορά αποφοίτων μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε κλάδους με χαμηλή ζήτηση, οι περιφερειακές ανισότητες (περιφέρειες με χαμηλή ζήτηση)5 που παγιδεύουν τους νέους εκτός αγοράς εργασίας, η μη ύπαρξη ισχυρών και ώριμων συστημάτων απόκτησης εμπειρίας/σύνδεσης των αποφοίτων με την αγορά εργασίας και επανακατάρτισης/επανένταξης των ατόμων σε αυτή, η αδήλωτη εργασία κ.ά.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εξέλιξη του συγκεκριμένου ποσοστού με βάση το επίπεδο εκπαίδευση. Tο σχετικό ποσοστό αυξάνεται σημαντικά την περίοδο 2009-2013 και στη συνέχεια αποκλιμακώνεται για να διαμορφωθεί το 2024 σε χαμηλότερα επίπεδα από το 2002. Συγκριτικά με την ΕΕ-27 στο μεσαίο και στο υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης όλη την υπό εξέταση περίοδο το σχετικό ποσοστό είναι υψηλότερο στην Ελλάδα, με τη διαφορά να είναι μεγαλύτερη κυρίως στα άτομα της δεύτερης κατηγορίας. Αντίθετα στο χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης τις περιόδους 2006-2010 και 2015-2024 το ποσοστό στην Ελλάδα είναι χαμηλότερο συγκριτικά με την ΕΕ-27. Ωστόσο η σημαντικότερη διαφορά με την ΕΕ-27 είναι ότι στην Ελλάδα – όλη την υπό εξέταση  περίοδο – η κατηγορία που εμφανίζει το υψηλότερο ποσοστό νέων ηλικίας 15-29 ετών που δεν εργάζονται και ούτε συμμετέχουν στην τυπική ή μη τυπική εκπαίδευση είναι τα άτομα με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, όταν στην ΕΕ-27 είναι η κατηγορία με τα χαμηλότερα ποσοστά.

Τέλος, στους άνδρες κυριαρχούν οι άνεργοι που αναζητούν εργασία, ενώ στις γυναίκες υψηλότερο παραμένει το ποσοστό εκτός εργατικού δυναμικού.

Αναλυτικά τα βασικότερα επιδόματα και προγράμματα που βρίσκονται σε ισχύ:

Youth Pass – Επίδομα 150 ευρώ για νέους 18–19 ετών

Το Youth Pass αφορά νέους ηλικίας 18 και 19 ετών και παρέχει οικονομική ενίσχυση 150 ευρώ ετησίως, σε ψηφιακή μορφή.

Βασικά κριτήρια

• Ηλικία 18 ή 19 ετών κατά το έτος υποβολής της αίτησης

• Φορολογική κατοικία στην Ελλάδα

• Δεν υπάρχουν εισοδηματικά κριτήρια

Το ποσό διατίθεται μέσω ψηφιακής κάρτας και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για:

• πολιτιστικές δραστηριότητες

• τουριστικές υπηρεσίες

• μεταφορές

Νεανική Επιχειρηματικότητα – Επιδοτήσεις έως 17.500 ευρώ

Τα προγράμματα νεανικής επιχειρηματικότητας στοχεύουν στην υποστήριξη νέων που επιθυμούν να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση, με επιχορηγήσεις που φτάνουν έως 17.500 ευρώ.

Βασικά κριτήρια

• Ηλικία 18 έως 29 ετών

• Κατάσταση ανέργου ή εκτός εκπαίδευσης/κατάρτισης (ανά πρόγραμμα)

• Μη ύπαρξη επιχειρηματικής δραστηριότητας πριν την ένταξη

• Υποβολή επιχειρηματικού σχεδίου

 Η επιχορήγηση καταβάλλεται σε δόσεις, μετά την έναρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

«Εξοικονομώ – Ανακαινίζω για Νέους» – Έως 22.500 ευρώ

Το πρόγραμμα «Εξοικονομώ – Ανακαινίζω για Νέους» απευθύνεται σε νέους ιδιοκτήτες κατοικιών και χρηματοδοτεί:

• ενεργειακή αναβάθμιση

• ανακαίνιση κατοικίας

Το συνολικό ποσό μπορεί να φτάσει τις 22.500 ευρώ, με ποσοστό επιδότησης έως 75%.

Βασικά κριτήρια

• Ηλικία 18 έως 39 ετών

• Ιδιοκτησία και ιδιοκατοίκηση κύριας κατοικίας

• Τήρηση εισοδηματικών ορίων

• Ακίνητο που πληροί τις ενεργειακές προϋποθέσεις του προγράμματος

Προθεσμία ολοκλήρωσης παρεμβάσεων: έως 30 Απριλίου 2026

Φοιτητικό Στεγαστικό Επίδομα – Έως 2.000 ευρώ

Το Φοιτητικό Στεγαστικό Επίδομα απευθύνεται σε φοιτητές που σπουδάζουν εκτός του τόπου μόνιμης κατοικίας της οικογένειάς τους.

Ποσά επιδότησης

• 1.500 ευρώ ετησίως

• 2.000 ευρώ σε περίπτωση συγκατοίκησης

Βασικά κριτήρια

• Φοίτηση σε ΑΕΙ ή ΣΑΕΚ

• Σπουδές σε διαφορετική πόλη από την κύρια κατοικία

• Μισθωτήριο συμβόλαιο στο όνομα φοιτητή ή γονέα

• Τήρηση εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων

Η αίτηση υποβάλλεται κάθε χρόνο, μετά την υποβολή της φορολογικής δήλωσης.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2025, σε πανελλαδικό δείγμα 1.500 εργαζόμενων νέων, και σκιαγραφεί μια γενιά που εργάζεται, που διεκδικεί αξιοπρέπεια και προοπτική μέσα σε ένα περιβάλλον επισφάλειας και εξάντλησης.

Τα βασικότερα αποτελέσματα παρουσιάζονται παρακάτω κατανεμημένα σε επτά επιμέρους θεματικούς άξονες:

1. Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας
2. Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης
3. Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος
4. Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία
5. Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση
6. Προοπτικές και μέλλον

Αναλυτικά:

1. Οικονομική εξάρτηση και αδυναμία αυτονομίας

• Μόλις το 20% των νέων εργαζόμενων ζουν μόνοι τους. Το 45% των νέων εξακολουθεί να ζει με την οικογένειά του (το ποσοστό αυτό γι αυτούς που εργάζονται με μερική απασχόληση ανεβαίνει στο 65%) και το 30% με φίλο ή σύντροφο. Μόλις το 30% συμβάλλει οικονομικά στο ενοίκιο ή στα έξοδα στέγασης.
• Το 70% δηλώνει ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για τις βασικές ανάγκες και το 62% αναγνωρίζει οικονομική εξάρτηση από τους γονείς.

Η νέα γενιά εργαζομένων βιώνει μια παράταση της εξάρτησης από την οικογένεια που δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Το φαινόμενο συνδέεται με χαμηλούς μισθούς, ακριβή στέγαση και κοινωνικό κράτος που χρειάζεται ενίσχυση. Η οικονομική αυτονομία μετατίθεται χρονικά και μαζί της καθυστερεί η μετάβαση στην ενήλικη ζωή: δημιουργία νοικοκυριού, οικογένειας ή επαγγελματικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια γενιά που εργάζεται χωρίς να μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στην απασχόληση και στην προσπάθεια αυτονόμησης.

2. Ασυνέχεια εκπαίδευσης και απασχόλησης

• Το 38% των ερωτηθέντων δηλώνουν ότι η εργασία τους δεν σχετίζεται με τις σπουδές ή την κατάρτισή τους.
• Το 49% δηλώνουν ότι η εκπαίδευσή τους δεν τους προετοίμασε επαρκώς για την αγορά εργασίας.
• Το 86% δηλώνει ισχυρή διάθεση για συνεχιζόμενη μάθηση.
• Το 65% δηλώνει ότι αισθάνεται μεγάλη επάρκεια σε ό,τι αφορά τις αναγκαίες ψηφιακές δεξιότητες για την εργασία του.

Το χάσμα ανάμεσα στην εκπαίδευση και στην αγορά εργασίας αποτυπώνει όχι μόνο μια θεσμική ασυνέχεια, αλλά και την ανωριμότητα του παραγωγικού συστήματος και των επιχειρήσεων να απορροφήσουν το ανθρώπινο δυναμικό της νέας γενιάς. Η ελληνική αγορά εργασίας παραμένει χαμηλής οργανωσιακής και τεχνολογικής πυκνότητας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις ψηφιακές δεξιότητες και τη δημιουργικότητα των νέων αποφοίτων. Η αποσύνδεση της απασχόλησης από τη γνώση οδηγεί στη διπλή παγίδα της υποαπασχόλησης και της απογοήτευσης: η Generation Z είναι η πιο μορφωμένη αλλά και η λιγότερο ενταγμένη γενιά στην παραγωγή υψηλής προστιθέμενης αξίας.

3. Εργασιακή καθημερινότητα: πίεση και άγχος

• Το 62% δηλώνει ότι η εργασία επηρεάζει αρνητικά την προσωπική του ζωή.
• Το 60% δηλώνει ότι βιώνει εξουθένωση στην εργασία του ενώ το 46% αισθάνεται ότι η δουλειά του επιβαρύνει την υγεία ή τον ύπνο του.
• Η θετική ισορροπία ζωής–εργασίας καταγράφεται ιδιαίτερα χαμηλά στο 21%.
• Η συνολική ικανοποίηση από την εργασία κυμαίνεται στο 35%, ενώ άγχος – στρες δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 53%.

Η Generation Z εισέρχεται σε έναν κόσμο εργασίας που μεταθέτει τη φροντίδα και την ψυχική ανθεκτικότητα στο άτομο. Η πίεση της απόδοσης, τα διευρυμένα ωράρια και η μειωμένη συλλογική προστασία οδηγούν σε διάχυτο burnout και ψυχική κόπωση. Η άποψή τους για έλλειψη προσωπικού χρόνου και η θόλωση των ορίων μεταξύ εργασίας και προσωπική ζωής συνθέτουν ένα νέο είδος εργασιακής αποξένωσης: οι νέοι εργάζονται περισσότερο, αλλά νιώθουν λιγότερο συνδεδεμένοι με αυτό που κάνουν. Η ποιότητα της εργασίας μετατρέπεται έτσι σε κρίσιμο παράγοντα ψυχικής υγείας.

4. Αξίες και στάσεις απέναντι στην εργασία

• Η ψυχική υγεία προηγείται της οικονομικής ασφάλειας από το 70%, ενώ για το 73% η εργασία οφείλει να έχει νόημα και πέρα από την αμοιβή. Ένα 47% θεωρεί την εργασία πηγή ταυτότητας και αυτοεκτίμησης.
• Το 44% θα ήταν πρόθυμο να αλλάξει εργασία εφόσον αυτή δεν θα τον εξέφραζε, ακόμη και αν αυτό σήμαινε την απώλεια εισοδήματος.
• Μόνο το 36% δηλώνει ότι η εργασία του, του επιτρέπει να αναπτύσσει πρωτοβουλίες και να εκφράζει ιδέες, ενώ η δημιουργικότητα στην εργασία αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται μόνο σ΄ ένα ποσοστό 24%.
• Ένα 72% δηλώνει ότι επιθυμεί να εργάζεται σε επιχειρήσεις που σέβονται το περιβάλλον και την κοινωνία.
• Ωστόσο, 65% δηλώνουν ότι θα αποδέχονταν άτυπη – ¨μαύρη¨ εργασία αν δεν υπήρχε άλλη επιλογή.

Η Generation Z εισάγει ένα νέο αξιακό παράδειγμα εργασίας. Προτάσσει την αυθεντικότητα, τη δημιουργικότητα και τη συναισθηματική ισορροπία. Η εργασία χάνει τον χαρακτήρα της απλής επιβίωσης και μετατρέπεται σε χώρο αυτοπροσδιορισμού, αλλά υπό όρους που η ελληνική αγορά δεν προσφέρει. Η αποδοχή άτυπης-μαύρης εργασίας, παρά τις αξίες αυτές, δείχνει το βάθος της ανασφάλειας και την ανάγκη επιβίωσης.

5. Θεσμική εμπιστοσύνη και συλλογική δράση

• Η εμπιστοσύνη στους κρατικούς θεσμούς προστασίας είναι εξαιρετικά χαμηλή με ένα 15% να δηλώνει την εμπιστοσύνη του σε αυτό ενώ το 65% δηλώνει ότι δεν τους εμπιστεύεται.
• Το 30% δηλώνει ότι υπάρχει ενεργό σωματείο ή συνδικαλιστική εκπροσώπηση στον χώρο εργασίας τους.
• Το 36% έχει συμμετάσχει σε απεργία ή άλλη συλλογική κινητοποίηση και το 67% δηλώνει ότι θα συμμετείχε σε απεργία αν θεωρούσε δίκαιο το αίτημα, ενώ ένα ίδιο υψηλό ποσοστό θεωρεί ότι η συλλογική δράση μπορεί να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας.
• Το 60% δηλώνει ότι γνωρίζει τα εργασιακά του δικαιώματα.

Τα ευρήματα δείχνουν μια γενιά με χαμηλή εμπιστοσύνη αλλά υψηλή διαθεσιμότητα για δράση. Παρότι η Generation Z εμφανίζεται επιφυλακτική απέναντι στους θεσμούς προστασίας και τη συνδικαλιστική εκπροσώπηση, δεν απορρίπτει τη συλλογική οργάνωση ως αξία. Έχει υψηλή προθυμία συμμετοχής σε συλλογικές δράσεις αρκεί να αισθανθούν ότι τα αιτήματα τους αφορούν και είναι δίκαια.

6. Προοπτικές και μέλλον

• Το 72% των νέων εργαζομένων δηλώνει ότι δεν διαβλέπει επαγγελματικές προοπτικές στη χώρα και μόνο το 9% δηλώνει ικανοποιημένο από τις επαγγελματικές του προοπτικές.
• Το 46% δηλώνει το ενδιαφέρον του να εργαστεί στο εξωτερικό.
• Το 79% πιστεύει πως η γενιά των γονιών του έζησε καλύτερες εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες.
• Το 53% δηλώνει ότι αισθάνεται άνετα στην εργασία του αλλά και γενικότερα με την Τεχνητή Νοημοσύνη.
• Το 65% πιστεύει ότι δεν είναι εφικτό να δημιουργήσει οικογένεια με τις παρούσες συνθήκες εργασίας του.

Τα δεδομένα σκιαγραφούν μια γενιά με περιορισμένη εμπιστοσύνη στο παρόν και συγκρατημένη πίστη στο μέλλον. Η χαμηλή ικανοποίηση από τις επαγγελματικές προοπτικές και η έντονη διάθεση μετανάστευσης αποτυπώνουν ένα ¨συναισθηματικό και επαγγελματικό ρήγμα¨ ανάμεσα στους νέους και την ελληνική αγορά εργασίας. Παράλληλα, αναδεικνύεται η εξοικείωση προς την τεχνητή νοημοσύνη, δείχνοντας μια γενιά που κατανοεί τις αλλαγές αλλά ανησυχεί ότι δεν θα επωφεληθεί από αυτές. Τέλος, η αδυναμία συγκρότησης οικογένειας υπό τις παρούσες εργασιακές συνθήκες αποκαλύπτει πως η επισφάλεια δεν περιορίζεται στο επαγγελματικό επίπεδο κινδυνεύοντας να μετατρέψει την αβεβαιότητα σε σταθερά ζωής.

Η αναντιστοιχία μεταξύ εκπαίδευσης και απασχόλησης αποτυπώνεται ξεκάθαρα στα στοιχεία: όσο υψηλότερο το μορφωτικό επίπεδο, τόσο εντονότερη η αίσθηση υπερεξειδίκευσης. Μεταξύ των πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το 22,7% εκτιμά ότι εργάζεται σε θέσεις κατώτερες των δυνατοτήτων του. Στους ανέργους με πανεπιστημιακή μόρφωση, το ποσοστό εκτοξεύεται στο 41,5%, υπογραμμίζοντας το κενό που χωρίζει τα πτυχία από τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας. Αντίθετα, μεταξύ των ατόμων χαμηλότερης εκπαίδευσης, μόλις το 6,5% αισθάνεται ότι υποαπασχολείται.

Η πλειονότητα των νέων (70,9%) δηλώνει πάντως ότι οι δεξιότητές της ταιριάζουν στις απαιτήσεις της εργασίας της, με τους άνδρες (73%) και όσους ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 25–29 ετών (72,1%) να εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά. Στους νεότερους, κάτω των 25 ετών, η εικόνα αντιστρέφεται: μόλις 57% θεωρούν ότι η δουλειά τους ανταποκρίνεται στις δυνατότητές τους.

Όσον αφορά το εκπαιδευτικό επίπεδο, περίπου 7 στους 10 (69,2%) θεωρούν ότι οι σπουδές τους καλύπτουν πλήρως τις απαιτήσεις της εργασίας τους. Η εικόνα διαφοροποιείται ανάλογα με το εργασιακό καθεστώς: 72,2% στους εργαζόμενους, αλλά μόλις 52,3% στους ανέργους και 61% στα άτομα εκτός εργατικού δυναμικού. Το μεγαλύτερο χάσμα εμφανίζεται ξανά στους ανέργους, όπου το 32,5% απασχολείται ή έχει απασχοληθεί σε θέση χαμηλότερη των προσόντων του.

Η ανισότητα μεταξύ φύλων είναι επίσης παρούσα: το 24% των γυναικών δηλώνει ότι εργάζεται σε θέση κατώτερη του επιπέδου σπουδών της, έναντι 20,3% των ανδρών.

Όταν οι συμμετέχοντες ρωτήθηκαν κατά πόσο το αντικείμενο των σπουδών τους συμβαδίζει με τη δουλειά τους, τα δύο τρίτα (65,7%) απάντησαν θετικά. Ωστόσο, οι αποκλίσεις ανά κλάδο είναι σημαντικές: οι απόφοιτοι Γεωργίας και Κτηνιατρικής εμφανίζουν τη μικρότερη αντιστοίχιση (52,2%), ενώ όσοι έχουν σπουδάσει Οικονομικά, Διοίκηση ή Νομικά, τη μεγαλύτερη (74,4%).

Αξιοσημείωτο είναι πως μόλις 2,2% των νέων εγκατέλειψε κάποιο πρόγραμμα σπουδών χωρίς να το ολοκληρώσει, ποσοστό που αυξάνεται ελαφρώς στους άνδρες (2,8%) και στους ανέργους (3,8%).

Η έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει έτσι ένα διπλό πρόβλημα: αφενός την αδυναμία της αγοράς να αξιοποιήσει τις δεξιότητες των νέων πτυχιούχων, και αφετέρου τη διαρκή αίσθηση αδικίας που δημιουργείται σε μια γενιά υψηλής εκπαίδευσης, αλλά περιορισμένων ευκαιριών.

Τα νέα μέτρα περιλαμβάνουν και φορολογικό συντελεστή 9% για τους εργαζόμενους 25-30 ετών, έναντι 22% που ισχύει σήμερα, δημιουργώντας ένα ευνοϊκότερο καθεστώς για χιλιάδες νέους.

Όφελος έως 2.480 ευρώ

Η ετήσια ελάφρυνση διαμορφώνεται ως εξής:

• Μέχρι 25 ετών με εισόδημα 15.000 ευρώ: όφελος 1.283 ευρώ.

• Μέχρι 25 ετών με εισόδημα 20.000 ευρώ: όφελος 2.480 ευρώ.

• Από 26 έως 30 ετών με εισόδημα 20.000 ευρώ: όφελος 1.300 ευρώ.

Ο κ. Πιερρακάκης ανέφερε ότι οι νέοι έως 30 ετών με εισόδημα άνω των 10.000 ευρώ είναι περίπου 260.000, ενώ 70.000 νέοι έως 25 ετών θα δουν τον φόρο τους να μηδενίζεται.

Ο υφυπουργός Δημοσιονομικής Πολιτικής Θάνος Πετραλιάς εξήγησε ότι «οι συντελεστές έως 20.000 ευρώ μηδενίζονται» για τους νέους έως 25 ετών.

Όπως υπογράμμισε, αυτό το μέτρο λειτουργεί ως κίνητρο πρόσληψης για τις επιχειρήσεις, αφού οι εργοδότες θα προτιμήσουν νέους με μηδενικό φόρο εισοδήματος, ενώ οι ήδη εργαζόμενοι θα δουν αυξημένα εισοδήματα.

Παραδείγματα

• Ένας 25χρονος σε εστίαση με 1.250 ευρώ καθαρές αποδοχές το μήνα θα έχει όφελος 2.480 ευρώ, δηλαδή σχεδόν δύο μισθούς.

• Ένας 30χρονος ελεύθερος επαγγελματίας χωρίς τέκνα και με εισόδημα 20.000 ευρώ θα επωφεληθεί με 1.300 ευρώ, σχεδόν έναν καθαρό μισθό.

Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι πολιτισμοί και οι οικογενειακές δομές ίδιες. Μερικές φορές οι οικονομίες μπορούν να επηρεάσουν την ικανότητα της μετακόμισης των νέων.

Το Visual Capitalist κατέταξε τις ευρωπαϊκές χώρες με βάση τη μέση ηλικία στην οποία τα άτομα εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι, όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Eurostat, έως το 2023.

Οι βαλκανικές χώρες, και η Νότια Ευρώπη στο σύνολό της, αρέσκονται να εγκαταλείπουν το πατρικό τους αργότερα.

Ο μέσος όρος ηλικίας για τη μετακόμιση σε επτά χώρες της περιοχής είναι είτε στα 30 είτε πάνω από τα 30 έτη, όπως ακριβώς φαίνεται και στην Ελλάδα.

Πολιτιστικοί παράγοντες όπως ισχυροί οικογενειακοί δεσμοί και οικονομικά προβλήματα όπως υψηλά ενοίκια σε σύγκριση με χαμηλότερους μισθούς συνδυάζονται για να επηρεάσουν την υψηλότερη ηλικία μετακόμισης στην περιοχή.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα συσχέτιση είναι πως οι ίδιες χώρες τείνουν να έχουν υψηλότερα ποσοστά ιδιοκτησίας κατοικίας. Στη Ρουμανία,  τη Σλοβακία και την Κροατία, το ποσοστό αυτό βρίσκεται πάνω από 90%), γεγονός που υποδηλώνει ότι το ενοίκιο δεν αποτελεί δημοφιλή επιλογή για τους κατοίκους.

Από την άλλη πλευρά, στις σκανδιναβικές χώρες, τη Φινλανδία, τη Σουηδία και τη Δανία, ο μέσος όρος ηλικίας μετακόμισης κυμαίνεται μεταξύ 21 και 22 ετών. Ομοίως, τα ποσοστά ιδιοκτησίας κατοικίας τους είναι πολύ χαμηλότερα συγκριτικά.

Το “YOU. MADE BY YOU” είναι μια πρωτοβουλία που εντάσσεται στις δράσεις της COSMOTE για την στήριξη της κοινωνίας και του κοινωνικού συνόλου. Οι συμμετέχοντες στο πρόγραμμα, ηλικίας 18-29 ετών, θα έχουν τη δυνατότητα να λάβουν μέρος σε μια βιωματική εμπειρία με εμπνευστικές ιστορίες, εποικοδομητικούς διαλόγους και διαδραστικές ασκήσεις και να αλληλεπιδράσουν με καταξιωμένους ανθρώπους από τον χώρο των τεχνών, του αθλητισμού, του εθελοντισμού, ακαδημαϊκούς και επιστήμονες. Στο πρώτο event της Αθήνας θα μιλήσουν ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας, η ηθοποιός Νάντια Κοντογεώργη, ο τραγουδιστής Leon of Athens, η αθλήτρια κολύμβησης Άννα Ντουντουνάκη, η καθηγήτρια ψυχολογίας Φωτεινή Τσαλίκογλου (Πάντειο Πανεπιστήμιο) και η ψυχολόγος Σάντυ Πολυμέρη.

«Η ανταπόκριση των νέων στο “YOU. MADE BY YOU” του WHAT’S UP ήταν εντυπωσιακή. Βγήκαν μπροστά με θάρρος, μοιράστηκαν προσωπικές ιστορίες και άνοιξαν την ψυχή τους. Αντιλαμβανόμενοι αυτή την ανάγκη, επιστρέφουμε φέτος με ένα νέο κύκλο του προγράμματος με 4 ολοήμερα βιωματικά events, σε 4 πόλεις της Ελλάδας με καταξιωμένους καλεσμένους που θα συνεισφέρουν σε ένα δημιουργικό διάλογο. Σκοπός μας είναι να στηρίζουμε τους νέους μέσα από δράσεις και προγράμματα που τους ενδυναμώνουν εσωτερικά, ώστε να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση και να βγουν νικητές», δήλωσε η κα Λιάνα Μόσχου, Διευθύντρια Marketing Communications Strategy της COSMOTE.

Τι περιλαμβάνει το δωρεάν βιωματικό πρόγραμμα “YOU. MADE BY YOU” του WHAT’S UP

Το βιωματικό πρόγραμμα “YOU. MADE BY YOU” εστιάζει σε 3 θεματικές ενότητες:

• «Ο εαυτός μου»: οι συμμετέχοντες θα γνωρίσουν καλύτερα τον εαυτό τους, τι πραγματικά θέλουν και ποιες είναι οι επιλογές τους.
• «Οι άλλοι»: οι συμμετέχοντες θα ανακαλύψουν πώς μπορούν να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά με τους άλλους, να συνδεθούν με τους γύρω τους και να συνυπάρχουν αρμονικά.
• «Η αλλαγή»: οι συμμετέχοντες θα μάθουν πώς μπορούν να συνεισφέρουν στο σύνολο και να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα.

Μετά την Αθήνα, επόμενος σταθμός του “YOU. MADE BY YOU” είναι η Θεσσαλονίκη (18/5) και ακολουθούν η Λάρισα (25/5) και η Πάτρα (1/6). Οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να διαδράσουν με τους ομιλητές και να ζήσουν την εμπειρία ενός ολοήμερου βιωματικού event.

Περισσότερες πληροφορίες για το πρόγραμμα και δήλωση συμμετοχών στο www.whatsup.gr/youmadebyyou/.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat, η Ελλάδα φιγουράρει στις τρεις χώρες της ΕΕ όπου οι νέοι εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, το 2022, οι νέοι σε ολόκληρη την ΕΕ εγκατέλειψαν το πατρικό τους σπίτι κατά μέσο όρο σε ηλικία 26,4 ετών.  Ο  υψηλότερος μέσος όρος ηλικιών, 30 ετών και άνω, καταγράφηκε στην Κροατία (33,4 έτη), τη Σλοβακία (30,8), την Ελλάδα (30,7), τη Βουλγαρία και την Ισπανία (και οι δύο 30,3), τη Μάλτα (30,1) και την Ιταλία (30,0). Αντίθετα, οι χαμηλότερες μέσες ηλικίες, όλες κάτω των 23 ετών, καταγράφηκαν στη Φινλανδία (21,3 έτη), τη Σουηδία (21,4), τη Δανία (21,7) και την Εσθονία (22,7).

Όνειρο θερινής νυκτός

Σε διάστημα 10 ετών, η μέση ηλικία των νέων που εγκαταλείπουν το πατρικό τους σπίτι αυξήθηκε σε 14 χώρες της ΕΕ, κυρίως στην Κροατία (+1,8 έτη), την Ελλάδα (+1,7) και την Ισπανία (+1,6).

Σε επίπεδο ΕΕ, μεταξύ 2012 και 2022, ο μέσος όρος ηλικίας διέφερε ελαφρώς, με το χαμηλότερο να είναι 26,2 έτη (2019) και το υψηλότερο 26,5 έτη (2012, 2014, 2020 και 2021).

Το ότι οι νέοι εγκαταλείπουν όλο και πιο αργά το πατρικό τους, είναι περισσότερο ανάγκη, παρά επιλογή. Στην Ελλάδα- και όχι μόνο- η απόκτηση στέγης, για τους νέους, σήμερα θεωρείται όνειρο θερινής νυχτός Σε σύγκριση με πριν από μία 20ετία, ο βαθμός δυσκολίας εύρεσης κατοικίας έχει αυξηθεί ραγδαία, με τα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα να έχουν μειωθεί κατακόρυφα από το 2005. Χαμηλοί μισθοί, ανασφάλεια, κρίσεις και ανατιμήσεις είναι από τους βασικούς παράγοντες που μετατράπηκε σε αστικό μύθο το ότι οι Ελληνες κυνηγούν το όνειρο της ιδιοκατοίκησης. Από την κρίση του 2009 ξεκίνησε μια στροφή προς το ενοίκιο, ενώ οι νέοι επιλέγουν να φιλοξενούνται στους γονείς τους εξαιτίας της εκτόξευσης των τιμών των ενοικίων.

Υπενθυμίζεται ότι τα υψηλότερα ποσοστά, σύμφωνα με τη μελέτη της Eurostat, κόστους στέγασης παρατηρήθηκαν στην Ελλάδα (32,4%), τη Δανία (21,9%) και την Ολλανδία (15,3%), ενώ στις αγροτικές περιοχές ήταν τα υψηλότερα στην Ελλάδα (22%), τη Βουλγαρία (13,3%) και τη Ρουμανία (10,8%). Οι καθυστερήσεις σε λογαριασμούς στεγαστικών δανείων, ενοικίων ή υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι μια άλλη ένδειξη ότι το κόστος στέγασης μπορεί να είναι πολύ υψηλό.

Ας μην ξεχνάμε και την ανεργία, σύμφωνα και πάλι με στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα ήταν και τον Φεβρουάριο, πρωταθλήτρια στην ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών καταγράφοντας ποσοστό της τάξης του 29,7%, ενώ ακολουθεί η Ισπανία με ποσοστό 29,3% και τρίτη η Ιταλία με ποσοστό 22,4%.

Ακόμη και οι υπόλοιποι νέοι που εργάζονται, αυτοί συνήθως απασχολούνται σε θέσεις αναντίστοιχες με τα προσόντα τους, συχνά κακοπληρωμένες  ενώ πολλές φορές περιορίζονται σε καθεστώτα ειδικής απασχόλησης με τη μερική απασχόληση (ημιαπασχόληση) να κυριαρχεί, εξού και το brain drain, για τους «τυχερούς».

Πιο γρήγορα φεύγουν οι γυναίκες

Στην ΕΕ, κατά μέσο όρο, οι άνδρες εγκαταλείπουν τη γονική εστία κατά δύο χρόνια αργότερα από τις γυναίκες: οι άνδρες σε ηλικία 27,3 ετών και οι γυναίκες σε ηλικία 25,4 ετών το 2022. Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε σε όλες τις χώρες, δηλαδή οι νεαρές γυναίκες μετακόμισαν από το γονεϊκό σπίτι κατά μέσο όρο νωρίτερα από τους νεαρούς άνδρες.

Οι άνδρες εγκατέλειψαν το πατρικό τους σπίτι, κατά μέσο όρο, μετά την ηλικία των 30 ετών σε 9 χώρες της ΕΕ (Κροατία, Βουλγαρία, Ελλάδα, Σλοβακία, Ισπανία, Ιταλία, Μάλτα, Σλοβενία και Πορτογαλία), ενώ αυτό ισχύει για τις γυναίκες μόνο σε μία χώρα: Κροατία.

Το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ των φύλων καταγράφεται στη Ρουμανία, όπου οι νέοι άνδρες έφυγαν στα 29,9 έτη και οι γυναίκες στα 25,4 έτη (4,5 έτη διαφορά μεταξύ των φύλων), ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία (4,1 έτη διαφορά), με τους άνδρες να απομακρύνονται στα 32,3 έτη και τις γυναίκες στα 28,2 έτη. χρόνια. Αντίθετα, το Λουξεμβούργο (0,5 έτη διαφορά), η Σουηδία (0,6), η Δανία και η Μάλτα (και οι δύο 0,7) κατέγραψαν τις μικρότερες διαφορές μεταξύ νεαρών ανδρών και γυναικών που εγκαταλείπουν το πατρικό τους.

Αυτά είναι μερικά από τα συμπεράσματα της φετινής έκδοσης της έρευνας #CtheFuture 4.0 του Ομίλου Adecco, στην οποία έλαβαν μέρος 2.541 άτομα από περισσότερες από 40 χώρες που συμμετείχαν στην πρωτοβουλία του Ομίλου, CEO for One Month 2023.

Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων είναι γυναίκες, μεταξύ 18 και 30 ετών (83%) όπου το 33% εξ αυτών φοιτούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, το 18% εργάζονται με πλήρη απασχόληση και το 19% σπουδάζουν και εργάζονται παράλληλα.

Τα soft skills κυριαρχούν

Πολύ μεγάλη σημασία στα soft skills δίνουν οι μελλοντικοί ηγέτες των επιχειρήσεων καθώς το 81% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι τα soft skills είναι πολύ σημαντικότερα σε σχέση με τα hard skills για τους CEOs του μέλλοντος. Όλες οι πρόσφατες έρευνες #CtheFuture του Ομίλου Adecco επισημαίνουν την άνοδο στη σημασία των soft skills, αναδεικνύοντας την ανάγκη για μια ηγεσία με ενσυναίσθηση, όπου οι σχέσεις μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων θα βασίζονται στην αμοιβαία κατανόηση και στη δημιουργία ενός εργασιακού περιβάλλοντος που ανταποκρίνεται περισσότερο στις ουσιαστικές ανάγκες των εργαζομένων.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμμετέχοντες στην έρευνα δήλωσαν ότι τα 3 σημαντικότερα soft skills είναι πρώτον «η ικανότητα διαχείρισης ανθρώπων και ομάδων», δεύτερον η «ικανότητα αποτελεσματικής επικοινωνίας» και τρίτον «η εργασιακή ηθική». Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν τον ισχυρισμό ότι οι μελλοντικοί ηγέτες των επιχειρήσεων θα πρέπει να οικοδομήσουν ουσιαστικές σχέσεις εμπιστοσύνης με όλους τους εργαζομένους τους.

Ειδικά σε ό,τι αφορά την εργασιακή ηθική, ιδιαίτερη σημασία παρουσιάζει η μεγάλη άνοδος που παρατηρείται σε σχέση με την περσινή έρευνα, όπου από την 6η θέση το 2022 ανέβηκε στην 3η θέση των προτιμήσεων το 2023. Αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανάδειξη νέων τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης όπως το ChatGPT και στους πιθανούς κινδύνους και ηθικά ζητήματα που εγείρει η χρήση τους για τον εργασιακό τομέα. Η «κριτική σκέψη» και η «συναισθηματική νοημοσύνη» συμπληρώνουν την πρώτη πεντάδα των σημαντικότερων soft skills.

Η εργασιακή εμπειρία πιο σημαντική από την εκπαίδευση

Πτώση στην αξία που δίνουν οι νέοι εργαζόμενοι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση παρατηρείται στην φετινή έρευνα #CtheFuture συνεχίζοντας την τάση που εμφανίστηκε στην περσινή έρευνα και παρουσιάζει την επαγγελματική εμπειρία ως πιο σημαντική από την εκπαίδευση.

Ειδικότερα, το 63% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι τα υψηλόβαθμα στελέχη των επιχειρήσεων δεν χρειάζεται να κατέχουν πανεπιστημιακή εκπαίδευση για να είναι αποδοτικοί στην εργασία τους σε αντίθεση με το 37% που τόνισαν ότι τα πτυχία εξακολουθούν να είναι απαραίτητα για ένα στέλεχος επιχειρήσεων.

Μειωμένη δυναμική στην αναζήτηση εργασίας για τους νέους

Δυσκολεύει η διαδικασία εύρεσης εργασίας για τους νέους υποψηφίους καθώς σχεδόν οι μισοί συμμετέχοντες (45%) στην έρευνα δήλωσαν ότι δεν μπορούν εύκολα να βρουν εργασία ενώ μόνο το 16% δήλωσε ότι μπορεί σχετικά εύκολα.

Τα ευρήματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με τα περσινά αποτελέσματα όπου η αναζήτηση εργασίας ήταν σχετικά ευκολότερη και οι εργοδότες προχωρούσαν σε προσλήψεις σε μεγαλύτερη κλίμακα. Αυτή η μεταστροφή του κλίματος στην αγορά εργασίας σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής μαζικών προσλήψεων σε παγκόσμιο επίπεδο που διήρκησε τα τελευταία χρόνια και αναγκάζει τους εργοδότες να αναπροσαρμόσουν τη στρατηγική τους λόγω του φόβου της ύφεσης.

«Κλειδί» για την προσέλκυση στελεχών η ευέλικτη εργασία

Συντριπτική αποδοχή της σημασίας της ευέλικτης εργασίας καταγράφει και η φετινή έρευνα καθώς το 82% των συμμετεχόντων δήλωσαν ότι η δυνατότητα ευελιξίας στην εργασία είναι από «επιθυμητή» έως «πολύ επιθυμητή» επιβεβαιώνοντας ότι οι εργαζόμενοι επιθυμούν ευέλικτες δομές εργασίας, που θα τους επιτρέπουν να έχουν ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και θα ενισχύουν την ψυχική υγεία τους.

Την ίδια στιγμή, αρκετοί συμμετέχοντες αξιολόγησαν εξίσου θετικά και την κλασική μορφή εργασίας από το γραφείο (29%), επισημαίνοντας την ανάγκη οι εργοδότες να μπορούν να προσφέρουν ένα δελεαστικό μοντέλο εργασίας που θα ικανοποιεί τόσο όσους επιθυμούν περισσότερη ευελιξία όσο και εκείνους που προτιμούν να εργάζονται το παραδοσιακό 8ωρο.

Επιτακτική ανάγκη η εξ αποστάσεως διαχείριση των ομάδων

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ηγέτες των επιχειρήσεων οφείλουν να κατανοήσουν πόσο επωφελή μπορεί να είναι τα ευέλικτα μοντέλα εργασίας και να διατηρήσουν τη συνοχή και την παραγωγικότητα των ομάδων ακόμα και χωρίς τη δια ζώσης επαφή στο γραφείο, ώστε οι εργαζόμενοι να μην αισθανθούν «αποσυνδεδεμένοι» από τον οργανισμό στον οποίο απασχολούνται.

Απαντώντας στο σχετικό ερώτημα, κατά πόσο προετοιμασμένοι είναι οι σημερινοί επικεφαλής των επιχειρήσεων για να διαχειριστούν τις ομάδες τους εξ αποστάσεως, το 64% των συμμετεχόντων απάντησε ότι είναι αρκετά εκπαιδευμένοι για να αντεπεξέλθουν με επιτυχία, σε αντίθεση με το 36% που δήλωσαν ότι ακόμα δεν είναι έτοιμοι.

«Απαραίτητη η κοινωνική ευαισθησία των επιχειρήσεων» λένε οι νέοι εργαζόμενοι

Σημαντικό ρόλο στην απόφαση των συμμετεχόντων στην έρευνα να ενταχθούν στο δυναμικό μιας εταιρείας παίζει η κοινωνική της δράση και οι πρακτικές Εταιρικής Κοινωνικής Υπευθυνότητας που εφαρμόζει. Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας καθώς το 71% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι η κοινωνική ευαισθησία μιας επιχείρησης παίζει σημαντικό ρόλο στην απόφασή τους να ενταχθούν σε αυτή, αποτυπώνοντας με ξεκάθαρο τρόπο ότι το κοινωνικό αποτύπωμα των επιχειρήσεων συνδέεται άμεσα με την εύρεση ταλαντούχων στελεχών. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εργοδότες θα πρέπει να δώσουν μεγάλη έμφαση στην επικοινωνία των δράσεων ΕΚΕ που υλοποιούν, ώστε να προσελκύσουν ταλαντούχο ανθρώπινο δυναμικό.

Ο Κωνσταντίνος Μυλωνάς Cluster Head του Ομίλου Adecco σε Ελλάδα, Ρουμανία, Βουλγαρία & Τσεχία δηλώνει σχετικά: «Οι ραγδαίες αλλαγές που σημειώθηκαν στον κόσμο της εργασίας τα τελευταία χρόνια διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τους στόχους που θέτουν οι νέοι για το μέλλον όπως και τις προκλήσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Οι νέες τάσεις που δημιουργήθηκαν, με κυριότερες τους ευέλικτους τρόπους εργασίας και την ισορροπία επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, αποτελούν ζητούμενα για τους νέους και εδραιώνονται στην αντίληψή τους ως «νόρμα», όπως δείχνει και η ετήσια έρευνα του ομίλου Adecco, #CtheFuture. Οι εργοδότες καλούνται πλέον να ανταποκριθούν στις καινούργιες συνθήκες, προωθώντας ένα υποστηρικτικό περιβάλλον για τους εργαζομένους καθώς και αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες Εταιρικής Κοινωνικής Υπευθυνότητας. Ένα από τα πιο ενθαρρυντικά ευρήματα της φετινής έρευνας είναι ότι η ηγεσία οφείλει να έχει πλέον περισσότερο ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό καθώς οι μελλοντικοί ηγέτες των επιχειρήσεων δίνουν μεγαλύτερη βάση σε ανθρωποκεντρικά χαρακτηριστικά, όπως η ενσυναίσθηση, η εργασιακή ηθική και η κριτική σκέψη».

Σύμφωνα με την Καθημερινη «κλειδί» για την επανεκκίνηση των προγραμμάτων στεγαστικής πολιτικής θεωρείται το αποθεματικό ύψους 1,5 δισ. ευρώ από τον Ενιαίο Λογαριασμό για την Εφαρμογή Κοινωνικής Πολιτικής (ΕΛΕΚΕΠ), που πλέον θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με μεγαλύτερη ευελιξία για δράσεις που αφορούν τόσο την αγορά ή κατασκευή ακινήτων όσο και την επιδότηση δανείων ή ενοικίων.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον υπουργό Εργασίας Κωστή Χατζηδάκη, που μίλησε στον ΣΚΑΪ, η νέα στεγαστική πολιτική θα επικεντρώνεται κυρίως στα νέα ζευγάρια καθώς είναι τόσο υψηλό το κόστος στέγης στην Ελλάδα, που δημιουργεί μεγάλη πίεση στα νέα ζευγάρια και αυτό επιτείνει και το δημογραφικό, διότι «είναι ένας από τους λόγους που τα νεαρά ζευγάρια δεν κάνουν παιδιά». Ετσι, στόχος των επικείμενων εξαγγελιών θα είναι η στήριξη νέων, κυρίως ζευγαριών, χαμηλού αλλά και μεσαίου εισοδήματος, ανέργων, αλλά και φοιτητών που μένουν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους και πληρώνουν ενοίκιο.

Ηδη έχουν μπει στο μικροσκόπιο των αρμοδίων που σχεδιάζουν τις δράσεις στεγαστικά προγράμματα άλλων ευρωπαϊκών κρατών όπως της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, ενώ χρησιμοποιώντας τα νέα ευέλικτα και σύγχρονα εργαλεία που θεσμοθετήθηκαν πρόσφατα θα ανασχεδιαστούν και τα παλαιά προγράμματα του πρώην ΟΕΚ, που καταργήθηκε το 2011.

Με βάση το νέο θεσμικό πλαίσιο που ψηφίστηκε την άνοιξη, μέσω της ΔΥΠΑ σχεδιάζονται δράσεις που αφορούν την κατασκευή, ανακατασκευή και παραχώρηση-ενοικίαση κοινωνικών κατοικιών με συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), την επιδότηση ενοικίου αλλά και την επιχορήγηση για την απόκτηση πρώτης κατοικίας με επιδοτούμενα δάνεια. Ενα νέο εργαλείο, που θα αποτελέσει αιχμή στη νέα στεγαστική πολιτική, αναμένεται να είναι αυτό της ενοικίασης διαμερισμάτων για ορισμένο χρονικό διάστημα με δυνατότητα αγοράς τους, πριν από τη λήξη της μίσθωσης (μέθοδος rent to own).

Αναλυτικά, οι υπό εξέταση δράσεις αφορούν:

• Την αγορά ή αξιοποίηση ακινήτων σε συνεργασία με ιδιώτες, προκειμένου στη συνέχεια αυτά να διατεθούν σε εργαζομένους.

• Την κατασκευή νέων κατοικιών σε ιδιόκτητα ή νέα οικόπεδα και τη διάθεσή τους με συγκεκριμένα κριτήρια και χαμηλό αντίτιμο σε εργαζομένους και ανέργους.

• Τη χορήγηση χαμηλότοκων ή άτοκων δανείων για την αγορά πρώτης κατοικίας.

• Τη χορήγηση αντίστοιχων δανείων για την επισκευή πρώτης κατοικίας.

• Την επιδότηση ενοικίου σε ευρύτερες ομάδες πολιτών.

Ο νόμος δίνει ακόμη τη δυνατότητα στη ΔΥΠΑ (τ. ΟΑΕΔ) να μισθώνει ακίνητά της, τα οποία δεν προορίζονται για άμεση στεγαστική συνδρομή των δικαιούχων, προς οικονομικούς φορείς που έχουν εμπειρία διαχείρισης και ανάπτυξης ακινήτων, με σκοπό την αύξηση των εσόδων, τα οποία στη συνέχεια θα προωθηθούν προς την ενίσχυση στεγαστικών πολιτικών.

Επίσης, προβλέπεται η δυνατότητα του ιδιώτη να οικοδομήσει με δικές του δαπάνες το ακίνητο, και στη συνέχεια η ΔΥΠΑ να λάβει κάποια από τα διαμερίσματα ως αντιπαροχή προκειμένου να τα διαθέσει στους δικαιούχους. Τέλος, με το ν/σ δίνεται η δυνατότητα στη ΔΥΠΑ να αποκτά αδόμητα και δομημένα ακίνητα, όπως και να συμπράττει με δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς για την ανέγερση ακινήτων, τα οποία στη συνέχεια θα τα διαθέτει στους δικαιούχους.

Ηδη υπάρχουν 200 οικόπεδα και πάνω από 100 κτίρια (άλλα αχρησιμοποίητα και άλλα μερικώς αξιοποιημένα), καθώς και 100 κενά καταστήματα σε συγκροτήματα εργατικών κατοικιών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την υλοποίηση των προγραμμάτων. Οσο για τους όρους στήριξης των δικαιούχων, σύμφωνα με πληροφορίες θα είναι πιο ευνοϊκοί όταν πρόκειται για ζευγάρι όπου εργάζονται και οι δύο, ενώ θα υπάρχουν ακόμη ευνοϊκότερες πρόνοιες για ειδικές κατηγορίες όπως ζευγάρι ανέργων ή μονογονεϊκή οικογένεια.