Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Εισαγωγικά να θυμηθούμε ότι ολόκληρη η ήπειρος της Αμερικής, όλα τα κράτη που σήμερα γνωρίζουμε, κανένα από αυτά δεν κατέχει τον γεωγραφικό χώρο που βρίσκεται, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, που όλοι έχουν κατά κόρον επικαλεστεί οι Μεγάλοι Δημοκράτες της Οικουμένης. Ο κάθε εξερευνητής του Μεσαίωνα, όπου έφθανε, το θεωρούσε δική του χώρα, αφού εξόντωνε τους άτυχους ιθαγενείς.

Αν θεωρήσουμε νόμιμη αυτή την κτήση, ο Νορβηγός εξερευνητής Ερρίκος Ερυθρός ανακάλυψε την Γροιλανδία το 982 π.χ. Μεσολάβησαν οι Βίκινγκς και πέρασε στα χέρια των Δανών όταν χώρισαν την κρατική υπόσταση και συμφωνία τα δύο κράτη, αλλά ουδέποτε σκέφτηκε να εκμεταλλευθεί το πλούσιο υπέδαφός της, λόγω των πάγων. Τελικά μόνο το 1953 η Δανία ενσωμάτωσε τη Γροιλανδία, της έδωσε αυτονομία το 1979.

Η σκοτεινή ιστορία της κυριαρχίας των Δανών στη Γροιλανδία, εντοπίζεται σε δύο περιπτώσεις. Η πρώτη όταν τη δεκαετία του 1950, περί τα 20 παιδιά Ινουίτ, ηλικίας μεταξύ πέντε και εννέα ετών, απομακρύνθηκαν από τις οικογένειές τους και στάλθηκαν στη Κοπεγχάγη για να μάθουν δανικά. Πέρασαν δύο χρόνια στη Δανία και όταν επέστρεψαν, μερικά από αυτά δεν μπορούσαν πλέον να μιλήσουν με τους γονείς τους, έχοντας ξεχάσει τη μητρική τους γλώσσα.

Επέστρεψαν στη χώρα τους αλλά όχι στα χωριά τους. Τοποθετήθηκαν σε ένα είδος ορφανοτροφείου για περαιτέρω επανεκπαίδευση για αρκετά χρόνια.

Η δεύτερη, μεταξύ του 1960 και του 1970, χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια Ινσουίτ, υποβλήθηκαν σε τοποθέτηση ενδομήτριου σπειράματος (IUD) από δανούς γιατρούς – οι περισσότερες δεν γνώριζαν τίποτα, ούτε τους ζητήθηκε η άδεια ούτε ενημερώθηκαν σχετικά.

Ο στόχος, σύμφωνα με αρκετές μελέτες, ήταν να περιοριστεί η αύξηση του πληθυσμού στη Γροιλανδία, ώστε να αποφευχθεί η ανάλογη αύξηση του οικονομικού βάρους για τη Δανία. Η υπόθεση έγινε γνωστή ως «υπόθεση Spiral», από το σχήμα του σπειροειδούς «εργαλείου», το οποίο, σύμφωνα με ορισμένα θύματα, ήταν αρκετά επώδυνο. Πολλές από αυτές τις γυναίκες το είχαν για χρόνια χωρίς να γνωρίζουν τον λόγο και ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά.

Όλοι οι κάτοικοι της Γροιλανδίας γνωρίζουν αυτές τις δύο περιπτώσεις, όπως γνωρίζουν, μια Τρίτη περίπτωση επίσης, την ιστορία των ψαράδων από τα παράκτια χωριά που, τη δεκαετία του 1970, μετακινήθηκαν σχεδόν με τη βία μετά την καταστροφή της οικονομίας τους. Μεταφέρθηκαν σε πολυκατοικίες στα περίχωρα του Νουούκ, σε μια προσπάθεια αναδιοργάνωσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων και βελτίωση της αποδοτικότητάς τους. Αποπροσανατολισμένοι και χαμένοι, πολλοί από αυτούς τους Ινουίτ στράφηκαν στο αλκοόλ ή έπεσαν στην κατάθλιψη.

Η κοινή ιστορία της Γροιλανδίας και της Δανίας είναι περίπλοκη και έχει αφήσει πίσω της πληγές που είναι δύσκολο να επουλωθούν. Μέχρι το 1953, η Γροιλανδία ήταν, στην πραγματικότητα, δανική αποικία. Από εκείνο το έτος και μετά, έγινε κομητεία της Δανίας. Το 1979 απέκτησε αυτονομία και το 2009 οι κεντρικές της εξουσίες επεκτάθηκαν σε όλους τους τομείς, εκτός από τις διεθνείς σχέσεις και την άμυνα.

Οι περισσότεροι από τους 57.000 κατοίκους της Γροιλανδίας επιθυμούν την ανεξαρτησία τους, εν μέρει λόγω των αδικιών που έχουν υποστεί όλα αυτά τα χρόνια, Ωστόσο πολύ λίγοι επιθυμούν την ανεξαρτησία αυτή την στιγμή, καθώς η Δανία στέλνει περίπου 600 εκατομμύρια ευρώ ετησίως για να υποστηρίξει μεγάλο μέρος του κοινωνικού συστήματος του νησιού.

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα, είναι γιατί η Δανία αρνείται πεισμώνως να απαλλαγεί από την Γροιλανδία, όταν μόνο έξοδα έχει και θα έχει για πολλά χρόνια μέχρι να λιώσουν οι πάγοι και να μπορέσουν να αξιοποιήσουν το υπέδαφος.

Από την άλλη πλευρά, ο Τράμπ που την θέλει κυρίως για γεωστρατηγικούς λόγους, θα μπορούσε να ικανοποιήσει τη Δανία με το όποιο μελλοντικό όφελος θα είχε η Δανία και να εκλείψουν οι διαμάχες οι οποίες έχουν πάρει διαστάσεις ρήξης με τις ΗΠΑ, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι δεν έχουν κανένα επιχείρημα πέραν την θεωρητική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, που όλοι γνωρίζουμε στο πεδίο πλέον την όποια αξία και σημασία του. Με έναν επιπρόσθετο λόγο, ότι πράγματι η Γροιλανδία κατέχει ζωτικό χώρο γεωστρατηγικής αξίας, τον οποίο η Ευρώπη ολόκληρο, δεν δύναται να υπερασπιστεί, αν χρειαστεί.

Για την ιστορία, η διεκδίκηση της Γροιλανδίας από τις ΗΠΑ, χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940 με σειρά Προέδρων των ΗΠΑ. Μάλιστα ο Τζον Χίκερσον, αξιωματούχος του State Department, έγραψε σε ένα σημείωμά του, η περιοχή ήταν «εντελώς άχρηστη για τη Δανία», και «απαραίτητη για την ασφάλεια των ΗΠΑ».

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Προέδρος Τραμπ, αντί φωνών και παληκαρισμών, να στείλει στη Γροιλανδία, έξυπνους διπλωμάτες να πείσουν τους κατοίκους της, υπόσχοντάς τους, με στοιχεία και αριθμούς ενδεχομένως, ότι θα έχουν και προσωπικό όφελος ο καθένας Ινουίτ, αν ενταχθεί η Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Το αποδεικνύει η αξία που δίνουν οι Γροιλανδοί στην επιχορήγηση της Δανίας.

Με την τόλμη που με διακρίνει, θα κάνω ένα άλμα αρμοδιότητας και θα ασχοληθώ με το casus belli της Τουρκίας, που απασχολεί τη χώρα μας σε βαθμό εμπλοκής μας σε θερμό επεισόδιο με την γείτονα, και ως εκ τούτου απασχολεί τους πάντες, με την προσδοκία να κριθώ με επιείκεια για την άποψη μη ειδικού, αλλά προβληματισμένου πολίτη.

Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Πολύ σωστά ο Πρωθυπουργός, είπε ότι μία μητέρα που έχασε το παιδί της, έχει το δικαίωμα να λέει και να επικαλείται ό,τι θέλει! Πολύ σωστά και δίκαια. Αλλά όπως το κάθε τι σε τούτο τον κόσμο, έχει πάντοτε τα όριά του. Με όλον το σεβασμό και την κατανόηση, στο πόνο της κ. Καρυστιανού, είμαι της γνώμης, λόγω του τολμηρού αλλά καλοπροαίρετου χαρακτήρα μου,  ότι ξεπέρασε όλα τα εσκαμμένα, μέχρι που έδωσε το δικαίωμα να αποδοθεί, η πέραν παντός ορίου, ευαισθησία της και μένος κατά της κυβερνήσεως, τουλάχιστον και σε κομματικούς λόγους.

Χωρίς να επιδιώκω συμψηφισμό, για το φοβερότερο δυστύχημα στο Μάτι, όπου κάηκαν ζωντατοί 102 άτομα, όλες οι τότε επικρίσεις και αγανακτήσεις των οικογενειών των ανθρώπων τους που κάηκαν, δεν έφτασαν ποτέ στο επίπεδο της κ. Καρυστιανού. Ακόμη και ίδια η κ. Καρυστιανού, έστω και αν δεν κάηκε δικό της πρόσωπο, ως υπερευαίσθητο κοινωνικά και ανθρώπινο πρόσωπο, όπως μας παρουσιάζεται, δεν είχε υποχρέωση να προβεί σε κάποια καταδικαστική δήλωση τότε; ΤΙΠΟΤΑ! ΓΙΑΤΙ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως, έχει κάποιο ηθικό, αλλά προπάντων πολιτικό δικαίωμα, να διαμαρτύρεται κατά της κυβέρνησης, όταν είχε την απόλυτη ευθύνη, όχι μόνο για το δυστύχημα στο Μάτι, αλλά ακόμη και σε τούτο το δυστύχημα στα Τέμπη; Εξηγούμαι.

Η ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, εντοπίζεται σε δύο στάδια: Πρώτο στην μη ολοκλήρωση της περιβόητης πλέον Σύμβασης 717, που θα εξασφάλιζε την αποτροπή ακόμη και του ανθρώπινου λάθους, η οποία υπογράφηκε το 2014 για να ολοκληρωθεί σε δύο χρόνια, δηλαδή το 2016, έστω το 2017,  από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη και μέχρι το 2019 που παρέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι όποιες αιτιολογίες, ακόμη και προσχηματικές, μια υπεύθυνη κυβέρνηση είχε υποχρέωση να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες.

Όμως για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι σκόπιμο να συγκεντρώνουμε την κριτική στο σύστημα ETCS, δηλαδή αυτό που θα εξασφαλίσει την πλήρη αποτροπή ατυχήματος με την ολοκλήρωση της Σύμβασης 717/2014, διότι χωρίς το ETCS σημαίνει ότι θα είχαμε κάθε μέρα ατυχήματα; Επομένως και χωρίς αυτό το σύστημα οφείλουμε να αποφεύγουμε κάθε ατύχημα.

Επομένως ας επικεντρωθούμε στην εφαρμογή του πρωτοκόλλου ελέγχου και ασφαλούς κυκλοφορίας των σιδηροδρόμων. Έτσι φθάνουμε στην ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ στο δεύτερο αυτό στάδιο. Ο κανονισμός λειτουργίας των σιδηροδρόμων, αναθέτει στην αποκλειστική ευθύνη ασφαλούς λειτουργίας τους, στην Ρ.Α.Σ., δηλαδή στην Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων.

Από την στιγμή λοιπόν που συνέβη το δυστύχημα αυτό στα Τέμπη, οφείλουμε να αποτανθούμε στη ΡΑΣ και να ζητήσουμε ευθύνες ως προς το τι συνέβη και γιατί συνέβη. Ποιος και πότε έχει ορίσει τα πρόσωπα που αποτελούν την τόσο σοβαρή και υπεύθυνη Αρχή. Τα πρόσωπα αυτά είχε ορίσει η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2017 και δεν τα άλλαξε η Νέα Δημοκρατία όταν ανέλαβε την κυβέρνηση.

Την Ρ.Α.Σ. λοιπόν αποτελούσαν ονομαστά μεγάλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή λοιπόν η Αρχή είχε την αποκλειστική ευθύνη, την οποίαν ακόμη και σήμερα, δεν έχει κανείς ζητήσει εξηγήσεις, αλλά ούτε και η ίδια η ΡΑΣ έδωσε κάποια εξήγηση τι έκανε και πως.

Η πιο άμεση Αρχή, ως εποπτέυουσα τα πρόσωπα του Σταθμού η οποία είχε την ευθύνη τοποθέτησης και ελέγχου των στελεχών της βάρδιας του Σιδηροδρομικού Σταθμού Λαρίσης, η οποία εποπτευόταν από την ΡΑΣ. Έτσι κι αλλιώς.
Προϊστάμενος εκεί ήταν ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, όπως ξέρουμε, όταν έγινε το δυστύχημα, αντιλαμβανόμενος τη ευθύνη του, έσπευσε να ζητήσει από τον προϊστάμενο γιατρό του ΠΑΣΟΚ, του Νοσοκομείου Λαρίσης, να τον δικαιολογήσει ότι είχε άδεια ασθενούς, προσπάθεια που αποκαλύφθηκε και έγινε γνωστή.

Ποια ήταν η ευθύνη του; Είχε ορίσει δύο άτομα στο Σταθμό Λαρίσης, ένα εκ των οποίων είχε αναχωρήσει πριν το τέλος της βάρδιας του και έτσι άφησε μόνο τον μη έμπειρο και μοιραίο Σταθμάρχη, ο οποίος δε μπορεί να δικαιολογήσει το τραγικό και μοιραίο αυτό λάθους του.

Την αναχώρηση του δεύτερου αυτού ατόμου, δεν ήλεγξε, αν δεν του το επέτρεψε κιόλας. Είναι φαεινότερο ηλίου, ότι αν το δεύτερο αυτό άτομο δεν είχε αναχωρήσει πριν της ώρας του, δεν θα γινόταν το δυστύχημα, διότι θα το αντιλαμβανόταν και θα το απέτρεπε.

Μήπως λοιπόν ούτε το ΠΑΣΟΚ να δικαιούται να τα βάζει με την κυβέρνηση αφού δικό του στέλεχος ήταν συνυπεύθυνο για το ολέθριο αυτό δυστύχημα;

Που και πως υπεισέρχεται η ευθύνη της κυβερνήσεως ή του Υπουργού; Πουθενά!

Αν ενδεχομένως η φωτιά οφείλεται σε κάποιο εύφλεκτο υλικό, που παράνομα φορτώθηκε, αυτό αποτελεί ευθύνη της Hellenic Train και όχι της Κυβέρνησης, το οποίο ερευνάται.

Κύριοι του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, σοβαρευτείτε και να αντιληφθείτε την ευθύνη σας, έναντι της κοινωνίας και τον ουσιαστικό λόγο υπάρξεώς σας, μήπως η Ελλάδα πάει καλύτερα!!!