Αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών: Ο νόμος Κατρούγκαλου (Ν. 4387/2016) μείωσε σημαντικά τις νέες συντάξεις που εκδίδονται μετά τις 12.5.2016, αλλά διατήρησε ανέπαφες τις συντάξεις που εκδόθηκαν πριν από αυτό το ορόσημο.

Της Μιράντας Ξαφά*

Η διατήρηση της προσωπικής διαφοράς για τους παλαιούς συνταξιούχους σημαίνει ότι ένας νέος συνταξιούχος, με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας και τις ίδιες εισφορές, μπορεί να εισπράττει σύνταξη κομμένη έως 40%!

Οι μειώσεις των συντάξεων μέχρι 18% από 1.1.2019 που θα προκύψουν από την περικοπή της προσωπικής διαφοράς αποκαθιστούν σε κάποιον βαθμό την ισορροπία μεταξύ των γενεών.

Από 1.1.2023, που ξεπαγώνουν οι συντάξεις, κάθε αύξηση στον ποσό της καταβαλλόμενης σύνταξης λόγω «ρήτρας ανάπτυξης» θα συμψηφίζεται με το υπόλοιπο της προσωπικής διαφοράς μέχρι την πλήρη εξάλειψή της. Μόνον τότε οι παλαιοί συνταξιούχοι θα εξισωθούν πλήρως με τους νέους.

«Ρετιρέ» και ευγενή Ταμεία: Ένα μεγάλο τμήμα των παλαιών συνταξιούχων (προ 12.5.2016) που προστατεύονται από την προσωπική διαφορά του κ. Κατρούγκαλου αποτελείται από αυτούς που βγήκαν στην σύνταξη μεταξύ 50 και 62 ετών, με συντάξεις που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις εισφορές τους. Περιλαμβάνουν τα «ρετιρέ» των ΔΕΚΟ και των τραπεζών, καθώς και συνταξιούχους των «ευγενών Ταμείων» που επιδοτούνταν από φόρους υπέρ τρίτων (Ταμεία δικηγόρων, μηχανικών και δημοσιογράφων).

Τα τελευταία στοιχεία που αποτυπώνονται στην βάση δεδομένων Ήλιος (Μάρτιος 2018) δείχνουν ότι οι συνταξιούχοι γήρατος κάτω των 66 ετών είναι το 20% του συνόλου (391.221 άτομα επί συνόλου 1.965.427), αλλά τούς αναλογεί το 25% της συνταξιοδοτικής δαπάνης (5,8 δισεκατομμύρια, επί συνόλου 23,2 δισεκατομμυρίων ευρώ).

Σε μηνιαία βάση, η μέση σύνταξη των συνταξιούχων κάτω των 66 ετών ανέρχεται σε 1.242 ευρώ, ενώ η μέση σύνταξη των άνω των 66 ετών είναι μόλις 918 ευρώ. Είναι κοινωνικά δίκαιο αυτό; Οι περικοπές που έρχονται από 1.1.2019 ορθώς θα επηρεάσουν κυρίως τους σχετικά νέους συνταξιούχους που εισπράττουν συντάξεις πολύ πάνω από τις εισφορές τους.

Οι συντάξεις επιβαρύνουν την παραγωγή: Σε ένα αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα χωρίς αποθεματικά όπως το ελληνικό, οι συντάξεις επιβαρύνουν τους εργαζόμενους και τους εργοδότες που καταβάλλουν εισφορές.

Το ακάλυπτο τμήμα των υποχρεώσεων του συνταξιοδοτικού συστήματος καλυπτόταν με δανεισμό πριν από την κρίση και με φορολογικά έσοδα τώρα που ισχύουν ασφυκτικοί δημοσιονομικοί περιορισμοί.

Το 70% της αύξησης του δημοσίου χρέους την δεκαετία 2000-2010 προήλθε από τις συντάξεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΝΤ, η δαπάνη για συντάξεις αυξήθηκε από 14,8% του ΑΕΠ το 2010 σε 17,7% το 2015, καθώς οι συντάξεις μειώθηκαν λιγότερο από το ΑΕΠ.

Η καταστροφική διαπραγμάτευση τού 2015 βύθισε την οικονομία σε ύφεση, εντείνοντας το πρόβλημα. Μετά την μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου, η δαπάνη για συντάξεις παραμένει γύρω στο 17% του ΑΕΠ, ξεπερνώντας κατά πολύ την σχετική δαπάνη στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ οι εισφορές καλύπτουν λιγότερο από τις μισές υποχρεώσεις.

Οι πιστωτές θεωρούν ότι η περικοπή των συντάξεων είναι απαραίτητη για την βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού, που συνδέεται άμεσα με την βιωσιμότητα του χρέους. Προσβλέπουν σε μία εκ βάθρων αναδιάρθρωση των δαπανών και των εσόδων του Δημοσίου για να γίνουν πιο φιλικά προς την ανάπτυξη και να δημιουργηθεί δημοσιονομικός χώρος για κοινωνικές δαπάνες και μειώσεις φόρων.

Σήμερα, το ένα πέμπτο των φορολογικών εσόδων επιδοτεί το ασφαλιστικό σύστημα, ενώ λείπουν βασικές προμήθειες από τα νοσοκομεία και τις μεταφορές. Οι πιστωτές, επομένως, δεν πρόκειται να αποδεχθούν «ισοδύναμα» μέτρα αντί για περικοπή συντάξεων, ακόμη και αν επιτυγχάνεται ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ.

Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του απλώς παίζουν πολιτικά παιχνίδια όταν αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο να μην περικοπούν οι συντάξεις. Δεν τολμούν να το δηλώσουν ανοικτά πριν εκταμιευτεί η τελευταία δόση του προγράμματος, που καθυστέρησε λόγω της παράτασης του ευνοϊκού καθεστώτος ΦΠΑ σε πέντε νησιά του Αιγαίου χωρίς την έγκριση των δανειστών.

Τα πισωγυρίσματα στις μεταρρυθμίσεις υποσκάπτουν την αξιοπιστία της χώρας και την πολυπόθητη επιστροφή στην κανονικότητα και στις αγορές.

* Senior scholar στο Centre for International Governance Innovation, πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Με 8,80 ευρώ, όποιος Νεοέλληνας ενδιαφέρεται για την αλήθεια και τον ρόλο της στην διαμόρφωση της πραγματικότητας θα πρέπει να αναζητήσει και να διαβάσει το 115 σελίδων περιεκτικό δοκίμιο της Μιράντας Ξαφά.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Χωρίς περίτεχνες εκφράσεις και άνευ περιεχομένου οικονομικίστικες διατυπώσεις, στο πόνημά της με τίτλο «Δημόσιο Χρέος» (εκδόσεις Παπαδόπουλος), η πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) εξηγεί τους λόγους της υπερχρέωσης της χώρας μας και τονίζει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε νομοθετήσει από μόνη της μνημόνια, πριν οι αγορές τής κλείσουν την πόρτα τους.

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα για το πελατειακό πολιτικό σύστημα και τους θεράποντές του. Γι’ αυτό και τα ξεπερνά με τις γνωστές αντιμνημονιακές μπαρούφες. Το ίδιο κάνουν δε και κάποιοι δήθεν οικονομολόγοι, κοροϊδεύοντας εαυτούς και αλλήλους. Τα γεγονότα όμως είναι πεισματάρικα και όσοι δεν θέλουν να τα καταλάβουν αργά ή γρήγορα σπάνε τα μούτρα τους. Ωστόσο, ο λαϊκισμός και η καλλιέργεια του κρετινισμού έχουν όρια και το ξεπέρασμα των ορίων αυτών ισοδυναμεί με πτώση στο κενό.

Το ελληνικό πρόβλημα έχει δύο πόδια –τον κρατισμό και την πελατειακή συντεχνιακή δομή του. Αν αυτά δεν κοπούν, μέλλον δεν υπάρχει.

Στο πλαίσιο αυτό, η Μιράντα Ξαφά γράφει:

«Η πολυπόθητη «επιστροφή στην κανονικότητα» επιβάλλει το κράτος να γίνει αποτελεσματικός πάροχος υπηρεσιών και όχι εργοδότης ατόμων με πολιτικές διασυνδέσεις. Το πελατειακό κράτος, που σήμερα εκπροσωπεί ο Αλέξης Τσίπρας, συνεχίζει να αντιστέκεται με επιτυχία σε κάθε μεταρρύθμιση και να ζει παρασιτικά σε βάρος του ιδιωτικού τομέα. Κακώς η κυβέρνηση ανέδειξε το θέμα της ελάφρυνσης χρέους ως πρωτεύον.

Οι επενδύσεις καθυστερούν όχι επειδή τις εμποδίζει το χρέος αλλά επειδή τις εμποδίζει η κυβέρνηση με την αδυναμία μείωσης της γραφειοκρατίας, την διαρκώς αυξανόμενη φορολογία, την ιδεοληπτική εχθρότητα προς το κεφάλαιο και τα κέρδη, την έμφαση στην αναδιανομή και όχι στην παραγωγή πλούτου.

Τώρα που ο πρωθυπουργός επί τέλους αναγνωρίζει την ανάγκη προσέλκυσης ξένων επενδύσεων για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, η χώρα κατρακυλάει όλο και χαμηλότερα στους δείκτες ανταγωνιστικότητας.

»Η πρόσφατη έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας «Doing Business Report 2018» κατατάσσει την Ελλάδα στην 67η θέση μεταξύ 190 χωρών, έξι θέσεις χαμηλότερα από πέρσι. Στην καταγραφή και μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας η Ελλάδα βρίσκεται στην 145η θέση, στην εφαρμογή των συμβολαίων στην 131η.

Η καταγραφή και μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας είναι χρονοβόρα και ακριβή διαδικασία, ενώ το κτηματολόγιο απέχει πολύ από την ολοκλήρωσή του. Η επίλυση εμπορικών διαφωνιών είναι προβληματική λόγω καθυστερήσεων στην απονομή δικαιοσύνης.

»Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να γίνει πόλος έλξης επενδύσεων αν αυτοί οι δείκτες δεν βελτιωθούν σημαντικά. Χρειαζόμαστε μικρότερο κράτος, με λιγότερους φόρους, για να μεταφερθούν πόροι στον παραγωγικό, εξωστρεφή ιδιωτικό τομέα –την κινητήρια δύναμη της οικονομίας. Αντί να συσπειρώσει τις δυνάμεις του εκσυγχρονισμού, η κυβέρνηση στηρίζει τους βολεμένους του status quo που αντιδρούν σε κάθε αλλαγή. Το τερατώδες νομοσχέδιο του κ. Σπίρτζη για τα ταξί είναι ένα μικρό δείγμα γραφής. Η κυβέρνηση μοιράζει διαβεβαιώσεις για την βελτίωση του επενδυτικού κλίματος χωρίς να έχει κάνει κανένα απολύτως βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Το αποτέλεσμα είναι η αναιμική ανάκαμψη λόγω επενδυτικής πενίας.

»Η δημοσιονομική προσαρμογή σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς έχει σχεδόν ολοκληρωθεί –έστω με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, βασισμένη στην υπερφορολόγηση και στις ανεξόφλητες υποχρεώσεις του δημοσίου. Η απουσία αναπτυξιακής προοπτικής όμως παραμένει.

Η «καθαρή έξοδος» από τα μνημόνια που επιχειρεί η κυβέρνηση είναι ένα άδειο πουκάμισο που δεν θα επαναφέρει την χώρα στην κανονικότητα και δεν θα ανακόψει το brain drain. Αν δεν υπάρξει κοινή αντίληψη για τα αίτια της κρίσης και για τις μεγάλες τομές που απαιτούνται για να βγούμε από το τέλμα, δεν θα υπάρξει η απαραίτητη κοινωνική συναίνεση για τέτοιες τομές.

»Τρεις είναι οι μεγάλες παρανοήσεις:
»*Τα μνημόνια έφεραν την κρίση: Πολλοί θεωρούν ότι η πτώση του εθνικού προϊόντος κατά 26% σε μία επταετία αποτελεί απόδειξη ότι το πρόγραμμα προσαρμογής ήταν καταστροφικό και πρέπει να ανατραπεί. Το αντίθετο συμβαίνει: Η πτώση του ΑΕΠ ήταν δυστυχώς αναπόφευκτη, διότι το βιοτικό επίπεδο τη δεκαετία που προηγήθηκε της κρίσης αυξήθηκε πολύ πάνω από τη δυνατότητα της οικονομίας να το στηρίξει.

Την δεκαετία 1997-2007, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε σωρευτικά 43% στην Ελλάδα, έναντι 27% στην Ισπανία, 14% στην Ιταλία, 17% στην Πορτογαλία, με μόνη την Ιρλανδία να έχει μεγαλύτερη αύξηση (54%).

Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 11% του ΑΕΠ, ενώ στις άλλες χώρες μειώθηκε σημαντικά (30% στην Ισπανία, 14% στην Ιταλία, 38% στην Ιρλανδία) και αυξήθηκε από πολύ χαμηλά επίπεδα στην Πορτογαλία. Η Ελλάδα ευημερούσε με δανεικά.

Δεν είχε την παραγωγική δομή που θα καθιστούσε βιώσιμο το κατά κεφαλήν εισόδημα προ κρίσης. Τα δανεικά σπαταλήθηκαν χωρίς να αναβαθμιστεί η παραγωγική βάση.

»Στην μνημονιακή περίοδο που ακολούθησε, η απαιτούμενη προσαρμογή σε χαμηλότερα επίπεδα δανεισμού συντελέστηκε αποκλειστικά μέσω της συρρίκνωσης των εισοδημάτων και όχι μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας. Η πτώση επιδεινώθηκε από την μη εφαρμογή μιας κρίσιμης μάζας μεταρρυθμίσεων που θα βελτίωναν την ανταγωνιστικότητα.

»Μία ενδιαφέρουσα μελέτη των Ricardo Hausmann και César Hidalgo, καθηγητών στο Harvard και το ΜΙΤ αντίστοιχα, κατατάσσει τα εμπορεύσιμα προϊόντα ανάλογα με το πόσο τεχνολογικά προηγμένα είναι και τα συγκρίνει με το βιοτικό επίπεδο κάθε χώρας.

Στην Ελλάδα το χάσμα μεταξύ τεχνολογικά προηγμένων εξαγωγών και κατά κεφαλήν εισοδήματος ήταν το μεγαλύτερο μεταξύ των 128 χωρών του δείγματος της μελέτης.

Οι ελληνικές εξαγωγές προϊόντων αποτελούνται κυρίως από φρούτα, λάδι, φέτα, ακατέργαστο βαμβάκι, καπνά, βενζίνη. Η χώρα δεν παράγει μηχανήματα, ηλεκτρονικά ή χημικά. Στην πληροφορική το μερίδιο της Ελλάδας είναι 0,1% του παγκόσμιου εμπορίου. Ο τουρισμός δεν αρκεί για να καλύψει το εμπορικό έλλειμμα.

»Ο μόνος τρόπος για να καταστεί λιγότερο επίπονη η διαδικασία προσαρμογής σε χαμηλότερα επίπεδα δανεισμού είναι η αύξηση επενδύσεων και εξαγωγών ώστε να αντισταθμίσουν την αναπόφευκτη μείωση της κατανάλωσης. Το εισόδημά μας θα μειωνόταν λιγότερο αν μπορούσαμε να πουλήσουμε σε ξένους προϊόντα και υπηρεσίες που δεν μπορούμε πλέον να καταναλώνουμε οι ίδιοι.

Η απελευθέρωση των μισθώσεων κατοικιών σε τουρίστες μέσω Airbnb (μια μνημονιακή υποχρέωση που πολεμήθηκε από τους ξενοδόχους) είναι ένα τέτοιο μέτρο. Προφανώς χρειάζονται πολλά περισσότερα για να γίνει η Ελλάδα ελκυστικός τόπος έλξης επενδύσεων και να αναδιαρθρωθεί η παραγωγική βάση της οικονομίας.

»*Η ελάφρυνση χρέους θα θέσει τέρμα στη λιτότητα: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξελέγη υποσχόμενη τερματισμό της λιτότητας και διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους για να δημιουργηθεί περιθώριο αύξησης δαπανών και να μπει οριστικό τέλος στην κρίση. Αυτό είναι ένα βολικό αφήγημα που μεταθέτει την ευθύνη για την επιστροφή στην ομαλότητα στους δανειστές, παραβλέποντας τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να ανακτήσει την χαμένη ανταγωνιστικότητα και για να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό.

Επιφανείς οικονομολόγοι, όπως ο Joseph Stiglitz, που πιστεύουν ότι η λιτότητα πρέπει να μετριαστεί και μέρος του χρέους να διαγραφεί, τονίζουν ταυτόχρονα την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ευρωπαίοι εταίροι δεν σκοπεύουν να μάς προσφέρουν ελάφρυνση χρέους πριν ολοκληρώσουμε τις μεταρρυθμίσεις του τρίτου μνημονίου.

»Χάρη στην γενναιοδωρία των πιστωτών, η Ελλάδα δεν είχε πληρώσει ούτε ένα ευρώ από την τσέπη της για εξυπηρέτηση χρέους από την αρχή της κρίσης (και πριν από αυτή) μέχρι το 2015. Η Ελλάδα είχε πρωτογενή ελλείμματα όλο το διάστημα 2002-15 (με εξαίρεση ένα μικρό, βραχύβιο πλεόνασμα το 2013 το οποίο μοιράστηκε σε παροχές), πράγμα που σημαίνει ότι η εξυπηρέτηση του χρέους καλυπτόταν αποκλειστικά με δανεικά, από τις αγορές μέχρι το 2009 και από τον επίσημο τομέα έκτοτε.

Η ειρωνεία είναι ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που ως αντιπολίτευση κατήγγειλε τα πρωτογενή πλεονάσματα ως αιτία της «ανθρωπιστικής κρίσης», το 2016 πέτυχε το μεγαλύτερο πρωτογενές πλεόνασμα από την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη (3,8% ΑΕΠ έναντι στόχου 0,5%) και ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος του για εξυπηρέτηση χρέους λόγω της καθυστέρησης στην ολοκλήρωση των αξιολογήσεων και στην εκταμίευση των αντίστοιχων δόσεων του δανείου από τον ESM.

»Σήμερα αντιφάσκει ισχυριζόμενη ότι η υπερφορολόγηση στην οποία επιδίδεται για να διανείμει «μέρισμα» στους ψηφοφόρους της δεν πλήττει τη ανάπτυξη, ενώ ως αντιπολίτευση κατηγορούσε το ΔΝΤ ότι ο «λάθος πολλαπλασιαστής» που χρησιμοποίησε υποτίμησε την επίπτωση της δημοσιονομικής προσαρμογής πάνω στον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας.

»*Η επιβολή λιτότητας σε χώρες που είναι σε κρίση είναι λανθασμένη: Καμμία κριτική δεν είναι πιο λανθασμένη από αυτήν. Αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι ότι οι χώρες δεν προσφεύγουν στο δανεισμό από τον επίσημο τομέα όταν όλα πάνε καλά. Προσφεύγουν όταν βρίσκονται σε κρίση, εξαιτίας κάποιου συνδυασμού κακοτυχίας και κακοδιαχείρισης.

Η λιτότητα δεν πρέπει να συγκριθεί με την κατάσταση που επικρατούσε πριν από την κρίση –που δεν ήταν διατηρήσιμη– αλλά με αυτήν που θα επικρατούσε χωρίς τη συνδρομή του ΔΝΤ και των Ευρωπαίων εταίρων.

Προσφέροντας δανειακά κεφάλαια, προσφέρουν στην χώρα την δυνατότητα «ομαλής προσγείωσης» σε χαμηλότερα επίπεδα δανεισμού.

Οι όροι που συνοδεύουν τα μνημόνια δεν είναι τίποτε μπροστά στην πειθαρχία που θα επέβαλαν οι αγορές. Από την στιγμή που μία χώρα χάνει την πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές –όπως η Ελλάδα το 2010– πρέπει άμεσα να μηδενίσει το έλλειμμα λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.

Η αναπόφευκτη μείωση του επιπέδου διαβίωσης θα ήταν πολύ πιο γρήγορη και δραματική. Ακόμη και αν αρνούμασταν να εξυπηρετήσουμε το χρέος, θα έπρεπε άμεσα να μηδενίσουμε και το πρωτογενές έλλειμμα ύψους 25 δις ευρώ.

Το τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα φυσικά απέκλειε κάθε μονομερή ενέργεια που θα είχε ως άμεση συνέπεια την αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων από το Δημόσιο. Τα μέτρα λιτότητας και η χρηματοδότηση που τα συνοδεύει αποτρέπουν την πτώχευση, επομένως περιορίζουν την ύφεση αντί να την δημιουργούν.

Οι πολιτικοί τα γνωρίζουν αυτά, αλλά τους βολεύει να κρατούν απόσταση από επώδυνα μέτρα επιρρίπτοντας ευθύνη στους δανειστές, ιδιαίτερα στο «ανάλγητο» ΔΝΤ.

»Όταν ξέσπασε η κρίση, ορισμένοι πολιτικοί, αλλά και πανεπιστημιακοί, ισχυρίστηκαν ότι πρέπει να επιχειρηθεί αναθέρμανση της οικονομίας μέσω επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής.

Αυτή η αφελής Κεϊνσιανική προσέγγιση, που εφαρμόστηκε την περίοδο 2008-2009, παραβλέπει το υπέρογκο χρέος και τα προβλήματα χρηματοδότησης μιας τέτοιας πολιτικής.

Περιθώριο άσκησης αντικυκλικής πολιτικής έχουν μόνο οι χώρες που συσσωρεύουν πλεονάσματα σε περιόδους ταχύρρυθμης ανάπτυξης, όπως αυτή που γνώρισε η Ελλάδα την περίοδο 2000-2007, για να υπάρχει ένα απόθεμα σε περίπτωση δυσμενών εξωγενών εξελίξεων.

Η συσσώρευση χρέους και ελλειμμάτων την περίοδο αυτή στέρησε από την Ελλάδα τη δυνατότητα επεκτατικής πολιτικής στη συνέχεια, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης, και τελικά καταστροφικής, «φιλολαϊκής» γραμμής».

Συμπέρασμα: Αν δεν αλλάξει ο Μανωλιός και δεν βάλει τα ρούχα του αλλιώς, μπορούμε να χαιρετίσουμε τον πλάτανο…

Απέδωσε την κίνηση αυτή σε επικοινωνιακούς λόγους ώστε να δείξει – όπως είπε- η κυβέρνηση μια επιτυχία.

Η κ. Ξαφά εκτίμησε ότι η έκθεση του Ταμείου θα χαρακτηρίζει το ελληνικό χρέος ΜΗ βιώσιμο.

Τόνισε πως το να κόβεις συντάξεις και να αυξάνεις τους φόρους είναι εύκολο αλλά είναι δύσκολο για την κυβέρνηση να κάνει μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο και να λύσεις το θέμα των κόκκινων δανείων.

Σημείωσε ότι με το προσωπικό που διαθέτει η κυβέρνηση δεν θα τα καταφέρει