Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Ινστιτούτου YouGov, το 75% των Γερμανών πιστεύει ότι αυτή τη στιγμή είναι σκόπιμη η αποταμίευση, παρά το γεγονός ότι οι αυξήσεις των μισθών είναι πραγματικές. Σύμφωνα με την Καταρίνα Γκανγκλ, διευθύντρια του Ινστιτούτου της Νυρεμβέργης για τις Αποφάσεις στην Αγορά (ΝΙΜ), αυτό οφείλεται κυρίως στον πρόσφατο πληθωρισμό που ακολούθησε την περίοδο της πανδημίας. Το πρόβλημα είναι, επισημαίνει η Γκανγκλ στο n-tv, ότι όταν οι καταναλωτές ξοδεύουν λιγότερα, πλήττουν το εμπόριο, την απασχόληση, τους μισθούς και τα φορολογικά έσοδα. Προτείνει μάλιστα η κυβέρνηση να επιβάλει φόρο στους λογαριασμούς ταμιευτηρίου, όχι για εισπρακτικούς λόγους, αλλά ως «προειδοποιητικό σήμα».

«Προσοχή, ένας λογαριασμός ταμιευτηρίου μπορεί να μην είναι το καλύτερο μέρος για να προστατεύσετε τα χρήματά σας από τους πολιτικούς», δηλώνει χαρακτηριστικά και συμβουλεύει τους πολίτες να επιλέγουν επενδύσεις αντί για παθητική αποταμίευση.

Σύμφωνα με την έρευνα της YouGov, το 49% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι μπορεί να αποταμιεύσει όσο ή και περισσότερο από πέρυσι.

Η γερμανική «απαισιοδοξία» δεν έχει πραγματική βάση, τονίζει ο Δανός οικονομολόγος Έρικ Νίλσεν, σε συνέντευξή του στο Der Spiegel. Υποστηρίζει ότι η απαισιοδοξία στη Γερμανία είναι υπερβολική, ειδικά σε σχέση με τις ΗΠΑ. «Ο κόσμος φαίνεται πιο ασταθής, αλλά η Γερμανία διαθέτει αξιοσημείωτη σταθερότητα», εξηγεί, επισημαίνοντας ότι πολιτικά και οικονομικά, η Ευρώπη και η Γερμανία λειτουργούν πιο ορθολογικά από πολλές άλλες μεγάλες δυνάμεις.

Σε ό,τι αφορά την τεχνολογική πρωτοπορία των ΗΠΑ, σημειώνει ότι η κατά κεφαλήν παραγωγή είναι υψηλότερη, «αλλά θα προτιμούσα να ζήσω στη Γερμανία με 75.000 δολάρια παρά στις ΗΠΑ με 90.000». Επισημαίνει ότι στις ΗΠΑ σπαταλούνται τεράστια ποσά, κυρίως στην υγειονομική περίθαλψη, ενώ το προσδόκιμο ζωής είναι τρία χρόνια χαμηλότερο. Παραπέμπει επίσης σε έρευνα του Brown, που δείχνει ότι οι πλούσιοι Αμερικανοί ζουν όσο οι Γερμανοί χαμηλότερων εισοδημάτων.

Ο Νίλσεν μιλά και για την «ευρωπαϊκή θλίψη», δηλαδή την τάση συνεχούς κριτικής προς τις χώρες μας, τονίζοντας όμως ότι η γερμανική αυτοκριτική έχει συμβάλει στην επιτυχία της χώρας. «Η ιστορία έχει αφήσει μια αίσθηση ότι η επιτυχία είναι εύθραυστη, κάτι που καλλιεργεί απαισιοδοξία – αλλά οδηγεί σε δράση και αλλαγή, όχι σε παράλυση».

Συμφωνεί επίσης με την απόφαση του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς να χαλαρώσει το “φρένο χρέους”, θεωρώντας το πολιτικά επικίνδυνο αλλά αναγκαίο μέτρο.

«Η Γερμανία κερδίζει δυναμική και μπορεί να αναπτυχθεί ταχύτερα από τις ΗΠΑ τα επόμενα δύο χρόνια», προβλέπει, σημειώνοντας ότι η χώρα βαδίζει προς μια περίοδο οικονομικής άνθησης πριν από τις επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές. Καταλήγει δε με μια ιστορική υπενθύμιση: «Το Τείχος έπεσε ειρηνικά — μια ισχυρή υπενθύμιση του τι μπορεί να επιτευχθεί με υπομονή και συνεργασία».

Σύμφωνα με οικονομικούς αναλυτές, οι προτάσεις του Τραμπ περιλαμβάνουν υψηλούς δασμούς στις εισαγωγές, περιορισμούς στη μετανάστευση και πίεση προς την Ομοσπονδιακή Τράπεζα για μείωση των επιτοκίων. Οι ειδικοί εκφράζουν ανησυχίες ότι αυτές οι πολιτικές του Τραμπ μπορεί να αυξήσουν τον πληθωρισμό και να δημιουργήσουν νέες προκλήσεις για την οικονομία.

Αν και οι δύο υποψήφιοι προτείνουν πολιτικές για την τόνωση της ανάπτυξης, τα σχέδια του Τραμπ, αναφέρουν τα αμερικανικά μέσα, παρουσιάζουν μια σειρά κινδύνων, δεδομένων των τρεχουσών οικονομικών συνθηκών. Ο πληθωρισμός έχει μειωθεί πρόσφατα, φτάνοντας το 2,4% τον Σεπτέμβριο, χάρη σε υψηλότερα επιτόκια, βελτιώσεις στις εφοδιαστικές αλυσίδες και αύξηση του εργατικού δυναμικού.

Οι οικονομολόγοι ανησυχούν τώρα ότι οι πολιτικές του Τραμπ θα μπορούσαν να αναστρέψουν αυτή την τάση, προκαλώντας ένα δεύτερο κύμα πληθωρισμού. Ο Μπράιαν Ριντλ, πρώην σύμβουλος στη Γερουσία και τώρα στο «Manhattan Institute», σχολίασε: «Αν τα δεις όλα μαζί, οι παράγοντες αυτοί οδηγούν προς μια κατεύθυνση αύξησης του πληθωρισμού. Είμαι πραγματικά ανήσυχος για το ότι η εικόνα του πληθωρισμού θα χειροτερέψει το 2025».

Οικονομολόγοι επισημαίνουν αρκετές βασικές πτυχές της οικονομικής ατζέντας του Τραμπ ως πιθανές αιτίες αύξησης του πληθωρισμού. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα μέτρα είναι η πρότασή του για επιβολή δασμών 10% σε όλες τις εισαγωγές, καθώς και υψηλότερους δασμούς στις κινεζικές εισαγωγές, πιθανότατα φτάνοντας το 60%. Ο CEO της AutoZone, Φίλιπ Ντανιέλε, μιλώντας στη WSJ ανέφερε ότι «οι εταιρείες θα μετακυλήσουν το κόστος των δασμών στους καταναλωτές, αυξάνοντας έτσι τις τιμές».

Οι αυστηρότερες πολιτικές μετανάστευσης του Τραμπ, που στοχεύουν στη μείωση των αλλοδαπών εργαζομένων, ανησυχούν επίσης τους οικονομολόγους. Σύμφωνα με μελέτη του Ινστιτούτου Διεθνούς Οικονομίας Peterson: «Oι μαζικές απελάσεις θα μείωναν την οικονομική παραγωγή και θα ενίσχυαν τον πληθωρισμό. Με λιγότερους εργαζόμενους στην αγορά εργασίας, οι εταιρείες πιθανότατα θα αντιμετωπίσουν αυξημένα μισθολογικά κόστη, τα οποία θα μπορούσαν να αυξήσουν τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών».

Ένας ακόμη παράγοντας ανησυχίας είναι η πιθανή επιρροή του Τραμπ στην πολιτική της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του, ο Τραμπ είχε ασκήσει πίεση στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα για να μειώσει τα επιτόκια, και οι ειδικοί προβλέπουν ότι θα ακολουθήσει παρόμοια τακτική αν εκλεγεί ξανά.

Οι προτεινόμενες πολιτικές της Χάρις φαίνεται να ενέχουν μικρότερους κινδύνους σε σχέση με εκείνες του Τραμπ. Η προσέγγισή της περιλαμβάνει την προώθηση κατασκευής κατοικιών, τη μείωση του κόστους διαβίωσης και μειώσεις φόρων για τα νοικοκυριά. Η Χάρις έχει δεσμευτεί ότι οι νέες δαπάνες της θα χρηματοδοτούνται από νέους φόρους ή άλλες πηγές εσόδων, κάτι που θα μπορούσε να περιορίσει τον πληθωρισμό.

Οι εκτιμητές ελλειμμάτων προσθέτουν όμως έναν ανησυχητικό παράγοντα. Οι αναλυτές από την Επιτροπή για την Ομοσπονδιακή Διαχείριση του Προϋπολογισμού εκτιμούν ότι οι πολιτικές της Χάρις θα αυξήσουν το έλλειμμα κατά περίπου 3,5 τρισ. δολάρια την επόμενη δεκαετία, ενώ οι προτάσεις του Τραμπ θα το αυξήσουν κατά 7,5 τρισ. δολάρια. Το αυξημένο έλλειμμα θα μπορούσε, αναφέρουν, να πιέσει την αγορά των ομολόγων και πιθανότατα να οδηγήσει σε υψηλότερα επιτόκια, αυξάνοντας περαιτέρω τις πιέσεις στην οικονομία των ΗΠΑ.

Ο πληθωρισμός θεωρείται δαπανηρός, καθώς διαβρώνει τις αποταμιεύσεις των πολιτών και στρεβλώνει τις τιμές. Υπάρχουν, επίσης, αναμφισβήτητα και περιπτώσεις που ο πληθωρισμός έχει «γονατίσει» την οικονομία. Κατά την περίοδο του υπερπληθωρισμού, στη Γερμανία της Βαϊμάρης, τη δεκαετία του 1920, οι αποταμιεύσεις των πολιτών εξανεμίστηκαν, «εξαφανίζοντας» τη μεσαία τάξη και ανοίγοντας τον δρόμο για την άνοδο του φασισμού. Εκτός ελέγχου βγήκε ο πληθωρισμός και στη Ζιμπάμπουε υπό τον Ρόμπερτ Μουγκάμπε. Mε τις τιμές να καταρρέουν, εκατομμύρια άνθρωποι ήρθαν αντιμέτωποι με σημαντικές ελλείψεις τροφίμων.

Ωστόσο, σε περιπτώσεις πιο ήπιων πληθωριστικών πιέσεων, όπως η σημερινή, ο κίνδυνος για μια τέτοια «οικονομική σφαγή» είναι λιγότερο πιθανός. Aυτό, όμως, που, συνήθως, προκαλεί ανησυχία, σε περιόδους πληθωρισμού, είναι ότι οι αυξήσεις των τιμών ξεπερνούν τις αυξήσεις των μισθών, προκαλώντας, έτσι, μείωση των πραγματικών εισοδημάτων. Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι συμβαίνει, τους τελευταίους μήνες, σε όλες τις πλούσιες χώρες. Οι πραγματικές ωριαίες αποδοχές, στην Αμερική, μειώθηκαν κατά 3,6% το έτος που έληξε τον Ιούνιο.

Σε γενικές γραμμές, όμως, οι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι ο πληθωρισμός και το πραγματικό βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων δεν συσχετίζονται σε σημαντικό βαθμό. Μερικές φορές, οι τιμές αυξάνονται ταχύτερα από τους μισθούς – άλλες φορές, όμως, όχι. Οι πραγματικοί μισθοί, στη Βρετανία, αυξήθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια του πληθωρισμού τη δεκαετία του 1970. Ο Economist εξέτασε στοιχεία για 35 χώρες του ΟΟΣΑ από το 1990. Στα έτη που ο πληθωρισμός ξεπερνούσε το 5%, διαπιστώνουμε ότι, κατά μέσο όρο, αυξήθηκαν οι πραγματικοί μισθοί. Ο πληθωρισμός μπορεί, επίσης, να βοηθήσει τους ανέργους να βρουν δουλειά, ακόμη κι αν πλήττει όσους ήδη εργάζονται. Μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-09, η στερλίνα υποτιμήθηκε, αυξάνοντας τον πληθωρισμό στη Βρετανία και μειώνοντας τους πραγματικούς μισθούς. Οι εταιρείες, εκείνη την εποχή, είχαν τo περιθώριο να προσλάβουν περισσότερους εργαζόμενους.

Η άποψη ότι ο πληθωρισμός διαταράσσει τις τιμές – μία από τις υποτιθέμενες οικονομικές συνέπειες- είναι, επίσης, υπερβολική, ιδιαίτερα όταν αναφερόμαστε σε ήπιες πληθωριστικές πιέσεις. Ο καπιταλισμός κατανέμει τους πόρους μέσω των κινήσεων των σχετικών τιμών: εάν η τιμή των αυτοκινήτων αυξηθεί σε σύγκριση με την τιμή των ποδηλάτων, θα πρέπει τελικά να παραχθούν περισσότερα αυτοκίνητα. Ανησυχίες, όμως, επικρατούν ότι ο πληθωρισμός διαταράσσει αυτή τη διαδικασία, καθιστώντας δυσκολότερη τη διάκριση των «πραγματικών» σχετικών τιμών των αυτοκινήτων και των ποδηλάτων.

Σε δημοσίευση του 2018, ωστόσο, η Έμι Νακαμούρα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Μπέρκλεϊ, και οι συνεργάτες της εξετάζουν τις αποκλίσεις των τιμών, με την πάροδο του χρόνου, για τα ίδια είδη προϊόντων. Εξετάζοντας τη δεκαετία του 1970 – περίοδος υψηλού πληθωρισμού- δεν βρίσκουν «καμία ένδειξη ότι οι τιμές απέκλιναν περισσότερο από το βέλτιστο επίπεδό τους» σε σχέση με λίγο πριν την πανδημία, όταν ο πληθωρισμός ήταν πολύ χαμηλότερος. Τα «αδιάσειστα συμπεράσματα σχετικά με [τη] βελτιστοποίηση των χαμηλών ποσοστών πληθωρισμού [εν προκειμένω] πρέπει να επανεκτιμηθούν», καταλήγουν οι ίδιοι.

Τέτοιου είδους δημοσιεύσεις επαληθεύουν ένα ευρύτερο σύνολο έργων, το οποίο χρονολογείται εδώ και δεκαετίες, και αμφισβητεί τη σχέση μεταξύ πληθωρισμού και ανάπτυξης. Έγγραφο που δημοσιεύθηκε από το ΔΝΤ, το 2014, σημείωνε ότι «λίγες εμπειρικές μελέτες έχουν προσπαθήσει να εντοπίσουν τις συνέπειες ενός μονοψήφιου πληθωρισμού». Το 1996, οι Μάικλ Μπρούνο και Γουίλιαμ Ίστερλι από την Παγκόσμια Τράπεζα διαπίστωσαν ότι «δεν υπάρχει καμία σχέση πληθωρισμού και ανάπτυξης σε ετήσια ποσοστά πληθωρισμού χαμηλότερα του 40%». Το επόμενο έτος, ο Πολ Κρούγκμαν έγραψε ότι «παρόλο που ο πληθωρισμός θεωρείται, σε παγκόσμιο επίπεδο, τρομερή μάστιγα, το κόστος του δεν είναι, τελικά, και τόσο τρομερό»

Επομένως, έχει η σημερινή έκρηξη πληθωρισμού, στον πλούσιο κόσμο, ελάχιστο κόστος, ή μήπως δεν έχει κανένα κόστος απολύτως; Το πρόβλημα για τους οικονομολόγους είναι ότι υπάρχει μια πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στην έρευνά τους. Λίγοι είναι αυτοί γνωρίζουν ή ενδιαφέρονται για τα αποτελέσματά των εν λόγω ερευνών. Έχουν, όμως, την ίδια στάση απέναντι στον πληθωρισμό: τον απεχθάνονται τρομερά.

Ο πληθωρισμός φαίνεται να κατέχει ιδιαίτερη θέση στη συνείδηση του κοινού. Η ανάλυσή μας, βάσει αγγλόφωνων εφημερίδων και αναρτήσεων σε μπλογκ δείχνει ότι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, οι οργανισμοί μέσων ενημέρωσης αναφέρονταν στον πληθωρισμό 50% συχνότερα από ό,τι στην ανεργία, παρόλο που η ανεργία, κατά τη διάρκεια εκείνης της δεκαετίας, αποτελούσε ένα πολύ σημαντικότερο οικονομικό πρόβλημα. Τη δεκαετία του 1990, ο Ρόμπερτ Σίλερ, από το Πανεπιστήμιο Γέιλ, ρώτησε τους ανθρώπους σε διάφορες χώρες για τις απόψεις τους σχετικά με τον πληθωρισμό και τις συνέκρινε με τις απόψεις των οικονομολόγων. Διαπίστωσε ότι οι απλοί πολίτες είχαν πολύ πιο ακραίες απόψεις για το θέμα από ό,τι οι ακαδημαϊκοί που το μελετούν επαγγελματικά.

Οι πολίτες θεωρούν ότι ο πληθωρισμός τους κάνει φτωχότερους και ότι τους δυσκολεύει να κάνουν σχέδια. Ακόμα, πιστεύουν ότι ο πληθωρισμός είναι σημάδι ότι αδίστακτες εταιρείες τους εκμεταλλεύονται (τα δύο τρίτα των Αμερικανών αποδίδουν την πρόσφατη αύξηση του πληθωρισμού στην απληστία των εταιρειών). Οι οικονομολόγοι, αντίθετα, δίνουν πιο αμφίσημες απαντήσεις. Περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς «συμφωνούν πλήρως» ότι η πρόληψη του υψηλού πληθωρισμού είναι εξίσου σημαντική με τη διακοπή της κατάχρησης ναρκωτικών ή και τη διατήρηση ενός καλού εκπαιδευτικού επιπέδου, σε αντίθεση με μόλις το 18% των οικονομολόγων που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο. Στην ίδια έρευνα, ο Σίλερ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 46% των πολιτών επιθυμούσε η κυβέρνηση να μειώσει το επίπεδο των τιμών, μετά από έξαρση πληθωρισμού (δηλαδή να προκαλέσει αποπληθωρισμό), κίνηση που λίγοι οικονομολόγοι θα συνιστούσαν.

Ας γίνουμε ρεαλιστές
Ίσως οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να αγνοήσουν τις απόψεις των απλών πολιτών. Εάν οι ειδικοί καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι οι συνέπειες του πληθωρισμού δεν είναι τόσο σημαντικές, τότε ποιες είναι οι πληροφορίες που θα χρειαστούν για τη χάραξη πολιτικής; Μία άλλη οπτική, ωστόσο, είναι ότι το ψυχολογικό κόστος ενός υψηλού πληθωρισμού είναι ιδιαίτερα σημαντικό και ότι οι κεντρικοί τραπεζίτες, όπως και οι κυβερνήσεις, θα πρέπει να το λάβουν υπόψη τους. Η καταπολέμηση του πληθωρισμού, μέσω της βίαιης σύσφιξης της δημοσιονομικής ή της νομισματικής πολιτικής, θεωρείται συχνά σκληρή επιλογή, επειδή επιβραδύνει την οικονομία και κινδυνεύει να προκαλέσει ύφεση. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι μια από τις πιο λαϊκίστικες πολιτικές που υπάρχουν.

Οι μετοχές είναι έντονα υπερτιμημένες σε σχέση με τις πωλήσεις, τα κέρδη και το μέγεθος της οικονομίας, σύμφωνα με τον Ντένις Γκάρτμαν. Η εξάπλωση του κορωνοϊού απειλεί την παγκόσμια ανάπτυξη και οι επενδυτές θα πρέπει να στραφούν σε ασφαλή στοιχεία όπως ο χρυσός και τα κρατικά ομόλογα, ανέφερε.

«Φοβάμαι ότι τα ράλι είναι για να πουλάς, δεν είναι αδυναμία για να αγοράζεις», δήλωσε ο Γκάρτμαν σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Bloomberg. «Είμαι απογοητευμένος αλλά ταυτόχρονα διασκεδάζω κιόλας από το πόσοι πολλοί άνθρωποι ακόμα «αγοράζουν την βουτιά» (buy the dip, αγοράζουν όταν υπάρχει ισχυρή πτώση). Όμως αυτή η βουτιά είναι πολύ πιο σοβαρή από ό, τι προβλέπουν σε αυτό το σημείο.»

Ο δείκτης S&P 500 στη Wall Street έχει σημειώσει συνολικές απώλειες 7,6% κατά τις τέσσερις προηγούμενες συνεδριάσεις, που είναι και οι μεγαλύτερες από τα τέλη του 2018, ενώ η σημερινή προσπάθεια ανάκαμψης φαίνεται πως δεν θα ευοδωθεί, καθώς τόσο αυτός όσο και ο Dow Jones γύρισαν σε αρνητικό έδαφος, αναφέρει το newmoney.

Οι απόψεις του Γκάρτμαν συμφωνούν με εκείνες Μοχάμεντ Ελ-Εριαν, ο οποίος σε χθεσινό του άρθρο στο Bloomberg υποστήριζε ότι το sell off που προκάλεσε ο ιός δεν συνιστά ευκαιρία αγοράς στην πτώση (a buy the dip opportunity), καθώς υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία μέχρι τώρα που να ενισχύουν την εκτίμηση της άμεσης ανάκαμψης (V-shaped recovery, όπως το σχήμα V που υποδηλώνει ότι μετά την απότομη πτώση ακολουθεί η γρήγορη ανάκαμψη).

Ο Νουριέλ Ρουμπινί, πρόεδρος της Roubini Macro Associates και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, είναι επίσης επιφυλακτικός. Σε συνέντευξή του στην τηλεόραση του Bloomberg, χαρακτήρισε «ανεδαφικές» τις ελπίδες για μια γρήγορη ανάκαμψη της οικονομίας της Κίνας.

Η ανάπτυξη στην Κίνα, το επίκεντρο της επιδημίας, θα φθάσει στην καλύτερη περίπτωση στο 4% φέτος, από περίπου 6% το 2019, εκτιμά ο Ρουμπινί. Επιπλέον ενώ αναμένει από την Fed να μειώσει τα επιτόκια τον Μάρτιο, δεν πιστεύει ότι αυτό θα είναι αρκετό για να αντιμετωπίσει το αρνητικό σοκ που θα έχει επιφέρει ο ιός.

«Όταν κάποιοι μιλούν για το σχήμα V, δεν ξέρουν για τι μιλάνε», είπε ο Ρουμπίνι.

Σύμφωνα με τον Γκαρτμαν οι επενδυτές θα πρέπει να κρατήσουν αμυντική στάση καθώς η οικονομική αβεβαιότητα αιωρείται πάνω από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

«Θα πρέπει να διατηρείς long position στην αγορά χρυσού (αναμένοντας ότι θα συνεχίσει να ανεβαίνει), short position στις μετοχές (αναμένοντας ότι θα υποχωρήσουν) και long position στην αγορά ομολόγων», είπε, προσθέτοντας ότι αυτή την τακτική ακολουθεί και στο δικό του χαρτοφυλάκιο.

Όπως αναφέρουν οι Financial Times επικαλούμενοι στρατηγικούς αναλυτές της Nomura, το sell off των αγορών υποδηλώνει ότι τα hedge funds «ξεφορτώνονται» τα θετικά στοιχήματα στις μετοχές καθώς επεκτείνεται η διασπορά του ιού. Οι επενδυτές που ανέμεναν μια γρήγορη ανάκαμψη θα πρέπει να «αλλάξουν δραστικά τις στρατηγικές τους», αναφέρει η ιαπωνική τράπεζα. «Ενώ η πώληση μπορεί να είναι υπερβολική αντίδραση, η κατάσταση υποδηλώνει ότι τα παγκόσμια hedge funds αλλά και τα funds με θέσεις long/short στρέφονται σε συναλλαγές που προετοιμάζουν για παγκόσμια ύφεση», πρόσθεσεαν.

Ο Νουριέλ Ρουμπινί σε άρθρο του επίσης στους FT, ανέφερε ότι ο κίνδυνος παγκόσμιας ύφεσης οικοδομείται. «Οι επενδυτές παραπλανούν τον εαυτό τους για το πόσο σοβαρή θα είναι η επιδημία του κορωνοϊού. Παρά τη μεγάλη πτώση αυτής της εβδομάδας στις χρηματιστηριακές αγορές, το χειρότερο δεν έχει ακόμη έρθει».